Coming out. Of niet.

Voor heel veel mensen is het begrip ‘coming out‘, het ‘uit de kast komen’, een zwaar beladen begrip. Voor diegenen die problemen hebben met andere dan mainstream identiteiten en geaardheden, voor hen die (nog) ‘in de kast’ zitten. Om verschillende redenen waarbij de tweede groep, die kwetsbaar is, mijn sympathie nadrukkelijk heeft.

Maar er is nog een derde groep en voor het gemak van argumentatie richt ik me in deze tekst op de LHBT (Lesbisch-Homo-Bisexueel-Transgender) gemeenschap. De gemeenschap in de sameleving die voornamenlijk bestaat uit hen die zelf wel uit de kast zijn gekomen.

Het probleem wat deze gemeenschap heeft is dat de algemene mening binnen de gemeenschap lijkt te zijn dat uit de kast komen een goede zaak is en dat iedereen die het betreft dat eigenlijk ook zou moeten doen. Om emancipatoire redenen. Want de communicatie van belangengroepen en organisaties lezend en kennend kan zonder meer vast gesteld worden dat ‘uit de kast’ komen een goede zaak is en het niet uitkomen voor sexuele geaardheid of genderidentiteit een slechte. Of in ieder geval een ongewenste. Zij die niet uit de kast komen zijn niet geëmandcipeerd en lijden onder de onderdrukking van hun omgeving. Onderdrukking in de vorm van potentiële afwijzing of erger.

253304_377786638994122_385859700_n

Heel vaak is dat ook zo. Heel vaak hebben ‘andersen’, mijn woord voor zij die niet binnen de algemeen geldende maatschappelijke kaders vallen, het zwaar. Haat-criminaliteit en de mildere vormen van afwijzing zijn aan de orde van de dag en de laatste jaren zijn die zelfs erger te zijn geworden. Zowel in onze westerse maatschappij als in andere samenlevingen zoals de Oost-Europese en Russische.

Zelf overigens, ben ik jaren geleden als toen transseksuele vrouw naar buiten gekomen. In een klein dorpje midden in de knellende Bijbelband van het land. Dat was, zo kan ik u verzekeren, geen pretje. De beschimpingen op straat, de afgewende blikken van mensen die eerder pretendeerden vrienden te zijn en de eieren tegen de ramen zal ik niet vergeten. Kan ik niet vergeten en mijn kinderen denk ik ook niet. Uiteindelijk ben ik de bekrompen hel van het dorpje ontvlucht en in mijn geboortestad gaan wonen. Een goede keuze.

Toch ben ik van mening dat de koers die veel belangenbertigende organisaties in het LHBT domein het op dit punt niet goed doen. Immers, de emancipatiedrang (die ik onderschrijf) vanuit die organisaties is groot. Dat uit zich in de algemen mores binnen de LHBT gemeenschap zoals eerder omschreven: uit de kast komen is goed, er in blijven niet. Daar nu ben ik het mee oneens. De aanleiding voor deze gedachte is het zoveelste facebook berichtje in mijn tijdlijn dat op ‘grappige’ wijze mensen er op wijst dat in de kast blijven, het niet uitkomen voor je geaardheid, niet goed is. Ben je gay of trans dan wordt je opgeroepen om daar voor uit te komen. Organisaties als COC doen dat nadrukkelijk. En dat bevalt me allerminst.

Als het zo zou zijn dat er aangegeven werd dat als je uitkomt voor je geaardheid of identiteit je erg welkom bent dan zou dat mooi zijn. Want dat is zo ongeveer het enige dat echt telt. Als er aangegeven werd dat je steun zou krijgen dan zou dat ook erg mooi zijn. Maar dat is niet wat er staat, dat is niet wat er gesuggereerd wordt. De suggestie is dat niet uitkomen voor geaardheid of identiteit slecht is. En dat is het niet. Integendeel. Als een mens besluit om de dagen te slijten zonder expliciet te zijn over sexuele geaardheid of (afwijkende) genderidentiteit dan is dat immers volledig des persoons. Een mens heeft gewoon het recht om zelf, zonder druk van buitenaf, te beslissen om expliciet te worden of dat na te laten. De sociale en morele druk vanuit de gemeenschap is in dat licht bezien immoreel. Want die druk, het constant drammen op de noodzaak tot coming out, ontneemt mensen het morele recht om dat nu juist niet te doen. Het is normatief en goed beschouwd zelfs contra-emancipatorisch. Het is, zo durf ik te stellen, een vorm van groepspressie op individuen die men niet eens kent en in specifieke situaties zelfs morele groeps repressie. De tolerantie voor mensen die om religieuze redenen hun geaardheid of identiteit niet op straat willen gooien is op zijn zachtst gezegd heel erg beperkt.

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om expliciet te worden over mijn andere genderidentiteit dan welke men dacht dat ik had. Mijn coming out over het feit dat ik lesbisch ben overkwam me eigenlijk meer dan dat ik er ooit over nagedacht had. Het feit dat ik eigenlijk in zekere zin bisexueel ben vind ik zo weinig interessant dat ik niet de moeite neem dat te verhullen nog te bespreken. Voor mij zijn gender en sexuele geaardheid begrippen die fluïde zijn. Ja, ook gender. Ik voel me heus niet altijd vrouw. Ik weet zelfs niet wat het is om me man of vrouw te voelen. Het interesseert me ook niet als het om mezelf gaat, ik ben gewoon wie ik ben.

Toch vind ik beslist niet dat iedereen moet uit komen voor, publiek moet worden over, genderidentiteit en sexuele geaardheid. Wat mij betreft moet iedereen dat gewoon zelf weten en daar keuzes in maken of juist geen keuzes daarin maken. Ik kan me niet verenigen met de morele dwang die er vanuit de LHBT gemeenschap wordt gelegd op die mensen. Sterker nog, ik vind die morele dwang onethisch. Wil je in de kast blijven? Prima, dat is jouw keuzen en dat mag. Wil je dat niet? Ook goed, ook dat is jouw keuze en als je hulp nodig hebt om staande te blijven in de maatschappij die je (deels) zal afwijzen dan verdien je alle hulp. Natuurlijk.

Maar alsjeblieft zeg, laten we gewoon ophouden met die stomme berichtjes die mensen moreel onder druk zetten. Geef mensen echte vrijheid. Vrijheid inclusief het recht op de keuze om niet expliciet te zijn over zaken die nadrukkelijk strikt persoonlijk zijn. Uit de kast komen mag en verdiend steun. Maar het hoeft niet. Echt niet. Wat als die goedbedoelende organisatie ook zeggen.

© 2013 Alice Anna Verheij

Advertenties

Lelijk lesbisch.

Ik heb vijanden. Dat is het voorrecht van veel schrijvers en journalisten en voor sommigen een bevestiging van hun kwaliteiten. Ik moet er dus maar gelukkig mee zijn denk ik dan.

Zo schreef ik eens wat artikelen over criminele activiteiten in het lesbische circuit. Om te onthullen hoe het er soms in het gay zakenwereldje ook aan toe kan gaan. Uiteindelijk is niemand gebaat bij criminaliteit binnen de scene. Tsja, ik liep nu eenmaal tegen wat ranzige zaken aan en dan is er de simpele keuze te maken: schrijf ik er over of schrijf ik er niet over.

Ik schreef er dus wel over.

Dat heeft opgeleverd dat een aantal mensen serieus gelezen hebben wat er stond, er een advocaat op mijn dak gestuurd werd (die met de staart tussen de benen vertrok toen ik die fijntjes wees op de persvrijheid in dit land en de suggestie deed maar eens een klacht in te dienen bij de Raad voor de Journalistiek, wat niet gebeurt is natuurlijk) èn het leverde me op dat een aantal ‘dames’ in het circuit me de bevallige ruggetjes toekeerden of langs mij heen keken wanneer ik weer eens in de buurt was. Dat laatste overigens tot mijn genoegen want echt verheven gezelschap was het toch al niet.

schets door rhemdoodles.com

De lesbische scene die tot dan toe vooral vrolijk en uitgelaten was werd lelijk. Want lelijk lesbisch bestaat dus ook. En ik had weer iets nieuws geleerd namenlijk dat er geen minderheid bestaat waarin het lelijke van de mensheid zich niet ook doet gelden. Als ik nog illusies had op dat vlak dan waren die daarna verdwenen. De affaire was wat mij betreft vooral een démasqué.

Het resulteert er zelfs in dat er ongeveer een klein jaar na dato in tekstberichtjes naar een vriend over mij gesproken wordt als ‘ergste vijand’. Dat is zo iemand waar je mee kunt heulen of niet. De bedoeling was natuurlijk om het laatste te bereiken maar zoals altijd beseffen afzenders niet dat die vorm van communicatie een averechts effect heeft en zonder uitzondering er toe leidt dat de verzender (m/v/a) zelf aan de zijlijn komt te staan.

Maar het is dus ook wel een bevestiging. Een bevestiging dat sommige mensen het niet kunnen verteren dat de waarheid zichtbaar is geworden over hun handelen ten nadele van anderen. Een bevestiging ook van de lelijkheid van de persoon in kwestie. Wees gerust, ik noem hier nu geen namen. Toegegeven Utrecht is geen Den Haag maar dat gedrag is wat wij in mijn stad niet chique (let op de -que) noemen. Daarmee de dader voorgoed plaatsend in dat deel van de samenleving dat zo poëtisch ‘het grauw’ wordt genoemd. En grauw vermijdt men. Ik in ieder geval want het past niet bij me. Ik hou van kleur en kleurrijk.

Ik hou vooral van oprechte mensen die anderen niet onderuit schoffelen, mensen die niet anderen zakelijk kapot proberen te maken, mensen die niet met populistisch gedrag meelopers om zich heen verzamelen in bedenkelijke lastercampagnes op sociale media. Ik hou van mensen die van kunst houden, die er van houden anderen ruimte te geven en te stimuleren tot mooie dingen. Ik hou van mensen die onbaatzuchtig zijn en begrijpen dat geld nooit een drijfveer mag zijn om anderen te schaden. En gelukkig weet ik me in prachtig gezelschap. Gezelschap waar die rare anderen zich niet in thuis weten en ook niet in thuis zouden voelen. Het is weer zomer meisjes dus vergeet dit alles maar snel. Het wordt tijd voor een leuk reisje naar Lesbos. En jullie weten het hè? Vrij en boek safe!

© 2012 Alice Anna Verheij

Playboy, voor mannen en vrouwen maar niet voor mij.

Ik identificeer me niet uitsluitend als vrouw. Dat kan ik niet. Ik ben zowel (en vooral) vrouw maar ook een beetje man. Ik ben beide ook niet, ik ben anders. Ik ben een transvrouw, een transgender vrouw, een vrouw met een transseksueel verleden. Om het nog maar eens duidelijk te stellen. En ik val op vrouwen. Heb soms ook relaties met vrouwen (gehad). En sex. Omdat ik transvrouw ben is dat lesbische sex binnen een lesbische relatie. En dus, als er een enquete langs komt die daar over gaat behoor ik tot de doelgroep van geënqueteerden.

Of toch niet?

De Playboy wil met de komende Gay Pride een nummer uitbrengen speciaal voor lesbische vrouwen. Volgepropt met vrouwelijke eye-candy waar vooral vrouwen geacht worden onrustig van te worden. De mannen ongetwijfeld ook dus het zal de verkoopcijfers alleen maar ten goede komen. De Playboy zou de Playboy niet zijn als ze zich niet overmatig zouden richten op sex en dus is er een enquete op touw gezet die het beeld dat mensen hebben – excuus – ‘mannen en vrouwen’ hebben van lesbische relaties en lesbische sex. De Playboy wil weten van mannen en vrouwen wat zij weten van wat de dames zoal onder en boven de lakens met elkaar uitspoken. Een enquete over damesliefde, scharen en voorbinddildo’s dus. So far so good.

Nu ben ik de lulligste niet – pun intended – dus dacht deze dame de betreffende enquete maar in te gaan vullen. Ik ben natuurlijk vooral geïnteresseerd wat die vragen zouden zijn.
Maar toen ging het mis.

Bij vraag 1 wordt om ‘geslacht’ gevraagd. Moderne transvrouw als ik ben dacht ik dus volautomatisch daar ‘anders’ of ‘derde’ of ‘transgender’ in te kunnen vullen. Nou, mooi van niet dus. De Playboy verplicht me meteen bij vraag 1 al om man of vrouw te zijn. En het is een verplichte vraag dus ik mag niet voorbij Start, ontvang geen Playboy mok en hoef nog net niet door naar de gevangenis.

De Playboy is een uiterst conservatief blaadje met blootplaatjes en wat camouflage artikelen er omheen om het vooral maar de onderscheiden van de ranziger pornoblaadjes bij de sigarenboer of de Bruna. Goed, de foto’s zijn gemaakt door duurdere fotografen met duurdere apparatuur op locaties die de Jort Kelders van deze wereld ongetwijfeld bekend zullen voorkomen. Maar daar houdt het onderscheid dan ook wel mee op. Om met Golden Earring termen te spreken: het gaat ze om tits and asses en wie kunnen het daar nu beter over hebben dan hitsige vrouwen en geile heteromannen? Bij de Playboy is er geen plaats voor respondenten die niet voldoen aan de hormoongestuurde beelden in de hoofden van de redacteuren van het nationale pornoblad voor de nouveau riche. Transgenders bestaan niet en als ze wel bestaan zijn het dus geen mannen en vrouwen en mogen ze dus ook niet meepraten over ‘het beeld van lesbische relaties en lesbische sex in Nederland.’

Nou bedankt hoor Playboy. Goed gedaan jongens. Ik en mijn vriendandersen staan wel weer langs de zijlijn.

Gelukkig heb ik de Playboy niet nodig om de vragen te beantwoorden (of bedenken).

© 2012 Alice Anna Verheij

Confused? You shouldn’t be.

Many years ago there was a television series that started every episode with this great line:

“Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.”

I love this line as it pretty much describes what I am about to tell and request you, dear readers, fans, lovers, friends and who-evers.

Most, if not all of you, know that I am an open and out transgender lesbian woman. Proud on all three labels and at the same time disgusted by the fact that labels exist because they discriminate, set people apart and make them vulnerable to ridicule. The thing is that I am very aware of the fact that I confuse people. Because I am who I am. Wether it is in a café or bar where sometimes a guy gets swept of his feet and starts asking indecent questions (yes, it happened again last week) or online where without asking people sometimes refer to me as a transsexual writer and film maker. As if my writing and film making has anything to do with my past and current gender.

The problem is that I am lesbian and transgender. This is socially a deadly combination in the lesbian community which is by it’s nature my natural hunting ground (pun intended). No really, I love and prefer women so it’s all perfectly natural being a woman myself and being single that I frequently move in the lesbian scene. Like hetero’s move around and meet people in their little part of this gendered world and gay men move around in their little dark rooms. I do not so much differentiate between transwomen and ciswomen, as long as they are gay and can connect with me I will find them interesting. And when attraction hits me the only thing that really counts is the fact that they’re women and not men.

Now why do I write all this and what has that to do with others being confused? It is all quite simple but for some people obviously too darn complex to grab. So let me explain.

I for one don’t give a damn that my past is influenced by transsexuality. And I also don’t give a damn that I happen to be lesbian (although I did hit up some guys in past years like most other lesbians do although some of them are to zealot to admit that). It’s always the others who seem to care. It’s the others who are ‘interested’ in my transsexual past and show that by indecent questions (and sometimes proposals) and a weird interest in how the plumming is inside my pants / skirt / dress / sarwal… I never ask them the same questions. It’s always the others who do.

So I often wonder why people can not just let things be as they are. Simply accept the fact that lesbians do exist and are as much female as any heterosexual woman and that transwomen (transgender or transsexual) are also just as much a woman as any cis gendered (genitalwise born) woman. And I also wonder why people seem to have the urge to think or advocate for me that transwomen should be treated just like anyone else. I don’t need others to speak for me. I don’t need others to advocate my rights to be who I am. And I certainly do not need any promotion for myself and my books and films with a fat line underneath the words trans and lesbian. If I want to use my sexuality and gender for promotion of myself and my work I can very well do that myself, thank you very much!

And as I don’t want to do that and am only interested to play the transgender and lesbian cards when that support emancipation of any of these groups I want to decide when those labels are used in connection with me. So please, please, please, just forget about all the crap concerning gender and sexuality when it comes to me and my work. If you haven’t noticed it by now let me tell you who I really am:

I am Alice Anna. I write. I make photos. I make films. I love women. I love South Asia. I love me.
(And maybe you if you’re lucky!)

That’s all there is to say about me. And if any of you ever want to refer to me as a transsexual or lesbian: ask me first! Because after all, that is none of your business until I allow you to make it such. Don’t abuse my identity, my gender or sexuality. Don’t abuse me. Because I have had it with that completely. And believe me that has everything to do with the general behaviour and transphobia in the lesbian and hetero scenes where a lot is said about acceptance and tolerance but much less is done to allow women like me to fully participate. My dear people, if not specifically requested by me in person, stay the fuck out of my knickers!

I rather see you buying my books, photos or come and watch my film when that’s coming out of the closet in a couple of months because you like them!

Alice © 2012

Being lesbian (1920’s – 2010’s).

I live a quite liberal life. In my own country and my own culture. Which means I do not hide my gender or my sexual prevalence. Of course I am open about both as my friends, family and readers know. After all, it’s 2012 and we live in a modern world, don’t we?

Image

1928 American Novel

But this is certainly not true everywhere. There are still many societies and cultures (and / or religions) that disapprove homosexuality and transgenderism. And being confronted with that after many years of being out of the closet is ehm, well ehm, confronting… Without giving away too much details I can safely say that it’s ok to be lesbian and travel and work in Nepal. As long as you stay beneith the radar. So for most of the time I did so. On the few occasions that I was open on myself I received mixed reactions. Some people, including my best friends there, didn’t make a fuss. Others however said they didn understand and as for most people the standard question for a western woman traveling alone is “do you have a husband?”. When answering no most people gave me some sort of pityful look and sometimes even said: “oh how sad.”. In most cases I didn continue conversation on the relationshsip line so that was it. And some specific situations turned awkward when people simply said “We don have that in our society.” Which is of course total crap.

I do honor other cultures and religions I am not familiair with so I just go things out of the way. Why would I make life more difficult than necessary?

But then love strikes and after an initially good time things turned for the worse. And I learned. The hard way. I learned that some things are simply not possible in traditional societies for all kinds of reasons. And I realized that although in many places on the globe people like me are gathered equal to anyone else there still are many, many places where that is certainly not true. That in itself makes me sad. Very sad. Because it takes away the opportunity for that one most beautiful thing on earth: love.

This world is not as modern is it looks like. Unfortunately.

Alice (c) 2012

Einde van een (b)lad relatie.

Ik heb niet veel abonnementen op bladen of kranten. Ik ben niet zo’n bladenmens. Als ik een abonnement heb is dat eigenlijk een compliment voor de makers omdat het blad dan bij mij past. Ik kan me dan blijkbaar vinden in de inhoud, de vormgeving, de ideeën en idealiter in een combinatie van die drie. En nu heb ik dus weer een abonnement minder.

Enige jaren geleden, nadat mijn leven een beslissende wending had genomen, kwam ik er na een tijdje achter ook nog lesbisch te zijn. Ik heb in de afgelopen jaren een paar vriendinnen maar ook een vriend gehad waarbij het laatste toch wel erg tegen mijn eigen seksuele voorkeur in ging. En dus heb ik me jaren terug in het lesbisch uitgaansleventje gestort en heb ik zelfs een abonnement genomen op het belangrijkste (en enige) Nederlandstalige lesbische maandblad. In die tijd nog een wat kneuterig blaadje dat niet uitblonk door flitsende vormgeving en hormonaal onrustige inhoud. Niet hip, niet hitsig maar wel gericht op de doelgroep. Het was een leuk blad.

Nu is de ellende van bladenmakers dat het nooit goed is. Het moet na een tijdje weer he-le-maal anders. Groter, dikker, glimmender, flitsender, hipper en in sommige gevallen internationaler. De makke in de professioneel niet zo zelfverzekerde lesbische sector is dat er dan naar kerels gekeken wordt. Het moet gaan zoals die kerels het weten te doen. De gay krant is een redelijk stevig blad geworden dat er niet voor schuwt geëngageerd te zijn. En dus werd er een mannelijke hoofdredacteur ingehuurd om het blad op te stuwen in de vaart der Amazones volken. En het moet gezegd, het blad onderging een ongehoorde facelift. Een make over van jewelste. Het is inmiddels een visueel fraaie glossy met mooie hippe meiden er in en geen onderwerp wordt geschuwd zolang het maar gaat over uitgaan, sex en feromonen. Doodsaai dus. Want het blad heeft zich afgekeerd van de doelgroep en is een in-crowd blad geworden van vlotte, hippe en vooral jonge sexy lesbo’s. Veel lawaai, veel geleuter, veel uitgaan, veel interviews met weer het zoveelste min of meer bekende stijlicoon.

Binnen het klein(zielig)e lesbische wereldje zijn er die op schoot gekropen zijn bij de-man-achter-het-blad. Zozeer dat je zou denken dat ze maar beter kunnen trouwen met hem. De sociale media worden al maanden bedolven onder meer dan klef gedoe tussen hoofdredacteur en die lieve schatten van een geweldige meiden in het fantastische dreamteam. Die overigens allemaal gewoon plat belang hebben bij een bevriend blad want dan kan je toch gemakkelijk in de publiciteit komen en dat is weer goed voor de zaken, nietwaar? En de-man-van-het-blad leeft in de illusie dat al die leuke lesbische vrouwen helemaal gek op hem zijn en dat na het veroveren van de lesbische bladenmarkt in Nederland de rest van de lesbische wereld zich maar beter snel aan zijn voeten kan werpen. Ach. De ‘Zij aan Zij’ is verworden tot een ‘Zij aan zijn zij’, met een slogan als ‘THIS=US’ gaat het hem niet worden. Want ik bepaal liever zelf wat ik ben. ‘This is me’ bevalt me toch echt beter.

Het is inmiddels allang niet meer een blad voor alle lesbische vrouwen. Een testje bij een aantal andere lesbische vrouwen, nota bene jonger dan ik, leverde op dat ze er geen bal aan vonden. Ze herkenden zich er niet in. Net als ik dus. Want dat is het probleem inmiddels: het lijkt wel of het gaat over een andere wereld en niet over de wereld van lesbische vrouwen die ik ken. Het blad straalt uit dat het alleen interesse heeft in mooie, super vrouwelijke, o zo trendy en sexy vrouwen die vooral interesse hebben in vier zaken: uitgaan, sex, mode en hoe zwaar die coming out was. Saaier is niet mogelijk. Het is jammer genoeg ook een vooral Amsterdams blaadje geworden, niet verwonderlijk met een Amsterdamse hoofdredacteur en een dominante lesbische scène in die stad. Alsof de rest van Nederland niet bestaat. Nou ja Utrecht mag ook nog mee doen geloof ik.


Toch leuker? Diva, the leading lesbian glossy. 

De lol is er af maar ik ben een loyaal mens en ben dus al twee jaar abonnee van het blad zonder dat ik het nog serieus lees. Verder dan doorbladeren en op de stapel in de hoek gooien of in permanente leesleen geven komt het inmiddels al lang niet meer. Daarbij komt dat er een paar maal discussies hebben plaatsgevonden over structurele aandacht voor transvrouwen die eindigden met de opmerking dat echt structurele aandacht zou leiden tot krimp van het abonneebestand. Vanaf die opmerking uit de mond van de hoofdredacteur is het niet meer mijn blad. Want ik hoor niet tot de doelgroep.

En vandaag viel de bijl. Een email nieuwsbrief met precies die tekst die ervoor zorgt dat zelfs ik afhaak. Het blad is nu gekocht door de hoofdredacteur. Het enige lesbische blad ter wereld dat niet alleen hoofdredactioneel gerund wordt door een man maar ook nog eigendom van die man is. Doe maar niet denk ik dan. Zeker niet met teksten als:

“Stoerder, vrouwelijker, dikker, moderner, interessanter, meer diepgravend, heftiger, ernstiger, luchtiger, pittiger, meer divers en vooral lesBischer.”

Nee, het wordt einde oefening. Want de hoofdredacteur / eigenaar wil de wereld veroveren. Groter, dikker, internationaler, het grootste lesbische blad van de wereld. De hoogmoed kan niet ernstiger wat mij betreft. Want net als zoveel andere lesbische vrouwen zit ik helemaal niet te wachten op groter, dikker (typische fallische mannentermen) en internationaler. Het klinkt mij teveel als een wedstrijdje verplassen met bladen als Diva dat al heel lang het lijfblad in Engeland is en ook uitblinkt door hitsigheid trouwens.

Ik wil een leuk, klein, mooi gemaakt, sympathiek, aardig, boeiend, interessant en verantwoord blad voor alle lesbische vrouwen. Ook voor transvrouwen die lesbisch zijn dus. En dat is nu precies wat er niet gebeurt met de Zij Aan Zij. Het voordeel van deze rare beweging van wat eens een lesbisch blad was is dat er wellicht weer wat ruimte ontstaat in bladenland. Voor dat leuke, kleine, mooi gemaakte, sympathieke, aardige boeiende, interessante en verantwoorde lesbische blad.

Dus, sorry Franc, het is over. We gaan uit elkaar. Ik geef je (blad) de bons. Je bent me toch te mannelijk. Au revoir.

Alice © 2011

The perils of investigative journalism within the lesbian community.

A while ago I reported about criminal campaigning within the lesbian scene in the Netherlands and beyond. I wrote about how a group of anonymous – but with some effort traceable – people with a business interest tried with some degree of success to slander against some businesses in the Netherlands and Greece. In that article I unveiled the dark truth about some corners of the lesbian community where criminal practices prevail over healthy competition and a free market.

I wrote about a slanderous press statement made by that specific anonymous group and the all to obvious and documented link with a specific company in Germany. If anyone doubts this, here’s a quote, an excerpt from that press statement which literally names that company and the name of their CEO as the contentwise responsible party for that press statement. Mind you, the email with this statement was send from that companies email address according to the metadata from the extended email header which in numerous legal cases is rendered as solid evidence concerning the identification of the sending party. Also, there is written statement by third parties that the press statement was handed over to people from the lesbian community on Lesbos and beyond. Here’s the excerpt:

“The decision to publish in Germany was made in order to be subject to the jurisdiction and liberal German press (media) law. Every day, many Europeans are informed by the media and the liberal press about abuse of authority and corruption of Greeks. Among other things, we were threatened twice by Sappho Travel and exactly this case was brought to our attention: “We know how to defend ourselves (being Greeks) in our own country and you are just a foreigner.” For the purposes of German press (media) law, editorial responsibility is held by Skytravel24 GmbH (registered in accordance with German law under HRB 17896 in Wiesbaden), represented by CEO Natascha Hassel.” 

As a journalist I acknowledge freedom of press but the press statement I am referring to and from which the above closing quote comes is a flatout slandering statement accusing companies and individuals of deception, threats and much more without presenting any proof. It is also a blunt statement of German hatred and prejudice against Greece and the Greeks, their own target market. How curious and how inappropriate, especially in this year. But even more important is that this very quote proves the intent to harm others by the press statement. As if they were hiding behind press freedom. All of  this makes the happenings of today all the more ludicrous as it is that same press freedom they now seem to be attacking. Now how will that look in court?

Because thing is, today I received a threatening email from a Dutch based lawyer summoning me to ‘correct my statements’ concerning this company and even withdraw my articles about the slandering campaign. This was done in the name of that company in an all to obvious attempt to silence me as a writer / journalist who reports about this specific case.

Well, hell no!  Interesting enough, it seems that this lawyer has not taken my claim of the availability of solid proof of this criminal behavior seriously or has been poorly informed by their own client. Well, they are of course in for a surprise as currently I am working on another article meant for the national press unveiling the manipulations and slandering and the way they try to silence people reporting on that. The evidence that I have available is rock solid, double checked and confirmed by third parties. Also, I have been following the events in this case for the past year and with the evidence in hand it is very easy for me to link the aforementioned German company, a travel agency, to the slandering case. I only had to verify the source of their own press statement! More specifically, that press statement has been dropped into the lesbian community by email from that companies email address on June 28 of this year. And in fact, they pointed their finger to themselves in that very press statement as per the text in the above quote. A blunt and naive case of self accusation. As a journalist I merely mirrored their own press statement, second sourcing it. So they are actually asking me to withdraw a story based on their own press statement. How crazy can it be?

At this stage I will not reveal all information neither will I reveal the whole press statement where this affair seems to be originating from. Yet. Simply because I don’t want the victims of that slandering campaign to be hurt again by reposting that garbage. But also because it’s simply too early to my judgement. What some people do not seem to realize is that press freedom and freedom of opinion (although I am just stating and analyzing proven facts in my articles with the consequence that these (f)acts are criminal which is an observation and not so much an opinion) are rights that cannot be shoved aside that easy. They are well linked to the very foundation of our constitution and international rights. They also do not seem to realize that slandering in press statements is something that will in the end work against themselves.

Another thing is that obviously some people do not seem to realize that putting pressure on a journalist not to publish or even withdraw usually has the exact opposite effect of what the aim of that pressure is. In this case, the very act of pressurizing me merely underlines the importance of unveiling the truth of this type of dealings in a community that is in some areas not as tolerant, open and liberal at all. It also makes me more eager to dig deeper and push for publication of the other results of my findings.

As to be expected I am not at all impressed by this type of pressure. So, dear readers, stay tuned and within a few weeks I will produce another article about the current legal case in Greece and the upcoming legal case in the Netherlands concerning the slandering campaign that I presented in my previous articles. If necessary all related evidence in the form of documents and third party acknowledgements and statements will be published on this website as background information for the whole gay community to be read and judged.

As always I stand for a free and independent press. Even if that is not liked by other lesbians within the community. Even when I’m threatened by whatever means. The truth has to prevail, always! So to quote Johnny Cash in one of his last but greatest songs written by the infamous Tom Petty:

Well I won’t back down
No I won’t back down
You can stand me up at the gates of hell
But I won’t back down

Alice © 2011

Titels.

Ik ben voorgedragen voor een titel. Nu ben ik niet zo van de titels en neig ik – hoe ongeloofwaardig dat ook misschien is in de ogen van sommigen – naar ernstige verlegenheid wanneer ik gecomplimenteerd wordt. Dus weet ik me niet zo goed een houding te geven. Het is namelijk zo’n titel waarvoor je voorgedragen wordt en vervolgens op basis van het aantal stemmen die titel al dan niet toegewezen krijgt. Een soort publieksverkiezing dus en we weten inmiddels allemaal wat er met Elsevier ringen en Gouden Kalveren gebeurt. Wat de titel waard is ligt hem in zowel de erkenning door de ontvanger als door hoe ‘men’ over die titel denkt.

Zet ik de mogelijkheden tegen elkaar af op een twee-bij-tweetje (ja, oude gewoonte tot versimpelen van de werkelijkheid en ik weet het) dan is de aanblik daarvan zo verontrustend als de negatieve uitersten van de assen aangeven. Maak ik een vier kwadrantenplaatje waarin de ene as die van persoonlijke waarde van de titel met de uitersten ‘flut’ en ‘wow’ en de andere as die met dezelfde beoordelingen maar dan vanuit het collectieve beeld van mij zijn. Dan levert dat kwadranten in termen van mijn beleving op die variëren van ‘waardeloos’, ‘niet van belang’, ‘deprimerend’ en ‘geweldig’ op. Zo oppervlakkig bezien ga ik alleen voor het kwadrant ‘geweldig’ en dus is zo’n verkiezing een verontrustende zaak in relatie tot mijn gemoedsrust. En erg rustig is mijn gemoed toch al niet.

Maar goed, ik ben dus voorgedragen voor de titel ‘LesbICOONingin’. De gruwelijke woordspeling daargelaten en de reductie tot doods object, want dat zijn iconen doorgaans, staat zo’n titel dus voor iemand die blijkbaar iets met lesbiennes heeft en een voorbeeldfunctie vervuld. Even serieus, dat is de strekking van de tekst van de Stichting OndersteBoven die opkomt voor lesbische, biseksuele en transgender vrouwen en zo. Nu heb ik inderdaad heel graag iets met lesbiennes, hoewel de voorkeur toch wel gaat naar één tegelijk hoor. Ik hoor immers zelf ook tot het pottenleger. Er zijn, hele lieve, vriendinnen die dus blijkbaar vinden dat ik een positieve voorbeeldfunctie vervul binnen de ‘lesbische gemeenschap’. Wat die gemeenschap dan ook wezen moge. De reden voor de aanbeveling, en die waardeer ik echt wel hoor, is dat ik soms onthullend schrijf over gesodemieter in die gemeenschap. Want zoals in elke gemeenschap bestaat ook daar gesodemieter.

Jaren terug leerde een ex-baas van me mij een wijze les. Die ging als volgt. ‘Weet je Verheij, als een organisatie groot genoeg is kun je er maar beter vanuit gaan dat ze een afspiegeling van de samenleving is. En dat houdt in dat er dieven, moordenaars, verkrachters, oplichters en viezerikken in die organisatie werken.’ De uitspraak is me altijd bijgebleven als de ultieme ontnuchtering van de positieve blik op de samenleving. Er zijn dus bedriegende Angolese asielzoekers waardoor Mauro het extra moeilijk krijgt en er zijn criminele lesbiennes. En omdat ik nu eenmaal een wat losse pen heb kan ik het niet laten om daar over te schrijven als ik daarmee geconfronteerd wordt. Een paar onthullende artikeltjes op deze schrijfplek over gelazer op Lesbos en de criminele praktijken in lesbisch ondernemersland zijn daar voorbeelden van. Net als mijn teksten waarin ik ageer tegen de marginalisering van transgenders in deze maatschappij en de bedenkelijke rol van de overheid daarbij. Ik schrijf dat soort artikelen en stukjes met gemengde gevoelens. Enerzijds heb ik de journalistieke drang om een stevig commentaar te geven op de actualiteit maar anderzijds vind ik het erg dat te moeten doen over zaken waar dat niet bij nodig zou moeten zijn. Transgenders mogen immers niet gemarginaliseerd worden en in de lesbische scene kan ik het maar moeilijk verdragen dat er sprake van criminaliteit is.

Edoch, voorgedragen worden voor een dergelijke titel is, zeker wanneer dat gemeend gebeurt alleraardigst. Het is een soort waardering voor dat wat ik doe en waar ik voor sta. Wat mij betreft ook iets waarvan ik hoop dat het niet meer nodig zal zijn. Dit soort titels mogen wat mij betreft afgeschaft worden wanneer de reden van toekenning niet meer bestaat. In dit geval wanneer lesbische, biseksuele en transgender vrouwen op alle gebieden volwaardig in de samenleving staan en als zodanig gewaardeerd worden. Kortom, als eigenlijk iedereen een LesbICOONingin zou moeten zijn. Tot die tijd echter kan er dus gestemd worden op iemand die zo’n titel verdiend. Dat ik daarbij voorgedragen ben als transgender lesbienne zie ik dan maar als een erkenning.

Ik ga hier niet zeggen hoe en waar er gestemd kan worden, dat is niet zo mijn manier van zelfpromotie. Google biedt wellicht uitkomst mocht U, lieve lezer, willen stemmen. En op mijn hoeft U echt niet te stemmen hoor. Het màg natuurlijk wel. O, en mocht ik nu gekozen worden door een schare enthousiaste fans dan beloof ik de Gouden Lesbo niet uit het raam van de taxi te gooien.

Alice © 2011

PS Rijk is dood en dat vind ik jammer. Ik hield van de grumpy old man al was het maar omdat hij zijn Gouden Kalf met genoegen op straat flikkerde…

Havoc on Lesbos.

ANOTHER UPDATE (November 7):
Today I receive d a threatening email from a Dutch lawyer summoning me to take back the article you can read underneath these lines. Of course I shall not do that. My public reaction to this can be read here: http://wp.me/p29zz-1KP.

UPDATE:
As the latest reactions on this article do not add anything to what’s already been written the possibility to file any further comments is closed as of now. If you want to react further, please email me directly on alice.schrijft@xs4all.nl.

As the writer of this article I do understand that some people who have additional information are afraid to react publicly but still want to share that information. That is possible! Any reactions containing new information and additional facts are most welcome. Sources will be protected by me as I never reveal them according to normal journalistic standards. New information is welcome and will possibly be used for a follow up article that is currently being composed by me.

Alice Verheij 

English translation of a previously published Dutch language article on this website.

Sometimes I would like that lesbians, or maybe the whole gay community, would behave themselves a little bit more like the heterosexual mainstream. Mind you, sometimes, only sometimes. A lesbian businesswoman operating in the lesbian market told me a while ago that she didn’t understand why some lesbian businesswomen in ‘the community’ behaved themselves the way they do without scruples. My curiosity was awakened and I wondered what had happened. After a few months of research in the dark dungeons of the lesbian business community I got my answer. Which was not a very nice answer because it seemed that there were very dubious, if not Mafioso, practices going on out there. Healthy competition seems to be banned, just like a free market. Intimidation and manipulation rule.

Since many years a festival is being organized on the Greek island of Lesbos aimed at lesbian women. For the outsiders: on Lesbos once lived Sappho, a famous Greek female poet who wrote about lesbian love. The lesbian pilgrimage is visited yearly by a large number of lesbian women from all over the globe around the solstice during summer. Women who collectively enjoy sun, sea, food, hospitality and each other, celebrating the lesbian lifestyle. The ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is an attraction for many lesbians and many have been there or will go there because one should go there at someday. If you like great music you wait every year for the Dutch Pinkpop Festival and if you as a woman love women   Lesbos lures you in the summer. It’s a great festival. Or rather: it was a great festival.

Where many people travel rises business interest. It’s like that in the hetero world and the lesbian community obviously is just like that. And although the Netherlands is a small country, it certainly is not without importance in the international lesbian community. That business interest, thus money, translates itself normally into a healthy competition between businesspeople and companies. The hundreds of women who travel to the Skala Eressos festival every year represent (travel, accommodation and expenses added up) the equivalent of a couple of hundred thousand Euro’s potentially rising to about a quarter million Euro’s. A bag full of money who for some is so attractive that they choose to fight newcomers in that market. That fight, according to the lamentation of the business woman, knows no scruples. Literally.

What’s the issue? Since April 2010 the Dutch based travel agency TravelWomen, which aimes specifically at the lesbian market, is trying to monopolize the market. That is done by at least supporting a (now after nine months of creating havoc) slander campaign against their newcomer competitor Pink Pearls. Which, when the issue escalated to Dutch soil, ended up in threats and intimidation and even blackmail of artists who were booked to perform on women parties organized by that same newcomer competitor. A slander campaign orchestrated by an anonymous group of lesbian women. This group a.k.a. ‘De Moraalprincessen’ (the Morale princesses), succeeded in their endeavor with a social media (Facebook and Hyves) centered slander campaign. They were able to do that because on the one hand the victimized business woman was not able to respond timely and adequately because of very sad personal circumstances and on the other hand because many women in the lesbian community hopped on the slandering bandwagon. Tempted by the sensationalist gossiping of populistic lesbians mainly from the Amsterdam lesbian community. No means were shunned to push the competition out of the market and as a smart distraction maneuver the organization of parties was spearheaded to ‘get their point across’ within the community, sidelining the concerned businesswoman. The parties organized by ‘Garbo for Women’, previously organized by two (now former) businesspartners (the women behind ‘Garbo for Women’ and ‘Garbo Amsterdam’) were monopolized by the first. Although both business partners had previously agreed that they would both follow their own track to organize their own parties ad lib, ‘Garbo Amsterdam’ was falsely accused of name stealing the Garbo name. Social media were extensively used to blacken and destroy ‘Garbo Amsterdam’. Even an (expensive) name change to ‘Pink Pearls’ was to no avail. Women were pressed through social media to boycott the Pink Pearls parties. The organization behind Garbo for Women stayed silent, they were not attacked end pushing out Garbo Amsterdam was beneficial for the business. They enjoyed that the uncritically community morally allotted the Garbo name to them. But it didn’t end there.

Garbo Amsterdam (now Pink Pearls), who organized the Garbo Amsterdam parties (later the Pink Pearls parties), owns some other businesses. A datingsite, a webzine and the organization of travels to the Eressos festival on Lesbos. Which was the original target. So, coincidentally , in April another group of again anonymous lesbian women started, in close cooperation with a German company (Skytravel24 from Wiesbaden) a slander campaign by publishing a Europe wide press statement. From early 2009 it was reported in the media that the festival in september on Lesbos was organized by TravelWomen. This, of course was not true because the real organizers of the festival, Sappho Women, is a Greek organization based on the island. Even a respectable newspaper like the ‘Volkskrant’ was misguided in a published interview with the editor in chief of the ‘Zij Aan Zij’, a Dutch lesbian monthly, in which again this false image of reality was painted. In June the campaign intensified en as said, a press statement was issued and distributed on June 28 on Lesbos. Again social and traditional media were used. That misguiding press statement kept on circulating until the September festival amongst women visiting Lesbos. Those campaigns were led by the anonymous groups ‘The Lesbian Veterans of Eressos’ on Lesbos and ‘De Moraalprincessen’ on Facebook and Hyves in the Netherlands. But with some digging it was not that difficult to unveil the people behind these anonymous groups until last week the Facebook and Hyves groups disappeared from the net.

TravelWomen, the travel agency in Utrecht, the Netherlands, succeeded as an effect of this campaign in pushing Pink Pearls out of the market (temporarily). Business benefits: an estimated €150.000 2011 turnover from travels and accommodations that would not have to be shared with a competitor. The prognosed turnover for 2012 is considerably higher. Pink Pearls was forced to annul the September journeys to Lesbos to prevent further damage to the festival. The Greeks (Sappho Women) were not amused with this pause in their working relationship but also didn’t want to become victims of the business issues of Dutch companies. The Zij aan Zij magazine, the as mentioned earlier leading (young, hip, tolerant and sexy) monthly for lesbian women let themselves once again to be the promotional channel and publicized in January 2011 an insinuation against Pink Pearls regarding the Garbo womens parties. Of course not mentioned by name, but that obviously is not necessary in the lesbian community where most readers know very well who is intended. That this magazine is disregarding normal journalistic practice is obvious but that it by doing that became part of a criminal conspiracy is naive, to say the least. That magazine is not the only organization that was led by the nose. Even known organizations and individuals in the gay scene have compromised themselves by supporting comments to the ‘Moraalprincessen’ on their Facebook and Hyves pages. Demonstrating that populistic and publicity horny gays are uncritically following slander campaigns easily. Especialle when personal or business  profits are out there. Of course a magazine needs content and workshops need to be sold.

In the meanwhile in Greece in the Lesbos capitol Myitilini a court case is filed concerning Mafioso practices against the German company. The Dutch court case around these slander campaigns concerning the Garbo name and travel business is upcoming. In the past nine months proof has been gathered on both slander campaigns against the originators. It now is a solid legal case. When the summons will be send it is to be expected that a small shockwave will go through the lesbian community. Because who would have thought that Dutch lesbian business women would use Mafioso practices or let themselves be dragged into that? Who would have thought the lesbian business community in the Netherlands is so sock that even abroad court cases are being held? And  who would have thought that lesbian business women have so few scruples in shitting their own nests.

Soon I will publish more information about this case. The waiting now is on the summons to go out and the moves made by the involved businesses in Greece and the Netherlands. The sad thing is of course that the business woman at the start of this article, Annelies Hintjes, as the driving force behind Pink Pearls, is being forced to follow the legal path out of self protection. That while the only thing she really wanted to do was organize compelling parties and beautiful travels for lesbian women together with Sappho Women, the Greek organizers of the festivals in Skala Eressos. That lesbian women choose to fight commercial interests with illegal practices is as far as I am concerned shocking.

Alice Verheij © 2011

Alice Verheij is a Dutch novelist, film maker and journalist writing about social topics including refugees, womens and gay rights and the lgbt community. Many of her publications can be read at www.aliceverheij.net

Lawaai op Lesbos: ‘er zijn er bij die over lijken gaan.’

Naschrift 2 (7 november):
Vandaag ontving ik tot mijn verrassing een email van een Nederlandse advocaat die me sommeerde onderstaand artikel en verwante artikelen terug te trekken. Daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. Mijn publieke reactie op die rare email kunt U hier lezen: http://wp.me/p29zz-1KP. 

Naschrift:

Lieve mensen, deze plek is een schrijfplek van me. Geen forum en ook niet bedoeld voor beschuldigingen aan wie dan ook anders dan in door mijzelf geschreven artikelen (waar ik uitgebreid onderzocht heb, bewijzen heb en hoor-wederhoor heb toegepast).
Met klachten over TravelWoman kan het beste gereageerd worden naar hun zelf of op de openbare lesbische fora. Natuurlijk ook naar de ZijAanZij die dat bedrijf schaamteloos geplugd heeft. Ook de ZijAanZij heeft een forum.

Bijval voor een geschreven artikel is natuurlijk fijn en zeker ook voor Annelies die zoals ik in het artikel schrijf het slachtoffer is geworden van een criminele lastercampagne. Ik hoop van harte dat zodra de Nederlandse rechtszaak er is dan ook via andere wegen de waarheid boven water komt. Zelf zal ik tegen die tijd een wederom een artikel erover schijven waarbij ik van plan ben de zaak bij de rechtbank in de zitting te volgen.

Van belang is dat TravelWoman, Garbo for Women en de ZijAanZij zich in stilzwijgen blijven hullen, wellicht vanuit een aanpak om door doodzwijgen te hopen dat het stormpje overwaait. Van belang is ook dat Annelies met haar Pink Pearls gelukkig van plan is om de draad heel nadrukkelijk en met alle energie wederom op te pakken en ook weer reizen te organiseren in samenwerking met de werkelijke organisatoren van het festival in Skala Eressos.

Hierbij sluit ik de reactiemogelijkheid op deze post.

NB Mocht iemand additionele informatie en / of nieuwe feiten weten over deze zaak en die niet publiekelijk willen delen (ik weet dat sommigen bang zijn voor de gevolgen binnen de gemeenschap) dan kan dat altijd naar mij gestuurd worden via email. Alle informatie wordt vertrouwelijk door mij behandeld en ik onthul mijn bronnen niet (conform de normale journalistieke praktijk van bronbescherming). Verdere reacties met nieuwe informatie kunnen gestuurd worden naar alice.schrijft@xs4all.nl.

~

Soms wil ik dat lesbo’s, of eigenlijk misschien de hele gay community, zich eens wat meer zou gedragen als de hetero mainstream. Let wel: soms, heel soms. Een onderneemster die onderneemt in de markt voor lesbische vrouwen verzuchtte laatst dat ze niet begreep waarom sommige onderneemsters in ‘het circuit’ zich gedragen zoals zich gedragen en over lijken gaan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Na een paar maanden spitten in het donkere moeras van lesbisch ondernemersland heeft me dat het antwoord opgeleverd. En dat is geen fijn antwoord want er blijken op zijn minst heel twijfelachtige, zo niet maffiose, ondernemerspraktijken aan de orde te zijn. Gezonde concurrentie lijkt uitgesloten, een vrije markt evenzo. Intimidatie en manipulatie overheersen.

Sinds jaren wordt er een festival op het Griekse Lesbos gehouden voor lesbische vrouwen. Voor de niet kenners: op Lesbos woonde ooit Sappho, de bekende Griekse dichteres die over de lesbische liefde dichtte, heel lang geleden. Het lesbische bedevaartsoord wordt ieder jaar bezocht door een groot aantal vrouwen van over de hele wereld omstreeks de zonnewende. Vrouwen onder elkaar die collectief genieten van de zon, de zee, het eten, de gastvrijheid en elkaar. Het ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is een trekpleister voor veel lesbische vrouwen en menigeen is daar geweest of gaat daar naar toe omdat je er toch zeker een keer geweest moet zijn. Hou je van goeie muziek dan wacht je ieder jaar op PinkPop en hou je als vrouw van vrouwen dan lokt Lesbos in de zomer. Het is een pracht festival. Of liever: dat was het want inmiddels is er een Nederlandse smet op het festival gekomen.

Waar veel mensen reizen bestaan zakelijke belangen. In de hetero wereld is dat zo en in de lesbische wereld natuurlijk ook. En ondanks dat Nederland een klein landje is, is het bepaald niet onbetekenend in de internationale lesbische gemeenschap. Dat zakelijke belang, geld dus, vertaald zich normaliter in een gezonde concurrentie tussen ondernemers en bedrijven. De honderden Nederlandse vrouwen die naar het festival in Skala Eressos reizen ieder jaar vertegenwoordigen, reis, accommodatie en verblijf bij elkaar geteld, een potentiële markt van enkele tonnen. Grof genomen op termijn oplopend tot een kwart miljoen euro. Een zak geld die voor sommigen dermate aanlokkelijk is dat ze er voor kiezen om nieuwe concurrenten in de markt te bestrijden. En die strijd gaat dus, blijkens de verzuchting van die onderneemster, over lijken. Bijna letterlijk.
Wat wil het geval? Sinds april 2010 poogt de in Nederland gevestigde reisorganisatie TravelWomen die zich specifiek op lesbische vrouwen richt de markt te monopoliseren. Dat gebeurt onder meer door het op zijn minst ondersteunen van een (inmiddels na 9 maanden schade aanrichten off line gehaalde) smaad- en lastercampagne tegen concurrent Pink Pearls. En toen de zaak naar het Nederlandse grondgebied escaleerde zelfs met bedreiging, intimidatie en chantage van artiesten die op de vrouwenfeesten van diezelfde concurrent optraden door een anonieme groep vrouwen. Deze groep, onder de schuilnaam ‘de Moraalprincessen’, slaagde in haar opzet met een op FaceBook en Hyves gestarte lastercampagne. Dit omdat aan de ene kant de getroffen onderneemster door een zeer trieste privé situatie niet in staat was snel genoeg en adequaat te reageren én omdat veel vrouwen in de lesbische gemeenschap als lemmingen naar de Griekse zee mee liepen, gek zoals veel mensen blijkbaar zijn op een roddel én op het aanhaken bij populitische lesbo’s uit het Amsterdamse circuit. Geen middel werd geschuwd om de concurrentie uit de markt te drukken en daarbij werd als slimme afleidingsmanoeuvre de organisatie van feesten in Nederland als speerpunt gebruikt om ‘het punt te maken’ binnen de gemeenschap en de betreffende onderneemster in een kwaad daglicht te stellen. De feesten die door Garbo for Women georganiseerd werden door twee (inmiddels ex) zakenpartners (de vrouwen achter Garbo for Women en Garbo Amsterdam), werden door de eerste gemonopoliseerd. Ondanks dat beiden overeengekomen waren dat zij ieders haars weegs zouden gaan en in vrijheid eigen feesten zouden organiseren, werd Garbo Amsterdam valselijk beschuldigd van naamsdiefstal en werd deze op de sociale media zwart en uiteindelijk kapot gemaakt. Zelfs de kostbare naamsverandering naar Pink Pearls mocht niet baten. De organisatie achter de Garbo for Women feesten hielt zich publiekelijk stil, zij werden immers niet aangevallen en vonden het wel prima dat de naam Garbo aan haar moreel werd toebedeeld door de kritiekloze gemeenschap. Maar daar bleef het niet bij.

Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls), die de Garbo Amsterdam feesten organiseerde (later dus de Pink Pearls feesten), heeft nog een aantal andere zakelijke activiteiten. Een datingsite, een webzine én het organiseren van reizen naar Lesbos. Om dat laatste ging het natuurlijk en opvallend genoeg werd er in april door een groep anonieme lesbische vrouwen, in samenwerking met een Duitse organisatie (Skytravel24 uit Wiesbaden) ook een lastercampagne gestart middels een Europees persbericht. Vanaf begin 2009 werd in de media voorgespiegeld dat het festival in september op Lesbos door dat TravelWomen werd georganiseerd. Niets is minder waar want de werkelijke organisatie, Sappho Women, is Grieks. Een respectabele krant als de Volkskrant is zelfs zijdelings betrokken geraakt door de publicatie van een interview met de hoofdredacteur van de Zij Aan Zij, een maandblad voor lesbische vrouwen, waarin opnieuw dit valse beeld werd geschetst van de werkelijkheid. In juni intensiveerde de campagne van misleiding en manipulatie. Er werden zoals gezegd een persbericht uitgedeeld op Lesbos op 28 juni en wederom werden sociale én traditionele media ingezet. Het gewraakte persbericht is blijven circuleren onder de festivalgangers in september. De campagnes stonden onder aanvoering van anonieme groepen lesbische vrouwen in Nederland (de ‘Moraalprincessen’ op FaceBook en Hyves) en Lesbos (de ‘Lesbische Veteranen van Eressos’). De anonimiteit van de mensen achter deze groepen en publicaties was echter met wat spitten vrij eenvoudig te achterhalen totdat eerder deze week de FaceBook en Hyves groepen zonder toelichting verdwenen.

TravelWomen, het reisbureau in Utrecht, slaagde er dankzij deze campagne in Nederland én Griekenland in om Pink Pearls ook (tijdelijk) uit die markt te verdrijven. Opbrengst: naar schatting €150.000 aan omzet aan reizen en accomodatie in 2011 die niet meer verdeeld hoefde te worden over meerdere organisties. De omzetverwachting voor 2012 ligt aanmerkelijk hoger. Pink Pearls zag zich genoodzaakt om de geplande reis voor september dit jaar te annuleren om geen schade aan te richten aan het festival. De Grieken (Sappho Women) waren niet blij met deze onderbreking van de samenwerking maar wilden natuurlijk ook niet het slachtoffer worden van een zakelijke ruzie tussen organisaties in Nederland. De Zij Aan Zij, het eerder genoemde en toonaangevende blad voor lesbische vrouwen (hip, tolerant en modern) liet zich wederom eenvoudig voor het (zakelijke) karretje spannen en publiceerde in januari zelfs een insinuatie tegen Pink Pearls met betrekking tot de Garbo vrouwenfeesten. Niet met name genoemd natuurlijk, maar dat hoeft ook niet in de lesbische gemeenschap waar de meeste lezeressen natuurlijk heel goed weten wie er bedoeld wordt. Dat het blad daarmee de normale journalistieke praktijk aan de laars lapte is opvallend, dat het daarbij een middel werd in een criminele samenspanning is op zijn zachts gezegd naïef. Het blad is niet de enige organisatie die zich voor het karretje liet spannen. Zelfs bekende organisaties of hun kopstukken in de gay scene hebben zich gecompromitteerd door uitspraken en steunbetuigingen aan de Moraalprincessen groep op FaceBook en Hyves. Waaruit blijkt dat kritiekloos meegaan in een laster en roddelcircuit ook voor gretige en publiciteitsgerichte gays maar al te gewoon is. Zeker als er persoonlijk of bedrijfsmatig gewin aan de orde is. Immers, een blad moet gevuld en workshops moeten worden verkocht.

Inmiddels is er in Griekenland in de hoofdstad van Lesbos, Mytilini, een rechtszaak op de rol gezet rond deze maffia praktijken. De Nederlandse rechtszaak rond de lastercampagnes gericht op de organisatie van de feesten én de reizen naar Lesbos staat op stapel. De afgelopen negen maanden is de bewijslast voor de beide lastercampagnes bij elkaar gebracht. Het is een inmiddels juridisch sluitend verhaal. Wanneer de dagvaardingen de deur uit gaan is er grote kans dat er een schokgolfje door de lesbische gemeenschap zal gaan. Want wie had gedacht dat Nederlandse lesbische onderneemsters maffiose praktijken er op nahouden of zich daarin mee laten slepen? Wie had gedacht dat de lesbische ondernemers gemeenschap in Nederland dusdanig verziekt is dat er zelfs in het buitenland rechtszaken ontstaan. En wie had gedacht dat lesbische onderneemsters met zo weinig scrupules het eigen nest zouden bevuilen?

Binnenkort publiceer ik meer informatie over deze zaak. Het wachten is nu nog op de dagvaardingen en op de bewegingen van de betrokken organisaties in Griekenland en Nederland. Het trieste is natuurlijk dat de onderneemster uit het begin van dit verhaal, Annelies Hintjes, als de drijvende kracht achter Pink Pearls door de hele situatie gedwongen is om het juridische pad te kiezen uit zakelijk lijfsbehoud. Dat terwijl ze eigenlijk niets anders wou dan aansprekende feesten en mooie reizen voor lesbische vrouwen organiseren samen met Sappho Women, de Griekse organisatoren van de festivals in Skala Eressos. Dat lesbische vrouwen ervoor kiezen om commerciële belangen te bevechten door middel van ronduit illegale praktijken en anonieme lastercampagnes is wat mij betreft schokkend.

Alice Verheij © 2011

Verdere informatie:
www.sapphowomen.org
www.womensfestival.eu

www.pinkpearlsamsterdam.com

www.travelwomen.nl

www.facebook.com/travelpink.pearls
www.facebook.com/pinkpearlsamsterdam

www.facebook.com/pages/Travel-women/173279064268

www.facebook.com/event.php?eid=183667631649890

www.facebook.com/#!/sapphowomen

Alle bronnen en ondersteunende documenten inclusief derden verklaringen zijn bij de auteur voorhanden. Alice Verheij is onafhankelijke schrijfster, film maakster en journaliste en schrijft voor verschillende media onder andere binnen de LGBT gemeenschap inclusief Pink Pearls. 

TravelWomen heeft ondanks een verzoek daartoe zich onthouden van enige reactie.

Samen uit de kast? My ass!

Ja hoor, het is weer eens zover. Weer een gayclubje dat oproept om vooral solidair met elkaar te zijn om vervolgens in de communicatie direct op precies dat punt ‘samen’ volledig uit de bocht te vliegen.

De ‘samen uit de kast campagne‘ (www.samenuitdekast.nl) is er op gericht dat homomannen en lesbische vrouwen samen optrekken om vooral maar uit de kast te blijven ondanks discriminatie, ridiculisering, foute beeldvorming, toename van geweld en ga maar even door. Een lovend streven natuurlijk, ware het niet dat er natuurlijk weer eens niet gesproken wordt over transgenders en biseksuelen. Blijkbaar zijn er binnen de Nederlandse LGBT scene nog steeds mensen die geleid door grove onkunde, gebrek aan inzicht en gebrek aan inclusief denken in staat zijn te vergeten dat er een B en een T in de afkortingen LGBT en HLBT zitten.

Als dat nu nog incidenteel zou gebeuren zou dat niet zo erg zijn. Domme clubjes zullen er immers altijd zijn. Punt is natuurlijk dat dit exclusie gedrag structureel is in de LGbt gemeenschap. Foute naamgeving van LGBT organisaties als ProGay (want of die transgender gay is, is nog maar helemaal de vraag) en verwante clubs is nog tot daar aan toe. Ernstiger is natuurlijk het beleidsmatig negeren van beide groepen en hun belangen. Tuurlijk, transgenders mogen opdraven voor entertainment doeleinden (steevast worden de travestieacts naar voren geschoven) maar serieus nemen en integreren in de zo incomplete en onvolwassen LGBT gemeenschap (HLBT klinkt op internationaal niveau natuurlijk wat dwaas), is niet aan de orde. Vroeger niet, nu niet en waarschijnlijk never nooit niet. Overigens geldt dit niet alleen voor dit clubje maar ook voor bijvoorbeeld het ‘Landelijk Meldpunt Homodiscriminatie’. Alsof er geen transgender en biseksuelen discriminatie bestaat…

En dus is er weer eens een initiatief geboren dat in de postnatale fase al compleet onderuit gegaan is.

LGBT gemeenschap in Nederland? SAMEN uit de kast? My ass! Als er niet echt wat veranderd in de kortzichtige houding van veel van de LGBT organisaties zal dat samen er nooit van komen. Zou de Nederlandse LBGT gemeenschap ooit volwassen worden? Ik denk van niet.

Bah.

Alice © 2011

Proud@.nl

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘Proud@.nl‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out www.proudat.nl for a sneak peak.

Alice © 2011

Klojo’s van onderzoekers.

Ja, je leest het goed. Klojo’s. Hetero klojo’s om precies te zijn. Waar ik me over opwind?
HP / De Tijd, dat oersaaie overjarige 40plussers blaadje heeft op de site (en op hun papier) een artikel gewijd aan een onderzoek van Intomart/GfK. Over de levensstijl van homoseksuelen in Nederland.

Pink op een stoere fiets.

En ik wind me er over op. Niet over de bevindingen of conclusies hoewel de bullshitfactor ongenadig hoog is. Maar over het feit dat er zonodig een onderzoek naar gedaan moet worden. Kijk, Infomart is een marktonderzoeksburo en die onderzoeken dus op basis van commercieel belang. Voor dat belang worden door de onderzoekers de handjes niet omgedraaid om op basis van bestaande onderzoeksgegevens een stel vraagstellingen bij elkaar te grabbelen en los te laten op ‘profielen’ van homoseksuelen en hetero’s om zo vast te kunnen stellen dat homoseksuelen (er wordt alleen over homo’s en lesbo’s gesproken) voldoen aan de stereotypen die in de heteronormatieve koppetjes van veel landgenoten huizen.

Een citaat:

Klopt het vooroordeel dat homomannen veel crèmes gebruiken, dat ze graag stappen en dat ze veel geld besteden aan kleding? En kiezen lesbiennes voor een technische opleiding en stappen ze in hun vrije tijd op de motor? Voor het eerst is onderzoek gedaan naar de levensstijl van homoseksuelen. Lex van Meurs, research director bij onderzoeksbureau Intomart GfK is de laatste gegevens nog aan het verwerken, maar geeft HP/De Tijd vast de primeur: uit zijn onderzoek blijkt dat veel stereotypen over homo’s en lesbiennes waar zijn.

Er staat in mijn ogen dus met zoveel woorden geschreven dat allerlei vooroordelen over homo’s (en lesbo’s) kloppen. Nog een keertje: ‘veel vooroordelen kloppen’. Pardon? Vooroordelen impliceert dat men bijvoorbaat een oordeel heeft geveld op basis van veronderstellingen. Die dus blijken te kloppen. In de ogen van de onderzoeker(s) van Intomart. Op basis van bestaande gegevens en een cross check van die gegevens met een selectie van 7500 mensen uit hun database van profielen. En dus ziet HP / De Tijd er een artikel in om de stigma’s van homo’s en lesbo’s nog maar eens te onderstrepen.

Om gek van te worden. Laten we de wereld eens omdraaien en met gay ogen naar de levensstijl van die afwijkende hetero’s kijken. Wat gaan we dan zien als we de uitspraken van Intomart / Gfk (klinkt trouwens als Vandemarkt/GFT) op een rijtje zetten. Leest en huivert:

Heteromannen zijn vooral:

  • niet modebewust
  • geen klanten van de Bijenkorf
  • onverzorgd
  • watjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • laagopgeleid (dom dus)
  • niet creatief
  • niet echt geïnteresseerd in cultuur
  • nauwelijks woonachtig in steden en zeker niet in Amsterdam
  • gebruikers van Windows computers
  • honkvast want reizen weinig
  • ouderwets want getrouwd

Heterovrouwen:

  • rijden in auto’s
  • zijn trutjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • zijn trutjes want bivakkeren onder dikke lagen make up
  • weten niet wat haargel is
  • zijn ouderwets want getrouwd
  • wonen net als heteromannen meer in huurhuizen en liever niet in de stad
  • zijn ook Windows gebruikers (want hun mannen gebruiken dat ook)
  • zijn meer aan huis gebonden dan gays (want hun mannen reizen minder)

En ga zo nog maar even door. Gelukkig ben ik geen onderzoeker maar een schrijfster maar met dit soort onderzoekjes zoals Intomart die nu weer eens gedaan heeft heb ik toch echt het gevoel dat de heterononderzoekers maar al te graag homo’s en lesbo’s stigmatiseren en daarmee de gay emancipatie tegenwerken. Het simpele feit dat zo’n toko als Intomart het nodig vindt om een dergelijk onderzoek te doen (al dan niet in opdracht) geeft mij een vieze smaak in mijn mondje. Het lijkt er immers op dat we in Nederland aan alle kanten bezig zijn om op topsnelheid terug te vallen in een vroeger ontwikkelstadium: dat van de veilige spruitjeslucht als norm. Intomart werkt daar blijkbaar maar al te graag aan mee. Mijn punt is dat dit soort onderzoeken gestoeld zijn op een heteronormatieve kijk op het leven maar die hetero normen zijn voor veel mensen geen normen en dan is het volslagen logisch dat de uitkomsten van het onderzoek in de ogen van gays dus ridicuul zijn.

Morgenochtend ga ik maar eens fluks op zoek naar een leuke lesbo mét motorfiets en zonder make up die er lekker met me vandoor wil gaan om het op een zuipen zetten in een goeie lesbokroeg om snel die klojo’s van onderzoekers te vergeten.

Alice Verheij © 2011

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011

Equality!

Wow. Speechless.

Films

Er zijn van die perioden dat ik minder verhalen schrijf en meer gedichten. Dat is net zoiets als het verschil tussen televisie en film kijken. Het ene is niet noodzakelijkerwijs prettiger dan het ander. Of mooier. Op deze dagen schrijf ik nog steeds verhalen maar nemen de gedichten een steeds belangrijker plek in. Af en toe plaats ik er hier eentje. En op deze dagen in de tweede helft van december kijk ik niet of nauwelijks televisie maar des te meer films.

En ja, ik kijk natuurlijk ook ‘lesbische’ films. Gewoon omdat ik het heerlijk vind om te zien hoe twee vrouwen van elkaar kunnen houden. Geen voyeurisme maar eerder een verbeelding van mijn eigen verlangen zoals hetero’s dat vast ook hebben bij het zien van de gemiddelde feel good movie. Alleen waar die gemiddelde feel good movie er meestal op neerkomt dat hij haar krijgt aan het eind of vice versa is er, zo valt me op, bij de meeste films in het te kleine bakje lesbische films meestal die extra laag. Bijna altijd is er dat deel waarbij afwijzing van de relatie tussen de hoofdpersonen door de heteronormatieve maatschappij een rol speelt. Bijna altijd komt er dan een heroïsch laagje over de plot.

Blijkbaar moet het in de filmwereld zo zijn dat een relatie tussen twee vrouwen als een soort overwinning op de maatschappij wordt neergezet. Dat is mooi en jammer tegelijk. Mooi omdat het doorgaans om de kracht van twee vrouwen gaat, jammer omdat het blijkbaar er bij hoort dat vrouwenliefde als een verzetsdaad wordt gezien.

Ik heb favorieten. Natuurlijk heb ik favorieten. ‘Bound’ staat ergens bovenin dat lijstje. ‘Boys don’t cry’ ook, hoewel die me bijna fysiek pijn doet. En na het kijken van ‘Deserts Hearts’ in de stille vroege morgen is die erbij gekomen met één van de mooiste en meest herkenbare (zei het ietwat brave) liefdesscènes ooit, de Cay Rivvers personage doet me smelten. Net als ‘The Gymnast’, ‘Fingersmith’, ‘Amour du femme’ en lichtvoetige ‘Imagine me and you’. Wat is er nog meer? Nou ja, ‘I can’t think straight’ kan er mee door en zo zijn er nog wel een paar mooie en dan vergeet ik bijna de onvergetelijke ‘Tipping the velvet’. Televisieseries zijn er voor mijn soort meiden niet zoveel helaas. Vaak redden ze het niet meer dan een enkel seizoen. Ja, de ‘L-Word’ maar hoe leuk dat in het begin ook was ik wordt daar vooral heel erg moe van. ‘Sugar Rush’ is vooral hilarisch en eigenlijk vind ik het pas uitgezonden BCC product ‘Lip Service’ dan nog de meeste moeite waard. Ondanks de wel heel erg tongue-in-cheek titel.

Maar als het om films gaat wint ‘If these walls could talk 2’ de trilogie met de titelsong van Melissa Etheridge en met Vanessa Redgrave en Ellen DeGeneris. Het ‘Il Divo’ muziekje hoort niet bij het fragment, sorry daarvoor. Maar goed, de film is eigenlijk meer een document of statement dan een film. Over verschillende generaties in verschillende tijden, over de strijd om een plekje in de maatschappij maar zeker over de liefde voor elkaar. De scène met de oude vrouw in het ziekenhuis waarvan niemand begrijpt of wil inzien dat de liefde van haar leven sterft zonder haar aan haar zijde omdat ze ‘geen familie’ is. Het breekt mijn hart, telkens weer. Eén van de beste verbeeldingen van het probleem van afwijzing door de hetero wereld door het ‘simpeltjes’ negeren van hun relatie.

En toch hè, ‘Bound’. Het is dat het winter is en knoeien aan de waterleiding nu geen goed idee is en het is dat ik niet de goeie loodgieter ken. Maar anders…

Alice © 2010

Gezocht: trekker.


Twitter is maf. FaceBook ook. En dat maakt dat ik me er thuis voel.
Op de tv worden we weer geteisterd door ‘boer zoekt vrouw’. Dat bracht Miranda van Dijk er toe om een soort mini-enquete te houden op FaceBook of er animo zou zijn voor een ‘boerin zoekt vrouw’ binnen de lesbische gemeenschap.

Leuke vraag natuurlijk.

Maar een vraag leidt soms tot een antwoord of een heel andere vraag. En dus zijn een paar vrouwen (inclusief ondergetekende) op zoek naar een trekker. Ook wel tractor genoemd. Om er binnenkort een rondje Rembrandtplein mee te doen. Gewoon omdat je zo af en toe iets geks moet doen om het leven leuk te houden.
Dus, mocht je ergens zo’n geval hebben staan (in de buurt van 020 natuurlijk) dan houden we ons van harte aanbevolen. De chauffeuse is ervaren dus dat komt wel goed en er is een garantie voor een hilarische middag en/of avond. Het leukste is het natuurlijk als dit nog voor de jaarwisseling lukt.

Wat me overigens doet afvragen hoeveel leuke vrouwen er op een trekker passen.

Alice © 2010

Pink Christmas is vroeg dit jaar…

‘En het is meisje.’  – foto Alice Verheij © 2010

VK keurt executie van homoseksuelen en transgenders niet meer expliciet af.

Ik volg zaken die niet in de reguliere nieuwsmedia komen. Zoals de ontwikkeling van LGBT rechten bij de Verenigde Naties. Vandaag, uitegerekend op Transgender Remembrance Day, rolde onderstaande tekst mijn postbus in. Een kort onderzoekje in de V.N. media bevestigde de tekst. Ik ben geschokt.

A United Nations panel’s decision to remove sexual orientation from an anti-execution resolution is “shameful” and may encourage murders of LGBT people, gay rights campaigners say. The body voted this week on the amendment, which was passed 79-70. The vast majority of countries in support of the change were African or Arabic. The resolution, which the UN votes on every two years, has contained a reference to lesbian and gay people since 1999. It condemns extrajudicial, summary and arbitrary executions and other killings. It still includes references to a variety of other groups, such as human rights defenders, religious and ethnic minorities and street children. Introduced by Morocco and Mali, the amendment called for the words “sexual orientation” to be replaced with “discriminatory reasons on any basis”.
The UN vote is in direct defiance of the Universal Declaration of Human Rights, which guarantees equal treatment, non-discrimination and the right to life. What is the point of the UN if it refuses to uphold its own humanitarian values and declarations? Many of the nations that voted for this amendment want to ensure that their anti-gay policies are not scrutinised or condemned by the UN. Even if they don’t directly sanction the killing of LGBT people, they have lined up alongside nations that do. Presidents Raul Castro of Cuba and Jacob Zuma of South Africa should hang their heads in shame. They’ve betrayed the liberation ideals that they profess to uphold.
“The subject of this amendment — the need for prompt and thorough investigations of all killing, including those committed for … sexual orientation — exists in this resolution simply because it is a continuing cause for concern,” a British statement to the committee said.

Woorden zijn krachtige machtsmiddelen. Zelfs het weglaten van woorden is een machtsmiddel. Het uit de resolutie halen van ‘seksuele oriëntatie’ en daarvoor de veel algemenere omschrijving ‘discriminerende redenen op iedere grond’ is een manier om sommige van de bij de VN aangesloten landen de vrijheid te geven wetten te handhaven of maken die een afwijkende seksuele identiteit criminaliseren. Doodstraf is in die landen dan niets meer of minder dan een straf die gekoppeld is aan het delict.

Het westen is niet in staat geweest te voorkomen dat de VN deze mensenrechten schendende draai heeft gemaakt. Het directe effect is dat in een aantal Arabische en Afrikaanse landen homoseksuelen en transgenders nog nadrukkelijk vogelvrij zijn geworden. Er is nu zelfs geen beschermende VN resolutie meer. De VN zelf wordt natuurlijk steeds meer een organisatie die ver af komt te staan van de eigen doelstellingen door dit soort ‘aanpassingen’ van beschermende resoluties. De wereld is deze week een stukje lelijker geworden, de internationale strijd voor een gelijkwaardig en veilig bestaan van mensen met een andere seksuele of genderidentiteit heeft een gevoelige tik gekregen.

Alice © 2010

Voorts wil ik nog kwijt dat ik mij vandaag ook nog wijdt aan mijn linkse hobby’s en vanavond meeschreeuw.