De T zit weer in de maand.

Inmiddels al weer drie maanden. Om de een of andere vage reden is het de laatste jaren schijnbaar zo dat na de ‘zomer’ politici, medici, belangenbehartigers, lijdende voorwerpen en zo meer in het wereldje van van genderandersen (transgenders en zo) wakker worden. Er verschijnen uitspraken, televisieprogramma’s, rapporten en toezeggingen. Was het vorige maand de maand van Human Rights Watch‘ rapport en de politici die aangeven nu echt wat te gaan doen tegen die sterilisatie eis, deze maand begint met een nieuw internationaal behandelprotocol. Holistischer dan het voorgaande. En ook aan de uitgangspunten van dat protocol wordt driftig gesleuteld. De DSM, de diagnosebijbel van de psychologen begint nu ook de contouren te laten zien maar vrolijk wordt ik niet van dat al.

De DSM (en het nieuwe WPATH protocol) zijn niet bepaald in lijn met mijn gedachten over gender. Om te beginnen wordt de transgender gezien als iemand met een stoornis. Met kwalijke gevolgen want stoornissen moeten behandeld worden. Maar als we naar de natuur versus de samenleving kijken dan zien we in die natuur een continuum als het om gender gaat terwijl de maatschappij dichotoom is ingericht. Nu ga ik er vanuit dat de natuur niet onnatuurlijk is en de maatschappij een creatie van het menselijk denken en handelen. Die redenering doortrekkend is het dus nog maar helemaal de vraag of iemand met een andere genderidentiteit dan de maatschappelijke norm een stoornis heeft. Een afwijking, dat wel natuurlijk. Ten opzichte van de maatschappelijke norm. Maar weer niet ten opzichte van de biologische norm want die kent immers een breed spectrum aan genderidentiteiten. Zoveel heeft de wetenschap ons inmiddels wel geleerd op dit gebied.

En toch wordt er gesproken over stoornis. En dat dan ook nog eens bijzonder consequent zodat er nauwelijks een andere interpretatie van de biologie mogelijk blijkt. Wijk je af van de maatschappelijke dichotome gendernorm dan heb je dus een stoornis, is de al te simpele redenering. En daar is dan de volledige behandeling van transgenderisme en zelfs transseksualiteit als uiterste variant van op gebaseerd. Volgens deze redenering is een bakfiets een gestoorde fiets want die voldoet aan de norm van fiets met twee wielen en is een Fries een gestoorde Nederlander want die vormt een minderheid op de bevolking. Als je genderidentiteit niet conformeert met de geldende dichotome – en onnatuurlijke – norm, dan ben je dus gestoord. Wat een onzin!

En wat een leed veroorzaakt dat. Want wat nu als de maatschappij gender nu eens zou bekijken vanuit de mogelijkheid van geheel natuurlijke variatie? Dan zou er geen sprake zijn van een stoornis maar van een volkomen natuurlijke minderheidsvariant. Maatschappelijke aanvaarding zou veel eenvoudiger zijn en behandeling alleen relevant voor die mensen die uit vrije wil voor een andere indeling in het gendercontinuum dan welke zij van geboorte hebben ingenomen. De behandeling zou dan gericht zijn op het verwezenlijken van die wens met als uiterste een ingreep op de fysieke uitvoering van het geslacht voor die groepen die daar behoefte aan hebben. Volledige behandeling en deelbehandeling zouden vanzelfsprekender onderdeel zijn van de behandelmogelijkheden in de zorg en maatschappelijke aanvaarding zou impliciet worden. Gender zou als identificatie criterium bepaald niet meer vanzelfsprekend zijn en dus zouden rare wetten en vermeldingen in allerlei administraties van te beperkte op dichotomie gestoelde aanduidingen onzinnig worden. We zouden allemaal mensen zijn in een oneindige variëteit.

Maar in plaats daarvan volhardt de medische ‘wetenschap’ – die nogal weinig met weten te maken heeft in dit verband – in oude denkbeelden en een op maatschappelijke normen gebaseerde indelingen. Beperkt relevant en in de grond incompleet en onvoldoende. Transgenders zullen er nog decennia last van blijven houden. Deze maanden zijn wat mij betreft geen goede voor de transgenders.

Alice © 2011

Advertenties

Commentaar op wijziging bepalingen boek 1 BW ivm transgenders.

Burgers mogen commentaar geven op wetsvoorstellen. Daar is een procedure voor en tegenwoordig kan dat online. Op dit moment is een wetsvoorstel ter consultatie aangeboden aan diverse organisaties door de Minister van Justitie en Veiligheid. Het voorstel gaat over de juridische geslachtsaanpassing. (Voor de goede orde: dus niet over de medische geslachtsaanpassing.) Natuurlijk heb ik een reactie geschreven op het voorstel want ik strijd immers al jaren tegen de huidige wetgeving op dit punt die de mensenrechten schendt in niet (meer) voldoet aan de internationale eisen en verdragen die Nederland zegt te ondersteunen. In dit commentaar behandel ik de hoofdzaken en niet alle detailzaken die aan de orde zijn met betrekking tot dit wetsvoorstel. Uitgangspunt van mijn commentaar is dat iedere burger volledig zelfbeschikkingsrecht heeft en houdt en in dit geval krijgt als het om gender gaat. De overheid heeft niet alleen niks te zoeken in ons ondergoed (citaat van Vreer) maar heeft zich ook niet te mengen in onze verantwoordelijkheid als het om medische zaken gaat én heeft niet te bepalen hoe wij ons identificeren.

Voor de geïnteresseerden staat hier de tekst van het wetsvoorstel:

5710222 TransseksualiteitWETSVOORSTEL_consultatie

Dit is mijn reactie er op:

Het voorliggende wetsvoorstel is onvoldoende en lost een aantal problemen niet op. Daarnaast introduceert het een bijzonder ongewenste situatie. Op rij af.

1. Het blijft noodzakelijk om via de rechtbank de geslachtswijziging door te laten voeren. Dat is nodeloos en belastend. Ten eerste zijn er gerechtelijke kosten noodzakelijk die niet door iedereen gedragen kunnen worden. Een rechtsgang is daarnaast belastend voor het Juridische stelsel daar de uitspraak, mits gestaafd met de juiste documenten, altijd positief zal zijn. Immers, de rechter zal niet tegen de verklaringen van de deskundigen in (mogen) gaan. Daarmee wordt de hele procedure een nodeloze papieren exercitie. Veel beter is dit via de burgerlijke stand te laten afwikkelen. Daarbij kan eventueel een ‘bedenktijd’ van 3 tot 6 maanden in acht worden genomen. Voordelen: veel eenvoudiger en vooral veel goedkoper, geen belasting van het juridische systeem en uitvoering van de geslachtswijziging bij de organisatie die verantwoordelijk is voor de praktische invulling daarvan , te weten de gemeente.

Meerwaarde van een rechtsgang is niet aangetoond noch onderbouwd in het wetsvoorstel maar lijkt eerder een ongefundeerd vasthouden aan de verouderde praktijk.

2. De informatie van het oorspronkelijke biologische geslacht om medische redenen is de verantwoordelijk van de persoon zelf. In andere gevallen is oude medische informatie ook niet voorhanden (denk aan migranten, adoptiekinderen en zo meer). In al die gevallen kan er sprake zijn van medisch belastende informatie voor de persoon zelf die niet beschikbaar is. Het is in die gevallen zaak voor de persson zelf om die informatie beschikbaar te hebben. In het geval van transseksuelen kan dat vereenvoudigd worden door een codicil dat iemand bij zich draagt (net zoals veel diabetici dat doen) en dat eventueel in een database is geregistreerd wanneer de informatie centraal beschikbaar moet zijn. Overigens zijn er weinig medische behandelingen die hiermee te maken zullen hebben en is juiste informatievoorziening nu ook al voor patiënten in eerste aanleg een verantwoordelijkheid van de patiënt zelf. Vasthouden aan registratie van het geboortegeslacht is feitelijk een medische onder curatele stelling van de transseksueel en om die reden een inperking van de vrijheid en invasie van de persoonlijke levenssfeer.

3. Ja die mogelijkheid voor mensen die niet man of vrouw zijn moet er zeker komen. Op grond van de huidige stand van zaken van de gendertheorie is het vasthouden aan een genderdichotome samenleving uit de tijd en wetenschappelijk feitelijk een versimpeling van de werkelijkheid. Hiervoor zijn vele wetenschappelijke bronnen beschikbaar die dit staven. Een gendercontinuum zoals dat in werkelijkheid bestaat vergt dat de samenleving daar ruimte voor maakt. Dat kan eenvoudig door het toevoegen van de mogelijkheid om een X in te laten vullen op het paspoort zoals in Australië en de VS al mogelijk is en door het VK wordt voorgesteld. De invoering van een third gender zoals in Nepal verdiend nadrukkelijk overweging om een ieder die zich – op wat voor wijze dan ook – niet wil identificeren als man of vrouw, de mogelijkheid te geven volwaardige identiteits- en reisdocumenten te verkrijgen.

Conform de huidige gendertheorie is juist de huidige praktijk waarin alleen ‘man’ en ‘vrouw’ bestaan een kunstmatige praktijk die de werkelijkheid ontkend.

Verder is de voorgestelde bepaling waarin transseksuele ouders ‘vader’ of ‘moeder’ worden genoemd afhankelijk van hun geboortegeslacht en niet van hun werkelijke geslacht een contradictie in het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel wordt daarmee voor deze mensen een halve erkenning. Voor mij persoonlijk zou het zelfs inhouden dat ik ook bij een wet conform het huidige voorstel zal moeten weigeren mijn geslacht te laten veranderen ondanks dat ik al jaren geleden geopereerd ben en voldoe aan alle eisen die de wetgever stelt. Wanneer er een wet komt die mijn desondanks dat ik vrouw ben ‘vader’ blijft noemen in plaats van ‘ouder’ van mijn kinderen dan ontkend die wet mijn werkelijke persoonlijkheid en identiteit. Een dergelijk wet mag er niet komen en ik zal me tegen die wet actief blijven verzetten. Deze bepaling maakt dat ik me gediscrimineerd voel (en dat ook daadwerkelijk ben) ten opzichte van andere ouders. Ik vraag mij ook af of een toets op gelijke behandeling deze bepaling wel toe zou staan.

In het kort:

1. Wijziging GBA via de burgelijke stand tegen normale legeskosten. Eventuaal met bedenktijd.

2. Mogelijkheid van een ‘X’ bij geslachtsaanduiding en invoering van een third gender voor een ieder die niet als man of vrouw geïdentificeerd kan worden.

3. Geslachtsverandering betekend dat de aanduiding voor de relatie met de kinderen aangepast wordt naar een geslachtsconforme aanduiding of ‘ouder’.

4. Invoering van de mogelijkheid om een geslachts-codicil toe te passen voor informatie die van medisch belang kan zijn. Geen verplichting maar mogelijkheid tot aangezien dit de verantwoordelijkheid van de persoon zelf betreft.

Alice Verheij © 2011

Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Samen uit de kast? My ass!

Ja hoor, het is weer eens zover. Weer een gayclubje dat oproept om vooral solidair met elkaar te zijn om vervolgens in de communicatie direct op precies dat punt ‘samen’ volledig uit de bocht te vliegen.

De ‘samen uit de kast campagne‘ (www.samenuitdekast.nl) is er op gericht dat homomannen en lesbische vrouwen samen optrekken om vooral maar uit de kast te blijven ondanks discriminatie, ridiculisering, foute beeldvorming, toename van geweld en ga maar even door. Een lovend streven natuurlijk, ware het niet dat er natuurlijk weer eens niet gesproken wordt over transgenders en biseksuelen. Blijkbaar zijn er binnen de Nederlandse LGBT scene nog steeds mensen die geleid door grove onkunde, gebrek aan inzicht en gebrek aan inclusief denken in staat zijn te vergeten dat er een B en een T in de afkortingen LGBT en HLBT zitten.

Als dat nu nog incidenteel zou gebeuren zou dat niet zo erg zijn. Domme clubjes zullen er immers altijd zijn. Punt is natuurlijk dat dit exclusie gedrag structureel is in de LGbt gemeenschap. Foute naamgeving van LGBT organisaties als ProGay (want of die transgender gay is, is nog maar helemaal de vraag) en verwante clubs is nog tot daar aan toe. Ernstiger is natuurlijk het beleidsmatig negeren van beide groepen en hun belangen. Tuurlijk, transgenders mogen opdraven voor entertainment doeleinden (steevast worden de travestieacts naar voren geschoven) maar serieus nemen en integreren in de zo incomplete en onvolwassen LGBT gemeenschap (HLBT klinkt op internationaal niveau natuurlijk wat dwaas), is niet aan de orde. Vroeger niet, nu niet en waarschijnlijk never nooit niet. Overigens geldt dit niet alleen voor dit clubje maar ook voor bijvoorbeeld het ‘Landelijk Meldpunt Homodiscriminatie’. Alsof er geen transgender en biseksuelen discriminatie bestaat…

En dus is er weer eens een initiatief geboren dat in de postnatale fase al compleet onderuit gegaan is.

LGBT gemeenschap in Nederland? SAMEN uit de kast? My ass! Als er niet echt wat veranderd in de kortzichtige houding van veel van de LGBT organisaties zal dat samen er nooit van komen. Zou de Nederlandse LBGT gemeenschap ooit volwassen worden? Ik denk van niet.

Bah.

Alice © 2011

Proud@.nl

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘Proud@.nl‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out www.proudat.nl for a sneak peak.

Alice © 2011

Laat ik het er voor één keertje dan maar over hebben.

Wat ervaringen sinds mijn terugkomst in Nederland na het filmen in Nepal geven mij voldoende aanleiding om mij maar eens een keer heel duidelijk uit te spreken over misschien we de grootste irritatie in mijn leven.

Het punt is dat ik er van hou om mensen te ontmoeten. Soms kan dat een date zijn (ja ik date soms, so what?), soms zijn het mensen waar ik mee samen werk of ga werken. Soms zijn het mensen in de kroeg of mensen die ik anderszins tegenkom. De basis is dat ik graag open sta voor andere mensen en dat heeft me veel goeds en een paar geweldige vrienden / vriendinnen / vriendandersen opgeleverd. En dat ik opensta voor anderen houdt ook in dat anderen me mogen leren kennen. Mogen weten wie ik ben, wat mijn realiteit is, waar ik passioneel over ben en wat ik verafschuw. Ze mogen weten dat ik lesbisch ben en ook dat ik een transvrouw ben. Het is niet iets om geheimzinnig over te doen vind ik. Hoewel de samenleving daar overigens geregeld wel alle aanleiding toe geeft, maar ik volg mijn eigen weg en ben net als de meeste andere mensen best blij met mezelf. Mijn seksuele geaardheid en gender identiteit zijn onderdelen van de mens Alice die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Ze definiëren me in veel opzichten.

Des te vervelender is dat het blijkbaar nog steeds zo is dat mensen als ik geregeld bloot komen te staan aan vragen en opmerkingen die op zijn minst onbeleefd maar vooral ook dommig en bot zijn. Iedere transvrouw kent die vragen ongetwijfeld ook. Zal ik een lijstje geven? Ik geef er dan meteen de antwoorden maar bij zodat mocht er weer eens een situatie zijn dat weer iemand, hoe ‘goed bedoeld’ ook, zichzelf verliest in ongebreidelde nieuwsgierigheid naar het wezen van mij als transvrouw er naar verwezen kan worden. Daar gaat ie dan, de top tien van transvrouw onvriendelijke vragen:

  1. Ben je omgebouwd? Antwoord: ik ben geen auto of huis.
  2. Hoe lang is het gelden? Antwoord: lang genoeg.
  3. Kan je gewoon sex hebben? Antwoord: definieer gewoon alsjeblieft.
  4. Wat vinden je kinderen er van? Antwoord: vraag het ze, als je dat durft.
  5. Vast wel erg voor je ex vrouw toch? Antwoord: nee, ze vond het geweldig. Nou goed?
  6. Voel je je nu echt vrouw? Antwoord: voel jij je dan echt vrouw (of man)?
  7. Dus je hebt een vagina? Antwoord: wat denk je zelf?
  8. Heb je nou nooit spijt van je keuze? Antwoord: keuze? Welke keuze?
  9. Nou die van de operatie… Antwoord: zie ik er uit alsof ik daar spijt van heb?
  10. Hoe heette je vroeger? Antwoord: Frankenstein!
  11. Goed nog eentje extra dan: Goh, hou je dan niet van mannen? Antwoord: zei ik niet dat ik lesbisch ben? 

Nee, serieus mensen. Het zijn vragen die geregeld gesteld worden. Echt waar. Zelfs door mensen die redelijk dichtbij komen. Het zijn vragen die natuurlijk niet kunnen. Ze zijn bot en getuigen van een ongezonde of op zijn minst onbehoorlijke nieuwsgierigheid naar de genitale wetenswaardigheden rond mijn persoontje (of die van andere transen). En doorgaans maak ik me er met een beleefd maar vaag antwoord van af als ik denk dat de vragensteller / vragenstelster uit naïviteit dit soort vragen stelt. Ik vraag toch ook niet (meteen) of je ook aan SM doet?

Maar soms is het wat erger allemaal. Dan is het ongezonde nieuwsgierigheid. Het punt is, ik vertel intieme zaken aan mensen die ik vertrouw en waar een situatie mee ontstaan is dat het van belang is die details te vertellen. Net als de meeste andere normale mensen. Ik vraag toch ook niet aan de bar naar de genitale status van de persoon waar ik mee zit te kletsen? En wanneer iemand uit zo’n ongezonde nieuwsgierigheid met een vage blik me een aantal van de vragen uit het lijstje stelt (of nog botter vraagt of ik vroeger een vent was) neig ik tot moord. Die neiging onderdruk ik meestal snel en reduceer die tot een simpele wedervraag waarbij ik voorstel dat de ander mij eerste verteld met wie, wanneer en onder welke omstandigheden de persoon sex gehad heeft. Of het lekker was en of de vriend / vriendin een beetje goed neukertje is. Doorgaans is het dan duidelijk dat men te ver gegaan is. Voor diegenen die daar dan boos over worden naar mij rest een op het hoofd omgekeerd glas bier. En dat is op mijn vriendelijke dagen.

Er zijn trouwens mensen (doorgaans mannen) die het allemaal nog veel erger maken door nadrukkelijk naar mijn borsten en benen te staren met een soort verbaasde blik in de ogen dat zoveel moois mogelijk is bij een trans en niet omwille van het feit dat ik inderdaad redelijk geconserveerd ben. Heel erg irritant.
Het is inmiddels al een tijdje 2011. Er mag wat mij betreft gevoeglijk aangenomen worden dat de meeste volwassenen wel weten wat een trans(seksuele) vrouw is. Dat die dan ook voldoende beleefdheid in acht nemen om ons in onze waarde te laten en zich te onthouden van het stellen van veel te intieme vragen. Gewoon omdat dat in een normaal sociaal verkeer iets is wat je niet doet. Of is het echt zo moeilijk om het fatsoen te houden?

Dus kom je me ooit tegen en ben je een beetje nieuwsgierig naar wat voor mens ik ben, toom die nieuwsgierigheid dan in en wees liever gewoon aardig. Dan ben ik het ook. Zo niet, er zijn genoeg gevulde glazen bier te vinden om de haren mee te wassen. Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten.

Alice © 2011

Klojo’s van onderzoekers.

Ja, je leest het goed. Klojo’s. Hetero klojo’s om precies te zijn. Waar ik me over opwind?
HP / De Tijd, dat oersaaie overjarige 40plussers blaadje heeft op de site (en op hun papier) een artikel gewijd aan een onderzoek van Intomart/GfK. Over de levensstijl van homoseksuelen in Nederland.

Pink op een stoere fiets.

En ik wind me er over op. Niet over de bevindingen of conclusies hoewel de bullshitfactor ongenadig hoog is. Maar over het feit dat er zonodig een onderzoek naar gedaan moet worden. Kijk, Infomart is een marktonderzoeksburo en die onderzoeken dus op basis van commercieel belang. Voor dat belang worden door de onderzoekers de handjes niet omgedraaid om op basis van bestaande onderzoeksgegevens een stel vraagstellingen bij elkaar te grabbelen en los te laten op ‘profielen’ van homoseksuelen en hetero’s om zo vast te kunnen stellen dat homoseksuelen (er wordt alleen over homo’s en lesbo’s gesproken) voldoen aan de stereotypen die in de heteronormatieve koppetjes van veel landgenoten huizen.

Een citaat:

Klopt het vooroordeel dat homomannen veel crèmes gebruiken, dat ze graag stappen en dat ze veel geld besteden aan kleding? En kiezen lesbiennes voor een technische opleiding en stappen ze in hun vrije tijd op de motor? Voor het eerst is onderzoek gedaan naar de levensstijl van homoseksuelen. Lex van Meurs, research director bij onderzoeksbureau Intomart GfK is de laatste gegevens nog aan het verwerken, maar geeft HP/De Tijd vast de primeur: uit zijn onderzoek blijkt dat veel stereotypen over homo’s en lesbiennes waar zijn.

Er staat in mijn ogen dus met zoveel woorden geschreven dat allerlei vooroordelen over homo’s (en lesbo’s) kloppen. Nog een keertje: ‘veel vooroordelen kloppen’. Pardon? Vooroordelen impliceert dat men bijvoorbaat een oordeel heeft geveld op basis van veronderstellingen. Die dus blijken te kloppen. In de ogen van de onderzoeker(s) van Intomart. Op basis van bestaande gegevens en een cross check van die gegevens met een selectie van 7500 mensen uit hun database van profielen. En dus ziet HP / De Tijd er een artikel in om de stigma’s van homo’s en lesbo’s nog maar eens te onderstrepen.

Om gek van te worden. Laten we de wereld eens omdraaien en met gay ogen naar de levensstijl van die afwijkende hetero’s kijken. Wat gaan we dan zien als we de uitspraken van Intomart / Gfk (klinkt trouwens als Vandemarkt/GFT) op een rijtje zetten. Leest en huivert:

Heteromannen zijn vooral:

  • niet modebewust
  • geen klanten van de Bijenkorf
  • onverzorgd
  • watjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • laagopgeleid (dom dus)
  • niet creatief
  • niet echt geïnteresseerd in cultuur
  • nauwelijks woonachtig in steden en zeker niet in Amsterdam
  • gebruikers van Windows computers
  • honkvast want reizen weinig
  • ouderwets want getrouwd

Heterovrouwen:

  • rijden in auto’s
  • zijn trutjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • zijn trutjes want bivakkeren onder dikke lagen make up
  • weten niet wat haargel is
  • zijn ouderwets want getrouwd
  • wonen net als heteromannen meer in huurhuizen en liever niet in de stad
  • zijn ook Windows gebruikers (want hun mannen gebruiken dat ook)
  • zijn meer aan huis gebonden dan gays (want hun mannen reizen minder)

En ga zo nog maar even door. Gelukkig ben ik geen onderzoeker maar een schrijfster maar met dit soort onderzoekjes zoals Intomart die nu weer eens gedaan heeft heb ik toch echt het gevoel dat de heterononderzoekers maar al te graag homo’s en lesbo’s stigmatiseren en daarmee de gay emancipatie tegenwerken. Het simpele feit dat zo’n toko als Intomart het nodig vindt om een dergelijk onderzoek te doen (al dan niet in opdracht) geeft mij een vieze smaak in mijn mondje. Het lijkt er immers op dat we in Nederland aan alle kanten bezig zijn om op topsnelheid terug te vallen in een vroeger ontwikkelstadium: dat van de veilige spruitjeslucht als norm. Intomart werkt daar blijkbaar maar al te graag aan mee. Mijn punt is dat dit soort onderzoeken gestoeld zijn op een heteronormatieve kijk op het leven maar die hetero normen zijn voor veel mensen geen normen en dan is het volslagen logisch dat de uitkomsten van het onderzoek in de ogen van gays dus ridicuul zijn.

Morgenochtend ga ik maar eens fluks op zoek naar een leuke lesbo mét motorfiets en zonder make up die er lekker met me vandoor wil gaan om het op een zuipen zetten in een goeie lesbokroeg om snel die klojo’s van onderzoekers te vergeten.

Alice Verheij © 2011

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011

Beeldhouwer gezocht.

Ik zoek een beeldhouwer. Om een standbeeld te maken. Voor op een gigantische sokkel zodat het gemakkelijk gezien kan worden. Een standbeeld voor Anuradha Koirala omdat deze vrouw als geen ander verdiend om alle aandacht te krijgen.

Anuradha Koirala is een Nepalese vrouw van 61 jaar die weliswaar ongeletterd was toen ze slachtoffer van vrouwenhandel werd maar die het gelukt is om te ontsnappen aan haar kwelgeesten. Ze is de moeder Theresa van de slachtoffers van vrouwenhandel in Nepal. In 1993 heeft ze samen met onderwijzers, journalisten en maatschappelijk werkers en mensenrechtenactivisten Maiti Nepal opgericht. Doel was en is om meisjes die slachtoffer zijn geworden of dreigen te worden van trafficking te onttrekken aan de vrouwenhandelaren en een nieuw bestaan te geven.

Vrouwenhandel (vooral jonge meisjes soms al vanaf 5 jaar) is het gruwelijkste probleem in Nepal. Tegenwoordig haalt Maiti Nepal 50 meisjes per dag uit de bussen die de grens met India over gaan. De meisjes worden in de bordelen in India tewerk gesteld en vaak door verhandeld naar landen als Australië en het midden oosten. Ze worden gedwongen tot prostitutie onder afgrijselijke omstandigheden. Velen lopen HIV op en velen overleven het leven in de bordelen van Dehli en Calcutta niet. Naast de 50 geredde meisjes per dag zijn er zo’n 100 die niet gered worden. Per dag.

De meisjes raken getraumatiseerd, geïnfecteerd met HIV en al in de vroege pubertijd zwanger met alle gevolgen van dien. Ze moeten vaak 20 tot 25 mannen per dag ‘bedienen’. De meisjes die gered worden, vaak ternauwernood voor de grens of door invallen van Maiti Nepal in samenwerking met de Indiase politie in de Indiase bordelen, zijn zo zwaar getraumatiseerd dat er nauwelijks met ze te communiceren valt. Maiti Nepal onder leiding van Anuradha Koirala geeft ze een veilig thuis, medische en psychologische zorg.

Anuradha en haar mensen voeren een ongelijke strijd maar geven niet op. Elk gered meisje is een gered leven wat hun betreft en gelukkig is er inmiddels internationale erkenning aan het ontstaan. Vorig jaar werd Anuradha tot ‘hero of the year 2010’ gekroond door CNN en de Amerikaanse regering heeft de organisatie een donatie van $500.000 voor twee jaar geschonken. Als het dan toch over cijfers heb ik er hier nog paar. Maiti Nepal heeft inmiddels zo’n 12.000 meisjes gered en meer dan 1.100 vrouwenhandelaren weten te pakken waarvan er 415 veroordeeld zijn en 725 hun zaak afwachten in een cel. In groepjes van vijf ex slachtoffers worden inmiddels 10 van de 26 grensovergangen met India bewaakt. Elke groep redt zo’n vijf meisjes per dag.
Buiten dat echter is deze vrouw in het westen beperkt bekend en dat mag best veranderen. Wat mij betreft hoort ze aan het rijtje Gandhi – moeder Theresa te worden toegevoegd.

Mijn verblijf in dit overigens prachtige land heeft me duidelijk gemaakt onder welke omstandigheden en met welke beperkingen jonge meisjes opgroeien. De kansen op voldoende onderwijs zijn voor de meesten niet al te groot. Maar al te vaak moet door armoede besloten worden om de twee extra jaren die na de middelbare school volgen en die essentieel zijn voor vervolgopleidingen niet te volgen. Diezelfde armoede maakt dat in een gezin met meerdere dochters het lastig is om een huwelijkspartner te vinden. Immers in deze samenleving zijn gearrangeerde huwelijken nog altijd de regel en daarbij hoort dat de ouders van de bruid een bruidsschat doneren. Met weinig geld is die bruidsschat een onmogelijkheid. Om die reden worden jonge meisjes nogal eens meegegeven aan vrouwenhandelaren wat dus vaak gelijk staat aan uitgestelde moord. Natuurlijk is armoede geen excuus voor het exces van de meisjeshandel in Nepal. Ook de traditionele niet vrouwvriendelijke cultuur is geen excuus daarvoor. Het is dieptriest te moeten vaststellen dat de politieke rammelkast Nepal tot gevolg heeft dat de overheid uitblinkt in ineffectiviteit in alle gebieden van de samenleving. Milieu, infrastructuur, veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg, het zijn allemaal probleem gebieden. Maar het voornaamste achterliggende probleem is een cultuur die nog veel kenmerken van een middeleeuws tijdperk kent. Het gebrek aan respect voor de rechten van minderheden en vrouwen is een ingebakken gebrek gevoed door een eeuwenlange deken van traditioneel Hindoeïsme en een onmenselijk kastenstelsel.

Wat niet wil zeggen dat er in dit land geen mensen zijn die onder die deken vandaan gekropen zijn, integendeel. De jongere generatie is veelbelovend en vrouwen als Anuradha Koirala zijn een voorbeeld voor een ieder. Dat is de reden dat een standbeeld voor haar bepaald op zijn plaats is.

Alice © 2011

Hivos aktie.

Vandaag is een mooie dag in allerlei opzichten op het weer na. Vanmiddag kwam mijn buurmeisje me een koker brengen met de Hivos poster over de aktie om aandacht te vragen voor het Hivos LGBT beleid. Het is een prachtposter en siert nu dus mijn raam. Lekker opvallend!

Alice

Juridische geslachtsverandering en het gebrek aan aandacht in politiek Nederland.

Al jaren wordt er een stil gevecht gevoerd door transgenders voor een eenvoudige en menswaardige mogelijkheid tot juridische geslachtsverandering. Politiek onvermogen, politieke laksheid en gebrek aan een sterke maatschappelijke basis van transgenders hebben tot op heden tot resultaat gehad dat er geen positief resultaat geboekt is. Als het goed is komt daaraan nog dit jaar een einde. Althans er lijkt telkens weer aanleiding dat te mogen hopen. Een hoop die even zo vaak ook weer de grond in geboord wordt.

Transgenders moeten, willen zij hun geslacht juridisch aanpassen, op basis van een archaïsche wet aantonen dat zij onvruchtbaar zijn. Het is daarmee de enige groep waarvan de Staat eist dat zij zich vrijwillig laten steriliseren. Los van het feit dat die sterilisatie een onontkoombaar gevolg is van de medische behandeling van transseksuelen is dat een eis die de wetgever niet mag stellen op grond van internationale verdragen als het Internationale verdrag van de Rechten van de Mens. Daarnaast verlangt ook de Europese Gemeenschap dat de lidstaten dergelijke weten buiten werking stellen. De Nederlandse overheid en de politiek die haar aanstuurt is als het om het buitenwerking stellen van die wet gaat echter uitermate laks geweest. Voor de niet transseksuele transgenders die hun juridische geslacht gewijzigd willen zien houdt de huidige situatie een keuze in tussen acceptatie van een in hun ogen verkeerde geslachtsaanduiding of het volgen van de medische route tot geslachtsverandering en het zich daarbij onderwerpen aan een wet die eist dat je je fysieke integriteit laat aantasten met als gevolg het ontnemen van de mogelijkheid om kinderen te krijgen. Een situatie die uit ethische overwegingen in Nederland zelfs aan de zwaarste zedendelinquenten niet wordt opgelegd. In het kader van gelijke behandeling van burgers dunkt me een misstand van enorm formaat.

Ten tijde van het aantreden van het laatste kabinet Balkenende in 2005 werd er door verschillende ministers toegezegd aan deze situatie binnen die kabinetsperiode een eind te maken. Ministers als Plassterk (projectminister Emancipatiezaken) en Klink (Volksgezondheid) zegden toe dat deze ongewenste situatie tot een einde zou komen. Daarnaast werd op grond van de ‘homonota’ van dat kabinet Transgender Netwerk Nederland (TNN)  opgericht met als doel meer inzicht en bekendheid te geven aan de problemen van transgenders in Nederland. Daarmee werd deze kersverse maar minimaal uitgeruste organisatie de gesprekspartner van ambtenaren en Tweede Kamer commissies die over dit onderwerp gaan. Een aanpassing van de wet kwam in de pen.

Maar ondanks vele toezeggingen is de wetswijziging niet tot stand gekomen. Zelfs een reprimande van Hammelberg (Europees commissaris voor de Mensenrechten) in 2009 mocht niet baten. De ambtenarij verviel in opperste traagheid en de politieke partijen hadden zonder uitzondering onvoldoende aandacht om de zo gewenste en noodzakelijke verandering tot stand te brengen. Inmiddels is dat kabinet gevallen en is er na lange tijd een ander kabinet aangetreden die het onderwerp wederom in de schoot geworpen krijgt. En dus is er weer een commissievergadering, deze keer van Justitie en Veiligheid, waarin een brief behandeld wordt van TNN waarin aangedrongen wordt op behandeling van de gewenste wetswijziging voor het zomerreces dit jaar. De aanleiding is de toezegging van staatssecretaris Teeven in februari dat aan de huidige situatie een einde moet komen. Mocht het zo zijn dat die wetswijziging daadwerkelijk voor de zomer behandeld wordt dan hebben we het dus over een uitgestelde behandeling van dit onderwerp twee jaar na dato. Immers in het voorjaar van 2009 zou dat wetsvoorstel al in de kamer moeten komen maar juist in die periode viel het kabinet Balkenende.

Dat er niet meer druk op het proces van wetswijziging is gekomen komt doordat de transgenders in Nederland niet in staat zijn een maatschappelijke vuist te maken. De redenen daarvoor zijn veelvuldig en vaak van (groeps)psychologische aard. Een fors deel van de betreffende groep wil immers niet met de eigen identiteit zichtbaar zijn omwille van het risico van ridiculisering en discriminatie (in die zin heeft een deel van de media jarenlang een zeer bedenkelijke rol gespeeld), een ander deel van de groep zit in de positie dat ze al blij zijn als er enige zorg geleverd wordt en wil dat niet in gevaar brengen door al te nadrukkelijk naar voren te treden en nog een ander deel van de groep vertrouwd op de lobbyisten uit eigen kring en de belangenorganisaties als TNN en COC. Ten slotte is er nog een deel die het probleem simpelweg zelf niet belangrijk genoeg vindt. Al met al moet vastgesteld worden dat transgenders in Nederland als het gaat om het opkomen voor eigen rechten en volwaardige zorg ongeëmancipeerd zijn. Het blijkt nauwelijks mogelijk om de eigen groep te mobiliseren voor zelfs een strijd voor de eigen fundamentele burgerrechten die voor deze groep helaas nog aan de orde is.

Het is om dit complex aan redenen dat tot op de dag van vandaag transgenders in Nederland in een achterstandspositie leven, zowel juridisch als voor wat betreft de zorg. Inmiddels is het zelfs zo dat voormalig voorloper land Nederland in internationaal verband in de achterhoede is terecht gekomen. Landen als het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Portugal en zelfs een land als Nepal hebben inmiddels aanmerkelijk vrijere wetgeving als het om de juridische status van transgenders gaat. Het aantal westerse landen dat nog steeds wetgeving in stand houdt waarin de mensenrechten rechtstreeks geschonden worden neemt nadrukkelijk af. Nederland echter blinkt uit door traagheid en politieke desinteresse.

Vanmiddag kwam die Tweede Kamer commissie bijeen en op de agenda stond de TNN brief. De brief werd niet met name genoemd en verdween in de berg brieven waar men geen opmerkingen over had. Of het moest de laatstegenoemde en laatsgenummerde brief 45 zijn waarvan men ‘akte nam’. Tsja, misschien zou zo langzamerhand een andere tactiek gevolgd moeten worden om mensenrechtenschending in Nederland aan de kaak te stellen. Toch maar buitenparlementair actie voeren dan?

Alice Verheij © 2011

Over de auteur: Alice Verheij is een transseksuele schrijfster, documentaire maakster en activiste die er voor gekozen heeft haar juridische geslachtsaanduiding niet te laten wijzigen zolang de bestaande wet van kracht blijft. Daarmee een statement makend tegen de mensenrechtenschendende praktijk van de Nederlandse wetgever.

Prikpil

Uitzending Gemist laat me de laatste Pauw & Witteman zien. Er zit een dame van Jeugdzorg die voor invoering van de verplichte prikpil is bij gevallen waarbij de ouders niet in staat zijn hun kinderen normaal op te voeden. Voor de goede orde, het gaat om de excessen. Haar betoog begrijp ik wel en op zich is verplichte sterilisatie een goede oplossing voor deze zeer ernstige gevallen. Maar ja, integriteit van het lichaam en zo…

Ineens schrik ik van mijn eigen gedachten en ineens voel ik mezelf als een crimineel behandeld. Want, is het niet de Nederlandse staat die van mij eist dat ik mijn onvruchtbaarheid aantoon om de eenvoudige reden dat mijn geslacht veranderd is? Want pas als ik dat heb aangetoond is men bereid mijn juridische geslacht te wijzigen naar het juiste. Ik realiseer dat al het ethische gepraat in de uitzending niet aan de orde komt in mijn situatie, in de situatie van die duizenden transgenders die hun geslacht willen wijzigen en daarvoor verplicht worden een operatie te ondergaan waardoor, als bijverschijnsel, ze onvruchtbaar worden. Een bijverschijnsel dat de overheid als maat neemt om geslachtsverandering in het paspoort toe te staan. Verplichte sterilisatie om mezelf te mogen zijn. En ik walg want ik kan het mezelf niet uitleggen waarom ik me gecriminaliseerd voel.

In Nepal zou ik me als third gender of vrouw laten registreren, de procedure daar eist niet een aantasting van mijn fysieke integriteit. In Nederland is dat onmogelijk helaas. Waar een modern land achterlijk in is gebleven.

Alice © 2011

Internationale vrouwendag.

8 maart. Internationale vrouwendag. Een goede zaak. Vanaf vanmorgen vroeg wordt mijn Twitter overspoelt met tweets over deze dag en de eerlijkheid gebied met te schrijven dat ik er nu al doodmoe van ben. En het is nog geeneens 11 uur in de ochtend.

Want, de meeste tweets over die onderwerp blinken uit door een extreem gehalte van het intrappen van open deuren.
Opzij komt met een lijst belangrijkste vrouwen van de eeuw. Gossie.
Een ander meldt dat er te weinig vrouwen in topposities zijn en dat het inkomen lager is dan van mannen. Jeetje.
Weer een ander roept vrouwen op trots op zichzelf te zijn. Tjonge.
En zo gaat het nu al uren door. Om gek van te worden. Iets origineels is niet te bespeuren of het moest de uitvinding van het woord ‘femalisme’ door Female Factor zijn. Een soort alto woord voor feminisme van deze tijd waarmee men zich richt op de tigste golf feminisme. Oh mijn God!

‘Femalisme’, zijn de meiden echt gek geworden? Het lijkt er op. De hele benadering van de wereld door dit soort groepjes onderstreept de ‘gender binary’ alleen maar. De wat? De gender binary. De tweedeling tussen mannen en vrouwen. De dames polariseren er vandaag op los dat het een lust is. Waarbij natuurlijk volledig voorbij gegaan wordt aan het feit dat gender helemaal niet zo simpel te verdelen is in mannen en vrouwen. Als transgender weet ik maar al te goed dat de wereld toch wel een beetje anders in elkaar zit. De moderne gendertheorie laat dan ook van het genderbinaire gedrag van de dames (en heren) weinig heel. De man-vrouw tweedeling is een onderstreping van een oude en achterhaalde denkwijze. Het zou stukken slimmer zijn om de aandacht en inzet te richten op gelijke rechten voor iedereen, ongeacht gendervariant. Want, als ik de acht punten van de dames van Female Factor langs loop dan hebben ze niets te klagen in vergelijking met mensen die tussen de genderuitersten ‘man’ en ‘vrouw’ in leven. De inkomenspositie, toekomstmogelijkheden, discriminatie en maatschappelijke positie van transgenders in welke variant dan ook is immers vele malen slechter dan die van vrouwen in onze maatschappij.

Wat mij betreft is het vandaag de laatste Internationale Vrouwendag en vervangen we die door de Internationale dag voor gender gelijkheid: ‘Gender Equality Day’. De dames zouden er niet slechter van worden en iedereen die niet in het conventionele bakje man of vrouw valt wordt er stukken beter van.

‘Femalisme’, ammehoela! Equality, daar gaat het om.

Alice Verheij © 2011

Vrouw in Nepal.

Nepal. Een wonderlijk en prachtig land aan de voet van de Himalaya. De zuid helling van de Mount Everest ligt in het land net als de Annapurna bergketen. Het zuiden van land (de Terai) is een vruchtbaar laagland waar landbouw de belangrijkste bestaansgrond is. In het tussenland van de Kathmandu vallei en het gebied tussen Kathmandu en Pokhara bestaat het landschap uit eindeloze heuvels en met terrassen waar rijst en andere gewassen worden gekweekt. Nepal heeft vruchtbare grond en aan variëteit van voedsel is geen gebrek, wel aan een goede verdeling. Witte stroom voorziet het land van energie maar is onvoldoende om het hele etmaal beschikbaar te zijn. In de droge tijd (december – mei) is er ‘load-shedding’ wat inhoudt dat er tussen de 6 en 8 uur per dag stroom is. Het gebrek aan elektriciteit belemmerd de economie in ernstige mate.

Nepal is als Hindoeïstisch / Boeddhistisch land een sterk ‘gegenderd’ land. De positie van de vrouw is ondergeschikt aan die van de man op grond van oude culturele waarden. Onderwijs is weliswaar overal beschikbaar maar is kwalitatief matig en sterk afhankelijk van buitenlandse inbreng. De economie is door een burgeroorlog die inmiddels voorbij is en de afwezigheid van een krachtige regering sterk afgezwakt. De meeste mensen voeren een ‘struggle of life’ en moeten rondkomen van een maandinkomen van tussen de 8000 en 20000 roepies, het equivalent van 80 tot 200 euro. Een leraar verdiend 100 tot 150 euro per maand, een plattelandswerker slechts een fractie van dat bedrag. De meeste groei in het land kan gezien worden in de grensregio met India in die laagvlakte die de Terai vormt. Met name in het uiterste zuiden en zuidoosten is overal bouwactiviteit en gonst het van de bedrijvigheid. Kathmandu is als hoofdstad natuurlijk van groot belang en geeft mogelijkheden om te werken maar is tegelijkertijd een stad die uit zijn jasje is gegroeid. De rivier in de stad is een combinatie van afvalberg en open riool. De milieuproblemen zijn enorm en de stad lijdt aan een continu verkeersinfarct door het grote aantal auto’s en vrachtauto’s. Boven de Kathmanduvallei hangt een permanente smogwolk die slechts af en toe doorbroken wordt als het flink geregend heeft. De stad is een ongezonde plek om te wonen.

Nepal gaat gebukt onder haar problemen. De vrouwen in Nepal zijn in extreme mate slachtoffer van misbruik en trafficking. Per jaar worden er naar schatting zo’n 10.000 tot 15.000 vrouwen slachtoffer van vrouwenhandel, meest naar India waar zij in de prostitutie terecht komen. Dat is inclusief meisjes vanaf een jaar of 12 of zelfs jonger. Nog eens zo’n naar schatting 20.000  tot 25.000 kinderen worden geëxploiteerd als arbeidskracht. Veel kinderen werken onder onmenselijke omstandigheden als bijvoorbeeld stenenbrekers in de rivierbeddingen in de Terai of belanden in de kinderprostitutie. Het aantal ‘weeskinderen’ is enorm maar veel van hen zijn niet daadwerkelijk wees maar uitgestoten door hun familie, meestal omdat er geen geld is om ze in leven te houden. Er lopen enorme aantallen zwerfkinderen in het land. Het straatbeeld in Nepal laat vooral vrouwen zien die het zware werk uitvoeren. Ze sjouwen manden met  goederen, werken in de bouw, verzorgen de gezinnen en houden het land draaiend. De mannen maken de dienst uit in het gezin. Trouwt een vrouw dan zal ze bij de schoonfamilie gaan wonen om daar door de schoonouders verantwoordelijk voor het huishouden te worden gesteld. Carriëremogelijkheden voor vrouwen zijn slecht. In totaal werken er naar schatting een miljoen Nepali in India, de golfstaten en zelfs de V.S. in prostitutie, huishoudelijk werk en zo meer. Velen zijn voorgelogen over de landen waar ze gaan werken en worden door middel van schulden in hun positie gehouden.

Wordt een vrouw weduwe dan is vaak haar leven voorbij. Veel weduwen in de arme delen van de samenleving worden uitgestoten door familie en omgeving omdat het overlijden van de man aan hun geweten wordt. Ze zijn letterlijk vervloekt. Wat overblijft is een bestaan in de marge of prostitutie. Vrouwen worden door familieleden verkocht aan mensenhandelaars en souteneurs. Hun kinderen blijven in de gezinnen of belanden ook in de goot.


Anuradha Koirala

Steeds meer organisaties houden zich bezig met de strijd om vrouwenrechten en de opvang van vrouwen, weduwen en slachtoffers van vrouwenhandel. Een organisatie als Maiti Nepal vangt vrouwen op aan de grens om ze te onttrekken aan de vrouwenhandelaars om ze daarna een veilig onderdak te bieden. Daarbij nemen zij ook de zorg over HIV en AIDS slachtoffers onder hen op zich. De Nepalese overheid probeert op allerlei manieren om de problemen onder controle te krijgen. Het schoolsysteem wordt hervormd zodat er meer kinderen langer naar school kunnen, er is een wet ingevoerd tegen mensenhandel (2007 Trafficking in Persons and Transportation (Control) Act (TPTA)) en de politie is bijzonder actief in het opsporen van mensenhandelaars, vaak in nauwe samenwerking met organisaties als Maiti Nepal (www.maitinepal.org).

Anuradha Koirala is de directeur van Maiti Nepal. Ze is recent gedecoreerd als ‘hero of the year’ door CNN en is internationaal bekend geworden door haar onvermoeibare inzet voor slachtoffers van mensenhandel en trafficking. Anuradha is zonder twijfel een heldin van deze tijd, iemand die niet genoeg in de aandacht kan komen met haar werk. In haar eigen leven werd ze nadrukkelijk slachtoffer van de misstanden in haar eigen maatschappij maar nu is ze het boegbeeld van de strijd van vrouwen in Nepal voor hun rechten, een veilig bestaan en tegen vrouwenhandel en prostitutie.

Wat mij betreft draag ik de Internationale Vrouwendag vandaag op aan Anuradha Koirala als toonbeeld van kracht, doorzettingsvermogen en compassie. Zij maakt het verschil. En jij?

Alice Verheij © 2011

Equality!

Wow. Speechless.

VK keurt executie van homoseksuelen en transgenders niet meer expliciet af.

Ik volg zaken die niet in de reguliere nieuwsmedia komen. Zoals de ontwikkeling van LGBT rechten bij de Verenigde Naties. Vandaag, uitegerekend op Transgender Remembrance Day, rolde onderstaande tekst mijn postbus in. Een kort onderzoekje in de V.N. media bevestigde de tekst. Ik ben geschokt.

A United Nations panel’s decision to remove sexual orientation from an anti-execution resolution is “shameful” and may encourage murders of LGBT people, gay rights campaigners say. The body voted this week on the amendment, which was passed 79-70. The vast majority of countries in support of the change were African or Arabic. The resolution, which the UN votes on every two years, has contained a reference to lesbian and gay people since 1999. It condemns extrajudicial, summary and arbitrary executions and other killings. It still includes references to a variety of other groups, such as human rights defenders, religious and ethnic minorities and street children. Introduced by Morocco and Mali, the amendment called for the words “sexual orientation” to be replaced with “discriminatory reasons on any basis”.
The UN vote is in direct defiance of the Universal Declaration of Human Rights, which guarantees equal treatment, non-discrimination and the right to life. What is the point of the UN if it refuses to uphold its own humanitarian values and declarations? Many of the nations that voted for this amendment want to ensure that their anti-gay policies are not scrutinised or condemned by the UN. Even if they don’t directly sanction the killing of LGBT people, they have lined up alongside nations that do. Presidents Raul Castro of Cuba and Jacob Zuma of South Africa should hang their heads in shame. They’ve betrayed the liberation ideals that they profess to uphold.
“The subject of this amendment — the need for prompt and thorough investigations of all killing, including those committed for … sexual orientation — exists in this resolution simply because it is a continuing cause for concern,” a British statement to the committee said.

Woorden zijn krachtige machtsmiddelen. Zelfs het weglaten van woorden is een machtsmiddel. Het uit de resolutie halen van ‘seksuele oriëntatie’ en daarvoor de veel algemenere omschrijving ‘discriminerende redenen op iedere grond’ is een manier om sommige van de bij de VN aangesloten landen de vrijheid te geven wetten te handhaven of maken die een afwijkende seksuele identiteit criminaliseren. Doodstraf is in die landen dan niets meer of minder dan een straf die gekoppeld is aan het delict.

Het westen is niet in staat geweest te voorkomen dat de VN deze mensenrechten schendende draai heeft gemaakt. Het directe effect is dat in een aantal Arabische en Afrikaanse landen homoseksuelen en transgenders nog nadrukkelijk vogelvrij zijn geworden. Er is nu zelfs geen beschermende VN resolutie meer. De VN zelf wordt natuurlijk steeds meer een organisatie die ver af komt te staan van de eigen doelstellingen door dit soort ‘aanpassingen’ van beschermende resoluties. De wereld is deze week een stukje lelijker geworden, de internationale strijd voor een gelijkwaardig en veilig bestaan van mensen met een andere seksuele of genderidentiteit heeft een gevoelige tik gekregen.

Alice © 2010

Voorts wil ik nog kwijt dat ik mij vandaag ook nog wijdt aan mijn linkse hobby’s en vanavond meeschreeuw.

Trouw en Nederlands Dagblad strijden voor herinvoering inquisitie.

Ik moest even slikken toen ik het las. En toen nog eens herlezen, en nog een keer. De vuiltjes uit mijn ogen wrijven en nòg eens goed lezen. Maar het stond er echt. Het Nederlands Dagblad én Trouw voeren een copyright oorlog tegen een piepklein blog van lesbische vrouwen uit de christelijke geloofsgemeenschap. Pardon? Hè? Uhm? Watte?

Jawel, het is heus waar en het is niet eens een katholiek, islamitisch of PVV blog maar een blog van een groepje vrouwen (nou ja ééntje met een paar aanhangsters) die in 2009 korte tijd artikelen op hun weblogje www.holyfemales.nl hebben gestaan (met bronvermelding en ook in 2009 al weer verwijderd) en die overgenomen zijn uit de beide kranten.

Holy crap! Dat mag niet natuurlijk. Dat is een grove schending van het auteursrecht. Dat verdiend kruisiging, de brandstapel, pek en veren, of op zijn minst het tot op de bevallige naakte huid uitkleden van de dames. En dat terwijl die protestantse kerken geen naakt in de kerk willen zien. De dame die het weblogje bestiert (self proclaimed ‘fenomeen’ op het internet) heeft een nobel doel voor ogen, namelijk betere acceptatie van lesbiënnes in de kerken en een plek bieden aan gelovige (lees protestants-christelijke) lesbische vrouwen. Niet veel mis mee, op de bekende acceptatie van de gristelijke misleiding na dan.

Nederlands Dagblad en Trouw zijn niet blij en hebben een contract met een heuse premiejager, inquisiteur, incassoclub en die stuurt dus een fijne claim op die, inclusief ‘kotsen’, pardon ‘kosten, het lieve sommetje van 12.000 1 Euro muntjes bedraagt. Of de dame in kwestie maar wil schokken want u begrijpt, de krantjes hebben ‘grote commerciële schade’ geleden. Nu is het Nederlands Dagblad een krant van dolenden en misleidde minkukels die denken de  hele wereld hun bekrompen SGP-achtige normen op te kunnen leggen, maar Trouw… ‘Vrij onverveerd’ was het toch? Of nee, dat was van die echte krant: het Parool. Maar wel een voormalige verzetskrant ontstaan als reactie tegen het regiem van die enge buurman met dat rare snorretje?

Inderdaad, die Trouw heeft de bloedhonden van CozzMoss op de dame afgestuurd met dus die 12kEuro claim. Enige relatie tussen de seksuele geaardheid van de dame(s) en de gristelijk fundamentalistische achtergrond van beide kranten berust uiteraard der zaak geheel op toeval want er is slechts sprake van een terechte claim wegens schending van het copyright (niet te verwarren met auteursrecht). Aardig in dit verband is wel dat de ‘kosten’ van de mannenbroeders van CorstMos de helft van de claim bedragen. Da’s lekker snel verdiend zo daar in die Kortsmos winkel.

In het kader van de VRIJE NIEUWSGARING, beste mensen van Trouw, plaats ik hier maar even het door jullie normaliter gehanteerde tarief voor herplaatsing van teksten op websites (niet gehinderd door copyrights op dit proza):

Wilt u liever een geheel artikel, foto, infografiek of kaart van onze site kopiëren naar uw eigen site? Stuur dan een mail aan hoofdredactie@trouw.nl en vermeld waartoe u onze productie wilt hergebruiken en hoeveel mensen daar inzage in krijgen. Wij zullen u dan een rekening sturen. Voor € 0,31 per woord voor de eerste zevenhonderd woorden van een artikel en € 0,18 per woord vanaf het 701e woord, kunt u een artikel uit Trouw overnemen op uw website, intranet of nieuwsbrief.

Die €0,31 per woord voor de eerste zevenhonderd woorden is overigens fors meer dan zij hun auteurs betalen want aan die kant van de keten zijn dagbladen kwezels eersteklas. Maar dat daargelaten, is de claim (die juridisch weliswaar in de haak is maar ethisch volslagen idioot) op zijn minst zeer ernstig over de top. De gezamenlijke artikelen die geplaatst waren door de dames liefhebbende dames (ik begin nu ook al een beetje van ze te houden) rechtvaardigt niet een claimhoogte van €3000 door Trouw gegeven de door hun gehanteerde tarieven. (50% van de totale claim is van Trouw en daarvan de helft weer voor de incassoboeven van korstmos.) Ze zeggen op hun website niet eens dat ze na aanvraag beoordelen of ze met herpublicatie akkoord gaan, nee er staat ‘dan sturen we een nota’. Stelletje tollenaars! Het gaat helemaal niet om de rechten, het gaat jullie om de centen stelletje farizeeërs.

Maar het is nog veel erger natuurlijk. Trouw pakt met inzet van wel zeer agressieve tegen woekertarieven werkende boeven een blogje aan dat voor wat betreft de internet footprint nog niet eens in de babyschoenmaatjes gegroeid is. De ene gristen tegen de andere zoals ware kerkmeesters betaamt gepaard gaant met grove intimidatie want erg subtiel zijn de briefjes van de firma Korstmos niet te noemen. Eerder maffioos. En Trouw en Nederlands Dagblad doen dat dus zonder ook maar enig contact vooraf met de dame(s) in kwestie. Geen verzoek om de artikelen te verwijderen, geen verzoek tot vergoeding conform de staande op hun website gepubliceerde tarieven. Welnee, niks normale menselijke benadering en een streng Calvinistische of gereformeerde tik op de zondige vingers van de amateur-internet publiceerdersters. Nee hoor, gewoon meteen grof geschut.

Nuke-em!

moeten ze gedacht hebben op de burelen van de beide kranten. Roosteren, afbranden tot de bevallige voetzolen, vermalen tussen de kerkelijke molenstenen, versnipperen tot voor kerkconsumptie geschikte pulp op te dienen bij de wekelijkse redactieborrel. En wel direct, dus weet je wat (zo zal er gedacht zijn) we doen lekker kort Amerikaans en gooien er een volslagen irrationele claim tegenaan.

Niks liefde voor de naaste goedbedoelende lesbische vrouw, niks compassie voor onwetendheid, geen goedmoedige vaderlijk doch strenge blik of openbare schrobbering met het woord (terwijl de bladen toch leven van het Woord en hun woorden). Nee hoor, de botte bijl er in. Schoonvegen dat lesbische tempelplein, neerhalen die dijken tempel, scheuren dat roze gordijn. Want die vieze heaumeauvrouwen moeten maar eens flink aangepakt worden. Toch? Pottenjandorie.

Wat een genot is het weer om de ‘vrije’ Nederlandse pers, de Trouw en Nederlands Dagblad fatsoensrakkers, aan het werk te zien. Zo bewust van hun te pas en vooral te onpas rondgestrooide moraliserende praat over deugden als geloof, hoop, liefde, prudentie, rechtschapenheid en zo meer. Not dus! Hoe zat het ook alweer met de dagbladpers en nieuwe media? Liepen de abonnementen niet een pietsie terug de laatste jaren? En komt dat dan door de invloed van internet? Of zou het zo zijn dat veel mensen de zelfgenoegzame houding van dit soort zogenaamde ‘kwaliteitskranten’ zat is geworden? Als in ‘niet meer van deze tijd’? Want hoeveel kwaliteit ze je neer als krant wanneer je een goedbedoelde ideële website uit godbetert je eigen geloofsgeledingen met een dergelijk botte bijl sloopt zoals deze twee trieste fossielen van de papieren dagbladpers doen met de lieve schatten van refogrils.nl, ik bedoel holyfemales.nl?

Wat mij betreft zegt elke gay die nu nog een abonnement op Trouw of het Nederlands Dagblad heeft dat abonnement subiet op. Je gaat toch geen krantje afnemen van organisaties die je vijanden zijn? Trouwens laten de hate-eros’ dat dan ook maar meteen doen. Excommuniceren die kranten! Bij de (andere) ouwe kranten er mee. Eigenlijk is er maar één goed middel tegen dit soort enge praktijken: helemaal scheel bashen in de media zodat ze maximale schade oplopen aan hun abonneebestand. Collectief onderuit schoffelen door die kranten te bevorderen tot waar ze wél geschikt voor zijn: visverpakking.

Gadverdamme!

Alice © 2010

Universiteiten benadelen transseksuelen.

Overgenomen van de website transman.nl.

Hoorzitting over bul bij CGB op 5 oktober

Justus                               EisfeldTransman Justus Eisfeld wil zijn nieuwe naam op zijn bul, maar volgens de Universiteit van Amsterdam is dat wettelijk niet mogelijk. Eisfeld heeft daarom een klacht ingediend bij de Commissie Gelijke Behandeling. De hoorzitting over zijn klacht dient op dinsdag 5 oktober 2010. Deze hoorzitting is openbaar, dus kom allen!

Eisfeld heeft de medische transitie al jaren achter de rug, maar op zijn diploma staat hij nog steeds als vrouw vermeld. Volgens Eisfeld werkt dit discriminatie in de hand, omdat hij bij sollicitaties regelmatig zijn bul moet laten zien. Daardoor wordt hij gedwongen uitleg te geven over zijn achtergrond, terwijl dit volstrekt onnodig is.

De zaak trekt veel media-aandacht en dat is goed. Het is belangrijk dat men zich in Nederland realiseert dat transseksuelen en transgenders op allerlei momenten alsnog met hun achtergrond te maken krijgen. Voorzitter Jochem Verdonk van Stichting Transman: ‘Transseksuelen kunnen hun bul niet aan hun nieuwe identiteit laten aanpassen, omdat universiteiten hier niet aan meewerken. Dat is heel frustrerend. En het werkt werkloosheid onder transseksuelen in de hand.’

Toen de UvA weigerde om aan het verzoek van Eisfeld te voldoen, heeft hij zijn klacht neergelegd bij de Commissie Gelijke Behandeling (CGB). Het CGB is immers de instelling voor klachten over ongelijke behandeling en andere vormen van discriminatie. De klacht van Eisfeld is ontvankelijk verklaard en resulteert nu in een (openbare) hoorzitting.

De zaak van Eisfeld versus de UvA dient op dinsdag 5 oktober 2010 om 10.00 uur. Plaats is het kantoor van de CGB, Kleinesingel 1-3 in Utrecht. Eisfeld stelt het zeer op prijs als er zoveel mogelijk mensen bij aanwezig zijn. Dus kom ook! En laat zien dat je deze historische hoorzitting ook belangrijk vindt.

Wil je meer weten? Mail voor meer info naar info@transman.nl.

Alice staakt!

Ja inderdaad, ik staak. Niet in de zin van stoppen met werken, waarom zou ik ook maar in de zin van verzet staken. Ik staak mijn verzet. Noem het capituleren, opgeven, de handdoek in de ring smijten of het hoofd op het blok leggen. Het punt is dat het me teveel kost om het vol te houden dat verzet. Ik ben nu al een aantal jaren totaalweigeraar en om hele persoonlijke redenen kan ik dat niet langer meer volhouden. De liefde dwingt me er toe en dat is op zich een prettige vorm van dwang.

Nu hoor ik U denken ‘maar wat voor verzet staakt ze dan?’ Ik zal het uitleggen. Ik staak het verzet tegen één van de laatste mensenrechten schendende Nederlandse wetten. De wet die voorschrijft dat als ik in mijn paspoort en op al die ander plaatsen mezelf wil kunnen zijn ik een document aan een rechtbank moet overleggen waarin staat dat ik onvruchtbaar ben. Dat ik geen kinderen (meer) kan krijgen. Een wet die verlangt dat ik aantoon dat datgene wat dat mogelijk maakte verwijderd is, weggesneden. Een wet die eist dat ik op papier aangeef dat mijn fysieke integriteit is aangetast. Een wet die er niet mag zijn. Niet mocht zijn ook maar er dus wel is. Een wet tenslotte die dus rechtstreeks indruist tegen artikel 3 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens ‘Een ieder heeft het recht op leven, vrijheid en onschendbaarheid van zijn persoon‘.

Na een paar jaar ellende van brieven in brievenbussen die niet aan mij maar aan een meneer Verheij zijn geadresseerd geef ik het dus op.

De komende weken ga ik de vernederende gang om bij het VU / OLVG te vragen om de juiste papieren, de artsenverklaring en zo meer. De vernedering om dat dan op te sturen naar de rechtbank en daar vragen om de verandering van M naar V te doen laten plaatsvinden tegen een gereduceerd tarief omwille van het feit dat de armoedeval dusdanig ernstig is geworden dat ik niet het volle exorbitante bloedgeldtarief kan betalen dat verlangd wordt van de meer kapitaalkrachtige burgers. Om dan te moeten ondergaan dat er formeel mensen bezwaar mogen aantekenen tegen die verandering die fysiek al lang is doorgevoerd. Omdat de wet dat nu eenmaal voorschrijft. Een juridische idioterie die mij en de belastingbetaler geld en een rechter, griffier, procureur en nog wat mensen aandacht vraagt. Terwijl ze er verdomme niets mee te maken hebben!

Ik geef het dus op want ik ben op het punt dat ik verder wil met mijn leven, met ons leven. Omdat ik niet wil dat mijn vriendin de confrontatie met de gevolgen van die schandelijke wet moet ondergaan nu we voor elkaar gekozen hebben. Ik wil dat het voorbij is, dat ik het boek van geslachtsaanpassing kan sluiten. Dat ik gewoon kan leven en zijn wie ik ben en door diezelfde discriminerende en mishandelende overheid ook geadresseerd wordt als de vrouw die ik ben.

De capitulatie is er ook een voor de politiek die niet in staat is gebleken een einde te maken aan een juridische schandvlek en zich vooral druk maakt over hoe nog meer mensen kunnen worden uitgesloten van van alles en nog wat. Een opgave van een strijd waarin ik me niet gesteund heb gevoeld door de organisaties binnen de eigen kring die dit punt hadden moeten binnenhalen in de afgelopen kabinetsperiode maar die uitblonken door onmacht en passiviteit. Ik hoop natuurlijk dat iemand het stokje overneemt en zich publiekelijk opwerpt als weigeraar voor een tijdje. Om politiek en belangenorganisaties aan te zetten tot verandering van die rotwet.

Ik heb het besluit genomen om mijn strijd niet verder te voeren maar mee te gaan in wat de huidige wet van me eist en dat is een moeilijk besluit geweest. Maar ik heb het genomen in de wetenschap dat er geen schijn van kans is dat met de huidige politieke constellatie en de slappe verpolitiseerde houding van de belangenbehartigers verandering tot stand komt.

Oven een paar maanden zal ik een nieuw paspoort kunnen aanvragen om daarna geen overheidsbrieven meer in de bus te krijgen voor die schim uit mijn verleden. Diep in mijn hart haat ik de Nederlandse politiek voor haar laksheid en hypocrisie. Mijn ‘j’accuse’ blijft misschien nog even nagalmen. Meer kan ik niet opbrengen. Sorry lieve mensen.

Alice Verheij © 2010
voormalig totaalweigeraar