Boekwinkel x.0

Vandaag was een literaire dag. Zo eentje die je deelt met een andere schrijfster omdat je samen iets heel moois aan het maken bent op boekengebied. De ontmoeting was deze keer in mijn eigen stad en omdat we veel te doen hebben en het om een heel bijzondere samenwerking gaat is het goed daar tijd, ruimte en de juiste locatie voor te kiezen. Het ging goed en wat er gaat komen zal menigeen verrassen. Mijzelf niet in het minst want iedere ontmoeting is een nieuw laagje op het canvas van ons werk.

Na afloop, en dat is altijd veel te vroeg, kon ik het niet laten even de stad in te dwalen. Een tochtje dat me langs het pand van De Slegte, u weet wel die winkel waar je zo lekker kan scharrelen in de stapels boeken tegen lieve prijsjes. En soms een diamantje vinden. Met dat pand is wat aan de hand. Het is immers een vraagteken. Een groot vraagteken.

Enige tijd geleden viel de zoveelste boekhandelketen om. Nu ja, bijna dan. Selexys, ik heb de naam nooit begrepen, trok het niet meer. Niet vreemd met zoveel peperdure panden op peperdure toplocaties in de grote steden. De vastgoedlasten van de doorgaans redelijk smaalvol ingerichte winkels wil ik niet eens weten, ze zullen astronomisch geweest zijn. Iedere grote stad had er wel een topboekhandel in op zien gaan. Donner in Rotterdam, Verwijs in Den Haag, ach de lijst met namen van ooit prachtige boekwinkels is eindeloos. Stuk voor stuk werden ze in de loop van de jaren door de opkomst van internet, modernistisch sneldenken, postmodernistische Amazon verzendhuizen en een immer afkalvende kwaliteit van het taalonderwijs (en dus de interesse in boeken) opgeslokt. Geketend in een winkelketen. De panden werden groter, luxer en megalomaner. Boeken lagen en stonden geordend en de kans op ontdekkingen van literaraire pareltjes en bijzondere boeken die niet in iedere redelijke boekwinkel te vinden waren nam even rap af als de vierkante meters in de panden met sfeerverlichting toenam. De geur van yuppenkoffie verdrong die van papier en inkt.

De nationale ramsjhandel De Slegte, ooit de nachtmerrie van iedere zichzelf respecterende auteur, verschoof van veredelde koophal van goedkope boeken en vreemdsoortige restpartijen van nog vreemdsoortiger uitgaven aangevuld met stokoude overschotten van privéverzamelingen naar het segment van het luxe design antiquariaat. De laatste incarnatie van De Slegte in Den Haag was de definitieve moedermoord op wat ooit die lekkere scharrelbak was. Het interieur was ineens afgestoft, opgeleukt met Apple-achtig design en de tweedehandsboeken stonden Godbetert geordend in het gelid in de lange rijen uniforme en doodsaaie kasten. Wèg was het gevoel. Ook De Slegte ging het niet redden.

Daarmee werden de designketen en de opgeleukte parelketting van nepparels tot elkaar veroordeeld. De combinatie van beiden is in alle opzichten natuurlijk een enorm verlies voor de boekenkoper maar tegelijk ook de enige weg om te voorkomen dat beiden zouden sterven.

verwijsdeslegte

Ergo, ik wandelde dus het vraagteken binnen. Boven de deur ook als zodanig zichtbaar gemaakt met een logo dat uitstraalt dat ze het ook niet meer weten. Een gevisualiseerde kwetsbaarheid van boekverkopers die aan het eind van hun Latijn lijken te zijn en het vervolgens maar aan het publiek dat zich van de goedkope schoenen van Invito naar de nog goedkopere van Bristol verplaatst vragen:

“Wat in Godesnaam wìllen jullie dan voor boekenwinkel?
Want wij weten het ook niet meer.
En, o ja, wij houden wel van boeken!”

Binnen verschoof mijn emotie van pijnlijke nieuwsgierigheid en drempelvrees via het Ikea interieur naar verbazing, verdwazing en uiteindelijk verweesdheid. Zelden heb ik me zo weinig thuis gevoeld in een boekwinkel. De koffiebar met tafeltjes neemt er een respectabele ruimte in en de kasten hebben als basis een passende rouwkleur. Het hele interieur ademt de sfeer van een boekencrematorium met ingebouwde klantenservice, informatiebalietjes en teveel ruimte tussen de kasten. De collectie boeken is daarbij dermate beperkt dat de lust om te zoeken je snel vergaat want hoewel dat zoeken uitstekend gaat is dat voor wat betreft het vinden bijkans onmogelijk. Een simpele test of er in het antiquariaat gedeelte – passend tweedehands genoemd – ergens een uitgave over koningin-regentes Emma (al is het een Fasseur boekje) te vinden is, stuitte al op leegheid van planken en afwezigheid in het computersysteem. “We kunnen zoeken op titel en woorden in titels” was de toelichting, sleutelwoorden schijnen niet te bestaan in dit boekengraf. Mijn hemel, wat hebben we gedaan in boekminnend Nederland om dit te verdienen?

Toen ik na een half uurtje ernstige verdwazing naar buiten strompelde zonder ook maar een papierbundeling aangeschaft te hebben, ik geef toe de verzameling Moleskine boekjes is groot (maar ook overal te koop) en verleidelijk, keek ik nog èèn keer naar die gevel. Pas toen was het me duidelijk: ze weten het echt niet meer. Mij wordt het koud om het hart om te beseffen dat ik verdorie nog afhankelijk aan het worden ben van dit soort verkoopkanalen. Natuurlijk respecteer ik de commercieel kwetsbare opstelling die de eigenaren van dit bedrijf kiezen. Het getuigt van lef om te laten weten dat je het niet meer weet en daar zelfs een logo op ontwerpt en gebruikt. Maar toch, ik mis de stapels van ‘De Echte De Slegte’ en de chique stilte van Verwijs toen Stam er nog bij was.

© 2013 Alice Anna Verheij

Naschrift: ik ben begonnen om een lijstje echte antiquariaten aan te leggen en een zwarte lijst van boekwinkels waar ik liever niet op de plank sta. Eentje staat er al op. En bij Amazon koop ik sowieso niks meer, ik respecteer de mensenrechten liever.

Advertenties

De pier loopt dood.

Het nieuwe jaar is begonnen met een klein berichtje in de media dat het van der Valk concern (die met die vogel met die grote bek die de kers uit de appelmoes pikt) het faillisement heeft aangevraagd van ‘de pier‘ van Scheveningen. Deze pier om precies te zijn:

pier (4)
foto: © 2012 Alice Anna Verheij

Het is een zakelijk gezien begrijpelijke stap. Het ding was al jaren in verval, bezoekers gingen de plek mijden en lieten hem afhankelijk van de wandelrichting over de steeds fraaiere boulevard links danwel rechts liggen. De uitbaters van het bouwwerk waren gereduceerd tot een lingeriewinkeltje van bedenkelijk allooi en ander vaag vermaak. Het maakt de pier niet aantrekkelijk voor bezoekers, niet aantrekkelijk voor investeerders gezien de deplorabele staat (en dus de hoge herstelkosten), niet aantrekkelijk voor projectontwikkelaars want die vinden in deze tijd eigenlijk niets aantrekkelijk. Koromt, niet meer levensvatbaar in deze toestand.

De pier blijkt al een tijdje zo dood als een pier.

Hoe anders was dat ooit. Want Scheveningen zonder pier, dat kan toch eigenlijk niet? Voor Zwolsman en voor de tweede wereldoorlog had men er al eentje. Zo’n fraaie zoals je die in Bristol, Blackpool en Brighton zag en in hun vergane glorie nog kunt zien. Een pier op houten palen in plaats van betonnen poten, voorzien van witgelakt hout dat ieder seizoen bijgeverfd moest worden omwille van het zeezout dat er aan vrat. Met gietijzer in sierlijke bogen en fraaie hekken. Dè plek om in Scheveningen te flaneren, gekleed in je mooiste kleren, met een lief aan de arm om dan aan het eind van de wandeling en met de hoed het zicht benemend voor het andere publiek elkaar te kussen. Er zijn heel wat meisjes ten huwelijk gevraagd op die plek.

pier 1098

Op een ansichtkaart uit 1908 valt op te maken dat de pier in die tijd geen pier was maar een ‘wandelhoofd’. Genoemd naar Koningin Wilhelmina, die andere Hollandse ijzeren dame. Een wandelhoofd is ook een mooier woord want het beschrijft veel beter waar die pier voor bedoeld was: om er te wandelen, te flaneren of ten huwelijk gevraagd te worden. Het was geen plek om te bungyjumpen, of bakjes appelmoes met een kers te eten in een verlopen restaurant op een schiereiland op betongerotte pijlers. Pieren uit de tijd waarin ze bedacht werden als attractie voor een badplaats gaven grandeur aan zo’n vissersdorpje en trok daarmee ander publiek (en dus geld). Prins Hendrik opende de eerste pier van Scheveningen in 1901, een door Liefland ontworpen wandelpromenade zeeinwaarts. De inspiratie kwam onder meer van de Engelse zuidkust maar Liefland koos niet voor een gietijzeren constructie maar houten palen. Het zou die pier noodlottig worden. Vanuit het Kurhaus konden de bezoekers de boulevard op gepaste hoogte kruisen om af te dalen op wat een geweldig zeeterras voor het hotel was. Een topper, een trekpleister van formaat. De pier in Scheveningen in combinatie met het chique Kurhaus zetten een ander Scheveningen op de kaart dan dat van mijn grootouders. Het vissersdorp was een badplaats geworden waar je gezien wilde worden.

Die eerste pier brandde in 1943 voor een deel af. De Duitse bezetter besloot vervolgens om de houten palen waar de restanten op rustten ook af te zagen. Zoals ze ook het gietijzeren hek op de rand van de boulevard afzaagden om er tanks van te maken. Tot de reconstructie van de boulevard in de afgelopen jaren kon men nog altijd de afgezaagde stompjes gietijzer zien in de granieten rand van de boulevard. Een stille maar door de meesten vergeten of ongeweten getuige.

Na de oorlog moest er natuurlijk een nieuwe pier komen. Groter, mooier, modern, een herkenningspunt voor Scheveningen en Den Haag want na de oorlog was het dorp immers slechts een deel van de naastliggende stad geworden. Dus werd er in het Haags gemeentebestuur besloten tot de bouw van een nieuwe en hypermoderne pier. Apon, Dijk en Maaskant waren in 1955 begonnen aan hun ontwerp en in 1959 werd besloten tot bouw over te gaan. Twee jaar later, 19 mei ’61, opende prins Bernhard de nieuwe pier. Gefinancierd door onder meer Adama Zijlstra, de baron van Scheveningen en de man achter het succes van het Kurhaus, het Holland Festival en nog veel meer zaken die Den Haag op de kaart zetten. De man die Vladimir Horowitz liet debuteren in zijn Kurzaal. Het was inderdaad een moderne pier geworden en ik herinner me nog goed dat in mijn vroege jeugd mijn ouders me regelmatig naar deze attractie mee namen. Het zou mij niet verbazen als mijn vader daar mijn moeder ten huwelijk heeft gevraagd want er zat wel een verstopte romanticus in die man. Hij hield ook van die pier.

De laatste decennia moderniseerde de wereld. Zijlstra ging, Zwolsman (de aannemer van de tweede pier) kwam. Een rare megalomane man met teveel geld. Zijn bedrijven waren vooral betonstorters en vele plaatsen in het land inclusief Scheveningen vielen ten prooi aan betonnen hoogbouw in een afzichtelijke zestiger jaren stijl. Maar beton rot. Zwolsman werd zo arrogant en maakte zoveel misstappen (een illegaal gebouwd vierde eilandje aan de pier bijvoorbeeld) dat hij welhaast de absolute tegenhanger van de geliefde Adama Zijlstra werd. Velen zien nog steeds Zwolsman als de architect van de vernietiging van Scheveningen als mooie badplaats, ik kan ze geen ongelijk geven daarin. Nadat Zwolsman van het toneel verdween werd het lastig om van het verbetonde Scheveningen nog iets moois te maken. Want beton rot. De onderhoudskosten aan veel van de bouwwerken waren hoog en het verval kwam snel. In nog geen dertig jaar is de eens zo fraaie moderen betonnen pier verworden tot een roestplek op het Schevenings (en Haags) blazoen. Het ding is inmiddels lelijk – en dus bijzonder pictoresque. Het onderwater wonderland op eiland vier waar je naar nepvissen kon kijken, en de Jules Verne attractie die bepaald minder dan 20.000 mijlen onder zee ging mochten niet baten. Het ding werd een blok aan het been van de diverse eigenaren. Nationale Nederlanden was er een van na Zwolsman. Ze verkochten de Scheveningse tentakel voor 1 gulden aan van der Valk in ’91.

pier (3) pier (2)

Van der Valk investeerde in eerste instantie flink. De pier werd een dubbeldekspier met een overdekte en onoverdekte laag. Ach. Er kwam een casino want gokken op water is blijkbaar anders gokken dan op land. Dat Holland Casino op nog geen 300 meter afstand een veel zichtbaarder en moderner casino had maakt blijkbaar niet uit. Van der Valk deed wat het zo vaak deed, een restaurant bouwen en verder vooral rommelen. De investeringen droogden op. Bungy jumpen trok onvoldoende bezoekers om de exploitatie beter te krijgen en de pijlers waren te zwak voor flinke nieuwbouw. Een hotel op de pier is natuurlijk ook nogal ambitieus. Kortom, de laatste tien jaar is het verval snel gekomen. Het onderhoud werd zo slecht dat de gemeente moest ingrijpen voor de veiligheid van de bezoekers. Delen werden afgesloten. Een brand in van der Valks feestzaal eind 2011 tekenden het doodvonnis, in maart 2012 kondige van der Valk aan te willen verkopen. Verschillende kandidaten kwamen en gingen, zelfs vanuit China. Maar het lukte niet. De gemeente ging de kosten nemen voor de noodreparaties die van der Valk naliet en nu is het dan zo ver. Op het ultimatum van de gemeente Den Haag aan van der Valk om  nu echt wat te gaan doen aan de pier door middel van herinvestering, verbouwing en achterstallig onderhoud besloot van der Valk het restaurant en casino op 1 december van het vorige jaar te sluiten. Het doek voor de pier in zijn huidige vorm was daarmee gevallen. Een laatste potentiële koper liet het afweten en dus is vandaag op 2 januari 2013 het faillisement aangevraagd van De Pier Vastgoed BV.

Op korte termijn zal de pier moeten sluiten. De resterende exploitanten zullen iets anders moeten zoeken en de gemeente zal gaan opdraaien voor de kosten van het onderhoud dat het failliete vastgoed bedrijf uit het van der Valk concern had moeten doen.

Ik vraag me af hoe lang het gaat duren voordat Scheveningen weer een mooie aantrekkelijk pier krijgt. Het wordt waarschijnlijk tijd dat iemand begint aan het schrijven van het ‘Requiem voor de pier’. Hoewel, misschien doet de Haagse politiek haar werk en hersteld ze de gemaakte fouten uit de afgelopen decennia.

© 2013 Alice Anna Verheij

Trein-eren

In Holland rijdt een trein. Soms.
En die trein gaat naar België. Soms.
In Holland zijn we goed in trein-eren. Meestal.

Soms ook niet. Bijvoorbeeld wanneer die trein nieuw is en met Hollandse zuinigheid gekocht. Zoals de Fyra. Een trein met een fantasienaam die moet refereren aan ‘fier’. Maar hoe fier is een trein als hij niet rijdt. Of te laat. Of strandt. Zoals die Fyra.

fyra

foto: Spoorliefhebber

Of nog erger als die niet stopt op een hoofdstation.

De Fyra, het non-product van de NS samen met de NMBS van onze zuiderburen, is een treinverbinding die met een hoop poeha op de rails gezet is maar al in de eerste week van haar bestaan ten onder lijkt te gaan aan fout op mislukking. Vooraf was er de schier oeverloze discussie over de halteplaatsen van het monstrum. Den Haag viel al snel af, sterker nog, de naamgeving ging al niet uit van vijf belangrijke steden maar slechts vier. Ondanks weerstand van tweede kamerleden, gemeente Den Haag en zo ongeveer iedere reiziger die een beetje vlot van Den Haag richting het zuiden wil, werd besloten om Den Haag als stopplaats te diskwalificeren. De wegen van de NS zijn wat dat betreft zo ondoorgondelijk als hun seinen en wissels onbetrouwbaar in wintertijd.

Maar goed, er is dus nu al een week een ‘verbinding’ tussen Amsterdam, Rotterdam, Antwerpen en Brussel. Als vervanging van de blijkbaar te gewone intercity verbinding tussen die steden, die het dus eigenlijk altijd prima deed. Het moest sneller. Zoveel sneller dat er sprake moest zijn van een hogesnelheidstrein (mooi Scrabble of Nationaal Dictee woord). Dat ding is er nu. Alleen mocht het niet te duur worden dus is er zo ongeveer het goedkoopste materieel gekocht dat mogelijk was. Materieel dat nogal storingsgevoelig blijkt. Nu mag dat verbazingwekkend zijn voor sommigen maar het past in een bestaand patroon waarin de invloed van de NS niet te ontkennen valt. Want welk spoorbedrijf kiest stoptreinen zonder toiletten voor de reizigers? Precies.

Nu zou je verwachten dat een spoorbedrijf dat al decennia met een gestructureerde dienstregeling te maken heeft in staat is om nieuw materieel in te zetten zonder dat er problemen met gewenning aan die dienstregeling aan de orde is. Niet dus.

Ook zou je niet verwachten dat nieuw materieel goed getest en betrouwbaar is. Vraag het de reizigers die in de eerste week met de Fyra reden. Vijftig procent kwam te laat aan.

Net zo min zou je verwachten dat er te weinig materieel zou worden ingezet op een spoorverbinding die al decennia bestaat. Er zijn immers verkeerscijfers over die verbinding bekend en ik maak me sterk dat de NS wel degelijk kan tellen. Hoewel.

Bijzonder is dat er over het traject Antwerpen – Brussel betrekkelijk weinig klachten zijn. Zolanr niet gestaakt wordt. De grootste problemen lijken toch echt in Nederland te zijn. Tsja. Bijzonder is ook dat als Hagenaar/Hagenees het me onmogeljk gemaakt wordt om vlot naar Antwerpen of Brussel te komen. Alsof het plaatsen in Zuid Patagonië of Nepal zijn in plaats van in België. Groningen is potjandikke verder dan Antwerpen. Die Fyra is echter een bijzonder lijntje want al het bovenstaande is wel van toepassing op de nieuwe hi-tech-hi-speed-internationale-trein van de NS en NMBS. Die NMBS is overigens niet al te blij met de ‘prestaties’ van de noorder-spoor-buren. Zozeer zelfs dat, gegeven het Hollandse spoorgedoe, de directie van de NMBS hun collega directie van de NS op het matje heeft geroepen.

Dat is natuurlijk een typische Belgische actie. Want hoe moeten die Ollanders op het hoofdkantoor van hun Belgische collega’s komen? Met de Fyra komen ze te laat of helemaal niet en als het een beetje tegenzit zijn de Belgische directieleden er zelf niet eens want de NMBS staakt om de haverklap.

Sporen in Nederland en België, het blijft een bijzondere activiteit.

© 2012 Alice Anna Verheij

Slachting

Vandaag worden er theatergezelschappen en orkesten ten grave gedragen. Ter meerdere eer en glorie van het rechtse rampenkabinet dat kampioen cultuurbezuinigen wil worden. Want in rechts Nederland is cultuur slopen een deugd. Het is over met de Appel, Carver kan het ongeacht de kwaliteit van hun gezelschap ook vergeten en het Metropole Orkest gaat over een tijdje de dodenmars spelen. Want het is crisis in de koppen van ministers, staatssecretarissen en volgzame ambtenaren, pennenlikkers, papierschuivers en cententikkers.

Wèg met het toneel. Wèg met muziek en kleinkunst. Iedere kunstenaar moet een ondernemer worden. Kunstzinnigheid en kwaliteit zijn niet van belang, ondernemerskwaliteit wel. Want ondernemen moeten de Nederlanders, niet kunst minnen. Geld najagen, waarde wordt gelijkgesteld aan Euro en niet aan erfgoed en vernieuwing. Slopen die kunstsector is het adagium. Niet dat over een tijdje er nog een ziel bestaat die weet wat dat woord betekend. Rutte en zijn collega slaven van het gedachtengoed van Wilders kunnen tevreden zijn. Operatie geslaagd, patiënten overleden. Als beeldenstormers en boekverbranders houden de heren in het tweedelig met foute stropdassen huis. Want kunst is links, links is verfoeilijk en verfoeilijk moet vernietigd.

En Nederland? Het Nederlandse publiek? Het is ingeslapen, ingekakt, op vakantie, cynisch en egoïstisch, meer geïnteresseerd in de prijs van de kaartjes van het voetbal en de Olympische Spelen (ongeacht de corruptie die daar heerst) dan in kwalitatief hoogwaardige podiumkunsten. De volgende vakantie is belangrijker dan het volgende concert of toneelstuk. Wèg met die artiesten, toneelspelers, muzikanten en kleinkunstenaars. Wèg met de nuttelozen van de avonden. Voetballer wil men. Spelen, want brood is er toch wel. De hersenpan mag niet meer onder druk komen staan want stel je voor dat consumeren van kunst meer is dan passief staren naar de volgende real life soap en derderangs zangwedstrijd op televisie.

Nederland sterft vandaag weer een beetje. De oude dame van de cultuur ligt aan de beademing, ze zal het niet lang meer maken. Rechts Nederland vaagt de kunst weg door het een linkse hobby te noemen en de burgerlijken missen ruggengraat en intelligentie om te beseffen dat zij hun stembanden verloren hebben met het uitbrengen van hun stem op het kortzichtig stupide populisme van de middelmatigen. Het volk is tot een tandenloze tijger tegenover een horde politieke wildebeesten verworden. Nederland is verbouwd tot een afbraakland van negatieve cynisten en het volk laat zich als een hoer neuken tot genot van het nieuwe crisiskapitalisme. Wat rest is de noodzaak tot de herinvoering van het anarchisme in de kunst. Want het geld is failliet.

De kunst sterft in de slachting waar, hoe passend, een Appel verrot en de slagers van Rutte het winnen van de snijders van Carver. Slaap Nederland, houdt de ogen toe terwijl je diamanten je gestolen worden. Volk! Jullie hebben ook nu de regering die je verdiend.

© 2012 Alice Anna

Eigen schuld.

Eigen schuld, dikke bult!

Kinderen roepen het naar andere kinderen op het schoolplein of elders. Ik deed dat vroeger ook als kind en anderen naar mij. Maar ik ben opgegroeid en heb het afgeleerd dit zinnetje te roepen, of iets dat daar op lijkt. Want het laat vooral onbarmhartig cynisme zien.

Nederland 2012. We hebben na het ‘ik-tijdperk’ een nieuw tijdperk gekregen: het ‘eigen schuld-dikke bult tijdperk’. Want dat is in hoge mate de teneur in de huidige samenleving. U wilt onderbouwing van me? Voorbeelden? Welnu, hier is de spiegel. Ik houdt hem met graagte omhoog naar iedereen die ik er op betrap. Inclusief mezelf heel soms.

Volkskrant:
Wie trouwt, weet dat er een risico is.
(Dat bij scheiding je 12 jaar alimentatie moet betalen.)

Telegraaf:
Mogelijke gratie Assad.
(Over de VS en de UK die Assad mogelijk gratie verlenen als hij opstapt.)

NRC:
Kamer akkoord: eigen risico in de zorg stijgt naar €350.
(Over het eigen risico, want de gevolgen van ziek zijn horen bij jezelf.)

Het is eenvoudig om zo verder te gaan. Als je ziek bent, longkanker krijgt bijvoorbeeld, dan had je maar gezonder moeten leven. Als je huis geen donder meer waard is en je met torenhoge schulden moet leven had je maar geen huis moeten kopen. Als je pensioen te laag is had je maar door moeten leren. Als je de druk van samenleving psychisch niet meer aan kan dan is dat jammer en ben je instabiel. Als je vluchteling bent omdat je niet doodgeschoten of gemarteld wilt worden dan moet je blij zijn met een grijpstuiver, het feit dat je nog leeft en de schofferingen in de samenleving maar voor lief nemen. Als je uit Iran komt en een iPad wilt kopen moet je maar accepteren dat Apple geen iPad’s verkoopt aan Iraniërs (zie de Washington Post van gisteren). Als je je baan kwijt raakt en geen kans meer maakt op fatsoenlijk werk dan moet je maar alles aanpakken wat je door de strot gedouwd wordt. Als je donker bent had je maar licht moeten zijn. Als je gehandicapt ben na een motorongeluk had je maar niet zo hard moeten rijden. Als je zaak over de kop is gegaan en je geen geld over houdt om eten te kopen (dat gebeurt echt!) dan is dat het risico van het ondernemen. Als je arm en behoeftig bent en in een derde wereld land leeft dan is dat jammer voor je maar we gaan je niet meer helpen want we vinden onze eigen welstand belangrijker dan dat jij blijft leven (VVD). En als je in Griekenland woont dan ben je lui en een uitvreter.

Het houdt niet op. “Eigen schuld, dikke bult!” en “Je hebt er toch zelf voor gekozen!”, het zijn de mantra’s van het grauw aangevuurd door populistische oneliner dichtende karikaturen van politici en de sensatiebeluste relgeile media. De jeugd wordt opgevoed in een onbarmhartige cultuur van gebrek aan compassie, ver doorgevoegd cynisme en geëscaleerde inhumaniteit. Ze worden niet meer opgevoed om mens te zijn maar om toegevoegde waarde te leveren aan de economie. Mensen hebben geen geld meer, ze zijn geld geworden. Slaven.

Het is ziekmakend om de wereld te beschouwen waarin we leven. Onbaatzuchtigheid zal binnenkort verdwijnen uit de van Dale ten gunste het in stenen beitelen van woorden als ‘crisis’. Jaren terug was er een band die een album met een titel die daarover ging. Die titel was overigens geleend uit het script van de film ‘The day of the Jackal’: “Crisis? What Crisis?”. De afbeelding die er bij hoorde laat een mannetje zien die in een grauwe zwart wit wereld onder een gekleurde parasol zit. Zich ogenschijnlijk onbewust van de vernietiging om hem heen. De ogen verstopt achter een zonnebrilletje, het colaatje mèt paraplutje er in naast hem. De crisis is er alleen voor de ander, het is hun probleem. Ik heb mijn zaakjes voor elkaar. Sterf maar.

De parasol is oranje. Die kleur er van blijkt nu voorspellend te zijn voor wat de Nederlander tegenwoordig bezig houdt, het enige dat ontbreekt is een voetbal.
Ze liggen er uit gelukkig.
Eigen schuld, dikke bult.

© 2012 Alice Anna

Ouwe zakken met nieuwe wijn.

Het FNV bestaat niet meer.

Een groot deel van mijn werkend leven ben ik lid van een vakbond geweest. Een Gristelijke maar dat doet niet zoveel ter zake.
Vandaag is na een lange strijd, aangewakkerd door een voor mij zo virtueel iets als een pensioendiscussie (voor mij is geen pensioen weggelegd immers), de bijl gevallen. Het FNV, de rode broeders en zusters in vakbondsland, gaan zich opheffen. Ze noemen het anders overigens want het wordt neergezet als iets nieuws: de Nieuwe Vakcentrale. Een brede bond voor iedereen volgens Wijffels, jeweetwel de vleesgeworden politieke correctheid en babbelaar van de Rabobank die na jaren ondernemerschap nu aan de andere kant van de tafel het belangrijk vindt dat er een sterke vakorganisatie is. Geloofwaardigheid komt alleen niet vanzelf bij mensen als Wijffels.

Voor het gebabbel, klik op de foto…

Agnes Jongerius, niet bepaald de meest subtiele voorzitster, komt niet terug. Jette Kleinsma, zijlijn commentatrice denkt na over de vraag om kwartiermaker te worden. Kwartiermaker. Het is management consultants taal voor een tijdelijke baas die het plein mag aanvegen zodat de nieuwen kunnen paraderen. Zo gaan die dingen in organisaties maar met een vakbond heeft het weinig van doen. Ergens wordt nog een statement gemaakt dat het een bond moet zijn met de mensen waar het om gaat aan het stuur. Maar de mannen, natuurlijk geen vrouwen, achter de tafel zijn niet die mensen waar het om gaat. Die mensen komen niet in beeld, nog geen kwart seconde.

Een nieuwe vakbond oprichten met als ‘founding father’ zoals Wijffels de FNV noemt is een gotspe in deze tijd. Wijffels en de zijnen lijken niet door te hebben dat de wereld veranderd is. Dat 1930 zolang terug is. De mannen zonder lach achter de tafel ogen als oude zakken. Geen moment is er een glimlach, geen moment enthousiasme maar permanent serieuze en strakke gezichten. Gezichten die niet de harten van de werkers zullen veroveren en al helemaal niet die van de werkelozen, arbeidsongeschikten, minderheden, vrouwen en al die groepen die het op de arbeidsmarkt zo moeilijk hebben. En heel veel heel lang gebabbel met heel vaak een ‘eh, eh, eh’ in de tekst. Hèt teken van onduidelijkheid in de visie van de spreker zelf.

En de woorden blijven hol. Omdat ze er zoveel van nodig hebben. Het babbelbetoog is eindeloos en met de ontstaansreden van het uit de hand gelopen pensioendossier tegen de achtergrond èn de almaar tanende interesse van mensen om nog lid te zijn van een vakbond is het een vooral stoffig betoog. “De bond wordt voor iedereen, de andere vakorganisaties zijn nadrukkelijk uitgenodigd mee te doen.” Alsof CNV en de andere bonden de behoefte hebben om op te gaan in een moloch gebouwd op de fundamenten van wat eens een socialistische vakbond was. De arrogantie van de grootste vakvereniging dat zij degenen zijn die wel even zullen zorgen dat er een sterke vakorganisatie ontstaat is haast grappig om te zien.

Wijffels als de uit het establishment voortgekomen wijze, bankman en CDA-er, die de linksen moet stimuleren om een fris geluid te laten horen in de samenleving. Het klinkt niet goed en ziet er vreemd uit. Het komt niet over, veroverd geen harten en is de meest effectieve manier om het laatste restje vakbondsziel uit te laten doven. Een bankman die een vakbond redt. Een CDA-er die progressieven van de ondergang redt? Hoe raar kan het lopen.

Het zal niet lang duren voordat de resten van de vakbeweging van de socialisten bijgeschreven kan worden in de geschiedenisboeken. De lucht is er uit. Net als het vuur. Ach was die ouwe er nog maar. Die vakbonder die op de barricaden stond, een menigte aanvurend en aanvoerend om sociaal onrecht te bevechten. Komend voorjaar zal er een congres komen want in Nederland organiseren we congressen bij politieke partijen en vakbonden als we de weg kwijt zijn. Het moet een oprichtingscongres zijn van de nieuwe vakcentrale. Alleen die werktitel al laat zien dat het een congres zal worden van oude zakken en nieuwe wijn. Wijn die niet gerijpt is en die karakter mist. Een hart mist. Het is toch wel jammer dat de wereld inmiddels zo veranderd is nu zelfs een vakbond zich gedraagt als een bestuurskamer van een Amsterdamse voetbalclub geleid door commissarissen die de beursnotering moeten bewaken. Het FNV en Ajax, wat lijken ze op elkaar.

Alice © 2011

Save our orchestras!

The Dutch government is executing the largest cuts ever in the cultural sector. Many things that have been built and developed in our society on cultural level is being dismantled and destroyed. With the argument of the global financial crisis backing up their policy of cultural destruction.

Without any interest in what culture (music, theatre, visual and performing arts) mean for the good of the people and without regard for the place it has in society and with a focus on the economy, on money and growth, our culture is not slowly but rapidly destructed. In protests artists have shown that they do not accept being the outcasts of society because ‘their work does not contribute to a stronger economy’.

The Netherlands will because of the policy of this right wing anti cultural and stupid government lose some of its gems like the Metropole Orchestra and many other important groups in the performing arts. The Metropole Orchestra performs with know Dutch singers in protest. Their video is widely spread over the internet in support of the arts and against the policy of this government. Enjoy what music does and join in protest by spreading this video as a viral.

Alice © 2011

Noccupy Wall Street

Early this morning, before dawn, mayor Bloomberg instructed the NYPD to clear out Zuccotti Park. To uphold the law, as he stated. The travesty being that where Bloomberg says he’s upholding the law by having the occupiers of the park (the very center of the Occupy movement in NYC and globally) removed because the law says people should be able to entertain themselves in that park, he is breaching the ever hailed first amendment of the US constitution.

In an undemocratic move the park was cleansed in true razzia style thereby showing that this mayor and its police force are nothing less from any undemocratic oppressors anywhere. The baton was used with much force instead of guns as in Libya, Egypt, Yemen, Qatar and Syria earlier this year. But the intentions are not that different. Using force against peaceful protesters is using the methods of dictatorships. In the US of all places, he so-called ‘land of the free and home of the brave’.

But US law forbids the NYC razzias and so protesters are allowed to return to Zuccotti Park in spite of the appeal the city will make against that legal outcome. Wether Bloomberg c.s. will get justice on their side or not, this court verdict clearly demonstrates that Bloomberg and the city are at the wrong end of democracy and – for the time being – at the wrong side of the law. Wether they own the police force or not.

That might very well prove to be the greatest victory of the Occupy Movement in New York. Getting a verdict that allows them to demonstrate and destabilize Wall Street and its surroundings for the good of true democracy. Question is of course wether the US and more specific NYC will prove to be a democratic entity by adhering to that court order. I, like so many others, have my doubts on that.

But what really is worrying is that there is hardly any news coverage as there was a media blackout as reported by many journalists who were either not allowed to cover the eviction or were attacked and beaten by the NYPD. Read more about that at the Huffington Post website. So far for freedom of press!

Alice © 2011

Over hoe de financiële crisis opgelost kan worden.

Er heerst een wereldwijde economische crisis. Dat is de algemene consensus. Maar wat er niet is, is overeenstemming over wat er moet gebeuren om die crisis op te lossen. Terwijl het antwoord zo eenvoudig is. Maar voor dat antwoord moeten we dan wel even terug naar een oud rapport van de Club van Rome, het eerste rapport om precies te zijn. Wat daar in staat moet U maar Googlen behoudens dan dit ene punt: de problemen op de wereld hangen direct samen met de verdeling van geld. En dus van voedsel, van goederen, van gezondheid en van welstand.

Dat probleem is in de huidige economische constellatie niet zo moeilijk op te lossen zodra er begrepen wordt dat net als ieder ander economisch systeem de vrije markt economie zijn langste tijd gehad heeft. Net zoals de geleide markteconomie dat met de val van het communisme enige jaren geleden was. De enige echte oplossing van een wereldwijd economische malaise is dus herverdeling. In tegenstelling echter tot wat veel mensen denken hoeft zo’n herverdeling niet direct te betekenen dat individuen in het ‘westen’ persoonlijk een dramatische armoedeval zullen moeten doormaken. Er zijn intelligenter manieren om een verschuiving van geld te bewerkstelligen.

Als we kijken naar de organisatie van het bedrijfsleven in de afgelopen decennia valt op dat zo goed als alle grote bedrijven op een bepaald moment in hun bestaan zich drukker maken over hun continuïteit dan over hun winstmaximalisatie. De IT sector is een prachtvoorbeeld van dat mechanisme. Toen IBM gepasseerd werd door Microsoft werd continuïteit bij IBM belangrijker dan omzet en winst. Er werd met minder winst genoegen genomen en een verschuiving in de portfolio leidde er toe dat er een nieuw perspectief kwam. Jaren later is IBM nog steeds een stevige speler in de markt. Op aspecten een andere markt dan voorheen, maar de maatschappelijke waarde van het bedrijf is behouden gebleven. Iets dergelijks is aan de hand met datzelfde Microsoft dat IBM passeerde en nu zelf gepasseerd is door Apple.

Als omzet en winst op een bepaald moment niet meer allesbepalend voor een bedrijf zijn kan er heel wel sprake zijn van ‘overomzet’ en ‘overwinst’ ten opzichte van wat nodig is om de continuïteit te waarborgen. In simpele termen: als een groot bedrijf zoveel winst maakt dat het zich geen zorgen meer hoeft te maken over het voortbestaan en een beperkte groei dan is grote extra winst boven op die noodzakelijke continuïteitswinst overbodig. Sterker nog, die overwinst wordt dan een maatschappelijk exces. En dat kan dus anders benut worden als we leren om bedrijven zich niet te laten verliezen in overmatig kapitaal.

Een voorbeeld. Apple is het grootste bedrijf op dit moment. Financieel gezien. Zo groot dat het de staat Californië kan opkopen. Of België waarbij Griekenland en passant mee gegraaid kan worden. Het bedrijf maakt maatschappelijk gezien veel teveel winst. Continuïteit is geen probleem want de kapitaalberg van Apple is zo groot dat het de status van onaantastbaarheid heeft gekregen. Het is ondanks de beursnotering niet afhankelijk van diezelfde beurs. Het bedrijf is op zichzelf een subeconomie.

En daar ligt de oplossing. Want, stel nu dat er een maximum gesteld wordt aan de economische omvang van een bedrijf. Afgemeten aan de zekerheid van de eigen continuïteit. En stel dat alles wat daarboven omgezet wordt onder een 100% winstbelasting zou vallen? Dan zouden deze overmatig grote bedrijven in één klap miljarden terug storten in de maatschappij. En wel in een dusdanig astronomisch verzamel kapitaal dat herverdeling van dat geld ervoor kan zorgen dat slecht draaiende economieën een steun in de rug krijgen en landen in economisch kwetsbare delen van de wereld structureel versterkt worden. Er ontstaat dan een egalitaire wereldeconomie.

Het is jammer dat een dergelijke gedachte veel stappen te ver is voor nationale regeringen en het bedrijfsleven. Want een basis van de huidige economie is immers het groeimodel. Alles moet blijven groeien in financiële zin. En al groeien de bomen niet tot in de hemel dan wil dat niet zeggen dat we ons dat ook willen realiseren. Nee, de bomen willen we de hemel in laten groeien, zelfs als dat fundamenteel onmogelijk is. Die in de kern wereldvreemde houding van de mens is de kern van de ongelijkheid in de wereld. Die houding vindt haar oorsprong in de ene eigenschap die de mensheid vanaf haar ontstaan geplaagd heeft en beperkt heeft: egoïsme.

En toch spreekt het idee me wel aan om een 100% belasting in te voeren en het vrijkomende kapitaal benutten voor dat waar we nu van denken dat het niet mogelijk is om te financieren. Zaken als voedsel, water en zorg voor iedereen op de wereld in plaats van een bevoorrechte minderheid.

Soms droom ik maar al te graag over een wereld waar we niet alleen gelijk zijn maar ook gelijk bedeeld zijn. Ook al is dat een utopie.

Alice © 2011

Occupy Wall Street.

UPDATE: On October 15, the OccupyAmsterdam and OccupyDenHaag movements kick off. I’ll join in on the Binnenhof. Please, if you care for our society and the people on the downside of it, the victims of government and corporate corruption and dishonesty, come! Join in, it’s important. We all need a revival of solidarity!

For days now I am following the news about the Occupy Wall Street movement. People from all layers of society showing solidarity with the ‘have not’s’ against the ‘have’s’ in the United States of Corruption. They are brave, very brave. What these people do is address the US government and the corporations on their responsibilities for the economic crisis that is caused by the financial industry which is corrupt to the core. They doe that in the very heart of that system, on Wall Street.

Obviously, the city and the government need to protect the corporations and workers of these corporations in the financial heart of the US. For many reasons. Some of these reasons have to do with the benefits government, city and financial corporations share. And because they have the power of force by owning the police force they have no problem at all to use that police force against this solidarity movement. That police force is derailing frequently, like last night. The video shows police brutality against peaceful protestors. The Wall Street crowd was about 12.000 last night, not just a few hundred. And it’s continuously growing. The govenment and city will in the end do everything to break that protest. Question is, can they?

The people of the OWS movement are protesting against the people and corporations that caused the demise of so many people and small businesses. They protest against the greed that has become the major exponent of the so-called free market. A market which is not free at all but governed by the interest of financial institutions and governments. A market divided and driven by corruption. Not only in the US, but globally. Because how things are in the US is not very different from how things are in Europe and elsewhere in ‘western’ society. The consequences of the unmatched corruption in the US is that it has spread all over the globe. Financial institutions and governments in Europe are just as corrupt as those in the US. There is nog difference in that. Occupy Wall Street is not only fighting for the freedom of the people on the edges of the American society but also of those in Greece, Italy, Spain, Portugal, France, the UK, Belgium, the Netherlands and many, many other countries. They fight for the rights of the poor in the west and in essence they fight for survival of western society. It’s a revolutionary movement and I can only choose their side in their battle.

The police response, guided by the city and the major is flat out fascist. Beating protesters who are totally right in their protests and protecting the interest of crooks in the government and corporations. They have had enough and finally there was nothing left to do than to protest together against what the so-called free society of the US has produced: poverty and sorrow for hard working and honest people and richness for criminals, crooks and politicians.

Personally I can not wait until the OWS movement which is expanding fast over western society will go to the streets in my country. I will be there. Writing about it, maybe filming it. Because I care for my society and because I too want to see an end of the corruption in my country. Because I too think that the current government in my country is totally on the wrong page to fight an economic crisis by protecting the egoism based layer within my society. So on October 15 the ‘Bezet Beursplein 5’ starts in Amsterdam. Check OccupyAmsterdam and OccupyDenHaag on FaceBook. Rumor has it that I’ll be present too. It seems about 850 others are saying that they’ll be there too on October 15. Will you join?

Alice © 2011

Here are the links:
www.indymedia.nl
www.occupydenhaag.org
www.occupyamsterdam.org
 

… en het is een meisje.

Anders Breivik, nooit gedacht deze naam ooit in te moeten tikken, heeft met zijn horrordaad in Noorwegen iets op gang gebracht waar ik blij van wordt. Na de schuiver van extreem rechts in Noorwegen bij de laatste gemeenteraadsverkiezing enkele weken terug was gisteren Denemarken aan de beurt. Onze noorderburen die een decennium lang zuchtten onder de fascistoïde gesel van een xenofobe club hebben een nieuw parlement gekozen. De Deense bruinhemden zijn terug gezet en de sociaal democraten hebben gewonnen. Met een meisje.

Het is de sociaal democraten van Helle Thorning-Schmidt hebben door een lijstverbinding de conservatieven naar achteren geschoven. Ze wordt de eerste vrouwelijke premier van Denemarken en het valt te hopen dat ze voldoende tijd krijgt om de schade aangericht aan de wetten en economie van het land te herstellen. Het eens zo vrije Denemarken is immers verworden tot een angstige, xenofobe natie die naar de rest van Europa zich vooral presenteerde als het land met de striktste regels tegen immigranten. Regels gevoed door een partij die, net als de PVV, geen deel uitmaakte van de regering maar die in een gedoogconstructie gijzelde. En op die manier het land liet verschuiven van een normaal westerse open samenleving naar een migrant-vijandig land. Gebaseerd op irrationele angsten en onderbuik emoties van een deel van de bevolking.

Maar de boodschap van partijen als de Deense volkspartij (DPP) is gelukkig niet bestendig. De economische teruggang laat in alle landen in het westen de burgers vooral stemmen op basis van economische argumenten. Egoïsme heeft xenofobie verjaagd. Xenofobie immers gaat minder een rol spelen nu die Marokkaanse buurman toch echt gewoon een aardige meneer blijkt te zijn en het brood van de Turkse bakker toch echt lekkerder is dan het eigen brood. En dan is er wat er in Noorwegen gebeurde. Een monsterlijke daad die in het weefsel van de hersenen van Europeanen is gaan zitten om er niet meer uit te gaan met de harde waarschuwing: ‘Dit gebeurt als je doordraaft en doordraait in angst voor migranten’. Breivik zou heel goed in Denemarken de druppel kunnen zijn geweest die het Deense emmertje van ongenoegen heeft doen overlopen. Net voldoende om de sociaal democratie weer terug te brengen naar het regeringspluche.

Na Denemarken volgen ongetwijfeld andere Europese landen want niet alleen in het zo rustige landje noordelijk van ons maar op zoveel andere plaatsen in Europa beginnen kiezers het getamboer van partijen als de DPP en de PVV zat te worden. En dat is maar goed ook. Hopelijk krijgen we in Nederland snel verkiezingen en volgen we net als tien jaar terug het Deense voorbeeld. Deze keer naar de goede kant. Het wordt tijd dat de houdgreep van Wilders zijn effectiviteit kwijtraakt. Die houdgreep op de samenleving heeft al veel te lang geduurd. Het zou mooi zijn als ook wij een meisje krijgen…

Alice © 2011

Solar (bottle) lights.

When I was in Nepal I saw many slumps in Kathmandu and many small towns and villages in the country. I also visited the refugee-camps in the Jhapa and Morang districts in the south. When I was there the energy situation was terrible. Load shedding made that in many places electricity was only available for a few hours per day. And just after I left news got to me that the largest refugee-camp of Bhutanese in the vicinity of Damak was blacked out by the local population and the energy company leaving the 30.000 refugees in that camp without electricity at all.

Due to the construction of the houses in the slumps of the cities and towns and camps (actually sheds and huts) electricity is needed to bring some light inside them. Without light during the day inside these homes living is more difficult because of the darkness that these constructions have.

And then I saw a YouTube video in one of my FaceBook friends timeline about solar bottle light. Here it is. Watch it an realize that with this simple engineering many people in Nepal could have just a little less trouble in their daily life.

Alice © 2011

Nederland masochistenland.

Vandaag kwam er in het nieuws dat na de cultuur, de gezondheidszorg, het onderwijs nu het openbaar vervoer aan de beurt is. Om afgeslacht te worden. Het kabinet – minister Schultz in haar dure leasebak – vindt dat mensen gerust twee kilometer kunnen lopen naar de dichtsbijzijnde openbaar vervoer halte.

En nog komt dit volkje niet in opstand. De cultuur is al aardig onderweg naar een diep en permanent graf, de gezondheidszorg, de uitkeringsgerechtigden en chronisch zieken wordt verder uitgekleed dan de patiënten in ziekenhuizen en het onderwijs leeft met permanente beperkingen. Het milieu kan deze regering geen donder schelen want waarom zouden we niet gewoon extra elektriciteitscentrales bouwen voor de export van stroom en de groene verbindingszones tussen natuurgebieden zijn tot het verleden veroordeeld nog voor ze tot stand zijn gekomen. En nu worden er dus als het aan deze idiote minister ligt gewoon zo’n een derde van de buslijnen opgeheven. ‘Kaalslag’ noemen sommige mensen dat en ze hebben gelijk.

Het kiezersvolkje en de PVV meelopers vinden het allemaal best. Wie kan het wat schelen dat wat er in decennia opgebouwd is in een enkele kabinetsperiode naar God / Mohammed / Buddha of Vishnu of zo wordt geholpen? Dit land is gezegend met een vrij goede infrastructuur en er wordt niet over nagedacht hoevel tijd, moeite en geld dat gekost heeft. De boel wordt afgebroken in korte tijd door een kabinet dat de trieste positie zal verwerven als het kabinet dat het meeste in dit land kapot gemaakt heeft van alle kabinetten sinds de tweede wereldoorlog. Een afbraak kabinet. En dat gebeurt allemaal ter meerdere glorie van geld. Het nige dat nog telt voor dit kabinet. De economie staat met alles voorop en offers moeten vooral worden gebracht in die gebieden die niet de bovenkant van de samenleving raken. Dus die zaken die voor de minder rijken van belang zijn gaan het eerst.

Waarom? Omdat dat deel van het volk geen macht heeft en geen stem heeft. En vooral omdat dat deel van het volk dit over zijn / haar kant laat gaan. Omdat het het passieve deel van het volk is dat zich vooral bezig houdt met de Voice of Holland en het Nederlands elftal terwijl tegelijkertijd hun bestaan naar de kloten geholpen wordt. Deze regering kan ongestraft hun gang gaan omdat dit volk niet meer weet wat mondigheid is, omdat het verleerd heeft om de straat op te gaan en te protesteren tegen schandalige kaalslag door een regering van aardskapitalisten aangevoerd door de VVD en gegijzeld door de PVV. Dit volk is stommer dan het zelf denkt. En de premier? Die danst op de vulkaan van weer een house party.

Helaas.

Alice Verheij © 2011

Load shedding.

Nepal, een middelgroot land in de centrale Himalaya gelegen. Drie maal zo groot als Nederland, 23 miljoen inwoners waarvan 3,5 miljoen in de hoofdstad Kathmandu alleen al. Ingeklemd tussen China en India, ‘landlocked’ dus verstoken van zee en strand maar rijk aan natuur en cultuur.

Een land ook met bizarre tegenstellingen. Schrijnende armoede en rijke arrogantie naast elkaar, hoewel het eerste overheerst. Kleurrijke armoede, dat wel. Hèt onderscheid tussen west en oost is hier niet zozeer de armoede en de povere staat van het land maar het is de westerse afwezigheid van kleur in het straatbeeld tegen de orgastische kleurexplosie van Nepal. De vrouwen gekleed in meestal felle en de heiligdommen in de stad waar lustig met primaire kleuren gestrooid is. Vooral de Boeddhisten zijn extreem zichtbaar door de miljoenen gebedsvlaggetjes die over het land zijn uitgestrooid.

Nepal is een land van maatschappelijke experimenten die niet al te lang geleden voor onmogelijk werden gehouden en dat overigens in het dagelijks leven ook vaak zijn. Een parlementaire democratische republiek met een regering samengesteld uit twee communistische partijen. Voor zover ik weet is er geen land ter wereld met een dergelijke politieke constellatie. Een niet bepaald stabiele constellatie overigens want de Maoïsten mogen dan wel deel uitmaken van die regering maar erg rustig houden ze zich niet. Een voortdurende dreiging van opstand legt een schaduw over de politiek in het land. India, zoals altijd de sleutelbewaarder in de regio, kijkt met argusogen naar de ontwikkelingen bij de noorderbuur en oefent druk op de regering uit om vooral niet teveel macht te geven aan de communisten. De oude regeringen hebben overigens niet bepaald geholpen bij een goede ontwikkeling van het land want de meeste sectoren (onderwijs, gezondheidszorg, infrastructuur en emancipatie) ontwikkelen op een enkele uitzondering bijzonder moeizaam.

Toch zijn er lichtpunten. Weliswaar met slechts de kracht van een enkel boterlampje maar toch tekens van hoop op een beter leven voor de Nepalezen.

Eind mei moet de nieuwe grondwet van kracht worden. Het is een moderne grondwet waarin discriminatie van minderheden uitgesloten wordt. De negatieve kanten van het kastenstelsel worden buiten werking gesteld waardoor er geen beroepsverboden meer bestaan voor lagere kasten, gays en transgenders krijgen de mogelijkheid om zich als third gender te registreren waardoor ze minder problemen in zorg en onderwijs zullen ervaren en zelfs de Dalits, de onaanraakbaren, krijgen dezelfde burgerrechten als de andere Nepalezen.

Maar dat is lang niet genoeg. De geopolitieke situatie rond Nepal dwingt het land op den duur tot een keuze voor India of China als beschermer. Bijde grootmachten dingen naar de hand van de bevallige schone omwille van territoriumdrang en de mogelijkheden van witte energie. Het laatste is gezien het grote hoogteverschil op korte afstand een interessante bron voor beide steeds energie dorstiger buren. Het stelt de al lang bestaande praktijk van load shedding (afwisselend per gebied gaat elke de stroom er voor zo’n 14 uur vanaf) in een bijzonder daglicht. De mogelijkheden voor betaalbare groene energie zijn immens maar toch worden die niet uitgebuit. Gevolg van een ineffectieve regering en een kwakkelende economie. Grote infrastructuur projecten zoals een goede noord-zuid verbinding in het oosten een een goede west-oost verbinding ter versterking van het schamele wegennet kunnen niet tot stand komen zonder investeringen vanuit India of China. Onderwijs kan nog steeds niet zonder de inbreng van westerse hulporganisaties die honderden, zoniet duizenden, vrijwilligers leveren voor dat onderwijs. De gezondheidszorg vergaat het al niet veel anders.

Emancipatie is een ander lastig punt dat maar langzaam verbetering laat zien. De situatie van minderheden mag dan verbeteren met de nieuwe grondwet maar de positie van de vrouw blijft problematisch. Er bestaan nog steeds grote uitwassen zoals de extreme vrouwenhandel waarbij tienduizenden jongen meisjes en vrouwen getrafficked worden naar India en de golfstaten, prostitutie en zelfs slavernij zijn aan de orde van de dag. Net als extreme kinderarbeid. En niet alles kan op afgewenteld worden op de armoede want de culturele dwang in de samenleving is groot. Gearrangeerde huwelijken zijn de norm terwijl veel van de jeugd daar in toenemende mate afstand van neemt. Weduwen en weeskinderen lijden een marginaal bestaan, vaak genegeerd of uitgestoten door de samenleving. Gehandicapt of oud en gebrekkig worden is een garantie voor een zwaar en armoedig leven.

Buiten de grote aantallen vrijwilligers blijven de investeringen door het westen in de economie van Nepal zeer beperkt. Nepal wordt nog niet als een investeringsland gezien en dat is erg jammer want met zijn 23 miljoen inwoners is er veel meer mogeljk dan ontwikkeling in de Kathmandu vallei alleen. Reizend door het dicht bevolkte zuiden van het land valt op dat er nogal wat boomtowns zijn. Stadjes en dorpen die gonzen van de activiteiten. Er wordt heel wat gebouwd in het gebied dicht bij India. Niet verwonderlijk gezien de vruchtbaarheid van de regio en de levendige handel aan de grens.

Nepal leeft als land op drie tijdbommen. De eerste is de energiecrisis (er is te weinig olie omdat men van één toeleverancier afhankelijk is, te weten India) en voldoende stroom is er ook al niet, dan de politieke crisis die pas bedwongen zal zijn als de grondwet er is en de Maoïsten werkelijk geïntegreerd zijn in de samenleving. Als derde de generatiecrisis die steeds duidelijk wordt door de verwestersing van de jeugd èn tot slot misschien wel de meest bedreigende: de wetenschap van een komende natuurramp van formaat. Immers, wetenschappers hebben met grote betrouwbaarheid voorspeld dat binnen nu en vier jaar de Kathmanduvallei getroffen zal worden door een zeer zware aardbeving. Het land ligt immers bovenop een grote breuklijn. Wanneer die ramp komt (als is volgens de geologen niet aan de orde) zal de schade aan het land zo groot zijn dat het gereduceerd wordt van een van de armste tot wellicht het armste land van de wereld. Het aantal slachtoffers in met name steden als Kathmandu en Pokhara zal gigantisch zijn.

Het maakt de vooruitzichten voor dit land dat zo smacht naar een nieuwe fase in haar ontwikkeling grim. Daarom verdiend Nepal door de schoonheid van de mensen en de overweldigende natuur aandacht en steun. Ook vanuit het westen en niet alleen door toerisme. Misschien kan het westen niet helpen die rampen te voorkomen maar het kan zeker helpen het land klaar te maken om zo goed mogelijk om te gaan met de bedreigingen vooraf en de effecten nadien. In die zin is de load shedding het teken dat dit land het niet alleen aan kan.

Alice © 2011

On strike.

The hatches were closed today at Boudanath, the Tibetan town adjacent to Kathmandu. Shops weren’t open, restaurants didn’t serve anyone, tourists were wondering around mostly unknowing of what was happening. Today was a surprise strike in Nepal, at least in the Kathmandu area.

So there’s a strike going on. I mean, just another strike. They come like fleas over here and quite honestly I can understand very well why people strike here as often as they do. Ok, striking does bring a serious backdrop on income if one is depending on daily income. But in a country as paralyzed as Nepal is there is little reason needed to have people become irritated at the government.

The continuous problems concerning energy are an issue in daily life. Everyone adjusts their agenda to the availability of electricity or the lack of it. And if that wouldn’t be enough to test peoples stress resistance there now is this crisis on fuel as well. Every other day government officials state that there will be extra fuel being imported in the country and in the process blame the gas pump owners for obstructing life by making the fuel crisis artificial, claiming that there really is not a shortage in supplies.

People just don’t buy it anymore. Because also every other day gas station stay closed and the promised extra imported fuel doesn’t flow into the gas tanks of their cars and motorbikes. Without transport Kathmandu as the countries main economic hub is totally immobilized. People can’t get to work and tourists wonder around the city to find one of the rare places that are still open for business. Getting a meal is a challenge and shopping is out of the question. It learns one to always have some food to spare.

The background to the prolonged energy crisis seems to be a tragic composition of circumstances, bad policy and the dire economic situation of the country. The current state of the economy is only partly due to the international financial crisis. Being a poor country, Nepal has to face the hardship of not being able to attract foreign investors enough. Investors simply do not invest in a country with a lack of infrastructure, a lack of money in the bank and political instability in its government. Besides that, contrary to what the west may think, the international financial crisis hits hardest on the poorest of countries (and of poorest of people for that matter). So, without a well filled treasure chest Nepal has no means of improving it’s infrastructure in almost all areas of life. Next to that it’s obvious that the dependency of Nepal on a single fuel supplying country (India) is risky to sat the least. When unwilling to Nepal that supplier can immobilize Nepal with the touch of a button. That is a situation a country should never get into. Building an oil reserve doesn’t help that in the long run and is for Nepal something that is nearly impossible because of the lack of government funds.

But this is not the only reason why people are sometimes on the verge of revolt. Government in itself is a large chunk of the problem. Nepali politics are more or less developing like a Monty Python film script. As far as I know Nepal is the only country in the world that is both a parliamentary democratic republic and is governed by an all communist government cabinet. How’s that for a political experiment unseen in history. As since January the Maoist party joined the minority government of the Marxist-Leninists constructing a majority in the Nepali parliament we now see a new government that has already taken a few months only to get installed. In the meanwhile the challenges the Nepali people stand for have hardly be addressed. Not that the ruling parties are not aware of the list of problems but they are more occupied in the political game itself countering opposition and each other on the formation of the new government and the integration of the Maoist Peoples Army in the Nepal Armed Forces. The Maoists seem to play games with how they organize themselves, laid down arms in January, became friendly to the other comrades but still have their own militia infrastructure upheld. They also regularly threaten to abandon the government if not granted powerful government posts. India in the meanwhile puts pressure on the other coalition partner to not place Maoists in those powerful positions, they feat Commies in the north so India’s quiet diplomacy on this point is one of dancing with the beautiful sister but refusing to dance with her less attractive sisters.

And then there is the drafting of the new constitution. Actually there is a constitutional crisis as since the downfall of the monarchy and the war with Maoists and other communist insurgents some years ago, Nepal still has no new constitution. It’s in a constitutional black hole for years now and the long awaited, and groundbreaking, new constitution should be in place on May 28th. But as the weeks pass by the ones responsible for drafting that constitution and getting it in place (the coalition government that is) are more frequently stating that the few weeks left before its due date are not enough. The effect will be that the mandate of the parliament (and the government) for drafting the new constitution will evaporate on May 28th unless miracles happen. If that is the case a new mandate is needed and a new due date (again) should be stated. General elections later on this year will be impossible in the proposed timeframe and a total political crisis will develop. We all know where such a political crisis may lead to: more strikes and more unrest if not an uprising. Where most people don’t really care about a constitution the Nepalis do. This new constitution is groundbreaking in a sense that the early drafts are focussing on equality for all. Meaning minority groups being protected by law, abandoning of discriminative laws based on the caste system and equality for gays and transgenders including the introduction of a third sex. This is a part of that expected constitution that is unique on a global scale. A lot of people long for that so any further delays are unacceptable for most people.

Nepali people are friendly and laugh a lot. But that is in many instances a disguise for their unrest and irritation. Once that smile goes away something else might come in its place and that is not what this country needs. What is does need it the realization in the political arena that battling each other is a bad thing when in the meanwhile the country is left in its current dire state. Nepal is a very attractive country with amazing nature and wonderful people. It has much to offer to anyone who travels there. It does not for he ones who actually live there. For them it’s survival and yes, they are used to it. But no, they do not like it, so they are on strike often. The development wise immobilized country becomes paralyzed even further as also the tourist industry which is Nepal’s main export product also comes to a creaking halt. For a day, not more dan one day. Because the Nepalis know very well that a long strike might partly destroy that industry and that would leave everyone in despair. The ones ruling Nepal now bear a big responsibility to be successful in making a new constitution and really addressing the needs of the Nepali society.

For me this strike is just awkward. I took me an hour to find a restaurant where I can sit and have a brunch and buying the few supplies needed is challenging if not impossible. But I will leave some day, to a land with a constitution and a government I don’t like. Still that’s better than a land without a constitution backed by its people. That fact and the uncertainty surrounding a new and better constitution was the reason for todays strike.

Alice Verheij © 2011

So you have to ask yourself the question: what matters?

Zeitgeist. Ik heb ze alledrie bekeken. Tussen Zeitgeist II en Zeitgeist III in heb ik gelezen in het boek van Tek Nath Rizal. De titel van dat boek is ‘Torture, killing me softly’ en het gaat over zijn gevangenschap en de martelingen die hij onderging, over de methoden en de effecten. In dezelfde tijd is de Egyptische revolutie aan de gang en ben ik bezig mijn inboedel zover mogelijk af te schaffen en aan het nadenken hoe ik een tijd kan werken in een vluchtelingenkamp in een ver land.

Zeitgeist. Tijdgeest. Zij die net als ik op zoek zijn naar alternatieven in het leven voor de inrichting van dat leven zullen de films ongetwijfeld ook gezien hebben. De uitwerking van de films drukt zich het beste uit in de zin die de man van 93 jaar zegt in de derde film: “This shit has got to go.” Natuurlijk zijn de films gericht op de Amerikaanse samenleving maar daarmee zeker ook van toepassing op de west Europese of nog fijnmaziger de Nederlandse. Als Amerikaanse culturele provincie nemen we hier immers in steeds hoger tempo de Amerikaanse inrichting van de samenleving over. Van de focus op geld tot de angst voor terrorisme en het centralisme van de overheid die alle aspecten van het leven en de vrijheid bepaald.

Zeitgeist. Of het nu gaat om een heldere kijk op de geschiedenis zodat we er van leren of een beeld van de invloed van wetenschap op het leven, duidelijk is na het kijken van de films dat het anders moet dan waarop het nu gaat. De culturele codering en invloed van overheid en wetenschap op hoe wij leven, wat wij moeten en mogen, hoe wij ons verhouden tot gezag en samenleving, tot anderen, die culturele codering is zo dominant geworden dat er nauwelijks aan te ontsnappen valt. Eigenlijk is het belangrijk om in te zien dat die vrijheid ook in het westen, juist in het westen, een farce is. Er is geen mogelijkheid om vrij te reizen want zowel de toestemming om te reizen als keuze van reisdoelen en wijze van reizen is beperkt. Van de bodyscan tot het het alleen maar in de tram kunnen met een elektronische kaart die geladen wordt met virtueel geld van een virtuele bankrekening, de schijnwereld is onze wereld geworden.

Zeitgeist. Geld, in de vorm van tastbaar geld als munten en bankbiljetten is aan het verdwijnen. Goud als betaalmiddel is nog verder af komen staan van onze werkelijkheid. De stromen van het geld worden door banken en overheden begeleid en gestuurd. Het salaris of de uitkering worden op een rekening geboekt, de vaste betalingen van die rekening gedaan. Net als het afdragen van de belastingen. De boodschappen worden gepind en het passeren van geld, de transactie, is gereduceerd tot een ‘OK’ knop op een pinautomaat of in een dialoogschermpje binnen een website van de bank. Ik besef dat ik mijn laatste biertje met een pintransactie betaalde. En dat gewoon vond.

Zeitgeist. Niet meedoen met dat systeem is voor de gewone burger inmiddels onmogelijk geworden. De stap om je te distantiëren van die mallemolen van gereguleerdheid brengt je (letterlijk) aan de bedelstaf of dwingt je tot de radicale stap van het verlaten van deze westerse wereld. Misschien is dat besef de werkelijke reden voor mijn vertrek naar Nepal om te schrijven, filmen, leven en als het maar even kan van nut te zijn door les te geven of anderszins werken voor vluchtelingen. Daarmee is het project waar ik aan werk een persoonlijk experiment. Sociaal, maatschappelijk, artistiek en mentaal. Mijn doel is om dat experiment te volgen en vast te leggen. Er over te vertellen in woord en beeld. Hier en op het grote scherm.

Zeitgeist. Het zit in de geest van deze tijd dat ik doe wat ik doe. Niet de meest waarschijnlijke stap voor iemand in mijn positie, niet de meest ‘verantwoorde’ keuze om te maken en zeker niet de veiligste weg om te gaan. Volgende week vrijdag reis ik af. Reis je – virtueel – mee?

Alice © 2011

OV sipkaart

De overheid, openbaar vervoer en modernisering. Drie woorden die in combinatie een garantie bieden voor mislukking. De OV chipkaart is als auwtomatiseringsproduct vooralsnog een OV sipkaart geworden. Hartstikke hackbaar en dus gewoon een flop. Natuurlijk een flop die miljoenen gekost heeft èn een flop waar een aantal ondernemers flink veel aan verdiend hebben. Translink Systems, de fabrikant van het plastic gehakt is vooral link.

Pislink wellicht op journalisten, hackers en iedereen die niet braaf de technologie voor lief neemt. De OV bedrijven die flink verdienen aan het vooral onhandige systeem waarbij veel mensen fouten maken met uitchecken zijn opgescheept met een technologisch monstrum dat zich kenmerkt door emmentaler beveiliging. Niet bepaald geruststellend. De slimmerikken onder het gepeupel – whizzkids is een te groot woord voor diegenen die kaartjes kraken want het is echt verdomd gemakkelijk  – worden door de linke loetjes van Translink weggezet als criminelen die ‘de perfecte misdaad’ plegen volgens een woordvoerder van de kaartjes monopolist. Arroganter kan niet wat mij betreft.

Want, al meer dan een jaar is bekend dat de kaart gekraakt kan worden. In een ‘laboratoriumomgeving’ werd er gezegd. Jaja, alsof automatisering geen vooruitgang kent een zo’n ‘laboratorium’ na een tijdje niet gewoon een een simpel pc-tje met een kaartschrijvertje aan de USB poort wordt. De naïviteit van deze fabrikant is schokkend. Een technologiebedrijf dat onvoldoende inzicht in de eigen technologie heeft om te beseffen dat die kwetsbaar is, en zal blijven. Of misschien, en dat is bepaald erger, dat inzicht wel heeft maar dat inzicht zorgvuldig achter gesloten deuren houdt en naar buiten toe doet alsof de neus bloed. Mij maakt niemand wijs dat de vernuftelingen van Translink én hun directie niet allang wisten dat hun kaartje gekraakt zou worden en dat slimmerikken op kleine schaal en criminelen op grote schaal daar fors gebruik van gaan maken, gewoon omdat het kan. De overheid laat zich zoals zo vaak een rad voor ogen draaien door de technologen en doorziet niet dat het echte probleem zit in de basis waarop het systeem is ontworpen. Een tariefstructuur die zonder automatisering onmogelijk is om in te voeren terwijl de oude structuur van kartonnen kaartjes en zones toch decennialang heeft bewezen onfeilbaar te zijn.

De vraag doemt op of de combinatie van het handhaven van een simpel kaartje en het inzetten van controleurs (het sterft immers toch al van de ‘beveiligers’ in het huidige OV) niet gewoon simpeler en goedkoper is. De kaartjes kunnen gewoon verkocht worden door die controleurs. Zoals dat in het verleden ook gebeurde. Het positieve gevolg daarvan is dat de werkgelegenheid in het OV toeneemt omdat er dan op elke tram, trein en bus zo’n controleur / kaartjesknipper / beveiliger aanwezig zal moeten zijn. Een realistische calculatie zou rekening moeten houden met de winst van de werkgelegenheidseffecten doordat er meer controleurs nodig zijn waardoor de werkloosheid afneemt en daarmee ongetwijfeld ook de kosten van de WW. Dit opgeteld met de totale kosten van het OV chipkaart systeem (dus de kosten van ontwikkeling én exploitatie) en de kosten van de continu discussie van het systeem in de politiek en bij de vervoersbedrijven (het aantal uren vergaderen x uurtarief) en ga zo nog maar even door, levert een forse rekening op. Maar ik weet ook wel dat een dergelijke rekensom door de politiek zelden of nooit gemaakt wordt. Want automatiseren moet is het adagium van de politiek en de overheid. Automatisering is goed, de economie gaat er soepeler van draaien en de kans op misbruik neemt af. Automatiseren is goed voor de reiziger… Jaja, ik ken de argumenten maar het zijn valse niet onderbouwde argumenten. Want hoe bepaal je of automatisering goed is? Doe je dat op economische grond dan zul je echt alle kosten en opbrengsten in kaart moeten brengen om een business case te maken.

Bekijken we de OV sipkaart door de maatschappelijke bril met de vraag of de reiziger er beter van wordt dan moet vastgesteld worden dat het antwoord zeker niet zomaar positief zal zijn. De stelling dat reizen met de kaart goedkoper is dan met de strippenkaart is in genoeg situaties discutabel gebleken. Het gebruiksgemak wordt geroemd maar de ontevredenheid is recht evenredig met het gebrek aan oplaadmogelijkheden én de afhankelijkheid van elektronische betaalmiddelen. Want heb je pinpas niet bij je dan kun je het onderweg opladen bij de te schaarse oplaadpunten gevoegelijk vergeten. Zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan.

Ik vind het een uitstekende zaak dat de kaart gekraakt is. Maar ik zou het nog een betere zaak vinden als TransLink op de politieke pijnbank gelegd wordt om vast te stellen hoe het kan dat zij gewoon een slecht product hebben geleverd. Het beste zou ik het vinden om meer controleurs in het OV te zien. Controleurs waarbij je kaartjes kunt kopen en dan niet tegen een hoger tarief dan de kaartjes uit de automaat. Ik zou het goed vinden als kaartjes aan het loket kopen niet meer beboet wordt met 50 eurocent zoals de NS de reiziger flikt. Alsof ze het aantal lokethandelingen en de kosten daarvan niet gewoon kunnen verdisconteren in het reistarief, stelletje klantonvriendelijke ondernemers zijn het daar!

Hoe nadrukkelijker de OV sipkaart sip is, hoe vrolijker ik er van wordt. Het zal tijd worden dat er eens met wat meer pragmatisme naar overheids automatisering gekeken wordt en dat de overheid (en dus de politiek) wat minder gemakkelijk valt voor onnodige automatisering.

Al met al heeft de huidige OV chipkaart in ieder geval discussies opgeleverd over niet geringe zaken als tariefstelling, privacy en kwetsbaarheid voor fraude. Niet bepaald onderwerpen die niet zo nadrukkelijk aan de orde zouden mogen zijn bij een goed product. Conclusie: het ding is een misbaksel. Weg ermee!

Alice © 2011

Slowfood or no food?

De VPRO zendt vandaag een documentaire uit over ‘slow food’ uit hun reeks ‘Trendspotting’. Slow food, afkomstig uit de geest van een culinaire Italiaan is een tegenbeweging tegen fast food. Het gaat om verantwoord voedsel versus massavoer. Het is trendy geworden in de afgelopen jaren. Het gaat om eten dat verantwoord is klaargemaakt en samengesteld is uit verantwoorde producten. ‘Terra Madre’ is van Carlo Petrini die uit Piemonte / Toscane komt. Hij heeft zich gestort op biodiversiteit als basis om eten te maken. Regionale biodiversiteit en de regionale keuken, maar dan wereldwijd. Het is een prachtige manier om met voedsel bezig te zijn, het is ook een eerlijke manier omdat het de lokale bevolking steunt in de productie van de producten die bij hun regio horen. Het is in zekere zin ok een project dat zich richt tegen de internationale voedselindustrie die maffiose trekjes heeft (er wordt door de grote voedselproducenten via regeringen gevochten tegen deze beweging).


De documentaire is een eye-opener voor mensen die nooit naar dit onderwerp gekeken hebben. Toch schuurt het een beetje bij me omdat de ‘vertaling’ van de slow food gedachte al snel elitair oogt. Veel slow food is immers duur en daarmee onbereikbaar voor velen. Het risico van ‘no food’ is groot voor die groepen die niet de middelen hebben om die meerkosten te betalen. Geloof me, ik kan het weten want iedere laatste week van de maand moet ik weer schrapen om eten te kunnen kopen. Ik ben daar handig in geworden maar daardoor is mijn voorraadkast net als mijn koelkast meestal nogal leeg. Er zijn overigens erger dingen want uiteindelijk lukt het me altijd weer ongeschonden die maand uit te komen. Ik ben niet de enige in ons overvoede en veel te rijke landje. Ik heb het goed vergeleken met mensen in de landen die de producten leveren voor de slow food beweging. Landen waar de bevolking zelf regelmatig nauwelijks te eten heeft.

Wat mij zo bevalt aan de slow food gedachte is dat het een levenswijze betreft waarbij je precies dat voedsel maakt dat je nodig hebt. ‘Non waist food production’ want er wordt weinig weggegooid. De bewijzen voor een ander voedselsysteem als superieure tegenhanger van het systeem dat wij in het westen kennen stapelen zich op. De afvalberg die de westerse voedselindustrie maakt is gigantisch, kijk maar eens in je eigen afvalbak. Door een paar principes tot je te nemen die ‘slow food’ in zich heeft slinkt die afvalberg aanzienlijk. Ecologisch goed en gezond. Er is een Slof Food Nederland organisatie, zoals er over de hele wereld dit soort clubs zijn.

De kern van dit al is om alleen dat voedsel tot je te nemen dat je nodig hebt, samengesteld uit eerlijke producten en bereid op een zorgvuldige wijze. Jammer is dat van de buitenkant gezien de beweging elitair oogt. Lid worden kost veel geld en dat is wellicht de reden van het schuren dat ik voel. Als deze beweging de stap kan maken om hun ideeën te vertalen naar eenvoud en zich kan vormen naar een echte grass roots beweging zie ik ze slagen met hun idealen. Iets wat ik hoop want er moet echt iets gebeuren in deze wereld. Ook met de manier waarop wij aan ons eten komen.

Het verhaal dat de meeste indruk op mij maakt is dat van Vandana Shiva, een natuurkundig uit India. Dit Youtube filmpje says it all wat mij betreft.

En nu ga ik een paar boodschappen halen. Eet smakelijk vanavond. Want zoals een oude chef van me ooit tegen mij zei toen we samen zaten te eten: “als je niet eet ga je dood”.

Alice © 2010

Meer weten?
www.terramadre.org
www.slowfood.nl
www.slowmoney.nl

Trouw en Nederlands Dagblad strijden voor herinvoering inquisitie.

Ik moest even slikken toen ik het las. En toen nog eens herlezen, en nog een keer. De vuiltjes uit mijn ogen wrijven en nòg eens goed lezen. Maar het stond er echt. Het Nederlands Dagblad én Trouw voeren een copyright oorlog tegen een piepklein blog van lesbische vrouwen uit de christelijke geloofsgemeenschap. Pardon? Hè? Uhm? Watte?

Jawel, het is heus waar en het is niet eens een katholiek, islamitisch of PVV blog maar een blog van een groepje vrouwen (nou ja ééntje met een paar aanhangsters) die in 2009 korte tijd artikelen op hun weblogje www.holyfemales.nl hebben gestaan (met bronvermelding en ook in 2009 al weer verwijderd) en die overgenomen zijn uit de beide kranten.

Holy crap! Dat mag niet natuurlijk. Dat is een grove schending van het auteursrecht. Dat verdiend kruisiging, de brandstapel, pek en veren, of op zijn minst het tot op de bevallige naakte huid uitkleden van de dames. En dat terwijl die protestantse kerken geen naakt in de kerk willen zien. De dame die het weblogje bestiert (self proclaimed ‘fenomeen’ op het internet) heeft een nobel doel voor ogen, namelijk betere acceptatie van lesbiënnes in de kerken en een plek bieden aan gelovige (lees protestants-christelijke) lesbische vrouwen. Niet veel mis mee, op de bekende acceptatie van de gristelijke misleiding na dan.

Nederlands Dagblad en Trouw zijn niet blij en hebben een contract met een heuse premiejager, inquisiteur, incassoclub en die stuurt dus een fijne claim op die, inclusief ‘kotsen’, pardon ‘kosten, het lieve sommetje van 12.000 1 Euro muntjes bedraagt. Of de dame in kwestie maar wil schokken want u begrijpt, de krantjes hebben ‘grote commerciële schade’ geleden. Nu is het Nederlands Dagblad een krant van dolenden en misleidde minkukels die denken de  hele wereld hun bekrompen SGP-achtige normen op te kunnen leggen, maar Trouw… ‘Vrij onverveerd’ was het toch? Of nee, dat was van die echte krant: het Parool. Maar wel een voormalige verzetskrant ontstaan als reactie tegen het regiem van die enge buurman met dat rare snorretje?

Inderdaad, die Trouw heeft de bloedhonden van CozzMoss op de dame afgestuurd met dus die 12kEuro claim. Enige relatie tussen de seksuele geaardheid van de dame(s) en de gristelijk fundamentalistische achtergrond van beide kranten berust uiteraard der zaak geheel op toeval want er is slechts sprake van een terechte claim wegens schending van het copyright (niet te verwarren met auteursrecht). Aardig in dit verband is wel dat de ‘kosten’ van de mannenbroeders van CorstMos de helft van de claim bedragen. Da’s lekker snel verdiend zo daar in die Kortsmos winkel.

In het kader van de VRIJE NIEUWSGARING, beste mensen van Trouw, plaats ik hier maar even het door jullie normaliter gehanteerde tarief voor herplaatsing van teksten op websites (niet gehinderd door copyrights op dit proza):

Wilt u liever een geheel artikel, foto, infografiek of kaart van onze site kopiëren naar uw eigen site? Stuur dan een mail aan hoofdredactie@trouw.nl en vermeld waartoe u onze productie wilt hergebruiken en hoeveel mensen daar inzage in krijgen. Wij zullen u dan een rekening sturen. Voor € 0,31 per woord voor de eerste zevenhonderd woorden van een artikel en € 0,18 per woord vanaf het 701e woord, kunt u een artikel uit Trouw overnemen op uw website, intranet of nieuwsbrief.

Die €0,31 per woord voor de eerste zevenhonderd woorden is overigens fors meer dan zij hun auteurs betalen want aan die kant van de keten zijn dagbladen kwezels eersteklas. Maar dat daargelaten, is de claim (die juridisch weliswaar in de haak is maar ethisch volslagen idioot) op zijn minst zeer ernstig over de top. De gezamenlijke artikelen die geplaatst waren door de dames liefhebbende dames (ik begin nu ook al een beetje van ze te houden) rechtvaardigt niet een claimhoogte van €3000 door Trouw gegeven de door hun gehanteerde tarieven. (50% van de totale claim is van Trouw en daarvan de helft weer voor de incassoboeven van korstmos.) Ze zeggen op hun website niet eens dat ze na aanvraag beoordelen of ze met herpublicatie akkoord gaan, nee er staat ‘dan sturen we een nota’. Stelletje tollenaars! Het gaat helemaal niet om de rechten, het gaat jullie om de centen stelletje farizeeërs.

Maar het is nog veel erger natuurlijk. Trouw pakt met inzet van wel zeer agressieve tegen woekertarieven werkende boeven een blogje aan dat voor wat betreft de internet footprint nog niet eens in de babyschoenmaatjes gegroeid is. De ene gristen tegen de andere zoals ware kerkmeesters betaamt gepaard gaant met grove intimidatie want erg subtiel zijn de briefjes van de firma Korstmos niet te noemen. Eerder maffioos. En Trouw en Nederlands Dagblad doen dat dus zonder ook maar enig contact vooraf met de dame(s) in kwestie. Geen verzoek om de artikelen te verwijderen, geen verzoek tot vergoeding conform de staande op hun website gepubliceerde tarieven. Welnee, niks normale menselijke benadering en een streng Calvinistische of gereformeerde tik op de zondige vingers van de amateur-internet publiceerdersters. Nee hoor, gewoon meteen grof geschut.

Nuke-em!

moeten ze gedacht hebben op de burelen van de beide kranten. Roosteren, afbranden tot de bevallige voetzolen, vermalen tussen de kerkelijke molenstenen, versnipperen tot voor kerkconsumptie geschikte pulp op te dienen bij de wekelijkse redactieborrel. En wel direct, dus weet je wat (zo zal er gedacht zijn) we doen lekker kort Amerikaans en gooien er een volslagen irrationele claim tegenaan.

Niks liefde voor de naaste goedbedoelende lesbische vrouw, niks compassie voor onwetendheid, geen goedmoedige vaderlijk doch strenge blik of openbare schrobbering met het woord (terwijl de bladen toch leven van het Woord en hun woorden). Nee hoor, de botte bijl er in. Schoonvegen dat lesbische tempelplein, neerhalen die dijken tempel, scheuren dat roze gordijn. Want die vieze heaumeauvrouwen moeten maar eens flink aangepakt worden. Toch? Pottenjandorie.

Wat een genot is het weer om de ‘vrije’ Nederlandse pers, de Trouw en Nederlands Dagblad fatsoensrakkers, aan het werk te zien. Zo bewust van hun te pas en vooral te onpas rondgestrooide moraliserende praat over deugden als geloof, hoop, liefde, prudentie, rechtschapenheid en zo meer. Not dus! Hoe zat het ook alweer met de dagbladpers en nieuwe media? Liepen de abonnementen niet een pietsie terug de laatste jaren? En komt dat dan door de invloed van internet? Of zou het zo zijn dat veel mensen de zelfgenoegzame houding van dit soort zogenaamde ‘kwaliteitskranten’ zat is geworden? Als in ‘niet meer van deze tijd’? Want hoeveel kwaliteit ze je neer als krant wanneer je een goedbedoelde ideële website uit godbetert je eigen geloofsgeledingen met een dergelijk botte bijl sloopt zoals deze twee trieste fossielen van de papieren dagbladpers doen met de lieve schatten van refogrils.nl, ik bedoel holyfemales.nl?

Wat mij betreft zegt elke gay die nu nog een abonnement op Trouw of het Nederlands Dagblad heeft dat abonnement subiet op. Je gaat toch geen krantje afnemen van organisaties die je vijanden zijn? Trouwens laten de hate-eros’ dat dan ook maar meteen doen. Excommuniceren die kranten! Bij de (andere) ouwe kranten er mee. Eigenlijk is er maar één goed middel tegen dit soort enge praktijken: helemaal scheel bashen in de media zodat ze maximale schade oplopen aan hun abonneebestand. Collectief onderuit schoffelen door die kranten te bevorderen tot waar ze wél geschikt voor zijn: visverpakking.

Gadverdamme!

Alice © 2010