Zoals het klokje thuis tikt.

Jaren terug, ik was nog getrouwd en woonde heel ergens anders, hadden mijn ouders wat te vieren. En dus kocht ik een kado voor ze dat ik wel bij ze vond horen; een Engelse tafelklok. Het viel in de smaak en jarenlang tikte de klok de seconden, minuten, uren, dagen en volle manen weg. Tot allebei mijn ouders gestorven waren.

De klok is naar mij terug gekomen zoals dat wel vaker gebeurt met erfstukken. Lange tijd vond ik het geen mooie klok maar dat had meer te maken met de inrichting van de appartementen waar ik woonde. Deze week echter verhuisde ik een etage naar beneden, naar een ruimere kamer met een balkonnetje, glas in lood ramen in de schuifdeur naar de suitekamer en een plafond met een mooi profiel dat nu eens niet op een rare manier afgekapt is. De klok die ik al menigmaal op de nominatie voor verkoop had gezet verhuisde mee. Net als mijn kat.

Deze keer heb ik een zwart marmeren schoorsteen die smeekt om de klok. Het uurwerk is in ere hersteld, opgewonden, gelijk geregeld afgestoft. Letterlijk. De eerste nacht schoot ik geregeld wakker van het geluid dat zich om het kwartier met lengende melodie laat horen om op het hele uur te ontaarden in slagen. Ik hoor de klok van mijn ouders weer. Deze keer in een kamer waar ik extra aandacht heb besteed aan een sobere maar smaakvolle inrichting. Het is een ruimte waar je graag wilt zijn en waar het getik van de klok niet afleidt maar juist aantrekt. Huiselijkheid.

Engelse tafelklok

 

De klok op de schoorsteen is niet origineel Engels maar een exemplaar van Warmink Klokken uit Enschede. Het bedrijf bestaat niet meer voor zover ik weet. Niet dat me dat iets uitmaakt overigens.

Hoe dan ook, mijn huis klopt. Of beter: tikt. Na een tijdje went men aan de kwartierssignalen van het uurwerk. Nog even laten en het is vooral een warme emotie voor me waarbij de gedachten aan mijn ouders zich regelmatig opdringt. Goede gedachten gelukkig. Het bijzondere van een klok is dat ik er geen negatieve gevoelens bij kan hebben als ik de seconden hoor wegtikken. Misschien, heel misschien, ben ik hier een beetje op mijn plaats.

© 2013 Alice Anna