Kan boeddhisme wel bestaan in het westen?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAfoto: Boeddhistische stupa in Boudanath, Nepal © 2011 Alice Anna Verheij

Ik heb een tijdje gewerkt en geleefd in Nepal, dat zal bekend zijn. Voor diegenen met dergelijke ervaringen is het ook ongetwijfeld bekend dat het Boeddhisme daar net zo alomtegenwoordig is als het Hindoeïsme en dat de versmelting van beide onderling en met het dagelijks leven overal voelbaar is. Die versmelting met het dagelijkse leven is dusdanig dat het ook duidelijk zal zijn dat alle aspecten van de samenleving zich ook in het Boeddhisme manifesteren. Je hoeft er maar een tijdje te zijn om te gaan inzien dat er geen grens is tussen filosofie, religie en het leven. Althans in de beoefening ervan. Maar ook zaken als onachtzaamheid, zelfzucht, discriminatie, sexisme, xenofobie, misogynie en zelfs geweld zijn onlosmakelijk verbonden met zowel dat dagelijkse leven als de beide religies.

Azië is wat dat betreft een groot verschil met de rest van de wereld en zeker met het westen. In het westen wordt Boeddhisme door veel mensen gezien als verlicht, geweldloos en zelfs verheven. Maar de werkelijkheid is dus anders. Heel anders.

Waar in Azië met name het Boeddhisme zich steeds vaker gewelddadig manifesteert (denk aan Bhutan dat Hindoe’s het land uitgejaagd heeft door etnische zuivering en Birma / Myanmar waar monniken moslims uit hun huizen jagen en vermoorden), manifesteert datzelfde Boeddhisme zich in het westen als een religie die zichzelf omgeeft met onechte mystiek, onterechte verering van individuën en flagrante onoprechtheid. Het is niet moeilijk om met eigen ogen te zien in welke mate ook deze Boeddhistische wereld geleid wordt door simpele menselijke emoties als egoïsme en zelfverrijking. Je hoeft er slecht een tijdje voor rond te lopen in Nepal of India en goed om je heen te kijken om het contrast met de situatie in Nederland te zien. De vrolijke kleuren van de gebedsvlaggetjes kunnen niet verhinderen dat onoprechtheid zichtbaar is.

Ook in Nederland.

Sinds langere tijd volg ik de discussies rond Zen-scholen en leraren, de Boeddhistische Omroep BOS, het Boeddhistisch Dagblad, het BUN en een lijstje met andere drieletterige organisaties die zich voordoen als de bewakers van die Boeddhistische leer in Nederland. De wijze waarop in Boeddhistisch-Nederlandse kring mensen elkaar zwart maken als het om leiding en sturing van de eigen organisaties gaat is schokkend. Net zo schokkend als de arrogantie van dergelijke organisaties, het gebrek aan transparantie en het opkloppen van het eigen belang.

Wat mij steeds meer verbaasd is de structurele discrepantie tussen het gedrag van mensen en de filosofie of religie die ze zeggen aan te hangen. De verloochening van de eigen waarden die ze anderen voorhouden als essentieel is opvallend. Niet alleen bij Christelijke politieke partijen en kerken, moskeebesturen en ‘belangenorganisaties’ maar dus ook bij dat ogenschijnlijk zo verheven Boeddhisme. Er is nog steeds niemand die mij kan of wil verklaren waarom zelfs een man als de Dalai Lama weigert zich uit te spreken over de etnische zuivering in Bhutan zoals uitgevoerd door zijn eigen geloofsgenoten. Net zo min als dat niemand lijkt enige zelfbeheersing te betrachten als het gaat om andermans beleving van de filosofie of religie waar men toe behoort. Je hoeft er slecht de artikelen over die BOS, BUN en Zen-leraren maar over te volgen.

Wat wel duidelijk is wat mij betreft is dat georganiseerde filosofische en religieuze stromingen uitblinken in het zichzelf ongeloofwaardig maken voor hen die zich er in verdiepen. Zou het dan toch zo zijn dat filosofie en religie alleen in de individuele beleving gevrijwaard kan blijven van corruptie? Zou het dan ook zo zijn dat wanneer meerdere mensen gezamenlijk een filosofie of religie zeggen te omarmen dat er altijd sprake zal blijken te zijn van het afkalven van de voor die filosofie of religie kenmerkende normen en waarden? Ongeacht over welke filosofie of religie dat gaat? Gewoon omdat de mens nu eenmaal zichzelf corrumpeert?

Want als dat zo is, dan kan een mens maar beter atheïst zijn.

© 2013 Alice Anna Verheij

Advertenties

Karma

No I am not a Buddhist. Nor am I an educated Hindu. I am also not a Christian anymore and certainly not Muslim. In fact I am non religious.

But am I really?

Well, maybe not. Maybe I am a religious person but in a different way. Maybe I do believe in powers stronger than mankind. Maybe I do believe in good fate and bad fate.

I do believe in a certain balance from within. A balance I am slowly learning to understand. The Buddhist principal of enlightment is something I think I understand. Up to a level. However, I do not understand why Buddhists can be as violent as they often are. Because I know they are. I’ve seen too much of that in regard to Bhutan. And I do not accept that it’s the Birmese Buddhist monks that are as true racists hindering Islamic charity organizations to enter the country and help the poor people in the refugee camps in the west of Birma along the Bangladesh border.

Islam is something I cannot embrace. It’s too violent. There are too many wars fought by Muslims nowadays. And I think that just as in other religions there really is a terrible inequality between men and women. Let alone other genders like me. No matter what other Muslims say, there seems to be an unbreachable gap between the Islam vision on humanity and the lack of positive action in the world coming from Muslim countries.

Same goes for Judism for as far as I am concerned. Because the politics from Israel (and their US based supporters) is disgusting. To my opinion.

I am certainly not Christian. I know too much of history to be able to be Christian. I would be too ashamed to be part of that religion. And I know I don’t believe in hell. Actually, that is the very reason why I cannot be a Christian anymore. I simply cannot mentally accept that there would be a God of revenge allowing a place like hell to exist. For me that God would not be a God but quite the opposite.

Hindu? No. Because there are too much problems in that. I love some cultural aspects of Hinduism and I certainly am positively interested in the concept of integration of the Hindu Gods in daily life. But I doubt the way minorities are treated and the caste system that seems to have originated from Hinduism is something I can never accept. It is horrendous.

But I do believe in the concept of karma. The concept of predestination on the basis of how people act and how ‘the system’ works. The concept of consequences connected with acts and thoughts and the lasting effect of that. Even on to new life over the border of death. Reincarnation is something that I can believe in. Just as people say they’ve not seen proof I find that there has also not been proof against it. And I do have some experiences I cannot explain and that haven proven to me that these connections to previous lives are certainly possible.

And I do believe in dharma. In doing what I have to do. And what I have to do is what I know by heart is the only reasonable option to do. Always. That includes the positive and negative and the choices I make and have made in life. I do believe that there is a framework, a masterplan, that we do not see or know. But that guides our lives.

And I have learned to trust both dharma as a sort of guidance system in my life nowadays and karma as the inevitability of how life unravels itself to me (and others). I solidly believe that there are reasons for me to be who I am and to experience my life like it is. Which is why I meditate, read the old Hindu books and slowly learn the importance of that guidence system in life. It is why I honor deteis like Nataraja and Ardhanrishvara as the two Hindu Gods that are closest to my inner person. That is where the connection lies and that is what I am slowly starting to understand as the core mechanism of my being.

Real life proves it to me.

Example. I live a poor life. I am pretty sure that just about everyone I talk too has an economically easier life than I have. And if I would really have to live off the funds I have available it would we be totally impossible to live in this complicated money driven society. I am in fact living at the sideline.

Which is fine with me.

Because I’ve learned to trust karma. I’ve learned that when things are really important and need funds to be supported on an acceptable level, I can trust that there will always happen something positive. Just today, that positive way of looking at life got rewarded. Our work (mine and my friends work) is on display in a gallery in the best possible manner. And that little backup that I need to be able do that one thing that is so important for the research on my new book, seems to be there. Totally unexpected when looked at from a western perspective but totally expected when looked at from an eastern perspective. Karma proved its existence again to me.

I suppose for a lot of people this thinking is unrealistic or even crap. But for me it certainly is not. It is how my life works. And I don’t mind. Actually I like it this way. I guess I am partly Hindu, a little Buddhist with a Christian background which originated from Judaism. A wonderful mix.

So, why did I write this?
I wouldn’t know. I suppose I just had to.

© 2012 Alice Anna

HellevAAg

Ik ga even heel onaardig zijn over een katholiek. Een ‘Paap’ volgens goed protestants lingo. Over pastoor Mennen. Ik ben niet katholiek dus ik mag dat. Want ik heb niks met die kerk van die knakker en nog minder mijn zijn ideeën. Maar ik hoor wel tot een deel van de bevolking dat heeft te lijden onder de kortzichtigheid en gestoorde ideeën van die hellevaag. Want dat is de man, een hellevaag.

Even volgens van Dale: helleveeg is een kwaadaardige vrouw. In het kader van de gelijke behandeling vind ik dat er ook een mannelijke variant moet zijn van die helleveeg en dat is dan dus een hellevaag. Want de man is naast kwaadaardig ook nog een vaag mens.

Een hellevaag ziet er overigens zo uit. Als een aardige opa dus want boeven weten zich in het algemeen aardig te vermommen.

En dan nu de vraag: waarom is pastoor Mennen kwaadaardig en vaag?

Welnu, meneertje Mennen roept op zijn website het volgende met betrekking tot het dopen van een kind van een lesbisch stel. Hij doet dat met de volgende woorden:

“De Kerk kan en mag niet aanvaarden dat de doop van het kind gebruikt zou worden om de relatie tussen beide vrouwen ‘kerkelijk te promoten’.”

Wat deze Mennen (mijnheer wil ik hem eigenlijk niet eens noemen) vergeet, is dat dopen gebeurt om het kind bekend te maken bij zijn God. Whoever dat ook weze moge. Voor veel kerkmensen is dat een heel belangrijke gebeurtenis waarbij het niet zo relevant is of de ouders zich volledig volgens de (discriminerende) regeltjes van die kerk van Mennen gedragen. Tenminste, zo valt te lezen in de Bijbel. Voor minder dan het statement van deze mislukte zielenhoeder heeft Jezus ooit eens een tempelplein schoongeveegd van gespuis.

Komt bij dat deze Mennen zelf precies doet wat hij stelt dat andere niet mogen doen volgens zijn verknipte mores: de doop van een kind gebruiken voor een ander doel dan de doop zelf. Mennen, ik krijg de naam inmiddels amper getypt, gebruikt die doop immers om een discussie te voeren over de, in zijn door een forse balk blinde ogen, relatie tussen twee vrouwen. Een doop promoot nooit een relatie tussen de ouders immers. De doop gaat daar helemaal niet over. Mennen maakt dat er van. Hij zou beter moeten weten.

Waarmee Mennen dus pastoor onwaardig is. Een misselijk mannetje dat zijn afwijzing van homoseksualiteit te onpas rondstrooit en daarmee zand in de ogen poogt te strooien van zijn beminde gelovigen en zout in de wonde van al die gelovige homoseksuelen, lesbiënnes en verwanten. Die al zolang door zijn kerkje als minderwaardig zijn behandeld. Tot schande van het geloof.

In alle eerlijkheid, wat mij betreft mag die Mennen zuchten onder de “Wrake Gods”. Naar de hel dus meneer Mennen. Enkele reis graag en dat we nooit meer wat van U moge horen. Het vagevuur is ook toegestaan. Er is daar inmiddels een flink gezelschap van uw collegae te vinden want die kerk van U heeft nogal wat aangericht. U bent, ‘meneer’ Mennen, een walgelijk mens. Walgelijk omdat U verantwoordelijk bent voor discriminatie van uw eigen geloofsgenoten. Iets wat Jezus, volgens de verhalen in dat grote boek, niet verweten kan worden. Want die zei ergens zoiets als “laat de kinderen tot mij komen”. Die Jezus die U pretendeert te aanbidden preekte liefde, niet afwijzing. Afwijzing is immers een milde vorm van haat meneertje Mennen. U predikt dus haat en dat mag U helemaal niet. Van de mensheid niet, van de gelovigen niet en van uw eigen God niet.

En nu maar hopen dat die verdomde en verdoemde kerk van Mennen nog een beetje sneller leegloopt. Ze hebben immers al veel teveel ellende aangericht aan de mensheid. Geloven kan ook zonder dat instituut. Ik kan het weten. En ik ben gedoopt. Niet dat dat ook maar iets geholpen heeft tegen het wangedrag van de kerk. Maar dat is weer een geheel andere column.

© 2012 Alice Anna

Over liefde en volle maan.

Vannacht was het volle maan. Ik ben er altijd onrustig onder als het volle maan wordt. De dag voorafgaand aan de volle maan gebeurt er steevast iets met me, de dag er na voel ik me doorgaans vrediger dan op andere dagen. In mijn leven speelde tot voor kort religie geen rol meer, vroeger was dat anders. Maar sinds een tijdje en een aantal bijzondere ervaringen in een ander deel van deze wereld is er een soort herwaardering gekomen.

Die herwaardering is vooral gevoed door het bestuderen van de oude Hindu geschriften en als gevolg daar weer van de omarming door mij van een tweetal voor mij heel relevante en waardevolle Hindu goden, Nataraja en Ardhanarishvara. De eerste als de verbeelding van de eeuwige cirkel van vernietiging en (her) creatie en strijd tegen de onwetendheid (en domheid), de tweede als de samensmelting van mannelijke en vrouwelijke krachten (die zich in mijzelf manifesteert). Daarnaast speelt er nog iets anders een rol de laatste weken en vannacht viel dat op zijn plaats. Ik denk erg veel aan mijn moeder en merk dat mijn gemis na haar dood pas nu vaste bodem in mij vindt, het schrijnt. Het moment om haar terug te geven aan de golven komt dichterbij nu ik begrijp dat door dat te doen zij zal voortleven.

Gisteren, toeval bestaat niet, besefte ik ineens het belang van dat briefje dat mijn moeder altijd in haar portemonnee droeg en waarvan het bestaan me pas duidelijk werd toen ze mij dat liet lezen, zo ongeveer een jaar voor haar dood en na mijn wedergeboorte. De tekst die er op stond was 1 Korinthen 13, er was in de tekst 1 woordje doorgestreept door haar toen ze me die liet lezen. Ze had van ‘man’ ‘mens’ gemaakt, als een blijk van erkenning voor wie ik ben. Ik geef die tekst nu hier weer:

De liefde is geduldig,
zij is vriendelijk,
de liefde is niet jaloers,
de liefde pronkt niet,
zij doet niet gewichtig,
zij handelt niet ongepast,
zij zoekt niet haar eigen belang,
zij wordt niet verbitterd,
zij denkt geen kwaad,
zij verblijdt zich niet over de ongerechtigheid,
maar verheugt zich over de waarheid,
zij bedekt alle dingen,
zij gelooft alle dingen,
zij hoopt alle dingen,
zij verdraagt alle dingen.
De liefde vergaat nooit.
Wat dan profetieën betreft,
zij zullen tenietgedaan worden,
wat talen betreft, zij zullen ophouden,
wat kennis betreft, zij zal tenietgedaan worden.
Want wij kennen ten dele en wij profeteren ten dele,
maar wanneer het volmaakte zal gekomen zijn,
zal wat ten dele is, tenietgedaan worden.
Toen ik een kind was,
sprak ik als een kind,
dacht ik als een kind,
overlegde ik als een kind,
maar nu ik een mens geworden ben,
heb ik het kinderlijke tenietgedaan.
Nu immers kijken wij door middel van een spiegel in een raadsel,
maar dan zullen wij zien van aangezicht tot aangezicht.
Nu ken ik ten dele,
maar dan zal ik kennen,
zoals ik zelf gekend ben.

Het is 3 augustus, gisteren was het Raksha Bandhan. Het feest waarin Hindu vrouwen hun broers (en neven) een rakhi, een gezegend rood/goud koortje, om de rechter pols doen. Een half jaar terug was er een vrouw die mij datzelfde koortje om mijn linker pols bond, als teken van verbinding. En ik bij haar. Als zusters omdat dat de verhouding was waarin wij naar haar familie aangaven wat we voor elkaar betekenden. We vonden het passend om de linker pols te kiezen in plaats van de rechter. Verdere uitleg hoef ik hier niet te geven anders dan dat het een mooi moment van verbinding aan gaan was. Die verbinding is er, ondanks de gewijzigde omstandigheden in ons beider leven, nog steeds. Dun op dit moment. Flinterdun zelfs, maar hij is er nog wel.

Vannacht kwamen de tekst van mijn moeder en het koortje samen. Het koortje dat ik om mijn linker pols droeg tot vandaag is verbroken, uit zichzelf. Het was versleten wellicht of misschien was de energie verdwenen. Een nieuwe ligt klaar,  te wachten op het juiste moment om door de juiste mens mij om de pols gebonden te worden. Als teken dat liefde gaat over de verbinding van de ene mens met de andere ongeacht de vorm en de naam die aan die liefde gegeven wordt. Want sterke vriendschap is niet zo verschillend van liefde.

© 2012 Alice Anna

De nieuwe Levant: Palestijns én Israëlisch.

De historische ‘Levant’

Veel mensen zeggen dat het conflict tussen Israël en de Palestijnen onoplosbaar is. Ondanks alles geef ik ze geen gelijk. Het is waar, er is teveel gebeurt, er zijn teveel doden en verminkten, teveel wantrouwen en haat, teveel belangen vanuit de verschillende landen rond Israël en ga zo maar door. Er zijn veel, teveel, bezwaren tegen een normalisering van de verhoudingen in het Midden Oosten, liever gebruik ik de term Levant, waardoor een vreedzame toekomst onmogelijk lijkt.

En toch.

Toch denk ik als alle partijen zouden nadenken over wat zij anderen en zichzelf aandoen het ook anders zou kunnen. Al meer dan een halve eeuw is er oorlog om het stuk grond dat Palestina heet. Voor die tijd werd het onder andere de Levant genoemd. Het was een gebied waar Joden, Arabieren, Palestijnen en andere bevolkingsgroepen bij elkaar leefden in betrekkelijke vrede. Het gebied was onontwikkeld.

De Israëlische  religieuze geopolitiek.

De Joden hebben het gebied Palestina sinds 1948 ontwikkeld en veel gerealiseerd. Ze zijn er gevestigd en dat is een fait accomplí. Later zijn de door de Israëlisch bestreden Palestijnen gevestigd op de westelijke Jordaanoever en de Gaza strook. Maar het grote wantouwen van Israël tegen de Palestijnen die zichzelf moeilijk konden organiseren en verscheurd werden tussen Fatah en Hamas heeft er toe geleidt dat Israël een extreem onderdrukkende politiek is gaan voeren. Illegale landinnames op westelijke Jordaanoever door kolonisten, het oprichten van een muur, het verhinderen van een duurzame verbinding tussen de Gazastrook en de westelijke Jordaanoever, het bezet houden van de Golan hoogte, het onder Israëlisch bestuur houden van de interreligieuze stad Jeruzalem, de blokkade van Gaza, bovenal ook het regulieren van de waterstromen in het gebied waardoor alleen de gewenste gebieden geïrrigeerd kunnen worden en ga zo maar door.

Een duurzame vrede vergt zowel bescherming van Israël als het stopzetten door Israël van haar repressief beleid.

Op dit moment in tijd heeft Israël echter een misdadige regering die staatsterreur hanteert tegen de Palestijnen én een ieder die wenst dat ze de bezetting van het grondgebied van de Palestijnen opgeeft. Het beleid rond de westoever, en Jeruzalem is in strijd met de internationale afspraken en VN resoluties. De blokkade van Gaza is een misdaad. Aangezien Israël zelf vindt in oorlog te zijn met Hamas is er in veel gevallen van extreem geweld sprake van oorlogsmisdaden. Het platbombarderen van scholen, overheidsgebouwen, ziekenhuizen en zelfs VN gebouwen is een ernstige misdaad tegen de internationale gemeenschap. Met name het gericht vernietigen van scholen en ziekenhuizen kan niet anders worden gezien dan een een poging tot genocide. Binnen Israël is er sprake van verregaande apartheid waarbij de Arabisch-Israëlische bevolking veel minder rechten en mogelijkheden krijgt dan de Joodse bevolking.

De Israëlische regering, de fundamentalistische Joodse organisaties en de kolonisten vormen een welhaast fascistoïde samenwerking met als enig doel het realiseren van een exclusief Joodse staat waarbij er geen ruimte wordt geboden aan mensen met een andere godsdienst én gegeven de aard van het Jodendom een andere dan Joodse afkomst. Die benadering van de wereld is in strijd met vele internationale verdragen, VN regels, mensenrechten statuten en is met onmogelijk moreel te verdedigen.

Israël heeft door de gekozen weg zichzelf tot een paria in de wereld gemaakt. Het enge is dat juist de holocaust door hun gebruikt wordt als argument om hun misdadige onderdrukking van andere groepen te verdedigen op een wijze die niet ver van directe genocide af staat inclusief deportatie en massamoord.Dat is natuurlijk een onhoudbare politiek op de lange termijn. Als bijvoorbeeld homosexuelen, transgenders, roma en al die anderen die ook onder de holocaust geleden hebben dezelfde benadering zouden kiezen zou er een homostaat, een transgenderstaat en een romastaat moeten ontstaan. Het zou absurd zijn. Net zo absurd als de houding van Israël op dit moment.

Israël heeft in Palestina het grootste getto ooit geschapen en binnen dat getto streeft ze naar uitbanning van alles wat niet Joods is. Daarmee isoleert de staat Israël haar eigen bevolking van de rest van de wereld en richt onmeetbare schade aan het Jodendom aan. Precies tegenovergesteld van het streven.

Ik kan onmogelijk een grond vinden om de religieuze geopolitiek van de huidige staat Israël te steunen of verdedigen. Sterker nog ik voel mij verplicht het op te nemen voor hen die onderdrukt worden en tegen die geopolitieke benadering van Israël. Mijn mening is dat zo snel mogelijk de blokkade van Gaza opgeheven moet worden. De West-oever en Gaza met een corridor duurzaam verbonden moeten worden, de kolonisten zich volledig terugtrekken van de bezette gebieden, de Golan hoogte terug gegeven moet worden aan Syrië en Libanon en Jeruzalem de eerste stad ter wereld moet worden onder directe bestuur van de Verenigde Naties, een VN gouvernement. Dat laatste omdat Jeruzalem voor drie religies een essentiële stad is en geen religie boven de andere gesteld mag worden. Het bestuur van een dergelijke stad moet in handen zijn van een seculier gouvernement. Het oud Hollandse idee van een stadhouder zou daar prima passen.

In ruil voor deze aanpassingen in het beleid van Israël mag van de wereld verwacht worden dat het bestaan van de staat Israël gewaarborgd wordt en Israël gesteund wordt daarin.

Bezwaren

Natuurlijk zijn de bezwaren die opgeworpen gaan worden tegen een dergelijke oplossing vooraf simpel te voorspellen. Het probleem is het onderlinge wantrouwen. Geen van de partijen heeft voldoende reden om de andere partij te vertrouwen waardoor iedere opgave van geografisch eigendom of geografische scheiding een directe bedreiging voor de eigen veiligheid is. Het is precies die emotie die er voor zorgt dat Israël geen stappen maakt en geen toenadering zoekt maar nu juist hun gebiedspolitiek versterkt. Het is ook precies die reden dat Palestijnen Israël gewapend blijven bevechten. Ze zien immers geen toenadering.

Het hele probleem in Palestina kan zonder het te versimpelen teruggebracht worden tot een combinatie van een clash van religies, identiteiten, veiligheidsgevoel en economische belangen. Iedere aanpak waar deze niet allemaal gehonoreerd worden is gedoemd te falen. Misschien is een integrale aanpak echter iets wat buiten de macht van de mens staat want het vergt onbegrensde moed. En de moedigen zijn vermoord.

Zelf kies ik ervoor om vooralsnog de kant van de onderdrukten te kiezen. Dat zegt meer over mij dan over de verschillende groepen en hun onderlinge wanverhouding. Ik vind dat de wereld niet meer de blik van de Palestijnen af mag wenden maar er aan moet werken dat ze een menswaardig bestaan krijgen in een eigen land. Maar ik vind ook dat de wereld haar verantwoordelijkheid naar Israël moeten in corrigerende én ondersteunende zin. Sterker, ik vind dat de wereld zich moet richten op een herinrichting van de Levant met zowel een Israëlische als een volwaardige Palestijnse staat.

Alice © 2010

Vrijheid?

Vandaag verschenen twee berichten in de krant die ogenschijnlijk de uitersten van vrijheid in ons land opzoeken.

Zo heeft de Hoge Raad geoordeeld (gelukkig!) dat de SGP niet langer vrouwen mag weren van de kieslijsten. De motivatie is dat het vrouwenverdrag van de VN uit 1979 dat niet toestaat en dat dit verdrag universeel van toepassing is, dus ook het geval dat een politieke partij uit eigen geloofsovertuiging vrouwen weert van hun kieslijsten. Daarmee zet ze de vrijheid van Godsdienst in dit geval onder die van de mensenrechten en geldigheid van verdragen die Nederland ondertekend heeft. Het is een goede beslissing, vind ik. Simpelweg omdat de vrijheid van Godsdienst niet in mag houden dat er vrijheid tot discriminatie ontstaat. Zeker niet als het gaat om de inrichting van de staat en het besturen van het land. Het doelbewust buitensluiten van de helft van de bevolking van het meebesturen van dit land is simpelweg een daad van extreme discriminatie en gelukkig is dat dus niet meer toegestaan. Nu heeft dezelfde Hoge Raad ook besloten dat het intrekken van de miljoenensubsidie aan die discriminerende politieke partij ook niet is toegestaan. De overheid zal andere sancties moeten verzinnen. Vraag is nu natuurlijk of die overheid dat ook gaat doen. Maar ook of de partij die zich doorgaans voegt naar de luimen van het geldende gezag, de gezagsgetrouwen van de SGP, zich ook naar deze uitspraak zullen voegen.

Vandaag meldde het ANP het volgende:

DEN HAAG – Minister Ernst Hirsch Ballin van Binnenlandse Zaken neigt naar afschaffing van de verplichting voor de Algemene Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (AIVD) om mensen achteraf te informeren dat ze zijn afgeluisterd. Dat heeft hij in een brief aan de Tweede Kamer geschreven.
De Commissie van Toezicht betreffende de Inlichtingen- en Veiligheidsdiensten heeft onderzoek gedaan naar het nut van de notificatieplicht. De commissie vindt dat burgers genoeg andere mogelijkheden hebben om er achter te komen of ze zijn afgeluisterd. Zo kunnen burgers bij de minste of geringste twijfel een inzageverzoek indienen. Ook kan een worden klacht ingediend. De notificatieplicht zet verder dus weinig zoden aan de dijk voor de burger en het wordt tijd voor de wetgever om na te gaan of de kosten wel tegen de baten opwegen.
Daarbij is een notificatieplicht ook niet terug te vinden in het Europees Verdrag tot bescherming van de mens en de fundamentele vrijheden en ook niet in de jurisprudentie van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens.
De minister wil bekijken of in plaats van het achteraf melden het inzagebeleid kan worden verruimd.

Een minister van Binnenlandse Zaken neigt er dus naar een beschermingsmaatregel voor de burger die rechtstreeks gekoppeld is aan de burgerrechten en de persoonlijke vrijheid, de persvrijheid en de politieke vrijheid, in te perken. Op te heffen zelfs. Met als argument dat die burger zelf – door diezelfde overheid – achteraf (!) kan laten uitzoeken of hij of zij afgeluisterd is. In plaats van een actieve informatieplicht, een passieve informatieplicht. Gegeven de in de loop van de jaren vele gevallen van onterecht afluisteren door niet alleen de AIVD (de oude BVD) maar ook het OM is het vertrouwen op die passieve informatieplicht een gotspe. De achterliggende reden die gegeven wordt is de kosten versus de ‘baten’. Inperken van bescherming van de rechten van de burger als bezuinigingsmaatregel. Informatierecht als ondergewaardeerde baten.

De twee berichten zijn uitersten en eigenlijk is dat niet verbazingwekkend. Aan de ene kant de Rechterlijk macht die de burgervrijheden onderkend en onderstreept en aan de andere kant de regerende macht die de vrijheid van diezelfde burgers inperkt. Beschermen door te wijzen op het belang van internationale verdragen versus besturen door middel van repressieve maatregelen. Het is tekenend voor Nederland tegenwoordig. Waar aan de ene kant de rechten gewaarborgd worden door de rechters, worden andere rechten geschonden door regeerders. Het is het beeld van een land dat geen notie meer lijkt te hebben van de eigen rechten, van de waarde van mensenrechten en vrijheid van meningsuiting, vergadering en zo meer en waar er gelukkig nog een oude Rechterlijke macht het wakend oog houdt tegen het verval van de vrijheid.

Het is bijna 5 mei en ik maak me in toenemende mate zorgen over de gekozen overheid die onze vrijheid inperkt omwille van terrrorisme dreiging en bezuinigingen. Die argumenten zijn in verhouding tot die van de burgerrechten onvoorstelbaar licht en toch laat de burger waar het allemaal over gaat zich niet of nauwelijks horen. Alsof burgerrechten een ver van ons bed show is geworden. En ondertussen hoeft die overheid minder af te luisteren omdat ze door recente wetgeving alle email en mobiele verkeer toch al een half jaar kunnen inzien omdat het allemaal opgeslagen moet worden.

Wilders met zijn PVV maakt de stemming er niet beter op en staat allerlei inperkingen van persoonlijke vrijheden voor, een groot deel van de bevolking staat daar nota bene sympathiek tegenover. De overheid weigert tot op heden de Yogyakarta Principles daadwerkelijk volledig in te voeren waardoor de mensenrechten van sommigen geschonden blijven. Moslims krijgen als we niet uitkijken minder vrijheden op het gebied van bijvoorbeeld kleding en als het aan de minister ligt kan er flink afgeluisterd worden want de controleerbaarheid van die afluisterpraktijken wordt geringer. Eerder deze week gaf hij al aan geen inzicht te willen geven in het aantal afluistergevallen door de veiligheidsdiensten. Stasipraktijken zijn dat.

Het is weer bijna 5 mei en de vrijheid wordt steeds meer een lachertje in dit land.

Meer lezen over de uitspraak van de Hoge Raad? Lees de tekst op de site van de Hoge Raad.
Meer lezen over de plannen van Hirsch-Ballin? Lees de tekst op de site van Bits of Freedom.

Alice © 2010

Minaretten

Ik wil een minaret in mijn straat. Met kleine luidsprekertjes die me ’s morgens vriendelijk wekken en verder op de dag laten weten dat er weer een aantal uren is verstreken. Let wel, ik heb niks met Islam of zo, het lijkt me gewoon handig. Daar komt bij dat minaretjes er heel fraai uit kunnen zien. Tenminste als er een beetje moeite gedaan wordt om met de vormen te spelen. Eigenlijk zijn minaretten vreemde dingen.

Het zijn in mijn ogen lange en hoge verticaal staande nogal mannelijke objecten met een verdikking bovenop waar vanaf mannen iets voor mij onverstaanbaars doch enigszins melodieus over de stad roepen. Heel wat creatiever dan kerktorens waar gewoon een bronzen bel in hangt waar een hamer tegen aan ramt. Altijd hetzelfde geluid, altijd dezelfde manier van wegsterven. Zo niet bij minaretten. Ze doen me aan een mooie vakantie in Egypte en aan mannen denken. Heerlijk.

In Londen hebben ze het wel begrepen. Er staat een mooi modern exemplaar. De oplettende kijker ziet zelfs Hollandse baksteentjes aan het ding en een schattig half maantje op de top. Zo leuk!

In Zwitserland schijnen ze dat niet te begrijpen wat ik dan weer wel begrijp aangezien ik dat te opgepoetste en gestofzogen land een aantal keren bezocht heb. Zwitsers zijn kleurloos, smakeloos, humorloos en bestaan voor het overgrote deel uit mannetjes die een raar soort Duits brabbelen of arrogant in mismaakt Frans je te woord staan en ’t verdommen om een ander taaltje te leren. (Los van die enkele Zwitser die Italiaans of het eigen dialectje spreekt. Zwitsers zijn eng. Net zoals Geert Wilders eng is en de vrouwenhaters van de SGP dat zijn. Geen van allen types waar ik als vrouw onder zou willen liggen om kindjes te maken in ieder geval. Brrr.

Ik vind trouwens dat Zwitserse chocola verboden moet worden. Onze eigen chocolade en die van onze zuiderburen is goed genoeg om dat Zwitserse spul te moeten eten. En zakmessen, wat moeten we met die popperige rode zakmessen van ‘Victorinox’? Is Sola of Gero niet goed genoeg dan? Of het knipmesje, vlindermesje of stilettootje van de messenshop om de hoek? Stomme rode portable gereedschapkistjes zijn het met gereedschap voor kleine zielige en kleinzielige Zwitsers.

Anyway, doe mij maar een minaretje hier. Of twee want dan heb ik stereo. Ik beloof dat ik ga meezingen. Als dat mag van Balkenende. Hm, ineens zingt wijlen Robert Long in mijn hoofd. ‘Mina ret, Mina ret, redt Mina van de sloop…’ of zoiets…

Alice © 2009

De gezegende zondaar

180805BRE114

Enige tijd geleden heb ik mij net als veel andere mensen opgewonden over de uitspraken van paus Benedictus (de gezegende) rond gendertheorie. De afgelopen periode is de man opnieuw in opspraak gekomen door uitspraken rond condoomgebruik. Ik vraag mij af wat deze dolende ‘afgevaardigde van god’ bezielt. Een mening hebben als paus is één ding maar om meningen te hebben die aantoonbaar wetenschappelijk onjuist zijn en die vervolgens ventileren in landen waar de bevolking geneigd is naar zo’n leugenachtige mening te luisteren is heel wat anders. Zeker als de gevolgen van acceptatie van die mening mensenlevens gaat kosten. Dan is de uiting van die op zich al verwerperlijke mening een misdaad tegen de mensheid. Het in genocidale handeling zelfs gegeven het grote aantal potentiële slachtoffers.

Dat maakt deze paus niet alleen tot een aanzetter tot (indirecte) moord maar tevens tot een zondaar van formaat die volgens de leer van het Christendom uiteindelijk in de hel (zo die al bestaat) zal belanden. Benedictus, ‘gezegend’ en zondaar. Het is een bizarre toestand die in een naar we dachten moderne wereld niet zou moeten kunnen bestaan.

Er zijn er geweest die mijn eerdere commentaar op deze paus waarbij ik hem vergeleek met Hitler te ver vonden gaan of te ongenuanceerd vonden. Ik moet nu na deze nieuwe waanzinnige uitspraken van deze zelfde man mijn oorspronkelijke vergelijking onderstrepen. Want, uitbanning van condoomgebruik staat in Afrika gelijk genocide. Alleen al op grond van het onvoorstelbare aantal slachtoffers. Deze misdadige paus blijft vooralsnog op zijn Vaticaanse zetel zitten. De interne kritiek in de katholieke kerk is te zwak om de bisschoppen aan te zetten tot een dicussie met deze paus. Zijne heiligheid schijnt immers in morele zaken onfeilbaar te zijn volgens de kerkelijke doctrine. Te belachelijk voor woorden. Hij is niet meer dan een gewoon mens en dus feilbaar. Een paus is niet god, zelfs niet Jezus. Hij is ook geen opvolger van Petrus al doet de kerk geloven dat dit anders ligt.

Inmiddels nemen de protesten tegen deze malloot toe. Regeringsleiders en ministers roepen het Vaticaan ter verantwoording, Veel media veroordelen terecht deze paus en prominente katholieken keren die kerk de rug toe. En daar ligt de oplossing. Hoe meer deze man dit soort uitspraken blijft doen hoe minder volgelingen blijven er over. Totdat de katholieke kerk een sektarisch bestaan gaat leiden en verdwijnt uit de maatschappij.

Maar wil ik dat eigenlijk wel? Het eenvoudige antwoord is nee. Ik wil dat niet. Diezelfde katholieke kerk is verantwoordelijk voor inspiratie tot prachtige muziek, schilderijen, beelden en talloze cultuurschatten. De gebouwen, kathedralen, kerken hebben onder zich enkele van de mooiste gebouwen ter wereld. Maar nog veel belangrijker is dat diezelfde katholieke kerk in de praktijk in juist die landen waar de problemen groot zijn een bijzondere rol kent. Waarbij priesters, monniken en nonnen geweldig werk leveren. Zelfs aalmoezeniers binnen het leger. Nee, de veldwerkers zijn doorgaans integer en weten wat telt in het leven. Mensen met goede bedoelingen, hardwerkend, zichzelf ontzeggend wat de meeste anderen (ik zelf incluis) als vanzelfsprekend onderdeel van hun leven vinden. Het zijn mensen die respect verdienen. Mensen die ook niet een paus als Benedictus verdienen maar een paus die bruggenbouwer is. Een paus met compassie, een paus die zich gedraagt zoals zijn eigen geloof hem voorschrijft. Een paus die zich aan de tien geboden houdt.

En dat is dus het voornaamste probleem. Benedictus is geen paus die zijn naast lief heeft als zich zelf. En daar is alles mee gezegd want het is daarmee een paus die een continue doodzonde pleegt en zijn plaats als hoofd van een wereldkerk volslagen onwaardig is. Een dolende en zeker geen gezegende zondaar.  Een antichrist die onder de dekmantal van positie en naam de mensheid willens en wetens schade berokkend. De farizeers om hem heen staan er bij en kijken er naar. De Jezus in deze situatie is dat AIDS slachtoffer als gevolg van het niet van de kerk mogen gebruiken van condooms. Paus Kaiafas de Eerste zou een betere naam zijn.

Alice © 2009

Chuck Deely

Er zijn van die mensen die je heel vaak tegenkomt en ‘iets’ mee hebt. Zelfs al lijken ze van een andere planeet te komen of daar geregeld te vertoeven. Chuck Deely is er eentje van. En wel een heel bijzondere. Het verhaal van Chuck Deely staat op Wikipedia inmiddels (http://nl.wikipedia.org/wiki/Chuck_Deely). Het is een bijzonder en welhaast bizar verhaal. Om misschien eigenlijk juist niet.

dsc_0061

Chuck is straatmuzikant in Den Haag. Ik ken hem al jaren als een vaste bewoner van de bakstenen bij het Centraal Station, de Bijenkorf en in de Vlamingstraat. Chuck met gitaar en rauwe stem afwisselnd CSN&Y, de Stones en Neil Young vertolkend. Op niet mis te verstane wijze, elke dag weer ongeacht de condities. Het boek met verhalen dat in hem verborgen zit is groot en de hoeveelheid anekdotes zijn ontelbaar. Chuck heeft een vreemd leven geleid.

Geboren in Detroit, gelegerd in Duitsland, opgetreden en geleefd op Tenerife en tenslotte gestrand of geland in Den Haag. Een Amerikaan die door Europa gezworven heeft en dat bij tijd en wijle nog steeds doet maar niet meer naar de States terug wil. Hij houdt niet van zijn land – of de mentaliteit daar. Chuck is vrij man. Twee huwelijken, ziekte, verslaving, afkicken, zwerven, concerten op het Binnenhof en andere aansprekende plekken, alles heeft hij meegemaakt.

Vanmiddag zag ik hem weer zitten voor de Bijenkorf. Crosby, Stills, Nash & Young in één stem en één gitaar verenigd. Het klonk zoals altijd verweerd maar mooi. Het ‘publiek’ loopt hem zoals doorgaans voorbij, een enkeling staat stil bij de wat slonzige man met zijn sluike haar. Het door het leven verweerde gezicht in een grimas die al snel een glimlach is bij een enkel oogcontact. ‘Teach your children’… het komt er gemakkelijk uit en het gitaarspel is doorspekt met soli die de moeite van het toehoren waard zijn.

Zo af en toe neemt iemand de moeite om eens met hem te kletsen. Chuck houdt daarvan. Een goed jaar terug werkte ik bij een ministerie waar hij voor de deur pleegt te zitten tijdens de ochtendspits. Ik had geen zin om hem weer voorbij te lopen want elke keer als ik naar het kantoor ging zorgde hij er voor dat ik me een beetje vrolijker voelde. Chuck doet iets met je als je de oren er voor hebt. Dus die keer ben ik maar eens bij hem gaan zitten om te kletsen over zijn muziek en zijn gitaar. Een akoustische toen nog. Tegenwoordig wil hij er nog weleens met een Stratocaster zitten en een kleine amp.

straatmuzikanten-chuck-usa-den-haag

Eén anekdote wil ik jullie niet onthouden. Op 28 maart 2008 werd Chuck door twee net van de politieschool vrijgelaten coppers voorzien van een bon van honderd euro. Hij had geen vergunning. Chuck bleef als altijd rustig onder het gedoe maar zijn publiek gelukkig niet. Als snel werden de poeplappen (tsja, het is wel Den Haag natuurlijk) getrokken en werd er gelapt. Ondertussen de babyface agenten de mantel uitvegend. De beide ‘dienders’ die even niet doorhadden wat dienen betekend hebben het geweten. Een schrobbering op het bureau was het resultaat en uiteindelijk zijn er excuses aangeboden aan de Haagse nummer één van de straat en werd de bon nietig verklaard. Gerechtigheid nietwaar?

Ik houdt een beetje van Chuck. Dat weet hij natuurlijk niet want ik ben gewoon een fan als vele anderen. Fan van een fenomeen dat je zo vaak life kunt komen aanhoren als je wilt en als hij gezond is. Chuck Deely, ik hoop dat die rare amerikaan met zijn rauwe stem, doorgroefde gezicht en Fender nog heel lang mag spelen in mijn stad. Voor wie hem even wil horen is hier dan een live optreden, of liever een ‘life’ optreden:

Ach goed dan. Nog eentje maar dan wel een eigen compositie en gespeeld door de Chuck Deely band…

Oke, oke, nooit genoeg natuurlijk. Voor de die hards een interview wat met Kerst is afgenomen. Beetje veel reli-geklets van de kant van de interviewer maar onze Chuck blijkt in alle bescheidenheid de wijsheid van zuiver antwoorden te beheersen.

Alice © 2009

Rollende koppen

216_marcellinus01

Marcellinus I, ineens moest ik aan hem denken toen het bericht op de ‘newswire’ verscheen dat de Pius X broederschap hun bisschop Williamson heeft ontslagen als rector van een seminarie in Argentinië. Marcellinus was paus tussen 296 en 304. Even lang als Bush president is geweest. Acht jaar waren genoeg om onthoofd te worden. Marcellinus zag Armenië de eerste Christelijke natie worden tijdens zijn pontificaat maar was zelf afvallig, keerde op zijn schreden terug en werd vervolgens alsnog door de keizer onthoofd in 304 (om verolgens ook dood gezwegen te worden door de kerk want hij was immers even afvallig geweest). Tenminste zo willen de geschiedschrijvers ons doen geloven. Williamson zit trouwens langer op zijn zetel geloof ik.

Het is ‘damage control’ als het om de antisemiet Williamson gaat, niet meer dan dat. De man wordt uit functie gezet maar zit nog steeds binnen de katholieke kerk. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat Benedictus er achter komt dat de schade al zo groot is dat er niks anders meer over blijft dan zijn broeder te (slacht)offeren. Tot nu toe is de pauselijke doofpot wijd open gezet om de dolende bisschop in te ontvangen maar wil het nog niet lukken die geest in de fles terug te stoppen. De commotie is inmiddels groot binnen de katholieke kerk. Mensen haken af, Nijmeegse professoren treden uit, pers blijft zich storten op Rome en de internationale politiek blijft het onderwerp Williamson bespreken. Daarmee het Vaticaan zo lang ze nog geen daadwerkelijke actie hebben genomen om het bisschoppelijke ongedierte uit de gelederen te verwijderen (terecht) negatief in het nieuws houdend. Van Public Relations heeft Benedictus duidelijk geen kaas gegeten. Hoeft ook niet want de kerk is niet democratisch, pausen worden niet door de gelovigen gekozen en blijven tot hun dood op hun troon met gat zitten en kunnen niet weggestemd worden. Presidenten wel, pausen niet jammer genoeg. De gerehabiliteerde o zo enge Pius X kliek schuift Williamson nu halfslachtig opzij, niet meer dan dat. Allemaal met de illusie dat het daarmee wel gedaan zal zijn. Maar de damage is er al en van control is geen sprake. De zo stabiele organisatie (geen organisatieadviseurs nodig) wankelt. De kerken schudden op hun grondvesten, de gelovigen morren en de wereld er om heen kijkt sceptisch toe hoe het Vaticaan vrolijk verder klungelt.

En de paus? Die wierookte er wat over heen en zweeg in alle talen en vooral in het Latijn.

Nee, Williamson een rectoraatje ontnemen is niet genoeg en Rome weet dat heus wel. Damage Control vergt een ferme hand en een grote ziel. Het vergt een paus die mans genoeg is (hij is immers voorzien van ballen gegeven de uitspraak ‘testiculos habet’ van de jongst aanwezige kardinaal tijdens zijn verkiezing) om echte stappen te nemen. Om te erkennen dat hij een grote fout gemaakt heeft. Een besluit dat hij niet had mogen nemen. Een dommigheidje zo je wil. Maar de kleine Ratzinger is eenvoudigweg niet groot genoeg daarvoor. En dat is jammer want een goede paus kan veel goed doen en een slechte paus ook omdat die de wereld van zich af stoot. Maar een halfslachtige paus is als een zachte heelmeester. De wonden gaan stinken na een tijdje.

Voorlopig rollen er nog geen koppen in het Vaticaan.

Alice © 2009

Onvoltooid verleden tijd

past-tense

Gisteren bracht ik mijn zoontje naar zijn moeder. ’s Avonds. De rit verliep zwijgend, de kleine jongen was al snel in slaap gewiegd. Tenminste, dat dacht ik lange tijd. Totdat ik zijn nog kleine warme hand op mijn schouder voelde. Opzij kijkend zag ik dat hij me zat te bekijken en glimlachte. Tien jaar en nog even lief als altijd. Na een klein uurtje kwamen we in het dorp. Het regende zachtles en het was er uitgestorven. Een paar mensen liepen op straat gekleed in stemmig zwart. Het was immers zondagavond en de grote kerk was net uit. Ik bekeek de mensen vanuit mijn auto terwijl ik langzaam door de straten reed. De meeste vrouwen droegen hoeden, de jonge meiden plastic tasjes. De mannen zonder uitzondering in pak met lange of driekwart jas. De schoenen gepoetst, de haren glad. Ik rilde.

Het gevoel dat overheerste was hetzelfde gevoel als een wandeling door een museum. Je ziet iets dat eigenlijk niet meer bestaat in onze wereld, je kijkt er naar. Soms met bewondering, soms met ergernis maar altijd met verwondering. Er is een tijd geweest dat ik deel uitmaakte van de museumdorp. Naar de kerk ging en zo. Weliswaar een andere en niet zo zwaar als de grote waar ik langs was gereden, maar toch. De cadans van dat leven is me uiteindelijk tegen gaan staan. Het paste niet bij mij net zo min als de dogma’s die er werden en vast nog steeds worden verkondigd. Toch is het een mooi dorp, alleen vooral te stil voor me.

Later op de avond reed ik weer terug naar mijn eigen stad. Geen regen meer, wel stilte. Cabaret op de radio en liedjes die dezelfde sfeer ademden als het dorp. Ik had geen haast meer en daarbij was ik erg moe en een beetje grieperig. Of was het een ander soort warmte? Voorbij Zoetermeer begint mijn stad en langzaam verdween die loden jas van donker geklede mensen in een donker dorp van mijn schouders. Eenmaal in de – ook – stille stad voelde ik me beter. Het gonzen van auto’s, de stadsgeluiden. En het patatje op de hoek. Vooral het constante gevoel dat er geleefd wordt. Alsof ik vanuit een verleden tijd was aangeland in een tegenwoordige tijd.

Ik mis het niet, dat verleden met die beklemming. Elke keer weer als ik er mee geconfronteerd wordt is het alsof ik omlaag wordt gedrukt onder een te zwaar pakket met nutteloze gedachten. Weemoed is het niet, eerder milde weerzin. Toch is thuis geen thuis voor me. Misschien omdat het in mijn hoofd niet meer dan een tijdelijke verblijfplaats is, misschien omdat ik niet meer thuis kan zijn ongeacht waar dat thuis is. Misschien ben ik meer een reiziger geworden dan ik zelf dacht. Natuurlijk is het fijn om door mijn eigen zaken omringt te zijn, een bed te hebben. Muziek, koffie uit bekende kopjes met een bekende smaak. Maar echt belangrijk is het niet meer. Het is fijner om met goede mensen samen te zijn, in een café of wandelend langs het strand. Of samen wakker worden. Mijn verleden uit dat dorp is onvoltooid maar dat zal niet lang meer duren. Over een tijdje is het voltooid verleden tijd geworden.

Alice © 2009

Vuurwerk in Gaza

gaza_tanks

Waar in Nederland en veel andere landen het vuurwerk in grote hoeveelheden over (en onder) de toonbank gaat maakt Gaza zich op voor het ondergaan van het grootste vuurwerk in decennia. De Israëlische oorlogsvoorbereidingen gaan onverminderd in hoog tempo door. Binnenkort zal de Gaza strook binnengevallen worden. Omdat een beetje oorlog net zo min bestaat als beetje zwanger zal het er op neer gaan komen dat er een totale grondoorlog ontstaat.

Het is vanuit Israëlisch perspectief misschien wel te begrijpen zo’n oorlog. De continue angst voor terreur vanuit het Hamas kamp is te groot om te laten voortbestaan. Maar is er dan geen andere mogelijkheid dan bommen en tanks? Is de houding van Hamas niet ook een resultaat van de enorme repressie waar onder de Palestijnen moeten leven? Beroofd van land, verdrongen in een diaspora op eigen grondgebied. Verknipt land met daardoor ook verknipte mensen. Heeft Israël gedaan wat het gegeven de eigen geschiedenis ethisch verplicht is te doen? Ruimte geven aan het verdrukte volk dat verdrukt wordt omdat ze geen eigen grondgebied wordt gegund. Geografisch verdeeld over een Gaza strook en een west bank die door ‘kolonisten’ geïnfiltreerd is en verdeeld in een verzameling gebiedjes met hekken, wachtposten en prikkeldraad. De regeringen van Israël zijn niet in staat gebleken om een menselijk gezicht te tonen tegen het aan hun zelf verbonden Palestijnse volk. Nee dus. Van Israël mogen de Palestijnen naar de Filistijnen om maar eens een passend gezegde te gebruiken. De hardheid is onvoorstelbaar. Enig mededogen lijkt uitgesloten en de rijen sluiten zich in het land achter de regering. De lelijke kant van het land komt voluit aan het oppervlak nu de dialoog volledig wordt uitgesloten.

De gevolgen laten zich raden. De terreur van Palestijnen en sympathiserende arabische en moslimgroepen zal toenemen. Wraak wordt voluit verkondigd in de omringende landen, banden (hoe pril ook) worden verbroken en vrede wordt een steeds onwerkelijker en onbegrijpelijker begrip voor iedereen die in de regio woont. Hamas zal zich doodvechten, goede kans dat dat ook werkelijk het geval zal zijn. Het westen slaapt de VS blijft op afstand en veroordeeld Hamas, de Palestijnse doden negerend. Onze regering volgt slaafs.

gaza_swimming_pool-by-latuffCartoon door Latuff

Wat rest is bloed en tranen. Het maakt me allemaal erg verdrietig, het gevoel machteloos te zijn tegen het geweld is groot. De namen God, Allah en Yaweh worden ongebreideld gebruikt als verdediging van het recht op het uitoefenen van dat geweld. Maar geweld om veiligheid af te dwingen werkt zelden. Het roept slechts meer geweld op en vernietigd mensen. Heeft trouwens iemand nog iets van die paus gehoord?

Alice © 2008

De paus is gek geworden

ratzinger

Zo en nu ga ik maar eens flink op een groot aantal tenen staan – denk ik. Want ik ben alleprofeten razend op de ‘aartsvader’ die weer eens flink uit de bocht is gevlogen met haatzaaiende en opruiende uitspraken over homoseksuelen en transseksuelen. En ik ben niet de enige die laaiend is, zoveel is gelukkig wel duidelijk.

Benedictus, gewoon Ratzinger onder schuilnaam, vond het nodig om afgelopen maandag de moderne gender theorie af te wijzen in niet mis te verstane afgrijselijke bewoordingen. Na decennia is er weer een Duitser die het nodig vindt om de wereld te waarschuwen voor bepaalde groepen mensen. Bloed kruipt waar het niet gaan kan want was het niet diezelfde Ratzinger die zijn jonge geest heeft laten vergiftigen in de Hitlerjügend? Maar goed, wat wil het geval nu eigenlijk?

Paus B. te Vaticaanstad heeft gezegd – hoe is het in Godsnaam (!) mogelijk – dat praktiserende homoseksuelen en transseksuelen een bedreiging zijn voor het voortbestaan van de mensheid. Toen ik de letterlijke tekst las riep dat direct een associatie op met een andere Duitser die in het verleden de mensheid vertelde – toeschreeuwde – dat bepaalde groepen mensen, Joden, Roma’s en Homoseksuelen, een bedreiging voor ‘Das Volk’ waren. Sommige Duitsers, al zijn ze paus geworden, hebben geen steek geleerd van de twintigste eeuw.

Benedictus vindt het dus nodig om als reïncarnatie van Hitler op te merken dat ik en de mijnen een bedreiging zijn voor het voortbestaan van de mensheid. Een duidelijker oproep tot uitroeiing kan deze aan genocide medeschuldige engerd niet plaatsen om homo- en transfobie om te zetten in geweld. Wat mij betreft mag deze ‘man’ eenzelfde weg gaan als Sint Pieter en dat meen ik. Het is te schandelijk voor woorden dat in een vrije wereld als de onze dit soort uitspraken gedaan mogen worden door een ‘bevriend staatshoofd’, want dat is ie, zonder dat onze regering zijn lokale vazal op het matje roept voor een forse schrobbering. Maar ons al te Christelijke kabinet zal wel niet tot een dergelijke stap over durven gaan. Nee, stilzwijgen komt er vanuit het Haagse. Saillant omdat juist onze minister Verhagen in de VN zich achter de tekst heeft gesteld van een voorstel dat de rechten van homoseksuelen en transgenders moet verdedigen. Dat voorstel is de achterliggende reden voor de paus om de gewraakte uitspraken te doen. Alle aanleiding voor een reactie vanuit Den Haag dunkt me.

Maar goed, de opvolger van de aanstichters van kruistochten en inquisitie, de moordenaar die nog steeds vindt dat condooms niet mogen in Afrika, deze randfiguur vindt het dus nodig om mij dubbel in de hoek te zetten. Ik ben immers transvrouw én lesbisch. Ik ben een bedreiging voor de mensheid volgens deze gevaarlijke gek. Wat mij betreft worden de komende kerstmissen in die haatkerk flink verstoord, deze man voor eens en altijd de mond gesnoerd en al zijn kornuiten die zich niet expliciet uitspreken tegen hem ook.

Ik vindt dat ieder mens recht heeft op ontplooiing, ik ben voor vrijheid van meningsuiting en religie. Maar ik ben tegen het vrijelijk uiten van discriminerende opruiende en haatzaaiende teksten uit naam van wie dan ook, including God him/herself. Ik ben tegen de paus en vindt de man te walgelijk voor woorden. Als de kerk zich achter deze man opstelt ben ik tegen de kerk. Niet tegen het geloof want mijn vader, hij ruste zacht, leerde me al dat het niet de kerk maar het waardeloze grondpersoneel is die het kwaad vertegenwoordigt. Ik ben tegen de duivel die naar mijn vaste overtuiging bestaat en zich manifesteert in deze paus.

Ik laat mij door deze goddeloze dwaler niet vertellen dat ik een bedreiging vorm voor het voortbestaan van de mensheid. Ik laat me niet zeggen dat ik niet mezelf mag zijn door een kerel die in jurken vage symbolen kust en wappert met de handen ondertussen Latijn brabbelend. Ik laat me niet verleiden tot haat, wel tot boosheid. Ik zal met alle plezier mijn hersens, pen en mond inzetten om deze man te veroordelen. Want ondanks dat zijn Bijbel zegt dat je niet mag oordelen ben ik van mening dat ik dat wel mag. Zeker als er gekken als Ratzinger vrijuit mogen spreken. Ik hoop van harte dat alle ‘andersen’, van wat voor kleur, smaak, geaardheid of identiteit ook, zich massaal afkeren van deze man. Hem net als ik publiekelijk veroordelen voor zijn abjecte ideeën en uitspraken en hem zo snel mogelijk zijn jurk uit wensen. Deze man is niet en mag niet als ‘vertegenwoordiger van God’ gelden. Hij is het niet waard.

Dus…

hierbij roep ik iedereen op om nog eens goed na te lezen welke gruwelijk stupide tekst deze aanfluiting van een kerkvorst op zijn conto heeft geschreven. Om dan nadrukkelijk en openbaar zich waar dan ook uit te spreken voor de mensheid en tegen de onmenselijkheid. Voor inclusie en tegen uitsluiting. Voor de liefde en tegen de haat. Voor de mens en tegen Ratzinger / Benedictus.

Hoe dat kan? Wegen genoeg, gelegenheden genoeg. Er komen de komende dagen heel veel kerkdiensten en missen. Prima momenten om eens flink aan de bel te klingelen wat mij betreft. En kom niet bij mij klagen dat ik deze makker met Hitler vergelijk of me hard over hem uitspreek. Dat kan immers op geen enkele wijze in vergelijking worden getrokken met een uitspraak die zo’n 10% van de wereldbevolking afschrijft als bedreiging voor de mensheid.

Is ie nou helemaal gek geworden? In het vagevuur met die jurk! Ik ga even kotsen.

Alice © 2008

O ja, de letterlijke tekst van Hitler 2 is hier onder geciteerd. Het is belangrijk die goed te lezen en vast te stellen dat seksuele geaardheid en gender identiteit door de paus als onbijbels worden gekarakteriseerd en tevens leiden tot ondergang van het menselijk ras (de metaforische vergelijking met het regenwoud zegt meer dan genoeg dunkt me). Inmiddels is een Duitse versie van de pauselijke reden op de website van het Vaticaan geplaatst. Ik citeer de volledige passage waar het om gaat:

“Weil der Glaube an den Schöpfer ein wesentlicher Teil des christlichen Credo ist, kann und darf sich die Kirche nicht damit begnügen, ihren Gläubigen die Botschaft des Heils auszurichten. Sie trägt Verantwortung für die Schöpfung und muß diese Verantwortung auch öffentlich zur Geltung bringen. Und sie muß dabei nicht nur die Erde, das Wasser und die Luft als Schöpfungsgaben verteidigen, die allen gehören. Sie muß auch den Menschen gegen die Zerstörung seiner selbst schützen. Es muß so etwas wie eine Ökologie des Menschen im recht verstandenen Sinn geben. Es ist nicht überholte Metaphysik, wenn die Kirche von der Natur des Menschen als Mann und Frau redet und das Achten dieser Schöpfungsordnung einfordert. Da geht es in der Tat um den Glauben an den Schöpfer und das Hören auf die Sprache der Schöpfung, die zu mißachten Selbstzerstörung des Menschen und so Zerstörung von Gottes eigenem Werk sein würde. Was in dem Begriff „Gender“ vielfach gesagt und gemeint wird, läuft letztlich auf die Selbstemanzipation des Menschen von der Schöpfung und vom Schöpfer hinaus. Der Mensch will sich nur selber machen und sein Eigenes immer nur selbst bestimmen. Aber so lebt er gegen die Wahrheit, lebt gegen den Schöpfergeist. Die Regenwälder verdienen unseren Schutz, ja, aber nicht weniger der Mensch als Geschöpf, dem eine Botschaft eingeschrieben ist, die nicht Gegensatz zu unserer Freiheit, sondern ihre Bedingung bedeutet. Große Theologen der Scholastik haben die Ehe, die lebenslange Verbindung von Mann und Frau als Schöpfungssakrament bezeichnet, das der Schöpfer selbst eingesetzt und das Christus dann – ohne die Schöpfungsbotschaft zu verändern – in die Heilsgeschichte als Sakrament des Neuen Bundes aufgenommen hat. Zur Verkündigungsaufgabe der Kirche gehört das Zeugnis für den Schöpfergeist in der Natur als Ganzer und gerade auch in der Natur des gottebenbildlichen Menschen. Von da aus sollte man die Enzyklika „Humanae vitae“ neu lesen: Papst Paul VI. ging es darin darum, die Liebe gegen Sexualität als Konsum, die Zukunft gegen den Alleinanspruch der Gegenwart und die Natur des Menschen gegen ihre Manipulation zu verteidigen.”

Engelen in opmars

engelen-van-erwin-olaffoto: Erwin Olaf (de hotste fotograaf van Nederland)

De kring van gelovigen breidt zich uit. Na eerdere schrijfsels van mij (Engelen en Angels fly because they take themselves lightly) is nu ook de Pers zover dat ze door krijgen wat er in de wereld aan het gebeuren is. De opmars van de Engelen… De geweldige fotograaf Erwin Olaf is er ook mee aan de gang gegaan met als resultaat bovenstaand plaatje dat laat zien dat de engelen van tegenwoordig niet alleen beschermend zijn maar ook nog eens bloedmooi.

Het mooiste wat je kunt doen voor iemand is dan ook een Engel geven, op de schouder zetten of oproepen. Dat kan op allerlei manieren en kan alleen volledig spontaan gebeuren. Natuurlijk heeft iedereen het in zich o zelf een engel te zijn. De Angela’s en Angelo’s hebben het voordeel dat hun naam al meewerkt maar voor de minder bedeelden is het alleen maar nodig om gewoon eens aan een ander te denken en vervolgens iets liefs voor die ander te doen. Het belangrijkste is wel om die ander te laten merken dat je dat doet omdat je vindt dat die ander wel een engeltje kan gebruiken. Want een eigenschap van Engelen is wel dat ze een beetje narcistisch zijn. Komt door de vleugeltjes.

Nu ja wat ik eigenlijk bedoel te zeggen, vergeet die maffe dikkerd in zijn rood witte pakje. Ga dit jaar eens voor de Engelen en doe gewoon even mee door een Engeltje te zijn voor iemand die belangrijk voor je is. Gewoon omdat het zo lekker is om af en toe een Engeltje te mogen zijn voor een ander. Mama, ik kom er aan hoor. Even een Engeltje scoren…

O ja, ik had misschien wel gezegd geen lijstjes meer te maken dit jaar maar ik kan het toch niet laten een lijstje van Engelen te maken die ik dit jaar ben tegen gekomen. Het zijn er behoorlijk wat geworden (in volgorde van bij me te binnen schieten):
– mam
– Hannah
– Arianne
– Vreer
– Refaat
– Angela 1
– Angela 2
– Sylvia 1
– Sylvia 2
– Kim
– Hilde
– Corinna
– Wanda
– Karel
– Vincent
– Thomas
– Ans
en nog heel veel anderen waar ik allemaal in geloof.

Alice © 2008