The End.

Beste lezers,

Vandaag is er een einde gekomen aan mijn publicatiestroom op deze website. Writer’s Block is niet meer. Na zeven jaar en zo’n 1550 teksten is het tijd voor iets anders. Het stopzetten van Writer’s Block valt samen met veranderingen in mijn leven en werk die ik al heel lang wens. Soms komen dromen uit.

Mijn werk zal voortaan, voor zover ik daar behoefte aan heb, ontsloten worden via reguliere media en mijn geheel nieuwe persoonlijke website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block zal als archief van mijn werk tot op heden beschikbaar blijven. Dit echter is de laatste tekst hier, nummer 1548.

Ik dank jullie allemaal voor het bezoek hier, het lezen en reageren en de vele vriendschappen die Writer’s Block mij bracht. Ik zie jullie graag weer tijdens exposities, via mijn boeken, social media of www.aliceannaverheij.nl. Voor informatie over mijn werk en bedrijf verwijs ik graag naar www.woordenstorm.nl.

Den Haag 12 juli 2013,
Alice Anna Verheij

Dear readers,

Today, Writer’s Block has ceased to exist. After seven years of writing in this place and almost 1550 publications its time for something else. Stopping with my Writer’s Block coincides with major changes in my life and work that I’ve always dreamt of. Sometimes dreams do come true.

From now on my work will, when I desire so, be brought to you through regular media and my completely new personal website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block will stay available as an online archive of my work until this date. This is the last contribution to Writer’s Block, number 1548.

I thank all of you for reading and responding, for the friendships that Writer’s Block has brought me. I would love to see you again at my exhibitions, through my books, social media and www.aliceannaverheij.nl. For information regarding my work and company I gladly refer to www.woordenstorm.nl.

The Hague, July 12, 2013

25 juli: optreden bij poëziecafé De Leestafel

25 juli treedt ik op bij poëziecafé De Leestafel in de literair legendarische Posthoorn aan het Lange Voorhout in Den Haag.

Of eigenlijk, vòòr de Posthoorn want het is immers zomer. Mijn optreden zal plaatsvinden in het illustere gezelschap van Djoa van Oostenrijk en Dean Bowen. Gedrieën hopen wij u te vermaken, raken en inspireren. Daarna is er een open podium, dus kom en geniet!

De Posthoorn is te vinden op het Lange Voorhout nummer 39a.

de posthoorn

Meer informatie is te vinden op facebook.

Alice Anna Verheij

Nog even.

Sinds 2005 schrijf ik aan Writer’s Block, mijn continue te(kst)periment. Niet een blog, zoals zo vaak wordt gedacht, maar een scharrelplek, woorden laboratorium of tekstatelier. Kiest u maar. Acht jaar schrijven op een plek als deze is heel wat. Ik ben hier opgegroeid als schrijfster, heb er mijn diepste gevoelens, ellende, vreuge, liefde en verdriet gedeeld. Met als uitgangspunt dat ik mijzelf geen beperkingen op zal leggen in wat ik schrijf en op welke wijze.

Writers’ Block bracht mij een nieuw leven, een nieuw vak, nieuwe mogelijkheden bovenal nieuwe vriendschappen met heel bijzondere mensen. En een enkele ‘hater’. Zo gaan die dingen soms. De balans na al die jaren stukjes schrijven hier is in hele grote mate positief. Na 1.542 teksten en een dikke 416.000 bezoekjes is het echter welletjes. Writer’s Block houdt op te bestaan.

Tenminste, in deze vorm en onder deze naam. De website wordt een archief en er komt iets anders voor in de plaats.

Waarom stoppen met zoiets dat zo belangrijk in mijn leven is?

Omdat het nu nog gaat maar ik ook merk dat de inspiratie afneemt terwijl ik mijn creatieve bron nodig heb voor de boeken die ik maak, de foto’s, de exposities en de optredens. Omdat creatieve bronnen niet onuitputtelijk zijn en ik dat ook niet ben. Omdat ik van schrijven en documentaire kunst mijn beroep gemaakt heb en daar een ander soort benadering voor nodig is. Omdat het gewoon hoog tijd is om door te pakken en omdat ik een nieuwe fase in mijn leven in ga.

Binnenkort verlaat is, als alles goed gaat en daar ga ik wel vanuit, mijn geboortestad. Ik vertrek naar een plek in het land die mij beter past voor wat betreft rust, levensritme en inspiratie. Ik houdt van Den Haag maar de stad heeft voor mij ook een donkere kant in zich. De mogelijkheid om een verse start te maken op een plek waar ik geen persoonlijk verleden heb is er een die ik niet zal laten liggen maar die ik juist omarm.

Bij een nieuw begin hoort het afsluiten van zaken die daar aan toe zijn. Zoals mijn Writer’s Block.

Na Writer’s Block zal er onder deze domeinnaam een nieuwe persoonlijke website ontstaan waarin mijn andere uitingen worden ontsloten. WoordenStorm en Anna Ros zullen er deel vanuit gaan maken, net als het archief van Writer’s Block. Ik verdwijn dus niet van het toneel als het gaat mijn werk maar ik kom wel in andere gedaante terug. Hoe? Dat wordt de komende maanden wel duidelijk.

Alice Anna Verheij

Headwind, Laxmi’s Story – still available.

In 2011 and early 2012 I wrote the English language novel ‘Headwind, Laxmi’s Story’ about a young Bhutanese woman who was born in a refugee camp in Nepal after her parents were exiled from the supposed to be Shangri-La country Bhutan. Laxmi was resettled by the UNHCR (United Nations refugee agency) to the Netherlands. In her story she looks back at het past life in the camp and tells about her struggle to create a new life in a society that is alien to her. And all the time she longs for her true love, the boy she grew up with in the camp and who now lives in the United States as a resettler.

Headwind, Laxmi’s Story is about coming of age in between cultures, about the life as a refugee and a migrant. About having to struggle for a decent life and about a love that seems impossible. It’s about the caste system that is a fundament underneath the Hindu society and the changes that come when people are taken from their home, their country, culture an religion and implanted in a modern society. But above all it’s a story about a young woman with a difficult past who fights her way through life, like most refugees do.

Headwind, Laxmi’s Story is still available through mailorder in the Empowerment Foundation’s bookshop or directly through me. Here you’ll find the first chapter of the novel to get a grip with the story of Laxmi. Click here for Headwind, Laxmi’s Story Sample. You can buy the book here. All earnings are donated to the Empowerment Foundation in support of their empowerment project.

headwind front coverHeadwind, Laxmi’s Story Sample

 

 

WoordenStorm (2.0)

Na lange jaren tegenwind, tegenslag op tegenslag, economische neergang met een inkomensverlies van rond de 80% (!), fysieke en mentale achteruitgang, depressie en ellende, keert het tij.

Nadat ik mede, maar beslist niet uitsluitend, als gevolg van mijn transitie en de medische problemen die daar uit voort kwamen tot een soort absoluut nulpunt ben gedaald heeft zich enige tijd geleden een kanteling plaats gevonden. Goeddeels op eigen kracht maar met de mentale steun (en soms praktische hulp) van vriendinnen is 2013 een voor mij bijzonder jaar aan het worden.

Waar 2012 mijn tweede gepubliceerde roman opleverde, mijn eerste fotoboek (samen met Eveline) maar verder vooral de weerslag van al het gedoe van de jaren ervoor, is er dit jaar sprake van een zelfs voor mij onverwachte opleving. De kansen stapelen zich in hoog tempo op en dat op een wijze die me weer grond onder de voeten geeft.

De volgende mijlpaal is de doorstart van wat ik ooit had opgezet als een bedrijf in wording maar niet kon doorzetten: WoordenStorm. WoordenStorm begint op 5 mei, bevrijdingsdag, juridisch ietsje later op de 7e mei. En WoordenStorm is veranderd ten opzichte van waar ik al eerder aan werkte. Vanaf 7 mei heeft WoordenStorm een toevoeging achter de bedrijfsnaam die de kern van het bedrijf en mijn werk omschrijft: ‘tekst kunst media’. Vanaf nu is het dus:

woordenstorm-logo-2013 wit centered

tekst | kunst | media

De toevoeging is veelzeggend en beschrijft de drie hoofdactiviteiten waar het bedrijf en dus ik zich mee bezig houdt. WoordenStorm | tekst kunst media is een tekstbureau, mediabureau (vormgeving, fotografie, film, websites) en basis voor het naar buiten brengen van mijn kunstuitingen (literatuur, poëzie, fotografie en film). De documentaire fotografie en filmactiviteiten worden uitgevoerd onder het handelsmerk White Stork Films.

Het goede nieuws is dat de eerste opdracht binnen is en bestaand werk er in onder gebracht kan gaan worden. Zoals het er nu uit ziet is de portefeuille bij start zeker 4 maanden full time werk en er staan nog een tweetal belangrijke klussen aan te komen die de komende jaren werk gaan opleveren. Het is allemaal een kwestie van zorgvuldig plannen.

Naast het commerciële tekst werk (vertalingen, ghostwriting) en wat website bouw worden er in 2013 en 2014 wederom fotoexposities gehouden in Nederland maar zoals het er naar uitziet ook Londen. Het filmwerk wordt niet vergeten en na de oplevering van de documentaire ‘Dooie Pier’ die samen met Arna’s Productie Huis wordt gemaakt voor Omroep West staat de afronding van bestaand werk aan de documentaire ‘Headwind’ op de rol.

Een bijzondere activiteit van WoordenStorm is de uitgeverij. Na eerdere uitgaven in 2010 en 2012 staan er nieuwe uitgaven in de planning voor 2014 en verder. Meer informatie daarover is te vinden op de website. Of de trilogie die ik aan het schrijven ben ook via WoordenStorm zal worden uitgegeven is nog onbeslist. Vooralsnog behoort dat tot de mogelijkheden tenzij zich een andere uitgever aandiend met meer bekendheid.

Al met al gaat het goed met WoordenStorm en zoals het ervoor staat wordt dat voorlopig alleen maar beter. De belangrijkste zorg is natuurlijk gezond blijven en voldoende creatieve inspiratie blijven behouden. Ik doe mijn best wat dat betreft. En ik ben trots op wat er al staat.

© 2013 Alice Anna Verheij
LIC WoordenStorm | tekst kunst media
www.woordenstorm.nl

De cirkel is rond op 5 mei.

Vijfentwintig jaar geleden op 5 mei verloofde ik. De reis ging naar Parijs, waar anders heen?

Ik ben een leven verder nu. De verloving werd een huwelijk dat strandde. Ik verloor niet alleen dat maar ook alles wat een mens te verliezen heeft op mijn kinderen na die dat huwelijk mij bracht. Ik verloor mezelf voor lange tijd. Ik verloor een carriëre, vaste grond onder mijn bestaan, mijn beroep, mijn liefde, mijn opgebouwde rijkdom, mijzelf. Daarvoor in de plaats kwam een schier eindeloze spiraal naar beneden die maar niet leek te eindigen. De extremen als huisuitzetting, bankroet, verlies van ondernemerschap en verlies van de lust tot leven kwamen in de plaats voor wat er was.

Maar daarmee kwam ook iets anders. Ik kwam er zelf. De vrouw die ik nu ben, de schrijfster, de kunstenaar, de fotografe, de film maakster en journaliste. Met heel hard werken en heel hard vechten kwam die steeds meer naar buiten.

Onderweg groeide angst. Angst voor de maatschappij, de veronachtzaming, het aan de zijlijn geplaatst worden en de schoffering die een mens ten beurt valt die in armoede terecht komt. En angst verlamd. Tot in 2012 waar er een moment was waarop ik toch tegen al mijn gevoel in de strijd opnieuw aanging. Een strijd om een plekje te veroveren in deze samenleving, op mijn voorwaarden en op basis van mijn eigen passies. Zonder concessies te doen. Het werd een keuze om mijn leven te wijden aan mijn kunst, het schrijverschap en de documentaire kunst waarin ik me probeer te bekwamen. Exposities, boeken en zelfs documentaire films zijn de resultaten naast een volledig nieuw perspectief.

Ik ben er nog lang niet, ik ben niet klaar, niet af en hoop dat ook nooit te zijn. Maar er zijn van die momenten die een mijlpaal vormen en die een mens moet omarmen. Binnenkort is zo’n moment.

woordenstorm-logo-2013 wit centered

Opnieuw op 5 mei, bevrijdingsdag, sla ik een paaltje. Ik richt op die dag administratief mijn bedrijfje WoordenStorm op. Tegen de wind in wellicht maar ach, dat ben ik wel gewend. Het zal mijn zakelijke buitenkant zijn die naast een stichting voor kunstprojecten op basis van de solidaire economie mij zal moeten gaan voorzien van een minimale basis onder mijn bestaan. En deze keer is het helemaal van mij alleen. Geen zakenpartners die me de das om kunnen doen zoals te vaak gebeurde. Geen huwelijk dat wel zakelijke lusten maar geen zakelijke lasten verdraagt, geen inmenging van anderen die mijn focus verstoren. Maar met hulp. Hulp van mensen wiens taak het is om mensen een nieuwe kans te geven in het leven. En in mijn geval een nieuw leven.

Na vijfentwintig jaar is de cirkel rond. Opnieuw bevrijdingsdag maar dan wel eentje die alleen voor mij is. En opnieuw zal ik in Parijs zijn. Misschien is er iemand die mij dan even ziet dansen. Eventjes maar, want er is werk aan de winkel want vanaf 5 mei is WoordenStorm als bedrijfje, als eenvrouwszaak een feit. Enkele dagen later bekrachtigd met de administratieve rimram die daarbij hoort.

Cirkels moeten soms rond gemaakt worden. Wonden afgehecht en geheeld. Want pas dan is het mogelijk verder te geaan.

© 2013 Alice Anna Verheij
www.woordenstorm.nl

Haagse Kunstkring

16366_505683712803918_601327334_n

Sinds vandaag mag ik me werkend lid noemen van de Haagse Kunstkring, afdeling letteren, theater & film. De Haagse Kunstkring is een vereniging van kunstenaars en kunstliefhebbers / kunstkenners met als doel ontmoetingsplek te zijn. De afdeling letteren, theater & film richt zich vooral op schrijvers, dichters, acteurs, regisseurs, mimespelers, choreografen, dansers, cineasten en scenaristen. Met mijn werk val ik in een aantal van deze groepen maar vooral ben ik actief als schrijver, cineast en scenarist.

De Haagse Kunstkring is een vereniging die op eigen middelen drijft en daarmee onder andere een pand op de Denneweg in stand houdt. Ik ben blij dat ik me bij het illustere gezelschap van de leden van de kunstkring kan voegen en hoop dat deze vereniging voor mij een podium kan zijn om mijn kunst te delen met een groter publiek en hoop over niet al te lange tijd te kunnen exposeren of een boekpresentatie te houden met recent werk.

Meer informatie over de Haagse Kunstkring is te vinden op www.haagsekunstkring.nl.

Alice Anna Verheij

1500

1500

Op 28 november 2005 schreef ik de tekst ‘1 jaar’ hier. Dit is hem:

1 jaar.

Tsja, en dan is het op 28 november ineens 1 jaar geleden.
1 jaar terug was er de wanhoop.
1 jaar terug was er de worsteling.
1 jaar terug was er geen toekomst.
1 jaar terug was er een goede vriend.
1 jaar terug was er een goed gesprek.
1 jaar terug was er een arm om mijn schouder.
1 jaar terug kwam er weer hoop.
1 jaar terug kwam er weer rust.
1 jaar terug begon mijn nieuwe leven.
En ja, dan is het ineens 1 jaar verder.
Ineens ben ik 1 jaar.
Al had het misschien 20 jaar eerder gemoeten,
het is goed zoals het is. Het is goed zoals het gaat.
Het is nu 1 jaar dat ik op weg ben.
Het is nu 1 jaar dat bijna iedereen met me meereist.
Het is nu al 1 jaar een mooie reis.
Het was een wonderlijk, spannend, soms moeilijk maar vaak mooi jaar.
Het was een jaar waarin ik veel mooie mensen heb leren kennen.
Nu na 1 jaar voel ik me zoveel sterker.
Nu 1 jaar kan ik eindelijk mezelf zijn.
Vanavond brand ik een kaars voor al die lieve mensen om me heen.
Ik ben ze dankbaar.

Alice.

Nu schrijf ik het 1500e bericht hier. Op zo’n moment leest een mens zijn eerste tekst terug. Zo nalezend kan ik me de euforie van dat moment, een jaar na mijn coming out nog goed herinneren. Het was nog voordat de stormen mij zouden treffen. Voordat het leven definitief op zijn kop ging en mijn wereld voorgoed zou veranderen. Ik was nog in veel opzichten die persoon uit mijn vorig leven. Pas op weg. Groen. Kakelvers. Pril. Juvenile.

We zijn nu een krappe 7,5 jaar verder. Ik ben 7,5 jaar verder. Mijn oude leven lijkt een eeuwigheid geleden. Ik heb op verschillende plekken gewoond, in Azië zelfs op een paalwoning tussen rijstvelden in. Liefdes kwamen en gingen, Pijn kwam en ging. Ik leerde onderweg dat een mens niet ongestraft een transitie mag doormaken zoals ik dat gedaan heb. De straf is het verlies van mensen en bezit, status en in zekere zin veiligheid. Maar de uitkomst na als die tijd is interessant genoeg nu juist een positieve.

Mijn weg sinds dat bericht van die 28e november heeft me geleerd wat vriendschappen zijn, en wat liefde is. Het heeft me geleerd dat een andere manier van leven misschien wel veel beter is dan wat ik voor die tijd dacht. Ik heb geleerd erg gelukkig te kunnen zijn met erg veel minder, ik heb geleerd dat zelfs armoede niet per sé vervelend hoeft te zijn zolang er een dak boven het hoofd is en de gezondheid goed is. Ik heb geleerd dat zonder concessies me wijden aan de kunst die ik maak me uiteindelijk zo goed als alles in mijn leven heeft gebracht. Al mijn vriendschappen en activiteiten van tegenwoordig komen voort uit het schrijfvak dat op die 28e november hier startte.

Deze schrijfplek heeft me over de wereld laten reizen, van Amerika en Egypte naar verschillende landen in Europa en uiteindelijk naar Nepal en India dat altijd in mijn hart zal zijn. Recent naar mijn eigen verleden en jeugd, naar Engeland. Dat alles in het besef dat mijn reis nog lang niet ten einde is als mij de tijd gegund wordt.

Deze schrijfplek heeft me aangezet tot het schrijven van romans. Ik ben hier opgegroeid van de lichtvoetigheid en mallotigheid van ‘Droomreis Afrika’ via de maatschappelijke thriller ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ tot het gevoelige ‘Headwind, Laxmi’s Story’ en uiteindelijk naar de trilogie ‘Lachrymae’ waar ik nu bijna een jaar mee bezig ben en die mij de komende jaren zal blijven vasthouden.

Maar het allerbelangrijkste dat deze schrijfplek me heeft gebracht is de meer dan 400.000 bezoeken waarbij mijn teksten gelezen zijn, becommentarieerd en soms vermenigvuldigd.

De komende week vertrek ik naar Londen voor ontspanning èn research ten behoeve van mijn nieuwe roman. Daarna ga ik in een onverwachte en ongewenste retraite waarover later dit jaar een boekje zal verschijnen. Er zal een radiostilte ontstaan hier die ik af en toe onderbreek met een tekst, een verhaal, een overweging of een gedicht.

Voor nu, bedankt voor het lezen van mijn teksten en de commentaren die jullie schreven. Blijf bij me, dan zal ik gewoon verder gaan.

Alice Anna Verheij

Aankondiging

Vooraf

Ik ben niet Christelijk Godsdienstig,
nog Hindoeïstisch of Boeddhistisch filosofisch.
Ik ben een vergaarbak, met Christelijke opvoeding.
Die ik ontstegen ben maar die haar plaats in mij heeft.
Ik schrijf dit zodat begrepen wordt dat wat ik schrijf een fundament heeft,
dat in de eerste zinnen van Psalm 130 is omschreven.
Over enige tijd kunt u lezen wat daaruit voortkomt.
Hopelijk met een mild gestemde grim-lach
omwille van wat het leven soms brengt.

Psalm 130

Uit de diepte roep ik, Heere,
Hoort, ik bidde U, naer myn stem!
Wilt Uw oor te mywaerd keeren
Die om bystand roepend ben!
Sloegt gy al myn zonden gade,
Heer! wie zou niet ondergaen?

Retraite

Als het leven verloopt zoals het zich heeft aankondigd zal ik binnen heel afzienbare tijd min of meer onverwacht voor enige tijd in retraite gaan. Een paar weken later zal er een manuscript voor een autobiografische novelle liggen op basis van een brief aan mijn geliefde wie dat ook moge zijn. Deels serieus gestemd, deels doorspekt met Kafkaeske humor omdat ik dat niet zal kunnen laten. Er zijn mij grotere auteurs voorgegaan bedenk ik me. Overigens, wees gerust, er is niets ernstigs aan de hand met mij. Hoogstens iets voor de meesten onverwachts en voor mij irritants. Goedbeschouwd is de bron van het citaat dat ik al enige tijd onder mijn emails heb staan mij dierbaar in meer aspecten dan de poëzie. Zo blijkt. Voor alles is immers een reden. Over alles valt te zeggen in hoeverre die reden loos is. Goddank heb ik de kracht van mijn pen nu ik eindelijk begin te begrijpen waar het de dichter om ging, met oefening zal ik hopelijk een vervolg kunnen maken op wat al eerder startte.

“Whenever people agree with me, I always feel I must be wrong.”
Oscar Wilde

oscar wilde

Vanaf mijn vijftienhonderdste tekst op deze plek volgt er ongeveer een maand radiostilte en zal hier niet gepubliceerd worden. Daarna zal ik dit manuscript in een digitale versie downloadable maken vanaf deze website.

© 2013 Alice Anna Verheij

‘Verfris je gender’ op het Lesbisch Festival Den Haag.

Van 22 t/m 24 maart 2013 organiseren COC Haaglanden en COC Nederland in samenwerking met LaVita Publishing, On Heelz, Intense Impact, Quirky, Vreerwerk, Travel Women en Krijg ’t het LesBian Festival in Den Haag.

lbf

Op zaterdag 23 maart wordt in de middag ‘Verfris je gender’ georganiseerd door Vreerwerk. Ik zal er als gespreksleidster de forumdiscussie leiden.

De middag wordt een culturele middag waarbij onze opvattingen over mannelijkheid en vrouwelijkheid worden uitgedaagd.

Het programma begint met een workshop over gendernormativiteit. Vervolgens wordt de Deense documentaire “Nobody passes perfectly” getoond, waarin Tomka zhaar genderreis verbeeldt en twijfels uitspreekt of zhe ooit echt als man zal slagen, en of zhe dat eigenlijk wel wil. De middag eindigt met een paneldiscussie, waarbij een viertal panelleden in gesprek gaat over feminisme, vrouwelijkheid, trans- en cisgender.

*Vreerwerk is het eenmensbedrijfje van Vreer en houdt zich bezig met gendereducatie en transgender- en intersexrechten advocacy .

Locatie: het Nutshuis aan de Riviervismarkt 5, Den Haag
Tijd: ​13.00-17.00u

www.vreerwerk.org
www.lesbianfestival.nl
www.nutshuis.nl
www.aliceannaverheij.nl

De leugen schrijft.

Pseudoniem.

Vandaag heb ik na het nodige wikken en wegen gekozen om mijn romans onder een pseudoniem te gaan schrijven. Letterlijk een ‘valse naam’ en afgeleid van ‘leugen’. Maar hoewel etymologisch dat wellicht de juiste Griekse vertaling is, raakt dat toch niet de reeële emotionele keuze om dit te doen.

Rationaliteit speelt maar een betrekkelijke rol daarbij. Immers, mijn schrijfplek hier is toch stevig verbonden met de naam die ik in het dagelijks leven draag. Aangezien hier een redelijk tot goed verkeer is en ik dus mag aannemen dat er nogal wat mensen mijn teksten hier lezen zou het wijzigen van mijn schrijversnaam een risico inhouden. Goddank ben ik niet echt bekend denk ik dan maar.

386482_4562244807933_1223114614_n

De werkelijkheid van mijn schrijfwerk is echter dat er een duidelijke scheiding is tussen de stukjes die ik hier schrijf (van opiniërend tot poëtisch) en mijn werk als romanschrijfster. Die scheiding maakt het in toenemende mate lastig om me senang te voelen met mijn schrijversnaam. Ik heb behoefte aan een waterscheiding tussen mijn romankunst en ander werk dat veel diverser maar ook veel vluchtiger is.

Ik zocht iets krachtigers en daar was ik al maanden mee bezig totdat ik voor mezelf enige tijd geleden vaststelde dat ik vooral mezelf associeer met Anna. Anna is Grieks voor Hannah, betekend lieflijk of gratieus en is een naam met een bijbelse kwaliteit want Anna was de moeder van Maria. Het is een naam voor een moeder. Daarbij is in het Catalaans de spelling Anaïs en om geheel andere redenen ben ik altijd verliefd geweest op die naam. Allemaal aspecten die me bevallen. Het is een veel gebruikte naam met historisch gezien bijzondere vrouwen die haar droegen. Anna Boleyn bijvoorbeeld is zo’n vrouw die mij altijd interesseerde. De naam is ook om te keren, het is een palindroom en ik houd van symmetriën. Ik zoek ze op in mijn vormgevingswerk, mijn fotografie en zelfs mijn filmwerk en voor de goede lezer is die ook nog te vinden in veel van mijn poëzie en sommige verhalen. Kortom, het zit wel goed met die voornaam.

In het Engels is mijn achternaam Verheij een naam die voor zo goed als iedereen in die taal niet of nauwelijks uit te spreken is en in combinatie met de soms Engels en soms Frans uitgesproken naam Alice wordt het nu zelfs een soort blok aan mijn been. Gevoelsmatig vooral. Ook in combinatie met Anna is dat niet een passend pseudoniem. Waar zowel in mijn jeugd als in mijn huidige leven er een verbinding met Engeland is wordt het interessant om naar de andere lijn in mijn familie te kijken. Mijn moeder droeg de achternaam Ros, een naam die eeuwen terug via Engelse huursoldaten naar Zeeland en de Zuid Hollandse eilanden kwam. Vandaar verder trok naar Scheveningen en Scheveningers hebben van oudsher een verbinding met Engelse havenplaatsen. Aangezien ik een andere band had met mijn moeder dan met mijn vader en het zelfs zo is dat zij mij wel gekend heeft en mijn vader mij eigenlijk niet echt, is het niet vreemd om die band met mijn moeder te onderstrepen. Ros is dus in meerdere mate als naam met mij emotioneel verbonden dan Verheij. Hoewel ik mij mijn hele leven dus al Verheij noem. Hoe vreemd kan het gaan.

Ik hield van mijn beide ouders, alleen mijn moeder is langer bij me gebleven. Lang genoeg om nog de aanzet van mijn nieuwe leven mee te maken. Het was mijn moeder die mij toen ik jong was vergezelde naar de musea om naar kunst te kijken en geschiedenis tot me te nemen. Het was mijn moeder die me baarde, voedde, opvoedde en in mijn eerste leven vormde. Het was mijn moeder die mij later kon aannemen als de mens die ik ben. Het oneerlijke is dat mijn vader die kans niet kreeg. Nu ik ouder ben en ze er niet meer is wil ik haar juist bij me hebben, al is het maar in naam. Haar naam. Ze heette voluit Aagje Ros en daarmee is A. Ros op deze manier niet alleen mijn pseudoniem in aanschrijfnaam maar ook die van mijn moeder. Waarmee ik dit pseudoniem maak tot een postume omhelzing en in zekere zin tot een virtuele vredespijp want de band heeft ook lange tijd gekneld.

Het pseudoniem waaronder ik vanaf nu mijn romans schrijf is dus Anna Ros.

Een naam die ik mooi, kort en krachtig vind, die bij me pas als een oude jas die de geur van een verleden heeft waar ik van gehouden heb en de belofte draagt van een nieuw begin. Want deze keuze markeert een overgang naar een nieuwe fase in mijn schrijversschap en misschien zelfs wel een nieuwe en hoopvolle fase in mijn leven.

Zo enkele dagen voordat ik in afzondering ga werken aan mijn roman Lachrymae is het ook het goede moment voor deze keuze. Mijn nieuwe boek zal vooral ook een contrapunt in mijn werk moeten zijn. Het is de brug of het verband tussen mijn werk tot nu toe en het werk dat ik in de toekomst wil maken en nu al maak. Mijn eerdere werk lag voor wat betreft gevoel vooral buiten mij en bestond uit verhalen die uit observatie ontstonden en mijn nieuwe werk komt nadrukkelijk voort uit introspectie. Ik keer mijzelf binnenstebuiten waar ik dat niet eerder durfde of deed en ik denk dat dit de diepgang en kwaliteit van mijn werk ten goede komt. Dit boek is een waagstuk en dit boek laat zich niet snel schrijven, het vergt wegen, overwegen en heroverwegen en kan alleen tot stand komen als ik bereid ben de pijn aan te gaan met het geloof dat daaruit schoonheid ontstaat. De ingrediënten zijn er, het recept is geschreven, nu komt het er op aan om in de juiste verhoudingen de pigmenen van mijn verhaal te mengen om het dan te schilderen. Maar wel met de juiste ondertekening.

Misschien is dat laatste wel de belangrijkste reden waarom Anna Ros op moet staan en Alice Verheij gaan zitten. Vanaf vandaag leef ik als vele anderen in een gezochte en milde artistieke schizofrenie.

Alice Anna Verheij / Anna Ros

Aandacht

Niet zo heel lang geleden zei een bijzondere vriendin tegen me dat ze houdt van aandachtig schrijven. Zinnen schrijven die zorgvuldig samengesteld worden uit gewogen woorden. De preciese woorden die ze gebruikte waren ‘traag schrijven’.

Ze zette me aan het denken en om de één of andere reden zorgde die woorden voor een doorbraak. Aandacht en traagheid. Het zijn immers precies die dingen die in het dagelijkse leven veelal ontbreken. Onze wereld is snel. Steeds sneller en onvoorstelbaar oppervlakkig. Als niets er meer echt toe doet en ingeval iets er wel toe doet dat vooral niet lang mag duren. Waarnemen, tot je nemen, verteren en dan snel weer verder. Het is me te snel geworden en ik wil er niet meer aan meedoen. Wat mij betreft stel ik mij buiten dat vluchtige.

Ik kwam er in de dagen na die opmerking achter dat traagheid soms ook een ander woord is voor aandacht en zorgvuldigheid. Iets waar ik in sommige situaties niet goed in ben maar als het op schrijven aankomt me probeer eigen te maken. Wat verrassend eenvoudig blijkt te zijn. Niets is fijner dan een formulering van een zin te beschouwen, de woorden even te laten dansen met synoniemen, de contructie zo hier en daar te wijzigen om dan na wat technisch gesleutel tot een afgewogen, gebalanceerd en taalkundig mooi construct te komen. Als ware het een spel. Maar dat is het niet.

Er blijken truukjes te zijn en gewoonten die kunnen helpen bij het traag schrijven en aandachtig leven. Twee daarvan zijn maar al te bekend en tegenwoordig ernstig onderschat: pen en papier. Want met een pen op papier schrijven is heel wat anders dan de computer gebruiken voor het in het geheugen knallen van zinnen. De dynamiek is anders. Het resultaat ook. Want papier is weliswaar ongeduldig maar ook nadrukkelijk eenmalig. Als het er eenmaal staat, staat het er en kan het niet meer weg. Tenzij de seriemoordenaar in de schrijver wakker wordt en er weer de nodige geliefden om zeep worden gebracht en hele zinnen, alineas en misschien zelfs hoofdstukken sterven onder de onverbiddelijkheid van de rode pen.

Dus ga ik een rode pen kopen want die heb ik niet. Wel blauwe.

Omdat mijn nieuwe boek iets heel anders wordt dan mijn eerdere werk in heel veel opzichten en dat boek eisen aan mij stelt die niet eerder gesteld werden, heb ik mijn aanpak voor het schrijven van een roman aangepast. Een tipje van de sluier kan ik wel oplichten.

Natuurlijk doe ik nogal wat aan onderzoek. Voordat ik met schrijven begin besteed ik daar heel veel aandacht aan en het onderzoeken gaat ook gewoon door tijdens het schrijfproces. Wel is het zo dat pas wanneer ik nadrukkelijk het gevoel heb dat het verhaal in mijn hoofd zo ver uitgewerkt is dat eigenlijk alle grote lijnen het schetsmatige verruilt hebben voor een solide structuur, begin ik met het ambachtelijke schrijven. Want dat is het in dat stadium: een ambacht. Voordat ik ga schrijven zit de creatieve kracht in de samenstelling van de plot, de karakters, de plaatsen en het tijdspad. Tijdens het schrijven zit dat voornamenlijk in de details (hoe fijnmaziger, hoe leuker om te schrijven) èn in dat magische proces van het componeren van enkele zinnen en het smeden van de alineas. Een proces dat goed vergelijkbaar is met het componeren van een muziekstuk.

Lachrymae, mijn nieuwe roman, komt tot stand met de pen èn met de computer en de opbouw gaat in fasen, die over elkaar heen schuiven. Al maanden ontspint zich een plot rond de belangrijkste karakters in het boek en al schrijvend plaatsen ze zichzelf in scenes, in situaties en op locaties. Alles tuimelt over elkaar heen en door elkaar en aan het eind staan er zinnen, alineas en hoofd stukken. De basis is een serie notitieboekjes met allerlei aantekeningen en feitjes waarvan ik pas later besef wat de relevantie is. Vervolgens schrijf ik met pen in een flinke dummy, zo’n lekker groot gebonden doch maagdelijk boek de ‘master’. Het eigenlijke manuscript waarbij manus, de linker om precies te zijn, het te verduren krijgt. Dat manuscript springt heen en weer over de hoofdstukken al naar gelang er zich een scene aan me opdringt om geschreven te worden. Scenes waarvan ik in grote lijnen weet dat ze er zijn maar waarvan de exacte plaatsing in de tijdlijnen van het verhaal nog niet volledig vastgelegd hoeft te zijn. Het manuscript is dan een soort tijdreis door het verhaal en nog niet zo goed toegankelijk voor de lezer.

Naast dat papieren manuscript dat vol verwijzingen en verbindingen en correcties en doorhalingen staat, laat ik tegelijkertijd mijn computer zweten. De laptop vult zich binnen de definitieve verhaalstructuur met de blokken die in het manuscript staan en de roman onstaat dan echt. In een logisch verband.

De aanpak is nogal afwijkend van hoe ik eerder schreef. Tot dit boek was ik wat ik noem een flits of flow schrijfster. Het verhaal vormde zich in mijn hoofd, fermenteerde een tijd en als de tijd rijp was zonderde ik me af en stortte het verhaal zich in één continu stromende vloed naar buiten. Grof genomen na een maand lag er de eerste consistente versie van het manuscript. Dan volgden de correctieslagen die zomaar een half jaar of meer konden duren om daarna tot een publicatierijp geheel te komen.

Zoniet dus deze keer. Deze keer kies ik voor aandacht. Voor traagheid. Dat doe ik omdat ik schrijf over een tijd die anders is en minder gehaast dan de onze maar ook omdat ik zelf de snelheid zat ben. Ik merk dat mijn teksten mooier zijn op deze manier. De kwaliteit van mijn werk stijgt. Daarbij vraag dit verhaal om grote zorgvuldigheid omdat ik de historie gebruik uit een tijd die ik niet meegemaakt heb maar die ik wel wil treffen èn omdat een flink deel van het boek bol staat van de autobiografische elementen met daaraan gekoppeld een paar behoorlijk controversiële zaken. Deze roman is moeilijk en mooi om te schrijven, verlichtend en gevaarlijk. Dit boek is een zeer emotioneel schrijfproduct en dat vergt geduld, overweging en heroverweging, formulering en herformulering en dus een schrijfproces dat mij dwingt om vooral niet te vervallen in haast of roes.

Over een paar dagen ga ik in schrijfretraite en ik ben er aan toe. Alles in mij schreeuwt om afzondering, kluizenaarschap. De noodzaak om in opperste concentratie zonder verstoringen te kunnen werken is enorm groot. Zelfs na die vier á vijf weken afzondering zal blijken dat dit boek nog een jaar schrijven vergt en misschien wel langer. Er is geen tijdpad voor het schrijven en geen deadline. Dit boek zal klaar zijn als ik de laatste punt gezet heb en er niets meer aan kan veranderen. Niet eerder. Daarmee is het schrijven van dit boek ook een spiegel van mijn leven op dit moment. Waar vriendschappen zijn die zich in evenwicht ten opzichte van mij zetten dan wil ik daar energie en aandacht voor hebben en rust. Veel rust. Dat houdt in dat waar de snelle communicatie een vaste plek in mijn leven heeft (facebook, linkedin en deze schrijfplek zijn een basis voor me), kies ik ervoor om volgend jaar (en nu ook al eigenlijk) de pen en het papier te gebruiken waar ik kan. 2013 wordt een jaar waarin ik weer een papieren agenda ga gebruiken en brieven zal schrijven. Brieven die in enveloppen kunnen met postzegels er op en die met gepaste traagheid naar hun bestemming gaan. Die daardoor ook met meer aandacht gelezen worden en met meer liefde ontvangen.

Misschien ontvang jij wel zo’n brief. Omdat ik het waard vind om hem te schrijven. Omdat ik weet dat een brief een andere kwaliteit in zich heeft dan een emailtje. Omdat brieven, als ze mooi genoeg zijn ook lang bewaard kunnen worden. Uiteindelijk heb ik de brieven van mijn eerste vriendinnetje ook nog steeds na al die jaren. Die lieve vriendin heeft iets in mij wakker geschud. Wat dat op de langere termijn precies betekend weet ik niet maar het voelt goed en ik omarm het als een vergeten deugd. Ik wordt na al die jaren gehaast met liefde weer traag en aandachtig. Hopelijk met veel meer zaken in mijn leven dan het schrijven alleen.

Lieve lezers, ik wens jullie mooie feestdagen en een goed nieuw jaar. Met gezondheid, geluk en heel veel liefde. In december zal het op deze plek vrij stil zijn, ik ben er niet want ik ben weggekropen en schrijf. Met de pen. Op papier. Gewoon omdat het zo moet zijn.

© 2012 Alice Anna Verheij

Debat op 2 deel 2: manipulatie door redactie.

Noot: ik had onderstaande tekst geschreven er vanuit gaande dat ik over kon gaan tot de orde van de dag. Edoch, naarmate de tijd vordert komen er meer reacties naar mij los van deelnemers aan en publiek van het programma. Daaruit blijkt dat de redactie van Debat op 2 uiterst manipulatief en tegen alle journalistiek codes gehandeld heeft. Mensen voelen zich terzijde geschoven en bedrogen ten bate van een sensatiebelust programma. Dus is er op deze plaats bepaald niet het laatste woord geschreven over Debat op 2. De werkelijkheid blijkt immers ernstiger dan die op het eerste gezicht scheen te zijn en de programmamakers hebben grenzen overschreden die niet overschreden mogen worden. Er is nadrukkelijk sprake van onethisch handelen, mensen onder druk zetten en pogen onmondig te maken. Dit grenst aan gedrag waar de Raad voor de Journalistiek haar licht over zou moeten laten schijnen. Zonder mijn bronnen te onthullen kan ik meedelen dat ik verklaringen in handen heb van mensen die slachtoffer zijn van manipulatie van redacteuren van Debat op 2. Ik kan en zal deze verklaringen niet publiek maken maar wel inhoudelijk bespreken met de programmamakers wanneer men bereid is deze zaak serieus te nemen. Doet men dit niet dan volgt melding bij hun directies en de Raad voor de Journalistiek onder bescherming van mijn bronnen.

Alice Anna.

– – –

Tsja daar sta ik dan als schrijfster.

Ik schrijf boeken. Romans bij voorkeur. Ik schrijf ook hier en ventileer hier liedjes, gedichten, korte verhalen, columns over van alles en nog wat en zo nu en dan een J’Accuse of open brief. Zoals gisteren de brief aan de KRO en NCRV en de programmamakers van Debat op 2.

Ik verwacht daar niet grote aantallen reacties op. Of zelfs röring. Toch gebeurt dat soms zoals na die open brief die ik hier plaatste (en aan een aantal kranten en journalisten stuurde). Helaas echter heb ik nooit eerder zoveel bezoekers hier op deze schrijfplek langs gekregen op één dag. Die röring echter, is mij bijzonder welkom. Niet als schrijfster maar als mens en als transvrouw die zich beschadigd weet door een wanstaltig televisieprogramma onder leiding van een kluns van een presentator. Et tu Arie?

Ruim duizend keer is die brief hier gelezen, nog los van de keren dat deze op andere plekken is gelezen want de brief reist verder dan het vertrekpunt op deze schrijfplek. Het aantal directe reacties naar mij is behoorlijk. Ruim 100 keer heeft iemand moeite genomen om zijn, haar of hzem of zhaar gevoelens te uiten. Ter ondersteuning van wat ik schreef.

Daarmee is het wel duidelijk dat Debat op 2 als programma de plank ernstig heeft misgeslagen. Het werk van de redactie is niet goed geweest, de productieleiding heeft gefaald door deelnemers te manipuleren (lees de reacties van betrokkenen op mijn open brief) en de presentator bakte er niets van. Ook als was jij slechts een invaller Arie, deze keer had je geen goede dag. Het is duidelijk dat ik niet alleen sta in mijn mening. Sterker nog, het is volslagen helder dat mijn mening dat dit een schadelijk programma was onderschreven wordt door velen.

De bal ligt bij de makers van het gedrocht, bij de KRO en de NCRV. Ik ben benieuwd of ze de klacht serieus nemen en de uitdaging aannemen om een goed programma te maken over het SCP rapport. Want dat is waar ik naar toe wil. Het rapport van het SCP is baanbrekend omdat het loepzuiver in kaart heeft gebracht dat de sociaal maatschappelijk positie van transgenders in Nederland bedroevend is. Mijn reactie op dat rapport verscheen eergisteren en ik onderschrijf de bevindingen van het SCP vanuit mijn persoonlijke ervaring. In die zin ben ik helaas uitermate deskundig. Dat is niet arrogant maar eerder een triest waarheid.

Ik wacht af of de redactie reageert. Of Arie reageert. Of de omroepbonzen van KRO en NCRV reageren. Die reactie zal bepalend zijn voor het vervolg. Wat mij betreft komt er een nieuwe poging voor een afgewogen en wetenschappelijk, maatschappelijk en sociaal verantwoord en respectvol programma over de problemen die transgenders nog steeds (en zelfs in toenemende mate) ervaren in Nederland.

Voor wat betreft het grote aantal reageerders op de open brief. Hartelijk dank. Jullie reacties tonen aan dat ondanks wat Debat op 2 aangericht heeft er nog veel goede mensen bestaan die respectvol zijn naar mensen als ik en mijn lotgenoten.

Voor wat betreft het schrijven over dit onderwerp op deze plek: ik ga weer over tot de orde van de dag. Er zijn veel prettiger onderwerpen om over te schrijven en de hoofdpersonen in mijn nieuwe roman schreeuwen om aandacht.

© 2012 Alice Anna Verheij

Open brief aan de KRO en NCRV.

Noot: hiermee sluit ik de reacties op deze open brief. Dank iedereen voor de hartverwarmende steunbetuigingen. Een antwoord van KRO / NCRV laat vooralsnog op zicht wachten maar ik ziee geen toegevoegde waarde in verdere reacties op dit moment. Mocht er uit Hilversum alsnog een reactie komen dan meldt ik die hier integraal.

OPROEP: als je als transgender of iemand die betrokken is met transgenders het eens bent met deze open brief en mij wilt steunen in dit publiekelijke protest tegen de uitzending van Debat op 2, laat mij dat dan weten in een reactie hier. Ik neem deze dan in ondertekening mee in de brief die ik maandag verstuur.

Alice Anna

Den Haag, 18 november 2012

Beste omroepbazen van de KRO en NCRV,
beste programmamakers van Debat op 2,

Gisterenavond heb ik naar het door Arie Boomsma gepresenteerde Debat op 2 programma gekeken. Ik heb het uitgekeken ondanks mijn sterke aandrang weg te zappen.

Het doel van een debat is om op grond van een stelling of situatie voor- en tegenstanders aan het woord te laten. Deze keer was de subtitel van Debat op 2 ‘Man of vrouw’ en ging het over de maatschappelijke positie van transgenders in Nederland. De timing van het programma was goed omdat er een publicatie van het Sociaal Cultureel Planburo was verschenen waarin duidelijk wordt dat de sociaal maatschappelijke positie van en de gezondheidszorg voor transgenders in Nederland ernstig te wensen over laat. Uw programmamakers waren zich daarvan bewust en het programma zou een uitgelezen kans zijn geweest om mee te helpen aan een betere beeldvorming over transgenders en verbetering van hun positie.

Maar het programma ontspoorde ernstig.

Zo ernstig dat nu achteraf alleen maar geconcludeerd kan worden dat het schadelijk is geweest voor transgenders in Nederland. De oorzaken hiervan zal ik in kort bestek opsommen.

  1. De (inval)presentator was onzorgvuldig in het gendergewijs goed aanspreken van zijn gasten.
  2. Er was een bijzonder sterke onbalans in het programma voor negatieve mening en beeldvorming over transgenders door het opvoeren van mensen met een zeer kortzichtige blik en schaamteloze vooroordelen. Deze mensen deden uitlatingen die te gek voor woorden zijn en het waard zijn om te melden bij anti discriminatie buro’s. Maar een adequaat weerwoord werd niet gezocht of zeer kort gehouden.
  3. Jullie hebben de psychiater A Campo opgevoerd. De man is jaren geleden al naar aanleiding van teksten van hem in onder andere Dagblad Trouw onderuit gehaald op de wetenschappelijk rammelende opzet en onderbouwing van zijn zogenaamde onderzoek naar psychiatrische stoornissen bij transgenders. Deze man is uiterst omstreden en wordt in de wereld van begeleiding en behandeling van transgenders gezien als een charlatan. Zijn mening dat 60% van de transgenders psychisch gestoord is werd door Arie Boomsma nog eens een drietal malen onderstreept. Het weerwoord van Peggy Cohen van het VU genderteam werd dermate kort gehouden dat zij de kans niet kreeg aan te geven waarom A Campo’s beweringen flauwekul zijn. Het is onbegrijpelijk dat jullie deze man een platform voor zijn transfobie hebben gegeven, zeker gegeven zijn wel zeer twijfelachtige staat van dienst.
  4. Er werd een ‘werkgever’ opgevoerd die niet als werkgever serieus te nemen is. Waarom niet de baas van een stevig bedrijf dat beleid heeft rond de omgang met transgenders op de werkvloer? Philips, KPN en vele grotere bedrijven hebben een dergelijk beleid.
  5. Ouders die hun kinderen niet accepteren zoals ze zijn vinden we overal. In het geval van de ouders die aan het woord kwamen droop de stupiditeit en het empatisch onvermogen van het scherm. Een fatsoenlijke bespiegeling over hun overduidelijke empatische stoornis kwam niet aan de orde, wel kregen ze buitensporig veel ruimte hun eigen kind te schofferen.
  6. De jonge transvrouw die aan bod kwam werd in haar toelichting onderbroken door de man van datzelfde ouderpaar. Zij kon daardoor haar reactie niet afmaken en haar verhaal werd daarmee ook onderuit gehaald. De woorden ‘als vrouw’ kwamen regelmatig over de bühne. Dat suggereert dat ze niet als een vrouw maar als een man die vrouw probeert te zijn werd gezien. Een impliciete houding die in het programma bleef hangen.
  7. Er is niet of nauwelijks ingegaan op het SCP onderzoek. Een aantal hoofdlijnen kwam aan bod maar vervolgens werden die ondergesneeuwd in negatieve meningen over het bestaansrecht van transgenders, niet over hun problemen.
  8. Het debat ging dus uiteindelijk over de vraag of transgenders wel mogen bestaan in deze maatschappij. De meningen waren overwegend negatief en een goed antwoord op de vraag waarom de sociaal maatschappelijke positie van transgenders in Nederland zo slecht is kwam niet tot stand. Op die vraag was geen verdieping maar werd het verschijnsel slechts benoemd. Dat is zoals een ieder weet geen debat maar maakt van een goed debat juist een farce.

Als ik dit alles zo bekijk kan ik niet anders dan vaststellen dat de programmamakers en de inval presentator jammerlijk gefaald hebben in het ogenschijnlijke doel van het programma. Sterker nog, het programma schaadt transgenders, hun maatschappelijk positie en de mogelijke verbetering van die positie. Immers het beeld dat het programma geeft is er een van gelegitimeerde afwijzing van transgenders in Nederland.

Ik vraag mij af of het programma zou zijn uitgezonden als er op deze wijze over homoseksuelen, gehandicapten, Marokkanen of Joden was gesproken. De meningen van transgenders die naar dit programma gekeken hebben lopen uiteen van: ‘dit nooit meer’ via ‘schandalig’ en ‘tenenkrommend’ tot ‘waarom doen ze ons dit aan?’. Wat jullie als programmamakers niet schijnen te realiseren is dat juist dezer dagen een voor transgenders belangrijk wetsvoorstel in de tweede kamer ter bespreking ligt, dat moet leiden tot een eenvoudiger juridische geslachtswijziging. Een voorstel waar al heel lang op gewacht wordt en dat ondanks de manco’s die er nog in zitten voor velen een strohalm is waar aan wordt vastgehouden. Een programma met een dergelijk bedroevende stigmatisering van transgenders als Debat op 2 kan ook een dergelijk proces schaden omdat het de meningen van de Nederlanders ten opzichte van transgenders negatief beïnvloedt. Ik ben bang voor ‘collatoral damage’ als gevolg van dit programma.

Verantwoordelijken voor Debat op 2, jullie hebben een wanprestatie geleverd en een zeer kwetsbare groep mensen gekwetst en geschonden. Er past schaamrood en een excuus aan de transgenders in Nederland. Er past reparatie door een programma te maken dat de bevindingen van het SCP in hun rapportage op een afgewogen wijze aan de orde stelt en een maatschappelijk debat over uitsluiting, slechte zorg en maatschappelijke achterstelling voert voor, over en met deze groep.

Maar bovenal past schaamte voor een kwalitatief triest televisie product. Ik begrijp van de Twitter account van Arie Boomsma dat hij Ghislaine verving bij de presentatie van het programma en dat hij Paul de Leeuw’s programma als ‘research’ gebruikte. Gaan jullie altijd zo slordig om met het briefen van jullie presentatoren? Laten jullie altijd onkundige presentatoren invallen? Want duidelijk was dat Arie Boomsma het programma zowel inhoudelijk als presentatietechnisch niet kon leiden!

Ik verzoek jullie het programma terug te trekken en niet op Uitzending Gemist aan te bieden zodat er niet nog meer schade wordt berokkend dan er al is. Ik daag jullie uit een reparatie programma te maken met Arie Boomsma en mij aangevuld met een aantal echte deskundigen inclusief de onderzoeker van het SCP, mevrouw Cohen of dhr. van Trotsenburg van het VUMC en een vertegenwoordiger van het Transgender Netwerk Nederland waarin zij en ik de ruimte krijgen om duidelijk te maken wat er werkelijk mis is met de positie van en de zorg voor transgenders in Nederland.

Met vriendelijke groet,

Alice Anna Verheij
schrijfster

PS Het staat wat mij betreft een ieder vrij om deze tekst zonder aanpassingen te verspreiden via de media.

Starting January 2013: Creative Writing Course.

 

Het veld verleggen.

“Het veld verleggen”. Het blijft een raar zinnetje. Alsof je een veld kunt verleggen. In letterlijke zin is dat een knap lastige zaak die alleen weggelegd is voor de gras-o-logen van de voetbalstadiums, het Gelredome voorop. Want daar wordt inderdaad regelmatig het veld verlegd.

 

Ik verleg ook het veld maar dan in overdrachtelijke zin. De komende maanden concentreert mijn schrijven zich op het werken een mijn nieuwe roman en de processen die daarbij horen worden in een dagboek beschreven. Dat dagboek staat online en dat is niet op deze plaats. Het zou hier niet zo goed passen tussen al het andere werk dat hier staat.

Het betekend wel dat ik mijn trouwe schrijfplek hier voor een tijdje verruil voor een andere. In plaats van de frequente schrijfsels op Writer’s Block zullen er dagboek notities verschijnen op de voorpublicatie website van De Onwaarschijnlijkheid van Liefde, de subsite van WoordenStorm. Volg de link hierboven en maak een bladwijzertje of zo aan. RSS kan natuurlijk ook want er is een feed en mocht ook dat niet bevallen dan is er altijd nog facebook: www.facebook.com/alice.verheij.

Er zal niet of nauwelijks tijd zijn om hier nog veel te schrijven gedurende die periode. Een enkele keel kan ik mij daar niet van weerhouden maar de frequentie van nieuwe teksten zal aanmerkelijk dalen. Tot ergens in januari wanneer ik hoop het grootste deel van het werk klaar te hebben en een manuscript op mijn schrijftafel te hebben liggen.

Voor een ieder, mocht ik niet meer publiceren hier vóór de feestdagen: ik wens jullie een goede maand december en hoop jullie in januari weer te vergasten om verse teksten.

© 2012 Alice Anna Verheij

The Improbability of Love.

‘The Improbability of Love’. This is the title of my upcoming novel. In Dutch ‘De Onwaarschijnlijkheid van liefde’. The writing of this novel has just started after over 6 months of research on a few characters who will the protagonists and antagonists in the story. It will be written in Dutch but if possible an Englisch translation will become available soon after the book is finished. How that will be done is yet uncertain but there some possibilities showing their lovely faces at the horizon.

The ‘Improbabilty of Love’ will as it is now no doubt be a step beyond what I have done so far as a writer. The reason why I am certain about that is that this book will have a large autobiographical angle to it. In previous novels I wrote about topics like youngsters being adventurous in a hot air balloon traveling over Africa, women fighting trafficking in Nepal and the Netherlands and in my last work a young refugee woman telling about her past life in a refugee camp and the challenges of integrating in western society and being seperated from her lover who lives in America. All of these topics were about others than myself.

In ‘The Improbability of Love’ I will walk a different path. The story is a tremondous tale about beauty and decay, love and sexuality, art and growing old. It’s told by to women who choose to live together and who developped a deep love for each other, against the morale of the time and against the fate that coloured both of their lives.

Mary, the protagonist of te first part of the book, is one of the most beautiful women in British art at the end of the nineteenth century. She sits as a model for the most famous painters and sculptures but due to her past she remains unknown. Just a face and a body being painted. But she lives and breathes and loves. She falls in love with another female model. And disaster strikes.

Lena, the protagonist of the second part of the book, is also a model. But she has a humble and poor background in contrast with Mary. She is younger and she was born with a defect that defined her life and femininity. Many years after Mary has lost the love of her life, they meet and fall in love.

But can they live together? How do you live as two women, as lovers, together in the first part of the twentieth century in London? And most of all how do you overcome the challenge of sexuality when one is hindered by physical limitations? Lastly, how does life treat you when beauty decays and you grow old.

‘The Improbability of Love’ raises questions about growing old and about female sexuality in a situation where someone cannot love in a traditional manner because of the limitations of a birth defect. It touches upon topics like crossing physical boundaries and accepting that there is more than physical love possible. It discusses the morale of the time between the 1890’s and 1930’s in London. And it takes you on a journey through time to an age where beauty was defined different than nowaways and sexuality was a topic that was only discussed behind closed doors. It takes you to the time of the post Victorian pre Raphaelites, the painters, sculpters, poets and models. To people who lived an avant garde life and a loose sexual morale in contrast to a tied up society. But who were responsible for a new definition of art and aesthetics. But most of all ‘The Improbability of Love’ will let you get acquanted with two beautiful women and their undying love for each other. It will let you become friends with Mary and Lena.

Mary and Lena are not fictituous. They have lived in reality. Many aspects of their characters, their friendships and loves, the social network they lived in, did exist in reality. They can still be seen, portrayed by many famous painters. They are still there, in the Tate Gallery, Buckingham Palace, Leighton House and many musea all over the world. They are still the most beautiful English roses, even almost a hundred years after they died. This story will reintroduce the time of post Victorian and Edwardian art as it was made in Londen, in Holland Park and Kensington.

The challenge for me in writing this novel is that the character of Lena Dene, who is the protagonist in the second part of the book will be transformed and become a mirror of myself. This will make the second part of the book highly autobiographic but in a literary way. Lene experiences what I experience in life. She will ask the questions I ask myself but do not have an answer to. She lives a tragedy similar to the most dark part in my own life. I am not Lena, she is not me. But we share a challenge that has never before be covered in a novel. This alone makes this book a groundbreaking novel that touches on a topic unknown to most people. By this nature it will be the most complicated work I have ever made, but at the same time it is already becoming the summit of literary work until now. And believe me, that a pretty scary thought. Hence the title I’ve chosen.

In the coming months this book will be written and the story of these two women will unfold itself. Next year, you will be able to read it.

© 2012 Alice Anna Verheij

Na 10.000 gratis downloads is het klaar.

Nu meer dan 9.000x gedownload:
de gratis eBook versie van mijn debuutroman
‘Eén latte, een cappu en een espresso’.

DOWNLOAD HEM HIER! *

Na 10.000 downloads zal het niet meer mogelijk zijn dit eBook gratis te downloaden!

Naar verwachting zal rond 1 oktober de 10.000e download plaatsvinden.
Vanaf dat moment gaat dit eBook €1,99 kosten.
De opbrengst van de betaalde downloads komt volledig
ten goede aan de projecten van de Empowerment Foundation.

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.