Je suis une femme Européenne.

vlaggen
Je suis une femme
Européenne
sometimes for a while
on a Brittish isle
of wanneer het kan
even Hollands dan

Maar hoe dan ook
en waar dan ook
vooral Europees
en landen wees
grenzeloos ongebonden
zeg ik je, onomwonden

© 2013 Alice Anna Verheij

Advertenties

Kruising

Een tijd geleden schreef ik over de song Crossroads van Don McLean. Een song die vanaf de eerste keer dat ik die hoorde me raakte. Hard raakte, keihard raakte. Alsof ik wist dat ik ooit eens een keuze zou moeten maken die mijn leven zou veranderen. Noem het voorzienigheid, noem het een blik op mijn karma.

Vannacht wilde de slaap niet komen, zoals zo vaak. Er zit storm in mijn hoofd en als dat me overkomt moet ik schrijven en naar muziek luisteren. De zoete gepijnigde stem van Don McLean deed me zijn song hertalen naar Kruising. Als ik mijn begeleider er toe kan verleiden dan zal er binnenkort een opname van zijn die – als ik het aandurf – hier te beluisteren zal zijn. Maar ik beloof het nog niet. Eerst Don maar even:

Voor nu moeten jullie het doen met mijn hertaling.

Crossroads
Kruising
I’ve got nothing on my mind: Nothing to remember,
Er zit me niets meer in de weg – niets meer van vroeger,
Nothing to forget. And I’ve got nothing to regret,
Niets doet meer pijn. En ook spijt zal er niet zijn.
But I’m all tied up on the inside,
Maar van binnen ’n donker hart.
No one knows quite what I’ve got;
niemand weet dat ik dat heb.
And I know that on the outside
En ik weet bezien van buiten
What I used to be, I’m not… anymore.
Wat ik vroeger was, ben ik… nu niet meer.

You know I’ve heard about people like me,
Weet je, ‘k heb gehoord van mensen als ik
But I never made the connection.
maar ik maakte nooit de verbinding.
They walk one road to set them free
Ze gaan hun weg en worden vrij
And find they’ve gone the wrong direction.
en zien pas dan – de foute richting.
But there’s no need for turning back
Maar d’r is geen reden terug te gaan
`Cause all roads lead to where I stand.
Want elke – weg komt toch hier uit.
And I believe I’ll walk them all
En ik weet ik volg ze allemaal
No matter what I may have planned.
Ongeacht waar ik dan op… stuit.

Can you remember who I was? Can you still feel it?
Weet jij nog wie ik vroeger was? Kan je mij nog velen?
Can you find my pain? Can you heal it?
Weet je van mijn pijn? Kan jij me helen?
Then lay your hands upon me now
Leg dan je handen op mijn hart
And cast this darkness from my soul.
en jaag het zwart weg uit mijn ziel.
You alone can light my way.
Jij alleen maakt mijn weg.
You alone can make me whole… once again.
Ja jij alleen geneest mijn hart… steeds opnieuw.
We’ve walked both sides of every street
We liepen beiden een kant van elke weg
Through all kinds of windy weather.
door alle storm en alle regen.
But that was never our defeat
Maar we voelden ons nooit slecht
As long as we could walk together.
Want samen konden wij er tegen.
So there’s no need for turning back
D’r is géén reden terug te gaan
`Cause all roads lead to where we stand.
Want elke weg komt toch hier uit.
And I believe we’ll walk them all
En je weet – je volgt ze allemaal
No matter what we may have planned.
ongeacht waar je dan op… stuit.
Don McLean © 1971
Alive Verheij © 2010

Mijn eerste setlist

Een heel oud setlistje (van de Beatles)

Voor het eerst in mijn leven heb ik een setlist van songs die in mijn (ehm… Anna’s) cabaretprogramma ‘Van de barkruk zijn opgenomen’. Een paar worden zaterdag 15 en zaterdag 22 mei voor het eerst met publiek gezongen.

Daar is ie dan:

  • Kruisweg‘ – hertaling van ‘Crossroads’ van Don McLean
  • Jankend koor‘ – hertaling van ‘Lemon Tree’ van Fool’s Garden
  • Dan weet je dat ik om je geef‘ – eigen tekst, eigen muziek
  • Dezelfde fout‘ – vertaling van ‘Same mistake’ van James Blunt
  • Spreek‘ – Frédérique Spigt
  • Mans genoeg‘ – Frédérique Spigt
  • Laat me‘ – Ramses Shaffy
  • Ik ben geen vrouw, ik ben geen man‘ – hertaling van ‘I’m not a woman, I’m not a man’ van Gare du Nord en Elkie Deadman.

Deze acht songs zijn de werken waar ik uit zal kiezen voor het definitieve programma. Zoals te zien is, alles in het Nederlands. Ik kan en wil wel in het Engels zingen maar om de een of andere reden heeft Nederlands toch mijn voorkeur. De hertalingen en de vertaling zijn stuk voor stuk zware bevallingen geweest maar ze kloppen. Inhoud, metrum, zinsopbouw en expressie kloppen. De rest is keihard repeteren en werken aan een goede podium aanwezigheid.

‘Kruisweg’ is vannacht ontstaan in een storm van slapeloosheid.

Alice © 2010

Ongemerkt het podium op sluipen


Na een aantal vrijages met podiumoptredens in 2009 waar ik samen met Jet Valk als ‘de Quetterende Dames’ aan het dichten sloeg, onverwacht solo op de Roze Kertsmarkt in de kou in de Reguliersdwars een half uur vulde en de kleinere optredens in mijn eigen literaire salons wordt het tijd om dit jaar serieus het podium op te sluipen.

Sinds december werk ik aan een eigen cabaretprogramma van drie kwartier. Tenminste, Anna Reiziger, mijn alter ego, doet dat. Ondertussen volg ik cabaret, zang, mime en stemvormingslessen om te zorgen dat het allemaal ook een beetje door de artistieke beugel kan. De cabaret- en mimelessen worden in juni afgerond en dat betekent dat ik begin juni in Pepijn mag optreden. Een kwartiertje of zo, niet langer. Maar hé Pepijn… wie had dat gedacht? Voetafdrukken van mij op het podium dat door Paul van Vliet en Liselore Gerritsen is opgezet. Om verlegen van te worden.

Het legendarische kleinkunsttheater ‘Pepijn’ aan de Nieuwe Schoolstraat in Den Haag

Maar er komen meer optredens aan. Zo ga ik het entertainment verzorgen van de Ladies Nights die vanaf juni en Den Engel, mijn nieuwe thuisbasis, worden georganiseerd. Verder ben ik alsnog gevraagd om op 22 mei op te treden op het Transfusion Festival in Casa400 in Amsterdam en op 7 juni dus in Pepijn ter afronding van de cabaretcursus. Dan is er ook nog het theaterdiner in het Koorenhuis op 5 juni waar ik met de andere leden van de cabaret- en mimegroepen het Koorenhuis podium op ga. Die keer niet solo dus maar met fantastisch leuke mede studenten. Niet te vergeten is er mijn eigen Literaire Salon waarvan op 15 mei de eerstvolgende gepland staat en daarna die van 12 juni, beiden in Den Haag.

Casa 400 in Amsterdam

Voor Pepijn is al duidelijk dat er een conference komt waarin de moeite die mensen hebben om met elkaar te spreken of elkaar te willen verstaan gevolgd wordt door mijn uitvoering van het lied ‘Spreek’ van de niet te evenaren Frederique Spigt. Natuurlijk geen imitatie van Fré, ik zou niet durven. Wel een geheel eigen interpretatie ondersteund door piano en basgitaar en met een eigen arrangement. Hoe het precies zal gaan klinken is nog een verrassing, daarvoor moeten jullie maar tegen die tijd naar Pepijn komen. De komende weken ga ik hard repeteren natuurlijk.

Het Koorenhuis – hét kunsten centrum van Den Haag

Ik heb er zin in. Al is het maar omdat ik zo graag wil en inmiddels niet meer bang ben om mezelf op het podium te laten horen. Zingen nota bene, iets waarvan ik dacht dat ik het niet kon. Maar ook eigen cabaretteksten maken en die op het podium smijten. Het publiek proberen te pakken, te ontroeren, te laten nadenken, te raken. Het is allemaal nog wel nieuw voor me maar het is zo geweldig om te kunnen doen.

Hopelijk komen er vrienden en bekenden in juni kijken en luisteren naar mijn gedoetjes in Pepijn en het Koorenhuis.
Nog even de data dan:

  • zaterdag 15 mei – 17.00u: Literaire Salon in Den Engel, Willem de Zwijgerlaan 50 in Den Haag
  • zaterdag 22 mei – tijd nog niet bekend: Transfusion Festival in Casa 400 in Amsterdam
  • zaterdag 5 juni – 17.30u: theaterdiner in het Koorenhuis in Den Haag
  • maandag 7 juni – 20.00u: aansluitend aan de cabaret dagen in theater Pepijn in Den Haag

Alice © 2010

Lili Marlene in bewerking

Goed dan, omdat ze weer langs kwam.

Lili Marleen, in het Nederlands en anders. Ik werk er nog aan en op een zaterdag is het klaar. Om lekker te zingen in café Dietrich, gewoon omdat ik er zin in heb om weer eens als Anna Reiziger rond te huppelen.

‘Ach lief kom met me mee.’ op de melodie van ‘Lili Marlene’
Vor der Kaserne, vor dem großen Tor
Aan de overkant, daar bij de grote deur
stand eine Laterne, und steht sie noch davor.
staat een prullenbak, in ‘n vale groene kleur.
So wolln wir einst uns wiederseh’n
Daarin heb jij – mijn brief gedaan
bei der Laterne woll’n wir steh’n
je bent weer boos – en wilt weer gaan
wie einst Lili Marlene, wie einst Lili Marlene.
Ach lief waar ga je heen, ach lief waar ga je heen?
Unsre beiden Schatten sah’n wie einer aus
Net nog aan de bar noemde je me oud
daß wir lieb uns hatten, das sah man gleich daraus.
ach weet je lieve schat, dat laat me waterkoud
Und alle Leute solln es seh’n
Jij kon de drank – niet laten staan
wenn wir bei der Laterne steh’n,
dus werd je boos – en wilde gaan
wie einst Lili Marlene, wie einst Lili Marlene.
mijn lief waar ga je heen, ach lief waar ga je heen?
en zo verder…

Tegen de tijd dat ik er mee klaar ben zal het een hele trieste smartlap zijn geworden. Het is weer eens wat anders om te schrijven.

Alice © 2010

Aankondiging gedichtenbundel en verhalenbundel

In april verschijnt mijn gedichtenbundel Passiezeren in druk. Passiezeren zal voorlopig uitsluitend via internet verkocht worden en niet als e-book verschijnen. De bundel gaat over liefde, liefdesverdriet en verdriet en is een zeer persoonlijke poëtische kijk op het leven. De bundel verschijnt onder mijn pseudoniem Anna Reiziger.

Onder mijn eigen naam is in maart 2010 de verhalenbundel De Genderdans als gratis e-book verschenen. Deze bundel is in 2008 al gereed gekomen maar niet vrijgegeven en recent geheel geredigeerd. De Genderdans bevat korte verhalen, anekdotes en gedichten die gerelateerd zijn aan mijn levensreis van de afgelopen jaren tot april 2008.

Alice Verheij

Cabaretopdrachtje liedtekst schrijven: Jankend Koor

Voor de cabaretles geschreven op de melodie van Fool’s Garden’s ‘Lemon Tree’.

Arme Sven en Gerard.

Jankend Koor

Daar glij ik dan – daar komt de wissel an
t is gewoon een wedstrijd die ik winnen kan.
Maar daar staat Gerard
en wat doet ie nu?
Hij wijst naar links
en dat is toch cru.
Maar Gerard is de baas – en dus mot ik.

Ik ga nog een rondje – verder door.
Ik schaats heel snel
en dus win ik wel.
Ik wil eindelijk weleens in – die andre baan.
Ik baal hier zo van
en dus wil ik dan…
Maar Gerard is de baas – en dus mot ik.

Ik vraag me af
ben ik nu gek?
Wat is dat geschreeuw in-eens bij het hek?
En al wat ik nu hoor – is een keihard jankend koor.
Ik schud mijn kop – heen en weer.
Ik draai en draai en draai en draai en nog een keer
en al wat ik nu hoor – is een keihard jankend koor.

<a capella> shit: baal babababa bibaba babababa bibaba babibababaal

Nu zit ik hier
als een zielig dier.
‘t liefste duik ik ergens – onder het ijs
maar ’k heb een donderwollek in m’n kop.
Ik ben zo moe
‘k wil naar mijn bedje toe.
Maar Gerard is de baas – en dus zit ik.

Ach die wissel – was niet goed voor mij.
Ach die wissel – en al mijn vrienden – op de eerste rij.
Ik kap ermee – ik ga naar de plee.
Ik wil niet meer ik doe niet meer mee.
Maar Gerard is de baas – en dus hang ik.

Ik vraag me af
ben ik nu gek?
Kom op met dat geschreeuw – daar bij dat hek.
Want al wat ik nog hoor – is een keihard jankend koor.
Ik schud mijn kop – heen en weer.
Ik draai en draai en draai en draai en nog een keer
want al wat ik nu hoor – is een keihard jankend koor.
En ik baal zo, baal zo

Ik vraag me af
ben ik nu gek?
Hou op met dat geschreeuw – daar bij het hek.
Want alles wat ik hoor, en alles wat ik hoor, ja alles wat ik hoor
is – een – kei-hard – jankend – koor.

Muziek Fools Garden, tekst: Alice Verheij

En dit is het origineel van het toch wel obscure one hit wonder bandje Fools Garden:

Alice Verheij © 2010

‘Mental rafting’

Dit wordt een doodsaaie tekst omdat er geen ander doel aan vast zit dan de poging om iets te vertellen over hoe ik op dit moment werk aan mijn theaterprogramma. Dus daarmee is de kans groot dat het voor velen een hoop geleuter is. Het zei zo. Mocht je nu inderdaad vinden dat ik leuter ga dan snel iets anders doen. Zo niet dan zal ik proberen een inkijkje te geven in mijn manier om tot iets, in dit geval een volwassen theaterprogramma, te komen. Spring voor de grap eens in mijn grote rubberboot maar doe wel een zwemvest aan en een helmpje op.

Voor de start

Tot mijn eigen verbazing ben ik theater aan het maken. Eerlijk is eerlijk, dat was helemaal niet de bedoeling. Ik geloof in het begrip ‘flow’ in die zin dat er soms perioden zijn waarin ik me moet laten leiden door de ogenschijnlijke toevalligheid van mijn leven om op die manier tot kunst te komen. En dus maak ik nu theater. Als ex-controlfreak help ik die flow wel een handje door te koppelen met andere talentvolle en vooral bijzondere mensen en dat leidt onveranderlijk tot verbijsterende ervaringen die vervolgens die flow weer even een andere kant op laten meanderen. Als de term nog niet bestaat dan claim ik hem bij deze, ik doe aan ‘mental rafting‘.

Het vertrekpunt

Ik ben met een simpel idee begonnen. Inmiddels negen weken terug begon het idee van een kleinkunst programma vat op me te krijgen. De aardigheid is dat er geen seconde de vraag was wat de begrenzing van dat idee zou zijn. Nu ik druk aan het schrijven ben en me omringt weet met een aantal heel bijzondere mensen merk ik dat het denken over grenzen alleen maar abstracter is geworden. De vraag is niet zozeer wat er kan maar eerder hoe dat wat ik bedenk en wat anderen me aandragen in elkaar kunnen grijpen. Zelfs zonder een eerste keer samen in mijn atelier / theater laboratorium gewerkt te hebben merk ik dat beelden en mogelijkheden van anderen een uitwerking op me hebben die alleen maar meer mogelijkheden doen zien. En meer inhoud aan het programma geven. Maar bij het vertrekpunt was er dus niet meer dan een schets van een eenvoudig en relatief lief cabaretprogramma. Verhaaltje, sketchje, liedje, verhaaltje, typetje, liedje, en zo verder.

De eerste stroomversnelling

Mijn programma in wording ‘Van de barkruk gevallen’, waarin Anna Reiziger vanaf haar kruk in haar stamkroeg de wereld voorbij ziet komen en daar een mening over heeft maar geen onderdeel van is, veranderd tijdens de gesprekken en de experimenten die ik doe. Was er eerst dus een basisvorm van een oude stijl cabaret, nu transformeert die vorm in een theatervorm met meer disciplines. De mogelijkheden van de technologie die @differentieel me brengt leiden tot een grotere rol voor bewegingstheater waarbij door de gesprekken met weer anderen het me steeds duidelijk wordt dat Anna weliswaar geen deel uitmaakt van de wereld die ze ziet maar juist wel een interactie met die wereld heeft. Er zijn momenten in de voorstelling waar Anna de wereld verandert door stemmingen en door beweging. Niet ‘out of the box’ denken maar ‘out of the box’ bewegen. Van de simpele vorm verandert het programma in opbouw nu dus naar een vorm waarin technologie een middel wordt om een buitenwereld vorm te geven en daar vervolgens een interactie mee aan te gaan middels beweging en dans.

De draaikolk

Er vormt zich nu dus een programma dat verloopt van lief via mild tot spottend gevolgd door cynisch en hard om dan in waanzin te eindigen. Alsof Anna door die wereld die ze voorbij ziet komen tot waanzin gedreven wordt. Omdat ze vecht met die wereld en door het gevecht die wereld beïnvloedt, wordt na verloop steeds duidelijker dat niet zij het is die de waanzin in zich heeft maar het de wereld is die waanzinnig is en zij dat ontdekt en onthult. Daarmee is ‘Van de barkruk gevallen’ niet alleen meer een avond in een kroeg maar ook een blik op de waanzin van de wereld en een reis door het leven. Anna gaat kijkend naar de wereld rechtstreeks naar de verdommenis, maar wel met een glimlach en een lied. Uiteindelijk daagt ze de wereld uit en blijft de vraag over wie er dan wint. Anna of de wereld. Wie is de gek? Wie is de sterkste? Wie staat er aan het eind nog overeind? Op dit moment is er nog steeds geen sprake van een overvloed aan uitgewerkte teksten maar wel aan ideeën, concepten en beelden. De komende weken staan in het teken van visualisatie van die ideeën. Visualisatie in uitbeelding, toneelbeeld en in het werken aan de theatrale invulling van de waanzinnige trip van Anna. Zoals de vlag er nu voor staat wordt dat een proces dat niet meer volledig in mijn hand ligt maar dat ontstaat uit de interactie met andere kunstenaars die ik betrek bij het maken van het programma. Een beeldend kunstenares die zonder al teveel woorden me begrijpt en die zowel aan het visuele van het toneelbeeld zal bijdragen als aan de ideeën rond het inzetten van beweging en dans. Een regisseuse / theatermaakster die als sparring partner de theatrale invulling helpt te maken, de audio / video kunstenaar die met de mogelijkheden van de techniek een heel andere benadering van me vraagt dan de traditionele cabaret vorm die relatief statisch is. Mijn raft is een draaikolk in aan het duiken waarbij het nu nog helemaal niet duidelijk is hoe ding er weer uitkomt en aan welke kant.

De rivier voor me.

Hoe dan ook, dat raft komt die draaikolk uit met allerlei dingen en mensen aan boord en met ervaringen die in de draaikolk zijn opgedaan. Om direct daarna de rest van de rivier af te proberen te raften. Ergens aan het eind is er dan het theaterprogramma waarbij ondanks alle veranderingen onderweg een aantal zaken gewoon zullen zijn zoals ze aan het begin ook waren. Het blijft een programma van een voetbalwedstrijd lang. Twee keer drie kwartier met een pauze van een half uur zodat het publiek van acht tot tien uur in de avond vermaakt wordt. Om maar eens een vaste waarde te benoemen. En met de avond in de kroeg als rode draad zoals van het begin af aan de bedoeling was. Met verhalen, sketches, typetjes en liedjes, met beweging en dans en lawaai en licht en beeld. Maar met onverwachte draaien en een structuur van een toneelstuk waarbij de climax niet vermeden wordt. Maar de invulling is nog vrij, nu kan alles nog.

De constructie van mijn raft.

Om te doen wat ik wil en om de flow te kunnen volgen was me al snel duidelijk dat ik op alle gebied scherper moet worden, beter, geoefender. Het latje heb ik hoog gelegd en dat is dus de reden waarom ik, zoals in eerdere berichten al beschreven, mezelf nogal hard onder handen neem en onder handen laat nemen. Terug naar school dus met lessen in cabaret, mime, stemvorming, zang, acteren, visualisatie en tekstbehandeling met docenten die me stevig aanpakken. Niet alles tegelijk want acteren en tekstbehandeling komen later aan bod, vanaf april ongeveer. Op dit moment werk ik dus vooral aan stem, beweging en cabaret. Alles bij elkaar heb ik er de handen aardig aan vol wat me automatisch asocialer maakt want er is fors minder tijd beschikbaar voor mijn social life. Met de Literaire Salon er bij en het werk voor TEDx heb ik een vol programma dat er voor zorgt dat ondanks dat er wagonladingen energie nodig zijn er meer wagonladingen energie vrijkomen. De ene activiteit tikt tegen de andere aan waardoor er automatisch meer mogelijk wordt. Flowen dus en dat is heerlijk. Morgen maar eens wat rotzooien met papier, houtskool en krijt om aan de constructietekeningen van mijn raft te werken. Kijken of mij ogen en handen de beelden kunnen maken die er in mijn hersens leven.

Alice Verheij © 2010

Het rozenmannetje door Anna Reiziger

Een kort verhaal door Anna Reiziger over een ontmoeting. Geschreven vanaf haar barkruk en onderdeel van het cabaretprogramma in aanleg ‘Van de barkruk gevallen’.

Lees het verhaal hier.

Alice

Alternatieve kerst

Tsja nu mijn oude leven op zijn kop gezet is de afgelopen jaren en er nu zowaar enige rust lijkt weer te keren vind ik mezelf terug in een geheel ander leven. Het rare leven van de organisatieadviseur en projectleider die teveel projecten deed die er niet toe deden en die met Kerstavond er altijd een huisje-kerstboompje-reerug feestje van maakte is over. Gelukkig maar. Het paste uiteindelijk toch niet bij mij.

In plaats daarvan doe ik wat ik nu doe. Schrijven in mijn favoriete kroeg in hartje Amsterdam. Met een gezellig etentje voor de boeg en een nog gezelliger lange avond. Schrijven over van alles, van het corrigeren van mijn roman en die van mijn zusje via het maken van een barkrukgedichtje (wat ik misschien hier nog wel laat vallen) tot het werken aan mijn theaterprogramma dat begin 2010 klaar moet zijn. De kruk in het souterrain bij de pooltafel bevalt me prima. De muziek is een beetje soul, beetje hiphop, de sfeer een pietsie rokerig en op dit moment is het nog vooral koffie dat er in gaat.

Het leukste vind ik het om te werken aan ‘Van de barkruk gevallen’, het theaterprogramma. Mijn eerste nadat ik in 2007 mijn eerste toneelstuk schreef en in 2008 mijn eerste (niet gepubliceerde roman), kwam er dit jaar mijn tweede (in januari 2010 dus te publiceren) tweede roman terwijl de derde ook vordert. In januari reis ik zoals het er nu naar uitziet weer af naar Budapest om verder te kunnen werken aan ‘Terug naar Budapest’, de roman waar ik hard aan werk en die nogal wat research vergt. Maar eerst dus die theatershow. Het wordt een programma van één uur en twintig minuten. Met een pauze dus. Zonder er al teveel over te verraden kan ik wel iets vertellen over het thema dat de rode draad vormt.
‘Van de barkruk gevallen’ wordt door mijn alter ego Anna Reiziger op de planken gebracht. Het beschrijft een avond in mijn stamkroeg waar Anna op haar kruk naar de wereld binnen en buiten de kroeg kijkt. Ze komen er allemaal in voor, de types die zo bij de stad horen en zo af en toe de kroeg aan doen. De barvrouw, een paar stamgasten, de rozenverkoper, het oude verwarde vrouwtje op straat, de pizzabezorger en de taxichauffeur die Anna aan het eind van de avond naar huis brengt. Allemaal vertellen ze wat over de stad, over hun leven, over wat de kroeg voor ze betekend. En Anna? Anna zit op de kruk, kijkt, praat, drinkt, laat zich versieren of versiert zelf, lacht en huilt. En ze viert vast ook Kerstavond op haar barkruk.

Misschien kom ik Anna vanavond wel tegen en krijgt ze een Southern Comfort van me. Met ijs. En als ze van de barkruk dondert vang ik haar wel op.

Alice Verheij © 2009

Podiumdebuut van Anna Reiziger

Mijn alter ego / pseudoniem Anna Reiziger maakte afgelopen vrijdagavond haar podiumdebuut in Rotterdam met een tweetal stukken uit het kleinkunstprogramma ‘Van de barkruk gevallen’. Lees er meer over op de website van Anna.

Alice.

Ode aan de roos

Al eerder schreef ik over de roos die boeit. De volgende ode aan mijn lievelingsbloem is onderdeel van het programma ‘Van de barkruk gevallen’ waarin Anna Reiziger de wereld haar gedachten kado doet.

Intrigerend is het woord dat aan haar toebehoort.
De roos die boeit als geen ander.
Van de belofte van de knop die bekoort
tot de zwoele volheid van de bloem.
De steel met doornen die als je onvoorzichtig bent
net ver genoeg door de huid dringen.
Om een enkele druppel bloed te winnen.
Met bladeren aan de steel die stug zijn
en weerbarstig, meest donkergroen.
Maar met een bloemblad zo teer als zijde.
Tactiel als de zachte huid van een jonge vrouw.
Bloemen met kleuren van een zoet palet,
van zachte pastels tot passievolle diepe tonen.
Wit, champagne, roze, rood.
De mooiste van al het diepste rood dat er bestaat.
Betoverend rood als jouw lippen.
De roos die mij verwondert,
die tranen lostrekt uit mijn ogen
en een ingehouden lach tovert om de mond van…
De zware zoete kleur zo goed passend bij het moment.
De geur van liefde die kamers en zinnen vult.
Ontroerend wanneer de dauw haar huid bevrucht.

Zelfs als ze sterft doet ze dat in schoonheid.
Langzaam laat ze het hoofd hangen
maar zal ze de bloem behouden
alsof ze van het leven geen afscheid kan nemen.
En soms is ze dan nog jaren na haar leven zichtbaar.
Droog, des te meer geur, zonder de glans
met nog altijd die bloem en die kleur.

Geen bloem die voor mij zo vervlochten is met leven.
Prikkend, geurend, kleurende, bloeiende, boeiende roos.
De bloem van liefde of juist van liefdesverdriet
als ze gebroken wordt.
Aantrekkend door de wellust van haar bloem
maar ongeschikt om beet te pakken door haar doornen.
Als een mooie vrouw die alleen op afstand bewonderd mag worden.
De knop ondoordringbaar,
haar maagdelijkheid beschermend tot dat ze mag bloeien.

En dan nog met het hart verscholen,
in kransen van elkaar omvattende bladeren als tere schilden.
Als een mens, als een Diva.
Geen bloem die gedijt bij overdaad.
Teveel water schaadt, te veel zon verlept.
Teveel aanraking kwetst en
te weinig aandacht doet haar verschrompelen.
Ik houd van haar. Dus geef ik deze roos aan jou.

Anna Reiziger © 2009

geboorte Anna Reiziger op 18 december 2009

aankondiging

Over enkele dagen zal geboren worden te Rotterdam, de Haagse schrijfster
en kleinkunst artieste met een Amsterdams hart

Anna Reiziger

lengte 1.75 meter
gewicht 85 kilo

Anna wordt door haar moeder die even oud is op een kleinkunstpodium ter wereld gebracht tijdens de presentatie van de Stichting ‘Haar Verbeelding’ in
Wolfart Projectspaces, Wolphaertstraat 25 b/c, Rotterdam
op vrijdag 18 december 2009
tijd: ergens tussen 17.00 en 22.00 uur


Zij zal na een snelle groei als schrijfster al in januari haar eerste roman ‘Droomreis Afrika’ presenteren tijdens het Literair Café Saarein in de Amsterdamse Jordaan.

Later in 2010 zal de inmiddels (niet echt) volwassen Anna meer van zich laten zien, horen en lezen middels diverse optredens en uitgaven van een tweede boek en de verhalen- en gedichtenbundel ‘Passiezeren’. Haar moeder verkeerd in goede gezondheid en verheugt zich op de toekomst van Anna.