Don’t give up.

Let’s be clear on something.

After more than a month work and knowing that some 60% of the required Nepali footage for Headwind is in the pocket I feel like running into a brick wall. Funds are lacking and I am homesick. The first is curable, the second is incurable. I miss my loved ones. But I miss more than that. I miss ‘the loved one’, that single extra special person in my life with whom I could share thoughts, experiences and adventures with. She just isn’t in my life today.

Thing is, and most of my friends know that, I am not a solo player. I cannot imagine myself being the loner I am right now. I love what I do and I am willing to sacrifice everything for what I create and do to make this world a little bit better. But although new friendships grow and I enjoy that very much it doesn’t bring me what I need most. In the end, even my work is just work. Life is something that should be more than that and in most aspects it is. But how wonderful would it be to be able to share and to fall asleep in the arms of a loved one.

In a project like the making of this documentary that I am working on there are the inevitable setbacks. When they occur I simply am not able to counter them totally on my own. A little help from that one person that really understands me is than very much needed. But alas, I am working here on my own. It should have been so much different. After all, some nine months ago there were plans for a marriage that should have taken place in April. But it turned out to be a big failure. I still feel betrayed even after all those months. I suppose I am just to complicated to live with. Maybe because if that special person would be here she would be assured of my true love and dedication. Most people seem not to be able to live in such a relationship I guess. Also, that other person should be able to enjoy my lifestyle and the adventure that is part of that. It would for most persons mean sacrifying luxury and wealth for a simple life of improvisation and dedication. Most people seem not to be capable of that.

So there I am, with some setbacks to deal with and a slightly dropping motivation for what I am doing. But I’ll get over it. As a friend learned me on a Budapest bridge I comfort myself with the song from Peter Gabriel and Kate Bush. And after listening to that I feel better. Tomorrow I shall be up to the tasks ahead. Making the greatest product in my life. Because giving up, it’s simply not in my system to do so. Here are just a few selected lines from this song that are so much on the spot for how I feel tonight, maybe you’ll understand that every word counts:

I’ve changed my face
I’ve changed my name
But no one wants you when you lose

Though I saw it all around
Never thought that I could be affected

Drove the night toward my home
The place that I was born, on the lakeside
As daylight broke, I saw the earth
The trees had burned down to the ground

Rest your head
You worry too much
It’s going to be alright
When times get rough
You can fall back on us

Got to walk out of here
I cannot take anymore

Moved on to another town
Tried hard to settle down

‘Cause I believe there’s a place
There’s a place where we belong

So I guess I’ll be all right when morning breaks. The medicine of this song still works.

Alice © 2011

Advertenties

Beeldhouwer gezocht.

Ik zoek een beeldhouwer. Om een standbeeld te maken. Voor op een gigantische sokkel zodat het gemakkelijk gezien kan worden. Een standbeeld voor Anuradha Koirala omdat deze vrouw als geen ander verdiend om alle aandacht te krijgen.

Anuradha Koirala is een Nepalese vrouw van 61 jaar die weliswaar ongeletterd was toen ze slachtoffer van vrouwenhandel werd maar die het gelukt is om te ontsnappen aan haar kwelgeesten. Ze is de moeder Theresa van de slachtoffers van vrouwenhandel in Nepal. In 1993 heeft ze samen met onderwijzers, journalisten en maatschappelijk werkers en mensenrechtenactivisten Maiti Nepal opgericht. Doel was en is om meisjes die slachtoffer zijn geworden of dreigen te worden van trafficking te onttrekken aan de vrouwenhandelaren en een nieuw bestaan te geven.

Vrouwenhandel (vooral jonge meisjes soms al vanaf 5 jaar) is het gruwelijkste probleem in Nepal. Tegenwoordig haalt Maiti Nepal 50 meisjes per dag uit de bussen die de grens met India over gaan. De meisjes worden in de bordelen in India tewerk gesteld en vaak door verhandeld naar landen als Australië en het midden oosten. Ze worden gedwongen tot prostitutie onder afgrijselijke omstandigheden. Velen lopen HIV op en velen overleven het leven in de bordelen van Dehli en Calcutta niet. Naast de 50 geredde meisjes per dag zijn er zo’n 100 die niet gered worden. Per dag.

De meisjes raken getraumatiseerd, geïnfecteerd met HIV en al in de vroege pubertijd zwanger met alle gevolgen van dien. Ze moeten vaak 20 tot 25 mannen per dag ‘bedienen’. De meisjes die gered worden, vaak ternauwernood voor de grens of door invallen van Maiti Nepal in samenwerking met de Indiase politie in de Indiase bordelen, zijn zo zwaar getraumatiseerd dat er nauwelijks met ze te communiceren valt. Maiti Nepal onder leiding van Anuradha Koirala geeft ze een veilig thuis, medische en psychologische zorg.

Anuradha en haar mensen voeren een ongelijke strijd maar geven niet op. Elk gered meisje is een gered leven wat hun betreft en gelukkig is er inmiddels internationale erkenning aan het ontstaan. Vorig jaar werd Anuradha tot ‘hero of the year 2010’ gekroond door CNN en de Amerikaanse regering heeft de organisatie een donatie van $500.000 voor twee jaar geschonken. Als het dan toch over cijfers heb ik er hier nog paar. Maiti Nepal heeft inmiddels zo’n 12.000 meisjes gered en meer dan 1.100 vrouwenhandelaren weten te pakken waarvan er 415 veroordeeld zijn en 725 hun zaak afwachten in een cel. In groepjes van vijf ex slachtoffers worden inmiddels 10 van de 26 grensovergangen met India bewaakt. Elke groep redt zo’n vijf meisjes per dag.
Buiten dat echter is deze vrouw in het westen beperkt bekend en dat mag best veranderen. Wat mij betreft hoort ze aan het rijtje Gandhi – moeder Theresa te worden toegevoegd.

Mijn verblijf in dit overigens prachtige land heeft me duidelijk gemaakt onder welke omstandigheden en met welke beperkingen jonge meisjes opgroeien. De kansen op voldoende onderwijs zijn voor de meesten niet al te groot. Maar al te vaak moet door armoede besloten worden om de twee extra jaren die na de middelbare school volgen en die essentieel zijn voor vervolgopleidingen niet te volgen. Diezelfde armoede maakt dat in een gezin met meerdere dochters het lastig is om een huwelijkspartner te vinden. Immers in deze samenleving zijn gearrangeerde huwelijken nog altijd de regel en daarbij hoort dat de ouders van de bruid een bruidsschat doneren. Met weinig geld is die bruidsschat een onmogelijkheid. Om die reden worden jonge meisjes nogal eens meegegeven aan vrouwenhandelaren wat dus vaak gelijk staat aan uitgestelde moord. Natuurlijk is armoede geen excuus voor het exces van de meisjeshandel in Nepal. Ook de traditionele niet vrouwvriendelijke cultuur is geen excuus daarvoor. Het is dieptriest te moeten vaststellen dat de politieke rammelkast Nepal tot gevolg heeft dat de overheid uitblinkt in ineffectiviteit in alle gebieden van de samenleving. Milieu, infrastructuur, veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg, het zijn allemaal probleem gebieden. Maar het voornaamste achterliggende probleem is een cultuur die nog veel kenmerken van een middeleeuws tijdperk kent. Het gebrek aan respect voor de rechten van minderheden en vrouwen is een ingebakken gebrek gevoed door een eeuwenlange deken van traditioneel Hindoeïsme en een onmenselijk kastenstelsel.

Wat niet wil zeggen dat er in dit land geen mensen zijn die onder die deken vandaan gekropen zijn, integendeel. De jongere generatie is veelbelovend en vrouwen als Anuradha Koirala zijn een voorbeeld voor een ieder. Dat is de reden dat een standbeeld voor haar bepaald op zijn plaats is.

Alice © 2011

Kado voor mezelf.

Ik heb mezelf een kado gegeven. Gewoon omdat ik behoorlijk veel gedaan heb in het afgelopen jaar (podiumdebuut, romandebuut en alle voorwerk voor mijn documentaire en regiedebuut in 2012). Niet om mezelf op de borst te kloppen (mijn borsten zijn te kostbaar voor een kloppartij) maar ik heb er nogal wat voor moeten doen om uit bijna tien jaar ingewikkeld leven te komen op het punt waar ik nu ben. En dat maakt me best wel trots op mezelf. Tijd voor een kado dus.

Het gaat even niet over de investeringen voor het werken aan de documentaire HEADWIND die ik maak maar het gaat dan om het meest persoonlijke dat een schrijfster kan krijgen. Een pen. Niet een gewone maar een pen waar ik gevoel bij heb. Een Parker pen. Van jongs af aan ben ik gecharmeerd van de eenvoud van de pennen van Parker en het schrijfgenot dat ze geven. Gemakkelijk in de hand liggend, soepel schrijvend en met een vulling die eindeloos lijkt mee te gaan. Ik weet dat er duurdere pennen zijn en misschien ook wel mooiere maar ik heb toch het liefst het tijdloze ontwerp van de Parker pen in mijn linkerhand als ik schrijf.

Mijn exemplaar is een Parker Sonnet Matte Black – Gold. Matzwart omdat ik dat een mooie uitstraling vind hebben en in tegenstelling tot bij de lacque uitvoering er geen vingerafdrukken op zichtbaar blijven. Zwart met goud omdat die combinatie me altijd al aansprak. Al sinds de dagen dat in de Formule 1 de John Player Special auto’s reden. Uiterlijk mooiere wagens zijn er niet gemaakt in de racerij wat mij betreft. Maar goed, het geeft me een rijk gevoel om mijn gedichten en liedjes die in een overigens ook prachtig uitgevoerd boekje (Paperblanks Grolier Ornamentali met enkelvoudig klemslotje) kunnen worden opgetekend. Vannacht schrijf ik er in ieder geval eentje. Met mijn nieuwe pen.

Overigens is het dus een balpen. Deze dame is linkshandig en een vulpen is dan niet zo’n goed idee. Natuurlijk is een vulpen of kroontjespen nog mooier maar schoonheid verliest het hier toch ten opzichte van bruikbaarheid. Mijn Parker Sonnet zal ik in ieder geval vervoeren in haar stoffen hoesje. Samen met de Grolier Ornamentali in mijn tas naast mijn iPad. Omdat, hoe mooi en handig die ook is, de iPad toch nooit een pen met een boekje kan vervangen. Tenzij natuurlijk Steve Jobs met een iPad uitkomt die naar papier ruikt…

Alice © 2011

Saturday morning at the Saturday Café

People walking in prayers round the Boudhanath stupa in Kathmandu.

The big white stupa just around the corner smiles in the bright sun while somewhere in the background the monks sing their seemingly eternal mantras. The strangeness of the location and the assembly of dislocated people make it easy for me to blend in. It feels like fading away in a life I have always wanted but were unaware it existed. The nightly cold and early morning wake up call by the horns and drums of the monks in the monastery next door somehow makes my senses alert in way not experienced before. Even my skin feels different.

At the small table just behind me sits a woman from a country I haven’t been able to find out and on the other table behind me is an young man, I suppose he’s American. The three young kids, one boy and two girls sitting at the long table just underneath Mark Twain’s quote obviously know each other for some time. The probably work here as a teacher or in some health care project.

My eyes travel along the bookshelves and find Women’s Wisdom just alongside Dan Brown and a book about the problems of Islam in between LeCarré and Ludlum. Oh, and some Boeddhist books on the other end of the top shelf. The lady behind me answers her phone. It’s a Nokia, as the ringtone tells me. She’s talking Italian. On the lower part of the stupa small children sit and enjoy the warmth of the sun. The monks are still singing their mantra which I somehow don’t hear consciously. I suppose that’s how it’s supposed to work, slowly settling the sounds and words in my brain. Funny enough I feels like I can understand the words although I really don’t. But no, I do. I do understand.

The joy of locking out the world, easing the mind, soothing the soul is so tremendous that I understand how it can easily be addictive. If one is receptive for it. Funny how the tourists and the dogs seem to be the only ones walking counterclockwise around the stupa. The coffee latte tastes just like home. Home not only is far away, it also feels like that. Looking out the small barred windows I see the little Tibetan women with their colorful striped skirts slowly walking in the crowded but not very noisy street. Maybe I’ll join them, looking for the young Lama Dorji who I met two days ago at the temple near the stupa. His eyes are joyful and curious. I like that and maybe we’ll have another chat. Or maybe I’ll just sit in the sun on the roof. Silent. Listening. I guess no one will see the water behind my eyes.

Jus like any Saturday at the Saturday Café in Boudhanath, the other strange birds behind me are scribbling along or clicking away on their little laptops. Throwing thoughts into another world. Just like me.

Alice © 2010

So you have to ask yourself the question: what matters?

Zeitgeist. Ik heb ze alledrie bekeken. Tussen Zeitgeist II en Zeitgeist III in heb ik gelezen in het boek van Tek Nath Rizal. De titel van dat boek is ‘Torture, killing me softly’ en het gaat over zijn gevangenschap en de martelingen die hij onderging, over de methoden en de effecten. In dezelfde tijd is de Egyptische revolutie aan de gang en ben ik bezig mijn inboedel zover mogelijk af te schaffen en aan het nadenken hoe ik een tijd kan werken in een vluchtelingenkamp in een ver land.

Zeitgeist. Tijdgeest. Zij die net als ik op zoek zijn naar alternatieven in het leven voor de inrichting van dat leven zullen de films ongetwijfeld ook gezien hebben. De uitwerking van de films drukt zich het beste uit in de zin die de man van 93 jaar zegt in de derde film: “This shit has got to go.” Natuurlijk zijn de films gericht op de Amerikaanse samenleving maar daarmee zeker ook van toepassing op de west Europese of nog fijnmaziger de Nederlandse. Als Amerikaanse culturele provincie nemen we hier immers in steeds hoger tempo de Amerikaanse inrichting van de samenleving over. Van de focus op geld tot de angst voor terrorisme en het centralisme van de overheid die alle aspecten van het leven en de vrijheid bepaald.

Zeitgeist. Of het nu gaat om een heldere kijk op de geschiedenis zodat we er van leren of een beeld van de invloed van wetenschap op het leven, duidelijk is na het kijken van de films dat het anders moet dan waarop het nu gaat. De culturele codering en invloed van overheid en wetenschap op hoe wij leven, wat wij moeten en mogen, hoe wij ons verhouden tot gezag en samenleving, tot anderen, die culturele codering is zo dominant geworden dat er nauwelijks aan te ontsnappen valt. Eigenlijk is het belangrijk om in te zien dat die vrijheid ook in het westen, juist in het westen, een farce is. Er is geen mogelijkheid om vrij te reizen want zowel de toestemming om te reizen als keuze van reisdoelen en wijze van reizen is beperkt. Van de bodyscan tot het het alleen maar in de tram kunnen met een elektronische kaart die geladen wordt met virtueel geld van een virtuele bankrekening, de schijnwereld is onze wereld geworden.

Zeitgeist. Geld, in de vorm van tastbaar geld als munten en bankbiljetten is aan het verdwijnen. Goud als betaalmiddel is nog verder af komen staan van onze werkelijkheid. De stromen van het geld worden door banken en overheden begeleid en gestuurd. Het salaris of de uitkering worden op een rekening geboekt, de vaste betalingen van die rekening gedaan. Net als het afdragen van de belastingen. De boodschappen worden gepind en het passeren van geld, de transactie, is gereduceerd tot een ‘OK’ knop op een pinautomaat of in een dialoogschermpje binnen een website van de bank. Ik besef dat ik mijn laatste biertje met een pintransactie betaalde. En dat gewoon vond.

Zeitgeist. Niet meedoen met dat systeem is voor de gewone burger inmiddels onmogelijk geworden. De stap om je te distantiëren van die mallemolen van gereguleerdheid brengt je (letterlijk) aan de bedelstaf of dwingt je tot de radicale stap van het verlaten van deze westerse wereld. Misschien is dat besef de werkelijke reden voor mijn vertrek naar Nepal om te schrijven, filmen, leven en als het maar even kan van nut te zijn door les te geven of anderszins werken voor vluchtelingen. Daarmee is het project waar ik aan werk een persoonlijk experiment. Sociaal, maatschappelijk, artistiek en mentaal. Mijn doel is om dat experiment te volgen en vast te leggen. Er over te vertellen in woord en beeld. Hier en op het grote scherm.

Zeitgeist. Het zit in de geest van deze tijd dat ik doe wat ik doe. Niet de meest waarschijnlijke stap voor iemand in mijn positie, niet de meest ‘verantwoorde’ keuze om te maken en zeker niet de veiligste weg om te gaan. Volgende week vrijdag reis ik af. Reis je – virtueel – mee?

Alice © 2011

Haagse ontmoeting met een ‘Berlin touch’.

Vanmiddag ontmoette ik op mijn vaste plek in het winkelcentrum tussen de boodschappen van de Appie en de Aldi Robert Kreis. Aan de Mondriaan-bar achter een omeletje terwijl ik genoot van een cortado met Coebergh.
Ik kan U zeggen, es war mir wirklich ein vergnügen. Er zijn van die momenten dat ik me eerder te jong dan te oud voel. De man heeft Marlene Dietrich nog gezien en gesproken. En Edith Piaf en al die groten die voor mij staan voor een tijd waarin cabaret nog cabaret was en geen scherprechtende beschadigende podiumkunst.

Meneer Kreis, hij is wat ouder dan ik, is zo innemend en zoveel artiest dat tijd en woorden tekort schieten. Met alle intensiteit die te bedenken is ontspon zich een gesprek over Dietrich en Willem Nijholt die ik zo bewonder. Over theater Pepijn en over hoe een grammofoonplatenwisselaar werkt. Over hoe hij schreef voor tante Lien en al die anderen. Over het Berlijn waar ik niet heen durf te gaan omdat ik het graf van Dietrich niet met droge ogen zou kunnen bekijken. Het plezier gonsde zo sterk rond ons dat alles voor even om me heen verdween in een uurtje van bevestiging van liefde voor een kunstvorm die nu zo schaars nog te beleven is. Over het art-deco theater in Berlijn waar hij optreedt. Of ik langs wil komen. Nou reken maar. We spraken over mooie mensen, vrouwen met mooie ogen, artiesten die de harten in gekropen zijn en soms zo tragisch hun eigen leven leden.

Ik kreeg een foto mee die me nu al dierbaar is. Rechtstreeks gekaapt uit dat bijna verdwenen verleden van het Berlijnse cabaret dat ook een tijdje in Nederland zich heeft laten zien. Een man met een hoed, tegenwoordig zouden we het uiterlijk als queer betitelen. Er zijn te weinig mannen die weten wat een Borsalino is en cabaretiers van het grote gebaar kennen we nog nauwelijks. De kans is groot dat ik over een tijdje met Robert Kreis een glas hef, ergens in zijn huis in mijn stad Den Haag. En ik kan U verzekeren, dat zal dan een groot genoegen zijn. En heel misschien komt er dat moment dat het me gegeven wordt om met deze cabaretier die in een uurtje in Mondriaan mijn hart stal een roos te leggen bij het graf van de grote Marlene Dietrich om daarna het glas te heffen. Er is weinig dat zo mooi kan zijn als dat kleine grote gebaar in het besef dat zelfs in deze tijd er altijd nog een paar mensen zijn die begrijpen wat het is om het leven te vieren.

Kijk hier eens: http://www.robert-kreis.com

Alice © 2010

Leefdagen

Luister goed naar de lyrics van Grace Jones. Ze zeggen veel. Over mij.

Gisteren schreef ik een welhaast moedeloos ‘Waarom’ over hoe de wereld me overspoeld met negatieve indrukken en negatieve krachten en een verklarend ‘Resonerend leven’ over wie ik denk dat ik was, ben en nog ga worden.
Gisteren vertelde een vrouw me dat ze uit vuur gemaakt is. Wist ze dat soms van mij ook? De aanraking door een ziel is intenser dan welke andere ook en het gevolg onomkeerbaar. Gelukkig is ze een goede ziel geweest, uit eerdere ervaringen weet ik dat ik oude zielen herken bij mensen. Dat is niet zweverig, het is slechts een kanaal dat ik heb en dat constant open staat.
Ze leerde me dingen die ik niet wist, omdat mijn aandacht nooit de kant opgegaan was waar haar wetenschap ligt.
Gisternacht veranderde er iets. Vandaag weet ik meer over mezelf dan ik vóór gisteren wist.

Vanmorgen heb ik gemediteerd en de aarde gevoeld wat een meer dan emotionele ervaring is. Mijn dagritueel heb ik een beetje uitgebreid met die stappen die nodig zijn om de dag aan te kunnen in die nieuwe balans op een manier dat die dag mij sterkt in wat ik wil bereiken. Hopend dat de verandering zal doorzetten. Noem het ‘focus’ voor mijn part.
Vanavond heb ik na een vreemde leefdag de afronding gemaakt van een etmaal dat zuiver is gebleven, bevrijd van de lelijkheid van het bestaan.

Ik kocht een oude jas van nepbont omdat de winterkou me niet bevalt.
Ik vond wat salie omdat ik dat nodig heb en sprak mensen.
Van mijn boek zijn er dertig verkocht nu. Honderdvijftig euro voor het project en ik ben er blij mee.
Een vrouw van Humanity House zei me dat ze mee gaan werken aan mijn doel. Me gaan helpen.
De oudere man die aan mijn tafel kwam zitten stelde zich als vanzelf open voor een gesprek dat ik me lang zal herinneren. Hij is geweest waar ik nog moet gaan. Hij heeft zich bevrijd waar ik dat nog aan het doen ben.
Weer een ander liet zich verleiden tot een uitdaging om mee te helpen met filmen en creëren zodat wat ik maak ook de kwaliteit krijgt die ik voor ogen heb waardoor het niet in de tijd versterven gaat maar een eerlijke kans krijgt.

Op de avond, na mijn avondritueel, ben ik voor het eerst innerlijk gereinigd naar bed gegaan.
Maar de dag liet me niet gaan. Ik moest op de valreep nog de beelden zien die me vertellen hoe de vorm gaat worden van min creatie.
En nu is de salie gebrand, zoals je me vertelde. Ik voel een trilling in mijn huis wanneer ik met blote voeten de vloer onder me stevig raak. Zelfs mijn huis is nu veilig, voor de nacht. Morgen komt vanzelf.

Pas nu sluit ik een leefdag af. Voor wie het niet doorziet: ik heb geen werkdagen en geen vrije dagen, want wat is werk en wat is vrij hebben? Die gedachte bracht me er toe dat soort woorden af te schaffen en te vervangen door leefdagen en slaapdagen. De leefdagen die energie van mij naar anderen laten stromen en van anderen naar mij, dagen waarop er iets gebeurt, waarop ik leef en waarop ik verder kom, waarop ik inspireer en geïnspireerd kan worden.
De slaapdagen zijn alleen voor mij, ik trek me er op terug, sluit de wereld buiten want ik sta immers al buiten die wereld. Het zijn dagen die ik nodig heb om bij te komen van de intensiteit van het leven. Om bij te komen van de dwang van de wereld.
En ik doorleef de leefdagen, de ene donker, traag en zwaar. De andere dag licht en als kwikzilver. Ik laat de dagen met me spelen en ik speel met hun. Mijn stemmingen wisselen als het weer of misschien wel mét het weer. Ik leef zintuiglijk nu. En die druk van buiten kan mij nauwelijks meer raken want ik leef mijn dagen en het is goed. This is life!

Alice © 2010

Voor wie liever leest dan luistert, dit zijn de lyrics van ‘This is life’ van het album ‘Hurricane’ van de geweldige Grace Jones. Ze beschrijft wat ik voel, hoe ik schrijf, hoe ik leef, hoe ik me verhoud naar de wereld. Het is één van de krachtigste songteksten die ik ooit gezien heb. Zo sterk dat ik nog niet durf me erin vast te bijten en het in het Nederlands te vangen. Misschien later.

This is my voice
My weapon of choice

This is life
This is life
This is plate
This is a cup
This is a story I didn’t make up
This is a girl lost in the woods
Some kind of wagon from some other ‘hood

This is a voice
These are the hands
This is technology
Mixed with the band

Are you going into the light
Are you free of fear today
When you lie down to sleep do you kind of float away

This is life
This is life

Most of my crimes are of optimism
40 thousand volts of recognition
They tried to strip me of dignity
But I still have tenacity

These are the words I didn’t invent
Only an attempt to say what I meant

This is the paper
This is the pen
This is my weapon
A means to an end

Are you going into the desert
You’re out of control of your fate
There are no warriors without a war
So get ahead before it’s too late

This is life (ya’ll)

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near

Oh Lord
This is life (hey!)

This is the tree
The Buddha slept under
These are the clouds
This is our thunder

This is what makes me look up and wonder
Into the eye of the wind
Through the rain
On to the plain

This is what I’m focused on
This is my head on straight
This is the harness
This is the bait
This is me
I’m flying again

This is a lawyer
Professional liar
There, Taking
Igniting the fire

This is the key
This is the door
Imagine the view from the basement floor

(Hey!)
Now you’re going into the desert
You’re out of control of your fate
Are you a slave in a chain of command
Serving up another man’s head

This is life

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near
Look out

This is life

Are you going into the light
Are you freeing your fear today
When you lie down to sleep
Do you kind of float away

This is depression
It comes when you’re blocking
This is expression
It comes when your rocking

This is life
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story, this is a story I didn’t make up)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story I didn’t make up)

This is the world still healing
(Do you kind of float away)
This is man that’s feeling
(Do you kind of float away)
This is the world still turning
(Do you kind of float away)
This is the rage still burning
(Do you kind of float away)
This is the man not learning
(Do you kind of float away)

This is life

Lyrics: Grace Jones, © 2008

Resonerend leven.

Ik ga proberen in deze tekst iets over mezelf uit te leggen. Iets wat ik al tijden met me meedraag maar waar ik tot vanavond de woorden niet voor kon vinden. Een bijzondere en kwetsbaar mooie avond bij een heel bijzonder mens heeft me duidelijk gemaakt dat ik mijn angst om onbegrepen te blijven moet overwinnen en dus nu op moet schrijven wat mij drijft in dit leven. Er zullen mensen zijn die me zweverig zullen vinden of veraf van de werkelijkheid. Misschien zelfs vreemd of gek. Het zij zo.

Toen ik enkele jaren geleden mijn vorige leven beëindigde en mezelf toestond een nieuw leven te beginnen zal niemand, mezelf incluis, doorzien hebben hoe fundamenteel nieuw dat nieuwe leven zou worden. Niemand wist en weinigen weten dat ik altijd al geloofde in reïncarnatie en dat ik overtuigd ben van een cyclus die het aardse leven beheerst in een hogere mate dan welke godheid dan ook doet. Het verklaart mijn moeite met religie dat voor mij niets meer is dan een cultuur gestuurde interpretatie van het diep menselijk verlangen om niet in de tijdelijkheid van het bestaan te moeten geloven.

Om het mogelijk te maken dat mijn lichaam in overeenstemming werd gebracht met mijn innerlijk, met mijn gender identiteit zo U wilt, was het nodig om een serie operaties te ondergaan. Operaties die inhielden dat er een volledige narcose plaats vond. Zo’n narcose is alsof er een pauzeknop wordt ingedrukt. De ervaring die me dat gaf schokte me. De gevolgen van die narcoses (vier in twee jaar) voel ik nog dagelijks. Concentratie problemen, chronische vermoeidheid die niet toe te wijzen is aan fysieke of geestelijke inspanning, periodieke depressiviteit, een meer dan onrustige geest en een verslechterd korte termijn geheugen. Gevolgen die vaker onderkend worden na herhaalde langdurige narcoses en die jaren kunnen aanhouden. Vooral als er in de omgeving extra stressoren zijn. En die zijn er helaas volop.

Ik heb een vorm gevonden om te overleven. Dat is al heel wat gegeven de gebeurtenissen van de afgelopen jaren. Mijn manier om te overleven is door te scheppen. Schrijven vooral. Het heeft meerdere romans opgeleverd waarvan de laatste dus in boekvorm is verschenen, honderden gedichten, honderden columns, vele overwegingen, een dozijn liedjes en een lijstje publicaties in verschillende media. Het schrijven houdt me op de been. Maar dat schrijven is ook niets meer dan het vastleggen van die storm in mijn hoofd. Een storm die is ontstaan doordat voor mij die herhaalde diepe narcoses een afscheid hebben betekend van een vorig leven en de geboorte (als volwassen vrouw) in een ander leven. Naarmate ik verder van die momenten van geestelijke en lichamelijke loskoppeling van het leven af kom, wordt de herinnering aan dat oude leven meer en meer geschiedschrijving over iemand anders. Mijn herinnering gaat niet meer over de mens die ik ben maar over een vorige incarnatie van mezelf.

Die overgang heeft me een lichaam meegegeven dat grotendeels (maar dus zeker niet geheel) overeenkomt met wat er voor die tijd was. Die overgang heeft ook mensen meegegeven, mijn kinderen, enkele vrienden, mensen uit dat andere leven die aan mij gekoppeld zijn gebleven. Maar wat ik niet mee heb gekregen is die persoon die ik in dat vorige leven was. In zekere zin, met de nadruk op ‘zekere’, ben ik geïncarneerd in een nieuwe mens. Met een veranderd lijf, met andere gevoelens, gedachten en ideeën. Met andere ambities maar zonder een doel in het leven. Want dat doel is me door het oude leven ontnomen. Sinds 2007, het jaar van overgang, heeft mijn leven immers een wending genomen die ik niet had voorzien. In plaats van een leven binnen een gezin ben ik noodgedwongen alleen gaan leven. Ik heb geprobeerd daaraan te ontsnappen, niet alleen te zijn want ik ben slecht in alleen leven. Ik ben verliefd geworden, heb soms tijden geleefd met een ander maar uiteindelijk leef ik toch alleen. Het is de grootste deceptie in mijn leven. Ik heb soms liefdes maar altijd liefde in me, buiten het schrijven is er te weinig uitweg voor die liefde. Ze grijpt me menigmaal naar de keel. Vriendschappen zijn van een geheel andere waarde geworden. Doelen in het leven gaan niet meer over begrippen als ‘meer’, ‘beter’, ‘groter’, ‘aanzien’ of ‘voldoening’. Doelen gaan nu over wat ik maak, voor wie ik dat doe en waarom ik dat doe. Of ik dat goed genoeg doe naar mijn eigen maatstaven, of anderen het willen lezen en zien.

Aan de vooravond van een jaar waarin ik stappen maak die de rest van mijn leven zullen bepalen besef ik dat mijn vorige levens (er waren er meer) niet zo geweldig zijn verlopen. Het laatste heb ik kunstmatig moeten kappen. Om verder te kunnen. Ik heb alles moeten opgeven door die stap en weer zal ik veel moeten opgeven. Alleen deze keer wil ik dat ook graag. Waar de vorige sprong in 2007 me de winst van mijn nieuwe leven én het verlies van de verworvenheden van mijn oude leven bracht, zal deze stap me bevrijden van een aantal blokkades in mijn huidige leven en daarmee misschien de weg vrij maken om tot volle bloei te komen. Het is me duidelijk dat ik dat alleen zal doen, al zijn er hele mooie mensen die altijd in zekere zin bij me zullen zijn. Als het me lukt mijn leven zo aan te passen dat ik kan maken wat ik wil, een film en een boek, dan zal het me lukken dat te herhalen. Meer films, meer boeken. Langzaam maar zeker hoop ik daarmee te bouwen aan wat eigenlijk het liefste doe, wat voor dit leven mijn levenswerk zal zijn. Het onthullen van het verborgene, het zichtbaar maken van het ongeziene, het tonen van wat we zo gemakkelijk over het hoofd zien. Het raken van de snaar van het gevoel. Het realiseren van resonantie. Resonerend leven met mijn vorige levens, resonerend met de mensen om me heen, resonerend met die rare wereld waar ik eigenlijk niet in thuis hoor.

Als dat betekend dat ik het niet red in deze wereld, als het een ‘one way’ is, als het slechts een opstap is naar een vervolg, dan hoop ik daar vrede mee te kunnen hebben. Zolang die storm in mijn hoofd maar een keer zal gaan liggen. Als dat betekend dat ik ervoor naar de andere kant van de wereld moet gaan, dan zal dat gebeuren. Omdat het nodig is om te kunnen blijven leven. Terwijl ik dat doe oefen ik mezelf om het negatieve van me te weren door me te concentreren op waar het bij mij echt om gaat.

Alice © 2010

Met dank aan K.

Ontmoetingen

Gisteravond was ik bij een mooi mens. Inspirerend, een mens zoals ik die het liefste zie. Met de goede kleuren in haar leven, met kunst en de goede ‘vibe’… Sommige mensen maken veel in me los.

Vanmorgen was ik bij Jan Pronk, ex minister van Ontwikkelings Samenwerking (uit de tijd dat we nog een regering hadden die zich druk maakte over het leed in de wereld om ons heen) en lange tijd één van de belangrijkste mensen bij de Verenigde Naties die zich met vluchtelingen bezig hield. Hij doet dat overigens in ander verband nog steeds.


Vanmiddag was ik even bij het vandaag geopende Humanity House, een plek die iedere Nederlander eigenlijk zou moeten bezoeken om te beseffen dat het in de wereld lang niet zo veilig is als velen denken. En de rest van de middag breng ik door in ‘Hoop’, het nieuwe ‘Creatieve Warenhuis’ in Den Haag waar kunst en samenleving elkaar ontmoeten op een prachtige manier.

Vanavond ben ik in Utrecht voor de laatste les Nepalees. Met allemaal meiden die een tijd naar Nepal gaan, meestal om daar een tijd als vrijwilliger te gaan werken.

Het is onmogelijk om op een dag als vandaag niet ontzettend geïnspireerd te raken. Al die mensen die zo mooi zijn, zoveel warmte geven in deze enge en kille maatschappij. Mensen die aan anderen denken, om anderen geven. Onzelfzuchtig. Creatief en vol van onvermoede en verborgen kwaliteiten. Mensen die maken dat ik van mensen kan blijven houden. Al die mensen ontmoeten binnen 24 uur raakt mij diep. Het zorgt ervoor dat ik alleen maar harder wil werken aan het leven dat ik probeer op te bouwen. Als schrijfster, documentaire maakster, kunstenares, mens, vrouw, als mezelf. Vandaag maakt dat ik het leven voel bruisen en stomen in mijn lijf. De zintuigen tot het uiterste aan het werk om mijn hoofd te vertellen dat het goed is wat ik doe. Geland ben in een leven waar ik altijd al thuis hoorde. Tussen mensen die er toe doen, die het verschil maken en die gelukkig nog bestaan.

Alice © 2010

Een onverwacht cadeau.

Het is zwaar de laatste dagen. Ik heb moeite met leven, ik zeg het maar eerlijk. Er is veel dat ik doe, er zijn veel problemen op mijn weg en een route heb ik niet of slecht voor een klein deel. Steeds duidelijker wordt het dat ik nog lang niet op het punt ben in dit leven waar ik eigenlijk wil komen. Het punt waar ik van mezelf weet dat ik écht leef.

Het is geen zintuiglijk leven dat ik bedoel want ik ben me maar al te gewaar van mijn zintuigen. Het is ook niet een dagelijks leven in een specifiek ritme dat ik zoek. Het is zelfs niet (meer) een leven dat vervuld wordt door een stabiel samen zijn met een geliefde want dat lijkt niet weggelegd te zijn voor me, ondanks dat anderen me regelmatig op het hart drukken dat ik me daarin vergis. Het is zeker ook geen geloofsleven dat ik zoek want dan zou ik geloof moeten hebben en ik weet werkelijk niet waarin ik dan zou moeten geloven. Goden bestaan niet. Het is misschien een leven als kunstenaar maar mij ontbreekt die unieke kwaliteit die een goed kunstenaar moet hebben. Een uniek ontwikkeld talent. Ik kan wel veel een beetje maar vind zelf niet dat er iets is waarin ik excelleer. Jammer maar helaas.

Ik heb wèl een ontzettende levensdrang die er uit bestaat om me te wijden aan een zaak die ik in mijn hart kan sluiten. Zoals het schrijven van een boek, een mooie avond doorbrengen met goede vrienden of het zingen van een eigen lied. Of meer nog misschien: het werken aan een film over vergeten vluchtelingen. Het werken aan iets dat mij laat merken dat ik leef, dat ik er toe doe. Die levensdrang wordt eigenlijk hoofdzakelijk vervuld door mijn eigen energie en moeite en soms door mensen die ik daarbij weet te betrekken. Maar zelfs dan blijven eenzaamheid en kille zaken als de langzaam maar heel zeker opkomende persoonlijke armoede me beklemmen. Zodanig dat ik bang ben te verdrinken daar in. Door depressieve gedachten, door rechtstreekse tegenslag, door het verlies van controle over de inrichting van dat zo verdomd ingewikkelde leven van me of door simpelweg de grauwheid van het seizoen dat met een grijsfilter mijn dagen kleurt.

Op zo’n moment is er een wondertje nodig of moet er een engel komen.

Vannacht, tijdens het werken aan mijn roman (die een andere titel zal krijgen dan de werktitel) en die in plaats van een chicklit een thriller aan het worden is over een aanslag op een bende vrouwenhandelaren, tijdens dat schrijven pingelde mijn browser om me te laten weten dat er een berichtje in mijn Facebook geland was. Het was een berichtje van iemand die ik zo af en toe via Facebook ‘spreek’. Niet eens buiten de virtuele wereld ontmoet heb. Toen ik het berichtje opende was het een cadeautje (ik hou van de oude spelling van dat woord) in de vorm van een lied uit een speelfilm. Mij gegeven ter inspiratie. Ik vermoed omdat de afzender door heeft dat ik dat heel erg hard nodig heb. Juist nu.

Ik heb het filmpje bekeken en het duurde maar kort voor de tranen me in de ogen stonden door zowel de uitvoering als de tekst van dat lied. Een lied gezongen door een prachtige vrouw die in al haar kwetsbaarheid laat zien waar het om gaat. Gewoon het leven leiden dat je zelf graag wilt. Precies, maar dan ook precies, zoals ik dat ook wil. Ondanks de problemen, ondanks het verdriet over verloren gegane liefde, ondanks tegenslagen en rampen, ondanks het zicht op de pijn in de wereld. Ondanks dat alles, het leven dat zo waardevol is om geleefd te worden. Michael, dank je wel. Het is je gelukt om me hiermee uit mijn donkere gedachten te sleuren. Het is je gelukt om ervoor te zorgen dat ik alleen maar harder aan mijn idealen zal werken de komende tijd.

Voor een ieder die wil weten welk lied ik bedoel is hier het filmpje en de tekst. Ik heb het niet geschreven noch gezongen, was het maar waar, maar ik wil het graag met jullie delen want dit zegt alles over mij.

Vanaf nu is mijn leven van mij
Ik heb maar zo’n korte tijd op aarde
En mijn verlangen heeft me hier gebracht
Alles wat mij ontbrak en alles
dat ik vergaarde

En toch is het de weg die ik verkoos
Mijn vertrouwen was eindeloos
Dat mij een klein stukje toonde
Van de hemel die ik nooit vond
Ik wil voelen dat ik leef
Al mijn dagen lang
Ik wil leven zoals ik wil
Ik wil voelen dat ik leef
Wetend dat ik goed genoeg was

Ik ben nooit mijzelf verloren
Het sliep alleen in me
Misschien had ik nooit ‘n keuze
Behalve dan de wil om te leven
Het enige dat ik wil is gelukkig worden
Zijn wie ik ben en sterk en vrij zijn
De dag uit de nacht zien opkomen
Ik ben hier en mijn leven is alleen van mij
En de hemel waarvan ik overtuigd was
Bleek ergens daar te zijn

Ik wil voelen dat ik mijn leven geleefd heb
Zoals ik wil.

Garbriëlla’s Song uit de Zweedse film ‘As it is in heaven’. Geniet, denk na over je leven en je vriendschappen, denk over wat jij voor de wereld bent, wat je te geven hebt en hoe je dat bereiken kunt. Maar vooral, leef!

Alice © 2010

Birds over New York.

Weer met dank aan @pvdp via Twitter. Woorden zijn overbodig.

Alice

What am I doing?

Dear readers, friends and family,

By now it must be clear that I will leave my home country for a while. Friends and family may wonder, and will probably do so, why. This text is an attempt to explain the why and the why Nepal questions. Hopefully this shines some light on what’s been happening over the past months in my mind. O, and it’s in English because it was written in English and I don’t feel like translating it. Not worth the effort as far as I’m concerned. I wrote the following text last Friday.

Alice.

I am writing this while traveling on an intercity train from The Hague to Amsterdam to go to the Stadsschouwburg to see an Ibsen play. Around me the coupé is filled with loudmouthed men who seem to have been freed from the madhouse. Attracting attention from everyone, having a good time but totally inconsiderate of the other people around them. Typical western arrogance of people who think they own the whole goddamn world. I feel completely detached.

After the passing away of my mother a while ago I realized that I am no longer a child. At least, there is no one left to name me their child. No grand parents, no parents. I am not working anymore in a traditional sense, like having a job and such. I do not have economic wealth, I do not have a love in my life that I cannot live without or she without me for that matter. My children are growing into strong human beings and I am not directly involved in their upbringing anymore. I am, what you might say, a sideliner, a backbencher, someone is not participating but who is set aside from society. I do not have possessions that I cannot do without, except for my writing and communicating tools. I do not value money, neither do I value matter, the house I live in, the city where it stands. I do not have a home. And I don’t really care because the concept of a location bound home doesn’t work for me. I do however have children, friends and people that I love dearly. I do have people loving me dearly. But apart from all that, I have no reason to continue living the life I am having now and staying at the house I rent.

These thoughts made me decide to do what I should have done a long time ago but haven’t been able to do because of… well: obligations. I shall go abroad for quite a while to live a completely different life in a culture that’s completely alien to me. In conditions that are of a completely different comfort level. For my own good and for the good of a few people that I might be able to help with my western knowledge and skills. Not because I am such a good person who wants to help the poor, ah well maybe a little bit.

Choosing Nepal was a surprisingly simple process. I do not relate to the beautiful Spanish or Portuguese languages so South America is not a logical choice. Africa is also not preferable for me as a transgender and lesbian woman. I do want to live on after all this. Other parts of Europe are to western and to spoilt, so is Australia, New Zealand, Canada, the States. So it’s gonna be Asia. In Asia there are e number of countries that have always puzzled me. Especially the smaller ones.  I would love to go to Tibet or Bhutan, but both countries suffer the pressure from their Chinese neighbor to an extent that it doesn’t seem possible. I am not Michael Palin. So here comes Nepal. Nearly everyone speaks English to some extent so the chances of me to be able to get around on my own are a lot bigger and I still need that level of social comfort. Nepal is intriguing, a long time closed society that is slowly but gradually opening up, a country more or less ruled by the people with a strong Maoist influence. The only country in the world that is predominantly Hindu but with strong influences from Buddhism (the Buddha was born there). One of the very few old cultures that did survive and that’s under siege from western and Chinese influences but that’s also a buffer between China and India with an important local role. A very poor country with many needs. A country that leans on foreigners to help with education, improving society and social wellbeing.

I shall teach children, write a book and film a documentary about the experience and in the process change my life. Hopefully for the better. I shall live in poverty, leading a simple life focussed around the people that I am with. But I shall also be the observer, the writer, the photographer and the documentary maker. I shall be the woman on the hill, looking down at myself, at life, at society trying to put things into perspective, trying to find out what the importance is of it all. Not battling how things are but observing and capturing it all in my work.

So how does this fit into my life? Well, over the years I recognized five stepping stones in my adult life. Getting married, having children, starting a professional career, changing gender and in the end loosing most of it. The next stage, living and working in Nepal is just another stepping stone. Not easier than the others, not more complicated but different and only connected with my inner self. Out of necessity, out of the longing for peace of mind. Not an escape, just another transition. I have no idea what will come of it except another viewpoint on life, a book and a documentary. Maybe life will change for me forever, maybe it won’t. I hope to learn to see my own life thru the eyes of a buddha. And hey, don’t worry, it is like it is.

Namasté,

Alice Verheij © 2010

Ik kreeg net een diamantje.

Soms komt er op iets wat ik schreef een reactie die me van mijn voeten stoot. Meestal omdat het gebeurt wanneer iemand precies dat weet te vinden wat mij in het diepst raakt of waar ik me in herken. Het gebeurt niet vaak moet ik er eerlijk bij zeggen. Vandaag wel.

Een lezeres wees me via – alweer – FaceBook op Amanda Stryker die een lied zong over mensen die zoekend zijn: ‘ .’. Er is een briljante opname van een uitvoering door haar van dit lied in Carré. Ik kende de zangeres niet en het lied niet. De toelichting bij het berichtje was ‘luister hier eens naar’, meer niet. Tijdens en na het luisteren zaten de tranen voor in mijn ogen. De melodie, de stem en vooral de tekst hebben me geraakt. Ik herken mezelf in de pelgrim die het gebed uitspreekt dat deze geweldige artieste zingt. Eind dit jaar komt ze naar Nederland voor een reeks concerten en ik ga zeker naar een concert toe. Ik hoor de tekst niet als een religieus lied maar vooral als een gedicht waarin de dichter haar lot in handen geeft van een voorzienigheid in het besef dat er altijd een innerlijke kracht is die de mens keuzes laat maken die gemaakt moeten worden, in het besef dat thuiskomen alleen bij jezelf kan plaatsvinden. Het is het gedicht van de zoeker die vertrouwen heeft in de zoektocht. En dat dan ook nog in dat prachtige Afrikaans.
Hier laat ik het voor vandaag maar even bij de video en de tekst. Luister, lees en begrijp… mij.

Vader God U ken my naam
My binnegoed en buitestaan
My grootpraat en my klein verdriet
My vashou aan als wat verskiet

U ken my vrese en my hoop
Die pad wat ek so kaalvoet loop
Die pad het U lankal berei
U maak die pad gelyk vir my

Alle pelgrims keer weer huistoe
Elke swerwer kom weer tuis
Ek verdwaal steeds op die grootpad
Soekend na U boardinghuis

Moeder God U ken my waan
My ego en my regopstaan
Die drake waarteen ek bly veg
U wys my altyd weer die weg

U het my met U lig geseën
Die lig strooi ek op iedereen
Net U weet hoe my toekoms lyk
Ek het niks, U maak my ryk

tekst: Amanda Strydom

Alice © 2010

Over een naald en draad en een thuis.

Vandaag pak ik hem weer op. De draad. Ik pad de draad weer op. Zelden is een gezegde nadrukkelijker waar voor me dan nu. De draad die mijn moeder spon en voorzag van naald, die niet te zien was maar die wel aanwezig was. Die ze me gaf. Die draad pak ik weer op. De opdracht op haar sterfbed gegeven om vooral verder te gaan met leven neem ik serieus. Maar dat wil niet zeggen dat ik de opdracht helemaal begrijp.

Het probleem waar ik voor sta is dat ik niet zo goed weet wat leven is.

Is het de dagelijkse dingen doen en mijn struggle for life continueren?
Of is het het onderste uit de kan halen? Tegen de klippen op leven, genieten van het moment, genieten van de vriendschappen, genieten van alles wat het leven kan bieden?
Is het het najagen van ervaringen en emoties om maar zoveel mogelijk meegemaakt te hebben?
Of is leven het verdiepen in mijn eigen ziel en van daaruit zoveel mogelijk scheppen?

Het zijn verschillende vormen van leven waarvan ik moet zeggen dat mijn opvoeding me niet heeft toegerust om aan te kunnen. Het is niet mijn opvoeding die er voor zorgt dat ik de weg in mijn leven volg die ik volg. Al jaren is het mijn gevoel dat dat bepaald. En al jaren probeer ik trouw te blijven aan mijn gevoel, hoe moeilijk dat ook soms is en hoe zwaar die weg soms ook is. Leven op die manier heeft me veel gekost, heel veel. Maar het heeft me nog meer opgeleverd. Ik heb geleerd wat liefde is en vriendschap. Ik heb geleerd dat ik kan creëren. Ik heb geleerd door te doen. Door te kiezen voor het risico, niet de veilige weg maar de onzekere. Het Bijbelverhaal waar ik altijd van onder de indruk ben geweest gaat over een brede en smalle weg. Een brede weg waarop alles duidelijk is en je in de verte kan zien waar je terecht gaat komen en waar overvallers van veraf zichtbaar zijn zodat je ze kunt ontlopen. Een smalle weg met bochten ontneemt je het zicht op de verte en de toekomst. De smalle weg stelt je voor verrassingen, goed en slecht. Maar het is die smalle weg die je leert mens te zijn en het is die smalle weg waar je jezelf leert kennen. Het is de smalle weg die ik altijd gekozen heb.

Nog steeds is het de smalle, onbegaanbare weg die me meer aantrekt dat die brede overzichtelijke allee. Om die reden pak ik de mij gegeven draad op om verder te gaan met mijn leven op een smalle weg. Het verscheiden van mijn moeder zie ik dan maar als een ontslag van de noodzaak mijn leven op deze plaats te leiden. Er is geen moeder meer om bij langs te gaan en die ernaar verlangt me weer te zien. Er is geen reden meer voor mij om mij aan deze plaats te binden. Mijn eigen verleden in deze stad waar ik woon is niet iets wat me hier kan houden. Deze stad is niet mijn thuis en hoe langer ik er over denk hoe nadrukkelijker is ga inzien dat ik geen thuis meer heb. Geen ouderlijk huis en het huis waar ik nu woon is gehuurd en niet van mij. Ik wil ook geen huis bezitten want dan wordt ik gebonden aan een plaats. Er is teveel onrust in mij om me de beperking van plaats op te laten leggen.

De draad die me gegeven is zal me naar andere plaatsen brengen. Plaatsen waar ik van betekenis kan zijn of waar ik iets moois kan maken of schrijven. Waar ik mensen zal ontmoeten die wel of niet in mijn leven blijven. Met de middelen die me nagelaten zijn zal ik proberen dat te doen wat voor mij de essentie van leven is. Mijn zintuigen laten werken en mijn handen en voeten. Het zal een paar weken duren voordat ik weet wat het gaat worden voor de komende tijd. Misschien blijft mijn huis een uitvalsbasis voor die reizen. Maar misschien ga ik dat niet willen en zal er een ander, eenvoudiger en kleiner plekje moeten komen dat ik mijn thuis zal noemen om van daaruit rond te trekken, te ontdekken en te leven. Om mijn draad te spinnen.

Alice © 2010

Lentegedicht

Geïnspireerd door ontmoetingen met bijzondere vrouwen, de grauwheid van de winter, mijn verlangen naar de liefde en de lente en een gedicht van Lorenzo de Medici heb ik mijzelf laten verleiden tot een lentegedicht. In de sonnetten van Lorenzo (waaruit hieronder een citaat met vertaling) staat de lente voor de vruchtbare kracht van de liefde – hier wordt zijn dame aangeduid als Flora, ofwel de lente. Ik draai het in mijn gedicht om. Flora wordt de metafoor van mijn gedroomde liefde.

Waarheen ook mijn dame haar mooie ogen wendt,
geen and’re zon behoeft deez’ nieuwe Flora
om de aarde te laten ontbotten
tot de duizend kleuren van nieuwe bloemen.

Ove madonna volge gli occhi belli,
senz’altro sol questa novella Flora
fa germinar la terra e mandar fora
mille vari color di fior novelli.

Lorenzo de Medici

‘De geboorte van de lente’ – Botticelli – Museo Uffizi, Florence

Lentebelofte

In mijn geest is de lente een jonge vrouw,
ontwikkeld in de baarmoeder van de knop,
ontluikend tot een wonderschone bloem.
Geurend met de mild verleidelijke belofte
van een intens passionele zomerdag.

Ik wacht in de donkerte van de winter
op het tedere eerste groen van haar blad
teneinde haar ziel te mogen plukken
als het zachte licht van de nieuwe dag
waarop ik mij aan haar liefde over geef.

Alice Verheij © 2010

Over falen

J.K. Rowling Speaks at Harvard Commencement from Harvard Magazine on Vimeo.

Het is een lange zit maar de moeite waard. Over falen, over armoede, over mensenrechten, over leven, over overleven. Diep ontroerend. Ik hou niet van de Harry Potter boeken maar mevrouw Rowling is een heel bijzonder mens die het verdient om gehoord te worden. Niet alleen door Harvard graduates.

Alice

Kunst… een paar stappen vooruit.

Let’s Art – Haagse Bluf 43, Den Haag

Vandaag heb ik een paar flinke stappen gezet in de kunsten. Voor mijn cabaretprogramma ‘van de barkruk gevallen’ heb ik een oefenruimte nodig waar ik lekker los kan gaan en dingen kan uitproberen. Maar ik ga ook weer schilderen en werken met foto’s in combinatie met olieverf en acryl. Daarnaast is het al tijden een wens van mijn dochter om een goede ruimte te hebben voor haar teken en schilderkunst. Ze kan – net als ik op mijn manier – wel een duwtje gebruiken om een niveau verder te komen.

Lang leek het een onmogelijke droom om een atelierruimte beschikbaar te hebben voor onze activiteiten. Te duur en dus buiten bereik. Maar, zoals met veel zaken dezer dagen, is er soms toeval.

Vandaag waren we in de Haagse Binnenstad en maakten we tijdens een wandelingetje op weg naar koffie een zijstraatje in van de Lange Poten. Haagse Bluf. Op de hoek van het romantische pleintje van Haagse Bluf staat het prachtige pand op nummer 43. Het is lange tijd te huur maar in deze tijden valt het niet mee om voor zo’n lokatie een huurder te vinden. In de tussenliggende periode heeft een groep kunstenaars een veilige werk en expositieplek gevonden in het magistrale pand. De kosten vallen erg mee en na een tijdje praten kwamen we tot een oplossing door voor ons hanteerbaar is. Een expositiemuur van ongeveer 3 meter lang en 3 meter hoog met een gigantisch vloeroppervlak en een parketvloer. Er is zelfs stroom en een kleine pantry waar we een koffiezettertje kunnen plaatsen en alle spullen kunnen gewoon blijven staan zoals het hoort in een atelier. Daarnaast is de vloer schoon, groot en glad. Dus geweldig voor textielkunst. De deal was snel gemaakt Vanaf 1 februari hebben mijn dochter en ik een werkplek in atelier en expositieruimte ‘Let’s Art’ in hartje Den Haag. Mijn favoriete schrijfkroeg is notabene om de hoek. We gaan er schilderen, tekenen, kleding maken en ik kan er ongestoord oefenen voor mijn theaterprogramma. Het is zelfs mogelijk om af en toe voor kleine groepen try-outs te doen van mijn programma in wording.

Een droom gaat in vervulling!

Eerste etage – veel daglicht

Eerste etage – links onze expositiemuur met ervoor de grote ‘dansvloer’

En dat is nog niet alles. Om mijn theaterprogramma goed genoeg te krijgen heb ik een lesprogramma in elkaar weten te zetten waarin aandacht wordt gegeven aan stemvorming, zangles, cabaret, mime en method acting acteren. Alles bij elkaar een half jaar hard werken onder begeleiding van goede docenten. Stemvorming en zang via privéles, de rest bij het Koorenhuis in Den Haag, niet ver van ons atelier. Lieve vrienden van me die het leuk vinden om na 1 februari langs te komen om te kijken naar de werkruimte en daarnaast willen genieten van de geweldig mooie kunst van mijn collega kunstenaars zijn van harte welkom. Neem even contact op voor een afspraak, de koffie is klaar voor jullie.

Kortom, een stevig en ambitieus programma waarin ik hard aan mezelf kan werken zonder dat me een strobreed in de weg wordt gelegd. Mooier kan echt niet. En daarnaast dan nog het werk voor TEDx Rotterdam. Wàt een week!

Alice Verheij © 2010

Zand

kseniya-simonova

U weet wat zand is. Van jongs af aan al heeft u wellicht geregeld met zand gespeeld. Zandkastelen, bergen en rivieren op het strand, zandkoekjes en wat al niet meer. We kennen het allemaal en al zijn we op een bepaald moment geen kind meer we kennen allemaal het gevoel van zand dat door de vingers glijdt. Het is een erotiserend gevoel en de handeling wordt vaak onbewust gedaan.

Zand is tactiel. Veel van wat ons omringt is van zand gemaakt of van de bestanddelen waar zand uit bestaat, zoals deze computer die eigenlijk deels een product is gemaakt van silicium. Zand dus. Het is niet vreemd om te bedenken dat in de computerwereld de term ‘sandbox’ wordt gebruikt als metafoor voor een speeltuin. Wand met zand speel je.

Maar met zand kan ook kunst gemaakt worden. Zandsculpturen zijn we inmiddels gewend en ook daar zit vaak genoeg ware kunst achter. Kunst die raakt, die emoties oproept. Natuurlijk wordt zand regelmatig gebruikt bij allerlei kunstuitingen maar op de zandsculpturen na zijn die ons vaak niet bekend. Ondanks het dynamische karakter van de schier oneindige hoeveelheid zandkorrels in beweging kennen we nauwelijks bewegende beelden met zand. Zandanimatie. Zelfs het woord kennen we niet in onze taal.

Toch bestaat het. Het is mogelijk om met zand een verhaal uit te beelden als was het een film. Een verhaal met een zeggingskracht die woorden overbodig maakt. Zand is misschien zelfs bijzonder geschikt daarvoor. Vandaag kreeg ik een link naar een filmpje op YouTube waarin een jonge Oekraïense vrouw een film van zand maakt, een zandanimatie die een hevige boodschap in zich heeft, die ontroerd. Tot vandaag had ik nog nooit zoiets gezien en het heeft op mij diepe indruk gemaakt. Niet alleen vanwege het verbijsterende talent dat deze vrouw, Kseniya Simonova, laat zien maar juist ook om de inhoud van de ‘film’ die ze maakt. Ze doet dat tijdens de Oekraïense versie van ‘… got talent’, een overigens doorgaans redelijk platvloerse westers georiënteerde televisieshow.

Kseniya verteld het verhaal van liefde, vrede, oorlog, vernietiging, gevangenschap, nieuw leven, rampspoed, hoop, dood en leven. Het is mij onmogelijk om niet hevig geëmotioneerd te raken door wat ze laat zien. De tekst versta ik niet, de muziek er omheen des te beter, haar beeldtaal volkomen. Natuurlijk wint ze de talentenjacht maar dat is niet interessant. Het mooiste dat ik zie is de creatie van hoogstaande kunst. Een toonbeeld van expressie. In verbijstering heb ik gekeken en ik hoop dat u net als ik voelt wat deze artiest bedoeld met haar creatie. Geniet van dit zandballet dat deze vierentwintig jarige beeldschone kunstenares, die een brug slaat tussen beeldende kunst en podiumkunst, laat zien. Kseniya Simenova. En pink gerust die traan weg.

John, bedankt dat je me deze link stuurde.

Alice © 2009

Fifties en sixties dromen

fifties

Gek als ik ben op de vijftiger en zestiger jaren ben ik begonnen met het aanpassen van mijn lifestyle naar die periode. In kleine stapjes hoor, maar toch. De vijftiger jaren waarin de mooiste vrouwen in de stomste films speelden en geweldige muziek gemaakt werd en nog geweldiger mode. Een tijd van vooral uiterlijk vertoon en optimisme. Tenminste zo lijkt het. De zestiger jaren, mijn zestiger jaren met alle moderniteiten die er in die tijd over de wereld kwamen. De jaren van raketten en astronauten, eeuwig optimisme en ontluikend seksueel bewustzijn. De mode in de tweede helft van dat decennium vindt ik minder interessant maar architectuur en interieur des te meer.

Het is erg leuk om er mee aan de slag te zijn. Om zelf kleding te maken die ik altijd al geweldig vond, om in een oude ’63 kar te rijden zonder alle moderne poespas en met alle oude gedoe. Het is leuk om te duiken in oude boeken, bladen, muziek en films. Het is een soort verlustigen in onschuldige nostalgie. Niet zozeer terugkeren want die vijftiger jaren heb ik zelf niet meegemaakt en de zestiger jaren alleen als baby, peuter en kleuter. Ik ben een ’62er uiteindelijk. Wat wel interessant is dat juist tegenwoordig er veel spullen uit de zestiger jaren beschikbaar komen van rommelzolders. Veel mensen vinden de stijl niet mooi en het is oud maar niet antiek. Vijftiger jaren spul is schaarser en behoorlijk duurder. De ontwerpen van mode, gebruiksvoorwerpen, auto’s en architectuur en interieur worden vaak tijdloos genoemd. Een misvatting want ze zijn nu juist ontzettend tijdgebonden. Hoogstens tijdloos in waardering.

Soms droom ik over een leven in die tijd. Natuurlijk geïdealiseerd en verschoond van de vijftiger en zestiger jaren morele beklemming. Die dromen hebben vrolijke kleuren, geen computers of mobiele telefoons en vooral veel minder haast dan tegenwoordig in zich. Alsof de maatschappij vriendelijker was en vooral zorgelozer. Niets is natuurlijk minder waar maar de gedroomde beleving is wel prettig. Als ik wakker wordt na weer zo’n droom bedenk ik me vaak hoe het werkelijk zou zijn om in die periode geleefd te hebben als mijzelf. Met mijn eigen problemen en zo. Het zou waarschijnlijk een pastelgekleurde hel zijn. Afwijzing, beschimping of erger zou mijn deel zijn. Gelukkig zijn er dan dromen.

sixtiesposter

Nee, leven in die tijd? Ik denk niet dat het zou werken als mens van nu. Maar er over dromen en nu leven met allerlei zaken uit die tijd om me heen, dat zie ik wel zitten. Gewoon omdat het vooral leuk is. Daarbij is het een geweldig geneesmiddel tegen depressies en gedoe. Gewoon af en toe lekker onderduiken in een wereld met vrolijke kleurtjes, muziek en films. All the way als het aan mij ligt. Vluchtgedrag zegt u? Nou en of.

Voorlopig ga ik eerst maar eens ‘Julie & Julia‘ zien met Meryl Streep en Amy Adams. Als ik het goed begrijp slaat de film een bruggetje tussen de levens van twee vrouwen die in een verschillende tijd leven. Een dame in 1959 en een jonge vrouw nu. Misschien mijn alter ego en ik in zekere zin?

Alice © 2009