De Amsterdamse doofpot.

NU.nl, U weet wel de nieuwssite, heeft het college van Amsterdam op basis van de Wet Openbaarheid van Bestuur om inzage gevraagd van een tweetal rapporten die opgemaakt zijn naar aanleiding van fraude bij het Amsterdamse Gemeentelijke Vervoer Bedrijf. Het ene rapport behandeld de misstanden bij dat GVB en het andere geeft de conclusies weer.

Maar het Amsterdamse college vindt dat WOB, niet van toepassing is omdat beide rapporten van BDO Accountants door diezelfde raad ‘geheim’ zijn verklaard. De aanbestedingsregels zijn overtreden en er is sprake van fraude geweest in maart van dit jaar. Het bestaan van een rapport met conclusies naar aanleiding van het BDO onderzoek was tot voor kort niet bekend bij de verschillende politieke partijen. Dat het mis zit bij het GVB is duidelijk en dat er harde conclusies zijn getrokken ook. De topmannen van het GVB worden door de politiek benoemd en diezelfde politiek stopt dus de conclusies van een fraudeonderzoek in de doofpot. Men mag niet weten wat er gebeurt is en wie waarvoor verantwoordelijk is.

Het Amsterdamse college is de weg kwijt. Ze functioneert met dit doofpotten ondemocratisch en werkt fraude in de hand. Er lijkt een overweging mee te spelen dat individuen door openbaarmaking ‘beschadigd’ zouden kunnen worden. Vier GVB bestuurders zijn overigens al gedwongen afgetreden. Maar is het niet raar dat een overweging van mensen beschadigd zouden kunnen worden door de conclusies van een fraudeonderzoek er aan bijdraagt dat die conclusies niet wereldkundig worden gemaakt? Is het dan niet zo dat die individuen betrokken blijken te zijn bij fraude met gemeenschapsgeld en dat de raad het dus raadzaam vindt die betrokkenheid stil te houden?

Het Amsterdamse college is met het afwijzen van het verzoek van NU.nl een hele dubieuze kant op gegaan. Immers, die afwijzing betekend niet alleen dat de feiten niet voor de belasting betalende burgers zichtbaar worden maar ook dat de vrije journalistiek gedwarsboomd wordt. De vraag is natuurlijk of het Amsterdamse college in dit geval maatschappelijk gezien de rapporten geheim had mogen verklaren en de WOB opzij schuiven. Die wet is er immers nu juist voor bedoeld om de pers de mogelijkheid te geven de overheid te controleren. Dat heet transparantie. Iets wat in Amsterdam blijkbaar gevoelig ligt. Zelfs onmogelijk blijkt te zijn als het om het openbaar vervoer gaat. De reeks affaires rond GVB en de taxicentrale TCA in de afgelopen decennia is lang. Amsterdams openbaar vervoer heeft bestuurstechnisch een gelijkenis met een bananenrepubliek waar criminaliteit en fraude geïnstitutionaliseerd lijken te zijn. Het Amsterdamse college zou er wijs aan gedaan hebben te beseffen dat niemand meer vertrouwen heeft in GVB en TCA als het gaat om het zorgvuldig omgaan met gemeenschapsgeld en transparantie van bestuur. Maar in plaats van dat besef blokkeert het college liever de media die die transparantie willen afdwingen en de criminele activiteiten van bestuurders zichtbaar maken. Want dat is immers de reden voor de vraag van NU.nl aan datzelfde Amsterdamse college.

Democratie en transparantie, het is mooi maar blijkbaar in Amsterdam iets dat ongewenst is. Burgermeester en College van Bestuur doen er goed aan te beseffen wat zij aanrichten met deze keuze. De Amsterdamse Raad moet zich afvragen of zij dit gaat accepteren.

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Afvalpil

Afvalpil goedgekeurd in de VS

Toegevoegd: woensdag 27 juni 2012

Voor het eerst in meer dan tien jaar is er in de VS een op recept verkrijgbare pil goedgekeurd die bestaat uit afval. De pil is alleen bedoeld voor mensen die ernstig gebrek aan inkomsten hebben met minstens één psychische complicatie zoals schizofrenie of manische depressiviteit.

De pil heeft maar een bescheiden effect, maar het is volgens artsen een uitkomst voor ziekelijk schizofrene Amerikanen, die nu al bijna 35% van de bevolking uitmaken. Onder grote druk van artsen is de Food and Drug Administration dan ook akkoord gegaan met de introductie ervan. In het veleden bleken afvalpillen gevaarlijke bijwerkingen te hebben, vooral voor het hart. Daarom is de FDA zeer terughoudend bij het goedkeuren van zulke medicijnen

Tumoren
Volgens de FDA leek er bij deze pil in dierproeven een risico op tumoren te zijn, maar is dat gevaar na allerlei onderzoeken en aanpassingen voldoende weggenomen.

– – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – – –

I am me.

To start the day off in a positive way, I give you this.

I am what I am. I am me.

Like most people are ‘me’ for themselves. And though it might sound silly to say this, it is in fact one of the strongest statements one can make. Because it underlines personal pride and strength. I wish everyone could state these three little words in all confidence realizing that they really are who they are. With all defects but also with the beauty and strength they have. Unfortunately many people never get to that stage in their lifetime but I am hopeful that one they everyone will.

So, what and who is that ‘me’ that I am?

Well let’s say it like this to explain it a little…

I am proud of myself. When people ask me if I was a guy then nowadays I can safely say that I never was because I at least do understand that physical construction doesn’t define masculinity or femininity because it’s in the mind and the heart. And right after that I would probably pinch them in the butt. I am also a lesbian in love with geeky stuff and gadgets and fashion and I do wear lipstick. Every day. Wether you like it or not while kissing. Oh and when I have a girlfriend I really do love her until the other side of the world. And although I love the female attire I am pretty damned good with heavy camera’s and equipment, look stunning in trekking gear and I can most certainly read maps and find my way around. Anywhere. Anytime.

Ok, I am also transgender in the sense that I transitioned without dying first. Pretty smart thing to do as it saves me the long waiting for reincarnation without certainty of the outcome. And it was not a nice thing to do. It scared the shit out of me, was painful and it ruined most of my private and professional life. Friends proved not to be friends, work proved not to be something that I could take for granted so I lost my businesses and ended up in heavy debts. It ruined my marriage and my God(s and Goddesses) I have cried so many tears that it could fill a mid size mountain lake.

On the other hand, I just restarted life as if nothing had happened. I learned a new trade and some new tricks and even became frikkin happy at times. And that was a first. I’m struggling often, am depressed every now and then but also regularly in love and f*cking amazing in what I do and create. And I have lost the ability to be scared of most of the crap that other people fear as their worst enemies. I learned the relativity of money and the joy of true friendship, the beauty of a song and I even sing the damned song myself every now and than. Never thought I would do that. And on top of it all, I learned to write and visualize and although the fight is sometimes long and hard I am out there and you, yes you, are reading my scribblings. Which is quite nice actually and I thank you for taking the time to do so. Oh, and did I mention that I do have three great kids? No? Well then, here it is: I do have three great kids!

Thing is my dear friends, I can do so much and so much more than all these grey mice living their grey lives in a grey society. I live with color, sound and images, words and stories, friends and lovers and in spite of the occasional backdrop (ok, a few too many sometimes) I do all that with energy and strength. And I do that without having to thank a white bearded old sucker high in the sky sitting on an imaginary cloud of nonsense. (I feel more attached to the vivid, colorful Hindu Gods anyway.) And I do all that and I am who I am because I endured and I never really gave up. While struggle and depression have become an integral part of my life, shining and radiating and being awesome from time to time is the better part of my life now. And for all intents and purposes (I love that Shakespearean line) I am proud that I live my life to the max of my ability and I am proud that I have so much love in me that there is no way that in my lifetime I can get rid of it all. And if you didn’t join me in my current efforts to make a difference in a positive way I sure hope you will join me soon in one of my next endeavours. And if there is no new endeavour coming from me than I am either disappeared and vanished somewhere or I am to be cremated. And that is for as far as I am concerned still a long, long time from now.

I can only hope, dear friends, that you will see the real me in this picture. Because this one stands for who I am, who I want to be, what I want to do and how I am in the happiest moments of my life.

So, as I said, I am me. And I don’t have a clue why I write this today other than I just felt the urge to do so. Maybe it’s just because I love you and I think you are worth that love.

© 2012 Alice Verheij

Thank God I’m a dreamer.

Sorry for the Dutchies that I do write in English more often but I understand my audience has broadened and has became global. Welcome, my friends from Nepal, Bhutan, the US, Canada, Australia, Germany and some other countries.

Thank God, I’m a dreamer.

Sometimes people do not take me all that seriously because I seem to be a dreamer. I don’t mind. Thing is, I truly am a dreamer as I dream almost every night and there are days that I dream even during the day. Above my pillow hangs a dreamcatcher as I believe dreams have intentions, sometimes. Or often. Dreams are like distorted reflections in the mirror. They occasionally show in their mixed up way things, situations and people that and who are significant. There are nights that far away friends come to me in my dreams or even my parents show up although they’re deceased.

Dreams are in a certain way also projections of a future to me. They kind of lead the way which is comforting to realize. It means that maybe my way is predestined. And no, I do not believe in the Protestant way of thinking about predestination. I do however believe the things are as they are because there is no other logical way for them to be. Situations are there and certainly not always changeable. Ever so often a person has to except a reality for what it is: real. A fact. To be handled and thought about and to be analyzed and valued. On rare occasions dreams bring me a clear projection of my own future helping me to make decisions that will in the end help me to reach that future. Dreams are in such cases just images of my own ambitions.

But in even rarer situation dreams are threats. Telling me to be careful with a situation or person. They’re cautioning me in such instances and that is good. They’ve often be guardians for me keeping me on the right track or away from distractions and dangers. My dreamcatcher is of course in reality nothing more than a construction of wood, rope and beads. But for me it has importance. Just like my home altar has importance for me albeit that I am not religious in a sense that I can connect to a specific religion exclusively.

And in most cases dreams are nothing but a mental visualization of my personal desires. Desires for a love that I haven’t found yet to the extend that I would love to have. Desires for becoming a more whole person or for becoming an artist in its true sense. Desires for a more simple life and for truly becoming a Bohemian who has the capacity to travel, write and create in one orgastic wave of creativity. As clinical, logical and rational daily life often is, so tranquil and thoughtful can my dreams be. So I quite often let my dreams guide me in choosing the things to focus on in daily life. And after many, many years of sorrow and head wind I have reached the point that I think I understand myself and understand what my place is in this crazy world. By chasing my dreams. Please if you want to give yourself a gift let it be dream guidance.

Therefore I hope to stay the dreamer I am and I know I am not the only one.

Alice © 2011

Don’t give up.

Let’s be clear on something.

After more than a month work and knowing that some 60% of the required Nepali footage for Headwind is in the pocket I feel like running into a brick wall. Funds are lacking and I am homesick. The first is curable, the second is incurable. I miss my loved ones. But I miss more than that. I miss ‘the loved one’, that single extra special person in my life with whom I could share thoughts, experiences and adventures with. She just isn’t in my life today.

Thing is, and most of my friends know that, I am not a solo player. I cannot imagine myself being the loner I am right now. I love what I do and I am willing to sacrifice everything for what I create and do to make this world a little bit better. But although new friendships grow and I enjoy that very much it doesn’t bring me what I need most. In the end, even my work is just work. Life is something that should be more than that and in most aspects it is. But how wonderful would it be to be able to share and to fall asleep in the arms of a loved one.

In a project like the making of this documentary that I am working on there are the inevitable setbacks. When they occur I simply am not able to counter them totally on my own. A little help from that one person that really understands me is than very much needed. But alas, I am working here on my own. It should have been so much different. After all, some nine months ago there were plans for a marriage that should have taken place in April. But it turned out to be a big failure. I still feel betrayed even after all those months. I suppose I am just to complicated to live with. Maybe because if that special person would be here she would be assured of my true love and dedication. Most people seem not to be able to live in such a relationship I guess. Also, that other person should be able to enjoy my lifestyle and the adventure that is part of that. It would for most persons mean sacrifying luxury and wealth for a simple life of improvisation and dedication. Most people seem not to be capable of that.

So there I am, with some setbacks to deal with and a slightly dropping motivation for what I am doing. But I’ll get over it. As a friend learned me on a Budapest bridge I comfort myself with the song from Peter Gabriel and Kate Bush. And after listening to that I feel better. Tomorrow I shall be up to the tasks ahead. Making the greatest product in my life. Because giving up, it’s simply not in my system to do so. Here are just a few selected lines from this song that are so much on the spot for how I feel tonight, maybe you’ll understand that every word counts:

I’ve changed my face
I’ve changed my name
But no one wants you when you lose

Though I saw it all around
Never thought that I could be affected

Drove the night toward my home
The place that I was born, on the lakeside
As daylight broke, I saw the earth
The trees had burned down to the ground

Rest your head
You worry too much
It’s going to be alright
When times get rough
You can fall back on us

Got to walk out of here
I cannot take anymore

Moved on to another town
Tried hard to settle down

‘Cause I believe there’s a place
There’s a place where we belong

So I guess I’ll be all right when morning breaks. The medicine of this song still works.

Alice © 2011

De politieke uitspraak van het jaar 2010.

Vanavond tijdens De Wereld Draait Door zat Jack de Vries aan tafel. CDA-er, ex spin doctor en ex minister van Defensie. Bekend van zijn affaire met een Defensie neukertje, excusé le mot.

De man zal over enige tijd ongetwijfeld door het CDA wel weer naar voren worden geschoven in de landelijke politiek. Waarschijnlijk nadat de huidige voorman uitgerangeerd is. Lang zal dat niet duren denk ik zo. Maar goed deze man krijgt van mij de eerste prijs voor de ‘Politiek uitspraak van het jaar 2010’.

En wat zei die Jack de Vries dan precies? Welnu, lees en huiver:

We hebben in Nederland een systeem en dat noemen we ‘democratie’.

Het is niet onlogisch in het geval van een CDA-er die zin nog eens na te lezen. Heeft U het gezien? Nee? Ja toch?

We hebben in Nederland een systeem en dat NOEMEN we ‘democratie’. Het ìs geen democratie maar we noemen het zo. Dus Nederland is geen democratie en heeft een politiek systeem dat niet democratisch is. De man is CDA-er. Tsja. Na de stunt van Bijleveld om te pogen censuur door te voeren bij de publieke omroep is het nauwelijks verbazingwekkend te noemen dat Jack achter de vervolging van de ‘crimineel’ Assange staat omwille van de WikiLeaks affaire. De tafel was vanavond sowieso al een bijzondere met een jonge gedreven slimme internet journalist, Gerard Spong, Peter van der Meersch van de NRC, Jort de schreeuwlelijk en Marc-Marie die de hele uitzending niets zei tot op de laatste minuut er een paar zinloze opmerkingen uit zijn mond rollen alsof al het voorgaande hem ernstig boven de pet gegaan is. Maar de kroon spande wat mij betreft dus Jack de Vries die indirect en onbedoeld vaststelde wat de dagelijkse werkelijkheid in dit landje van burgerrechten-apathie is: we noemen het een democratie. Blijkbaar is dat beeld van de staat van ons land het CDA inmiddels dusdanig in de genen gaan zitten dat het niet meer te verhullen is.

Nederland, we noemen het een democratie maar het was het ooit wel maar is het dus niet meer. Geert Grote, Spinoza, Erasmus en al die mensen die bijgedragen hebben aan wat dit land niet zolang geleden kunnen weer een tijdje in hun graf tollen.

Alice © 2010

Wedstrijdje

Wie weet waar dit op een gevel staat trakteer ik op een stadswandeling met koffie en taart bij Juni, in juni, in Den Haag…

Het zijn dichtregels uit het begin van de vorige eeuw die zowel bij die tijd als het gebouw waarop ze staan alle recht doen. Vijfentwintig jaar geleden liep ik dat gebouw binnen om daarna te starten in mijn eerste baan.

Alice

Catwoman

catwoman-5307

Niet ’s nachts naar kijken. Wordt een mens onrustig van. Miaaaaaw. Rrrrr.
De quote van de nacht is in ieder geval:

You’ve spend a lifetime caged. By excepting who you are you are really free.
– Ophelia Powers, the catlady –

Alice

Rebound

rebound_1024x768

Op 15 april 2008, mijn opnamedag, schreef ik:

Tsja en dan is het ineens zover.
Vanmorgen ‘t vliegtuig van her.
Autorit en tassenwissel en dan
een tram, trein en weer ‘n tram.

Daar is die ingang, die zuilen.
Dan zal ik heel zachtjes huilen.
Ik kom mezelf uit handen geven,
ben klaar voor m’n nieuwe leven.

Het oude was niet altijd heerlijk,
eigenlijk een beetje oneerlijk.
Nog twee dagen is er te gaan.
goed dan, ik kom er aan.

Als ik dit terug lees dan lees ik een tekst die van mezelf is, eerlijk geschreven op dat moment en uiteindelijk ook waar. Dat nieuwe leven is er gekomen maar wel heel anders dan ik op die dinsdag in gedachten had. Een groot deel van de verwachtingen zijn uitgekomen maar zoals met alles niet zonder ook een tegenslag te moeten incasseren.

Ik ben niet zo sterk meer in incasseren. Murw heet dat, elke volgende klap vang je op terwijl je geen verzet meer pleegt. Zo voel ik me ook. Ik pleeg geen verzet meer, geef me over aan de situatie. Opnieuw zal ik over een paar dagen die zuilen bij de ingang passeren. Opnieuw opgenomen, op nieuw leeg gemaakt met vieze drankjes. Opnieuw een operatie, langer dan de vorige. Opnieuw narcose, opnieuw pijn, opnieuw ontwaken. Opnieuw vijf dagen ‘vloeibaar’ en opnieuw ga ik yoghurtdrankjes haten. Opnieuw voorzichtig opstaan, opnieuw brak voelen en opnieuw blij misschien.

Geen euforie deze keer denk ik. Eerder stille vreugde als het goed gegaan is. Of verdriet als het anders loopt. Er is geen god waar ik mijn zaligheid aan kan toe vertrouwen, ik zal het zelf moeten doen allemaal. Wel zullen er deze keer meer mensen dicht om me heen staan. Vriendinnen en een enkele vriend die om me geven.

Natuurlijk hoop ik dat het meteen de laatste keer is dat ik hiervoor door de deuren van het OLVG moet gaan. Zeker weten doe ik dat niet. Als het goed verloopt komen er vele controles om het herstel deze keer wel te laten slagen. Als het mis gaat kan er van alles gebeuren. Ik zal het wel merken. Langzaam leg ik me neer bij de onontkoombaarheid van iets dat lot genoemd wordt. Ik hoop de kracht te hebben om het mee te maken ongeacht de uitkomst. Mezelf een toekomst gunnen met een lijf dat niet in de weg zit en mooier en volwaardiger het hospitaal verlaat dan het er in ging.

Ik ga voor de rebound. Scoren in de rebound telt immers net zo zwaar als direct scoren. De komende dagen regel ik de laatste zaken die ik nog kan regelen en probeer ik nog een paar mooie momenten te krijgen met mensen die ik belangrijk vindt. De wereld daar buiten schakel ik nu af.

Alice © 2009

Lijstjes

Ik hou van lijstjes en ik ben niet de enige geloof ik. Facebook is ervan vergeven. Maar er zijn altijd nog anderen die nog leukere lijstjes maken dan ik. Bijvoorbeeld de auteur van het volgende lijstje dat ik bij CBS op de website tegen kwam.

CBS zegt er op hun site over de best erg leuke tv show ‘How I met your mother’ het volgende over:
There are many great lists out there, from People magazine’s Sexiest Man Alive to VH1’s Top 100 ’80s Songs to George W. Bush’s short list of criminals he’d like to pardon before Barack Obama takes over. Well, the last one is probably not that great: We’re just assuming that O.J. Simpson is on the list right above Sideshow Bob and Michael Vick, which would make it the greatest list ever…or not.
Either way, what really tops the list of The Best Lists Ever Made is from our very own Lily Aldrin: The 50 Reasons People Have Sex list. We managed to find the napkin she wrote this list on inside a trash can near MacLaren’s, and it was well worth the cuts from syringes, dog poop stains, and the grossness of Barney’s expired condoms. Check it:

50-reasons-for-sexAlice

De paus is gek geworden

ratzinger

Zo en nu ga ik maar eens flink op een groot aantal tenen staan – denk ik. Want ik ben alleprofeten razend op de ‘aartsvader’ die weer eens flink uit de bocht is gevlogen met haatzaaiende en opruiende uitspraken over homoseksuelen en transseksuelen. En ik ben niet de enige die laaiend is, zoveel is gelukkig wel duidelijk.

Benedictus, gewoon Ratzinger onder schuilnaam, vond het nodig om afgelopen maandag de moderne gender theorie af te wijzen in niet mis te verstane afgrijselijke bewoordingen. Na decennia is er weer een Duitser die het nodig vindt om de wereld te waarschuwen voor bepaalde groepen mensen. Bloed kruipt waar het niet gaan kan want was het niet diezelfde Ratzinger die zijn jonge geest heeft laten vergiftigen in de Hitlerjügend? Maar goed, wat wil het geval nu eigenlijk?

Paus B. te Vaticaanstad heeft gezegd – hoe is het in Godsnaam (!) mogelijk – dat praktiserende homoseksuelen en transseksuelen een bedreiging zijn voor het voortbestaan van de mensheid. Toen ik de letterlijke tekst las riep dat direct een associatie op met een andere Duitser die in het verleden de mensheid vertelde – toeschreeuwde – dat bepaalde groepen mensen, Joden, Roma’s en Homoseksuelen, een bedreiging voor ‘Das Volk’ waren. Sommige Duitsers, al zijn ze paus geworden, hebben geen steek geleerd van de twintigste eeuw.

Benedictus vindt het dus nodig om als reïncarnatie van Hitler op te merken dat ik en de mijnen een bedreiging zijn voor het voortbestaan van de mensheid. Een duidelijker oproep tot uitroeiing kan deze aan genocide medeschuldige engerd niet plaatsen om homo- en transfobie om te zetten in geweld. Wat mij betreft mag deze ‘man’ eenzelfde weg gaan als Sint Pieter en dat meen ik. Het is te schandelijk voor woorden dat in een vrije wereld als de onze dit soort uitspraken gedaan mogen worden door een ‘bevriend staatshoofd’, want dat is ie, zonder dat onze regering zijn lokale vazal op het matje roept voor een forse schrobbering. Maar ons al te Christelijke kabinet zal wel niet tot een dergelijke stap over durven gaan. Nee, stilzwijgen komt er vanuit het Haagse. Saillant omdat juist onze minister Verhagen in de VN zich achter de tekst heeft gesteld van een voorstel dat de rechten van homoseksuelen en transgenders moet verdedigen. Dat voorstel is de achterliggende reden voor de paus om de gewraakte uitspraken te doen. Alle aanleiding voor een reactie vanuit Den Haag dunkt me.

Maar goed, de opvolger van de aanstichters van kruistochten en inquisitie, de moordenaar die nog steeds vindt dat condooms niet mogen in Afrika, deze randfiguur vindt het dus nodig om mij dubbel in de hoek te zetten. Ik ben immers transvrouw én lesbisch. Ik ben een bedreiging voor de mensheid volgens deze gevaarlijke gek. Wat mij betreft worden de komende kerstmissen in die haatkerk flink verstoord, deze man voor eens en altijd de mond gesnoerd en al zijn kornuiten die zich niet expliciet uitspreken tegen hem ook.

Ik vindt dat ieder mens recht heeft op ontplooiing, ik ben voor vrijheid van meningsuiting en religie. Maar ik ben tegen het vrijelijk uiten van discriminerende opruiende en haatzaaiende teksten uit naam van wie dan ook, including God him/herself. Ik ben tegen de paus en vindt de man te walgelijk voor woorden. Als de kerk zich achter deze man opstelt ben ik tegen de kerk. Niet tegen het geloof want mijn vader, hij ruste zacht, leerde me al dat het niet de kerk maar het waardeloze grondpersoneel is die het kwaad vertegenwoordigt. Ik ben tegen de duivel die naar mijn vaste overtuiging bestaat en zich manifesteert in deze paus.

Ik laat mij door deze goddeloze dwaler niet vertellen dat ik een bedreiging vorm voor het voortbestaan van de mensheid. Ik laat me niet zeggen dat ik niet mezelf mag zijn door een kerel die in jurken vage symbolen kust en wappert met de handen ondertussen Latijn brabbelend. Ik laat me niet verleiden tot haat, wel tot boosheid. Ik zal met alle plezier mijn hersens, pen en mond inzetten om deze man te veroordelen. Want ondanks dat zijn Bijbel zegt dat je niet mag oordelen ben ik van mening dat ik dat wel mag. Zeker als er gekken als Ratzinger vrijuit mogen spreken. Ik hoop van harte dat alle ‘andersen’, van wat voor kleur, smaak, geaardheid of identiteit ook, zich massaal afkeren van deze man. Hem net als ik publiekelijk veroordelen voor zijn abjecte ideeën en uitspraken en hem zo snel mogelijk zijn jurk uit wensen. Deze man is niet en mag niet als ‘vertegenwoordiger van God’ gelden. Hij is het niet waard.

Dus…

hierbij roep ik iedereen op om nog eens goed na te lezen welke gruwelijk stupide tekst deze aanfluiting van een kerkvorst op zijn conto heeft geschreven. Om dan nadrukkelijk en openbaar zich waar dan ook uit te spreken voor de mensheid en tegen de onmenselijkheid. Voor inclusie en tegen uitsluiting. Voor de liefde en tegen de haat. Voor de mens en tegen Ratzinger / Benedictus.

Hoe dat kan? Wegen genoeg, gelegenheden genoeg. Er komen de komende dagen heel veel kerkdiensten en missen. Prima momenten om eens flink aan de bel te klingelen wat mij betreft. En kom niet bij mij klagen dat ik deze makker met Hitler vergelijk of me hard over hem uitspreek. Dat kan immers op geen enkele wijze in vergelijking worden getrokken met een uitspraak die zo’n 10% van de wereldbevolking afschrijft als bedreiging voor de mensheid.

Is ie nou helemaal gek geworden? In het vagevuur met die jurk! Ik ga even kotsen.

Alice © 2008

O ja, de letterlijke tekst van Hitler 2 is hier onder geciteerd. Het is belangrijk die goed te lezen en vast te stellen dat seksuele geaardheid en gender identiteit door de paus als onbijbels worden gekarakteriseerd en tevens leiden tot ondergang van het menselijk ras (de metaforische vergelijking met het regenwoud zegt meer dan genoeg dunkt me). Inmiddels is een Duitse versie van de pauselijke reden op de website van het Vaticaan geplaatst. Ik citeer de volledige passage waar het om gaat:

“Weil der Glaube an den Schöpfer ein wesentlicher Teil des christlichen Credo ist, kann und darf sich die Kirche nicht damit begnügen, ihren Gläubigen die Botschaft des Heils auszurichten. Sie trägt Verantwortung für die Schöpfung und muß diese Verantwortung auch öffentlich zur Geltung bringen. Und sie muß dabei nicht nur die Erde, das Wasser und die Luft als Schöpfungsgaben verteidigen, die allen gehören. Sie muß auch den Menschen gegen die Zerstörung seiner selbst schützen. Es muß so etwas wie eine Ökologie des Menschen im recht verstandenen Sinn geben. Es ist nicht überholte Metaphysik, wenn die Kirche von der Natur des Menschen als Mann und Frau redet und das Achten dieser Schöpfungsordnung einfordert. Da geht es in der Tat um den Glauben an den Schöpfer und das Hören auf die Sprache der Schöpfung, die zu mißachten Selbstzerstörung des Menschen und so Zerstörung von Gottes eigenem Werk sein würde. Was in dem Begriff „Gender“ vielfach gesagt und gemeint wird, läuft letztlich auf die Selbstemanzipation des Menschen von der Schöpfung und vom Schöpfer hinaus. Der Mensch will sich nur selber machen und sein Eigenes immer nur selbst bestimmen. Aber so lebt er gegen die Wahrheit, lebt gegen den Schöpfergeist. Die Regenwälder verdienen unseren Schutz, ja, aber nicht weniger der Mensch als Geschöpf, dem eine Botschaft eingeschrieben ist, die nicht Gegensatz zu unserer Freiheit, sondern ihre Bedingung bedeutet. Große Theologen der Scholastik haben die Ehe, die lebenslange Verbindung von Mann und Frau als Schöpfungssakrament bezeichnet, das der Schöpfer selbst eingesetzt und das Christus dann – ohne die Schöpfungsbotschaft zu verändern – in die Heilsgeschichte als Sakrament des Neuen Bundes aufgenommen hat. Zur Verkündigungsaufgabe der Kirche gehört das Zeugnis für den Schöpfergeist in der Natur als Ganzer und gerade auch in der Natur des gottebenbildlichen Menschen. Von da aus sollte man die Enzyklika „Humanae vitae“ neu lesen: Papst Paul VI. ging es darin darum, die Liebe gegen Sexualität als Konsum, die Zukunft gegen den Alleinanspruch der Gegenwart und die Natur des Menschen gegen ihre Manipulation zu verteidigen.”

Keith Olbermann on same sex marriage…

There is no way I could write a better plea for same sex marriage and against the Proposition 8 ban that got a majority vote in California, effectively destroying hopes and lives of so many gay people than Keith Olbermann’s comment on MSNBC. So here it is, unaltered, in all it’s honesty and love.

Alice

SPECIAL COMMENT
By Keith Olbermann
Anchor, ‘Countdown’
msnbc.com
updated 9:13 p.m. ET Nov. 10, 2008

Keith Olbermann
Anchor, ‘Countdown’

Finally tonight as promised, a Special Comment on the passage, last week, of Proposition Eight in California, which rescinded the right of same-sex couples to marry, and tilted the balance on this issue, from coast to coast.

Some parameters, as preface. This isn’t about yelling, and this isn’t about politics, and this isn’t really just about Prop-8.  And I don’t have a personal investment in this: I’m not gay, I had to strain to think of one member of even my very extended family who is, I have no personal stories of close friends or colleagues fighting the prejudice that still pervades their lives.

And yet to me this vote is horrible. Horrible. Because this isn’t about yelling, and this isn’t about politics. This is about the human heart, and if that sounds corny, so be it.

If you voted for this Proposition or support those who did or the sentiment they expressed, I have some questions, because, truly, I do not understand. Why does this matter to you? What is it to you? In a time of impermanence and fly-by-night relationships, these people over here want the same chance at permanence and happiness that is your option. They don’t want to deny you yours. They don’t want to take anything away from you. They want what you want—a chance to be a little less alone in the world.

Only now you are saying to them—no. You can’t have it on these terms. Maybe something similar. If they behave. If they don’t cause too much trouble.  You’ll even give them all the same legal rights—even as you’re taking away the legal right, which they already had. A world around them, still anchored in love and marriage, and you are saying, no, you can’t marry. What if somebody passed a law that said you couldn’t marry?

I keep hearing this term “re-defining” marriage. If this country hadn’t re-defined marriage, black people still couldn’t marry white people. Sixteen states had laws on the books which made that illegal in 1967. 1967.

The parents of the President-Elect of the United States couldn’t have married in nearly one third of the states of the country their son grew up to lead. But it’s worse than that. If this country had not “re-defined” marriage, some black people still couldn’t marry black people. It is one of the most overlooked and cruelest parts of our sad story of slavery. Marriages were not legally recognized, if the people were slaves. Since slaves were property, they could not legally be husband and wife, or mother and child. Their marriage vows were different: not “Until Death, Do You Part,” but “Until Death or Distance, Do You Part.” Marriages among slaves were not legally recognized.

You know, just like marriages today in California are not legally recognized, if the people are gay.

And uncountable in our history are the number of men and women, forced by society into marrying the opposite sex, in sham marriages, or marriages of convenience, or just marriages of not knowing, centuries of men and women who have lived their lives in shame and unhappiness, and who have, through a lie to themselves or others, broken countless other lives, of spouses and children, all because we said a man couldn’t marry another man, or a woman couldn’t marry another woman. The sanctity of marriage.

How many marriages like that have there been and how on earth do they increase the “sanctity” of marriage rather than render the term, meaningless?

What is this, to you? Nobody is asking you to embrace their expression of love. But don’t you, as human beings, have to embrace… that love? The world is barren enough.

It is stacked against love, and against hope, and against those very few and precious emotions that enable us to go forward. Your marriage only stands a 50-50 chance of lasting, no matter how much you feel and how hard you work.

And here are people overjoyed at the prospect of just that chance, and that work, just for the hope of having that feeling.  With so much hate in the world, with so much meaningless division, and people pitted against people for no good reason, this is what your religion tells you to do? With your experience of life and this world and all its sadnesses, this is what your conscience tells you to do?

With your knowledge that life, with endless vigor, seems to tilt the playing field on which we all live, in favor of unhappiness and hate… this is what your heart tells you to do? You want to sanctify marriage? You want to honor your God and the universal love you believe he represents? Then Spread happiness—this tiny, symbolic, semantical grain of happiness—share it with all those who seek it. Quote me anything from your religious leader or book of choice telling you to stand against this. And then tell me how you can believe both that statement and another statement, another one which reads only “do unto others as you would have them do unto you.”

You are asked now, by your country, and perhaps by your creator, to stand on one side or another. You are asked now to stand, not on a question of politics, not on a question of religion, not on a question of gay or straight. You are asked now to stand, on a question of love. All you need do is stand, and let the tiny ember of love meet its own fate.

You don’t have to help it, you don’t have it applaud it, you don’t have to fight for it. Just don’t put it out. Just don’t extinguish it. Because while it may at first look like that love is between two people you don’t know and you don’t understand and maybe you don’t even want to know. It is, in fact, the ember of your love, for your fellow person just because this is the only world we have. And the other guy counts, too.

This is the second time in ten days I find myself concluding by turning to, of all things, the closing plea for mercy by Clarence Darrow in a murder trial.

But what he said, fits what is really at the heart of this:

“I was reading last night of the aspiration of the old Persian poet, Omar-Khayyam,” he told the judge. It appealed to me as the highest that I can vision. I wish it was in my heart, and I wish it was in the hearts of all: So I be written in the Book of Love; I do not care about that Book above. Erase my name, or write it as you will, So I be written in the Book of Love.”

© 2008 msnbc.com

IP ban

Beste lezers,

Tsja, dan is het ineens zo ver. Iets wat ik niet graag doe. Helaas vond ik het vandaag nodig mijn eerste (vooralsnog tijdelijke) IP ban uit te delen. Dat vergt uitleg en die geef ik dan ook maar zo snel mogelijk.

Het aantal bezoekers aan mijn schrijfplek loopt hard op de laatste maanden en dat vindt ik natuurlijk geweldig. Maandelijks flink meer dan 2000 bezoeken is een geweldig compliment. Niks mooiers immers dan een publiek om voor te schrijven. Dat is ook waar het hier om draait. Deze plek is mijn plek om mijn schrijfsels te publiceren. Die schijfsels gaan niet zelden over maatschappelijke thema’s als discriminatie, overheidsgedrag, gender en transgender, homoseksualiteit, politiek en wat al niet meer. Natuurlijk roept dat regelmatig reacties op en dat is in zekere zin ook de bedoeling.

Maar… dit is een schrijfplek, geen discussieforum (er zijn daar veel betere plaatsen voor) en ook geen vrijplaats voor het opvoeren van zaken die niet te maken hebben met mijn schrijfstijl of de inhoud van mijn schrijfwerk. Kortom, reacties zijn fijn. Mits ‘on topic’ of op zijn minst in de buurt. Reacties die een onderwerp uitdiepen zijn natuurlijk geweldig, dat daar dan enige discussie in die reacties ontstaat is natuurlijk ook prima. Plaatsing van links naar andere websites in reacties wordt niet gewaardeerd als het andere websites zijn dan die van degene die reageert zelf. En als iemand een link wil zien, vraag het me. Er is een links rubriek waar het overigens niet zo gemakkelijk is om in te komen met een linkje. Het moet wat mij betreft meerwaarde bieden op deze site en altijd verwijzen naar een website, niet een individueel (nieuws)bericht op een willekeurige site.

Natuurlijk vindt niet iedereen het fijn dat ik grenzen stel aan reacties. Daar is weinig aan te doen vrees ik, dit blog is immers mijn schrijfplek en valt onder mijn verantwoordelijkheid. Ik bepaal heel ondemocratisch wat er kan en niet kan. Overigens kan er veel maar zaken als verwijzing naar pornografische websites, off-topic reacties en grove taal (anders dan die ik zelf plaats) worden gewoon verwijderd. Volharden in bijdragen die niet in de stijl van deze site passen levert een IP ban op. Jammer maar waar en een gegeven waar ik als auteur voor kom te staan nu er zoveel lezers zijn (en er dus gelukkig veel reacties zijn).

Goed dan, de touwtjes zijn iets strakker aangetrokken vanaf vandaag. Misschien dat dit wel weer een keer veranderd. Voorlopig is dit wat mij betreft de meest verstandige keuze die ik kan maken om de kwaliteit van mijn schrijfplek overeind te houden. Blijf in ieder geval reageren, hou het positief, scherp meningen aan maar blijf aub bij het onderwerp.

Hartelijke groet,

Alice

Through the looking glass

Over ruim een week stap ik door de spiegel van mijn leven. Mijn vervolg op mijn reis als Alice in Wonderland.

Lang geleden tussen 1868 en 1871 schreef Lewis Carroll het boek ‘Through the Looking Glass’. Het vervolg op ‘Alice in Wonderland’. Het is een wonderlijk boek waarin Alice Liddell door de spiegal stapt.

Een metafoor waarin Alice de echte vragen van het leven te beantwoorden krijgt en geconfronteerd wordt met de rode koningin. Achter de spiegel is de wereld anders. Achter de spiegel loopt de tijd andersom. Achter de spiegel vindt Alice goed en kwaad, de rode en witte ridder en de rode koningen waar Alice zelf uiteindelijk de witte koningen wordt. Achter de spiegel is het leven een schaakbord, Alice is de pion, manipuleerbaar en eigenlijk alleen de begeleider van de lezer op een zoektocht naar de werkelijkheid (van het leven). Achter de spiegel zijn de ‘Mad hatter’ en de ‘March hare’ en ‘Humpty Dumpty’ en nog allerlei andere bijzondere karakters. En achter de spiegel heeft Alice haar kat bij zich. Aan het eind van het boek ontwaakt ze uit de droom. Maar was het een droom?

‘Through the looking glass’ is niet alleen prachtige wereldliteratuur en een kinderboek, het is boek vol wijsheden en een meisje dat ze onthuld. Het is het boek dat voor mij een metafoor voor mijn leven is.

Het eindigt met dit mooie gedicht:

A boat beneath a sunny sky,
Lingering onward dreamily
In an evening of July–

Children three that nestle near,
Eager eye and willing ear,
Pleased a simple tale to hear–

Long has paled that sunny sky:
Echoes fade and memories die.
Autumn frosts have slain July.

Still she haunts me, phantomwise,
Alice moving under skies
Never seen by waking eyes.

Children yet, the tale to hear,
Eager eye and willing ear,
Lovingly shall nestle near.

In a Wonderland they lie,
Dreaming as the days go by,
Dreaming as the summers die:

Ever drifting down the stream–
Lingering in the golden gleam–
Life, what is it but a dream?

Alice © 2008

Waarheden en wijsheden (1)

citaten.jpg

Veel citaten zijn belangrijk, niet alle. De betere zijn de verfijning van het menselijk denkvermogen, de verbeelding van het intellect, de schoonheid van de wetenschap en de verwoording van wijsheid. Deze serie die ik nu start zal er elke keer drie tonen van een bijzonder mens die ik bewonder.

(M)alice

  • ‘Ik vindt dat een mens, hoe oud ie ook is, onder ogen moet zien dat ie van de hele bliksemse bende geen flikker begrijpt.’
  • ‘We zeggen niet wat we doen en we doen niet wat we zeggen.’
  • ‘Hoe meer regels, hoe meer vlegels.’

Piet Vroon (1939 – 1998)