The End.

Beste lezers,

Vandaag is er een einde gekomen aan mijn publicatiestroom op deze website. Writer’s Block is niet meer. Na zeven jaar en zo’n 1550 teksten is het tijd voor iets anders. Het stopzetten van Writer’s Block valt samen met veranderingen in mijn leven en werk die ik al heel lang wens. Soms komen dromen uit.

Mijn werk zal voortaan, voor zover ik daar behoefte aan heb, ontsloten worden via reguliere media en mijn geheel nieuwe persoonlijke website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block zal als archief van mijn werk tot op heden beschikbaar blijven. Dit echter is de laatste tekst hier, nummer 1548.

Ik dank jullie allemaal voor het bezoek hier, het lezen en reageren en de vele vriendschappen die Writer’s Block mij bracht. Ik zie jullie graag weer tijdens exposities, via mijn boeken, social media of www.aliceannaverheij.nl. Voor informatie over mijn werk en bedrijf verwijs ik graag naar www.woordenstorm.nl.

Den Haag 12 juli 2013,
Alice Anna Verheij

Dear readers,

Today, Writer’s Block has ceased to exist. After seven years of writing in this place and almost 1550 publications its time for something else. Stopping with my Writer’s Block coincides with major changes in my life and work that I’ve always dreamt of. Sometimes dreams do come true.

From now on my work will, when I desire so, be brought to you through regular media and my completely new personal website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block will stay available as an online archive of my work until this date. This is the last contribution to Writer’s Block, number 1548.

I thank all of you for reading and responding, for the friendships that Writer’s Block has brought me. I would love to see you again at my exhibitions, through my books, social media and www.aliceannaverheij.nl. For information regarding my work and company I gladly refer to www.woordenstorm.nl.

The Hague, July 12, 2013

Advertenties

Nog even.

Sinds 2005 schrijf ik aan Writer’s Block, mijn continue te(kst)periment. Niet een blog, zoals zo vaak wordt gedacht, maar een scharrelplek, woorden laboratorium of tekstatelier. Kiest u maar. Acht jaar schrijven op een plek als deze is heel wat. Ik ben hier opgegroeid als schrijfster, heb er mijn diepste gevoelens, ellende, vreuge, liefde en verdriet gedeeld. Met als uitgangspunt dat ik mijzelf geen beperkingen op zal leggen in wat ik schrijf en op welke wijze.

Writers’ Block bracht mij een nieuw leven, een nieuw vak, nieuwe mogelijkheden bovenal nieuwe vriendschappen met heel bijzondere mensen. En een enkele ‘hater’. Zo gaan die dingen soms. De balans na al die jaren stukjes schrijven hier is in hele grote mate positief. Na 1.542 teksten en een dikke 416.000 bezoekjes is het echter welletjes. Writer’s Block houdt op te bestaan.

Tenminste, in deze vorm en onder deze naam. De website wordt een archief en er komt iets anders voor in de plaats.

Waarom stoppen met zoiets dat zo belangrijk in mijn leven is?

Omdat het nu nog gaat maar ik ook merk dat de inspiratie afneemt terwijl ik mijn creatieve bron nodig heb voor de boeken die ik maak, de foto’s, de exposities en de optredens. Omdat creatieve bronnen niet onuitputtelijk zijn en ik dat ook niet ben. Omdat ik van schrijven en documentaire kunst mijn beroep gemaakt heb en daar een ander soort benadering voor nodig is. Omdat het gewoon hoog tijd is om door te pakken en omdat ik een nieuwe fase in mijn leven in ga.

Binnenkort verlaat is, als alles goed gaat en daar ga ik wel vanuit, mijn geboortestad. Ik vertrek naar een plek in het land die mij beter past voor wat betreft rust, levensritme en inspiratie. Ik houdt van Den Haag maar de stad heeft voor mij ook een donkere kant in zich. De mogelijkheid om een verse start te maken op een plek waar ik geen persoonlijk verleden heb is er een die ik niet zal laten liggen maar die ik juist omarm.

Bij een nieuw begin hoort het afsluiten van zaken die daar aan toe zijn. Zoals mijn Writer’s Block.

Na Writer’s Block zal er onder deze domeinnaam een nieuwe persoonlijke website ontstaan waarin mijn andere uitingen worden ontsloten. WoordenStorm en Anna Ros zullen er deel vanuit gaan maken, net als het archief van Writer’s Block. Ik verdwijn dus niet van het toneel als het gaat mijn werk maar ik kom wel in andere gedaante terug. Hoe? Dat wordt de komende maanden wel duidelijk.

Alice Anna Verheij

Eline

DEM

Hugo schreef deze prachtige tekst over onze evenzo prachtige ontmoeting in Antwerpen in het kader van het project ‘Date Ex Machina’ van het Belgisch literaire tijdschrijft ‘Deus Ex Machina’. De tekst vind ik zo mooi geschreven dat ik deze met veel genoegen hier herplaats. Eline is Hugo dankbaar voor dit literaire cadeau.

~

Tempus Ex Machina

Haar rode hoed verraadt waar ze vandaan komt. Ze heeft 131 jaar gereisd om mij te ontmoeten. De plaats van afspraak is goed gekozen. Het majes-tueuze uurwerk boven het buffet van de Antwerpse Middenstatie trekt haar aandacht. Haar mondhoeken vibreren mee met de schok waarmee de grote wijzer zichzelf verzet. Deze Spoorwegkathedraal bewaart op zijn gelaat de trekken van zijn geboortetijd. Ik ontmoet een Facebookvriendin in levende lijve. Ik schenk haar mijn uitgestoken hand en voltooi mijn verwelkoming met een dunne wangkus, zoals een man zijn zuster begroet. Een bang parfum bespeur ik niet.

Mijn gestrekte vingers nodigen uit. In haar ogen lees ik welke zitplaats haar voorkeur geniet. Ze verkiest geen damesplek tegen de lambrisering van waaruit zij de ruimte kan overzien en de aandacht in haar richting in zich opnemen. Gracieus neemt zij haar hoed af en legt die samen met haar fluwelen mantel op een lege stoel. Haar koffertje zet ze naast de tafel. We schikken ons in het midden van Le Royal Café, de stationsrestauratie van Antwerpen-Centraal. Ik gun haar het uitzicht op de wandklok waarop de geschiedenis niet verstrijkt maar verspringt van minuut tot minuut.

Het appelgebak met slagroom klieft ze met rechterhand; de caffè latte nuttigt zij zonder gestrekte pink. Nonchalant betreedt ze mijn tijdsgewricht; zelfs haar sieraden zijn gepast voor het moment. We spreken over Facebook en het vervagen van grenzen. Afstand in denken is een grotere bezoeking dan eender welk verschil in levensmijlen.

‘Mag ik je Eline noemen?’

Ze neigt haar hoofd welwillend. Ik bloos. Ik ben vaker jarig geweest dan zij, weet ze. Maar toch: in haar eeuw was ik nog bijlange niet geboren. Ze verdient mijn egards, bovendien is haar oeuvre groter dan het mijne.

Ik overhandig het boek dat ik voor haar heb meegebracht. Voor mij gaat ‘Godenslaap’ over een oude vrouw die vertelt over haar liefde en ontrouw tijdens de ‘Groote Oorlog’; voor Eline is het een roman over haar toekomst.

‘‘Ach… gunst… ’14–’18…? Wat bijzonder… en dit verhaal is geschreven door een man?!’

‘Het gaat over schrijverschap.’

‘Dankjewel.’

Eline opent het deksel van haar koffertje en beantwoordt mijn aandenken met een roman van haar eigen hand: een literaire getuigenis over een volksverstrooiing in een verafgelegen tijd en ruimte.

‘Schrijf jij in het Engels?’

‘Ook.’

Ik stel voor om te lunchen in de stad. Ze neemt haar hoed en mantel. Dat rood staat haar goed en het fluweel van haar lange jas oogt avant-garde. Terwijl ze naar haar koffertje buigt, vraag ik mij af wie haar korset heeft aangesnoerd. Opeens denk ik aan baleinen, oceanen en abiotische milieu-factoren zoals weer en wind.

‘De opwarming van het klimaat laat op zich wachten.’

‘Waar gaan we heen?’

‘Brussel is mij vertrouwd,’ hoest ik terwijl ik al bij voorbaat naar mijn sigaretten tast, ‘maar in deze stad ben ik net zo vreemd als jij.’

‘Ik ben hier ooit eerder geweest, lang geleden.’

Haar mondhoeken vibreren opnieuw zoals de grote wijzer op de klok. We verlaten de Middenstatie door de zijuitgang. Via Keizerlei en Meir schrijden wij richting centrum. Eline vergelijkt het statige stedelijk erfgoed met het Londen van Victoria. Ze wil een kunstenaarsgroep oprichten in Bloomsbury, een wijk nabij Camden. Ze heeft er al over gesproken met Leslie Stephen, maar voorlopig had haar redacteur zijn handen vol met zijn pas geboren dochter Adeline Virginia.

‘Virginia Woolf?’

‘Nee, Stephen.’

Ik haal mijn schouders op. Hoe kan het bestaan dat iemand uit haar tijd een Facebook account heeft? Ik onderdruk de vraag. Het wordt hoogtijd om iets te eten. Een Italiaan wil ik haar niet aandoen. Aan de overkant lonkt een beter etablissement. De keuken blijkt nog open en het aanbod aan absint baart een blije kriebel in Eline’s onderbuik. In afwachting van een vrije tafel  bestellen we beiden een bolleke. Nog voor het nippen krijgen we een plaats toegewezen bij de lambrisering onder de wandspiegel. Ik houd mijn pas in. Ik wil weten of zij verlangt naar omringende aandacht. Ze aarzelt. Ik laat haar geen keuze. Ze neemt plaats onder de spiegel. De Antwerpse stoverij smaakt er niet minder om. Eline ontpopt.

‘Het valt niet altijd mee.’

‘Die spiegel boven je…’

‘De mensen zeggen…’

‘Als we daarin nu eens een foto maakten van onze ontmoeting…’

‘De idee is goed. Of zeg jij “het” idee?’

‘Beide is juist, maar ik voel een nuance…’

‘Welke?’

‘De mensen zeggen wat?’

‘Ze zeggen dat ik mijn kinderen te kort doe.’

‘Kinderen?’

‘Ik ben vader van drie.’

‘Vader?’

‘Ja.’

‘…’

‘Ik was man. Onderweg ben ik vrouw geworden.’

‘Vandaag?’

‘Zo snel gaat dat niet.’

Ik doop een frietje in het mayonaisepotje. Op Facebook is de scheiding tussen waarheid en fictie als caffè latte; je weet nooit waar de melk ophoudt en de koffie begint. Oog in oog spreken we verder over leven, liefde en dood. Haar tijdgeest stemt tot bezinning over de mijne. Mijn voorgeschiedenis is haar werkelijkheid. Als dessert wensen wij nog een bolleke. Daarna opent zij andermaal haar koffertje. Ze neemt haar camera obscura ter hand en maakt een fotografie van onze ontmoeting via de spiegel aan de wand.

‘Komaan, Eline, ik ken nog een bruin café op de Grote Markt.’

Ze gaat maar wat graag mee. We drinken nog een glas of twee en dat geeft me een idee. We kuieren uitgelaten naar een hallucinante plek. Daar dalen  we af. Twee ellenlange oude roltrappen brengen ons knarsend naar benêe. Daar begint de tunnel, de lange, magische tunnel naar de moderne tijd op linkeroever. Je kan er te voet naar toe. Eline legt het wormgat vast op de gevoelige plaat. Verder gaat ze niet. Ik bied haar bijna mijn arm om haar terug te leiden naar het spoor. Haar rode hoed vertelt me haar bestemming. Ik vraag me af wat voor weer het zou zijn in Den Haag. Mijn ‘date ex machina’ keert terug naar het Valkenbosplein in haar eigen tijd. Morgen tref ik haar weer op Facebook.

 

© Hugo Schellekens, 3 april 2013

1500

1500

Op 28 november 2005 schreef ik de tekst ‘1 jaar’ hier. Dit is hem:

1 jaar.

Tsja, en dan is het op 28 november ineens 1 jaar geleden.
1 jaar terug was er de wanhoop.
1 jaar terug was er de worsteling.
1 jaar terug was er geen toekomst.
1 jaar terug was er een goede vriend.
1 jaar terug was er een goed gesprek.
1 jaar terug was er een arm om mijn schouder.
1 jaar terug kwam er weer hoop.
1 jaar terug kwam er weer rust.
1 jaar terug begon mijn nieuwe leven.
En ja, dan is het ineens 1 jaar verder.
Ineens ben ik 1 jaar.
Al had het misschien 20 jaar eerder gemoeten,
het is goed zoals het is. Het is goed zoals het gaat.
Het is nu 1 jaar dat ik op weg ben.
Het is nu 1 jaar dat bijna iedereen met me meereist.
Het is nu al 1 jaar een mooie reis.
Het was een wonderlijk, spannend, soms moeilijk maar vaak mooi jaar.
Het was een jaar waarin ik veel mooie mensen heb leren kennen.
Nu na 1 jaar voel ik me zoveel sterker.
Nu 1 jaar kan ik eindelijk mezelf zijn.
Vanavond brand ik een kaars voor al die lieve mensen om me heen.
Ik ben ze dankbaar.

Alice.

Nu schrijf ik het 1500e bericht hier. Op zo’n moment leest een mens zijn eerste tekst terug. Zo nalezend kan ik me de euforie van dat moment, een jaar na mijn coming out nog goed herinneren. Het was nog voordat de stormen mij zouden treffen. Voordat het leven definitief op zijn kop ging en mijn wereld voorgoed zou veranderen. Ik was nog in veel opzichten die persoon uit mijn vorig leven. Pas op weg. Groen. Kakelvers. Pril. Juvenile.

We zijn nu een krappe 7,5 jaar verder. Ik ben 7,5 jaar verder. Mijn oude leven lijkt een eeuwigheid geleden. Ik heb op verschillende plekken gewoond, in Azië zelfs op een paalwoning tussen rijstvelden in. Liefdes kwamen en gingen, Pijn kwam en ging. Ik leerde onderweg dat een mens niet ongestraft een transitie mag doormaken zoals ik dat gedaan heb. De straf is het verlies van mensen en bezit, status en in zekere zin veiligheid. Maar de uitkomst na als die tijd is interessant genoeg nu juist een positieve.

Mijn weg sinds dat bericht van die 28e november heeft me geleerd wat vriendschappen zijn, en wat liefde is. Het heeft me geleerd dat een andere manier van leven misschien wel veel beter is dan wat ik voor die tijd dacht. Ik heb geleerd erg gelukkig te kunnen zijn met erg veel minder, ik heb geleerd dat zelfs armoede niet per sé vervelend hoeft te zijn zolang er een dak boven het hoofd is en de gezondheid goed is. Ik heb geleerd dat zonder concessies me wijden aan de kunst die ik maak me uiteindelijk zo goed als alles in mijn leven heeft gebracht. Al mijn vriendschappen en activiteiten van tegenwoordig komen voort uit het schrijfvak dat op die 28e november hier startte.

Deze schrijfplek heeft me over de wereld laten reizen, van Amerika en Egypte naar verschillende landen in Europa en uiteindelijk naar Nepal en India dat altijd in mijn hart zal zijn. Recent naar mijn eigen verleden en jeugd, naar Engeland. Dat alles in het besef dat mijn reis nog lang niet ten einde is als mij de tijd gegund wordt.

Deze schrijfplek heeft me aangezet tot het schrijven van romans. Ik ben hier opgegroeid van de lichtvoetigheid en mallotigheid van ‘Droomreis Afrika’ via de maatschappelijke thriller ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ tot het gevoelige ‘Headwind, Laxmi’s Story’ en uiteindelijk naar de trilogie ‘Lachrymae’ waar ik nu bijna een jaar mee bezig ben en die mij de komende jaren zal blijven vasthouden.

Maar het allerbelangrijkste dat deze schrijfplek me heeft gebracht is de meer dan 400.000 bezoeken waarbij mijn teksten gelezen zijn, becommentarieerd en soms vermenigvuldigd.

De komende week vertrek ik naar Londen voor ontspanning èn research ten behoeve van mijn nieuwe roman. Daarna ga ik in een onverwachte en ongewenste retraite waarover later dit jaar een boekje zal verschijnen. Er zal een radiostilte ontstaan hier die ik af en toe onderbreek met een tekst, een verhaal, een overweging of een gedicht.

Voor nu, bedankt voor het lezen van mijn teksten en de commentaren die jullie schreven. Blijf bij me, dan zal ik gewoon verder gaan.

Alice Anna Verheij

Rust. Of toch niet?

Het is alweer een tijdje terug dat ik iets schreef op deze plek. Voor de meesten zal het er op lijken dat ik mijn schrijfactiviteiten aan het verminderen ben. Niets is echter minder waar. De werkelijkheid is dat er wellicht een soort kantelpunt in mijn werk aan de orde is. Ik merk dat ik zelf minder behoefte heb om hier werk te delen èn ik merk dat ik het juist veel drukker heb gekregen met schrijven. Zelf denk ik dat het te maken heeft met een andere fase in mijn leven. Zoiets behoeft analyse.

anna-pencil3

Vorig jaar werd ik vijftig en dat heeft nogal wat aangericht bij me. Emotioneel wel te verstaan. Waar ik mij de afgelopen tien jaar staande heb weten te houden door te blijven werken aan nieuwe projecten en het dagelijks schrijven van korte teksten, gedichten en columns is er n een andere dynamiek gekomen. In een andere wereld zou zoiets professionalisering genoemd worden of de groei naar volwassenheid.

In 2004 stortte mijn toenmalige wereld definitief in. De scheuren in het bouwwerk waren decennialang groter en groter geworden en mijn kracht om ondanks die scheuren de façade in stand te houden evenredig afgenomen. November 2004, een maand die mij altijd bij zal blijven. Het halfjaar voorafgaand aan de grote crash was in toenemende mate zwaar voor me en na de wanhoop van september en oktober 2004 was er slechts een diep donker gat gebleven. Geen idee waarom ik trouwens nu hierover schrijf.

Vanaf 24 november 2004 zou mijn wereld gaan veranderen. Het werd, en dat kon ik onmogelijk voorzien, een rollercoaster waar ik niet meer aan kon ontsnappen. Jaren gesprekken met psychologen zouden volgen en een ‘transitie’ zoals dat schijnbaar mooi wordt omschreven kwam op gang. Alles gericht op het fysieke. Goed drie jaar later was de eerste grote storm voorbij en lagen er al wat schepen op de kade geslagen. Het einde van een huwelijk, het einde van een gezinsleven, het einde van de eigen bedrijven, het einde van een leven dat op een manier ingericht was dat ik er aan onderdoor was gegaan. Weer drie jaar later was de put dieper geworden. Van betrekkelijke welstand kwam er de armoedeval. Nooit gedacht dat die zo diep kon zijn. Er kwamen relaties die niet stand hielden. Wellicht omdat ik daar niet aan toe was, misschien simpelweg omdat ik mezelf weer opnieuw moest leren kennen, en vrijwel zeker een  combinatie van beide. Van bedrijven kwijt en een lijf dat niet deed wat er van verwacht werd, naar een nieuw en ander leven.

Ik heb het moeilijk gehad en ondanks de mensen om me heen die soms wisselden heb ik me eigenlijk al die tijd alleen en verlaten gevoeld. Ik vluchtte naar mijn geboortestad, naar mijn moeder. Mijn moeder stierf. Ik vluchtte naar de andere kant van de wereld om iets te doen dat ik niet eerder had gedaan en om naar nieuwe bronnen in mijzelf te zoeken. Ik kwam, werd vijftig en ziek. Niet alleen die bijna tien jaar onafgebroken ingrijpende veranderingen in mijn leven maar ook de inmiddels ontstane armoede hebben een tol geeist. Galstenen en een plekje op de maagwand dat er niet moet zijn, een gebit dat achteruit gaat zonder dat er mogelijkheden zijn om het goed aan te pakken of te doorstaan. Dus zo slijt een mens.

Ik dacht het vorige week nog: dus zo slijt een mens.

Afgelopen december was zwaar. Wat heb ik me vergeten gevoeld en wat een onzinnige gedachte is dat eigenlijk met zoveel bijzondere mensen om me heen. Maar er is iets veranderd in me. Het lijkt wel of er een soort dwang aan het wegvallen is. Waar de afgelopen ruim zeven jaren tijdens die lange storm ik wanhopig verlangde naar gezelschap is dat veranderd in de behoefte om alleen te zijn. Veel alleen te zijn. Hoezeer gezelschap juist fijn is, de momenten dat ik weg wil kruipen achter een schrijftafel of typemachine om gewoon te doen wat ik hoor te doen zijn aan het toenemen.

Dat drukt zich uit in verminderde activiteit op deze plek. Er komt gewoon minder in aanmerking hier gepubliceerd te worden. Naarmate ik meer schrijf ben ik onzekerder en ontevredener over wat ik schrijf. Naarmate ik meer werk aan het manuscript dat op mijn schrijftafel ligt merk ik dat er meer en meer van mijzelf in dat manuscript verdwijnt. Er blijft simpelweg minder over om hier te plaatsen.

Het is niet zo dat ik minder doe dan voorheen. Integendeel. Waar in het verleden de projecten die ik deed vooral solistisch van karakter waren zijn mijn huidige projecten op dat manuscript na vooral projecten waarin ik met anderen samenwerk. Documentaires, een toneelscript en wellicht nog eentje, een reisgids in het Engels en een kleinkunstprogramma voor op het kleine podium, ik maak ze niet alleen maar samen met begaafde kunstenaars. Gezelschap is voor mij vooral samen maken geworden. De spiegel daarvan is het grote soloproject van die trilogie waar het eerste deel in manuscript vorm langzaam vordert.

Maar er is meer. De behoefte het leven te delen met een ander is groter geworden. Verdiept vooral. Niet in de vorm van een behoefte in permanente lijfelijke aanwezigheid maar juist in de behoefte aan het delen van de diepere emoties die mijn schrijf, foto en filmwerk met zich meebrengen. En er is de keuze om zonder enig voorbehoud me uitsluitend nog te willen bezig houden met mijn kunst. Zonder voorbehoud wat zoveel wil zeggen dat ik mijn leven er op ingericht heb om dat te doen. Terug getrokken op een klein gebied in betrekkelijke afzondering. Dat terwijl afzondering nu juist zo bedreigen voor me is. De beweging van de drukte weg naar een verdieping toe ervaar ik als onomkeerbaar en vormend. Maar ook als angstig omdat mijn eigen emoties daarbij mij soms bang maken. Het gevoel iets te schrijven dat niet zonder gevolgen voor mezelf kan blijven is als de rand van een klif die hoe gevaarlijk ook, blijft aantrekken want die diepte wil ik zien.

En juist nu, juist nu merk ik de slijtage aan mijn lijf. De inmiddels bijna dagelijkse fysieke pijn die je leert te aanvaarden en de angst dat het uiteindelijk te vroeg fout gaat. Het is een irrationele angst maar ratio is niet wat me stuurt. Er ligt nog zoveel werk te wachten en er zijn nog zoveel zinnen te schrijven. Over een paar maanden komt er een film van me op televisie gemaakt met een collega filmmaakster. Aan het eind van het jaar hoop ik het eerste manuscript van de trilogie klaar te hebben en wellicht nog een tweetal korte documentaires, dat toneelstuk en die twee novelles. Tel ik de film- en schrijfdagen bij elkaar op dan blijft er weinig ruimte om hier nog te schrijven.

Er zal dus hier een tijdlang minder nieuw werk verschijnen. Mijn publicaties verschuiven tegen de stroom van de tijd in van het internet naar het papier en het beeld. Voor de lezers en kijkers hier zal dat betekenen dat als er prijs gesteld wordt op mijn teksten en beelden, er meer op uit getrokken zal moeten worden. Het zou fijn zijn als dat ook gebeurt. Ondertussen zal ik hier toch nog wel met enige regelmaat publiceren maar de frequentie is al gedaald en zal dat zeker nog verder doen. Deze plek zal meer en meer een plaats worden voor aankodigingen en verwijzingen naar werk dat ik elders publiceer, exposeer, vertoon of opvoer.

© 2013 Alice Anna

Writer’s Block in 2012.

The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2012 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

19,000 people fit into the new Barclays Center to see Jay-Z perform. This blog was viewed about 120.000 times in 2012. If it were a concert at the Barclays Center, it would take about 6 sold-out performances for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Boeddhisme in Nederland: zweefteven, roddel en achterklap.

Even vooraf: ik ben geen Boeddhist. Het Nepalese grapje ‘Do you know the Buddha? He was a great businessman’ is aan mij niet zo besteed en enig belang ontbreekt mij om te doen waar ik al een hele tijd zin in heb:

Een aantal zogenaamd journalistieke boeddhisten met de koppen tegen elkaar rammen.

Dat is inderdaad weinig Boeddhistisch maar o zo Hollands nuchter. Want wat is er aan de hand in Holland-Boeddhistenland?

Enige tijd geleden benaderde een nieuw online medium me naar aanleiding van mijn kritiek op het mensenrechtenbeleid, of eigenlijk de onderstreping van het wanbeleid op dat gebied, van het petieterig kleine koninkrijkje Bhutan in de Himalayas. Een landje dat het presteerde om zowat 20% van de eigen bevolking in ballingschap te sturen en daarin persisteert.

En zodoende sprak ik met twee ambitieuze heren die een journalistiek platform wilden maken om in Nederland het Boeddhisme, wat ze zelf aangaven te belijden, kritisch doch met journalistiek verantwoorde blik te beschouwen. De noodzaak daartoe vonden ze in de weigering van organisaties als de Boeddhistische Omroep die betaald wordt met geld van de publieke omroep, uw en mijn geld dus, om ook maar één kritisch bericht over het Boeddhisme te laten zien of horen. ‘Open Boeddhisme‘ was geboren. Een beetje rare naam overigens want de tegenstrijdigheid is nogal groot in die naam gegeven het toch vrij extreem gesloten karakter van het Boeddhisme. Het is overigens een dappere poging.

De mannen hadden wel een beetje gelijk natuurlijk want inderdaad, ook ik was daar tegenaan gelopen in het kader van de kritische documentaire die ik maak. Overigens neem ik daarin geen stelling tegen het Boeddhisme op zich want dat doe ik nergens simpelweg omdat ik een aantal aspecten van het Boeddhisme begrijp èn omarm (zonder me Boeddhist te noemen) en het onderwerp van mijn film er in directe zin niet zo bar veel mee te maken heeft. Wel stel ik vast dat het Boeddhisme zeker niet gespeend is van gewelddadigheid, genderongelijkheid, homo- en transfobie en rascisme. En daar sta ik niet alleen in maar weet ik me in die vaststelling gesteund door de nodige kenners, de geschiedenis en het besef dat het Boeddhisme zich gewoon in het gezelschap bevindt van alle andere religies waar dogmatiek nu eenmaal impliciet is.

Edoch, de website van Open Boeddhisme een tijdje volgend vallen een paar zaken direct op. Zo is er een onjournalistieke fixatie op slechts drie onderwerpen en is daardoor alle andere informatie rond het Boeddhisme in Nederland gemarginaliseerd, letterlijk verstopt in submenutjes terwijl de redactioneeltjes te frequent eendimensionaal zijn. De website lijkt een soort kruistocht te voeren tegen de BOS (Boeddhistische Omroep Stichting), BUN (Boeddhistische Unie Nederland) en BZI (Boeddhistische Zendende Instantie). Er is een overmaat van artikelen over belangenverstrengeling (die er vast en zeker is in een dergelijke kleine gemeenschap), het falen in het Nederlandse gevangeniswezen door de BZI als het om geestelijke ondersteuning gaat en de bizarre verbindingen tussen de genoemde drieletter woordige clubjes. Er deugd in ieder geval heel erg weinig van de elkaar financieel overind houdende organisaties, het extreme gebrek aan transparantie en de vage bestuursstructuren die eerder aan politbureaus doen denken dan aan netjes georganiseerde organisaties.

Weinig verlicht in dat wereldje allemaal, zal ik maar zeggen.

De reacties van die drieletter clubjes op de website van Open Boeddhisme liegen er niet om. Roddel en achterklap is hun deel en het Boeddhistisch Dagblad (een in ieder geval inhoudelijk diverser medium waarin overigens ook enige zelfkritiek op het Boeddhisme zorgvuldig wordt vermeden) is volgens de heren overgegaan tot censuur ten opzichte van mensen die reageren en Open Boeddhisme als bron vermelden.

De BOS, ach de BOS, de BOS dus, weigert de Open Boeddhisten de mogelijkheid in beeld of op de radio te komen en de BUN en BZI voeren zo lijkt het een loopgravenoorlog met de mannen. Natuurlijk blijft het Boeddhistische wereldje in Nederland zich vooral uiten in zweefteverigheid als het gaat over het geluk van de mens in hun bruto nationaal gelukkige wereld. Maar van een afstandje is vast te stellen dat het eigenlijk een vrij donker wereldje geworden is binnen het formele segment van het polder-, tulpen- of klei Boeddhisme. Een wereldje van roddel, achterklap, beschimping, verdachtmakingen, ruzie, en vampirisme (want het lijkt er ernstig op dat een aantal mensen elkaars bloed wel kunnen drinken inmiddels).

In die donkerte is enige verlichting bepaald nuttig maar lijkt ook uitgesloten te zijn binnen deze impliciet gesloten gemeenschap. Het beeld dat ontstaat als de spade een stukje dieper in de Boeddhistische klei wordt gestoken is dat van mensen die in de praktijk niet kunnen belijden wat ze pretenderen. In Nederland geen door giften overeind gehouden kloosters en maatschappelijk geaccepteerde bedelmonniken maar nu juist commercieel opererende Sanghas (in dit landje zijn dat gemeenschappen van vooral leken Boeddhisten die heel mindfull zijn, in Azië gemeenschappen van Boeddhistische monniken of nonnen). In Nederland wordt wel weinig verlicht elkaar het leven zuur gemaakt en in Nederland is zelfkritiek geen usance. Wat dat is negatief en derhalve niet verlicht. Het tapijt waaronder de rommel geschoven is blijkt zwaar.

Dat polder Boeddhisme heeft overigens voor de oppervlakkige maar zeker voor de diepgravender blik geen lor uit te staan met het Boeddhisme zoals dat in Azië gepraktiseerd wordt. Nederland is daarin niet anders dan andere westerse landen waar er door een oranje brilletje gekeken wordt naar dat ‘vreedzame en mystieke’ geloof, maar datzelfde brilletje donker en ondoorzichtig wordt als het gaat om het geweld dat er in Azië van datzelfde boeddhisme uit gaat. In het Boeddhistisch Dagblad geen artikelen over het openlijk rascisme in Birma onder Aung San Sui Kyi’s partij en bij de Boeddhistische monniken die Islamitische hulporganisaties de toegang tot het gebied weigeren waar minstens een half miljoen Islamieten verrekken in vluchtelingenkampen onder mensonterende omstandigheden. Weggejaagd uit hun huizen door Boeddhisten. Geen openbare discussies over het geweld van de Birmese én de Bhutaanse regeringen tegen mensen met een andere religie. Geen woord over de zowat één miljoen vluchtelingen die vanuit Bhoeddistische landen op gang is gekomen in de laatste twintig jaar en waar de rest van de wereld voor opdraait. Geen objectief geluid over de waanzinnige corruptie onder de Tibetanen buiten Tibet en geen artikel over de diep trieste wijze waarop in Aziatisch landen diezelfde zo verlichte boeddhistische gemeenschappen omgaan met minder validen en ouderen.

Om maar eens een paar zaken te noemen.

Ach, zoals gezegd ben ik geen Boeddhist maar sinds ik de zelfverklaarde Boeddhist Erica Terpstra de hand heb zien schudden van Dago Tshering, de Bhutaanse afgezant van de premier aldaar én een gedocumenteerd mensenrechtenschender, wil ik dat ook niet zijn. Bloed aan de handen blijft immers plakken aan de geest. Overigens is het interessant om te constateren dat ook bij Open Boeddhisme de kritiek op Bhutan verdwenen lijkt te zijn naar de marge want die ‘factcheck’ is er dus nooit gekomen. Toch niet zo open dus blijkbaar.

© 2012 Alice Anna Verheij

Dutch press: ‘Birma’ or ‘Myanmar’?

In 1995 the Birmese military junta changed the name of the country into ‘Myanmar’. An age old name for the area in South Asia that now is Birma (Dutch spelling). That name was not recognized by the United States, many other countries at the United Nations and many (western) media.

Ever since that last group, the media, have been using the name ‘Birma’, partly to support the Birmese opposition that wanted (more) freedom for the people in Birma and to support the honorable Mrs. Aung San Suu Kyi.

Today that same Aung San Sui Kyi pleaded for the release of the Russian popband Pussy Riot. And the media name her ‘Birmese opposition leader’. And she certainly is that. But not the Dutch news website NU.nl. They seem to be oblivous of the value of the name ‘Birma’ for the Birmese people. And so they published the following:

Mrs. “Suu Kyi”, her name obviously being too loong or complicated to list properly in the title, is a Myanmarese opposition leader. According to that news site. NU.nl is building on a reputation of shallowness as they frequently display a total lack for recent history, and this to be just another error in their list of errors. Or is there something else happening?

Remember my comments concerning Dutch journalism and the lack of checks and balances in the editorial teams of the major Dutch newspapers and news websites? Some time ago I wrote a rant on this website against the Dutch journalistic practice of cut-and-paste-journalism. Meaning the unchecked republication of news as formulated by the known press agencies and most notoriously the ANP (Algemeen Nederlands Persbureau, the Dutch Press Agency and Hollands version of AFP and Reuters).

And they did it again. It is not only NU.nl but it is also a list of known Dutch newspapers including de Telegraaf, Wegener newspapers, and a list of news sites still holding on to the cut’n’paste journalism practice. Because the source of the ‘Myanmarese’ in stead of ‘Birmese’ politically sensitive error is that ANP news agency. (Compliments to the ‘white raven’ newspaper Algemeen Dagblad (www.ad.nl) who rephrased the ANP article and corrected it (seemingly based on AFP article).

So there we are. They did it again. The ANP again made an error and all the Dutch press just reprints or republishes that error because they DO NOT CHECK! Again this is a small demonstration of the lack of editorial quality of the Dutch press. For the Dutch readers this obviously means that if they value proper news handling and reporting they simply cannot trust the Dutch news media. Because they just copy’n’paste everything without checking and as such multiply errors without any limitation. The other issue with this is of course that nowadays all media have become ‘parrot-media’. They report literally the same information, they do not check that information and do not even rephrase that information.

Thank the Lord for internet where conscious readers can turn to real news media for proper reporting based on checks and balances and editorial effort in bringing quality news. For me it just underlines why I nowadays more frequently turn to my media selection consisting of Al Jazeera, BBC News, CNN, ITN, Wachington Post, New Yorker Magazine, Huffington Post, AFP, The Indian Times amongst others. Because obviously we can not trust our local media anymore.

Alice Anna Verheij © 2012

Americans.

It’s one of those days today. When you live outside the US, like most people do, you’ll know what I mean. It’s another ‘I hate that US attitude’ day.

Mind you all, I love a lot of Americans. Play their music a lot, Hemingway is my all time fav writer and I happen to work on a China built Mac although I know it’s cramped with Foxconn parts and assembled in Chinese slavery. The bloody thing does work amazingly well however. Americans (and I mean the guys up north of that lengthy continent) make pretty good stuff. Well engineered and well built (by their slaves abroad who are by default also my slaves). The problem I have with ‘Americans’ is that I hate their globalistic politics and their bloody arrogant attitude towards the rest of the world.

True, power outtages are not as intense in the ‘well managed’ US as they are in less well managed India. And also true, they know how to bomb terrorists and dictators. But they also seem to think that they own the whole bloody world. And they don’t.

At least, in the past decades the US has had to leave a couple of south American countries, Vietnam and the rest of south east Asia, Iraq, Mogadishu and a couple of yet unmentioned hell holes likes dogs with their tails in between their legs. For good reasons because whereever they seem to drop their Marines they inadvertently end up blowing the shit out of everything around them devastating the countries they are saying they are helping and becoming the most hated invaders those countries have ever seen.

But that is not the main reason why I do get fed up with them.

Thing is, even on the Net they seem to think that they own the place. Which they don’t. Not only in the big things concerning internet like privacy which they seem to care less about but also in those little annoying things. Like websites that are addressing people globally but built in such a manner that they simply seem to assume that their visitors are Americans too. Which they obviously are not in many cases. Take this one for instance:

www.dreamactivist.org

A nice little petition site build and managed by students with obviously good intentions. But without clear thinking what the damned Internet is all about. They petition on things. Like getting a gay guy out of custody in a transit center to prevent him to be send to his native country which would most certainly lead to his untimely death. It is a good cause to petition for. A really good cause because the man has as much right to live as anyone else.

So I want to support them in their petition. It’s a webthing so I start filling in the blanks on their petition form and there it pops up right in front of me. The all time ultimate US centric invented in sheer arrogance entry field for the ZIP code. A forced field that surrounds the whole communication and petitioning thing as a Star Wars force field. Or was it Star Trek? You simply cannot get past the damned field without cheating. Pretending to be in the US and denying that you’re from outside that monetary power jail being a non US citizen from another country willing to support a great cause. So I fill in 10001 as my now personal US ZIP code. Not having a fucking clue where 10001 points to. O wait, it’s New York.

So as of today I am Zip code wise a New Yorker living mid town near Broadway . One of those damned Americans. But only on the Net of course.

© 2012 Alice Anna

PS The petition I filled in did arrive in the emailbox of the right adressee. They’re so damned efficient these Americans. 😉

Ik ben mezelf (gastblog op Cinephilia).

Verschenen op het Cinephilia blog:

Drie woorden gaf ze me. Gemene woorden in hun onderlinge samenhang. Ik – ben – mezelf – in deze volgorde. Ze zijn namelijk wel waar en tegelijk niet waar. Natuurlijk, het is een gegeven dat ik ben wie ik ben maar waarom brengen die woorden me dan meteen aan het twijfelen? Waarom maken ze dat ik me onbehaaglijk voel? Is het de impliciete zelfdefiniëring die ze inhouden? Is het dat als ik ze lees dat ik dan als vanzelf gedwongen wordt om na te denken wat ‘mezelf’ dan is? Is het dat ze een kader zetten om mijn persoon? Het voelt wel zo in ieder geval. Want aan mezelf kan ik niet ontsnappen. Ik ben mijn eigen gevangenis. Het rare is dat ik soms weleens verlang naar een meervoudige persoonlijkheid. Naar het vermogen een schakelaartje om te kunnen halen en dan ineens een heel ander mens te zijn. Met een ander verleden, een ander heden en een andere toekomst. Mits ik het schakelaartje ook weer in de beginstand terug kan zetten natuurlijk.

Mezelf. Dat is een soort uitgewerkte ik. Een ingevulde en omschreven vorm die bepaald wat ik ben, en hoe ik dat ben en wat ik kan en wat me onmogelijk is. Waar een talentje zit en waar de waanzin heerst. Is mezelf die vrouw die me in de spiegel aankijkt met regelmatig een rimpeltje meer? Of die vrouw met een roos in haar haar die theater wil maken? Of is ze die kwetsbare wat eenzame persoon die een diep verlangen koestert als een oester, gesloten in een krampachtige beklemming? Waarom roept dat woord vragen op en geeft het me geen antwoorden? Het is moeilijk om mezelf te omschrijven laat staan daar oprecht in te blijven. Het is me misschien wel onmogelijk om zonder verbloeming vast te stellen wie die ‘ik’ is die in mij huist. Ik kan er strikt visueel naar kijken en dan zie ik blauwe ogen en benen die er bepaald mogen zijn, maar ook een beetje overgewicht en de constante dreiging van een eerste grijze haar. Rimpeltjes om mijn ogen waar ik soms van hou en dat moedervlekje. O ja, die vlekjes en plekjes die ik zo goed ken omdat ze zo van mij zijn. Iedereen heeft dat en iedereen kent ze van zichzelf. De gelukkigen onder ons weten ze ook van een ander te vinden. Tenminste dat bedenk ik me nu.

Voorbij het uiterlijk ben ik misschien wat ik doe. Maar wat doe ik eigenlijk? Ben ik niet alleen maar aan het overleven op de mij best mogelijke manier? Natuurlijk, ik schrijf en film en fotografeer. Soms maak ik een lied en heel soms zing ik het ook. Ik hou er van om in het centrum te staan en als ik dit opschrijf haat ik dat als een narcistische eigenschap. Maar ik ben het wel. Praat ik teveel en luister ik te weinig? Ben ik te onrustig voor anderen? Is dat het waarom ik naast die buitenkant die altijd bezig lijkt dat eenzame binnenkantje heb? Maar iedereen is toch eigenlijk eenzaam. Iedereen moet het toch uiteindelijk zelf doen in dat gekke leven. Ik – ben – mezelf: die rotzin doet me graven en puzzelen, ze maakt me onrustig. Ik besef dat ik niet jong meer ben maar oud ben ik ook niet. Ik weet dat ik vrouw ben maar niet altijd of niet helemaal. Ik denk dat ik een kunstenares ben maar wordt bang van de consequentie. Wat weet ik nu helemaal van mezelf? Mijn imperfecties, ja die ken ik maar al te goed. Ik som ze maar liever niet op. Ik heb kinderen maar ben ik dan een moeder of een vader?

Ach, ik ben mijn boeken en mijn foto’s en ik ben mijn films. Dat is immers wat er van me te zien is. Wat ik wil dat er van me te zien is. Ik ben een denker en misschien piekeraar bij tijd en wijle. Ik ben dan misschien wel mezelf maar ik ben niet vanzelfsprekend. Wil dat ook niet zijn. Ik haat het gemiddelde, het grijze en grauwe, het simplisme in de taal, het kader van het beeld en het virtuele hok waarin de mens zichzelf plaatst of geplaatst wordt. Ik verafschuw de domheid en het gebrek aan moeite die veel geesten teisteren en laat verworden tot ‘de man in de straat’, die universele gemiddelde onnadenkende almaar consumerende en vegeterende beeldbuisslaven. Verdomme, ik ben mijn boze zelf. Nog steeds die boze, die gekwetste, kwade, verdrietige zelf. Maar dan kijk ik voor alle zekerheid nog even naar die foto van een zondag geleden.

Ik zie een vrouw van middelbare leeftijd. Het haar naar achteren in een soort wrong met rozen er in gestoken. Zorgvuldig gekleed en een klein beetje, niet opvallend, opgemaakt. Met een klein metalen brilletje. Het hoofd licht achterover gekanteld terwijl in haar hand een microfoon wacht op het aankomend gebruik. Ze geniet en dat is te zien. De ogen stralen rust uit en een lichte glimlach geeft de indruk van gelukzaligheid. Ze zit in een tuin, er klinkt muziek en poëzie. Er zijn vrienden en vriendinnen om haar heen. Ze is op haar plek. Ze is haarzelf. Ik ben mezelf.

© 2012 Alice Anna Verheij

In de balzaal.

Als antwoord op een facebook verzoek van de Haagse Poëzieroute


Balzaal in Empire stijl, paleis Kneuterdijk, Den Haag.

Verzuild
wit gepleisterd
cassetten ton
met achter
elk gordijn
vast een spion

Bekleed
geel gelakt
planken vlak
er op een
blauwtje
gelopen vak

Opgehangen
glas geblazen
kunstig licht
in ’t midden
dans jij
zonder gewicht

© 2012 Alice Anna Verheij

Ernie and Bert suspected of fraud.

Nothing seems sacred anymore these days.

According to reliable sources in Pakistan a huge fraud at Sesamestreet was recently uncovered by the Pakistani police. In spite of Obama’s recent drone attacks this acknowledges the fact that there still is police in Pakistan working on very important cases. Of course the United States have retalliated in the strongest possible manner for the Pakistan Sesamestreet Fraud. It seems that the Pakistani Ernie and Bert, who are as everyone knows the producers of the childrens television show, have been arrested as they seem to have used the american dollars to pay of their debts.

And as the US is a bit sensitive on the dollar the Obama administration immediately increased diplomatic and military pressure on Pakistan once it became clear the dollars were leaking at the Sesamestreet headoffice. After a massive fluffy hunt the Pakistani police have been able to arrest the perpetrators who seemed to be employed by the Rafi Peer Theatre Workshop. Although Pakistan Today claims that it is the little and übercute Elmo who has been caught with his hand in the USAID cookie jar (he is perceived to be quicker noadays than Cookie Monster on that) it is obvious that it were in fact Ernie and Bert who have become the real suspects now.

The Pakistan Children’s TV channel claims not to be involved but according to Kermit the current ceo of PCTV, miss Piggy, has been playing a doubtful role in the past concerning commercial deals with Ernie and Bert. The connection with Super Grover and Cookie Monster is also currently being investigated just like the activities of Elmo althoug he now is no longer the focus of the ongoing investigation.

The Pakistani Rafi Peer Theatre Workshop

Currently it is impossible to assertain the damage done by the two Sesamestreet villains. What is clear however is that the 20 million dollar of USAID allotted US tax payers money is not completely used to create the agreed 78 episodes of Sesamestreet Pakistan. How much of that 20 million has been used by the whole Sesamestreet family remains to be found out. The Peerzada’s (the real names of the Sesamestreet family in Pakistan) as a close family of course appointed their own relatives in all relevant places in the production company thereby shifting funds into the family members NIB Bank Pakistan bank accounts.

Ernie and Bert are now in Lahore prison being questioned by the Pakistan police with support of Obama’s Secret Service who have abandoned the Colombian brothel research program recently. According to Lahore police they still deny all accusations and state that they are only puppets in a larger scheme. But according to sources they will soon be transfered to Guantanamo Bay for further interrogation by the US military as suspects of economic terrorism.

Alice Anna Verheij © 2012

Begrijpt Gerrit Komrij de wereld niet meer?

Op 19 mei schreef Gerrit Komrij, U weet wel die gelauwerde schrijvende oude man, een frutseltje in de NRC over WikiPedia. Nu ja, eigenlijk over de teloorgang van de encyclopedieverkoper. Het is een Keeniaans* stukje waarin nieuwe media en het gebruik ervan neergezet worden als de kwade genius achter de algehele vervlakking in de maatschappij en het denken.

Hier is het nog eens na te lezen.

Het stukje is een oude mannen zuurpruimen stukje wat mij betreft. Typisch een schrijfseltje van iemand die niet begrepen heeft hoe diezelfde media ook een verrijking is en nieuwe mogelijkheden schept voor heel veel mensen. Natuurlijk is er veel af te dingen op diepgang en kwaliteit van informatie bij Wikipedia en de ‘diepgang’ van facebook. Maar daar gaat het niet om. Want het is heel erg gemakkelijk en ook heel erg traditioneel om je af te zetten tegen technologische mogelijkheden die plotsklaps beschikbaar komen voor de massa. Met de boekdrukkunst, de trein, de auto en de telefoon was dat niet anders.

Komrij’s fulmineren tegen Wikipedia klinkt een beetje als de commentaren van salonjonkers op het gebruik van de telefoon om een gesprek te voeren. Immers, toen Bell en consorten de telefonie naar de massa brachten stonden er de toenmalige kranten ook stukjes van stukjesschrijvers dat die apparaten slecht oppervlakkigheid zouden brengen.

Wat de Komrij’s van deze wereld vergeten (zie ook mijn eerdere teksten over Andrew Keen) is dat het niet gaat om het banale scharrelgebruik van Wikipedia, facebook en verwante toepassingen maar dat het gaat om het intelligente gebruik er van. Gebruik waarbij de geboden mogelijkeheden voor informatievergaring en communicatie worden toegepast en aangevuld voor een specifiek doel. Een paar voorbeelden.

Op dit moment schrijf ik aan een roman over een schildersmodel aan het eind van de negentiende eeuw en het begin van de twintigste in het post Victoriaanse Londen. Ik doe natuurlijk onderzoek om me in te leven in die tijd, de personen, de kunst en de maatschappelijke verhoudingen. Mijn bronnen zijn daarbij natuurlijk de zoekmachines (altijd meer dan één natuurlijk), specifieke websites, Wikipedia, Youtube en uiteindelijk na verloop van tijd mensen die ik op die wijze weet te traceren die me verder kunnen helpen.

Ander voorbeeld. Ik ben mijn film aan het afmonteren. Het is een documentaire over vluchtelingen uit Bhutan die decennialang in kampen in Nepal gewoond hebben en nu over de hele wereld in diaspora gebracht worden door de internationale gemeenschap. Mijn belangrijkste communicatiemiddelen met hun is – wanneer ik niet ter plaatse ben – facebook, yahoo en email. Dat zo ‘oppevlakkige’ facebook is in dit geval zonder meer een stevige navelstreng waardoor ik heel snel informatie krijg over de situatie in en rond de vluchtelingenkampen en contacten opbouw en vast houdt met de mensen waar mijn film over gaat die werkelijk van Alaska tot Nieuw Zeeland zijn verstrooid.

Gerrit Komrij is in zijn NRC stukje veels te kort door de bocht en laat eigenlijk vooral zijn eigen beperkingen zien in omgaan met nieuwe media. Het verbaasd me dat een dergelijk flinterdun en al te gemakkelijk stukje de NRC haalt. Maar ja, die krant is natuurlijk ook wat aan het vervlakken. Toch?

Alice © 2012

* Keeniaans – naar Andrew Keen, zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Andrew_Keen

The Color Red.

A couple of days ago I mentioned on my facebook timeline I would dress in red on Queensday. I meant that as a counterpoint to the royalist orange that many people wear that day. I am not a royalist and I love red. It is my favorite color ever since my travels to Nepal and India where the red is deeper and stronger than anywhere in the world. I have a red sari here that is flaming compared to the poor red of the west.

Anyway, someone responded with a humorous remark ‘slutty‘. Obviously made out of western thinking where as one might know red and black are associated with whores.

It was, seen from my perspective, a stupid and out of place remark. First of all, I’m not slutty and especially when I’m dressed in red I am far from that, but that wasn’t my objection. My objection to the one-word-statement was that is was typical western thinking showing off. So I countered and stated that the remark was ‘bollocks’. As it obviously was.

This resulted in a somewhat heated debate started of by the initial respondent about feminism, femininity, modern thinking, social and cultural color coding and a whole lot of other thoughts and ideas that she obviously wanted to vent. The reason why she decided to start of that debate is still beyond me as I only stated to dress in red in stead of orange… Things really are far less complicated than some people tend to think.

To cut it short, the discussion ended with one lady becoming moralistic towards me and the one who started it all off becoming like a preacher or tutor assuming all kinds of things about how I think and to what extend I conform to ‘traditional western’ ideas. Off course, in the end I deleted the discussion. It had gotten out of hand and to be quite frank I felt offended by it. Question is of course: why did I feel offended?

There are a few answers to that.

I guess I felt offended because someone stated that I would dress conformistic to western cultural ideas. Which is in it own right complete bollocks. Because I don’t. I tend to dress like I tend to dress and that involves frequently being dressed in Nepali clothes in stead of western clothes. They suit me and define me just as much as western clothes do. And the other obviously has no idea about my associations about this color. I wear for instance a small red bead around my left wrist (I write with my left hand). It is an old Hindu custom to have a bead tied around the wrist by a friend for protection and blessing. And only true friends are allowed to tie it around my wrist and it must be red. In the accompanying text later this is explained in more detail.

Secondly I felt offended because my interpretation and ideas concerning color (in this case red) where shoved aside without responding to my arguments. Red for me is a color of passion and that should be translated into values like courage, strength, determination and self confidence. Not into cheap western words like slutty, whorish or anything like that. I denounce that type of western over sexualized coding of common concepts like color (or art).

Thirdly, I felt offended because – and that is quite funny I think – I felt that barging in on a simple facebook statement felt like invading privacy. Which is of course total crap on my side because facebook and privacy of ones timeline are opposites.

I suppose it’s good I got rid of that crazy discussion on facebook. It was nothing more than an outlet of someone else trying to push ideas on my timeline that are beyond me. No offence Anne, I still think you’re responses are non sense. From my perspective.

Alice © 2012

For anyone interested, this is a good text about the color red in Hindu culture, it describes pretty much mu associations with red. It was written by Kate Smith who maintains the interesting website www.sensationalcolor.com which is quite edcuational concerning color an culture.

The color of love, seduction and power, red has been symbolic in many a culture. A dynamism innately aligned with the color has been interpreted and followed across the globe.
The devilish connotations of red in the west are amusingly juxtaposed by the traditional bearings of red in the east.
The color red has played an instrumental role in Hindu customs and beliefs, perhaps the most ceremonious one being in the life of a married woman. A girl’s arrival into her role as the married woman is symbolized by the almost red henna on her hands and is sealed with the pinch of red powder sindoor on her head. Matrimonial bliss and a promise of togetherness are all sealed by the warmth and binding power of the red drape and red accessories. The bride’s first step into her new home is characterized by the ritual of her having to dip her feet in red water and walk bare feet on the floor of the house to symbolize the beginning of her new role.

Cinema in India reflects this home grown custom of Indian brides bedecked in red bangles and saris, and the ceremonial kiosk showered with red roses. It’s almost the most powerful symbol of leaving behind one’s adolescence and stepping into womanhood and, eventually, motherhood.

The red vermillion is also used as a ritual mark while greeting guests or family members at a festival or simply into your home. The red tilak while sometimes used as a symbol of ‘blessing’ from an elderly to a youngster is also used in many customary functions. The customs include traditional Indian festivals such as Raksha Bandhan (the festival that celebrates the bond between brothers and sisters) and Durga Puja.

The tika, in theory, has to do with the third eye of Lord Shiva, the destroyer, one of the most revered Indian gods and part of the Trinity. The third eye is in tandem with Lord Shiva’s third eye opening to beckon the end of the world. However its customary significance is that of the all-seeing, all-pervading power that protects the inner wisdom of those that it’s applied on.
The red tika is replaced by a tiny red dot on the foreheads of married women who place this ‘bindi’ between the brows to symbolize spirituality. The bindi in particular is a symbol of feminine energy and supposed to protect both the wife and the husband. Although bindis have gone far from the traditional red circle, tradition and customs keep it alive at many places.

It is also a part of Indian custom to tie a long red string around the wrist of loved ones during prayer as a mark of protection and to safeguard against the evil eye. Individuals wear it for a month till the thread wears off.
Red in mythology denotes bravery, protection and strength. Red powder is often showered on deities at temples during prayer. The colored powder therefore has become a hugely intrinsic part of Indian culture.
Indian customs and culture are often described as riots of colors with almost every desirable color thrown in for good measure. But red truly remains the core symbol of power and spirituality, of protection and commitment. It is a color that has not faded the trials of time and stands alone as the most powerful.

The sexual denotations of the red in the West are replaced by the simplicity, purity and ritualistic candor of the color in the east. The dynamism of red has always led it to command power and awe. It’s interesting however to see how different cultures utilized the color in their daily lives. Red in India is considered holy and is symbolic of a certain time, place and action in one’s personal life. While castes, beliefs and rituals may differ across religious sects in India, the overall implications of the color are universal.

How CNN does not do it’s work on Bhutan’s behaviour.

I am appalled by CNN’s lack of journalistic fact finding and truth seeking considering Bhutan. This is my response to the article on their website on the UN Happiness Summit:http://globalpublicsquare.blogs.cnn.com/2012/04/01/the-u-n-happiness-summit
CNN published this blog from Stewart Patrick without any comment and without any hint of the Bhutanese reality. They are not doing what they should do on this topic as a free press organization.

The U.N. Happiness Summit

globalpublicsquare.blogs.cnn.com

Editor’s Note: Stewart Patrick is a Senior Fellow and the Director of the Program on International Institutions and Global Governance at the Council on Foreign Relations. He is the author of Weak Links: Fragile States, Global Threats, and International Security. By Stewart Patrick, CFR.

My response:

Dear all at CNN, dear Stewart, dear readers,

I am flabagasted and to be quite honest disgusted by the onesided views presented in this article on this website. I am amazed that CNN without any criticism lends itself for the propaganda of the Bhutanese government. Let me explain.

It is a well known an proven fact that in recent history (early ninetees) the King and government of Bhutan have been orchestrating the percentage wise largest ethnic cleansing of it’s own population resulting in about 1/6th of the population being forcefully thrown out of the country. They have done so after a decade of discrimination, human rights violations, oppression including army killings, imprisoning innocent citizens, torture of political prisoners, stealing land, houses, cattle and goods. Of their own people living in the south and east of Bhutan for the simple fact that they are ethnically and religiously different from the Druk minority that holds power in Thimpu.

Over the past twenty years way over 120000 refugees have lived in and around refugee camps instated and maintained by the UNHCR without Bhutan giving any sign of allowing repatriation. Mr. Thinley, the prime minister, has been and still is the mastermind of both that ethnic cleansing as the cover up operation of the export of the concept of Gross National Happiness that te west has been all to eager to accept as a great way to look at what really counts in life.

Bhutan is constantly stating that Gross National Happiness is what it all should be about and is supported in that by the governments of the very countries that are now taking in 1/6th of Bhutan’s population through the largest massive third country resettlement project. Triggered by the US and executed by the UNHCR and IOM this resettlement program is in fact throwing the exiles from Bhutan in diaspora in a timeframe 6 or 7 years. It therebye passively supports the Bhutanese ethnic cleansing policy.

It is horrific to have to conclude that the free press is silent on this but is noise on the concept of Gross National Happiness as advocated by the government of Bhutan. It is downright disgusting that the UN is hosting an event to give this dictatorial government the opportunity to spread it’s lies and deceit while at the same time it is the UN that is shifting around 100.000 Bhutanese the globe unjustly.

It is also crazy to know that Bhutan is a memeber of the United Nations based on false data on the number of inhabitants in it’s country (when they joined they grossly overstated the number of Bhutanese to be over 1 Million whereas at the time any reasonable guess would have given a figure of around 700000 inhabitants which is under the minimal required inhabitants for a country to be a UN member). Bhutan has been living a lie since the 1980’s and has abused it’s population. It is in fact one of the biggest human rights violators when taken it’s size as a country into account.

When will the international community and when will the international press stop supporting the geopolitical framing of the Himalayan reality which is in fact one of poverty, unhappiness, ethnic cleansing and human rights violations. As a writer, film maker and journalist I am apalled by the lack of journalistic fact finding and thruth seeking in this article and many other media considering Bhutan.

Yours truly,
Alice Verheij
director of the upcoming documentary ‘Headwind, the forgotten exiles from Bhutan’
the Netherlands
www.headwindfilm.com

Welcome visitor number 300.000!

Well well, today this site will see it’s 300.000 visit since I started it all. Thanks dear friends. And as I am at a Nepal conference today I have no time to post this at the exact right moment, but who cares. Anyway, this writer / director and professional human being is grateful for the support and continuous flow of readers over here. I love you guys and girls and please keep coming back.

Alice

For my fans, if any, just a little picture of me at my best and happiest in beautiful Sikkim not so long ago.

Freedom of speech in a country in distress.

The Netherlands is a country in distress. A land with a population and a government and parliament who in general do not longer understand the basics of democracy, freedom of speech and freedom of demontration. Liberties that are the very foundation of the international acknowledged human rights and the part of the root of a free democracy.

Why do I make such a judgement?

Well, let’s bring forward two incidents involving Dutch members of parliament to illustrate why I write this.

Geert Wilders
(PVV member of parliament – allowed to initiate a discriminating website and backed by the prime minister)

A couple of weeks ago the right wing political party, Freedom Party or PVV, started an initiative by bringing a website online were anyone is requested to file complaints about specific groups in Dutch society. Focussing on Polish and Eastern Europeans as being the cause of raising criminality figures, stealing jobs from the Dutch and things like that. At least according to the opinion of that party. Of course a large number of decent Dutch and almost the whole European Union reponded in anger. Justly so. But the prime minister (from the Liberal party) simply refused to denounce that PVV initiative. Even when urged to do so by almost all non PVV politicians in the Netherlands and many others in Europe. The effect of that of course is the démasqué of the Netherlands as a tolerant and non discriminating country. Simply because a political party that is supporting the minority Liberal-Christian Democrat government is allowed to discriminate and the prime minister backs that.

Somehow in this case some people lost focus on the value of freedom of speech as they seem to interpret that as the freedom to insult and discriminate. And some other politicians do not even want to stay away from that. Making this incident the ultimate devaluation of the universal right to freedom of speech. Thank you Mr. Wilders for helping to make this disgusting political attitude clear by initiating that flatout discriminating website that is still active to the disgrace of the Netherlands.

Sharon Gesthuizen
(Socialist Party member of parliament – arrested for protesting peaceful while carrying a coffin)

Today there was another incident. A Dutch member of parliament and Socialist Party was arrested during a public protest against the bad ecnomic policy of the Dutch postal service. The arrest was made by the police because she did not adhere to previously ‘agreed’ rules for that protest. Thing is that the police makes rules and simply does not accept that these rules are broken, even non violently. What did happen during that protest? Well, the deal was that it was to be held in a specific location in front of the parliament building and that the protestors were not allowed to bring a coffin with them during that protest. Reason for that being that the police finds carrying a coffin in a protest on the same day as the funeral of the children victims of a terrible bus accident is being held in Belgium, our neighbouring country, indecent.

This is interesting as in this case the police seems to be judging the way protesters (non violently) protest. Not based on the law but on the police’s opinion on what is decent. Something that is most certainly not in the capacity of the police to do. There is no legal basis for that and only in ‘police states‘ where democracy is not the basis the police force does things like that. The arrest was explicitly made for that reason according to the police spokes person. Now, of course it is not very sensitive of the protestors and this member of parliament in regard to the feelings of the victims of that bus accident and their relatives. But on the other hand this protest had absolutely nothing to do with that. The reaon for protesting was something completely different and the location of the protest in our country. So the police doesn’t allow a protest because of a memorial service in another country.
By all means this is a crazy thing. The police actually is limiting the freedom of speech and arresting a member of parliament without a legal basis. Therefore the police is breaching the democratic foundation and rules of this country.

So the simple conclusion is that right wing politicians have the liberty to openly insult and discriminate against groups in the Dutch society and even make an openly call for action to the population to do the same. Left wing politicians on the other hand who protest against an anti-social policy of a large company are arrested because of carrying harmles (though possibly shocking) objects in a peaceful protest are arrested by the police and held in custody for five hours.
Connecting these two incidents is a good example of the current state of democracy and freedom in the Netherlands. That state can be comprised into one four words long sentence:

Gone  – down – the – drain.

The Netherlands is a country in distress. Democracy is translated in the freedom to insult and dicriminate, vulnerable people, the arts, education, health care, public transport and many other important areas of society are being abolished and opposition is being silenced by the police on vague and unlawful grounds. But does anyone in parliament see this reality? Do the people see this? Does anyone get worried? Does anyone do anything against this moral downfall?

Alice © 2012

QR Poetry

Old work but still worth a dedicated place on this site.

My favority short poem in QR code.

Alice © 2012

Call for Action: the importance of free Bhutanese journalism in Nepal.

A couple of days ago I wrote an article on this website to advocate the role of journalism for the Bhutanese community in exile. I did that after a fire incident hit the Beldangi 2 refugee camp near Damak in the Jhapa district of Nepal. The whole situation concerning information flow of the events proved the importance of adequate and independent journalism in the region.

Yesterday I received further information on the challenging situation the free journalists focussing on the Bhutanese refugees / exiles are. For many years now they have been covering the situation and major events for this large group of people with almost no financial means. On their own pockets and with little support from abroad. And because these journalists are refugees themselves they have to be careful as they are not issued formal journalists status in Nepal. Refugees are not allowed to do paid work outside the refugee camps.

Journalists and community workers from Bhutan Media Society bringing relief to fire victims in Sanischare camp,
Morang District, Nepal, summer 2011. (Photo © 2011 Alice Verheij)

Their challenges are not only financial. Due to the nature of long term refuge in camps (more than 20 years now) it is only logical that tensions rise frequently inside the refugee community inside the camps and the Nepalese communities around these camps and in nearby villages. Working as a journalist coming from the refugee community means that one has to toe the line quite often. Some of these men (unfortunately only men are doing this work) are threatened or even abused. The work can easily become from relaxed to difficult to dangerous. Only their perseverance and conviction that free journalism is the essence of a free peoples has been and still is keeping them active.

Bhutan is not a free country and threats are often coming from Bhutan to the more active refugees in the community who inevitable critisize the government of their country that has exiled them. Nepal is not a completely democratic and liberal country although much progress has been made in the past six years after the revolution that abolished the monarchy. In present day Nepal there still is an instable government and freedom of press is not something that can be taken for granted. The number of attacked journalists is unfortunately impressive. This poses an extra danger to the work of the Bhutanese journalists in exile.

Lastly there is the massive UN guided resettlement going on. This means that some of the group of active young journalists are leaving the area to be resettled in the US, Canada, Australia, New Zealand, Norway, Denmakr, the UK or the Netherlands. So continuous refreshment of resources is essential to keep proper journalistic work alive and news regarding the situation in the refugee camps flowing. It is therefore that a lot of things are needed. Equipment, training and good connections with the journalistic community in Nepal and abroad.

Much of what is needed is still there but to be honest journalism is endangered strongly. These journalists need support. Urgently. Their running cost mounts to some 535 dollars per month to keep the websites online and the journalists at work. That amount of money is needed for transport and media access and normal running costs. Thankfully there is a free news agency setup some years ago. The Bhutan News Service. They as a group are connected with a community aid group the Bhutan Media Society and they keep the websites www.bhutannewsservice.comwww.apfanews.com and www.radiobhutanonline.com alive and kicking.

And now they are about to go down. The funds are exhausted, there are no reserves available and support is low. The exiled community globally is not economically alive to the level that it can be expected that they on their own will be able to cater for the cost.

I myself have been working with these journalists extensively in the past one and a half year. I know their qualities and their sacrifices. I know what they can do and I know that if they can no longer work that the effect will destroy one of the last remains of freedom for the Bhutanese living in the camps in Nepal.

CALL FOR ACTION

If you want to help them, please contact me through email at alice.verheij@xs4all.nl. I would like to work with anyone who understands the importance of free journalism in refugees communities and am able to channel support to the right people and organizations. Any media organization, Journalistic educational facility or individual journalist is kindly requisted to contact me and step in to build a proper financial backing for these young and strong journalists and to facilitate training facilities for the upcoming generation of free Bhutanese journalists.

Alice Verheij © 2012
director Headwind (www.headwindfilm.com)
friend of Bhutan Media Society