Springsteen hertaald (versie 2013).

Floortje gaf me een hint. Ik kende het nummer van The Boss niet maar het raakte me direct. De tekst is scherp, maatschappij kritisch en donker. En dus de moeite waard. De melodie eenvoudig en krachtig. Goed gezongen is dit lied een aanklacht tegen de huidige harteloze maatschappij. Rage Against The Machine deed het dunnetjes over en maakte een keiharde (letterlijk en figuurlijk) aanklacht van.

Poster - Grapes of Wrath The_02

De oorspronkelijke tekst is gebaseerd op een personage uit John Steinbeck’s roman uit 1939 ‘De druiven der gramschap’. John Ford maakte er een jaar later een film over en Springsteen dus nog eens 55 jaar later een song. De personage Tom Joad staat voor de macht van de onderdrukten in de samenleving die door saamhorigheid sterk zijn en overeind blijven. In mijn hertaling probeer ik die geest te onderstrepen. Mijn hoofdpersoon is maatschappelijk geknakt maar niet gebroken. Daarmee een personage die dicht bij mezelf staat. Dat een collega schrijfster me deze song aanreikte zie ik niet als toeval maar als een passend samenloop van zaken. De keten van Steinbeck via Ford, Springsteen, Rage Against the Machine en Floortje leidt dan uiteindelijk nu naar mij. Steinbeck’s roman en Springsteen’s songtekst staan nog steeds als een huis want de wereld is niet echt veranderd. Helaas.

Dat Springsteen dit thema oppakte en er een lied over schreef zegt veel over de persoon Springsteen. Een dergelijk lied op een personage uit een roman schrijf je immers alleen maar als je echt geïnspireerd bent. Die inspiratie vertalen is misschien wel de grootste kwaliteit van misschien wel de beste singer/songwriter ooit. Sinds mijn zestiende is hij al bij me en luister ik geregeld naar zijn muziek waar steevast zijn ballads me weten te raken. Ik zal niet de enige zijn. Op zijn beurt heeft hij mij muziek gegeven die voor mij een inspiratie zijn.

Een sprankje hoop is er natuurlijk wel verstopt in mijn versie, want de hoofdpersoon laat weten ongebroken te zijn. Want in tegenstelling tot Springsteen zet ik liever wel een lichtje aan het einde van de tunnel. Luister hier eerst maar naar Bruce Springsteen’s insdringende versie van ‘The Ghost Of Tom Joad’ en doe dat dan nog eens met mijn hertaling er bij, als je wilt.

[youtube:watch?feature=player_embedded&v=NKKpmbcSe5E]

 

Mijn versie is getiteld ‘De geest van Freddie Spigt’, met een knipoog naar een idool.

Man loopt langs de ijzeren rails
Nergens naar toe, alles teveel
Politie helikopters vliegen heen en terug
Kop soep bij een kampvuur, onder de brug
Slaapzakken liggen koud te worden
Welkom in de nieuwe wereld orde
Families slapen in auto’s, langs de kust
Geen huis, geen werk, geen plek, geen rust

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

Hij pakt een liedboek uit zijn achterzak
Zijn vuurtje licht op en hij neemt een trek
Wacht op laatste wordt eerst en de eerste wordt laatst
In kartonnen doos, op de verkeerde plaats
Met een enkele reis naar ’t beloofde land
Een knoop in zijn buik en een mes in de hand
Slapend op een kussen van hard metaal
Badend in het koude stads kanaal

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

En Fred zegt: “ma, telkens als een agent een kerel slaat
Telkens als een hongerig kind nog klaagt
Als een broederstrijd laait, met haat in de lucht
Kijk mama, dan ben ik op de vlucht
Telkens als iemand vecht voor zijn bestaan
En een beetje geld, of een simpele baan
Telkens als iemand in onvrijheid stikt
Kijk dan in hun ogen mam, dat ben ik”

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij ’t zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt.

Originele tekst: Bruce Springsteen
Nederlandse tekst: Alice Anna Verheij © 2012 / 2013

Alice Anna

Advertenties

Ik ben zo moe van jou, o Nederland.

Noot: driekwart jaar geleden herschreef / hertaalde ik ‘Going to a town‘ van Rufus Wainwright. Een lied dat hij, eerlijk is eerlijk, uit verveling en baldadigheid schreef in de lobby van een hotel tussen concerten in. Zonder diepere bedoeling, zonder er een protestleid van te willen maken. Maar dat werd het wel. Het werd een lied dat bij deze tijd past.

Het is nu driekwart jaar later. Veel is veranderd. De pier op de foto is failliet en zal misschien afgebroken worden. Zoals er veel afgebroken wordt. Vandaag las ik dat het College Van Zorgverzekeraaars (CVZ) voorstelt om de psychische ondersteuning van mensen met psychische problemen alleen nog maar te vergoeden bij een medische noodzaak. Daarmee onderstrepend dat je voor hulp psychisch ziek moet zijn (volgens het daarvoor geldende normenboek DSM IV) en dat psychische problemen buiten die veroorzaakt door ziekte maar gewoon door jezelf en je huisarts (die daar niet voor geschoold is) opgevangen moeten worden. Wil je hulp, heb je hulp nodig, dan moet je dat maar zelf betalen. Kan je dat niet, zoals een toenemend aantal mensen, dan kun je voor wat betreft die verzekeraars doodvallen. Letterlijk.

Gaan die plannen door dan zuller er ook doden vallen want het aantal suïcides zal toenemen bij het wegvallen van de zorg voor mensen met post traumatisch stress syndroom, slachtoffers van misbruik, mishandeling, verkrachting, burn outs, onverwerkte traumas uit jeugd of anderszins. Zij zijn geen medische gevallen dus moeten het maar zelf zien te rooien. Daarmee is de verzekering van de Nederlandse gezondheidszorg indirect verantwoordelijk voor de doden die zullen vallen en het instandhouden of het versterken van het lijden van duizenden zoniet tienduizenden mensen. Hun aantal groeit als gevolg van de verharding van de maatschappij.

Nederland maakt hiermee zichzelf ziek, doodziek. En, als het aan deze mensen ligt die dit bedenken, uiteindelijk dood. Weg beschaving. Van Zorgverzekering naar een verzekerd zijn van verwaarlozing. Verwaarlozingsverzekering.

Ik ben nog steeds moe van Nederland en verlang naar de dag dat ik dit land definitief de rug kan toekeren. Of mij dat lukt weet ik niet, of ik dan in Europa of elders zal leven weet ik ook niet. Hoe dan ook, deze hertaling draag ik op aan de mannen en vrouwen van het CVZ die de plannen smeden om de geestelijke gezondheidszorg in Nederland te decimeren en daar willens en wetens slachtoffers mee gaan maken. Ik gun ze een jarenlange persoonlijke ernstige depressie. Ik mag dat als overlevende van diverse suïcide pogingen. Het hierna volgende schreef ik in april 2012, mijn mening is helaas niet veranderd sindsdien. Mijn leven overigens wel. Ten goede, dankzij de onbezoldigde zorg van een paar vrienden en een project van hte Rode Kruis. Een organisatie die goddank losstaat van de Nederlandse staat en haar beperkte blik op de rechten van haar burgers.

In een uitwisseling op Facebook legde mijn goede vriendin Floortje me nog eens dit prachtnummer van Rufus Wainwright voor. Ik heb er al zo vaak naar geluisterd en het heeft me altijd geraakt omdat ik er iets voelde dat ik niet kon omschrijven. Tot Floortje een hint gaf dat iemand maar eens een Nederlandse versie moest maken.

Er zullen mensen zijn die – terecht – vinden dat ik negatief schrijf over mijn eigen land. Er zullen mensen zijn die het met me oneens zijn of het me zelfs kwalijk nemen. En anderen die het niet begrijpen of me een zeur vinden. Maar er zijn er vast ook die zich herkennen in de pijn die ik heb proberen te verwoorden over hoe mijn eigen land verworden is tot iets dat ik verafschuw. Verwoord aan de hand van Rufus Wainwright die, wonend in New York, in een opwelling zijn originele tekst liet stromen en waarin hij onverholen kritisch is op de verwording van het Amerika van George Bush.

Mijn tekst laat mijn walging proeven over de staat van dit land. Een land zonder kleur maar met angst voor de vreemdeling, voor de andersdenkende, voor de ander die niet is zoals de gemiddelde burgerlijke grijze muis. Een land van egoïsme waar hypotheekrenteaftrekm pensioen en immigratie voor gaan op barmhartigheid en liefde voor hen die het moeilijk hebben. Een land dat maatschappelijk en politiek geen enkel ankerpunt meer voor mij vormt en dat mij gevoelsmatig wegjaagt. En hoezeer men het met mij oneens zal kunnen zijn, zijn de woorden gewogen en spreken ze mijn diepste gevoel uit. Mijn ontembaar verlangen to vluchten naar desnoods een stad die niet meer bestaat. Weg van het grijs, weg van de verzuring en de beschimping. Weg van de krantenkoppen vol mensenhaat, weg van het gebrek aan compassie, weg van de tweets van Wilders en de lamlendigheid van een tandeloze oppostitie. En vooral weg van het land dat mij mijn gevoel ontneemt en me omlaag drukt tot er niets meer van me over is. Met een vage hoop dat er ooit een andere tijd zal komen. Ik kan momenteel niet anders dan hiermee mijn diepste gedachten laten vallen op deze plek. Want ik ben moe. Heel erg moe van dit land. Heel erg moe van jou, o Nederland.

Hier is mijn versie:

“Ik ben zo moe van jou, o Nederland”

Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
En loop weg van de plaats die ik altijd heb gehaat
Ik zoek naar mensen die hun hart niet hebben verbrand
ik ben zo moe van Nederland

Ik maak het goed voor de leugens van de Telegraaf
Ik maak het goed voor die liedjes o zo braaf
Het lijkt wel of hun waarheid niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief

Zeg me, denk je echt over de hel omdat je teveel liefde gaf?
Zeg me, denk je echt dat alles wat je deed zo goed was
Ik moet het weten, na het bloed van die jongen die daar ligt in een plas
Ik ben zo moe van Nederland

Ik moet het weten
Misschien zal ik je nooit meer zien, of misschien ook wel
Jij had je voordeel van een wereld en ook van je spel
Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief
Heb nu teveel verdriet
Maar tòch ’n droom in ‘t verschiet
En dat is al, meer niet

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik ben onderweg
naar een stad die niet meer bestaat

Muziek, tekst: © Rufus Wainwright
Hertaling: Alice Verheij © 2012

De wereld op zijn kop.

Ik kon het niet laten om deze te hertalen nu blijkt dat de wereld niet vergaan is maar op zijn kop blijkt te staan.

worldupsidedown

De wereld op zijn kop

Als de vlinder vree met de bij
En de uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
En drie keer een negen zou zijn

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als het paard zat op zijn ruiter
Als de boterbloem at de koe
Als de kat van schrikt luistert
Naar de muis die zegt boe

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als de rijkaard verkocht zijn jas
Aan de zwerver zowat voor nop
Als de heer een dame was
Stond de wereld op haar kop

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Maar als één of al deze zaken
Ooit echt gebeuren zou
Zal ik daar niet van slag van raken
Ik ben ’n binnenste-buiten vrouw

De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Stel je voor
De uil en het wrattenzwijn
Kerken die staan in de wei

Dat de vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Stel je voor
Drie keer een was negen 

De vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Als het paard zat op zijn ruiter
Dan stond de wereld op zijn kop
Op zijn kop
Ik zeg, echt op zijn kop

Originele tekst: ‘ Topsyturvy World’ door Natalie Merchant
Nederlandse tekst: © 2012 Alice Anna Verheij

Mijn huid.

Het is alweer te lang geleden dat ik me boog over de hertaling van een lied. Vandaag is er zoveel gebeurt, goed en mogelijk (maar hopelijk niet) slecht, dat er maar een antwoord op deze dwaze dag mogelijk is. De hertaling van ‘My Skin’ van Natalie Merchant.

Een lied dat gevaarlijk is en kwetsbaar. Een lied dat al lang bij mij is in het duister van de nacht op de momenten dat ik zwak ben. Wanneer tranen vloeien en onzekerheid me neersabelt. Wanneer eenzaamheid zich doet voelen en mijn huis rilt om me te vertellen dat hoe dan ook ik door moet gaan. Moet blijven proberen. In de hoop dat door me steeds zuiverder op te stellen, me steeds zuiverder te maken (en geloof me dat is vreselijk moeilijk want ik heb zoveel fouten) er uiteindelijk een wind me in de rug zal blazen in plaats van tegen me en me zal laten vliegen zoals ik eigenlijk moet. Op de vleugels van een liefde die oprecht is.

Dus hier is mijn huid. Hij wordt hoe dan ook duur verkocht. Zij spreekt mijn diepste verlangen uit. Ze rilt onder een aanraking en als geen ander vertelt ze me dat ik leef. Hoezeer dat soms ontkend wordt door de werkelijkheid van de dag. In de nacht wacht ze op een tedere hand, een zacht gefluisterde belofte. Maar overdag laat ze de leugen en de afwijzing voelen.

Zie hier, dit is mijn lichaam
Kijk naar mijn hand
Er is zoveel hier, dat ik niet goed begrijp
Jouw valse beloften
Als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Je ging zo slecht met mij om
Het duurde zo lang
Ach ik werd schijnbaar onaanraakbaar
En, geluk houdt van stilte
Het groeit in ’t donker
Fijn gesponnen draden
Die wurgen mijn hart
Ze zeggen beloften, dempen de slag
Maar ik wil ze niet, nee
Ik wil ze niet

Je ging zo slecht met me om
En het duurde zo lang
Ik werd schijnbaar onaanraakbaar
Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar
Weet je nog wel, hoe je vroeger mij betastte en
Je trillende handen, je kussen die verrasten
Je valse beloften als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Is het donker genoeg
Zie je me nog
Wil je me nog
Bereik je me nog
Oh, ik vertrek nu
Ach, hou je mond alsjeblieft
En hou je adem in
En kus me nu
En blijf er dood in
Oh, ik meen het
Oh, ik meen het

Originele tekst: © Natalie Merchant
Nederlandse hertaling: © 2012 Alice Anna Verheij

Barbara

Barbara (Monique Andree Serf)

Monique Serf heette ze eigenlijk en in Nederland is ze niet al te bekend. Haar artiestennaam was Barbara. Een franse chansonnière (en een prachtige vrouw) met een heerlijke stem. Haar muziek was typisch frans en had alles wat de rijke historie van chansons kan bieden.

Een betrekkelijk onbekend lied van haar is ‘Le Temps du Lilas’ dat over liefde, bedrog en verlating gaat. Het is een lied met een enorm tempo op de cadans van een wals en daarmee niet alleen een uitdaging om te hertalen maar zeker ook om te zingen. Het origineel kent zoveel tekst wendingen dat het een nachtmerrie is om er iets van te maken. Toch heb ik me er aan gezet omdat ik nu eenmaal in een soort flow zit waarbij het vertalen en hertalen vrij vlotjes verloopt.

Dit is het origineel wat zeer de moeite waard is om te beluisteren vanwege de snelle en o zo franse poëzie:

Ik heb er deze Nederlandstalige tekst op gemaakt die weliswaar het origineel volgt maar zeker geen letterlijke vertaling is. Meezingen met de muziek is een uitdaging maar na wat uitproberen kan ik zeggen dat het echt mogelijk is. Wellicht moet ik nog zo hier en daar wat schaven maar als eerste serieuze poging staat het wat mij betreft stevig:

De zoete geur van de sering

Mijn lieve schat, ik geef je seringen,
ze zijn anders dan rode rozen.
Maar net zo goed uit liefde,
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik plukte ze speciaal voor nu,
bij de buren uit hun struiken
want ik vond ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ik wil jouw lieve lach weer zien
je lippen proeven, jouw zien blozen.
En lief ik weet, dat het je speet
want het mocht, niet eeuwig duren.
En toch die ander, die overwon,
ik had dat nooit, van jou verwacht,
dat mijn liefde, jou verzon
en dat het dus, toch niet kon.

Dus geef ik jou nu, mijn paarse seringen,
want naar jouw hand, zal ik niet dingen.
Ik laat je los, uit ware liefde
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik zal nu gaan, dit was het dan.
Hier is mijn groet, ik breek de ban.
Die ene klein kans, heb ik laten gaan.
Hier heb je, mijn seringen.

Je was daar ineens, in mijn leven
dagenlang, bij mij gebleven.
Nachten lang, hebben wij gevreeën
ochtenden, van ons getweeën.
Maar op een dag, was er een ruzie,
tussen de roos en de sering.
Een huwelijk, zat er dus niet in
Wel ‘n oorlog, tussen jou en mij.

En nu zal ik op de vlucht ver van jou weg moeten gaan.
Zie je mij daar in de verte?
Al kom je mij nog na, het is nu te laat.
Blijf maar bij de seringen.
Ik plukte ze speciaal voor jou,
bij de buren uit hun struiken
eens vond ik ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ach jij zult bij haar zijn in haar armen,
je bent verstrikt in haar netten
en met haar liggen, heup tegen heup,
in de nacht tot aan de morgen.
Dus laat ik jou nu, de paarse seringen,
want naar jouw hand, wil ik niet dingen.
Ik laat je los, vergane liefde
die ik had voor jou, voor jou.

Blijf daar maar staan, en naar me smachten,
ze zijn nu voorbij onze nachten.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.

Muziek en franse tekst: © 1962 Barbara
Nederlandse tekst © 2012 Alice Verheij

50 en in de ontkennende fase.

Ok, lieve vrienden / vriendinnen / vriendandersen / lezers / lezeressen / lezerandersen en zo meer, ik ben vandaag 50. En in ontkenning. Natuurlijk. Maar goed, verjaardagen zijn alleen relevant voor mensen die echt hechten aan het decimale stelsel en in mijn wereldje is dat decimale me vaak te absoluut. Daarnaast het ik het geluk om tijdens leven geincarneerd te zijn waardoor ik twee levens in één prop. Er vanuit gaande dat de kat in mij er niet nog een zevental achter de hand heeft. En dus vandaar deze 1300e bijdrage.

Edoch, als iemand vijftig wordt gaat die door een crisis en die is dus ook lekker losgebarsten. Remedie: veel vrienden bij elkaar jagen en dronken worden. Er is geen bar hier dus mijn waardigheid kan ik niet verliezen door het dansen op een toog. Wel zal er gezongen, gedicht en verteld worden en hopelijk heel veel gelachen. Natuurlijk kon ik het niet laten om een liedtekste te maken op de melodie van een bekend Nederlandstalig lied en dus heb ik – hoe kan het ook anders – ‘Het Testament’ van Lennaert Nijgh onder handen genomen.

Het testament

Na grofweg 50 jaren in dit leven,
maak ik het testament op van mijn jeugd.
Ik heb nog wel wat goed om weg te geven,
maar zakelijk heb ik niet echt gedeugd.

Toch zijn er ook nog wat fraaie idealen,
mooi bedacht, hoewel ze uit de mode zijn.
Ik wil ze met je delen in mijn verhalen,
want heel misschien, vindt je dat wel fijn.

Aan mijn kinderen die zo graag nog wat leren,
laat ik met wat pijn de last na die ik droeg.
Om te proberen ze te behoeden voor ‘t verkeerde
en de klappen die ik kreeg en niet verdroeg.

En dan zijn er nog een stuk of wat vriendinnen,
die o zo lief en heel verstandig zijn,
en waarmee dus geen garen valt te spinnen,
maar die toch wel mijn allerliefsten zijn.

Voor mijn zoontje zijn mijn allermooiste dromen
wel wat ondeugend maar ach ze zijn zo mooi.
Ik behoor hem toch immers klaar te stomen
voor een leven buiten een gouden kooi.

Aan mijn vrienden laat ik graag ook mijn vermogen
verliefd te worden op een meid of knul.
Zelf ben ik helaas echt veel te vaak belogen
maar ga ‘t gerust toch maar proberen die flauwekul.

M’n lieve schat, ik laat jou alle nachten
dat ik tranen om jouw angsten heb gestort.
Maar bedenk het wel ik blijf niet langer wachten
en zal lachen want ‘t leven is mij te kort.

En die mensen die mij blijven bedreigen
“Dame, U bent nog lang niet van ons af!”
Kunnen de pot op en zullen niet veel krijgen,
Dat wil zeggen, ik heb het met hun gehad.

(instrumentaal)

Voor mijn ouders in mijn album met de plaatjes,
die zo lijkt het getuigen van een blije jeugd.
Is ‘t besef dat al hun mooie opvoedpraatjes
die zij vertelden niet echt hebben gedeugd.

Maar verder krijgen ze ook echt alle dingen
terug die ze mij ingeprent hebben die tijd.
Ze hebben me tenslotte niet gedwongen
groot te worden zonder felle pijn en spijt.

En dan zijn er ook nog enk’le goede vrienden
die van me houden, die ben ik lang niet zat.
Dus die gun ik al ‘t goede dat ze verdienen
nog vele jaren, opgesloten in m’n hart.

Verder niks, er zijn alleen nog een paar dingen
die zijn van mij omdat ‘n ander er niks aan heeft.
Dat zijn mijn nieuwste prachtherinneringen
die neem ik mee naar waar ik verder leef.

tekst: Alice Verheij © 2012

Op zondagmorgen in de stad.

In de vroege morgen wil ik nog weleens naar muziek scharrelen op YouTube. Ik ben dan te wakker om te blijven slapen en te moe om op te staan. Muziek helpt dan. Soms kom ik dan iets tegen dat herinneringen oproept. Beelden van vroeger. Beelden van thuis bij mijn ouders of van die paar beginjaren in een huwelijk. Deze vroege morgen kwam ik een song tegen van Kris Kristofferson. Ik herinnerde me dit lied gezongen door de onnavolgbare Johnny Cash. Deze song roept beelden van een willekeurige zondagmorgen in de stad, lang geleden.

Het ontroerd me. Hevig. Omdat het gaat over de schurende pijn van verlies, een pijn die ik ondanks mijn nu zo mooie leven toch maar al te goed ken.

Ik heb er een Nederlandse tekst op gemaakt die dat gevoel weerspiegelt, zo dicht mogelijk bij Kristofferson’s oorspronkelijke mooie tekst blijft en die tekst gaat zo:

Zondagmorgen werd ik wakker.
Ik kon mijn hoofd niet draaien zonder pijn.
Het bier met het ontbijt was niet zo slecht,
die als dessert was ook nog fijn.
Ik rommelde in de kast op zoek naar kleren
en vond een jurk gevlekt door wijn.
Met vuil gezicht en het haar in de war,
stommelde ik de trap af naar de dag.

Het hoofd nog vol van de avond ervoor,
de stickies en de liedjes die ik zong.
Stak ik de eerste op en zag een klein kind,
’t lachte naar een hond die weg sprong.
Ik stak toen de lege straat over
en hoorde de zondag klank van iemands gong.
En dat nam me mee terug naar iets,
dat ik verloren heb, ergens op een dag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

In het park zag ik een moeder,
lachend met haar kleine meid die ze liet swingen.
En ik stopte bij een zondagsschool
en luisterde naar hun lied en wilde zingen.
Toen ging ik terug naar huis
en ergens ver weg riep iemand nog wat dingen.
En dat echode door de straten
als regendruppels op een zomerdag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

Het is niet dat ik bedroefd of somber ben, het is de melancholie van de ochtend die me deze hertaling laat schrijven. Zo aan het begin van de dag. Hier nog een interpretatie van dezelfde song door Johnny Cash, hij mag niet ontbreken en ik geniet nog zo vaak van de songs van deze man.

 

Alice © 2011

De vloed

De originele tekst van ‘The Flood’ van Katie Melua raakt me enorm omdat het steeds meer zo lijkt te zijn dat ik ondervind waar zij over zingt in dat lied. Zozeer dat ik me niet alleen verdiept heb in de diepere betekenis van de tekst maar deze ook maar omgezet heb in het Nederlands. Misschien dat ik zo hier en daar nog een woordje aan zal passen maar zoals de tekst nu is durf ik deze al wel te plaatsen hier.

‘De Vloed’ is een lied over de onverwachte wendingen in het leven en hoe onbelangrijk materie is. Iets wat mij al een tijd bezig houdt en waar ik een invulling voor probeer te vinden. Het beschrijft mijn gedachten waarbij ik antwoord geef op de vraag wat er zou gebeuren als je gewoon los zou laten. Bezit loslaten, de complexiteit van het leven loslaten en schijnwaarden loslaten. Om je mee te laten voeren op de golven van de vloed van de tijd die altijd op een overwacht moment zal komen opzetten. Onverwacht om je leven om te gooien en je een andere kant op te laten gaan dan je dacht. Het beschrijft feilloos mijn gevoel bij mijn huis wat niet mijn thuis is en mijn bezit wat niet mijn bezit is.

De Vloed

Gebroken mensen worden recycled
en ik hoop ik ook
Soms worden we van onze weg gegooid
wat ik dacht dat mijn thuis was
was niet de plaats voor mij
Nee, ik ben niet bang voor iets anders,
ik ben zeker, niets is zeker
ons bezit houdt ons gevangen
mijn bezit zal verdwijnen
terug naar waar het vandaan kwam

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regen valt
hier komt de Vloed opnieuw

Zie de rots waar je aan vasthoudt
gaat die je soms redden
als de aarde straks uiteenvalt?
waarom zou je vast moeten houden?
stel je voor dat je je liet gaan

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regenval
hier komt de Vloed opnieuw

Spoel ’t weg, ’t gewicht dat je omlaag haalt
ga op de golf, die je bevrijdt van twijfel

[spoel ’t weg…]
wantrouw je ogen, ze hebben vaak gelogen
weet in je hart, ontsnappen kan je altijd
[… ’t gewicht dat je omlaag haalt]

[ga op de golf…]
wantrouw je geest, die luistert soms ook niet
verlicht de weg en voel het oude ritme
[… die je bevrijdt van twijfel]

wantrouw je ogen,
ze hebben vaak gelogen
[niemand heeft er schuld]
weet in je hart,
[zo natuurlijk als de regen]
ontsnappen kan je altijd
[hier komt de Vloed opnieuw]

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regen valt
hier komt de Vloed opnieuw

English lyrics: Katie Melua
Nederlandse tekst: Alice Verheij

Alice Verheij © 2011

En, ik red dan jou.

Ray LaMontagne, in Nederland nauwelijks bekend behalve bij die mensen die houden van hele goede singer-songwriters. De man maakt prachtige muziek en ik ben al tijden een bewonderaar van hem. James Blunt is een trieste zanger vergeleken met deze Ray LaMontagne en dat wil wat zeggen als ik dat schrijf want van James Blunt heb ik ooit een paar songs met vreugde hertaald.

Maar dit is muziek vanuit een andere wereld. De passie druipt er vanaf en de licht schurende stem van Ray maakt de beleving alleen maar intenser. Het kon dus niet uitblijven dat ik een song van hem moest hertalen en vannacht was ik in de stemming die daar voor nodig is. Hertalen van dit soort muziek lukt alleen maar als ik zelf aan de blues lijdt en dat doe ik beslist de laatste dagen. Winterdepressie is niet het goede woord maar ik ben niet ver van de anti-depressiva meer af. Ondanks alle moois wat ik meemaak.

Het lied dat ik gekozen heb om te hertalen is ‘Shelter’. In mijn vertaling is dat ‘Ik red je’ geworden. De tekst zoals ik die gemaakt heb is erg dicht bij die van het oorspronkelijke lied gebleven en dat was bepaald geen eenvoudige zaak. Ray zingt met soms onverwachte breuken en wendingen in zijn teksten wat misschien ook wel zijn handtekening is als zanger. In ‘Ik red dan jou’ moest ik die breuken op precies de goede plaatsen in het Nederlands ook weten te maken en dat vergt veel luisteren, tellen, opnieuw luisteren, hertellen, neuriën en tot slot zingen. Maar het is gelukt. Hier is dan mijn versie van het prachtige ‘Shelter’ van Ray LaMontagne. Het origineel is op YouTube te horen en klik dus maar op de video daarvoor. O ja, Kelly Clarkson heeft zich ook op het nummer gestort, en niet onverdienstelijk. Maar wie doet nu deze Nederlandse versie?

Meer horen van Ray LaMontagne? Zoek dan eens naar zijn albums ‘Trouble’ en ‘Gossip in the grain’, zijn beste tot nu toe naar mijn mening.

En ik, red dan jou

Ik dacht, je hoeft het niet
Ik dacht herhalen, hoef ik ‘t ook niet
Maar alles wat ik  – geven kan, geef ik aan jou
‘t Is niet zoals – we het dachten
Je wou blijven, maar kon niet wachten
en zien hoe ik traag sterven zou
alsof dat iets simpels was om te doen.

Dus luister – schat
alles hier, om ons heen, zal vergaan
Ik zeg je wat, we zullen doen
Jij – bent – mijn redding, mijn lief
En ik, ik red dan jou ohoh
En ik, red dan jou

Ik heb je hart gebroken.
Maar niet voordat – de woorden waren gesproken
Heeft iemand je ooit, zo erg voor gek gezet?
Het is hard te geloven
Zelfs gezien door mijn ogen
Precies die dingen waarvoor je leefde, maken je dood

Dus luister schat,
alles hier – om ons heen – zal vergaan
Ik zeg je wat, we zullen doen
Hehey, jij – bent – mijn redding – mijn lief
En ik, ik red dan jou
En ik, red dan jou
En ik, red dan jou schat
En ik, red dan jou
Oh, en ik, red dan jou, mmm
He hey

o ow ow ow ow

Dus luister schat,
alles hier, om ons heen, zal vergaan
Ik zeg je wat, we zullen doen
Hehey, jij – bent – mijn redding, mijn lief
En ik, ik red dan jou
Als jij ook van me houdt
En ik, red dan jou
En ik, red dan jou
Mijn schat, red me dan
red me dan,
ik red dan jou.

Alice © 2010
Originele tekst en muziek: Ray LaMontagne © Chrysalis Music

Ik kwam een tekst tegen en kon het niet laten.

Bij het beluisteren van de American Recordings van Johnny Cash, voor wie ik al van jongs af aan een grenzenloze bewondering koester, kwam ik de song ‘Nobody’ tegen. Dit is de song:

En dit zijn de lyrics:

verse
When life seems full
Of clouds and rain
And I’m full
Of nothin’ but pain
Who soothes my thumpin’, bumpin’ brain?
Nobody

When Wintertime comes
With its snow and sleet
And me with hunger
And cold feet
Who says “Here’s two bits, go and eat”?
Nobody

chorus
Well, I ain’t never done nothin’ to nobody
I ain’t never got nothin’ from nobody, no time
And until I get something from somebody, sometime
I don’t intend to do nothin’ for nobody, no time

verse
When Summertime comes
All warm and clear
And my friends see me
Drawin’ near
Who says “come on in and have a beer”?
Nobody

Well one time when things was
Lookin’ bright
I started to whittlin’ on a stick one night
Who said “Hey! That’s dynamite!”?
Nobody

chorus
Mmmm, I ain’t never done nothin’ to nobody
I ain’t never got nothin’ from nobody, no time
And until I get something from somebody, sometime
I don’t intend to do nothin’ for nobody, no time

chorus
I ain’t never done nothin’ to nobody
I ain’t never got nothin’ from nobody, no time
And until I get something from somebody, sometime
I don’t intend to do nothin’ for nobody, no time

Natuurlijk kon ik het niet laten er een hertaling tegen aan te gooien. Er is nog wat schaafwerk nodig maar het resultaat is wel aardig denk ik. Dit is mijn versie:

couplet
Wanneer ‘t leven bestaat uit één berg shit
en ik er zomaar ergens midden in zit,
wie dempt dan de donder in mijn kersenpit?
Da’s niemand.

couplet
Wanneer de winter komt met sneeuw en slaap
en ik krijg honger en kou in mijn raap,
wie zegt dan ‘hier heb je wat, kom op knaap!’
Da’s niemand.

refrein
Ach, ik deed nooit iemand iets rots aan, echt niemand.
Ik kreeg ook nooit wat poen van niemand, echt nooit
en zolang ik nooit eens iets krijg van iemand ooit
ga ik echt niks doen, niks voor niemand, echt nooit.

couplet
Als de zomer komt en ‘t is lekker hier
en ik heb wel dorst voor een man of vier,
wie zegt dan ‘kom heb je zin in een bier?’
Da’s niemand.

couplet
Vroeger toen het nog goed met me ging
rommelde ik een keer eens wat aan dat ding,
wie zei er toen ‘let op joh, spring!’?
‘t was niemand.

refrein
Mmm, ik deed nooit iemand iets rots aan, echt niemand.
Ik kreeg ook nooit wat poen van niemand, echt nooit
en zolang ik nooit eens iets krijg van iemand ooit
ga ik echt niks doen, niks voor niemand, echt nooit.

refrein
Ik deed nooit iemand iets rots aan, echt niemand.
Ik kreeg ook nooit wat poen van niemand, echt nooit
en zolang ik nooit eens iets krijg van iemand ooit
ga ik echt niks doen, niks voor niemand, echt nooit.

Het haalt denk ik nog niet het niveau van ‘Mijn eigen persoonlijke Jezus’ van Spigt maar het begint te komen denk ik. Er zullen nog wel meer Cash liedjes volgen want de man heeft een absolute goudmijn aan songs nagelaten. Zo toch maar weer kijken naar ‘Walk the line’. Met de muziek keihard.

Alice © 2010

Kruising

Een tijd geleden schreef ik over de song Crossroads van Don McLean. Een song die vanaf de eerste keer dat ik die hoorde me raakte. Hard raakte, keihard raakte. Alsof ik wist dat ik ooit eens een keuze zou moeten maken die mijn leven zou veranderen. Noem het voorzienigheid, noem het een blik op mijn karma.

Vannacht wilde de slaap niet komen, zoals zo vaak. Er zit storm in mijn hoofd en als dat me overkomt moet ik schrijven en naar muziek luisteren. De zoete gepijnigde stem van Don McLean deed me zijn song hertalen naar Kruising. Als ik mijn begeleider er toe kan verleiden dan zal er binnenkort een opname van zijn die – als ik het aandurf – hier te beluisteren zal zijn. Maar ik beloof het nog niet. Eerst Don maar even:

Voor nu moeten jullie het doen met mijn hertaling.

Crossroads
Kruising
I’ve got nothing on my mind: Nothing to remember,
Er zit me niets meer in de weg – niets meer van vroeger,
Nothing to forget. And I’ve got nothing to regret,
Niets doet meer pijn. En ook spijt zal er niet zijn.
But I’m all tied up on the inside,
Maar van binnen ’n donker hart.
No one knows quite what I’ve got;
niemand weet dat ik dat heb.
And I know that on the outside
En ik weet bezien van buiten
What I used to be, I’m not… anymore.
Wat ik vroeger was, ben ik… nu niet meer.

You know I’ve heard about people like me,
Weet je, ‘k heb gehoord van mensen als ik
But I never made the connection.
maar ik maakte nooit de verbinding.
They walk one road to set them free
Ze gaan hun weg en worden vrij
And find they’ve gone the wrong direction.
en zien pas dan – de foute richting.
But there’s no need for turning back
Maar d’r is geen reden terug te gaan
`Cause all roads lead to where I stand.
Want elke – weg komt toch hier uit.
And I believe I’ll walk them all
En ik weet ik volg ze allemaal
No matter what I may have planned.
Ongeacht waar ik dan op… stuit.

Can you remember who I was? Can you still feel it?
Weet jij nog wie ik vroeger was? Kan je mij nog velen?
Can you find my pain? Can you heal it?
Weet je van mijn pijn? Kan jij me helen?
Then lay your hands upon me now
Leg dan je handen op mijn hart
And cast this darkness from my soul.
en jaag het zwart weg uit mijn ziel.
You alone can light my way.
Jij alleen maakt mijn weg.
You alone can make me whole… once again.
Ja jij alleen geneest mijn hart… steeds opnieuw.
We’ve walked both sides of every street
We liepen beiden een kant van elke weg
Through all kinds of windy weather.
door alle storm en alle regen.
But that was never our defeat
Maar we voelden ons nooit slecht
As long as we could walk together.
Want samen konden wij er tegen.
So there’s no need for turning back
D’r is géén reden terug te gaan
`Cause all roads lead to where we stand.
Want elke weg komt toch hier uit.
And I believe we’ll walk them all
En je weet – je volgt ze allemaal
No matter what we may have planned.
ongeacht waar je dan op… stuit.
Don McLean © 1971
Alive Verheij © 2010

Mijn eerste setlist

Een heel oud setlistje (van de Beatles)

Voor het eerst in mijn leven heb ik een setlist van songs die in mijn (ehm… Anna’s) cabaretprogramma ‘Van de barkruk zijn opgenomen’. Een paar worden zaterdag 15 en zaterdag 22 mei voor het eerst met publiek gezongen.

Daar is ie dan:

  • Kruisweg‘ – hertaling van ‘Crossroads’ van Don McLean
  • Jankend koor‘ – hertaling van ‘Lemon Tree’ van Fool’s Garden
  • Dan weet je dat ik om je geef‘ – eigen tekst, eigen muziek
  • Dezelfde fout‘ – vertaling van ‘Same mistake’ van James Blunt
  • Spreek‘ – Frédérique Spigt
  • Mans genoeg‘ – Frédérique Spigt
  • Laat me‘ – Ramses Shaffy
  • Ik ben geen vrouw, ik ben geen man‘ – hertaling van ‘I’m not a woman, I’m not a man’ van Gare du Nord en Elkie Deadman.

Deze acht songs zijn de werken waar ik uit zal kiezen voor het definitieve programma. Zoals te zien is, alles in het Nederlands. Ik kan en wil wel in het Engels zingen maar om de een of andere reden heeft Nederlands toch mijn voorkeur. De hertalingen en de vertaling zijn stuk voor stuk zware bevallingen geweest maar ze kloppen. Inhoud, metrum, zinsopbouw en expressie kloppen. De rest is keihard repeteren en werken aan een goede podium aanwezigheid.

‘Kruisweg’ is vannacht ontstaan in een storm van slapeloosheid.

Alice © 2010

Cabaretopdrachtje liedtekst schrijven: Jankend Koor

Voor de cabaretles geschreven op de melodie van Fool’s Garden’s ‘Lemon Tree’.

Arme Sven en Gerard.

Jankend Koor

Daar glij ik dan – daar komt de wissel an
t is gewoon een wedstrijd die ik winnen kan.
Maar daar staat Gerard
en wat doet ie nu?
Hij wijst naar links
en dat is toch cru.
Maar Gerard is de baas – en dus mot ik.

Ik ga nog een rondje – verder door.
Ik schaats heel snel
en dus win ik wel.
Ik wil eindelijk weleens in – die andre baan.
Ik baal hier zo van
en dus wil ik dan…
Maar Gerard is de baas – en dus mot ik.

Ik vraag me af
ben ik nu gek?
Wat is dat geschreeuw in-eens bij het hek?
En al wat ik nu hoor – is een keihard jankend koor.
Ik schud mijn kop – heen en weer.
Ik draai en draai en draai en draai en nog een keer
en al wat ik nu hoor – is een keihard jankend koor.

<a capella> shit: baal babababa bibaba babababa bibaba babibababaal

Nu zit ik hier
als een zielig dier.
‘t liefste duik ik ergens – onder het ijs
maar ’k heb een donderwollek in m’n kop.
Ik ben zo moe
‘k wil naar mijn bedje toe.
Maar Gerard is de baas – en dus zit ik.

Ach die wissel – was niet goed voor mij.
Ach die wissel – en al mijn vrienden – op de eerste rij.
Ik kap ermee – ik ga naar de plee.
Ik wil niet meer ik doe niet meer mee.
Maar Gerard is de baas – en dus hang ik.

Ik vraag me af
ben ik nu gek?
Kom op met dat geschreeuw – daar bij dat hek.
Want al wat ik nog hoor – is een keihard jankend koor.
Ik schud mijn kop – heen en weer.
Ik draai en draai en draai en draai en nog een keer
want al wat ik nu hoor – is een keihard jankend koor.
En ik baal zo, baal zo

Ik vraag me af
ben ik nu gek?
Hou op met dat geschreeuw – daar bij het hek.
Want alles wat ik hoor, en alles wat ik hoor, ja alles wat ik hoor
is – een – kei-hard – jankend – koor.

Muziek Fools Garden, tekst: Alice Verheij

En dit is het origineel van het toch wel obscure one hit wonder bandje Fools Garden:

Alice Verheij © 2010

Duistere weg

‘Thunder Road’ van Bruce Springsteen in mijn hertaling naar ‘Duistere weg’. De video is een opname van een duet van ‘The Boss’ met Melissa Etheridge en vindt ik zelf één van de mooiste vertolkingen.

De deur slaat dicht, Anna’s jurk zwiert
Als een geest danst ze door het hek, over de radio giert
Herman die zingt ik hou van jou
Hé dat zeg ik en ik wil alleen jou
Stuur me niet weer heen alleen
Ik kan mezelf niet meer luchten alleen
Ga niet weer naar binnen, schat je weet toch waarom ik hier ben
Dus je bent bang en je denkt, wat moet ik eigenlijk zonder een vent?
Wees niet zo onzeker, er is magie vannacht
Je durft niet veel maar, ik ben ’t die op je wacht.
Ach en dat vindt ik wel best.

Je kan je verstoppen – en zielig blijven zijn.
Liefjes telkens droppen – en bang zijn voor de pijn.
De zomer lang wachten op iets – op een ridder een groot wit paard.
Nou ik ben geen held – Dat weet je wel.
Alles wat ik je kan geven, meid – zit onder dit oude vel.
Ik ben een kans en misschien best wel goed.
Hé weet je anders wat je moet?
Dus doe t raam open en – laat de wind waaien – door je haar.
Ach de nacht die barst open, deze twee paden brengen ons overal.
We hebben nu een kans om het te doen – het is tijd voor onze eerste zoen.
Kom terug – de hemel wacht hier na je vlucht.
Oh – oh kom neem mijn hand – we gaan er op uit naar ’t beloofde land
Oh – oh duistere weg, oh duistere weg oh duistere weg
Ligt daar als een killer onder de zon – hé ik weet ’t is laat maar de dag is nog niet om
Oh duistere weg, kom toch mee zeg. Duistere weg.

Ik heb deze gitaar – en geleerd er op te spelen.
Mijn auto staat daar – je hoeft er maar naar toe te willen.
Van je voordeur naar mijn voorstoel
De deur is open maar de rit wordt niet koel.
En ik weet je bent alleen – en je durft niet met me mee.
Maar joh, nu zijn we vrij – de belofte dat ben jij.
‘T waren duivels in de ogen – van die jongens die bedrogen.
Ik zie ze soms op de weg – in de skeletten van hun stokoude kadett’s.
Ze schreeuwen je naam ’s nachts in de straat – aan hun voeten je gescheurde jurk en wat draad.
En in de kille ochtend mist – hoor je hun fluisterend gesis.
Als je bij de voordeur bent is ’t weg – met de wind, dus Anna kom mee.
‘T is een stad vol verliezers – ik ga weg en we gaan met zijn twee.

Alice © 2009

Je kunt slapen als ik rij

Melissa Etheridge’s ‘Baby you can sleep while I drive’ is door mij hertaald tot ‘Je kunt slapen als ik rij’.
Het origineel in een prachtige uitvoering van deze geweldige singer/songwriter klinkt zo:

In mijn versie is het geworden:

Kom op liefste, ga mee weg uit deze stad.
Ik heb mijn kar vol getankt en de kap is er af.
Er zit een kou in mijn lijf,
ik wil niet alleen hoeven zijn.
Dus schat, je kunt slapen als ik rij.

Ik pak mijn tas en mijn oude gitaar,
in mijn zak doe ik mijn hart,
En heb poen opzij gelegd,
genoeg om nu op weg te gaan.
En schat, je kunt slapen als ik rij.

We gaan door Holland terug naar de zee.
En Claire in Geleen wil ons vast alle twee.
Ik koop ’n bril voor je in Brabant
net als die van mij uit Amsterdam.
En in de ochtend vertel je me wat je kan.

Je weet dat ik ’t eerder heb gezien
de pijn verstopt in je blik.
Je hebt gezocht naar iets
dat niet in je leven is.
Ik heb ’t goed met je voor
Dus neem je me dan met je mee?
En schat, je kunt slapen als ik rij.

Ho-oh-oh, zijn het m’n armen die je zoekt?
oh-oh-oh, jij, de vreemde, mijn lief je bent vrij
om dat te krijgen van mij.

Kom op liefste, laten we die rot stad uit gaan.
Ik heb mijn kar vol getankt en de kap is er af.
Als je me niet met je mee neemt
ga ik voor de morgen begint.
Oh schat, je kunt slapen als ik rij.

Alice © 2009

Vaarwel mijn liefste

jan_rot

Ik ben dan wel geen Jan Rot (mijn favoriete hertaler) maar geregeld doe ik een dappere poging tot het hertalen van liedteksten. Voor het echte werk op dit moeilijke gebied verwijs ik graag naar Jan (www.janrot.nl bevat veel hertaalde liedteksten die soms heel dicht bij het origineel blijven of er soms juist mijlenver vanaf wijken zonder aan zeggingskracht in te boeten). Luister maar eens naar ‘Mijn naam is Mien’, Jan’s versie van ‘A boy named Sue’ van Johnny Cash. Briljant!

Vandaag werd ik door een vriendin weer op James Blunt gewezen. Ze was voor zijn muziek gevallen. Zoals eerder geschreven ben ik dat al lange tijd ook. Maar niet alleen voor zijn muziek maar vooral ook voor zijn teksten. Ik heb de nodige daarvan hertaald. Vertaald en aangepast om rijm en ritme te bewaren zonder dat de tekst aan betekenis of kracht verliest. Een lastige en zorgvuldige bezigheid die de nodige moeite kost.

De meeste van die hertalingen heb ik hier niet gepubliceerd (ik hoop ergens nog dat er iemand is die ze wil zingen). Maar in het kader van het afscheid nemen van verleden en loslaten van pijnlijke gevoelens is het misschien niet zo slecht om er hier toch nog eentje te publiceren. In dit geval een tekst die mij persoonlijk nog altijd hard raakt omdat er erg veel van mijn eigen gevoel en ervaringen in zit. Bij deze opgedragen aan die mooie kleine vrouw die pas een moeilijk besluit nam en nu weer opnieuw moet gaan bouwen aan haar leven.

‘Goodbye my lover’ werd in mijn hertaling ‘Vaarwel mijn liefste.’

‘Vaarwel mijn liefste’

Ik liet je zitten, voel in mijn hart een bons.
Ik moet ik nu boeten en zie de rechter’s frons.
Want ik zag het eind voordat we begonnen,
Ja ik zag je blindheid en dat we niet wonnen.
Dus nam ik wat van mij was met mijn kracht.
Nam je ziel mee in de koude nacht.
’t Is misschien over maar het stopt hier niet.
Ik ben er voor je, ondanks mijn verdriet.
Je kwetste mijn hart, liet mijn ziel bekoelen.
Veranderde mijn leven en al mijn doelen.
Liefde is blind en dat is nu helder,
Mijn hart was verblind door jou.
Ik kuste je lippen en hield je hand.
Deelde je dromen en deelde je bed.
Ik ken je goed, ik ken je geur.
Ik was verslaafd aan jou.

[x2]
Vaarwel mijn liefste.
Vaarwel mijn vriend.
Jij bent die ene.
Die ene geweest voor mij.

Ik ben een dromer maar wanneer ik waak,
kan jij m’n geest niet breken – zo zijn mijn dromen vaak.
Wanneer je verder gaat, denk aan mij.
denk aan ons en wat je eens zei.
Ik zag je huilen, ik zag je lach.
Ik zag je slapen in de nacht.
Ik ben de vader van je kind.
Dat ons leven nog steeds verbindt.
Ik ken je angst en jij die van mij.
We twijfelden vaak, nu rest de pijn.
Het is echt waar dat ik van je hou.
Ik kan niet leven zonder jou.

[x2]
Vaarwel mijn liefste.
Vaarwel mijn vriend.
Jij bent die ene.
Die ene geweest voor mij.

Jouw hand ligt nog in die van mij,
in die van mij terwijl ik slaap.
In mijn ziel zul je voor altijd zijn.
Al klinkt dat nu vast als verraad.

[x2]
Vaarwel mijn liefste.
Vaarwel mijn vriend.
Jij bent die ene.
Die ene geweest voor mij.

Ik ben zo leeg mijn lief, ik ben zo leeg.
Ik ben zo, ik ben zo, ik ben zo leeg.
Ik ben zo leeg mijn lief, ik ben zo leeg.
Ik ben zo, ik ben zo, ik ben zo leeg.

Alice Verheij © 2009,  originele tekst James Blunt © 2007

Alice © 2009

Dezelfde fout

zz

Soms komt er een song langs met een tekst die me niet onberoerd laat. Sommige singer/songwriters kunnen er wat meer van dan gemiddeld. James Blunt is er één van. Zijn teksten vindt ik zo mooi dat ik ze graag in het Nederlands hertaald zie. En dat is dus wat ik de komende tijd maar eens ter hand neem. Te beginnen met ‘Same mistake’.

Deze hertaling is voor jou, mijn liefste vriendin. Gewoon omdat ik blij ben dat jij bent wie je bent.

‘Dezelfde fout’ beschrijft de wanhoop achter het maken van telkens weer dezelfde fout, die verkeerde keuze waardoor je langzaam de weg verder kwijt raakt en uiteindelijk alleen maar wilt weten of dat ooit nog zal veranderen. Of er ooit een toekomst komt. De originele tekst is zo mooi dat ik gepoogd heb daar niet te ver vanaf te dwalen ondanks het verschil in ritmiek tussen het engels en het nederlands.

‘Dezelfde fout’

Zag de wereld draaiend in mijn bed en opnieuw was er geen slaap.
Ik loop de deur uit naar de straat; bekijk de sterren, het is laat.
Herinner al mijn fouten weer, dus ga ik maar.
Hallo, hallo. Waarom moet het nu weer zo?
Mijn hoofd tolt een keer of tien. Mijn hart is zwaar. Kan jij het zien?
‘k raak ’t spoor van mezelf kwijt, dus ga ik maar.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe.

Ik stuurde mannen op de vlucht, slechts eentje kwam er van terug.
Hij had mijn vijand daar gezien. Was ik dat zelf soms misschien?
Had ’t plan met een scherp mes, dus ga ik maar.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe.

Ik vraag je niet meer om een tweede kans,
Schreeuw ’t uit zo hard als ik maar kan.
Geef me een reden want ik wil geen keus.
Ik maak toch weer dezelfde fout… opnieuw.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe.

Heel misschien zien we elkaar ooit, voor een gesprek in plaats van tekst.
Geloof mijn beloften niet want, houden zal ik ze niet.
Mijn spiegelbeeld zit in de weg, dus ga ik maar.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe.

Ik vraag je niet meer om een tweede kans,
Schreeuw ’t uit zo hard als ik maar kan.
Geef me een reden want ik wil geen keus.
Ik maak toch weer dezelfde fout.

Ik vraag je niet meer om een tweede kans,
Schreeuw ’t uit zo hard als ik maar kan.
Geef me een reden want ik wil geen keus.
Ik maak toch weer dezelfde fout… opnieuw.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe, a-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe zag de wereld draaiend in mijn bed
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe en opnieuw was er geen slaap.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe ik loop de deur uit naar de straat.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe kijk naar die ster.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe zie, daar valt ie omlaag.
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe en vraag me af…
A-hoe-hoe-hoe-hoe-hoe is het nog ver?

Alice © 2009

En hier is nog even het origineel: