QR Poetry

Old work but still worth a dedicated place on this site.

My favority short poem in QR code.

Alice © 2012

Advertenties

Vormgeving

De laatste wijziging in vormgeving van mijn website is een aantal mensen minder bevallen. Belangrijkste commentaar: verminderde leesbaarheid door de donkere kleurstelling met lichte letters. Verder was de foto op de achtergrond niet voldoende zichtbaar maar tegelijk juist ook te afleidend van waar het hier om gaat, mijn schrijfwerk.

Vandaag dus een ander ontwerp. Terug naar zwarte tekst op wit met maximale leesbaarheid. Wel een achtergrondfoto (de bergen bij Kakani 25 km noord van Kathmandu op de plek waar mijn nieuwste roman tot stand is gekomen) maar dan eentje die zicht niet opdringt. Dat de sidebar keuzes onderin het scherm wat wegvallen in het grijs van de nevel is de bedoeling. Bij scrollen wordt die informatie toch wel zichtbaar in het gedeelte met de wolkenlucht boven de in grijs gehulde bomen.

Voorlopig ga ik het even met dit ontwerp doen. Bedankt voor het commentaar en mochten jullie nog meer opmerkingen hebben dan lees ik die graag.

Alice

Theatraal Nepal.

Janakpur in Zuid Nepal. De grensstad met India is meer Indiaas dan Nepalees. Het is eigenlijk het centrum van de Maithili cultuur. De oude naam van Janakpur was Mithila, de hoofdstad van het koninkrijk Videha uit de oude Indiase tijd (eerste millennium voor Christus). De restanten van de oude cultuur bestaan nog steeds in de huidige kunsten in die regio. Schilderkunst, bouwkunst en zelfs toneel en dans hebben nog steeds banden met die oude grotendeels vergane cultuur.

Ons bezoek aan Janakpur, als zijsprong tijdens het researchbezoek voor de documentaire die we over vluchtelingen uit Bhutan maken, stond vooral in het teken van de resten van die oude cultuur. We hadden een contact met een groep theatermakers in Janakpur die nog steeds toneel maken gebaseerd op invloeden uit de Maithilitijd. Ook het Women Development Center vlak buiten de stad en een klein oorspronkelijk boerendorpje in dezelfde regio hebben ons veel laten zien van deze prachtige cultuur. Het bezoek aan het centrum waar vrouwen (meest weduwen en voormalig slachtoffers van trafficking) schilderen, stoffen bedrukken, naaien en boetseren was voor mij een hoogtepunt. De vrouwen zochten de nabijheid met ons en zelfs zoiets als het vergelijken van onze tattoeages werd met nieuwsgierigheid en plezier gedaan.

Het kleine dorpje in de omgeving laat dezelfde kunst in nog oorspronkelijker vorm zien. De door ongehuwde vrouwen beschilderde huizen laten traditionele voorstellingen zien en het heiligdom in het dorpje bevat prachtige primitieve beelden van de plaatselijke koningen (koning Rama uit de Ramayana of koning Mathava Videga).

Een ander hoogtepunt was natuurlijk de ontmoeting met de toneelgroep. We hebben een repetitie bijgewoond en er is zelfs door Claudia een acteerworkshop gegeven die voor de nodige hilariteit zorgde. Het was prachtig om te zien hoe het spel van de groep met zang, dans en theater een bundeling bracht van waarbij het plezier er van af spetterde. Vooral de dans maakte op mij veel indruk, zowel van de mannen als van de vrouwen. De foto’s en de video’s die we gemaakt hebben laten denk ik duidelijk zien waarom.

Alice Verheij © 2011

De liefdesscène.

Na wat geëxperimenteer zijn hier twee proefplaten over de liefdescène uit ‘Eén latte, een cappu en een espresso’. Het is de scène tussen twee van de hoofdpersonen die een opmaat vormt voor het vervolg van het boek dat ik komende maanden schrijf. Ik beken, ik kan het niet laten en de karakters zijn nog lang niet klaar met hun leven.

Het zijn de eerste probeersels en gemaakt met verschillende programma’s. De definitieve vorm heb ik nog niet. Ook de woordcompositie is nog niet definitief. De eerste plaat (via Tagul) verraad naar mijn gevoel meet over de kern van de scène, de tweede plaat (Wordle) is meer in balans. Misschien maak ik er een serie van.

Daarnaast experimenteer ik met het concept van ‘een roman op een poster’ waarbij ‘Eén latte…’ in zijn geheel op A0 of 2xA0 wordt afgedrukt op een wijze waarop het boek toch nog leesbaar blijft. En ja, dat worden hele kleine lettertjes… Zoiets wellicht (dit is maar een stukje natuurlijk):

Alice © 2010

Een boek in 16 platen.

‘Eén latte, een cappu en een espresso’ gevangen in 16 platen.

Woorden in wolken over woorden in een boek.
Een verhaal gezien vanuit een andere invalshoek.
De plot verstopt in details en composities
en al doe ik mijn best het is net of ik niets zie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De platen laten allerlei woorden zien per hoofdstuk. De meest voorkomende woorden zijn het grootst (en vaak het minst interessant) en zo hier en daar zitten woorden die in samenhang de plot schetsen in een vreemde puzzel.

Wil je de woordenwolk in zijn geheel zien (gewoon te bekijken van linksboven naar rechtsonder) dan heb ik hem hier nog een keertje geplaatst. Gewoon er op klikken voor een grote afbeelding.

Alice Verheij © 2010

Vormgeving

Mijn website ziet er nooit erg lang hetzelfde uit. Voor de vaste bezoeker zal dat hinderlijk kunnen zijn omdat de herkenbaarheid niet zo groot is of het kan juist prettig zijn omdat er tenminste visueel nog wat te beleven valt. Het punt is, ik ben een nogal wat men noemt ‘fluïde’ mens. Iemand die het ongemakkelijk vindt om langere tijd haar omgeving ongewijzigd te zien. Of haarzelf. Of het nu om kleding gaat of de inrichting van mijn woonplek of dus die van mijn schrijfplek, het mag niet te lang hetzelfde blijven. Verandering is een soort welhaast neurotische levensbehoefte van me geworden. Het houdt ook te midden van alle dagelijkse beslommeringen (en soms ellende) het leven een beetje aantrekkelijk.

Maar er is nog een reden waarom Writers Block er vandaag weer anders uitziet. Het is een eenvoudige want ik was gewoon niet tevreden met het vorige thema. Voor de kenners: in tegenstelling tot de websites die ik met WoordenStorm voor anderen fabriceer staat Writers Block op het WordPress.com platform in gehoste versie. Wat zoveel betekent dat ik opgescheept zit met een beperkt (nou ja, niet echt hoor) aantal vormgevingssjablonen die ik in beperkte mate naar mijn hand kan zetten. Heel wat anders dan de mogelijkheden die ik via WoordenStorm aanbied. De reden dat ik de website nog niet onder eigen hosting heb gebracht is de enorme grootte er van. Het gaat om inmiddels 821 (o nee, 822) teksten, 1633 commentaren, 80 categoriën, 101 tags en 1081 mediabestanden (afbeeldingen en video’s). Met onderling talloze verwevingen en koppelingen. Overzetten van Writers Block naar bijvoorbeeld http://www.writersblock.nl onder eigen hosting is een majeure operatie met als enige voordeel volledige vrijheid in visuele vormgeving en de mogelijkheid om veel meer functionaliteit te bieden. Maar ja, het is een schrijfproject en het gaat om de inhoud. Niet om alles wat er om die inhoud heen kan zitten. Het enige belangrijke in de vormgeving voor het schrijfproject Writers Block is wat mij betreft ‘aantrekkelijkheid voor de lezer’. Dus een duidelijke vormgeving die af en toe opfrist, soms een experimentje toelatend maar toch vooral gericht op snelle vindbaarheid en goed leesbaarheid van de inhoud. Ik denk dat de site voldoet aan (zo goed als) alle criteria die hierboven in het honingraatje zijn genoemd.

De nieuwe vormgeving op basis van een thema dat ontworpen is door WOOTHEMES voldoet daar aan. Eenvoudig, snel navigeerbaar en voorzien van precies die functionaliteit die ik beschikbaar wil stellen.

Maar wat vinden jullie van de vormgeving die ik gebruik en de functionaliteit ten opzichte van bijvoorbeeld www.woordenstorm.nl mijn bedrijfssite? Zou ik toch de moeite moeten doen om te verhuizen en volledig eigen vormgeving toepassen? Ik hoor het graag!

Alice

visitekaartjes 20.0

Ik heb in mijn leven al heel wat visitekaartjes gehad. Het gevolg van een loopbaan die langs allerlei wegen is gegaan. Zo heb ik allerlei kaartjes gehad van de PTT (jawel die van voordat iemand KPN bedacht), KPN dus, mijn eigen bedrijven 9DOT9, PSO•PRO, Xcella, IT’s AliVe en ergens tussendoor nog Activity Project Management Training en laatstelijk Arlande. Eigenlijk weet ik niet precies hoeveel verschillende kaartjes ik heb gehad in de afgelopen vijfentwintig arbeidzame jaren. Een zorgvuldige benadering komt op negentien. Maar ik zal er ongetwijfeld naast zitten.

Vandaag heb ik mijn nieuwste kaartjes over de post gekregen. Die van WoordenStorm, mijn eenvrouwszaakje waarin ik mijn free lance activiteiten onder moet brengen. Zo op het eerste gezicht een gewoon visitekaartje maar dat is niet helemaal waar.

Voorzijde met QR code (ontwerp: WoordenStorm)

Op de voorkant het door mezelf ontworpen logo en een raar stippeltjes patroon, een QR code. Scan je die code met een scan programmatje op de smartphone dan wordt je automatisch verbonden met http://www.woordenstorm.nl, de website van mijn bedrijfje. Verder heb ik mezelf maar een geheel nieuwe functiebenaming gegeven. CEO is mij te mannelijk saai en aanduidingen als directeur of zo vind ik toch wel oubollig. Ik heb gekozen voor de nieuwe functie in ondernemersland: de LIC ofwel de Lady In Charge. Een soort CEO maar dan net even anders en stukken leuker. Gewoon als tegenwicht tegen al die conventionele functiebenamingen maar wel precies beschrijvend wat ik ben.

Achterzijde met Wordle (ontwerp: WoordenStorm)

Op de achterkant heb ik een plekje overgehouden waar de ontvanger iets kan opschrijven. Of ik zelf natuurlijk. De achtergrond is een door mezelf gemaakte ‘Wordle’. Een samenstel van woorden die gezamenlijk een beeld geven van de verschillende producten en diensten die ik met WoordenStorm aanbiedt. Het is leuk om weer met iets opbouwends bezig te kunnen zijn in plaats van met alle negatieve afbreuk zaken die me de laatste jaren (en nog steeds) overkomen en mijn aandacht vergen. Nu het businessplannetje, logo, website en de visitekaartjes er zijn wordt het tijd om de flyer, advertentie en banner voor plaatsing op websites van anderen te maken. Ze gaan vergezeld van de eerste resultaten met mijn web presence producten en evenementen wat me wel het nodige vertrouwen geeft. Nog enkele weken en dan kan ik er mee de boer op. Netwerken en klanten werven. Mocht je voor die tijd willen weten wat ik mogelijk kan betekenen voor je surf dan eventjes naar www.woordenstorm.nl.

En misschien, heel misschien wordt het dan nog wat. Een WoordenStorm met toekomst.

Alice © 2010

Over logo’s

In de loop van de jaren heb ik een serie bedrijven gehad. Bij elk bedrijf is het zo geweest dat ik zelf de logo’s ontworpen heb of in een enkel geval laten ontwerpen. Slechts éénmaal heb ik er een professional bijgehaald. Het was niet lang mijn bedrijf want zelfbedrog zit in een klein hondje – eh – hoekje. De logo’s die ik ontworpen of heb laten ontwerpen staan in de tijd waarin ze ontworpen werden. Hier zijn ze:

NineDotNine bv: de eerste. Mooie gedachte met diepe achtergrond maar te onbegrijpelijk. Iets over buiten de box denken. Zolang terug dat de files niet gevonden zijn. Morgen komt het hierbij te staan.

pso.pro: het ultieme compromis zoals dat in een maatschap ontstaat. Een flut naam met een flut styling omdat iedereen ‘mee moest lullen’.

Xcella bv: het coole logo voor een cool bedrijf. Ontworpen door DBOD, het branding top bureau in Nederland.

It’s alive: het luie logo met dank aan Vistaprint. Een mens maakt fouten nietwaar?

Woordenstorm: de nieuwste, eindelijk volwassen.

Het woordenstorm logo is een uitdaging geweest om te ontwerpen. De gedachten achter dit logo en het resultaat dat je voor je ziet zijn een goed voorbeeld van de manier waarop ik werk.

De naam woordenstorm is de in tekst gevangen verwoording van het proces dat zich in mijn hoofd afspeelt. Een straffe zuidwester met woorden. Het gekozen lettertype straalt de eenvoud uit omdat veel van wat ik doe en maak vooral op de vanzelfsprekendheid van eenvoud berust. De kleuren in het logo (omfloerst rood, gedempt groen, versleten paars en grijs) staan voor nauwelijks verhulde passie, gedempt groen voor actie, emotie maar ook zorg en tot slot paars voor spiritualiteit en mysterie en tot slot grijs omdat de wereld niet zwart-wit is en de nuance van de tussenkleur in het leben een premisse voor geluk is. Kleuren en woorden die bij me passen en me beschrijven. Uiteraard is het symbool van de vulpen achter het woord de essentie waar het om gaat: de woorden, de boodschap en het vangen er van in inkt op papier of het licht van het scherm waar je nu naar kijkt. Het kleine cirkeltje op de w maakt dat de letter er uit ziet als een mens met de armen zo dat de handen omhoog gericht zijn om te ontvangen wat er zich aandient en representeert de manier waarop ik in het leven sta. De vierkante punt onder de S is van geen betekenis, hij past daar eenvoudig omdat er soms een punt gezet moet worden.

Alice © 2010

Kadootje

Dagje voor mijn verjaardag kreeg ik de volgende tekening in mijn mailbakje. Gemaakt tijdens mijn Literaire Salon afgelopen zaterdag door dhr. Dolf Gogelein.

Ik heb hem wel zien zitten in de hoek bij de deur met het kleine schetsblokje in de hand. Geconcentreerd luisterend en ondertussen af en toe in de weer met dat blokje en een pen. We hebben elkaar slechts kort ontmoet dus nog steeds is hij een betrekkelijke onbekende voor me. Zoals publiek dat meestal is. Ik taxeer mijn publiek zonder dat ze het zien of merken. De heer was – zo Haags – gedistingeerd. Alleen het woord al heeft een warme klank. Kort spraken we elkaar tijdens een pauze waarop de tekening me onder ogen kwam als een verrassing. Tussen schrijvers, dichters en liedjeszanger blijkt dan plots een tekenaar te zitten. Alsof het zo moet zijn. Zo weinig komt het voor in een leven dat iemand je tekent terwijl je bezig bent met iets dat je gegrepen heeft dat de verrassing des te groter is. Het zijn dit soort onverwachte dingen die mijn Salon voor mezelf de moeite waard maken om te doen.

Heel erg bedankt Dolf.

Alice.

Zand

kseniya-simonova

U weet wat zand is. Van jongs af aan al heeft u wellicht geregeld met zand gespeeld. Zandkastelen, bergen en rivieren op het strand, zandkoekjes en wat al niet meer. We kennen het allemaal en al zijn we op een bepaald moment geen kind meer we kennen allemaal het gevoel van zand dat door de vingers glijdt. Het is een erotiserend gevoel en de handeling wordt vaak onbewust gedaan.

Zand is tactiel. Veel van wat ons omringt is van zand gemaakt of van de bestanddelen waar zand uit bestaat, zoals deze computer die eigenlijk deels een product is gemaakt van silicium. Zand dus. Het is niet vreemd om te bedenken dat in de computerwereld de term ‘sandbox’ wordt gebruikt als metafoor voor een speeltuin. Wand met zand speel je.

Maar met zand kan ook kunst gemaakt worden. Zandsculpturen zijn we inmiddels gewend en ook daar zit vaak genoeg ware kunst achter. Kunst die raakt, die emoties oproept. Natuurlijk wordt zand regelmatig gebruikt bij allerlei kunstuitingen maar op de zandsculpturen na zijn die ons vaak niet bekend. Ondanks het dynamische karakter van de schier oneindige hoeveelheid zandkorrels in beweging kennen we nauwelijks bewegende beelden met zand. Zandanimatie. Zelfs het woord kennen we niet in onze taal.

Toch bestaat het. Het is mogelijk om met zand een verhaal uit te beelden als was het een film. Een verhaal met een zeggingskracht die woorden overbodig maakt. Zand is misschien zelfs bijzonder geschikt daarvoor. Vandaag kreeg ik een link naar een filmpje op YouTube waarin een jonge Oekraïense vrouw een film van zand maakt, een zandanimatie die een hevige boodschap in zich heeft, die ontroerd. Tot vandaag had ik nog nooit zoiets gezien en het heeft op mij diepe indruk gemaakt. Niet alleen vanwege het verbijsterende talent dat deze vrouw, Kseniya Simonova, laat zien maar juist ook om de inhoud van de ‘film’ die ze maakt. Ze doet dat tijdens de Oekraïense versie van ‘… got talent’, een overigens doorgaans redelijk platvloerse westers georiënteerde televisieshow.

Kseniya verteld het verhaal van liefde, vrede, oorlog, vernietiging, gevangenschap, nieuw leven, rampspoed, hoop, dood en leven. Het is mij onmogelijk om niet hevig geëmotioneerd te raken door wat ze laat zien. De tekst versta ik niet, de muziek er omheen des te beter, haar beeldtaal volkomen. Natuurlijk wint ze de talentenjacht maar dat is niet interessant. Het mooiste dat ik zie is de creatie van hoogstaande kunst. Een toonbeeld van expressie. In verbijstering heb ik gekeken en ik hoop dat u net als ik voelt wat deze artiest bedoeld met haar creatie. Geniet van dit zandballet dat deze vierentwintig jarige beeldschone kunstenares, die een brug slaat tussen beeldende kunst en podiumkunst, laat zien. Kseniya Simenova. En pink gerust die traan weg.

John, bedankt dat je me deze link stuurde.

Alice © 2009

Tattoo

Mijn eerste.

Ik heb er lang over lopen dubben en uiteindelijk een maand terug besloten om een tattoo te laten zetten. Vandaag is dat gedaan bij Mulligan’s bij mij om de hoek. De dame is gespecialiseerd in portretten, engelen, feeën en bloemen.

Nu wilde ik een tattoo die wat over mij verteld. Ja ja, niet bijster origineel want dat willen de meeste mensen. Maar toch. Ik heb gekozen voor een armbandje om mijn rechter bovenarm die een harde en zachte kant laat zien.

tattoo van alice

Het prikkeldraad staat voor de harde kant. Enerzijds voor die kant van mijn persoonlijkheid die er zeker wel is maar anderzijds ook voor de harde kanten van het leven dat ik leidt. Door het prikkeldraad is een fragiele rozentak gevlochten, zonder dorens en met maar één bloeiende roos en vier knopjes. De vier knopjes staan voor onverwacht geluk. De bloeiende roos voor het geluk dat er is. Er zitten geen verdorde rozen in omdat ik geen verbitterd mens wil zijn. Uiteindelijk winnen de rode roos en de knoppen het van het prikkeldraad dat nog steeds stekelig is maar toch minder vijandig dan zonder het rozentakje. Uiteindelijk wint de natuur van het door de mens gemaakte draad.

De tattoo zegt nog meer wat mij betreft. Het laat zien dat ik rozen in mijn leven heb. Vriendinnen en vrienden, mensen waar ik van hou en misschien zelfs die ene die tot bloem is geworden. De prikkels van het draad herinneren me er aan dat dat niet vanzelfsprekend is. Dat ik zelf niet vanzelfsprekend ben en dat geluk dat al helemaal niet is. De prikkels staan voor de pijn in me. Tot slot is het prikkeldraad een beeld dat bij mijn ondeugd hoort. Ondeugd die ik niet kwijt wil maar koester en soms verhul met de geur en zachtheid van rozen. De rozen laten mijn zachte lieve kant naar voren komen die ik ook heb maar soms te weinig naar buiten laat komen.

Het is mijn eerste tattoo en het is een bijzondere ervaring om je lijf te versieren met iets zo permanents als een tattoo. Het is wel stoer vindt ik en het past ook bij de Alice die ik nu ben geworden. Het zal als het aan mij ligt niet de laatste zijn. Niet dat ik mezelf overmatig wil voorzien van allerlei afbeeldingen maar eens komt die engel op mijn schouder omdat ik nog steeds vindt dat ik een beschermengel nodig heb. Al zal ook dat een ondeugende engel worden.

Voorlopig geniet ik van mijn nieuwe versiering. Ik ben er erg blij mee en het is mooier geworden dan ik verwachtte.

O ja. Auw!

Alice © 2009

Tattoo’s

tattoo 3

Sinds een tijdje ben ik begonnen te leven en daar hoort van alles bij dat ik niet eerder gedaan heb maar altijd al wilde doen en bij mij hoort. Zoals een tattoo laten zetten. Nu vindt ik de meeste foeilelijk en wil ik alleens iets op mijn lijf dat een verhaal verteld dat alleen mensen begrijpen die me kennen. Niet veel mensen kennen me echt denk ik overigens. Al lang denk ik dus na over wat mijn lijf moet sieren. De belangrijkste die ik wil laten zetten zal ik pas onthullen als het zover is. Eerst moet er nog het ontwerp voor komen. De kaders zijn er wel, het thema, de gevoelens die daarop betrokken zijn en de belangrijkste elementen van het ontwerp.

Maar wie gaat hem zetten? Ga ik voor een bekende artiest of een onbekende. Eentje in de buurt of verder weg, eentje in mijn netwerkje van vrienden en kennissen of gewoon iemand waarvan ik denk te zien dat hij of zij goed is? Belangrijk is dat het mooi wordt en bij me past. Dus moet er eerst een kleine proef gezet worden. Dat gaat gebeuren bij mij in de buurt bij een dame die mooi werk levert. Wat ik gezien heb van haar vindt ik in ieder geval mooi. Over een paar weken is het dus zover en dan komt er op mijn rechterarm dus een armbandje van een bloemenkransje met bloemknoppen en één roos vervlochten met een armbandje van prikkeldraad. Als symbool van mijn prikkelende of prikkende kant en mijn lieve of romantische kant. Gaat dat goed én is er een mooit ontwerp voor die andere dan kan ik verder.

tribal-armband-tattoo-11617019428879

Het wordt anders dan op de foto hierboven maar het idee komt wel in de buurt.

Op een enkeling na weet niemand wat er precies gaat komen. De ontwerpen en de versiering op zich zijn belangrijk voor me. Mijn onschuld heb ik al lang verloren, mijn braafheid gelukkig ook en het wordt tijd dat er wat meer van de werkelijke Alice zichtbaar wordt. Vandaar.

Alice © 2009

Alice in Wonderland revisited

Door een hint van Artgrrl heb ik maar even gespeeld met een foto van mij in de buggy. Alice in Wonderland revisited zogezegd want ik heb altijd al in een Matchbox autotje willen passen en nu kan dat dus. Wie rijdt me weg?

p4300014-tiltshift

Alice

Word painting

wordle1Vandaag ben ik eindelijk begonnen aan twee van de vier schilderijen die ik al een tijdje wil maken. Het worden woordschilderijen. Schrijven is als schilderen met woorden maar werkelijk woorden schilderen heeft weer een geheel andere invloed op mijn relatie tot het geschreven woord. De laatste tijd heb ik wat geëxperimenteerd met ‘Wordles’. Wordles zijn grafische weergaven in een soort kruiswoordpuzzel of ander visueel verband van woorden die op enigerlei wijze met elkaar geassocieerd zijn.

Niet dat ik nu Wordles ga schilderen maar het heeft me wel een idee gegeven over wat ik wil. De serie van vier schilderijen zijn thematisch verbonden met mijn leven. De eerste twee hebben al een bestemming en hebben te maken met de fysieke kant van mijn transitie. De andere twee gaan over mijn mentale verandering en mijn  veranderde relatie tot de maatschappij. Het worden alle vier erg persoonlijke stukken.

In tegen stelling tot de Wordles waar alleen woorden worden verwerkt in een visuele weergave kies ik voor de weergave van een gedicht en de weergave van één enkele lange zin. In mijn hoofd hebben de beelden zich al gevormd. Op doek moeten die beelden nog landen en dat ga ik dus de komende weken stapje voor stapje doen. Het is een lastig werk omdat letters schilderen als snel calligraferen dreigt te worden en ik dat nu juist wil voorkomen. Het gaat dominant om de tekst en de plaatsing in het vlak. Niet om de ‘schoonheid’ van de letters. Het artwork van ‘The Wall’ van Pink Floyd speelt in dat verband regelmatig door mijn hoofd hoewel ook dat niet de vorm is die ik ga gebruiken.

Het is een avontuur om voor het eerst in jaren weer het penseel te pakken. Wat de uitkomst wordt weet ik niet, ik zal wel zien. Drie van de teksten zijn al klaar, de vierde werk ik nog aan. Ook dat is al een avontuur op zich. Ik wil geen ‘preek op doek’ en ook geen ‘spreuk aan de muur’. Dat stelt eisen aan de tekst. Eigenlijk boeit de combinatie van visuele weergave met telkst me in ieder geval. Ook over het materiaal puzzel ik nog een beetje. In ieder geval Acrylverf (milieuvriendelijker) op linnen maar wellicht doe ik nog iets met foto, keramiek of ander materiaal.

Alice

Bohémienne

Notre Dame de Paris met zang van Marie Palen. Tekst en muziek raken me. Ze gaan een beetje over mij.

Enige tijd stelden een lieve vriendin en ik bij elkaar vast dat we eigenlijk ‘Bohémienne’s’ zijn. Zwervers door het leven, reizend, van kunst genietend, van mannen, vrouwen, muziek, film, steden, mysteriën en vooral van vrienden en vriendinnen. Nergens echt thuis, overal een beetje.

Na allerlei reizen in het laatste jaar, na veel tegenslagen, wanhoop, geluk, liefde en mooie gebeurtenissen is me duidelijk geworden dat die vaststelling van ons klopt. En vreemd genoeg wellicht vindt ik het een prettige vaststelling. Ik weet niet of ik me wel ergens echt thuis kan voelen. Of wil voelen. Misschien is mijn leven in meerdere opzichten een reis die ik niet wil beeindigen. Een constante valt er niet zo goed meer in te ontdekken want ik reis langs woonplaatsen, werk en gender. Ik reis langs steden, landen, mensen en ervaringen. Langs tegenslagen met soms onverwacht de wind in de rug. Thuis zijn is een vreemd begrip geworden.

Al langer ben ik niet thuis in mezelf. Mijn verandering is een constante geworden. Dynamisch, kleurrijk en heftig soms. Verveling is mijzelf vreemd. Thuis in mijn ‘huis’ ben ik niet. Tenminste niet altijd, soms wel hoor. Gehecht aan dingen ben ik steeds minder en naarmate ik minder bezit voel ik me rustiger. Bezit is ook iets vreemds want wanneer bezit je iets eigenlijk? Tot het naar een ander of kapot gaat.

Wat ik wel bezit zijn gedachten en verhalen, gedichten, smaak, geur, gehoor en beelden. Ik mix ze steeds met genoegen tot iets nieuws. Schilderen met woorden of dichten met verf, het is me om het even. Het mooie is dat het een bezit is dat me niet snel afgenomen kan worden. Het is van mij en als het niet meer nodig is ben ik zelf niet meer nodig. Dat is geruststellend voor me.

De afgelopen dagen bracht ik door in Budapest. Ik heb er een foto genomen die veel voor me betekend. Het is vooral een onscherpe foto van mensen die reizen. In en uit een metrowagon stappen. Dynamisch, gevangen in een beweging. Niet herkenbaar maar wel kleurrijk. Met een karakter, met verborgen levens. In een beweging die past in de cadans van een stad die leeft. Zoals ik zelf ook leef.

metro

Laat mij maar zijn als die mensen. Vaag, in beweging met een leven dat niet al te duidelijk is voor de buitenstaander. Met onverwachte bewegingen. Een voorbijganger die een gevoel achter laat. Bohémienne…

Alice © 2009

Erwin Olaf

Soms kom ik beelden tegen, foto’s, schilderijen, objecten, die een diepe emotie teweeg brengen. Niet vaak, maar af en toe zijn ze er. Ik heb dat met de schilderijen van Edward Hopper onder andere. Tijdloze werken als Nighthawks, New York Movie en Hotel Window zijn de werken die me beroeren.

Recent was ik in het fotomuseum in Den Haag (ik raadt iedereen aan om daar geregeld langs te gaan) om een tentoonstelling over Man Ray en zijn werk te bekijken samen met mijn oudste zoon. Ik ga er binnenkort weer terug want opnieuw werd ik diep geraakt door sommige werken. Man Ray’s portretten zijn geweldig.

In de lobby van het museum stonden ansichtkaarten en er hing een poster van een fotograaf die mij tot dan toe ontgaan was: Erwin Olaf. De poster pakte me zogezegd en ik heb een stapeltje ansichten gekocht van foto’s van hem en van Man Ray. De twee hebben een onderlinge relatie die me aanspreekt. Daarna ben ik me een beetje gaan verdiepen in het werk van deze man die drie jaar ouder is dan ik en geboren werd in Hilversum. Het is verbijsterend werk en naarmate ik er meer van zie wordt ik meer toe aangetrokken. En ik weet nu waarom. Er is een nieuwe tentoonstelling in Antwerpen die vanaf 7 februari Erwin Olaf’s werk laat zien. Ik ga er zeker naar toe.

1c390346b85a4403428da6a5e0894ce0

De jonge vrouw op de foto (het is heus een foto) heeft een uitstraling die ik herken. Ze kijkt in eerste oogopslag uitdrukkingsloos langs de camera. Kijk ik langer naar haar dan zie ik dat ze erg mooi is, tenminste in mijn ogen. Ze is jong en kijkt naar iets of iemand waarvan ze iets verwacht. Alsof ze net een vraag gesteld heeft en een gezichtsuitdrukking heeft die bij die kwart seconde hoort voordat de ander het antwoord geeft. Ze kijkt niet boos en de vraag was dus niet negatief. Maar ze kijkt wel onderzoekend alsof ze een onthulling verwacht. Mijn dochter denkt dat ze aan haar vriendje of ex vraagt waar die gisterenavond was. Het is erg gemakkelijk om bij het beeld een heel verhaal te verzinnen. Daar zit hem de kracht van Olaf, net als die van Man Ray en de schilder Hopper. Een uitdrukking in een gezicht, een pose die een beeld schetst dat je net niet kunt beetpakken maar je bijna dwingt om er een scene bij te bedenken. Maar Olaf doet meer.

caroline

Op deze foto is een vrouw te zien, de schoenen uit die in een verstilde pose is geplaatst in een zestiger jaren interieur. Ze zit er vooral berustend bij. Het glas heeft een bodempje en aan de vorm er van te zien is het whiskey of iets dergelijks. Sterke drank in ieder geval. Ze zal het wel nodig hebben. De foto is van een filmische kwaliteit en drukt een pijlloze diepte aan. Leed zelfs. De vrouw rouwt. De foto van de jonge man die geknield in de kamer zit en in de vertwijfeling van zijn verdriet zijn hand langs zijn neus haalt is meesterlijk. Het is het icoon van de rouwende mens wat mij betreft.

6d2ed650e2622132bc0a451c905e3a0c1

De mooiste foto uit deze serie die passend ‘Grief’ heet is die van een jong meisje dat op haar zondag’s is gekleed. Tot in de puntjes verzorgt. Een onschuldig kind in een vreemde kamer met een koffer open op het bed achter haar. Ze staat er eenzaam bij. Het licht door de vitrage is bleek, buiten schijn de zon niet maar het regent ook niet want er is genoeg licht. Het lieve kind kijkt enigszins onwezenlijk van zich en de camera af. Ze wacht op wat er gebeuren gaat. In het verhaal in mijn hoofd is ze net terug van de kerkdienst. Een begrafenis van een goede oom of tante, iemand die belangrijk voor haar was maar waar ze niet in de buurt woonde. Ze is immers in een hotelkamer.

picture-14

Alle drie de foto’s stralen dezelfde eenzaamheid uit als de schilderijen van Hopper. New York Cinema van Hopper laat het meisje van de kaartjes in gedachten verzonken naast de zaal staan. Geen verbinding met het publiek in de zaal en niet met de film die draait. Ze staat er alleen en denkt. Er schuilt eenzaamheid in, niet verveling maar eenzaamheid.

nymovie

Ik kan niet kiezen tussen Olaf en Hopper. Ze raken me beide. Olaf omdat hij foto’s maakt met een onvoorstelbaar realisme en een absolute verbeelding van ingehouden emotie. De kleuren zijn geweldig en onderstrepen het beeld als het ware. De enscenering laat een sobere inrichting zien, netjes opgeruimd (te netjes) en plaatsbaar in een specifiek tijdsperk. Ondanks het gevoel van droefheid en eenzaamheid doen de foto’s me verlangen naar die tijd. Er zijn geen telefoons en andere lawaaimakers aanwezig. Niets verstoord de rust in het beeld. Er is balans. De rouw in de foto’s in deze serie is diep en absoluut maar niet afschrikwekkend. De man zou ik een arm om de schouder willen leggen, met de vrouw zou ik samen willen zwijgen en met het meisje zou ik poeziealbums willen volschrijven met kwetsbare gedichtjes. Het is dat effect dat de foto’s van Olaf op me hebben en de reden waarom ik grote bewondering voor de man zijn werk heb. Ga ik terug naar de eerste foto die ik hier bespreek dan heeft de fotograaf en vrouw gekozen met een natuurlijke schoonheid die zeldzaam is. Nauwelijks make, een subtiele haarband in het lange haar en een eenvoudige maar beslist sierlijke jurk. De wenkbrauwen perfect geëpileerd. Het figuur perfect, een jonge vrouw in de bloei van haar leven. Niet opgejaagd door een dolgedraaide maatschappij maar in balans, hoewel wel verontrust gegeven haar vragende blik. De ware kunst van de foto zit hem in de compleetheid. De perfecte technische afwerking, de lichtval, enscenering, modelkeuze, kleding, make up en bovenal stemming. En dat voor een fotograaf die ook heel commercieel werkt voor grote ondernemingen die zijn werk afnemen voor reclamedoeleinden. Een begenadigd kunstenaar van het niveau van Man Ray.

Alice Verheij © 2009

Wordles

Lieve lezers,

deze keer niet veel tekst (of misschien toch wel). Af en toe maak ik Wordles, dat zijn samengestelde graphics van woorden. Door middel van een tooltje kan dat ook van websites die een RSS feed hebben. Hier bij dus een paar Wordles van mijn websites en eentje van de site die (M)alice en Artgrrl samen hebben. De Wordles hebben de aardige eigenschap dat ze goed laten zien waar die website zoal over gaat. Het is ook alleraardigst om een flink stuk tekst te bewerken door lidwoordjes en dergelijke te verwijderen en het restant te in een Wordle te vangen…

Voor iedereen die wil spelen er mee: http://www.wordle.net
En hierbij dan een paar van mijn Wordles…

blogwordleknipoogwordletonderzoekwordle

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Anyway, nog een paar goeie dagen dit jaar en ik zal echt nog wel wat verhaaltjes hier laten landen. Beloofd!

Alice © 2008

E-10

Nog tien dagen en dan ben ik in het land van de mysteriën. Ik ga er naast het bekijken van piramiden, zand, mensen, felouka’s, doden(maskers) en obelisken op zoek naar de perfecte vrouw. Zou de incarnatie van Nefertiti er rondlopen? Daar wil ik dan wel een Egyptisch beschuitje mee eten. Heb je weleens gekeken naar het portret van de dame in kwestie? Het is het toonbeeld van symmetrie en nog flink wat mooier dan de man van Leonardo da Vinci. Het is alleraardigst om vast te stellen dat de kunstenaar die de buste van haar gemaakt heeft het begrip schoonheid op dat moment een nieuwe definitie gaf. Leg voor de grap maar een raster over het kokette hoofdje en je zult zien dat alle ‘features’ zoals de Amerikanen dat noemen perfect op de rasterlijnen aansluiten. Precies op de manier waarmee ik vroeger op school het perfecte gezicht leerde tekenen. Dát is dus in ieder geval één van de dingen die ik beslist wil zien als ik ter plaatse ben. De komende dagen ga ik mijn verlanglijstje aanvullen en dan maar zien of het gaat lukken die verlangens in acht dagen te realiseren.

Overigens ziet de dame er in ander perspectief minstens zo fraai uit, kijk maar:

Er zijn trouwens wetenschappers die borstbeeld en stoffelijke resten bestudeerd hebben en tot een reconstructie van haar zijn gekomen. Ze wordt er alleen maar mooier en spannender door, slecht voor de nachtrust zal ik maar zeggen:

Alice © 2008