Leraren

De Huffington Post herpubliceerde het verhaal uit de Dallas Post van een Amerikaanse leraar op haar website die 40 jaar lang in het jaarboek op de foto hetzelfde overhemd en dezelfde spencer (zo’n archaïsch armloos truitje) droeg. Het is een prachtverhaal en zoals iemand schreef, het is de leraar die we allemaal gehad hebben op school.

Dit is de man met zijn kleding.

Bij mij heette de man Teerink en hij gaf Scheikunde aan het al lang ter ziele gegane liberale bolwerk van de Thorbecke Scholengemeenschap. De saaiheid van zijn lessen was als die van kledingvariatie van zijn Amerikaanse collega. De lessen van meneer Teerink verliepen in wanorde en dat zorgde voor de nodige hilarische momenten. Ik denk trouwens nog best vaak aan die docenten van die middelbare school. De school zelf werd door ons Colditz genoemd naar het krijgsgevangenkamp uit de gelijknamige BBC televisieserie uit die dagen. Het was een hele rare school achteraf bezien. Drugshandel tierde er welig en volstrekt niet uitwisselbare groepen stadskinderen bevolkten het gebouw. Wat de nodige problemen gaf en de reden was waarom ik het er niet uithield. Pesten werd niet tegengegaan, het werd niet eens geregistreerd door de docenten en in een aantal gevallen door hun manier van lesgeven zelfs versterkt. Zoals mij overkwam in de Franse les van mevrouw van Heijningen. Hoog op de poten Française die getrouwd was met een klein wat dikkig mannetje die meen ik aardrijkskunde gaf. Het was een feeks als je niet goed Frans sprak. Ik sprak die taal slecht.

Dan was er die mevrouw Kerpel. Oud, met tropenkolder, pruik die altijd een beetje scheef zat en stok. Daarmee stamptte ze op de vloer van het lokaal om de meute stil te krijgen. Ze was zo doof als een kwartel dus muiten was een kunst. Maar als Indische dame was ze streng, heel streng. Eigenlijk was iedereen een beetje bang voor haar. Ze maakte deel uit van het KNIL-docentenkorps, mensen die terug uit Indië het onderwijs in waren gegaan en daar hun trauma’s uitleefden op de jeugd die wat hun betreft het nooit goed deed. Het boekje dat favoeriet was bij mevrouw Kerpel heette als vanzelfsprekend dan ook ‘Struikelblokken’.

Wiskunde kregen we afwisselend van Sanders, de man van de knoflook en waarbij je dus pas op rij drie veilig was. De toko om de hoek was in de lunchpauze te dichtbij dus na de lunch was je voorin de klas de pineut. Zijn collega Eelvelt was aardig, lang, slungelig en zat in een spijkerpak dat alle dagen hetzelfde was. Witte tennissokken en sandalen incluis. Van der Deyl, nee: Leo!, was de leukste leraar vond ik. Hij gaf Engels en met een paar in de klas maakte hij theatervoorstellingen voor sociale werkplaatsen. ‘The taming of the shrew’ met derdeklassers is dan een memorabele exercitie kan ik u zeggen.

Zo hadden alle leraren wel iets. Meneer van Veen, de rector, was vooral rectorisch. Afstandelijk en teruggetrokken op zijn kamer. Vermoedelijk lid van de KNIL fractie in de lerarenkamer. Net als die andere aardrijkskundedocent Birkenfeld. De naam als net zo hard als de knal van de bordenwisser die een put in de muur achter in het lokaal maakte wanneer hij met rechtshandige strekworp het ding gelanceerd had in de richting van één van de grootste ettertjes die hij altijd op de achterste rij zetten. Want dan kon hij bordenwissers gooien. Zijn schoolbord was ook eht enige waar nooit een krijtje tegen uiteen gespat is. We keken wel linker uit. Toen wij eens de traditionele 1 april actie bij het naburige oer Christelijke Zandvliet hadden uitgevoerd (’s nacht alle cola en gevulde koeken uit de kantine daar jatten) en de schoolbevolking vandaar ons Colditz probeerde binnen te dringen was Birkenfeld in de deur aan de achterzijde en onze gymleraar (ijshockeyer en dus net zo breed als hoog) aan de voorzijde voldoende om dat grauw terug te laten afdruipen richting Bezuidenhoutseweg.

O ja, van der Valk, die jonge hond. Koppelde niet aan met de Indiërs maar organiseerde wel de fotoclub. Ik maak nog steeds foto’s en daar mag hij best krediet voor krijgen. Natuurkunde vind ik ook nog steeds leuk dankzij hem. En zo waren er een lange lijst van leraren en leraressen, de namen van de meeste ben ik kwijt. De school brak ik na een paar rampzalige jaren af maar ze zitten nog wel in mijn hoofd. De school heeft nog maar een paar jaar bestaan maar ging tenonder aan de gevolgen van herverdeling van stadsvolk als gevolg van stadsvernieuwing en een lerarenkorps dat in samenstel niet veel voorstelde.

En die docent van die overhemden en spencers? Ik had hem in alle klassen en hij gaf Engels, tekenen, scheikunde, muziek en Duits. Het was eer eentje die zijn vak goed verstond maar wiens vaardigheden aan mij niet altijd wel besteed waren.

© 2013 Alice Anna Verheij

One thought on “Leraren

Reacties zijn gesloten.