Coming out. Of niet.

Voor heel veel mensen is het begrip ‘coming out‘, het ‘uit de kast komen’, een zwaar beladen begrip. Voor diegenen die problemen hebben met andere dan mainstream identiteiten en geaardheden, voor hen die (nog) ‘in de kast’ zitten. Om verschillende redenen waarbij de tweede groep, die kwetsbaar is, mijn sympathie nadrukkelijk heeft.

Maar er is nog een derde groep en voor het gemak van argumentatie richt ik me in deze tekst op de LHBT (Lesbisch-Homo-Bisexueel-Transgender) gemeenschap. De gemeenschap in de sameleving die voornamenlijk bestaat uit hen die zelf wel uit de kast zijn gekomen.

Het probleem wat deze gemeenschap heeft is dat de algemene mening binnen de gemeenschap lijkt te zijn dat uit de kast komen een goede zaak is en dat iedereen die het betreft dat eigenlijk ook zou moeten doen. Om emancipatoire redenen. Want de communicatie van belangengroepen en organisaties lezend en kennend kan zonder meer vast gesteld worden dat ‘uit de kast’ komen een goede zaak is en het niet uitkomen voor sexuele geaardheid of genderidentiteit een slechte. Of in ieder geval een ongewenste. Zij die niet uit de kast komen zijn niet geëmandcipeerd en lijden onder de onderdrukking van hun omgeving. Onderdrukking in de vorm van potentiële afwijzing of erger.

253304_377786638994122_385859700_n

Heel vaak is dat ook zo. Heel vaak hebben ‘andersen’, mijn woord voor zij die niet binnen de algemeen geldende maatschappelijke kaders vallen, het zwaar. Haat-criminaliteit en de mildere vormen van afwijzing zijn aan de orde van de dag en de laatste jaren zijn die zelfs erger te zijn geworden. Zowel in onze westerse maatschappij als in andere samenlevingen zoals de Oost-Europese en Russische.

Zelf overigens, ben ik jaren geleden als toen transseksuele vrouw naar buiten gekomen. In een klein dorpje midden in de knellende Bijbelband van het land. Dat was, zo kan ik u verzekeren, geen pretje. De beschimpingen op straat, de afgewende blikken van mensen die eerder pretendeerden vrienden te zijn en de eieren tegen de ramen zal ik niet vergeten. Kan ik niet vergeten en mijn kinderen denk ik ook niet. Uiteindelijk ben ik de bekrompen hel van het dorpje ontvlucht en in mijn geboortestad gaan wonen. Een goede keuze.

Toch ben ik van mening dat de koers die veel belangenbertigende organisaties in het LHBT domein het op dit punt niet goed doen. Immers, de emancipatiedrang (die ik onderschrijf) vanuit die organisaties is groot. Dat uit zich in de algemen mores binnen de LHBT gemeenschap zoals eerder omschreven: uit de kast komen is goed, er in blijven niet. Daar nu ben ik het mee oneens. De aanleiding voor deze gedachte is het zoveelste facebook berichtje in mijn tijdlijn dat op ‘grappige’ wijze mensen er op wijst dat in de kast blijven, het niet uitkomen voor je geaardheid, niet goed is. Ben je gay of trans dan wordt je opgeroepen om daar voor uit te komen. Organisaties als COC doen dat nadrukkelijk. En dat bevalt me allerminst.

Als het zo zou zijn dat er aangegeven werd dat als je uitkomt voor je geaardheid of identiteit je erg welkom bent dan zou dat mooi zijn. Want dat is zo ongeveer het enige dat echt telt. Als er aangegeven werd dat je steun zou krijgen dan zou dat ook erg mooi zijn. Maar dat is niet wat er staat, dat is niet wat er gesuggereerd wordt. De suggestie is dat niet uitkomen voor geaardheid of identiteit slecht is. En dat is het niet. Integendeel. Als een mens besluit om de dagen te slijten zonder expliciet te zijn over sexuele geaardheid of (afwijkende) genderidentiteit dan is dat immers volledig des persoons. Een mens heeft gewoon het recht om zelf, zonder druk van buitenaf, te beslissen om expliciet te worden of dat na te laten. De sociale en morele druk vanuit de gemeenschap is in dat licht bezien immoreel. Want die druk, het constant drammen op de noodzaak tot coming out, ontneemt mensen het morele recht om dat nu juist niet te doen. Het is normatief en goed beschouwd zelfs contra-emancipatorisch. Het is, zo durf ik te stellen, een vorm van groepspressie op individuen die men niet eens kent en in specifieke situaties zelfs morele groeps repressie. De tolerantie voor mensen die om religieuze redenen hun geaardheid of identiteit niet op straat willen gooien is op zijn zachtst gezegd heel erg beperkt.

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om expliciet te worden over mijn andere genderidentiteit dan welke men dacht dat ik had. Mijn coming out over het feit dat ik lesbisch ben overkwam me eigenlijk meer dan dat ik er ooit over nagedacht had. Het feit dat ik eigenlijk in zekere zin bisexueel ben vind ik zo weinig interessant dat ik niet de moeite neem dat te verhullen nog te bespreken. Voor mij zijn gender en sexuele geaardheid begrippen die fluïde zijn. Ja, ook gender. Ik voel me heus niet altijd vrouw. Ik weet zelfs niet wat het is om me man of vrouw te voelen. Het interesseert me ook niet als het om mezelf gaat, ik ben gewoon wie ik ben.

Toch vind ik beslist niet dat iedereen moet uit komen voor, publiek moet worden over, genderidentiteit en sexuele geaardheid. Wat mij betreft moet iedereen dat gewoon zelf weten en daar keuzes in maken of juist geen keuzes daarin maken. Ik kan me niet verenigen met de morele dwang die er vanuit de LHBT gemeenschap wordt gelegd op die mensen. Sterker nog, ik vind die morele dwang onethisch. Wil je in de kast blijven? Prima, dat is jouw keuzen en dat mag. Wil je dat niet? Ook goed, ook dat is jouw keuze en als je hulp nodig hebt om staande te blijven in de maatschappij die je (deels) zal afwijzen dan verdien je alle hulp. Natuurlijk.

Maar alsjeblieft zeg, laten we gewoon ophouden met die stomme berichtjes die mensen moreel onder druk zetten. Geef mensen echte vrijheid. Vrijheid inclusief het recht op de keuze om niet expliciet te zijn over zaken die nadrukkelijk strikt persoonlijk zijn. Uit de kast komen mag en verdiend steun. Maar het hoeft niet. Echt niet. Wat als die goedbedoelende organisatie ook zeggen.

© 2013 Alice Anna Verheij

Nog één kamertje…

Nog één kamer.

Na Ministeries, de Raad van State, een waslijst kamercommissies en een stemming in de Tweede Kamer is er nog één kamer te gaan. De Eerste Kamer. En dan is het klaar. Hopelijk. Eindelijk.

RS232 GENDER CHANGER M-M

Al jaren wordt er gesproken, geschreven, gewerkt en gevochten om te komen tot een eenvoudiger procedure voor het wijzigen van het juridische geslacht. Niet meer op basis van mensenschendende wetten documenten moeten overleggen die denigrerend, inhumaan, stigmatiserend en schofferend zijn. Niet meer langs een rechter die mag beslissen of je wel mag zijn wie je bent. Niet meer een procedure waarin eenieder het recht heeft om bij de rechter kenbaar te maken dat ze ertegen zijn dat je bent wie je bent. Niet meer onnodig hoge kosten maken en onnodig veel mensen aan het werk zetten voor iets dat zo evident is.

Aangezien mijn paspoort eind mei verloopt en naar het zich laat aanzien dat ik dit jaar en komende jaren geregeld in het buitenland zal zijn, èn mijn identiteitskaart (die met dat gaatje op een zekere plek) ook verlopen is, zal ik helaas nog een keer geld moeten uitgeven aan een officieel bewijs van mijn identiteit wat niet mijn identiteit omschrijft maar die van een meneer. Het kost me onnodig weer legeskosten voor iets dat ik eigenlijk helemaal niet wil hebben. Het steekt me dat te moeten doen. Het steekt me geduld te moeten oefenen tot naar verwachting 1 januari 2014 wat zoals te verwachten is mijn persoonlijke bevrijdingsdag zal worden. Ik zal de onnodige kosten voor dat paspoort of die identiteitskaart die dan officieel niet meer klopt waar die nu in de praktijk al niet meer klopt terug gaan vragen aan de gemeente.

Ze zullen het afwijzen en me niet de kosten voor wèèr een nieuw paspoort vergoeden, hoewel daartoe dunkt me wel een morele verplichting is.

Gegeven dat gewijzigde en nieuwe wetten doorgaans op 1 januari van kracht worden èn gegeven de verwachting dat de Eerste Kamer deze wet niet zal tegenhouden of treineren resten mij dus nog een slordige 200 dagen voordat ik een aanvraag kan indienen voor een correct reispapier. En nog iets langer voordat ik dat zal hebben en ook niet meer verkeerd aangesproken zal worden door ambtenaren en lieden die informatie uit de Gemeentelijke Basis Administratie op hun scherm of papier hebben wanneer ze met mij te maken hebben. Het kan me niet snel genoeg gaan, natuurlijk niet. Mijn geduld is allang op. Mijn tolerantie naar deze wet, deze overheid en deze samenleving die die vreselijke wet veel te lang heeft laten bestaan, is verdwenen. Het leven is me moeilijk genoeg gemaakt door deze flauwekul en het wordt hoog tijd dat ik als volwaardig burger en niet als tweede- of derderangs burger behandeld wordt. Want zo voelt het. Al jaren. Alsof ik een straf heb gekregen omwille van mijn gender zelfidentificatie. Iets waar geen mens en organisatie enig recht toe heeft.

Op dit moment in mijn leven verlang ik naar een andere samenleving. Een ander land. Eenmaal voorzien van het juiste reispapier zou ik dolgraag dit land verlaten om me elders te vestigen, al moet ik er één of meer keer per jaar even voor dat andere land uit. Dat gevoel hier niet te willen zijn is het directe gevolg van hoe ik mij behandeld en ontkend voel. En wie dat gezeur vindt kan wat mij betreft de boom in, want het is wèl hoe ik me voel: ongelukkig in een land dat mij in mijn diepste identiteit te lang structureel ontkend heeft.

Hopelijk heb ik in 2014 reden om daar anders over te denken. Of dat zo zal zijn is afhankelijk van de Eerste Kamer.

© 2013 Alice Anna Verheij

Eindigt vanavond mijn strijd?

Vanavond om kwart over acht vergadert de Tweede Kamer plenair over wat de wijziging van de transgenderwet wordt genoemd. Hier kun je er meer over lezen. Het is voor mensen als ik een historische vergadering, in potentie. Voor mij kan het betekenen dat ik na die vergadering eindelijk de erkenning krijg voor wie ik ben, iets dat mij tot op heden door de Nederlandse Staat onthouden is.

Als het goed gaat vanavond zal ik over enige tijd een nieuw paspoort kunnen halen aan het loket van de gemeente waarin bij geslacht een ‘V’ staat in plaats van het injuiste ‘M’. Ik hecht daar waarde aan omdat ik nu eenmaal als vrouw door het leven worstel. Zelfs mijn lijf is aangepast en toch is de juridische wijziging er nooit gekomen.

tgflag

In het kort is (en hopelijk was) mijn strijdpunt dat ik weiger me te onderwerpen aan een wet waarbij van mij geeist wordt dat ik met een doktersattest aantoon onvruchtbaar te zijn. De huidige wet immers schrijft gedwongen sterilisatie voor transseksuelen voor. Dat is uiteraard een grove schending van de mensenrechten want die Universele Rechten van de Mens schrijven voor dat een staat de fysieke integriteit van een mens niet mag (laten) aantasten. De overheid heeft simpelweg het recht niet om een dergelijke voorwaarde te stellen. Waarbij nog komt dat voor die wijziging een gang naar de rechter nodig is die vaak niet betaald kan worden en onnodig duur is. Tot slot mag een ander dan zelfs nog bezwaar aantekenen wat er op neer komt dat zo ongeveer iedereen het recht heeft op dit moment om tot juridische aanranding over te gaan bij transseksuelen. Want wat heeft een ander ermee te maken of ik als mens onvruchtbaar ben.

Natuurlijk hoop ik dat het huidige wetsvoorstel geaccepteerd wordt en de wet aangepast wordt naar een meer humane wet. Waardoor mijn lijdensweg eindigt en ik in de toekomst verschoond zal blijven van de bijna dagelijkse post van overheid en overheid gerelateerde organisaties die me aanschrijven als ‘dhr’ in plaats van ‘mevr’. Ik zal niet langer door de telefoon en aan het loket moeten uitleggen bij de meest banale handelingen dat ik toch echt A.Verheij ben en ja dat ik een vrouw ben en niet een man zoals op het scherm van de ander staat vermeldt.

Maar ik wantrouw de politiek diep. Ik wantrouw de parlementariërs die jarenlang mijn groep mensen bedrogen heeft, veronachtzaamd heeft en onze rechten geschonden. Ik wantrouw de partijen die vaak riepen maar nooit waarmaakten en ik ben bang voor de woorden van kamerleden die om wat voor reden dan ook dit wetsvoorstel tegen willen houden. Die woorden immers, als ze vallen, zullen in mij snijden, mij kwetsen, mij weer opzij zetten.

Misschien valt het mee. Misschien komt het goed. Misschien eindigt mijn strijd. Vanavond zal ik er zijn, op de publieke tribune. En als ze die wet niet wijzigen zal ik me laten horen, ook als de kamerregels dat verbieden.

© 2013 Alice Anna Verheij

De lange gang naar erkenning.

In de afgelopen jaren heb ik meerdere malen op deze plaats geschreven over de wetgeving rond aanpassing van het juridische geslacht en de geslachtsaanduiding, bij de burgerlijke stand. Dat heb ik gedaan vanuit de stellingname dat ik mij niet ondergeschikt wens te maken aan een wet waarvan allang gekend is dat die indruist tegen de universele rechten van de mens, verdragen waar de Nederlandse staat zich aan heeft verbonden, humane en ethische criteria en simpelweg boerenverstand van fatsoenlijke mensen.

Ik heb zelf er nadrukkelijk voor gekozen om na mijn fysieke geslachtsaanpassing in 2007 niet een procedure tot juridische wijziging van mijn geslacht bij de burgerlijke stand af te dwingen. Dat was en is een activistisch standpunt.

Lijdensweg

Mensen die mij kennen weten hoezeer ik lijd onder de structurele foutieve aanduiding in de post die ik van allerlei instanties krijg, aan de telefoon zodra er weer iets officieels aan de orde is of aan het loket als de ambtenaar in kwestie meer op zijn of haar computerscherm dan op mij als mens is gericht. Jarenlang structureel aangeduid worden als ‘meneer’ na alles wat ik al doorgemaakt heb is bepaald geen pretje. Sterker nog, het doet iets met je. Je voelt je buiten de realiteit geplaatst en in zekere zin buiten de maatschappij en er ontstaat, hoe goed je je daar ook tegen wapend, een zekere mate van verbittering. Ik noem dat schade. Het is de collateral damage die een transseksueel mens ondervindt als gevolg van de transitie in combinatie met het overeind houden van eigen waardigheid en principes. Ik had de wijziging kunnen laten doorvoeren onder de huidige wet maar dan wel ten koste van mijn principes rond mensenrechten.

transgenderlogoZelfs mijn beste vrienden, vriendinnen en vriendandersen hebben er in de afgelopen jaren bij me op aangedrongen om toch maar die gang naar de rechtbank te maken. Er is me zelfs aangeboden dat voor me te betalen als ik geen rechtshulp zou krijgen. Toch heb ik de stap nog steeds niet genomen. Want het valt me zwaar om me te schikken naar een wet die iets van mij eist dat gewoon niet in de haak is.

Op dit moment ben ik blij dat ik die stap niet gemaakt heb want het begint er op te lijken dat het over een tijdje niet meer nodig is. Na jaren pleiten, ageren, vechten, discussiëren en bedonderd worden door politici van ALLE politieke denominaties, lijkt het er op dat binnen afzienbare tijd ten lange leste die discriminerende en mensenrechten schendende wet van tafel is.

Hoe zat het ook alwaar met mijn bezwaren?

Allereerst eist de wetgever een artsenverklaring dat ik onvruchtbaar ben. Dat is een archaïsch en inhumaan criterium want het impliceert overheidsdwang tot sterilisatie voor mensen die in het maatschappelijk verkeer slechts aangeduid willen worden als zijnde van het geslacht dat in overeenstemming is met hun psyche. Los van de lichamelijkheid. Dit criterium heeft simpelweg mensenlevens gekost doordat sommigen niet overeind zijn kunnen blijven onder de druk van het moeten ondergaan van een geslachtsaanpassende operatie in combinatie met de transitie effecten in het dagelijks leven. Het suïcide percentage on transgenders is – gedocumenteerd – erg hoog en ik kan er helaas over meepraten. Dat wil zeggen, ik kan er nog over praten omdat ik geluk heb gehad. De overheid mag vanuit menselijk perspectief een dergelijke eis nooit stellen en zelf heb ik me door die eis altijd behandeld gevoeld als een freak die erger is dan de ergste zedencrimineel. Een overheid die mij oplegt om me gedwongen te laten steriliseren / castreren terwijl bij de grootste monsters dat nog niet wordt opgelegd als straf is een overheid die mijn vijand is. Voor de goede orde, het feit dat ik zelf er voor gekozen heb om me te laten opereren met als gevolg dat ik onvruchtbaar ben doet niet ter zake als het gaat om de vraag of de overheid rechtmatig handelt als ze een sterilisatie eis stelt. Vandaar mijn principiële standpunt waarin ik de overheid dat recht ontzeg gebaseerd op het universele en onvervreembare recht van een mens op integriteit van lichaam en geest. Vandaar dat in de jaren na mijn operatie ik die overheid ben gaan zien en ervaren als mijn vijand. Voor vijanden buig ik niet.

Daarnaast vind ik het problematisch dat er een rechtsgang nodig is voor juridische geslachtswijziging. Onnodig complex, onnodig duur en erger nog, er zit een beroepsmogelijk voor derden in die bezwaar tegen die verandering kunnen indienen. Daarmee wordt je in pricipe blootgesteld aan maatschappelijke chantage.

Wetsvoorstel

Op dit moment ligt na lange jaren wachten en discussiëren met onkundige politici en ambtenaren er eindelijk een wetsvoorstel bij de kamer. Staatssecretaris Teeven heeft in tegenstelling tot al zijn voorgangers woord gehouden. Later dan toegezegd door hem, maar het ligt er nu wel. Dat is op zich al een mijlpaal. Het voorstel houdt grof genomen in dat je simpelweg naar de Burgerlijke Stand in je gemeente gaat, een verklaring van een deskundige op de balie legt, de verschuldigde leges betaald en dan klaar bent. Je geslachtsaanduiding wordt dan in de Gemeentelijke Basis Administratie (en in het geboorteregister) aangepast. Geen rechtbank en geen sterilisatie eis. Alle honderden andere gekoppelde databases volgen automatisch. Het is afgelopen met de structureel foutieve benadering in de post en aan het loket en de telefoon.

En zo hoort het ook te zijn. Als dit door de kamer bekrachtigd wordt (het is een aanpassing op een bestaande wet en hoeft dan geen ellenlange politieke loop meer te hebben) dan is mijn maatschappelijk lijdensweg op dit gebied ten einde. Ik zal dan heel snel bij het loket staan om ervoor te zorgen dat ik dan eindelijk ook administratief en juridisch mezelf ben. Zonder inmenging van wie dan ook, behoudens die deskundige die de verklaring opstelde.

Is het nu dan goed?

Ja en nee. Ja omdat de wetgever zich eindelijk humaan naar mensen als mij gaat opstellen en uit mijn slipje blijft.

Nee omdat er nog steeds een deskundige nodig is en er additionele eisen aan die deskundigheid worden gesteld die de normale vakkennis van een huisarts of psycholoog overstijgen. Er wordt verlangt dat men specifieke ervaring heeft met ‘genderdysforie’. Dit wordt gepresenteerd als de invulling van wat we ‘informed consent‘ noemen. Een moderne wijze van omgang met mensen die een ingrijpende gebeurtenis moeten ondergaan zoals een zware operatie of in dit geval een grote maatschappelijk relevante aanpassing in juridische positie. Informed consent, het geïnformeerd zijn omtrent de mogelijke gevolgen van een ingreep is op zich een goede zaak. Het probleem echter dat ik ermee heb is dat men die specifieke deskundigheid op het gebied van genderdysforie onderstreept in wetgeving. Dat is de verkeerde weg.

Wat eigenlijk zou moeten gebeuren is het inbedden van basiskennis op het gebied van gendervariatie in de opleiding van (huis)artsen, psychologen en maatschappelijk werkers. Kennis over het simpele feit dat de wereld diverser is dan de traditionele man – vrouw verdeling zou gemeengoed moeten worden. Iedere huisarts en psycholoog moet in staat zijn om vast te stellen of er sprake is van een duurzame en gefundeerde noodzaak tot aanpassing van het geslacht. Als het om de juridische component gaat. Ontpathologiseren zou het devies moeten zijn van de wetgever. Waarbij voor diegenen die net als ik zijn en ook hun lichaam willen laten aanpassen, voor het medische traject dat daaraan verbonden is natuurlijk wel een gedegen behandeling en begeleiding moeten krijgen. Dat laatste is echter een zorgwet zaak en niet een zaak voor het familie- en burgerschapsrecht.

Tot slot

Het huidige voorstel is nog niet perfect. Het kan altijd beter, maar het is een majeure doorbraak als dit wordt aangenomen. Majeur omdat in één klap een hele groep mensen in de bevolking erkend worden als de mens die ze zijn. Zonder absurde eisen, zonder śtraf in de vorm van gedwongen sterilisatie, zonder dat derden zich daar tegenaan kunnen bemoeien en zonder dat zij en de maatschappij onnodig op kosten worden gejaagd door een dure en onnodige rechtsgang.

Ik hoop dat de kamer zich opstelt als een modern parlement dat streeft naar moderne wetgeving en Nederland uit de achterstandspositie op dit gebied haalt en de Nederlandse wet aanpast naar wat inmiddels in steeds meer landen de norm is voor humane wetgeving op het gebied van genderregistratie.

Ik hoop dat het niet lang meer duurt voordat ik mijn leven terug krijg. Ik ben tenslotte een vrouw en wens ook als zodanig erkend te worden door de overheid die op zijn beurt van mij van alles en nog wat eist. Ik wil mijn burgerrechten. Voor mijn lieve vrienden die me altijd gesteund hebben, heb nog even geduld met mij op dit punt, want het lijkt er op dat het nu uiteindelijk dus toch goed komt en ik ben, ondanks alles, niet gebroken.

(c) 2013 Alice Anna Verheij

‘Verfris je gender’ op het Lesbisch Festival Den Haag.

Van 22 t/m 24 maart 2013 organiseren COC Haaglanden en COC Nederland in samenwerking met LaVita Publishing, On Heelz, Intense Impact, Quirky, Vreerwerk, Travel Women en Krijg ’t het LesBian Festival in Den Haag.

lbf

Op zaterdag 23 maart wordt in de middag ‘Verfris je gender’ georganiseerd door Vreerwerk. Ik zal er als gespreksleidster de forumdiscussie leiden.

De middag wordt een culturele middag waarbij onze opvattingen over mannelijkheid en vrouwelijkheid worden uitgedaagd.

Het programma begint met een workshop over gendernormativiteit. Vervolgens wordt de Deense documentaire “Nobody passes perfectly” getoond, waarin Tomka zhaar genderreis verbeeldt en twijfels uitspreekt of zhe ooit echt als man zal slagen, en of zhe dat eigenlijk wel wil. De middag eindigt met een paneldiscussie, waarbij een viertal panelleden in gesprek gaat over feminisme, vrouwelijkheid, trans- en cisgender.

*Vreerwerk is het eenmensbedrijfje van Vreer en houdt zich bezig met gendereducatie en transgender- en intersexrechten advocacy .

Locatie: het Nutshuis aan de Riviervismarkt 5, Den Haag
Tijd: ​13.00-17.00u

www.vreerwerk.org
www.lesbianfestival.nl
www.nutshuis.nl
www.aliceannaverheij.nl

Mijn brein spreekt.

Al jaren wordt er wetenschappelijk onderzoek gedaan door zeer geleerde dames en heren met als doel het vinden van de oorzaak van het feit dat er mensen zoals ik bestaan. Mensen die fysiek biologisch niet in overeenstemming met hun mentale geslacht worden geboren. Het is een zoektocht naar de maakbaarheid van goud, het ei van een Portugees en een speld in een hooiberg. Hersenonderzoekers houden van dergelijk onderzoek.

Jaren geleden alweer verscheen er een publicatie van Professor Schwaab over de verschillen tussen de hersenen van heteroseksuelen versus homoseksuelen en cisgenders versus transgenders. Het bleek volgens een simpele weergave van zijn conclusies dat transmensen als ik hersenen hebben die op een aantal plekken het volume hebben van de rest van de mensheid van het tegengestelde fysieke geslacht. Zoiets als dat er plekjes in de hersenen zijn die bij mannen kleiner of groter zijn dan bij vrouwen en waarbij mensen als ik dus voor wat betreft de architectuur van de hersenen niet conformeren aan de norm van de cisgenders (mensen waarbij biologisch en mentaal geslacht overeenkomen). Een interessante conclusie.

schwaabProfessor Dick Schwaab, hersenonderzoeker.

Schwaab’s onderzoek is nog steeds niet gereproduceerd want daarvoor moeten er eerst genoeg hersenen van overleden transmensen worden geanalyseerd. Zijn conclusies zin door velen in de wereld van de transmensen omarmd als een begrijpelijke verklaring voor het gegeven dat wij bestaan. Recent is hierover een boek verschenen van een Amerikaanse dame die de uitkomsten en conclusies van dit soort hersenwetenschappers analyseerde en duidelijk maakte dat het allemaal nog niet wetenschappelijk aangetoond is wat er beweerd werd. Schwaab’s conclusies zijn tot op de dag van vandaag slecht hypothesen op grond van nogal beperkt onderzoek. Een goede vriending van me schreef op het Continuum (www.continuum.nl) een boekbespreking van het werk van de Amerikaanse dame en sloot die af met de vraag om een reactie. Mijn brein had de behoefte te reageren en dit is die reactie.

Een transbrein, Dr. Schwaab heeft erover gepubliceerd zoals je aanhaalt in de boekbespreking. Het was een troostrijke gedachte voor me dat ik wellicht een afwijkende architectuur heb ten opzichte van die van mannen- en vrouwen-, hetero en homobreinen. Toch is er altijd een deel in mijn cortex geweest dat ernstige twijfel hield bij Schwaab’s stellige uitspraken. Het punt is een beetje dat ik mede gevormd ben door een beta opleiding waarbij begrippen als ‘meten is weten’ in mijn kwabben zijn geïmplanteerd. Daar schort het bij Schwaab c.s. aan want zoals Rebecca (de Amerikaanse auteur) aangeeft is het onderzoek van onze Hollandse prof nog altijd niet gereproduceerd. Daarmee zijn de uitspraken van hem slechts een hypothese. Maar wel een belangrijke hypothese die veel publiciteit heeft gekregen en door de behoefte aan herkenning en erkenning bij veel transmensen nogal gemakkelijk aangenomen als bewezen. Wij breinen van transmensen zijn afwijkend van de breinen van niet transmensen. Het is een geruststellende gedachte voor mij als brein dat niet conformeerd met de grootste gemene deler van menselijke breinen.
 
Maar een gedachte is geen mening en al helemaal geen onderbouwde mening. Mijn gedachten zijn veelvuldiger dan die primaire behoefte aan herkenning en erkenning en pendelen in hoog en chaotisch tempo van de ene kwab naar de andere. Soms is er een emotionele gedachte die maar wat graag mij als transbrein, en dus uniek, wil zien maar al snel wordt die gedachte gevolgd door een rationele die heel hard ‘bewijs het dan’ roept. Dan is er nog die gedachte die in het liefdesstukje van mij spookt en zo graag wil dat ik een heel gewoon brein ben en als zodanig ook door collega breinen als zodanig gezien wordt zodat die ware toch nog eens voorbij komt zonder dat ik in een apart hokje van ‘vreemde breinen’ geplaatst ben. Even later galmt er in weer een ander deel van mijn grijze massa een angstgedachte. Want wat zou er gebeuren als het zeker zou zijn dat ik een heus transbrein ben? Gaan de dames en heren hersenchirurgen dan voorstellen om in de toekomst collega’s van mij aan te passen naar de maatschappelijk gemakkelijker te hanteren niet-trans breinen? Gaan we dan wellicht terug naar de lobotomie? Mijn afdeling hoop geeft aan dat vooral niet te hopen en mijn afdeling pijn doet me een steek voelen alsof er al een naald in een kwab gestoken wordt.
 
Weet je, ik kom er gewoon niet uit. Ik ben er niet wanhopig onder dat het allemaal niet duidelijk is, die tijd is voorbij. Mijn geheugen weet zich dat nog wel te herinneren maar ik ben gegroeid in de afgelopen jaren. Niet zozeer biologisch maar ik ben wel wat beter in staat geworden om al die gedachten, meningen, impulsen, gevoelens en behoeften met elkaar in verband te brengen en in een soort kwetsbaar evenwicht te plaatsen. Een evenwicht dat gebaseerd is op de wetenschap (ik pretendeer dit te weten namenlijk) dat het allemaal goed is. Het is goed dat ik een transbrein ben en het is ook goed als ik als niet ben. Het is goed als dit brein aan de rest van het lijf van die rare Alice Anna laat weten dat ze een vrouw is en het is evenzo goed als ze af en toe aan haar laat weten dat ze weer eens lekker mannelijk bezig is. Het is prima dat er van die breinonderzoekers zijn die mij proberen te doorgronden en verklaren maar het is nog veel beter dat ze dat nooit zal lukken. Mijn punt is namenlijk dat ik van het mysterie houd. Een mooie vrouw is immers mooier in verhullende kledij die iets te raden over laat, dan in confronterende naaktheid. Tenminste dat werkt in mijn brein zo en ik schijn niet de enige te zijn met dat soort gedachten. 
 
Zoals je zult begrijpen bekijk ik als het brein van Alice Anna dat wetenschappelijk onderzoek door een gekleurd brilletje. Natuurlijk. De wetenschappers willen immers blijkbaar mij zo graag verklaren, terwijl ik stiekumpjes weet dat ik niet te verklaren ben noch dat wil zijn. In zekere zin vind ik die onderzoeken ook bedreigend want wat nu als er zekerheid ontstaat? Ik heb angst voor de menselijke behoefte om afwijkingen van de norm te zien als fouten die gecorrigeerd moeten worden. Veel liever zie ik wetenschappers moeite doen om vast te stellen dat de afwijking nu juist de norm is van het menselijk bestaan. Zonder afwijking is er geen norm zogezegd. Als de breinenwereld in mannelijk en vrouwelijk verdeeld wordt dan ga ik er vanuit dat dit een zeer kortzichtige verdeling is. Nergens immers is er in de natuur het binair absolutisme dat regeert. Alle mensen hebben twee benen… welnee, er zijn er ook waar dat anders is. Zij wijken dan af van de rest van de mensheid maar ze zijn niet minder mens dan al die anderen. 
 
En daar is dan mijn conclusie. Natuurlijk is er een transbrein. Niet omdat dat wetenschappelijk aangetoond zou zijn maar simpelweg omdat de mensheid breinen in een mannelijke en vrouwelijke dualiteit denkt te kunnen beschrijven. De natuur leert ons dat die dualiteiten nergens bestaan en dat impliceert dus dat er ook andere dan mannen- en vrouwenbreinen zijn. Niet op grond van wetenschappelijk bewijs maar op grond van het begrip van de oneindige variëteit in de biologie, kan het niet anders zijn dan dat er ook transbreinen zijn. Sterker nog, ook die transbreinen zullen niet eenduidig kunnen worden gedefinieerd en getypologeerd. Het continuum belet een dergelijke over simplificatie van de natuur nu eenmaal. Ik, mijn beste, bevindt me als brein in het goede gezelschap van een oneindige variëteit aan genderbreinen. En dat is maar goed ook wat mij betreft.
 
Liefs en de hartelijke groeten van mij en de rest van het lijf van Alice Anna.
De artikelen naar aanleiding waarvan mijn brein reageerde zijn te vinden op de website van het Continuum. Arianne van der Ven heeft daar een uitstekende boekbespreking van het boek ‘Brainstorm’ van Rebecca M. Jordan-Young geschreven. Zowel het boek als de boekbespreking zijn het lezen meer dan de moeite waard voor iedereen die in gender en hersenen is geïnteresserd. Het boek van Dick Schwaab is overigens evenzo interessant en een aanrader voor wie meer wil weten over hoe ons brein werkt. Google maar op Schwaab en brein en je vindt het.
© 2013 Alice Anna Verheij

Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

De discussie loopt al jaren en de stapel toezeggingen van politiek leiders van CDA, VVD, PvdA, SP, Groen Links en D66, zou wanneer opgeschreven en uitgeprint een respectabel aantal pagina’s beslaan. Nog geen jaar terug (voor de val van Rutte 1) waren alle grote partijen het er over eens: aan de slechte situatie van transgenders in Nederland moest een eind komen. Geld werd uitgetrokken voor bevordering van kennis bij de overheid over de problemen die mensen als ik ondervonden en ondervinden. Onderzoeksinstituten kregen opdracht om dat inzicht te verschaffen. Dat inzicht kwam er en de rapporten van het Centraal Bureau voor de Statistiek (in opdracht van het UWV), heel recent van het Sociaal Cultueel Planbureau en anderen schetsten een triest beeld. Voor meer informatie kunt u op deze site wat rondsnuffelen in de categorie ‘transgender’ of naar het TNN gaan: http://transgendernetwerk.nl

help

Op zo ongeveer alle gebied worden transgenders ernstig achtergesteld. De werkloosheid is verhoudingsgewijs extreem groot, er zijn grote problemen in de zorg door wachtlijsten en een slecht vergoedingensysteem, sociale uitsluiting is aan de orde, net zoals armoedeval en maatschappelijke discriminatie. In het kort: een leven van transgender betekend maar al te vaak een leven in de marges van de samenleving waarbij basisrechten je onthouden worden. Dat is dan nog los van de al bekende feiten als de gedwongen onvruchtbaarheid ten behoeve van juridische geslachtswijziging wat een grove mensenrechten schending is waarvoor de Nederlandse staat al zeer regelmatig voor op de vingers is getikt.

Internationaal slaat Nederland een modderfiguur als voormalig tolerant land en voorloperland dat inmiddels alles behalve tolerant en nadrukkelijk een achterhoede land is geworden. Landen als Ierland, Groot Brittannië en zelfs Spanje brengen het er wat betreft wetgeving stukken beter vanaf. De Europese Unie heeft net als bijvoorbeeld Human Rights Watch Nederland aangesproken op de bestaande situatie.

We zijn weer een jaar later. De verkiezingen zijn voorbij en er is crisispraat in de hele politiek. Er moet bezuinigd worden. Van die eenvoudiger juridische geslachtswijziging is het nog steeds niet gekomen. Het wetsvoorstel is er nog altijd niet door. Het recente SCP rapport is erg negatief over de maatschappelijke positie van transgenders waarbij vooral de ontoegankelijkheid van goede zorg en de bedroevende inkomenspositie en maatschappelijke positie opvallen. Onderkend wordt dat er problemen zijn met acceptatie in de samenleving doordat veel transgenders vereenzamen. Dat heeft rechtstreeks te maken met de onmogelijkheid of voor sommigen onbetaalbaarheid van correctie van secundaire geslachtskenmerken. Die groep zal door de crisis alleen maar groeien in de komende jaren. Het percentage zelfdodingen en het aantal transgenders dat daar over nadenken of nagedacht hebben is groot. Daarmee wordt eigenlijk onderstreept dat de huidige organisatie van die zorg en de financiering ervan slachtoffers maakt. Ik kan dat helaas uit eigen ervaring bevestigen want het is echt geen sprookje.

En wat doet de tweede kamer dus wanneer een herstel van het vergoedingenstelsel ten behoeve van vergoeding van correctie van secundaire geslachtskenmerken aan bod komt?

Precies: ze stemde het weg.

Met uitzondering van Groen Links, D66 en de Partij voor de Dieren hebben de partijen gestemd tegen het voorstel om op de zorgbegroting van 60 miljard 200.000 euro beschikbaar te stellen voor het verlenen van vergoeding voor de noodzakelijke aanpassing van secundaire geslachtskenmerken. Partijen als CD, PvdA, VVD en SP stemden tegen het voorstel terwijl voor de verkiezingen zij allemaal meerdere malen aangaven dat die vergoeding terug zouden moeten komen. (In 2005 schafte het toenmalige kabinet ze af.)

Algemeen wordt erkend dat het voor transgenders bijzonder moeilijk is om werk te behouden of een baan te vinden na baanverlies. Omdat ze transgender zijn en op de werkvloer men daar niet mee uit de voeten kan. Of omdat werkgevers liever geen ‘probleemgeval’ in dienst nemen. Dat komt door onder andere door het stigma van de ‘man in de jurk’ dat veel transvrouwen opgedrukt krijgen (over transmannen wordt amper gesproken of gedacht in de maatschappij). Dat problemen met gezichtsbeharing en het niet hebben van een vrouwelijk figuur (in verband met te geringe of afwezigheid van borsten) voor transvrouwen dat stigma bevestigd is duidelijk zodra men zich in de materie verdiept en de politieke partijen zijn zich daar heel goed van bewust. Alle fracties hebben uitgebreide informatie van organisaties als COC en Transgender Netwerk Nederland hierover ontvangen. Naast dus die rapporten die niets aan duidelijkheid te wensen over laten.

En toch werd donderdagnacht dit wetsvoorstel afgestemd.

Hiermee zijn transgenders in Nederland were jaren achteruit gezet. Hoop op verbetering van de zorg op afzienbare termijn is er niet. De wachtlijsten voor geslachtsaanpassende operaties zijn langer geworden in de afgelopen jaren, de vergoedingen zijn veel te beperkt en de kosten voor volwaardige behandeling zijn te hoog voor veel van ons die naast alle problemen van een maatschappelijk transitie die gehinderd wordt door de eisen van het medisch behandelprotocol in combinatie met de afwezigheid van goede ondersteunende zorg en correctie van secundaire geslachtskenmerken. Het leven van transgenders wordt er in tegenstelling tot de nadrukkelijke politieke toezeggingen niet beter op in Nederland maar juist slechter.

Dat partijen als de VVD, PvdA en de SP, die altijd achter verbetering van rechten en zorg van transgenders stonden, dit voorstel afgestemd hebben is ronduit schandelijk. Kiezersbedrog van de bovenste plank naar een kwetsbare groep mensen. Bedrog van partnerorganisaties van de overheid, bedrog van tienduizenden mensen. De enige conclusie die overblijft is dat de transgenders in Nederland van de politieke partijen die in dit land de dienst uitmaken niets te verwachten hebben. Afgelopen donderdagnacht is er in het gebouw van de Tweede Kamer een dieptepunt bereikt in het recht doen aan een normaal leven voor transgenders. De regeringspartijen ondersteund door CDA en VDD zijn daar verantwoordelijk voor. Rechtstreeks.

Mijn walging over zoveel bedrog over de ruggen van een groep mensen voor een bedrag dat verdampt in de marges van de totale zorgbegroting kan ik met geen pen beschrijven. Ze is groter dan wat u hier leest. Voor mij, en vele anderen met mij, kan de politiek gestolen worden. De politieke partijen CDA, SP, VVD en PvdA zijn mijn vijanden. Ze maken mij en mijn lotgenoten het leven zuur en we hebben niets goeds van ze te verwachten.

Ik wens de fractieleden van SP, CDA, VVD en PvdA een uiterst onprettige Kerst toe en een bijzonder ongelukkig 2013. Vanuit het diepst van mijn hart. Beste kamerleden: sterf van mijn part! U bent het niet waard om op de zetels in de tweede kamer te zitten.
Laat ik milder zijn, ik wens alle vrouwelijke tweede kamerleden van die partijen overmatige baardgroei en het verlies van hun borsten en de mannelijke tweede kamerleden castratie in combinatie met een lang publiekelijk leven toe.

Voor de criticasters: ik heb die noodzakelijke aanpassingen om mijzelf maatschappelijk aanvaardbaar als vrouw te kunnen presenteren laten doen, van mijn eigen laatste geld. De keuze was een leven als een schaduw van wie ik eigenlijk ben of armoede. Ik koos het tweede want er is wat dat betreft nooit een stuiver vergoed. Ik ben blij dat ik die keuze maakte want ik leef en het gaat steeds beter, maar de keuze betekende een verscherping van de armoedeval die toch al mijn deel was. Wat verklaard waarom ik hier zo boos over ben. Anderen na mij zullen het niet beter krijgen en dat gun ik geen mens, sterker nog: het is mensonterend.

© Alice Anna Verheij

Debat op 2 schaadt transgenders.

Vanavond was naar aanleiding van het SCP rapport (zie vorig bericht) het NCRV/KRO programma Debat op 2 op de televisie.

Het programma was een wanvertoning en met name een platform voor transgender vijandige meningen, transfoben en zelfs een uiterst discutabele psychiater (A Campo) waarvan is aangetoond dat hij rammelend pseudo wetenschappelijk onderzoek als feiten tegen geslachtsverandering presenteert.

Dit programma schaadt de belangen van de in deze samenleving toch al zo ernstig achtergestelde transgenders rechtstreeks. De NCRV en de KRO moeten zich schamen voor dit wanproduct en hopelijk komt er nooit maar dan ook nooit meer zo een uitzending op de Nederlandse televisie. Het was een uit de hand gelopen uitzending waarin negativiteit ten opzichte van transgenders de boventoon voerde, slordig met de aanduiding van het gender van de gasten werd omgesprongen en transvijandige mensen alle ruimte kregen hun afschuwelijke meningen en teksten te uiten. Voor mij niet veel anders dan een debatprogramma waarin bijvoorbeeld neonazis alle ruimte krijgen mensen te haten.

Eigenlijk zouden KRO en NCRV een herstelactie moeten doen en een vervolgprogramma maken dat wel zindelijk is en ingaat op de echte problemen in plaats van ze in een pseudo-debat setting met een slecht functionerende presentator slechts oppervlakking te benoemen en dan vrij baan geven aan kortzichtige en domme mensen die niet eens hun eigen kind kunnen accepteren. Wat een triestigheid.

© 2012 Alice Anna Verheij

Ik zal er over schrijven.

Niet lang nadat ik vanmorgen opstond ontving ik het mailtje dat ik eigenlijk al een tijdje verwachtte. Maar dat desondanks me hard raakte omdat het zo nadrukkelijk mij als mens ontkende. Uit verdriet en frustratie meldde ik op facebook dat ik zou schrijven over waar dat mailtje voor staat en wat dat met mij doet. Niet omdat ik er over wil schrijven maar omdat schrijven nu eenmaal mijn secundaire manier van verwerken is. De primaire wijze zal iedereen kennen want dat is gewoon de tranen hun weg laten vinden.

Enige tijd geleden besloot ik het er maar weer eens op te wagen. Tegen alle ratio in want de laatste jaren, en eigenlijk het leeuwendeel van mijn leven, stonden in het teken van afgewezen worden. Werd ik eerst afgewezen omdat ik anders was, dan werd ik later afgewezen omdat ik veranderde van wat ik niet was in wat ik nu wel ben. Van man naar vrouw. Ik kon niet weten toen die verandering aan de orde was, dat de wereld zelfs na alles wat die verandering teweeg gebracht heeft mij nooit zal zien als wat ik ben, een vrouw.

Maar goed, ik besloot dus enige tijd geleden het er maar weer op te wagen. Tegenwoordig ontmoet je, als je wat ouder bent en niet van het type mens dat zich al te gemakkelijk of graag begeeft op feesten, potentiële vrienden of geliefden via datingbureaus of datingsites. Ik schreef me in. En binnen korte tijd was er interesse. Nu ben ik in het algemeen niet iemand die zichzelf onzichtbaar maakt, dat kan ook nauwelijks als je als schrijver en kunstenaar in de maatschappij staat. Ik ben niet iemand van de aliassen en anonimiteit en dus weet ik dat een eventuele geïnteresseerde vrouw (ik heb zoals bekend een voorkeur voor vrouwen) me gemakkelijk kan vinden via een zoekmachine. Waarna ze even gemakkelijk kan achterhalen wat mijn verleden is, gendergewijs.

In ongeveer dezelfde periode opende de fototentoonstelling in de domkerk die ik samen met mijn beste vriendin houd over een mensenrechtenzaak. Die tentoonstelling is een kroon op ons werk en een hoogtepunt in mijn nog verse loopbaan als documentair kunstenaar. De dame in kwestie was geïnteresseerd in die tentoonstelling, en in mij. Er volgde een ontmoeting. Er volgden emails. Er volgde een afspraakje. Er volgde oorverdovende radiostilte.

En ik wist dat het weer zover was.

Ik voelde aan dat opnieuw iemand schrok van mijn verleden en dat opnieuw iemand niet in staat zou zijn het beeld dat bij dat verleden hoort los te zien van de vrouw, van de mens, die ik ben. Maar ik hoopte dat ik me vergiste, tegen beter weten in. Totdat vanmorgen dat mailtje binnenkwam. Als een mokerslag, want mijn hoop bleek groter dan ik zelf gedacht had. De afspraak werd afgezegd onder verzachtende en complimenteuze woorden. Die door hun aard en toon de afwijzing alleen maar harder en bruusker maakten. Het verdriet om weer een afwijzing dieper.

Na de tranen die niet te remmen bleken kwam het diepe verdriet van het gevoel als mens afgewezen te zijn omdat de ander niet eens de moeite gedaan heeft me te leren kennen. Hoe kon ik nog uitleggen dat als er wel ruimte was geweest voor een betere kennismaking die ander misschien wel een heel erg lieve en trouwe vriendin zou hebben gekregen? Hoe kon ik nog uitleggen dat zelfs de idee van die ander over mij niet overeen kwam met de werkelijkheid zonder die ander in de ogen te kunnen zien? Hoe kon ik nog enig geloof hechten aan mooi geschreven complimenten over mijn persoon zonder diep gekwetst te zijn?

Het is gemakkelijk om de houding aan te nemen dat die ander mij dan niet waard is, maar zo ligt het niet. De pijn zit hem niet eens zozeer in de afwijzing op zich maar veel meer in de afwijzing zonder dat ik ooit een kans gekregen heb. En zonder dat die ander zichzelf ooit de kans gegeven heeft er achter te komen wie ik ben. Wat rest is een onderstreping van wat mij in de loop van mijn leven duidelijk is geworden.

Wat is dat dan die duidelijkheid?

Welnu, ik ben gaan beseffen dat een mens die een geslachtscorrectie ondergaan heeft, een onvolwaardig mens is. In de ogen van de ander. Iemand die, in mijn geval, niet ‘echt vrouw’ is en iemand die dus ook geen man meer is. De psychologie van dat gegeven is gebaseerd op onkunde en de moeilijkheid om de mens los te zien van het genitaal verleden. Het uiterlijk is het niet eens zozeer want ik mag niet klagen wat dat betreft. Het is echter de simpele wetenschap over het verleden dat niet in lijn is met wat de ander kan begrijpen en kan liefhebben. Het doet me beseffen dat het voor zo goed als iedereen onmogelijk is om een liefdesrelatie aan te knopen, of zelfs maar een aanzet daartoe aan te durven, met een transvrouw (of een transman want daar zal het niet veel anders zijn denk ik).

De reden waarom dat zo is kan ik niet vaststellen omdat het wellicht te complex is. Een complex van bijvoorbeeld de projectie van de lijfelijkheid van een transmens in het hoofd van een niet transmens. Die projectie zal bewust of onbewust leiden tot een huivering of angst. En huiveringen en angsten belemmeren normaal gedrag. Ineens wordt die transmens gezien als afwijkend en niet als conformerend aan het algemeen bekende beeld van hoe een mens in elkaar zit. Een transvrouw is geen vrouw, een transman geen man en dus vallen ze niet in de categorie van potentieel lief te hebben mens, seksueel gezien. De afwijzing van die transmens, van mij in dit geval, ligt dan vlak om de hoek. Tenzijn die ander voldoende kracht in zich heeft om zich er overheen te zetten of zelfs simpelweg zo in elkaar zit dat er geen belemmering is. Ik heb het dan niet over de meestal mannen die een perverse belangstelling hebben voor vrouwen als ik maar ik heb het over mensen die in staat zijn om genderverleden te plaatsen voor wat het is: verleden.

Het is me duidelijk geworden dat ik mijzelf ontdaan heb van mijn mannelijke fysiek en daarvoor in de plaats fysiek veranderd ben tot iets wat als vrouwelijk beschouwd kan worden. Maar ook dat dit niet zo volwaardig is dat een ander mij ook daadwerkelijk kan zien als gewoon een vrouw. Althans als het gaat om een vrouw waarmee een liefdesrelatie mogelijk is. Natuurlijk, ik heb vriendschappen. Meer met vrouwen dan met mannen en dat is niet onlogisch gezien mijn voorkeur voor vrouwen en het feit dat ik mannelijkheid niet begrijp en vaak ongewild als bedreigend ervaar. De incidenten in heterokroegen uit de tijd nog niet zo lang geleden dat ik weleens naar een ‘gewone’ kroeg ging, hebben me alleen maar verder van mannen afgedreven dan voordien. Zoals gezegd, vrouwenvriendschappen heb ik genoeg. Maar dat is heel wat anders dan een liefdesrelatie. Want als het daar over gaat dan komen lijfelijkheid en seksualiteit natuurlijk ook aan de orde en hoewel ik daar dus niet angstig over ben maar juist gelukkig over kan zijn, blijkt dat dus voor de ander een onmogelijke barriëre om te slechten. Als het er op aankomt ben ik als transvrouw niet veel anders dan een man waaraan gesleuteld is. In de ogen van de ander. Dat dit zo is heb ik te vaak bevestigd gekregen. Zelfs binnen relaties waarbij moeite gedaan werd door de ander om dat fysieke verleden niet mee te laten spelen bleek zonder uitzondering dat wanneer het eens een keer moeilijk werd om andere redenen dit het breekpunt werd. Ineens was ik dan weer de man. Of de perverseling.

Ligt het dan allemaal aan de ander dat dit gebeurt? Ik denk van niet. Het heeft te maken met hoe ik als mens ben denk ik, hoewel ik niet weet wat ik aan mezelf zou moeten veranderen om niet in eenzaamheid te eindigen. Het zal zeker te maken hebben met hoe de maatschappij over seksualiteit en gender denkt en spreekt. Er is welzeker sprake van een mate van culturele en sociale codering in de maatschappij, die overigens van cultuur tot cultuur variaties kent, en die maakt dat mensen als ik geen mensen zijn om lief te hebben op een niveau dat verder gaat dan diepe vriendschap. Zelfs ik kan me niet voorstellen dat een ander de lijfelijkheid van een transmens aantrekkelijk kan vinden want er is geen referentiekader anders dan de mannelijke en vrouwelijke variant van de mens. De mens die niet voldoet aan die stereotypen is een afwijking, een anomalie. En dat is precies zoals ik me voel. Ik ben in de ogen van de ander en de diepste grot van mijn gedachten een anomalie.

Achter me ligt een leven dat mij gebeten heeft als het om mijn gender gaat. Voor me een leven dat ik alleen zal slijten want de ervaring van vandaag onderstreept voor mij voor de zoveelste keer de onmogelijkheid van de liefde. Ik kan en zal niet boos zijn op de ander, zo ben ik niet. Ik wil niet verbitterd zijn maar ben dat wel aan het worden. En ik wil niet mijzelf verbieden verliefd te worden maar de angst dat te zijn beneemt me de adem. Langzaam maar zeker wordt mijn vermogen om lief te hebben afgetapt tot er niets meer over is als een niet te stoppen aderlating. Steeds meer voel ik mijzelf afglijden naar een volledige afwijzing van deze maatschappij waarin voor mensen als ik geen volwaardige plaats lijkt te zijn. Ik ben een te trots mens om op een klein krukje plaats te nemen waar de rest van de mensen om mij heen zich doorgaans kunnen koesteren in een leunstoel van liefde.

En de dame in kwestie? Het zou mij verbazen als ze zich bedenkt en mij overtuigt dat ik me vergis. De gedachte daaraan is verleidelijk, de werkelijkheid naar ik vrees het tegendeel.

© 2012 Alice Anna Verheij

Ik heb iets voor meneer Teeven.

In mijn bezit heb ik een kaartje van plastic dat is uitgegeven door de Staat. Er staat op de achterzijde onder meer het volgende:

Dit document is eigendom van de Staat der Nederlanden. De houder is verplicht het document zorgvuldig te bewaren. Het eigenmachtig aanbrengen van wijzigingen en / of aanvullingen maakt het document ongeldig en is strafbaar.

Op de voorzijde staat:

GESLACHT | SEX : M

Het document is de ‘NEDERLANDSE IDENTITEITSKAART’. Het is een document dat foutieve informatie bevat die niet gecorrigeerd kan worden zonder dat ik me ondergeschikt maak aan een wet die volgens internationale moraal (EU, VN) niet mag bestaan. De M had een V moeten zijn. Want ik ben geen man (meer).

Wat is er aan de hand?

De huidige wet op de geslachtsverandering eist dat ik voor een juridische wijziging een document overleg waarop door een arts is vastgelegd dat ik onvruchtbaar ben. Aangezien daarvoor een medische ingreep nodig is komt het er op neer dat de Nederlandse Staat in strijd met het internationaal geldende mensenrechtenverdrag, dat door diezelfde Staat is ondertekend, handelt. Aan een dergelijke wet wens ik me niet te onderwerpen.

Dat heb ik nu inmiddels vier jaar volgehouden en de straf ervoor is dat alle officiële instanties mij als man aanduiden en aanspreken, dat mijn paspoort en identiteitskaart van een M voorzien zijn en dat ik altijd en overal moet uitleggen wat er aan de hand is. Altijd weer uitleggen dat ik een transvrouw ben. En ik heb er geen zin meer in. En dus ga ik me aan die wet onderwerpen. Omdat ik het niet meer vol hou om op deze manier te strijden tegen een overheid die niet van plan is die wet ongedaan te maken. Ondanks de vele toezeggingen dat die wet veranderd wordt.

Fred Teeven heeft als verantwoordelijk bewindspersoon toegezegd dat voor het zomerreces het door zijn ministerie samengestelde wetsvoorstel bij de kamer zou liggen zodat na het zomerreces die wetswijziging aangenomen kan worden. In 2013 zou ik dan zonder die vermaledijde brief gewoon bij de Burgelijke Stand de aanpassing kunnen laten uitvoeren. Zonder gedoe, zonder rechtbank, zonder hoge kosten.

Maar Fred Teeven past in de traditie van politici die transgenders en transseksuelen in Nederland met een kluitje in het riet gestuurd hebben, ze aan het lijntje houden en besodemieteren. Want het voorstel dat inmiddels onder twee maanden stof ligt op zijn ministerie komt niet op tijd bij de kamer. Het gevolg: het wordt geen 2013 maar later. En gegeven de komende verkiezingen ben ik er van overtuigd dat het veel later zal gaan worden, if ever…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En dus geef ik mijn strijd op. Maar niet eerder dan nadat ik de wet overtreedt door het wijzigen van mijn identiteitskaart en het aanbieden van die gewijzigde kaart aan meneer Teeven. Deze kaart ga ik in ieder geval niet meer gebruiken (en hij was trouwens pas verlopen). Hij mag hem hebben ter herinnering aan zijn laksheid en bedrog. Hierbij dus twee foto’s. Eén van de kaart voor de aanpassing. De tweede van de kaart na de aanpassing. Ik heb hiermee een bezit van de Nederlandse Staat vernield. Iets strafbaars gedaan. En dat zal me – op zijn Haags – de aars oxideren.

Nu nog de afspraak met Teeven regelen om het stukje Staats plasticafval aan hem te geven. Met dank voor de niet geleverde dienst en de niet gehouden belofte. En die overtreding van mij dan? Ach, een staatssecretaris mag ook niet liegen maar doet het wel.

© 2012 Alice Anna Verheij

This is what the trans ‘community’ needs in NL’s.

There’s a problem with trans emancipation in the Netherlands. The lack of a role model for transwomen and transmen. Well, not really, we do have one. Valentijn is doing a tremondous job being un unwanted but good rolemodel for transgender youth. But it’s not only youth who need role models, older trans people need role models too. And most of all society needs role models.

These two women, Janet Mock and Isis King talking about thier position as role model are doing great in the US. I do wish we had some like them in the Netherlands.

And yes, they are both gorgeous. Nothing wrong with that for as far as I’m concerned.

But we don’t, I’m afraid. Probably because socety around them is still acting pretty shitty about it all. Still, I do have hope that things will change. Eventually.

Playboy, voor mannen en vrouwen maar niet voor mij.

Ik identificeer me niet uitsluitend als vrouw. Dat kan ik niet. Ik ben zowel (en vooral) vrouw maar ook een beetje man. Ik ben beide ook niet, ik ben anders. Ik ben een transvrouw, een transgender vrouw, een vrouw met een transseksueel verleden. Om het nog maar eens duidelijk te stellen. En ik val op vrouwen. Heb soms ook relaties met vrouwen (gehad). En sex. Omdat ik transvrouw ben is dat lesbische sex binnen een lesbische relatie. En dus, als er een enquete langs komt die daar over gaat behoor ik tot de doelgroep van geënqueteerden.

Of toch niet?

De Playboy wil met de komende Gay Pride een nummer uitbrengen speciaal voor lesbische vrouwen. Volgepropt met vrouwelijke eye-candy waar vooral vrouwen geacht worden onrustig van te worden. De mannen ongetwijfeld ook dus het zal de verkoopcijfers alleen maar ten goede komen. De Playboy zou de Playboy niet zijn als ze zich niet overmatig zouden richten op sex en dus is er een enquete op touw gezet die het beeld dat mensen hebben – excuus – ‘mannen en vrouwen’ hebben van lesbische relaties en lesbische sex. De Playboy wil weten van mannen en vrouwen wat zij weten van wat de dames zoal onder en boven de lakens met elkaar uitspoken. Een enquete over damesliefde, scharen en voorbinddildo’s dus. So far so good.

Nu ben ik de lulligste niet – pun intended – dus dacht deze dame de betreffende enquete maar in te gaan vullen. Ik ben natuurlijk vooral geïnteresseerd wat die vragen zouden zijn.
Maar toen ging het mis.

Bij vraag 1 wordt om ‘geslacht’ gevraagd. Moderne transvrouw als ik ben dacht ik dus volautomatisch daar ‘anders’ of ‘derde’ of ‘transgender’ in te kunnen vullen. Nou, mooi van niet dus. De Playboy verplicht me meteen bij vraag 1 al om man of vrouw te zijn. En het is een verplichte vraag dus ik mag niet voorbij Start, ontvang geen Playboy mok en hoef nog net niet door naar de gevangenis.

De Playboy is een uiterst conservatief blaadje met blootplaatjes en wat camouflage artikelen er omheen om het vooral maar de onderscheiden van de ranziger pornoblaadjes bij de sigarenboer of de Bruna. Goed, de foto’s zijn gemaakt door duurdere fotografen met duurdere apparatuur op locaties die de Jort Kelders van deze wereld ongetwijfeld bekend zullen voorkomen. Maar daar houdt het onderscheid dan ook wel mee op. Om met Golden Earring termen te spreken: het gaat ze om tits and asses en wie kunnen het daar nu beter over hebben dan hitsige vrouwen en geile heteromannen? Bij de Playboy is er geen plaats voor respondenten die niet voldoen aan de hormoongestuurde beelden in de hoofden van de redacteuren van het nationale pornoblad voor de nouveau riche. Transgenders bestaan niet en als ze wel bestaan zijn het dus geen mannen en vrouwen en mogen ze dus ook niet meepraten over ‘het beeld van lesbische relaties en lesbische sex in Nederland.’

Nou bedankt hoor Playboy. Goed gedaan jongens. Ik en mijn vriendandersen staan wel weer langs de zijlijn.

Gelukkig heb ik de Playboy niet nodig om de vragen te beantwoorden (of bedenken).

© 2012 Alice Anna Verheij

Confused? You shouldn’t be.

Many years ago there was a television series that started every episode with this great line:

“Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.”

I love this line as it pretty much describes what I am about to tell and request you, dear readers, fans, lovers, friends and who-evers.

Most, if not all of you, know that I am an open and out transgender lesbian woman. Proud on all three labels and at the same time disgusted by the fact that labels exist because they discriminate, set people apart and make them vulnerable to ridicule. The thing is that I am very aware of the fact that I confuse people. Because I am who I am. Wether it is in a café or bar where sometimes a guy gets swept of his feet and starts asking indecent questions (yes, it happened again last week) or online where without asking people sometimes refer to me as a transsexual writer and film maker. As if my writing and film making has anything to do with my past and current gender.

The problem is that I am lesbian and transgender. This is socially a deadly combination in the lesbian community which is by it’s nature my natural hunting ground (pun intended). No really, I love and prefer women so it’s all perfectly natural being a woman myself and being single that I frequently move in the lesbian scene. Like hetero’s move around and meet people in their little part of this gendered world and gay men move around in their little dark rooms. I do not so much differentiate between transwomen and ciswomen, as long as they are gay and can connect with me I will find them interesting. And when attraction hits me the only thing that really counts is the fact that they’re women and not men.

Now why do I write all this and what has that to do with others being confused? It is all quite simple but for some people obviously too darn complex to grab. So let me explain.

I for one don’t give a damn that my past is influenced by transsexuality. And I also don’t give a damn that I happen to be lesbian (although I did hit up some guys in past years like most other lesbians do although some of them are to zealot to admit that). It’s always the others who seem to care. It’s the others who are ‘interested’ in my transsexual past and show that by indecent questions (and sometimes proposals) and a weird interest in how the plumming is inside my pants / skirt / dress / sarwal… I never ask them the same questions. It’s always the others who do.

So I often wonder why people can not just let things be as they are. Simply accept the fact that lesbians do exist and are as much female as any heterosexual woman and that transwomen (transgender or transsexual) are also just as much a woman as any cis gendered (genitalwise born) woman. And I also wonder why people seem to have the urge to think or advocate for me that transwomen should be treated just like anyone else. I don’t need others to speak for me. I don’t need others to advocate my rights to be who I am. And I certainly do not need any promotion for myself and my books and films with a fat line underneath the words trans and lesbian. If I want to use my sexuality and gender for promotion of myself and my work I can very well do that myself, thank you very much!

And as I don’t want to do that and am only interested to play the transgender and lesbian cards when that support emancipation of any of these groups I want to decide when those labels are used in connection with me. So please, please, please, just forget about all the crap concerning gender and sexuality when it comes to me and my work. If you haven’t noticed it by now let me tell you who I really am:

I am Alice Anna. I write. I make photos. I make films. I love women. I love South Asia. I love me.
(And maybe you if you’re lucky!)

That’s all there is to say about me. And if any of you ever want to refer to me as a transsexual or lesbian: ask me first! Because after all, that is none of your business until I allow you to make it such. Don’t abuse my identity, my gender or sexuality. Don’t abuse me. Because I have had it with that completely. And believe me that has everything to do with the general behaviour and transphobia in the lesbian and hetero scenes where a lot is said about acceptance and tolerance but much less is done to allow women like me to fully participate. My dear people, if not specifically requested by me in person, stay the fuck out of my knickers!

I rather see you buying my books, photos or come and watch my film when that’s coming out of the closet in a couple of months because you like them!

Alice © 2012

Being lesbian (1920’s – 2010’s).

I live a quite liberal life. In my own country and my own culture. Which means I do not hide my gender or my sexual prevalence. Of course I am open about both as my friends, family and readers know. After all, it’s 2012 and we live in a modern world, don’t we?

Image

1928 American Novel

But this is certainly not true everywhere. There are still many societies and cultures (and / or religions) that disapprove homosexuality and transgenderism. And being confronted with that after many years of being out of the closet is ehm, well ehm, confronting… Without giving away too much details I can safely say that it’s ok to be lesbian and travel and work in Nepal. As long as you stay beneith the radar. So for most of the time I did so. On the few occasions that I was open on myself I received mixed reactions. Some people, including my best friends there, didn’t make a fuss. Others however said they didn understand and as for most people the standard question for a western woman traveling alone is “do you have a husband?”. When answering no most people gave me some sort of pityful look and sometimes even said: “oh how sad.”. In most cases I didn continue conversation on the relationshsip line so that was it. And some specific situations turned awkward when people simply said “We don have that in our society.” Which is of course total crap.

I do honor other cultures and religions I am not familiair with so I just go things out of the way. Why would I make life more difficult than necessary?

But then love strikes and after an initially good time things turned for the worse. And I learned. The hard way. I learned that some things are simply not possible in traditional societies for all kinds of reasons. And I realized that although in many places on the globe people like me are gathered equal to anyone else there still are many, many places where that is certainly not true. That in itself makes me sad. Very sad. Because it takes away the opportunity for that one most beautiful thing on earth: love.

This world is not as modern is it looks like. Unfortunately.

Alice (c) 2012

Ying, yang and gender recognition in the Netherlands.

It’s another day like that… life swinging from sad to happy to sad to happy…

Today I learned that my income has decreased to an unmanageable level. Ruining many of the plans I have or at least making my life much more difficult. That, of course makes me sad. The good thing being that it also makes me angry about the dire situation I have been driven into. Well, I have a roof over my head and food to eat for most of the days. But that’s it. Still, it’s good enough for now.

The good news of today came from the government. The government? Yes! The government.

After many years of hardship the government decided to finalize the draft of the gender recognition act and have it send to the State Council for evaluation. When they agree, and let’s hope and pray they do so, a new law will finally replace the current law that is breaching a number of articles of the international Human Rights. The new law brings these changes once agreed by the parliament (let’s hope this time the government doesn’t fall before the law is brought to parliament):

  • a person can change legal gender without surgery (not applicable for me)
  • a person does not have to be sterilized as an effect of fore mentioned surgery (an old inhumane demand)
  • a person does not need to go to court to get that done. And experts statement suffices (I have that of course)
  • a person can just go to the municipality to have the changes made (which is a lot more affordable)

These four changes take away the barrier for me to get my legal status changed. I have been refusing that change because of the existence of that law and the effect of that on people like me. That law has ruined lives and part of my life. It is still an inhumane law that should never have existed and although it seems that it is being abolished at last it is a bloody disgrace that it has existed and politics has allowed it to exist for so long.

Anyway, in spite of the personal hardship I have to go through these days, this is great news. I have no idea how long the procedure at the State Council will take and how long it will take to push this law through parliament but I welcome the progress, I do not however expect that this will come in effect before 2013 due to normal legislative procedures in the Netherlands. Especially as the government seems to have listened to the arguments of organizations and people like me who responded to their call for feedback some time ago. The greatest disadvantages of the proposal that was at hand at that time have been jotted out. A good thing and worth a compliment.

So, and this is quite a unique thing for me to do, I call for a big hand of well meant applause for Minister Teeven and his people who are changing the world for transgenders in the Netherlands and for me personally for the better!

Alice © 2012

Here’s the Dutch language press statement from the government:

Kabinet wil meer erkenning voor transgenders

Persbericht | 02-03-2012

Mensen die transgender zijn, kunnen gemakkelijker de vermelding van het geslacht op hun geboorteakte laten wijzigen.

Zij hoeven niet langer eerst een operatie of een behandeling met hormonen te ondergaan om hun lichaam aan te passen aan het geslacht dat zij wensen. Ook vervalt de zogenoemde sterilisatie-eis. Die bepaalt dat transgenders onvruchtbaar moeten zijn, voordat de geboorteakte kan veranderen. Dit staat in een wetsvoorstel van staatssecretaris Teeven van Veiligheid en Justitie waarmee de ministerraad heeft ingestemd.

In de toekomst is het voldoende als een deskundige vaststelt dat de overtuiging van een transgender persoon blijvend van aard is. Met die verklaring kan de ambtenaar van de burgerlijke stand de vermelding van het geslacht in de akte van de geboorte wijzigen. Voor mensen die lichamelijk man of vrouw zijn, maar die er diep naar verlangen een persoon van het andere geslacht te zijn, betekent het schrappen van de vereisten van onvruchtbaarheid en van fysieke aanpassing aan het verlangde geslacht een ruimere erkenning van hun genderidentiteit. Verandering van het  geslacht in de geboorteakte werkt door in allerlei overheidsadministraties, zoals het GBA. Dat heeft gevolgen voor het paspoort,  andere reisdocumenten en school- en universiteitsdiploma’s.

Het kabinet verwacht dat transgender mensen beter in de samenleving zullen functioneren omdat belemmeringen worden weggenomen. Daarnaast hebben verschillende instanties als Human Rights Watch, het Comité van Ministers van de Raad van Europa en de Mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa voor de aanpassing geijverd. Internationaal is steeds meer het inzicht gegroeid dat wettelijke erkenning van de genderidentiteit van een persoon niet afhankelijk moet zijn van eisen als geslachtsoperaties of hormonale behandeling. Nederland sluit zich daarbij aan.

De ministerraad heeft ermee ingestemd het wetsvoorstel voor advies aan de Raad van State te zenden. De tekst van het wetsvoorstel en van het advies van de Raad van State worden openbaar bij indiening bij de Tweede Kamer.

Rond

Ineens viel het me op. Tijdens het douchen. Ik heb er niet zo op gelet het laatste jaar. Druk met andere zaken. Als ik de foto;s van mezelf nog eens bekijk tijdens mijn werk in Nepal zie ik vooral een stoere vrouw die soms jongensachtig, soms erg vrouwelijk is. Een beetje een kameleon. Wel bijna altijd met een lach behalve op de momenten dat het werk de harde kant van het bestaan van anderen zichtbaar maakt. Dan is ze serieus, ernstig zelfs soms. En ik zie dan een voorkeur voor kleurige kleding.

Op de bank zittend en dit stukje schrijvend bezie ik mezelf. Donker gekleed, wat somber en duidelijk niet op mijn plek. Ik zit er bij alsof ik een gast ben, een bezoeker die zo de deur uit kan wandelen naar, tsja waarnaar eigenlijk? Maar onder de douche vanmorgen zag ik mezelf ineens zoals ik nu ook ben. Rond met nadrukkelijk vrouwelijke vormen, een zacht gezicht. Kwetsbaar en met een lijf dat misschien wel bijna vijftig is maar oogt als veertig. Niet mooi of zo maar zeker ook niet onaantrekkelijk. De littekens van de operaties die me mijn leven terug gaven en mijn verleden verwoestten zijn amper meer te zien. Opgegaan in de omliggende huid. Een huid die vooral glad is geworden en in niets meer lijkt op die ruwere die mij tien jaar terug bedekte. In het vermoeide gezicht zijn dan soms de kleine rimpeltjes zichtbaar maar zo ’s morgens, net wakker, is zelfs daar geen sprake van.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik ben ronder geworden. Niet dikker maar ronder. Het hoekige dat toch al niet sterk ontwikkeld was is verdwenen en wat rest is de schaduw van een botstructuur uit het verleden. Deels mannelijke verhoudingen in een verder vrouwelijk lijf. Een lijf dat de transitie voorbij is, uitgegroeid en niet meer veranderen zal van structuur maar alleen nog verouderen zal. Een lijf ook zonder weg terug in de tijd en een lijf dat decennia gemist heeft. Het enige dat niet in verhouding lijkt te zijn is die afwezigheid van heupen alsof dat deel van mijn lichaam vergeten is. Het is niet anders.

Mijn lijf is me allang niet vreemd meer maar om te zeggen dat het me volkomen bekend is zou bezijden mijn waarheid zijn. De aanblik kan me immers nog steeds verrassen zoals vanmorgen. Niet op een vervelende manier maar op een troostende. Want ik weet waar ik naar kijk, ik zie de geschondenheid er van. De gevolgen van de ingrepen die een redelijk geslaagde poging waren om dat lijf mij te laten zijn. En het is wel goed zo eigenlijk. Ik denk dat ik mijn lijf vanavond maar een biertje geef. Even drinken op de liefde tussen mijn lijf en mij.

Alice © 2012

Eve teasing.

It’s fairly common in South Asia. Due to the changing society and increase of women’s liberties it is all to common now in countries like India, Pakistan and Nepal for women to travel without male company. Many men in those countries cannot handle situations where women prove to be independent and some of these men (and boys) become harrasive. Eve teasing is the term used for their sexually abusieve behavior.

Eve teasing relates of course to the Biblical Eve and the word teasing to a playful thing, which it for obvious reasons is not. Over the past few weeks I’ve been working in Nepal, in the southeast Terai and due to the way we work we often used public transport. Two western women, one of them dressed European style and the other dressed Nepali style but still very obvious European white women. Most of the days and most of the travels are without incidents and also most of the days and travels men noticeably observe and watch. Not much ado about anything.

And then, one day, there’s a local bus ride from a provincial town to a refugee camp. The bus is crowded, over crowded as the busses always are. It is by all means the quickest way of transport in that location although one would probably not think so according to the speed of the vehicles. It’s the big bus, not one of the small ones and after a few stops the thing is completely filled with people standing against each other, leaning over and trying to grab anything that can hold them upright while the bus bumpes it’s way along te road. And we are of course noticed.

Most people don’t even react, some of them look at us and children gaze. Older women smile when they see us and younger women look curiously. Old men have no interest but the other man gaze. Except for one. The guy starts throwing remarks. Friendly at first as if he’s trying to charm us but after a while he continues with his remarks in a flirtatious way. Some people laugh. Some remarks are in Nepali and not in English, presumably he thinks we do not understand his Nepali. He is right as far as my European dressed curly haired companion is concerned but I do understand some words. They are sexually loaded remarks.

No one interferes and he seems unable to get more attention than a few laughs from other young men and a couple of giggles from teenager girls. Still, his remarks were pretty indecent as the whole of his behaviour was. The only reasons for it being two western women traveling in the same bus he was in. He could have stayed silent. But he didn’t.

This time there were no others to jump in on his attempts to be ‘funny’. This time there were many women on the bus and only few men. So this time it all stayed at a harmless level. Quite different from another instance earlier last year when I solely walked the streets of a little town during a bhanda, a general strike. At that instance I came into a situation where young men in their early adolescense started throwing remarks at me. Mind you, I was dressed Nepali style as usual at the time. Still they started of from the other side of the street making remarks. First it were words but within minutes some of the were shouting remarks at me. A few of the remarks I understood as I do understand some Nepali. I was being ‘Eve teased’. Not in a ‘funny’ way like on the bus but in a more agressive and intrusive way. I didn’t quite understand what happened at the time but now I know that it was one of those examples of harrasment that many women in South Asia experience when moving in public without male company.

Both instances of Eve Teasing were relatively mild but both of them unwanted. Both instances were sexually loaded and directed at me and both instances were examples of sexual harrasment as in both cases it wat unwanted and intrusive.

Now, after months living and traveling in the region I know more and now I realize how deep the unease of a lot of men is when they see women in public without a male companion. I also understand now that social change and women liberation in countries like Nepal and India has come at a consequence that society has not been able to handle. Men simply seem not able to accept women being emancipated.

Now ofcourse this all is quite different from the experiences we’ve had in working with the great guys who were helping us with our work. They are the modern guys. The ones who act normally and do not fool around. They support and enjoy working together and gender is not an issue with them. But outside this amazing group of guys there are so many men in Nepal and India who seem sexually frustrated. Harrasing women is an evil in society that is unfortunately all to common. Bollywood enforces that as society is constantly flooded with gender traditional images on television. Films, commercials and even music underline an overly heterosexual and gender biased mentality in a culture that is changing rapidly but does not yet understand the importance of female independency and emancipation. Eve teasing is just part of that. It should be fought against as much as possible.

Alice © 2012

De T zit weer in de maand.

Inmiddels al weer drie maanden. Om de een of andere vage reden is het de laatste jaren schijnbaar zo dat na de ‘zomer’ politici, medici, belangenbehartigers, lijdende voorwerpen en zo meer in het wereldje van van genderandersen (transgenders en zo) wakker worden. Er verschijnen uitspraken, televisieprogramma’s, rapporten en toezeggingen. Was het vorige maand de maand van Human Rights Watch‘ rapport en de politici die aangeven nu echt wat te gaan doen tegen die sterilisatie eis, deze maand begint met een nieuw internationaal behandelprotocol. Holistischer dan het voorgaande. En ook aan de uitgangspunten van dat protocol wordt driftig gesleuteld. De DSM, de diagnosebijbel van de psychologen begint nu ook de contouren te laten zien maar vrolijk wordt ik niet van dat al.

De DSM (en het nieuwe WPATH protocol) zijn niet bepaald in lijn met mijn gedachten over gender. Om te beginnen wordt de transgender gezien als iemand met een stoornis. Met kwalijke gevolgen want stoornissen moeten behandeld worden. Maar als we naar de natuur versus de samenleving kijken dan zien we in die natuur een continuum als het om gender gaat terwijl de maatschappij dichotoom is ingericht. Nu ga ik er vanuit dat de natuur niet onnatuurlijk is en de maatschappij een creatie van het menselijk denken en handelen. Die redenering doortrekkend is het dus nog maar helemaal de vraag of iemand met een andere genderidentiteit dan de maatschappelijke norm een stoornis heeft. Een afwijking, dat wel natuurlijk. Ten opzichte van de maatschappelijke norm. Maar weer niet ten opzichte van de biologische norm want die kent immers een breed spectrum aan genderidentiteiten. Zoveel heeft de wetenschap ons inmiddels wel geleerd op dit gebied.

En toch wordt er gesproken over stoornis. En dat dan ook nog eens bijzonder consequent zodat er nauwelijks een andere interpretatie van de biologie mogelijk blijkt. Wijk je af van de maatschappelijke dichotome gendernorm dan heb je dus een stoornis, is de al te simpele redenering. En daar is dan de volledige behandeling van transgenderisme en zelfs transseksualiteit als uiterste variant van op gebaseerd. Volgens deze redenering is een bakfiets een gestoorde fiets want die voldoet aan de norm van fiets met twee wielen en is een Fries een gestoorde Nederlander want die vormt een minderheid op de bevolking. Als je genderidentiteit niet conformeert met de geldende dichotome – en onnatuurlijke – norm, dan ben je dus gestoord. Wat een onzin!

En wat een leed veroorzaakt dat. Want wat nu als de maatschappij gender nu eens zou bekijken vanuit de mogelijkheid van geheel natuurlijke variatie? Dan zou er geen sprake zijn van een stoornis maar van een volkomen natuurlijke minderheidsvariant. Maatschappelijke aanvaarding zou veel eenvoudiger zijn en behandeling alleen relevant voor die mensen die uit vrije wil voor een andere indeling in het gendercontinuum dan welke zij van geboorte hebben ingenomen. De behandeling zou dan gericht zijn op het verwezenlijken van die wens met als uiterste een ingreep op de fysieke uitvoering van het geslacht voor die groepen die daar behoefte aan hebben. Volledige behandeling en deelbehandeling zouden vanzelfsprekender onderdeel zijn van de behandelmogelijkheden in de zorg en maatschappelijke aanvaarding zou impliciet worden. Gender zou als identificatie criterium bepaald niet meer vanzelfsprekend zijn en dus zouden rare wetten en vermeldingen in allerlei administraties van te beperkte op dichotomie gestoelde aanduidingen onzinnig worden. We zouden allemaal mensen zijn in een oneindige variëteit.

Maar in plaats daarvan volhardt de medische ‘wetenschap’ – die nogal weinig met weten te maken heeft in dit verband – in oude denkbeelden en een op maatschappelijke normen gebaseerde indelingen. Beperkt relevant en in de grond incompleet en onvoldoende. Transgenders zullen er nog decennia last van blijven houden. Deze maanden zijn wat mij betreft geen goede voor de transgenders.

Alice © 2011

Commentaar op wijziging bepalingen boek 1 BW ivm transgenders.

Burgers mogen commentaar geven op wetsvoorstellen. Daar is een procedure voor en tegenwoordig kan dat online. Op dit moment is een wetsvoorstel ter consultatie aangeboden aan diverse organisaties door de Minister van Justitie en Veiligheid. Het voorstel gaat over de juridische geslachtsaanpassing. (Voor de goede orde: dus niet over de medische geslachtsaanpassing.) Natuurlijk heb ik een reactie geschreven op het voorstel want ik strijd immers al jaren tegen de huidige wetgeving op dit punt die de mensenrechten schendt in niet (meer) voldoet aan de internationale eisen en verdragen die Nederland zegt te ondersteunen. In dit commentaar behandel ik de hoofdzaken en niet alle detailzaken die aan de orde zijn met betrekking tot dit wetsvoorstel. Uitgangspunt van mijn commentaar is dat iedere burger volledig zelfbeschikkingsrecht heeft en houdt en in dit geval krijgt als het om gender gaat. De overheid heeft niet alleen niks te zoeken in ons ondergoed (citaat van Vreer) maar heeft zich ook niet te mengen in onze verantwoordelijkheid als het om medische zaken gaat én heeft niet te bepalen hoe wij ons identificeren.

Voor de geïnteresseerden staat hier de tekst van het wetsvoorstel:

5710222 TransseksualiteitWETSVOORSTEL_consultatie

Dit is mijn reactie er op:

Het voorliggende wetsvoorstel is onvoldoende en lost een aantal problemen niet op. Daarnaast introduceert het een bijzonder ongewenste situatie. Op rij af.

1. Het blijft noodzakelijk om via de rechtbank de geslachtswijziging door te laten voeren. Dat is nodeloos en belastend. Ten eerste zijn er gerechtelijke kosten noodzakelijk die niet door iedereen gedragen kunnen worden. Een rechtsgang is daarnaast belastend voor het Juridische stelsel daar de uitspraak, mits gestaafd met de juiste documenten, altijd positief zal zijn. Immers, de rechter zal niet tegen de verklaringen van de deskundigen in (mogen) gaan. Daarmee wordt de hele procedure een nodeloze papieren exercitie. Veel beter is dit via de burgerlijke stand te laten afwikkelen. Daarbij kan eventueel een ‘bedenktijd’ van 3 tot 6 maanden in acht worden genomen. Voordelen: veel eenvoudiger en vooral veel goedkoper, geen belasting van het juridische systeem en uitvoering van de geslachtswijziging bij de organisatie die verantwoordelijk is voor de praktische invulling daarvan , te weten de gemeente.

Meerwaarde van een rechtsgang is niet aangetoond noch onderbouwd in het wetsvoorstel maar lijkt eerder een ongefundeerd vasthouden aan de verouderde praktijk.

2. De informatie van het oorspronkelijke biologische geslacht om medische redenen is de verantwoordelijk van de persoon zelf. In andere gevallen is oude medische informatie ook niet voorhanden (denk aan migranten, adoptiekinderen en zo meer). In al die gevallen kan er sprake zijn van medisch belastende informatie voor de persoon zelf die niet beschikbaar is. Het is in die gevallen zaak voor de persson zelf om die informatie beschikbaar te hebben. In het geval van transseksuelen kan dat vereenvoudigd worden door een codicil dat iemand bij zich draagt (net zoals veel diabetici dat doen) en dat eventueel in een database is geregistreerd wanneer de informatie centraal beschikbaar moet zijn. Overigens zijn er weinig medische behandelingen die hiermee te maken zullen hebben en is juiste informatievoorziening nu ook al voor patiënten in eerste aanleg een verantwoordelijkheid van de patiënt zelf. Vasthouden aan registratie van het geboortegeslacht is feitelijk een medische onder curatele stelling van de transseksueel en om die reden een inperking van de vrijheid en invasie van de persoonlijke levenssfeer.

3. Ja die mogelijkheid voor mensen die niet man of vrouw zijn moet er zeker komen. Op grond van de huidige stand van zaken van de gendertheorie is het vasthouden aan een genderdichotome samenleving uit de tijd en wetenschappelijk feitelijk een versimpeling van de werkelijkheid. Hiervoor zijn vele wetenschappelijke bronnen beschikbaar die dit staven. Een gendercontinuum zoals dat in werkelijkheid bestaat vergt dat de samenleving daar ruimte voor maakt. Dat kan eenvoudig door het toevoegen van de mogelijkheid om een X in te laten vullen op het paspoort zoals in Australië en de VS al mogelijk is en door het VK wordt voorgesteld. De invoering van een third gender zoals in Nepal verdiend nadrukkelijk overweging om een ieder die zich – op wat voor wijze dan ook – niet wil identificeren als man of vrouw, de mogelijkheid te geven volwaardige identiteits- en reisdocumenten te verkrijgen.

Conform de huidige gendertheorie is juist de huidige praktijk waarin alleen ‘man’ en ‘vrouw’ bestaan een kunstmatige praktijk die de werkelijkheid ontkend.

Verder is de voorgestelde bepaling waarin transseksuele ouders ‘vader’ of ‘moeder’ worden genoemd afhankelijk van hun geboortegeslacht en niet van hun werkelijke geslacht een contradictie in het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel wordt daarmee voor deze mensen een halve erkenning. Voor mij persoonlijk zou het zelfs inhouden dat ik ook bij een wet conform het huidige voorstel zal moeten weigeren mijn geslacht te laten veranderen ondanks dat ik al jaren geleden geopereerd ben en voldoe aan alle eisen die de wetgever stelt. Wanneer er een wet komt die mijn desondanks dat ik vrouw ben ‘vader’ blijft noemen in plaats van ‘ouder’ van mijn kinderen dan ontkend die wet mijn werkelijke persoonlijkheid en identiteit. Een dergelijk wet mag er niet komen en ik zal me tegen die wet actief blijven verzetten. Deze bepaling maakt dat ik me gediscrimineerd voel (en dat ook daadwerkelijk ben) ten opzichte van andere ouders. Ik vraag mij ook af of een toets op gelijke behandeling deze bepaling wel toe zou staan.

In het kort:

1. Wijziging GBA via de burgelijke stand tegen normale legeskosten. Eventuaal met bedenktijd.

2. Mogelijkheid van een ‘X’ bij geslachtsaanduiding en invoering van een third gender voor een ieder die niet als man of vrouw geïdentificeerd kan worden.

3. Geslachtsverandering betekend dat de aanduiding voor de relatie met de kinderen aangepast wordt naar een geslachtsconforme aanduiding of ‘ouder’.

4. Invoering van de mogelijkheid om een geslachts-codicil toe te passen voor informatie die van medisch belang kan zijn. Geen verplichting maar mogelijkheid tot aangezien dit de verantwoordelijkheid van de persoon zelf betreft.

Alice Verheij © 2011