Mijn huid.

Het is alweer te lang geleden dat ik me boog over de hertaling van een lied. Vandaag is er zoveel gebeurt, goed en mogelijk (maar hopelijk niet) slecht, dat er maar een antwoord op deze dwaze dag mogelijk is. De hertaling van ‘My Skin’ van Natalie Merchant.

Een lied dat gevaarlijk is en kwetsbaar. Een lied dat al lang bij mij is in het duister van de nacht op de momenten dat ik zwak ben. Wanneer tranen vloeien en onzekerheid me neersabelt. Wanneer eenzaamheid zich doet voelen en mijn huis rilt om me te vertellen dat hoe dan ook ik door moet gaan. Moet blijven proberen. In de hoop dat door me steeds zuiverder op te stellen, me steeds zuiverder te maken (en geloof me dat is vreselijk moeilijk want ik heb zoveel fouten) er uiteindelijk een wind me in de rug zal blazen in plaats van tegen me en me zal laten vliegen zoals ik eigenlijk moet. Op de vleugels van een liefde die oprecht is.

Dus hier is mijn huid. Hij wordt hoe dan ook duur verkocht. Zij spreekt mijn diepste verlangen uit. Ze rilt onder een aanraking en als geen ander vertelt ze me dat ik leef. Hoezeer dat soms ontkend wordt door de werkelijkheid van de dag. In de nacht wacht ze op een tedere hand, een zacht gefluisterde belofte. Maar overdag laat ze de leugen en de afwijzing voelen.

Zie hier, dit is mijn lichaam
Kijk naar mijn hand
Er is zoveel hier, dat ik niet goed begrijp
Jouw valse beloften
Als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Je ging zo slecht met mij om
Het duurde zo lang
Ach ik werd schijnbaar onaanraakbaar
En, geluk houdt van stilte
Het groeit in ’t donker
Fijn gesponnen draden
Die wurgen mijn hart
Ze zeggen beloften, dempen de slag
Maar ik wil ze niet, nee
Ik wil ze niet

Je ging zo slecht met me om
En het duurde zo lang
Ik werd schijnbaar onaanraakbaar
Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar
Weet je nog wel, hoe je vroeger mij betastte en
Je trillende handen, je kussen die verrasten
Je valse beloften als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Is het donker genoeg
Zie je me nog
Wil je me nog
Bereik je me nog
Oh, ik vertrek nu
Ach, hou je mond alsjeblieft
En hou je adem in
En kus me nu
En blijf er dood in
Oh, ik meen het
Oh, ik meen het

Originele tekst: © Natalie Merchant
Nederlandse hertaling: © 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Playboy, voor mannen en vrouwen maar niet voor mij.

Ik identificeer me niet uitsluitend als vrouw. Dat kan ik niet. Ik ben zowel (en vooral) vrouw maar ook een beetje man. Ik ben beide ook niet, ik ben anders. Ik ben een transvrouw, een transgender vrouw, een vrouw met een transseksueel verleden. Om het nog maar eens duidelijk te stellen. En ik val op vrouwen. Heb soms ook relaties met vrouwen (gehad). En sex. Omdat ik transvrouw ben is dat lesbische sex binnen een lesbische relatie. En dus, als er een enquete langs komt die daar over gaat behoor ik tot de doelgroep van geënqueteerden.

Of toch niet?

De Playboy wil met de komende Gay Pride een nummer uitbrengen speciaal voor lesbische vrouwen. Volgepropt met vrouwelijke eye-candy waar vooral vrouwen geacht worden onrustig van te worden. De mannen ongetwijfeld ook dus het zal de verkoopcijfers alleen maar ten goede komen. De Playboy zou de Playboy niet zijn als ze zich niet overmatig zouden richten op sex en dus is er een enquete op touw gezet die het beeld dat mensen hebben – excuus – ‘mannen en vrouwen’ hebben van lesbische relaties en lesbische sex. De Playboy wil weten van mannen en vrouwen wat zij weten van wat de dames zoal onder en boven de lakens met elkaar uitspoken. Een enquete over damesliefde, scharen en voorbinddildo’s dus. So far so good.

Nu ben ik de lulligste niet – pun intended – dus dacht deze dame de betreffende enquete maar in te gaan vullen. Ik ben natuurlijk vooral geïnteresseerd wat die vragen zouden zijn.
Maar toen ging het mis.

Bij vraag 1 wordt om ‘geslacht’ gevraagd. Moderne transvrouw als ik ben dacht ik dus volautomatisch daar ‘anders’ of ‘derde’ of ‘transgender’ in te kunnen vullen. Nou, mooi van niet dus. De Playboy verplicht me meteen bij vraag 1 al om man of vrouw te zijn. En het is een verplichte vraag dus ik mag niet voorbij Start, ontvang geen Playboy mok en hoef nog net niet door naar de gevangenis.

De Playboy is een uiterst conservatief blaadje met blootplaatjes en wat camouflage artikelen er omheen om het vooral maar de onderscheiden van de ranziger pornoblaadjes bij de sigarenboer of de Bruna. Goed, de foto’s zijn gemaakt door duurdere fotografen met duurdere apparatuur op locaties die de Jort Kelders van deze wereld ongetwijfeld bekend zullen voorkomen. Maar daar houdt het onderscheid dan ook wel mee op. Om met Golden Earring termen te spreken: het gaat ze om tits and asses en wie kunnen het daar nu beter over hebben dan hitsige vrouwen en geile heteromannen? Bij de Playboy is er geen plaats voor respondenten die niet voldoen aan de hormoongestuurde beelden in de hoofden van de redacteuren van het nationale pornoblad voor de nouveau riche. Transgenders bestaan niet en als ze wel bestaan zijn het dus geen mannen en vrouwen en mogen ze dus ook niet meepraten over ‘het beeld van lesbische relaties en lesbische sex in Nederland.’

Nou bedankt hoor Playboy. Goed gedaan jongens. Ik en mijn vriendandersen staan wel weer langs de zijlijn.

Gelukkig heb ik de Playboy niet nodig om de vragen te beantwoorden (of bedenken).

© 2012 Alice Anna Verheij

Lentegedicht

Geïnspireerd door ontmoetingen met bijzondere vrouwen, de grauwheid van de winter, mijn verlangen naar de liefde en de lente en een gedicht van Lorenzo de Medici heb ik mijzelf laten verleiden tot een lentegedicht. In de sonnetten van Lorenzo (waaruit hieronder een citaat met vertaling) staat de lente voor de vruchtbare kracht van de liefde – hier wordt zijn dame aangeduid als Flora, ofwel de lente. Ik draai het in mijn gedicht om. Flora wordt de metafoor van mijn gedroomde liefde.

Waarheen ook mijn dame haar mooie ogen wendt,
geen and’re zon behoeft deez’ nieuwe Flora
om de aarde te laten ontbotten
tot de duizend kleuren van nieuwe bloemen.

Ove madonna volge gli occhi belli,
senz’altro sol questa novella Flora
fa germinar la terra e mandar fora
mille vari color di fior novelli.

Lorenzo de Medici

‘De geboorte van de lente’ – Botticelli – Museo Uffizi, Florence

Lentebelofte

In mijn geest is de lente een jonge vrouw,
ontwikkeld in de baarmoeder van de knop,
ontluikend tot een wonderschone bloem.
Geurend met de mild verleidelijke belofte
van een intens passionele zomerdag.

Ik wacht in de donkerte van de winter
op het tedere eerste groen van haar blad
teneinde haar ziel te mogen plukken
als het zachte licht van de nieuwe dag
waarop ik mij aan haar liefde over geef.

Alice Verheij © 2010

Jij wint!

De niet toevallige blik, die beweging, een streling, knipoog,
waarmee je me plaagt, jaagt, bedriegt en toch niet vraagt.
Ogen even kruisend, glimlach om je lippen, stoere houding
een spel met mij als muis en jij? Jij speelt met je prooi.
Uren duurt het, je jaagt mij op tot ik volkomen verloren ben
onmachtig niet meer in staat om je te weerstaan zodat
jij wanneer je de tijd rijp vindt en uiteindelijk toe slaat
ik krachteloos ben en volkomen voorbereid voor jou.

Handen die me in de hoek drijven, dwalen over mijn lijf,
je gezicht dicht bij het mijne, lippen die me zacht kussen
om al snel tot zwaardere middelen over te gaan.
Je tilt me op, ik probeer te antwoorden en dan, en dan,
dan laat je los, draait je om en loopt weg en laat mij achter
in verwarrend verlangen niet in staat om je te volgen.
Verhit bevroren, onmachtig om te bewegen besef ik ineens
dat je gewonnen hebt en een rilling trekt langs mijn rug.

Je kijkt me aan van een afstand uitdagend als overwinnaar
even dringen je ogen bij me naar binnen en steken me.
Het hoofd achterover gooiend lach je uitbundig want
je weet dat je me hebt, dat je hebt gejaagd en hebt gevonden.
Zeker stap je op me af de armen langzaam spreidend
en ik knik, stap naar voren en voel onze borsten elkaar raken
in een harde omhelzing grijpen we elkaar vast en houden
houden vast, zoenen, tillen elkaar op en vliegen weg. Samen.

Alice Verheij © 2010

Burkababe

Een tijdje terug schreef ik als eens over de verheffing van de burka tot fashion item. Laat nu Agent Provocateur dat in de praktijk brengen volgens deze commercial, goed met een chador in plaats van een burka, dat wel natuurlijk. En ineens kijk ik heel anders tegen vrouwen in een burka of chador aan. Geen idee hoe dat nu komt.

Alice

Anna ontwaakt en zingt.

Mijn alter ego ontwaakt onverwacht en zingt.

Alice.

De Quetterende Dames treden op bij Mea Vulva

Voor de tweede maal in de geschiedenis treden de Quetterende Dames (Jet Valk en Alice Verheij) op.
Aanstaande zondag is het zover in de Kunstkerk op het Prinseneiland in Amsterdam bij de Mea Vulva expositie.

En dat is mooi kut.

Precies ja, het vrouwelijk geslachtsdeel is waar over het gaat bij deze expositie. Het is een ode aan de vagina, een verkenning van de wijze waarop er in de maatschappij tegen de vrouw en haar geslachtsdeel wordt aangekeken. Mea Vulva stelt middels kunst vragen over schaamlipcorrecties, vrouwen besnijdenis, prostitutie en vrouwenhandel. Mea Vulva is een ode aan de vagina in al haar ongerepte schoonheid, zonder toepassing van plastische chirurgie, zonder verminkingen, zonder misbruik en zonder taboes. Maar de Quetterende Dames zouden de Quetterende Dames natuurlijk niet zijn als ook daar niet een poëtisch vraagteken bij wordt gezet.

Vanaf 16.00 uur treden wij op de poëtische middag op naast de dichters Ria Westerhuis, Delia Bremer, Pom Wolff, Pandorra, Cora Emens en Daan Doesborgh.

Alice

Living in the past

sugarkane

Ik heb een zwak voor de vijftiger en zestiger jaren. De muziek, de mode, de auto’s en de films, ik vindt het allemaal geweldig. Van Rita Hayworth en Marilyn Monroe tot en met Audrey Hepburn, het is wat mij betreft zoveel mooier en leuker dan de post-Madonna platte sex die popmuziek en media laten horen en zien. De dame hierboven is ‘Sugarkane’ en de foto een recente promotiefoto, niet een plaatje uit de vijftiger jaren en dat boeit me.

Nu ik zelf een oldtimer heb waarmee ik me verplaats (zie la reine grise) ben ik begonnen om langzaam mezelf te verplaatsen in die tijd. Er wordt – geholpen door een naaicursus bij een goede vriendin – een polkadotjurk in elkaar gezet met alles er op en er aan die zo uit de vijftiger jaren lijkt overgezapt. Ik verzamel spulletjes uit de periode ’55 t/m ’69 zodat ik mijn fraaie ‘404’ helemaal in het goede tijdperk kan plaatsen. Allemaal geweldig leuk om te doen en als het een beetje meezit wordt het nog wel wat meer dan een uit de hand lopende hobby. You never know don’t you? Ik kan mezelf wel in die tijd (ver)plaatsen dus.

Maar er is meer. Ik ben een fan van Dita von Teese, de onbetwiste opvolgster van Betty Page. Minstens zo ondeugend en zeker zo mooi. Dita heeft een attitude en is een burlesque superstar geworden. De stijl die ze laat zien is spannend en ontzettend goed uitgewerkt. De jurken zijn geweldig en aangezien Dita ook nog eens een hele mooie dame is wordt het een prachtig jaren vijftig plaatje als je haar ziet. Maar dan wel een heel ondeugend plaatje. Ze stript en is gek op mooie kleren, lingerie, schoenen en vooral op verwend worden en op een voetstukje staan. Het leuke vindt ik dat ze dat lekker onbeschaamd doet en dat is ontwapenend. Door haar ben ik me wat gaan verdiepen in de wereld van de burlesque en dat is een hele leuke wereld om in rond te kijken. Gelukkig zijn er meer bijzondere burlesque danseressen. In Nederland zijn we gezegend met bijvoorbeeld’ Miss Beeby Rose’ die zichzelf  vooral het liefst als vaudeville artiest neerzet. Goed, je moet niet al te moeilijk doen over striptease met een knipoog en natuurlijk heeft het allemaal een erotische lading. Maar zoals gezegd, met een knipoog en zeker een lust voor het oog.

ChazBeebyPromo2

In november is er in Amsterdam het eerste burlesque festival in Nederland. Georganiseerd door ‘Chaz Royal’ en ‘Miss Beeby Rose’. De moeite waard om eens naar toe te gaan wat mij betreft en inderdaad zal ik op één of meer van de avonden van de partij zijn. Gewoon omdat ik het leuk vindt én om inspiratie op te doen. Mocht er meer interesse zijn: dit is de website van het ABF2009

abf

Tot slot dan maar even een voorproefje van wat er verwacht kan worden.

Alice © 2009

Inspiratie expiratie

Ochtendzon warm als een wintervest na een wandeling
overrompelt door de stilte troostend als een klaagvrouw.
Koffie in lagen wordt vergezeld door de eenzame eenling
en op de achtergrond klinkt een trage tango uit de kou.
Beelden van een dans flitsen rap over het kille netvlies.
De zanger zwijgt, overstemt door de rauwe bandoleon.
Plots treedt de vrouw naar voren, danst, schreeuwt, verliest.
Donkere haren strak over het hoofd gevangen in een wrong.
De mannen dobbelen verder. Om wat? Om wie? Om haar?
Het ritme dwingt haar dans tot een verticale omhelzing.
Ze zingt alsof hij haar overmeesterd, binnendringt daar.
De snik van onderdrukte passionele overweldiging.
Weer wisselt de klank, nu naar een protest tegen haat.
Ze vlucht, danst, achtervolgt door ritmische tonen.
Rauwe liefde, pijn, ’t geweld van de straat en zij gaat.
Om bezweet met vurige ogen toch thuis te komen.
Waarna de ochtendzon ontwaakt uit een lichte slaap
en met gouden vlekken op de vloer zich laat zien.
Een gewone dag waarop ik luister, kijk en gaap
me overgeef aan een nieuwe belofte misschien.

gotan project

Dit gedicht is opgedragen aan Gotan Project die met hun muziek mij betoveren, beheksen, boeien, bevrijden, verleiden en doen smelten. Muziek als een trance waarin ik me verlies, dwingend, soms rauw, erotisch en scherp als kabbelend water soms.

Alice © 2009

Ik wil je

iranian_woman

Ogen ontsnapt aan verhullend textiel
ontloken, niet meer geloken.
Spiegels van een vrouwenziel
onaangeraakt en ongebroken.

Beloften eerst nog verstopt in je blik
plots ontsnapt, lust verklapt.
Onuitgesproken liefdessnik
onderdrukt, verhuld maar niet verslapt.

Branden doet je blik mijn lijf,
aangestoken onrust in mijn leden.
Ga niet, kom hier en blijf,
ik heb je nooit vermeden.

Ik wil je lippen raken, kussen,
mijn hoofd aan je borsten leggen.
Deze nacht kan niets mij blussen,
er is niets meer te zeggen.

Deel je bed met mij en vrij,
laat mij je mijn liefde geven.
Geef je lijf, je hart, je ziel aan mij
ik wil jouw smaak en geur beleven.

En voel de kracht van mijn liefde, mijn lust.

Alice © 2009

Burlesque

burlesque

Eigenlijk sinds mijn lijf me in de weg zit (en dat is dus al decennnia zo) ben ik geïnteresseerd in wat ik later begrepen heb ‘Burlesque’ te zijn. De erotische super vrouwelijke show waarin mode, erotiek, striptease, stijl en imago sleutelrollen spelen. Grootheden als Betty Page en tegenwoordig Dita von Teese hebben mijn hart gestolen net zoals de comics figuren als Catwoman Aeon Flux dat hebben. Ze zijn allemaal met elkaar verbonden wat mij betreft. De rode draad daarbij is de vorm van het vrouwenlichaam en de accentuering daarvan door middel van hulpmiddelen als corsetten, heels en andere kleding. Het is een erotiserende accentuering die ik wel kan waarderen en waarvan ik bij gelegenheid zelf ook het nodige leen. Puur voor de fun en de versterking van de vrouwelijke kant van mijn verdorven en misvormde ziel. 🙂 Ach je, ieder haar ding nietwaar?

Burlesque is weer helemaal in dankzij eerst Madonna jaren terug met onder meer haar Jean-Paul Gautier outfitjes en tegenwoordig Dita von Teese met haar op Betty Page geïnspireerde imago. Vooral deze ex van engerd Marilyn Manson kan er wat van. Ze mag dan wel een copycat zijn maar is er dan wel een die een erg bedreven en mooie cat is. Miaauw! Zelfs een onschuldige modeketen als H&M heeft Dita gestrikt voor hun postertjes gekoppeld aan een AIDS voorlichtingscampagne. Ze zullen niet lang in de bushokjes blijven hangen denk ik zo want zelfs in t-shirt is deze ‘koningin van de Burlesque’ opwindend.

dita-von-teese-hm-fashion-against-aids

Burlesque is kunst. Het vergt nogal wat lef om zichtbaar te zijn in de doorgaans weinig verhullende en sexy outfit die er aan te pas komt. Daarnaast is het een kunstvorm waarin beweging een belangrijke rol speelt en daar moet je dus gevoel voor hebben wil het er niet idioot uit zien. En dan moet het lijf ook nog zodanig zijn dat het er allemaal goed uitziet hoewel er natuurlijk de nodige kunstgrepen kunnen worden toegepast. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat je er een soort powerwijf voor moet zijn om daar zomaar te staan. De dames in kwestie zetten de mannen (en vrouwen) naar hun hand, zijn nadrukkelijk de baas over de setting waarin een en ander zich afspeelt en verlegenheid is niet aan de orde. Ga er maar aan staan, de meeste vrouwen zouden zich doodgeneren (hoewel ze stiekumpjes misschien weleens zouden willen ruilen) of vinden het allemaal maar vrouwonvriendelijke uitbuiting. Wat natuurlijk flauwekul is. Deze vrouwen vertegenwoordigen macht en kracht en daarmee in hun vrouwelijkheid een geweldige emancipatorische kracht.

Betty Page (die daar boven hebbe haar ziel) is natuurlijk onvervangbaar. Maar Dita doet haar best en bepaald niet onverdienstelijk. Overal duiken nieuwe dames op die meespelen en dus kennen we in Amsterdam inmiddels ‘Girlesque’ (sorry heren, is vooral voor de meiden bedoeld) en zo nu en dan Burlesque shows als ‘Burlesque Freakout’ in Club 8 en over een paar weken weer ‘The Royal Dutches Burlesque’ bij Boom Chicago op het Leidseplein. De ‘Burlesque’ cursussen zijn niet van de lucht en de mode geeft alle ruimte voor de bijpassende spannend vrouwelijke kleding. Zou het door die ‘crisis’ komen dat het allemaal weer mag? Dat we weer mogen vluchten in die heerlijk sensuele wereld van vermaak. Zou het door die sexualisering van de maatschappij en (jeugd)cultuur zijn die zich vooral uitdrukt in platte sex en minder op erotiek en is dit dan een stijlvolle tegenbeweging? Mij maakt het allemaal niet zo uit, het is vooral leuk om het te aanschouwen, ondergaan en (een beetje) in mee te gaan.

Voor de liefhebbers dan toch maar Dita in actie gevolgd door een interviewtje:

Alice © 2009

Strakke pakjes

Ik weet niet wat het is maar de laatste tijd wordt ik onrustig van strakke pakjes. Neem nu gisteravond, eh vannacht. Met een smoes om streaming over mijn in huis netwerkje uit te proberen moest ik natuurlijk wel films kijken. Nou, dat netwerkje werkt net. De (net iets te hard) snorrended Quicksilver kan het stroompje van Charlize Theron net aan verwerken op een enkel hikje na en mijn Macbookje had geen enkele moeite met The Dark Knight in HD (dit voor de kenners).

Het is allemaal een smoes om naar strakke pakjes te kunnen kijken natuurlijk. Charlize Theron in Aeon Flux heb ik nu voor de geloof ik vijfde keer gekeken en genoeg kan ik er maar niet van krijgen. Ze springt en dolt rond in een soort Catwoman meets Marlies Dekkers creaties in – hoe kan het ook anders – afwisselend zwart en ontiegelijk sexy, wit en redelijk sexy en weer zwart en nog sexier. Onderweg in de film nog ergens een apparaatje oppakkend dat als een soort corset haar toch al niet slechte figuurtje nog wat extra ‘accentueerd’. Ahum. Rrrrrr. Help.

04_aeon_flux

Trouwens die kapper van haar wil ook weleens tegenkomen. Wat een verfilming van een comic-cult-heldin zoal niet opleverd. Om niet al te onrustig te gaan slapen heb ik Batman The Dark Knight er maar achteraan gekeken. Slecht plan. Een man in een strak pakje met vleugels. Bepaald niet mis om te zien natuurlijk maar toch wel een beetje te vierkant wat mij betreft. De film is behoorlijk spectaculair en verveeld me niet. Maar die Batman, nee niet mijn type. Teveel ‘rough edges’ geloof ik en zijn dialogen zijn wat beperkt. Komt bij dat de dames in de film vooral gered moeten worden en zelfs dat lukt nog niet eens. Verder zijn het vooral ruziënde striphelden en politiemannen die de dienst uitmaken al dan niet ondersteund door hun ‘toys for boys’. Geen hoger doel om de wereld te redden of zo maar een soort persoonlijke vete tussen Batman en de Joker. Matig.

batman

Eigenlijk werden me vanmorgen een paar dingen ineens duidelijk.

1. Batman is in The Dark Knight niet voorzien van een jonge – nogal gay – Robin en dat is een misser. De Batsuit is niet zo mooi als vroeger en zwart staat minder leuk dan verschillende kleuren blauw en lavendel. Zo schattig was dat toen. Die Batman van tegenwoordig is ook helemaal niet meer zo aardig. En de Joker is vooral afschuwelijk lelijk geworden in plaats van hilarisch gestoord. Jammer dus. Ach vroeger (!) was alles beter toch?

En let dan eens op die Catwoman. Help! Ik ben ineens weer verliefd op haar. Het pakje doet het denk ik nog steeds erg goed in SM kringen. Net als dat van Aeon Flux overigens.

2. Batman The Dark Knight is eigenlijk het leukste in Lego:

3. Charlize Theron in Aeon Flux wint het op haar zwarte slofjes van die Batman van tegenwoordig. Zo kansloos die spierbundel in hard plastic ten opzichte van die rondingen in spandex, lycra en leer.

aeon-flux

4. Ik heb echt veel te kort geslapen.

5. Ik ga mijn Marliesje zoeken.

6. Eigenlijk wil ik ook zo’n Aeon Flux pakje (inclusief het lijf dat er dan in past natuurlijk).

Alice © 2009

Vicky Cristina Barcelona

Niet al te lang terug ben ik met een vriendin naar het Filmhuis in Den Haag geweest. Vicky Cristina Barcelona was de film met naast de mooie Javier Bardem en even mooie Scarlett Johansson de waanzinnig spannende Penelope Cruz in de hoofdrol. Wat een rol zeg. Natuurlijk heeft ze er een Oscar mee gekregen. Haar uitbarstingen in de film zijn superieur. Geen mens die niet helemaal verliefd op zo’n brok vuur wordt. Tenminste, dat denk ik dan.

pc2

Pen is net zo jong als die vriendin die mee ging en ik stelde me voor gewoon maar zo jong als de andere dame te zijn. Zelden heb ik met zoveel plezier naar een film gekeken. De twee spelende dames waren net zo geschuffeld als de twee kijkende dames. Alles klopt aan die film. Woody Allen heeft er een prachtstuk van gemaakt. De actrices en acteur spelen meesterlijk en de lokatie is te mooi om waar te zijn. Het verhaal is vol met humor en een vleugje tragiek geladen en loopt als een trein. Het is zo’n film waarvan ik maar wat graag het script had kunnen schrijven. If ever…

Het eind is het slechtste stuk van de film. De scene met een ontplofte Cruz die een revolver leegt in opperste boosheid kan ik eigenlijk alleen maar typeren als ‘geil’. Jeemig als ik zo kon schelden als Cruz in die scene dan zouden de aanbidders aan mijn voeten liggen. Of er onder. In bosjes. Hoe de derde dame heette zal iedereen inmiddels wel vergeten zijn. Ze verdween al vlot naar de achtergrond in het erotisch geweld van Pen en Scarlett. De driehoek in de film is prachtig om te zien en je zou willen dat het bleef werken…

Hm, denk dat ik nog maar snel opnieuw naar de bios ga. Enne, is er iemand die mij in het Spaans kan leren schelden?

Alice © 2009

Vampire lips…

ellis_red

Sometimes (er… often) having a daughter living with you is sheer joy. Today the little lady showed me the Dutch make up artist Ellis Faas’ website with the most amazing lipstick I’ve ever seen… I guess she knows there’s a vampira hiding in me that had been struggling to get out over the last couple of days. Daughters are so smart sometimes.

Ellis Faas produces the most amazing cosmetics. Never seen anything that red and tempting. Like a true vampire designer her colors are derived from the colors of body fluids. Blood in this case. Now I don’t actually like letting the blood flow but on the other hand no red is a gorgious as bloody red. Which is probably the reason behind the eroticism connected with this lucious color. Red in varieties as many as imaginable. Ellis makes them into the most amazing lipsticks. Pearly, milky and shiny to be exact. So if you want a night out and capture all these poor people (man and women) in your nets, wear Ellen!

So there I am, having a major meltdown resulting from just looking at the site and checking the colors. Making dangerous plans seducing other vampires and vampiras. Imagine this: dressed in black, shiny heels, sheer legs, shadowed eyes and this amazing red lipstick. What else does one need to capture the world. Ah well, I just ordered some. Now I just think of where my victims will be. Beware!

Alice © 2009

Lez Tango… tango para 2 mujeres

Ik hou van dansen. Natuurlijk doe ik het zelf veels te weinig. Dit jaar zou ik weer de tango oppakken maar mijn lijf vindt dat even niet zo’n goed idee op het moment. Later dit jaar hopelijk alsnog. Die tango is wat mij betreft de koningin van de dans. De erotische spanning, soms subtiele bewegingen en dan weer rauwe scherpen poses. Het is een geweldige dans om te zien maar vooral om te doen. Nu doen even niet aan bod is houdt ik het maar op zien. Tsja en dan Twitter ik weer eens en kom ik dit tegen. Sexy maar niet geweldig gedanst.

Zoek je verder, blijkt het een heel genre te zijn. De dames-tango. De ene nog mooier dan de andere. Hier volgen er een paar. Bewonder en geniet…

Bij deze tango herkennen de oplettende dames de zang van de voortreffelijke Lisa McCormick vast wel…

En deze is vooral leuk omdat er prachtige wisselingen in de leid en volgrollen zit. Meer queer kan niet.

De dames in de laatste video zeggen er het volgende over en dat doet me dan weer deugd:

Tango Con*Fusión: Who We Are
“As women trained and versed in traditional Argentine Tango, we deeply respect traditional tango, cherish the experience of dancing with men, and love to lead. To the objection ‘Women who lead are destroying the dance,’ we say: We in no way diminish what exists and will always exist. Male leaders and female followers will forever pair and enjoy tango. But this dynamic disallows women a leadership role, and denies the Lesbian, Gay, Bisexual, Transgender (LGBT) community a partnering resonant with identity. We counter this exclusion. We contend that in the 21st century, tango, like all living art forms — like all living beings — will evolve. We wish to be part and parcel of that evolution.”

Alice © 2009

Lijstjes

Ik hou van lijstjes en ik ben niet de enige geloof ik. Facebook is ervan vergeven. Maar er zijn altijd nog anderen die nog leukere lijstjes maken dan ik. Bijvoorbeeld de auteur van het volgende lijstje dat ik bij CBS op de website tegen kwam.

CBS zegt er op hun site over de best erg leuke tv show ‘How I met your mother’ het volgende over:
There are many great lists out there, from People magazine’s Sexiest Man Alive to VH1’s Top 100 ’80s Songs to George W. Bush’s short list of criminals he’d like to pardon before Barack Obama takes over. Well, the last one is probably not that great: We’re just assuming that O.J. Simpson is on the list right above Sideshow Bob and Michael Vick, which would make it the greatest list ever…or not.
Either way, what really tops the list of The Best Lists Ever Made is from our very own Lily Aldrin: The 50 Reasons People Have Sex list. We managed to find the napkin she wrote this list on inside a trash can near MacLaren’s, and it was well worth the cuts from syringes, dog poop stains, and the grossness of Barney’s expired condoms. Check it:

50-reasons-for-sexAlice

Ik hou van Marlies

marlies-dekkers-portret-2007-foto-carin-verbruggen-3831

Ik hou van Marlies! Wat die vrouw maakt voor alle vrouwen die zich gewoon ok willen voelen is echt he-le-maal geweldig. Mijn maatjes zijn (allebei) niet de gemakkelijkste om te vangen in een balconetje of push-up je, tenminste dat dacht ik tot vandaag. En ja ik laat me graag verleiden op dat gebied. Dus, vanmiddag ben ik in mega baalstemming eerst naar de kapster gegaan (Merel is ook lief) om vervolgens me aan de Denneweg te vervoegen in het verleidelijke winkeltje van Marlies. Voor mijn eerste…

Voorzien van lekkere thee, nog lekkerder bonbons en wanden vol moois is het daar goed toeven. Nooit eerder heb ik zo lekker lang kunnen proberen en passen. Om uiteindelijk uit te komen bij het modelletje dat de verkoopster me in eerste instantie gaf. Gewoon omdat ie zo lekker zit, zo super staat en me ineens veel meer geeft dan ik ooit gedacht had in huis te hebben. Eenmaal aan wil je dat gewoon niet meer uit doen. Meer dan perfecte pasvorm en dé manier om er voor te zorgen dat het ineens erg mooi (en spannend) oogt. Ik heb dan ook spontaan zin om iemand te gaan verleiden.

En dan die leuke bandjes. Niet zo gemakkelijk om aan te doen maar mooi genoeg om ook niet uit te willen trekken. Geen bandjes die spontaan over de schouders schuiven, sexy ruggetje kado en zo mooi gemaakt. Met glimmertjes. Voldoende reden om het setje dan maar compleet te maken en mijn portemonnee flink lichter. Met plezier deze keer. Trouwens, als ik omreken hoeveel Marliesjes ik kan kopen voor een borstvergroting dan ga ik over dat laatste nog maar eens heel goed nadenken (maar niet heus).

En dus Marlies, hierbij een welgemeende liefdesverklaring. Hoewel ik bang ben dat je nu wel een dure dame voor me geworden bent. Rrrrrrr.

Alice © 2008

Beautiful Betty

Betty Page. Ze is niet meer. Na vijfentachtig jaar is er een einde gekomen aan het ingewikkelde leven van een vrouw die menig hart (niet alleen van mannen) op hol deed slaan. Zwart pagekopje, spannende lingerie en goed gevormd werd ze de icoon van de Burlesque. De vijftiger jaren erotiek die tientallen jaren voor veel artiesten nog steeds een inspiratie was. Geen Madonna zonder Betty zogezegd.

De legendes rond Betty Page zijn talloos maar de werkelijkheid van haar leven was aanzienlijk minder glorieus dan veel van die showmythes suggereren. Uiteindelijk was Betty een meisje dat uit een gebroken gezin afkomstig was. ‘Ontdekt’ door een fotograaf werd ze in de vijftiger jaren de bekendste ‘pin up’ ooit. Het aantal foto’s van Betty met nietjes midden in de pagina is enorm. Zoals zoveel sterretjes werd ze bekwaam geëxploiteerd hoewel ze zelf wel behoorlijk wat plezier gehad heeft van haar ‘rol’ en imago.

Het ging al snel mis. Ze bekeerde zich, werd gelovig, fanatiek zelf. Ze sloot zich aan bij de discutabele tv dominee Billy Graham en heeft jaren voor de meest exotische Christelijke organisaties gewerkt. Haar eigen verleden naar de achtergrond schuivend. Tientallen jaren later werd ze getroffen door wat later gezien is als schizofrenie. Het zou haar een tijd lang onder gedwongen psychiatrische behandeling stellen. Op zijn Amerikaans. Betty is er nooit meer bovenop gekomen.

In de jaren negentig ontstond er in de popcultuur een opleving van de vijftiger jaren erotiek. Sterren als Madonna maakten gebruik van precies dat wat we van Betty Page als haar image kenden. Eindelijk kreeg Betty erkenning voor haar unieke rol en werd een cultfiguur. De afgelopen paar jaar is zelfs de Burlesque die vooral door haar vertegenwoordigd werd weer opgekomen. De jonge Dita von Teese is als diva een incarnatie (en volgens sommigen slechte kopie) van Betty Page en heeft daarmee een nieuw podium voor die Burlesque gebouwd.

Maar er was maar één echte koningin van de Burlesque, Betty Page. Icoon van de humoristisch erotische show, Amerikaans equivalent van de Franse Moulin rouge. Ze overleed deze week aan de gevolgen van een hartinfarct. Ze zal haar plekje zeker vinden tussen Rita Hayworth en Marilyn Monroe. Van diva naar godin.

Nog even een interview met Betty:

Alice © 2008

TV series

Vroeger (vroegûh) waren het detectives en politieseries die me soms aan de buis kluisterden. Derrick en zo en later Hill Street Blues wat ik nog steeds zo ongeveer de beste serie in zijn soort vindt. Maar de tijden veranderen en ik verander mee. Aangezien Hollywood niet ophoudt met het aanboren van nieuw acteertalent en nieuwe scriptschrijvers vindt ook in mijn kijkgedrag verandering plaats. Niet dat ik vaak kijk trouwens, maar voor sommige series maak ik een uitzondering.

Dus was ik tijden verslaafd aan Law & Order. Totdat tot mijn verbijstering de serie op de vroege avond van de buis verdween, mij in verwarring en visuele jetlag achterlatend. De late avond versies kon ik nooit aan wennen. Grey’s Anatomy kwam er voor in de plaats. Verschrikkelijk! Ik hou niet van ziekenhuizen. Iets teveel gezien de laatste tijd en iets te intens zal ik maar zeggen. Maar ja, dochter in huis denkt daar anders over en dus komt Grey’s regelmatig langs en ook de spin-off Private Practice sluipt ons kijkgedrag binnen. Eerlijk is eerlijk, alles went en Grey’s dus ook.

Maar beide series kunnen niet in de schaduw staan van de ultiem lesboserie: the L Word. Niet te zien op de Nederlandse tv. Niet meer want blijkbaar moeten de verschillende series vooral voldoen aan de heteronormatieve selectie van de netbeheerders. Commercieel gezien ook wel begrijpelijk. Maar boeiend is anders. The L Word is dus voor mij een kwestie van downloaden (niet verder vertellen hoor!) en met de laptop kijken. Lekker lui in bed hangend, laptop in de hoek, glas wijn er bij, kaarsjes aan. Rrrrrrr. Zo stereotiep ben ik wel dat ik daar van kan genieten.

En zo stereotiep ben ik ook dat vooral Shane me wakker houdt. Jenny een beetje en Marina is gelukkig de serie uitgeschreven want die is echt slecht voor de nachtrust.

Wat deze series gemeen hebben is de goeie casting en het prima acteerwerk. Goed, de verhaallijntjes zijn bij Law & Order vaak té maatschappelijk verantwoord en politiek correct, bij Grey’s té grappig of triest en bij the L Word te seksistisch, lesbisch of truttig. Maar de rest klopt heel behoorlijk. En de waarheid gebiedt ook te zeggen dat de laatste twee series voor mij ook wel leuk zijn omdat regelmatig stukken Los Angeles passeren en dat herinnerd me aan een prachtige vakantie. Het maakt duidelijk hoe iconografisch die stad eigenlijk is met Santa Monica, Ocean Avenue, West Hollywood en zo meer. Wel hoop ik ooit nog eens een shot te zien van Santa Monica Boulevard in West Hollywood op het punt waar naast de stars & stripes twee regenboogvlaggen prijken. Om de één of andere reden gebeurt dat niet. Misschien wil men de combinatie van de vlaggen niet zien. Bij Grey’s is heterogedrag de norm en bij the L Word is gay de norm. En bij een norm is het misschien niet zo geweldig die te bestrijden of juist al te visueel te maken? Ach, ik denk er het mijne van.

Het is ook wel aardig om te zien hoe ver tv series verwijderd zijn van de werkelijkheid als ze zich afspelen in een omgeving die je zelf gezien hebt en die een heel ander beeld geeft dan zo’n serie. Hollywood Magic wordt dan al snel Hollywood Crap. Het leven in Los Angeles is als je genoeg geld hebt gemakkelijk maar behoorlijk saai. Echt bruisen doet zo’n stad niet als je het vergelijkt met Amsterdam, dat op zich niet veel meer is dan formaat provinciestad maar wel veel meer karakter heeft dan zo’n platte metropool als L.A.. Maar ook die crap verhindert me niet om toch te kijken en plezier te beleven aan de verhaaltjes, intriges, love stories en drama’s. En om te laten zien dat zelfs een lesboserie als the L Word goed acteerwerk kan laten zien doe ik hier er nog een clipje bij waarin de schrijfster in gaat op hoe een specifieke afelevering is geschreven en uitgewerkt…

Alice © 2008