Media stigmatization of women.

Please just take a look at the following photo.

I guess that most people will see a beautiful woman. Some people will probably see that it’s a photo of Audrey Hepburn the 20ht century moviestar. Fashionistas will most probably see Audrey as the Dior woman she was: stylish and feminine. And I wouldn’t be surprised if some people, probably most of them men, will see a woman with gorgeous legs.

Now look at the following screenshot made from the homepage of, one of the most visited news websites in the Netherlands.

In this case we see a pair of pretty good looking legs and a policeman. The text next to the photo read in Dutch ‘Large police action human trafficking Eindhoven.’ The byline reads ‘Distric Attorney’s office has information on abuse prostitutes.’

Apart from the loose use of the Dutch language by leaving out ‘unneccessary’ words the text next to the picture has a weird type of stigmatization connected to it. As if women with great legs wearing black stockings are prostitutes. I wouldn’t be surprised if it was a male editor with a fetish for black lingerie ans stockings who made this news item.

The crazy thing is of course that somehow the second image is supposed to make the reader do a mental jump and let him or her associate it with prostitutes. It is of course an all too common way of manipulation of thought by the media. And also a very mysoginistic approach of the female image. Sexism is the word and stigmatization. It demontrates very clearly the juvenile approach to woman in general in the media. Because is does not stand on its own. No one can let me believe that the image on the side of the trucks of Hünkemöller, the lingerie reseller, is like it is because it’s the women who like to see this. Ok, personally I do like it a lot. No, that add on a truck was made from a male perspective and when people say it’s sexist I guess they’re absolutely right.

Now, I don’t mind a little sexyness in advertising and media. Absolutely. After all I love women, sorry guys. But what I don’t like and actually disapprove is news media that sexualize feminity and use that to label women as whores. It’s cheap, it’s stupid and it’s an appaling way to make news. Media stigmatizes women and does that by imaging like the above photo. And whether the guys believe it or not but if I wear sexy lingerie, stockings and maybe even garters or anything like that, I do that because I like it. Like most other women who do so, not because I’m a whore.

Alice © 2012


Te koop / for sale.

Wegens omstandigheden neem ik afscheid van mijn mooie Mamiya 645 6×4,5 cm grootbeeld spiegelreflex camera. Een juweel voor de professionele fotograaf die het echte analoge fotograferen met topkwaliteit nog weet te waarderen. Alles in uitstekende staat en recent nog gebruikt. Te mooi om weg te doen maar ik kan niet anders. Email me bij interesse. Ik verkoop natuurlijk alleen tegen een redelijke prijs en er is goed met me te onderhandelen.

Because of personal circumstances I am selling my beloved Mamiya 645 6×4,5 cm SLR camera. A jewel for the professional photographer who still values real analogue photography with the topquality. Everything is in mint condition and recently used. Too beautiful to sell but I have to. Email me when you’re interested. Of course I’ll only sell against a reasonable price.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Photo fun.

Today was probably the first good day in the year. For photography that is. So we (me and two of my kids) went to the Gemeentemuseum  in my hometown The Hague. Probably the best museum we have in the Netherlands and certainly the one with the most challenging architecture, designed by Berlage early in the past century. I love the place and it is both an architects as a photographers dream.

And as I have the privilege of being able to work with a magnificent camera and just as magnificent lens it was high time to give the pair a good test. The slideshow on this page is the result and contains some of the best pictures made today. I hope you’ll like them.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Obviously I am not so much a portrait photographer but with this equipment and my daughter and youngest son I had a lot of fun making these. The exhibition was about miniatiruzation so there were doll’s houses, dolls, miniature furniture and even miniature real art in a miniature real art gallery. Totally amazing and some of the photos are made in a way that it’s almost impossible to understand that it’s miniatures you’re looking at. So, watch the slideshow and have a little fun.

All photos are of course copyrighted and not for redistribution in any form without my consent.

Alice © 2012

Dancing girls.

Janakpur, although in Nepal a provincial town that is in all aspects Indian by nature. A holy city in Hinduïsm. Holy because Sita, the wife of Rama came from Janakpur and she married Rama in her hometown. Nowadays Janakpur is the center of the region in northern India and south Nepal that once was the Mithila kingdom. An ancient kingdom with its own language (Maithili) that is still spoken in the region, its own art like painting, fresco’s, sculptures and theater.

It was a at the time not so hot day, meaning something like a comfortable 25 Celsius and we got the opportunity to meet a theater group. The made traditional theater, a mixture of almost Bollywood style dancing, singing and music of a harmonium and madal drums. The rehearsal took all afternoon and we thoroughly enjoyed watching them acting and dancing. And how these girls danced. Fast rhythm , fast feet. The moves familiar for Hindu dances and an enthusiasm that was electrifying. And although the men were no less than the girls in their dance it’s the girls what took my breath away. Because of their natural grace, the way they were dancing as if they were one and certainly because of their energetic fun.

It’s this photo that I love especially as the composition of the two first girls behind each other almost form a Shiva, my favorite Hindu God. Taken with my Olympus E420 on manual control to get the right movement effect.

Alice © 2011


It’s certain now. Even before years end I shall return to Nepal. To my friends, my loved ones. To that special young woman who I am so fond of and without who it is difficult to live. To that amazing young man who has helped me so much while filming in difficult circumstances earlier this year. To all those people living in the refugee camps which I have become so familiar with. To the elderly whom I have had the honor to visit their simple homes and share a meal, or tea or just a conversation.

To the colors of the clothes the woman wear wether they live in poverty or not. To the smells in the streets that one can only value properly when experienced in person. To the rivers, the streams, the mountains and the wildlife. To the crowded Kathmandu city and the so silent and tranquil rice fields. I wish there were fireflies in winter. To the temples to do Puja, to the Buddhas, the Hindu Gods and Goddesses and to my personal lama in the amazing Boudha quarter of Kathmandu, who I started to like.

But most of all, really, to that one person who has touched my heart with her smile, her joy, her wit and her love.

It’s only weeks from now and I can’t believe it to be true. I can’t comprehend the wonders and amazement I shall – again – experience. Hopefully not only in Nepal but also in the Indian state of Sikkim. That former smallest of three Himalayan kingdoms which is now part of that enormous India. To visit the temples and stupas and to feel like home again. Of course I’ll carry my cameras with me and return with hours of footage for the Headwind Documentary and possibly other work as well. And again with hundreds if not thousands of photos of which I am sure already that there will be many great pictures. This time the balance is tipping more towards holiday and less to work but even now there is work to be done.

I cannot wait to embrace Nepal, my friends there and my Bhutanese family. And you my dear. Because if you read this you know it’s you that I long to see. And this time maybe we can together see a glimpse of the future.

Alice © 2011

Zomer in oktober.

Zomer op het Prins Hendrikplein (foto: Alice Verheij © 2011)

Vandaag wint de zon van de herfst de strijd
het jaar lijkt  welhaast verschoven in tijd.
De lente in de zomer en de zomer in oktober
en op het terras fluit zomaar vrolijk een ober.

Een vrouw wil zingen maar wie begint er?
want herfst zal het in de winter wel zijn en winter,
ach winter wordt het misschien dit jaar niet meer.
Vandaag geen gemopper op de streken van het weer.

Grijsheid heeft dezer dagen plaatsgemaakt voor
een tevreden zit op een terras en een vogelkoor.
En kinderen spelend met het water uit de fontein
ze mogen vandaag zo ongebreideld vrolijk zijn.

Geef de mens zon, zoals een plant haar water
breng haar de zomer dit jaar gerust wat later.
En ze bloeit op tot een innig tevreden wezen,
die op een bankje buiten een boek zit te lezen.

Genietend in een stad die onverhoeds van stil is
als een verliefd stel teruggetrokken in een nis.
Buiten zicht zijn die daar even blijven staan
en zijn stil geworden, omstrengeld, tesaam.

De zaterdag voelt als de zondag heel fijn
en op de zondag zal dat zeker ook zo zijn.
Geen onvertogen woorden in de lucht
maar een glimlach en een blijde zucht.

Een onverwacht cadeau voor gejaagde ouders,
badgasten, ijsverkopers en strandtenthouders.
Als die tenminste hun tent nog hebben staan
en niet al met hun herfstverlet zijn gegaan.

Mijn lens vangt mensen zonder ongezien
ze spelen lachen en zoenen zelfs misschien
en terwijl ze het niet eens beseffen
laat ik ze door mijn foto-oog treffen.

In een bevroren beweging van tevreden rust.

Alice © 2011

Allright, it’s all wrong here.

She left her family. She had to. There actually was no way left to live like she’d been living up till that moment. So she left. A car and a u-haul packed with her stuff. A friend helped her out moving her shit into a storage facility in her birth town. Then she went to someone else’s house for a couple of weeks. When those weeks had passed too she finally could move into her apartment. The same friend helped her moving her belongings again from the storage to the apartment. They painted some walls and cleaned the house.

Years later her house was packed with all kinds of things that somehow intruded her existence. It cluttered like veins do just before a heart attack. And she got fed up. Within five years she didn’t succeed to feel at home at the wretched place. And then her mom died, her dad had died years before and when she realized she was an orphan she decided again to shift the balance in her life. So she fixed her kids up in the house to maintain it while she ran away. Working on the other side of the world, literally. The inheritance of her mom and her last savings were used to start on something she had never done before and without any certainty for success. But she went anyway and for the first time after over ten years of headwind she had the time of her life. She gained friendships. Learned about herself. How she was able to endure, to get things done. With a little help from some and a lot from others. And then she came back home. And all right, it was all wrong. She couldn’t adjust. Thing is, she’d seen how life could also be. Like s-i-m-p-l-e. As in not difficult. Only needing a simple house with a water well outside and almost no facilities. She had discovered what had always been there.

The house was as cluttered with things as it was before she had left. So she started cleaning the house. Getting rid of the superfluous belongings, trying to simplify life. To bring her place in a new balance. A new balance. That’s what is was all about, getting a new balance. Although she was chased for the effects of her downfall years ago she just keep on trying and trying. And slowly things progressed. Not so much with the house as it took so long to get is like she wanted to. It’s not easy to get rid of your belongings nowadays as people have all they need. But the other things started working out. She wrote another book and started working on her masterpiece to be. Filming, scripting, re-filming, editing, re-scripting, re-editing, designing, anything. And although at first she thought she wouldn’t be able to put it off, to really make something good, she started to understand that there were other qualities needed than the few that she had always been using in het no-so-perfect life. And she found out that they were there. With all the lack of confidence of a newbie on the scene she opened up her mind and allowed herself to re-think the concepts of her work and she rephrased.

And before the book was published and the first rough cut of the film was finished she made a photo exhibition with her friend who helped her getting to know who she was and that it wasn’t needed to try to be perfect. Although so many things challenged her and although many things went wrong and had tho be redone, she got the hang of it.

Within a few days from today her photos are exposed to the eye of the occasional visitor together with photo’s made by her friend. Maybe, you shouldn’t miss it and go check it all out. You may find her there and maybe you’ll get to know her again. The Headwind exhibition will open on September 1st in Creatief Warenhuis HOOP at the Grote Markt 10 in The Hague. Don’t miss it. May be you’ll find out she’ll be ok anyhow, even though it’s still all wrong. But that’s all right.

Alice © 2011

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out for a sneak peak.

Alice © 2011

Vanaf 1 september: ‘Headwind: een HOOP foto’s.

Van 1 september tot 18 september 2011
in Creatief Warenhuis HOOP
Grote Markt 10 (het oude Kwantum pand), Den Haag
openingstijden: Woe 12-18u, Do 12-21u, Vrij 12-18u, Zat 12-18u, Zon 13-17.30u

Onder de noemer ‘Headwind: een HOOP foto’s‘ exposeren Eveline van de Putte en ik vanaf 1 september tot en met 18 september 50 foto’s die wij en de Nepalese schijver / film maker Prakash Angdembe gemaakt hebben in Nepal.
De foto’s zijn gemaakt in het kader van het cross-media project ‘Headwind‘ dat zich richt op het voor het voetlicht brengen van de situatie van de vergeten vluchtelingen uit Bhutan.

foto: Prakash Angdembe

Het Headwind project bestaat uit een documentaire film die begin 2012 verschijnt, een roman die inmiddels zo goed als drukklaar is, en een reizende foto expositie. Voor de foto expositie wordt de aftrap gegeven in Den Haag waar beide fotografes vandaan komen. Op de expositie die bijna drie weken in Creatief Warenhuis Hoop te zien is laten de fotografes vijf subthema’s zien die samen een beeld geven van Nepal en de positie van de Bhutaanse vluchtelingen in dat land.

Tijdens de expositie zal één van de fotografes aanwezig zijn en korte lezingen en uitleg geven. Daarnaast is er regelmatig muziek uit de regio of de film te horen en is Alice Verheij als film maakster aan het werk. Er wordt live gewerkt aan de eerste ruwe montage van de film en bezoekers kunnen daarbij meekijken. Ook worden er iedere dag voorlezingen gehouden uit de nieuw te verschijnen roman ‘Headwind, Laxmi’s Story’.

De vernissage wordt gehouden op 1 september vanaf 16u waarbij er korte lezingen worden gehouden over de situatie van de vluchtelingen uit Bhutan, hun resettlement en de consequenties daarvan voor deze mensen. Allard Gunnink van de Tropen komt om 19.00u de door hem geschreven en gecomponeerde titelsong (en vast ook andere prachtsongs) zingen in een kleine akoestische setting.

HOOP is een creatief warenhuis in het centrum van Den Haag. Een platform voor jonge, veelbelovende ontwerpers, kunstenaars, fotografen, labels en andere ‘hoopvolle’ projecten. Eerst was het niks… maar nu is er dus HOOP!

De foto’s die op de expositie getoond worden zijn te koop, meer informatie hierover is op de expositie beschikbaar.


Kunst met handen.

Dit kwam ik tegen via FaceBook. Te mooi om niet hier te laten zien. Wil je meer zien? Ga dan even naar de website van Guido Daniele, deze geweldige kunstenaar is gespecialiseerd in het beschilderen van handen op een geweldige manier.

Eerste foto expositie in the making…

Zo, en toen was mijn eerste foto expositie onderweg.
Dat wil zeggen, later deze maand en begin volgende maand heb ik de beschikking over de expositieruimte in Creatief Warenhuis Hoop in Den Haag. Zo ongeveer de coolste plek in deze stad. In het centrum en gemakkelijk bereikbaar.

De expositie zal een selectie van foto’s laten zien over Bhutaanse vluchtelingen in de kampen in Nepal en maakt deel uit van het cross media project ‘Headwind’. Na de website, de inmiddels bijna drukklare roman en de feature lengte documentaire waar hard aan gewerkt wordt is dit het vierde onderdeel van het Headwind project.

Meer info volgt hier binnenkort dus maak alvast ruimte in de agenda voor een bezoek aan Creatief Warenhuis Hoop eind augustus of begin september (ook open tijdens de museumnacht). Ik zal er zijn en uitleg geven over de foto’s en zorgen voor een aanvullend programma van korte lezingen en muziek rond het thema van de vergeten vluchtelingen uit Bhutan. Er zal ook een trailer van de documentaire te zien zijn.

Natuurlijk zullen de foto’s te koop zijn voor een mooie prijs. De opbrengst gaat naar de productie van de documentaire Headwind. (

Alice © 2011


Thuis is een etage in Den Haag met buiten regen en grijze lucht. Thuis is een boerderij in het Jhapa district met een mangoboom, een waterput, een toilet buiten en zon en moesson.

Thuis is mijn kinderen vast kunnen houden in plaats van te zien via Skype vanuit een krakkemikkig cybercafé in de stoffige stad. Thuis is mijn vrienden bij me weten en samen dal bhat eten na een lange dag.

Thuis is een wc met een wc pot en warm stromend water en altijd stroom. Thuis is load shedding en een gat in de grond in het veld.

Thuis is een geveegde straat met nieuwe auto’s en af en toe een motorfiets. Thuis is stof op de weg maar geen plaveisel, kleine oude auto’s die rammelen en waaraan altijd iets mankeert en die omgeven worden door grote aantallen brommertjes en motorfietsen in een orgastische mobiele heksenketel.

Thuis is gesloten kerken en hier en daar een moskee die vooral niet teveel mag opvallen. Maar thuis is ook in elke straat tempeltjes en heiligdommen, allerlei goden, geluiden, bloemenkransen, tika’s en wierook. En altijd het geluid van iemand die ergens zijn religieuze plicht doet. Zonder dwang.

Thuis is een zacht maar leeg bed waar heel soms iemand anders me vergezeld en thuis is een hard bed met de zachte armen van een lieve vrouw die me warm houdt, en ik haar.

Thuis is mensen op straat die snel lopen en niet lachen, gekleed in sobere kleuren. De gezichten vertrokken in een grimas van economische moeite en de onbedwingbare behoefte aan meer van wat dan ook. En thuis is vrouwen in de kleurigste gewaden en overal de lach van armoede en de aanvaarding van het gebrek aan van alles.

Thuis is Nederland. Thuis is Nepal. Voortaan ben ik altijd thuis.

Alice © 2011

Bureau in de bergen.

De ontbijttafel om zeven uur ’s morgens.

Mijn bureau staat op eenentwintighonderd meter hoogte. Het is een plastic tafel. Er achter een plastic stoel, net comfortabel genoeg om te schrijven. Biertje bij de hand, sigaret er bij en de hond des huizes snurkend aan mijn voeten. In de middag wel ter verstaan. In de ochtend bij het ontbijt rond een uur of zeven ligt er een pannenkoek Nepali style op het bord en staat er een chai naast geparkeerd. Kijk ik over de rand van het scherm van mijn laptop dan verdwijnt mijn blik vlotjes een kilometer of veertig in de verte om te botsen met een paar bergen van uitzinnig formaat. Links de Mount Everest, of is het rechts? Het dal beneden laat auto’s niet meer zien en reduceert huizen tot speldenknopjes. Mensen zijn stofjes, meer niet. Behalve op de rode zandweg die tussen de groene terrassen naar boven kronkelt, daar zijn de mensen variabel in grote afhankelijk van de afstand van hen tot mijn ogen. Het bier smaakt goed na een lange wandeling in de bergen. Mijn conditie is niet geweldig maar na een week hier toch al een stuk beter dan toen ik hier aan kwam. Het bevalt me wel als enige gaste in een groot kamp van de Nepalese scouting.

Mijn werkplek

Geen romantisch bergdorpje of een veraf gelegen en geïsoleerd Boeddhistisch klooster. Die dorpjes liggen hier niet ver uit de buurt. Kakani is op loopafstand. De kloosters zijn verder weg hoewel de kaart suggereert dat er op een afstand van hemelsbreed tien kilometer eentje moet zijn. Hemelsbreed. Over de paden is dat als snel twintig kilometer en dan ook nog verschillende hoogtelijnen kruisend. Het is een dag lopen daar naartoe. Meer isolement dan hier heb ik niet nodig en het voordeel van dit Luxemburgs gesponsorde oort is dat er koud én warm stromend water is zodat het zowaar mogelijk is om een hete douche te nemen. Wat kan dat lekker zijn in de morgen na een toch wat koude nacht. Op mijn bed liggen ‘s nachts steevast twee dekens in plaats van één. Trouwens, je zou de sterrenhemel hier eens moeten zien. Vooral aan de kant van het slaapgebouw waar tussen de heuvels in Kathmandu in de verte is te zien. Een zee van lichtjes sterk gelijkend op een meer met honderden kleine bootjes met lichtjes. De nachten zijn hier wonderlijk. Er zitten hier uilen, koekoeken, beo’s, verschillende soorten zwaluwen die zich stuntvliegers voelen, koninklijke arenden en vernietigende gieren verstopt in de bossen en op de berghellingen. Naast mijn kamer heeft een zwaluwfamilie een nest gebouwd van leem, geplakt tegen de betonnen zoldering van de brede galerij.

Het behang.

Ondertussen voel ik me een koloniaal met een eigen staf. Er is een kop, iemand die de doucheruimte en toiletten elke dag even schoonmaakt, een tuinman c.q. terreinknecht voor de planten en de paden en een manus van alles die de scepter zwaait. Overigens heet hij geen Manus. De schrijfster in mij heeft hier een feestje. De woorden rollen met een tempo uit mijn hoofd mijn computer in dat ik nog niet eerder heb meegemaakt. Vijfduizend woorden per dag, op mijn sloffen. De verhaallijn is zo spannend dat ik zelf niet kan wachten hoe het afloopt en de karakters hebben naast namen ook levens. Mij hier terugtrekken om te schrijven blijkt een gouden greep te zijn en met een investering van zeven euro per dag inclusief alle maaltijden kunnen de meeste schrijvers en zeker ik wel leven. Ik trakteer mezelf om de andere dag op één biertje dat hier in flessen van een halve liter komt en waar ik dus gemakkelijk een dik uur kan teren. In het dorp haal ik naast de gebruikelijke dingen als shampoo en een zeep om mezelf en mijn kleren te wassen vooral snoepjes. In de kleine winkeltjes verkopen ze naast de aardbijen brandy allerlei soorten van zoetige en tegelijk hartige snoepjes. Geen idee waarvan die gemaakt zijn en hoe ze heten, ach ik ben het al vergeten als het me verteld wordt. Maar ze zijn wel lekker. Die aardbijen brandy is trouwens link spul. Ik een fles van dat huis gestookte goedje meegenomen en een paar glaasjes gaven me een opdonder die ik me niet kan herinneren eerder gehad te hebben. Vuurwater met een aardbijensmaak, dat is het. Naast de simpele geneugten des levens zijn er de gebruikelijk ongemakken zoals allerlei insecten waarvan er verschillende vervelend kunnen prikken, dieren die je ‘s nachts wakker houden en een alles verbrandende zon waar je je zonder factor vijftig niet al te lang aan moet bloot stellen. Ondertussen hunker ik naar de zee. Of een zwembad in de wetenschap dat ik daar nog zeker twee maanden op zal moeten wachten. Ach, een mens moet wat over hebben voor een schijfretraite. Terwijl ik mijn glas nog een keer vul met Tuborg en de geiten ondertussen zo luidruchtig grazen dat de hond wakker is geworden en me loom aankijkt, glijden mijn ogen over de heuvels om me heen. Om dan te blijven rusten op een in horizontale gekromde lijnen verdeelde heuvel aan de andere kant van het dal links van me. Ik probeer voor de zoveelste keer te ontdekken hoeveel verschillende soorten vogels ik hoor fluiten maar moet het weer opgeven nadat het tiental overschreden is.

Het leven van een schrijfster in de Himalaya is zwaar. Heel zwaar. Ik raad ook iedereen ten sterkste af om zich hier te vertonen. Punt is natuurlijk dat ik gewoon niet gestoord wil worden, ik ben vrij egoïstisch als het om deze plek gaat. Overigens, die Surya sigaretten zijn best vies bedenk ik me op het moment dat een arend van bizarre proporties zich onttrekt aan het donkergroen van het bos op de heuvel onder me en begint aan een trage spiraalvlucht opwaarts. Het is lastig om in te schatten wat de spanwijdte is maar als ik dan toch moet gokken dan kom ik toch wel op zo’n anderhalve meter. De vogel is gitzwart en zo dichtbij dat ik de gekromde snavel kan zien in de links en rechts draaiende kop die als de geschutskoepel van een tank het gebied beneden hem beziet op zoek naar een prooi. Over twee weken is mijn roman af, het gekke is dat ik dat nu al weet. En dat terwijl ik op een doodlopend spoor in de bergen zit want na mij is er geen weg meer omhoog. Wel voetpaden. Wel vervelend trouwens die zonsondergangen…

Sunset at Kakani Scouting Camp.

Alice © 2011

A nightly bus ride.

On the left of me the orange moon looks down at me while I drive through the night with a speed of some sixty kilometers per hour. In a luxurious but rattling, shaking and most of all cramped bus. I don’t smell the sweat of the people around me. Probably due to the fact that the smell of the country has blended with my own sweat produced during the sweltering hot day.

The ride takes some six hours to our destination and will bring us to a small village in between the Jhapa district and Kathmandu along the Mahendra Highway. Somewhere in the front of the bus where I presume the driver to be located sounds a radio with a mixture of old style western disco music and Nepali Hindu music. Everything around me sounds alien so I don’t have to make an effort of trying to understand anything. Every now and then I stick my head out of the window to feel the wind blowing through my hair and to smell the country. Burned coal accompanied by the smell of rice and lentils, sometimes alternating with the smell of flowers. Sweet and spicy. Along the road small wooden shops with happy colored little lights show themselves in a permanent invitation to the travelers that pass them. At this hour everyone seems to be prepared to sell some food and water. Or a telephone card.

When we are still some hours away from our destination the bus stops for a while at a small stand where they sell watermelons. A quick calculation tells me that the stacks of melons count up to some fifteen hundred of them. Each as tasty as the other, refreshing, sweet, watery. One smaller stack is placed separately and after inquiring why we learn that this is a local variety that is tastier than the others. We have one cut into parts that we can eat. And so in the middle of a warm Terai night I eat the sweetest and tastiest watermelon I have ever had. After the stop the bus continues and brings us to our destination at the end of the following morning. To attend a wedding after a strange but enjoyable night ride.

Alice © 2011


Als ik reis fotografeer ik. En dat levert soms prachtige foto’s op. Zoals deze foto laat in de middag genomen in een klein dorpje net buiten Kathmandu. In het dorpje waar vooral houtsnijders vandaan komen is een zeldzame combinatie te vinden van landbouwcultuur en ambachtscultuur. Jammer genoeg neemt het aantal houtsnijders ernstig af door de economische situatie die hen voor een boterham naar de grote stad dwingt. Maar het rurale karakter van het dorpje is daarmee wel verzekerd. Er is sprake van verval in het dorp, de armoede is groot en toch ademt het een sfeer van eenvoudige gelukzaligheid.

Die sfeer is te voelen als je er rondwandelt en te zien in de ogen van de mensen die er wonen. Nepalezen zijn toch al een goedlachs volk. De kinderen op de foto stonden al een tijd lang naast het oude huis aan het weggetje aan de uiterste zuidrand van het op de heuvel gelegen dorp. De eendjes op de voorgrond laten zien dat de Nepalese lente al begonnen is en de oude vrouw die buiten het beeld van de foto zit beschermd het groepje kuikens met een bamboestok met een lapje er aan waardoor roofvogels op afstand blijven. De kinderen bekijken het schouwspel met plezier waarbij het jongetje zich laat afleiden door zijn behoefte om met een handgebakken baksteen een houtje in de grond te tikken. Op die manier kerven makend in de harde bodem. Het meisje, misschien wel een zusje van hem, is blijven staan en kijkt naar de oude vrouw en de eendjes.

Zelf heb ik er een tijdje over gedaan om bij ze in de buurt te komen en door ze in het Nepalees gedag te zeggen en een kort praatje te maken lukt het een bijzonder mooie lach te ontlokken aan het kind. Mijn Nepalees is gelukkig slecht genoeg om voor hen in de categorie grappige accenten te vallen.

Het licht op de muur en de grond op de voorgrond vormt in samenhang met de schaduwen in de achtergrond op de grond een mooie driedeling in de foto waarbij de positie van het meisje ervoor zorgt dat de ogen vrijwel direct naar haar dwalen. De eendjes in de uiterste hoek komen dan als een soort ontdekking naar voren terwijl het jongetje een mooie afleiding vormt in het beeld. Op die manier is door de compositie, kleurstelling en handelingen er een natuurlijke spanning in de foto gekomen waardoor ik deze foto als één van de mooiste van mijn reis zie.

Alice © 2011

Little Nepali boy.

I saw him walking out of the small village school. All prepared for the festival that same evening. Smiling. Looking vibrant as kids can do when they are having fun. I still don’t know why but he was the only boy of his age that was all dressed up fancy. He looked great and he knew it. Proud as kids of that age can be. Little did he know why I was there, not being a tourist but somehow looking like one.

It’s an old village where woodcarvers carve wood. And make art. Traditional art that most people will probably see as local souvenirs to buy and take home with them. I didn’t buy anything because some things are better kept in memory than for real. As if memory wouldn’t be real. Anyway, a middle-aged woodcarver told me that half of the number of woodcarvers left for the big city as a result of the economic crisis. I suppose the kid wasn’t aware of that. At least not on the day I visited his village.

Later that afternoon, or was it early in the evening, the festival tent on the main square was prepared for a good festival evening. People started to assemble and most of the elderly were dressed beautifully in the local traditional costume. Some men were wearing western looking businesssuits as a sort of statement telling the others that they are the important ones. But they weren’t because no one, not anyone ,was looking as good as the boy. It didn’t cost him much effort to match his smile with the richness and happiness of his clothes. Clothes did make the boy in his case. When I took his picture he was all to happy to pose, as relaxed as can be. And when the festival finally started, I left. We looked at each other, smiling and waved. The little Nepali boy and I.

Alice © 2011

De laatste farao?

foto: Lefteris Pitarakis / AP

Wat mij betreft, mocht Mubarak vallen, is de nieuwe World Press Photo nu al bekend. Bovenstaande foto van Lefteris Pitarakis, na wat zoekwerk bleek hij de maker te zijn, zegt het allemaal. Het beeld van de oude vrouw die een onbekende soldaat of politieman, het verschil zie ik niet, kust is hartverwarmend en een toonbeeld van de schoonheid van het moment. Het moment waarop een soldaat ontdooid en een vrouw haar moederlijke kant laat zien in een situatie waarbij eerder een tegengesteld beeld te verwachten zou zijn.

De fezmaker

In Cairo in de Khan-al-kalili (de bazaar die uit een toeristendeel aan de ene kant van de weg en een Egyptenarendeel aan de andere kant bestaat) werken de gewone mensen om hun brood te verdienen. De parfummaker die mij zijn parfum verkocht met alle aandacht en liefde voor zijn vak de tijd nemend om precies dat te maken wat bij mij hoorde. Onderwijl hibiscusthee met veel suiker schenkend. En de oude man in het andere deel van de bazaar die de rode en paarse fezzen maakte met een boven het vuur verwarmde ijzeren cilinder waaromheen hij de vilten lappen drukte tot ze de zo karakteristieke simpele vorm kregen. Kwastje er aan en klaar was het Turks-Egyptische overblijfsel van een oude cultuur. Waar zouden de beide oude mannen nu zijn? Wat zouden ze denken en wat zouden ze doen? Zal het goed met ze gaan? Zijn ze veilig?

Bab Zuwayla poort, Cairo

Ik zal het nooit te weten komen ben ik bang. De staat van de Egyptische staat is een staat van wanorde. Chaos in de straten, revolutie op de straathoeken en pleinen. Soldaten en politie met wagens en wapens beheersen de stad waar ik die minaret direct naast de Bab Zuwayla poort aan de zuidkant van de oude stad beklom om op de daken te kijken waar schapen snuffelden tussen de rommel. Niet lang na een bijzonder gesprek met de ogen van een vrouw in chador te hebben gevoerd. Haar waren doordringend en spraken vooral aandacht en liefde. Haar stem was zacht en haar dochters vertaalden in het Engels zodat er een gesprekje mogelijk was. Het is nog steeds een dierbare herinnering. Ze leek, voor zover ik dat kon zien, op de vrouw van de foto van de journalist van Associated Press. Zou het haar goed gaan? Zouden haar mooie jonge dochters mee demonstreren tegen Mubarak? Tegen de farao?

Want het zijn die onbekende gewone mensen die doorgaans het slachtoffer worden wanneer het volk de heerser probeert te verdrijven. De soldaat op de foto is een gewone jongen in dienst van de heerser. Maar de blik in zijn ogen laat zien dat hij het niet meer weet. Niet meer weet of het goed is dat hij zijn werk verricht voor de potentaat. Die man die bepaald wat er in het land wel en niet gebeurt. Die bepaald of het leger en de politie tegen het volk worden ingezet. Die bepaald dat hij zijn kunststoffen scherm voor zijn helm moet zetten om met de baton in de hand en het schild vooruit op de parfummaker, de man met de fezzen en de vrouw in chador met haar dochters zal afgaan.

En diep in mijn hart hoopt hij waarschijnlijk net als al die anderen dat het allemaal niet nodig zal zijn en dat de laatste farao zijn troon opgeeft voor de wens van de zijn volk. Zonder nodeloos bloedvergieten. En heel misschien heeft hij vlak na de foto het mooiste besluit in zijn leven genomen en zijn wapens afgelegd, daarmee de farao de macht ontnemend om daarna parfums te gaan maken. Of fezzen.

Alice © 2011



Eén van de leuke dingen in mijn leven is het constant veranderen van mijn uiterlijk. Verschillende kledingstijlen van lief via ondeugend tot stylish of casual en verschillende haarkleuren. Het laatste jaar durf ik wat dat betreft meer met dat haar van me. Dat lichtblonde heb ik zo lang gehad en via bruin en kastanje is er nu het donkerste bruin dat er te vinden was. Zo goed als zwart. Passend bij het jaargetijde of bij mijn stemmingen of misschien gewoon passend bij wat voor mens ik nu ben.







Ach wie weet volgend jaar weer anders?

Alice © 2011

Het verval.

Ik ben geboren in Den Haag. Tegen mijn gevoel in woon ik er ook. Alles bij elkaar genomen heb ik nu 32 jaar van mijn leven in deze stad gewoond. Hoewel de straten me bekend  zijn en ik wel een zekere trots heb op de toch aparte structuur van de stad zal ik Den Haag niet zo snel mijn stad noemen. Dat heeft er mee te maken dat het een stad is van ambtenaren, gezinnetjes en diplomaten. Overladen met ex-pats in de mooiste buurten, mensen die door de aard van hun bestaan geen enkele bijdrage leven aan de stad waar ze wonen. Consumeerders zijn het die me irriteren op een manier zoals toeristen Amsterdammers irriteren.

Stationsbuurt gezien vanaf de verkeerde kant.

Wat ik wel ik mijn stad, om haar nu toch maar even toe te eigenen, op waarde schat is het ongegeneerde chique. Er zijn van die plekken, winkels en bedrijven die een allure geven aan deze stad die in andere steden niet snel te vinden is. Amsterdam mag dan zijn Amstel Hotel hebben maar dat is toch een vooral platvoerse tent vergeleken met Des Indes aan het Lange Voorhout in Den Haag ingeklemd tussen Dennenweg, paleis Voorhout, Sacher in de richting van de Hofvijver en Pulchri en de Kloosterkerk in de richting van het beste, en bij tijd en wijle meest omstreden, Indische restaurant Garoeda aan de Kneuterdijk. Alleen in Den Haag praten we over Indië in plaats van Indonesië. Haagse Indische restaurants zijn geen Indonesische restaurants en zeker geen Indiase zoals veel toeristen en ex pats veronderstellen.

Den Haag is Berlage. Met de beroemde kiosk op het Buitenhof op de kruising van vier denkbeeldige lijnen vanuit de enige mooie bioscoop van de stad, de schilderijengalerij Prins Willem V (het eerste openbare museum in ons land), de Passage en het pand van de Bonneterie. Jeweetwel die truttige kledingzaak die ook in Amsterdam zit maar die in Den Haag eigenlijk pas echt op haar plek is met in de zaak een grote koepel en kleding die bij het ontwerpen al uit de mode is en dus perfect past bij de Haagse chique (met q u e in plaats van het platte chic met een c). Met Berlage’s grootste prestatie in de vorm van het Haagse Gemeentemuseum. De Amsterdamse beurs van Berlage mag dan bekend zijn maar eenmaal het gemeentemuseum gezien hebbend zal iedereen beseffen dat dit het erfstuk van de grote architect is. En met het pand van Meddens. Meddens, de Rotterdamse kledingwinkel die zich ook in Den Haag, Haarlem, Hilversum en Leidschendam gevestigd heeft maar eigenlijk alleen in Den Haag in een passend pand had dat door Berlage ontworpen is.

Berlage’s mooiste: het Gemeentemuseum

Maar Den Haag lijdt aan langzaam verval. Aan een veronachtzaming van de eigen megalomane architectuur uit oude tijden. Veel is verloren gegaan, niet door oorlogen maar door branden en door economisch slechte tijden. Het gebouw van de oliemaatschappij aan de kop van het Malieveld wordt nu bevolkt door de gieren van de nieuwe economie, een advocatenkantoor. Het monumentale kantoor van de Centrale Directie van de PTT is nu opgesplitst en verdeeld over verschillende organisaties. Asta, de andere grote bioscoop aan het Spui, is al jaren gesloten en verworden tot bouwval, de Passage is als het om winkelaanbod gaat marginaal. Gelukkig zitten er een geweldige boekhandel, een onvoorstelbaar goede banketbakkerij, een bijzonder restaurantje uit vervlogen tijden én de beste kookwinkel van de stad want anders zou er geen mens meer over het marmer komen lopen. En nu gaat, om de hoek van de Passage, Meddens sluiten. Een modewinkel die meer dan honderdtachtig jaar bestaat en in een paar jaar tijds in verval is geraakt. Zelf bewerend slachtoffer van de slechte economie maar iedereen die de winkel ziet begrijpt de echte redenen. Collecties die oubollig zijn, extreem hoge prijzen voor kleding die werkelijks niets anders uitstraalt dan slechts de saaiheid van de familie Doorknoper en een winkeluitstraling die je duidelijk maakt dat je er vooral heel veel tijd kwijt bent om dat sjaaltje te verkrijgen. Alsof je aankopen eerst in zo’n ritselpapiertje gelegd gaan worden voordat ze in de draagtas met echte katoenen hengseltjes worden gedaan.

Berlage’s pand voor Meddens

Persoonlijk heb ik nooit een voet over de drempel van de Meddens vestigingen gezet, afstotend als ik het Meddens modebeeld vind en afgeschrikt door de aanblik van de prijskaartjes in de altijd doodsaaie etalages. Toch voelt het wegvallen van dit bolwerk van truttigheid als een verlies. De winkel in Berlage’s pand hoorde bij de stad, zo gelegen tegenover het Binnenhof. Vanuit Dudok kan je als je bij de ramen gaat zitten de clientèle van Meddens de winkel in en uit zien lopen. Het is de snelste manier om het begrip ‘rechtse bal’ te kunnen koppelen aan het uiterlijk van mensen. Het verlies van de zaak zal voor de VVD ongetwijfeld als een donderslag zijn aangekomen want zelfs Tommy Hilfinger wordt in deze winkel nog als te frivool gezien. De website van Meddens had immers een pagina ‘kledingetiquette’, kom daar maar eens om in de hoofdstad!

Voor wie de etiquette niet kent.

Nee, Den Haag vervalt. Met de introductie van tramtunnels met houten vloeren die ieder jaar gelakt moeten worden en muren die er uitzien als die van een Italiaanse grotto, met de high risers rond het Centraal Station die tezamen meer Manhattan maken dan het Manhattan aan de Maas, met een overdaad aan dameshak onvriendelijk plaveisel verspreid door het winkelgebied (probeer maar eens met hakjes rond de Haagse Toren te wandelen) en met de opkomst van urban chic rond de Grote Markt (die eigenlijk juist klein is), met al die modernismen en verworvenheden is de stad haar ziel snel aan het verliezen.

Slechts een wandeling over de pleintjes (Anna Paulowna, Prins Hendrik, et cetera) en een flaneer poging op het Lange Voorhout of de Frederik Hendriklaan doen je nog het gevoel krijgen in Den Haag te zijn. Het zijn de restanten van een tijd die voorbij gegaan is. Nog bestaande en levende herinneringen die me laten weten wat het is om Haags te zijn. Tot uiteindelijk ook die onontkoombaar eens zullen vervallen en vervormen onder de planologische orgasmen van weer een nieuwe wethouder van stadsvernieling. Het Haagse verval, het is geen weemoed maar juist liefde want dat verval maakt alles zo waardevol.

De nieuwe onhaagse Haagse skyline

Alice © 2011