Writer’s Block went global.

Today was a fun day. Valentines day, a day with gifts. Self induced gifts. First there were the wonderful pictures of my love and my best friend in Nepal, a lovely surprise during a long and loving Yahoo chat. Then there was of course the release – finally – of the first official trailer of the film I am making. A milestone for the production team. And on top of that I can say that as of today Writer’s Block has gone global.

Image by Flag Counter based on 1 month of monitoring Writer’s Block.

After a few years of writing on this website and a recent change from Dutch to English as the first and main language on my website I got the visual acknowledgement that Writers Block is being read all over the globe, on all continents. From Europe, to America, to Asia, Australia and even Africa. Obviously the largest audience is in Europe but the US is following strong and there is a great spread happening in South Asia. Not really a surprise but certainly something that I like very much.

Thanks everyone for reading and responding. Thanks for supporting and please keep coming back!

Alice ©  2012

Advertenties

Matchboox!

Some time ago a Dutch publisher got an idea. Why not make books that fit in matchboxes? Tiny little handmade books of interesting authors and beautifully illustrated. Squeezed into the tine space of the little matchbox. A perfect little gift for book lovers.

He went to Facebook and started a page.

I found the page, became a fan and did nothing.

And then all of a sudden last week Emmanuel van Leeuwe, the guy I mentioned earlier, send me a Facebook message. I was selected to receive a free Matchboox book. And I got excited. After echanging my address I waited for the mailman to deliver the little miracle and within a few days it was there.

And what a surprise it is. A book from Sylvia Witteman (the cooking books writer) beautifully illustrated by Nanne Meulendijk. Stashed in a matchbox with a great little cover. About what to eat when Obama comes along for dinner. Minestrone is a charm, a beautiful little treasure a little book to read and let read. To show to friends who without exception are puzzled first but become enthusiastic later.

So now I am totally in love with these Matchboox. This is not a commercial but I can safely say that I will Matchboox as presents for people I really like. A carefully selected beautiful for my long distance love who stole my heart and who needs a matchbox to keep it safe and close by. Another one for my daughter, I know she’ll love it.

As a writer an visual artist (film and photo) I feel the desire to make a Matchboox book. To get it published. It is the best format for a poem and so I wonder if that would one day become true. My own Matchboox with my own book. Handmade, beautifully crafted and personal. A gift to cherish.

More info? Check www.matchboox.com and join the Facebook page.

Alice © 2012

2011 herzien

Wow!

In 2011 I crossed the 100.000 visits in 12 months marker and the 1200 posts boundary. Another year is coming for my Writers Block, most certainly full of surprises.

For the ones interested, here’s WordPress annual report of my Writers Block.
The WordPress.com stats helper monkeys prepared a 2011 annual report for this blog.

Here’s an excerpt:

The Louvre Museum has 8.5 million visitors per year. This blog was viewed about 100.000 times in 2011. If it were an exhibit at the Louvre Museum, it would take about 4 days for that many people to see it.

Click here to see the complete report.

Het dilemma van de stukjesschrijver.

Ik schrijf. Romans, soms een toneelstuk, liedjes of cabaretteksten. En stukjes. Korte teksten van een pagina (of twee) die soms de vorm van een column hebben en soms een andere vorm. Stukjes schrijven is leuk en dat is de reden waarom ik het doe. Al jaren. Deze plek is bedolven onder een tsunami aan teksten van me (wel opvallend trouwens dat et zoveel soorten tsunami’s bestaan tegenwoordig). De teller heeft de 1000 gepasseerd en de meeste teksten sta ik na jaren nog steeds achter. Niet allemaal overigens. Er zijn teksten bij die ik tegenwoordig niet meer zou schrijven, wat niet een reden is om ze hier weg te halen overigens. Ik haal geen teksten weg tenzij het echt niet anders kan.

Soms trap ik op tenen in mijn teksten en soms beschadig ik iemand met een tekst. Woorden kunnen hard zijn. In het algemeen is dat niet mijn bedoeling maar een onbedoeld gevolg van een tekst. Daar zit dan een dilemma voor me omdat ik bij het schrijven soms weet dat iets voor sommigen niet fijn zal zijn om te lezen. Dat heeft dan steevast te maken met een mening die ik geef over een onderwerp waarbij die mening niet gedeeld wordt. Zo af en toe gebeurt iets dergelijks op Facebook. Meestal in groepen of in mijn eigen status tijdlijn. Ongeveer zoals op Twitter er weleens ongelukkig getweet wordt.

Facebook is op sommige plekken een soort knullig discussieforum. In discussies hanteer ik doorgaans dezelfde schrijfstijl als in mijn stukjes hier. Ik ga voor de inhoudelijke discussie waarbij ik geen rekening houdt met de gevoeligheden van individuen. Net zoals ik dat hier ook niet doe en in mijn eigen FB tijdlijn net zo min. Dat wordt nogal eens verkeerd geïnterpreteerd want er zijn nog al wat mensen die zich reacties op een discussie persoonlijk aantrekken. Dat is een misser van de lezer en niet van de schrijver. Ik blijf op de inhoud reageren en pas wanneer een ander dat onmogelijk maakt door grofheden, het off topic gaan en daarmee de discussie frustreren of de zaak persoonlijk maakt, haak ik af. Dat zeg ik dan ook altijd.

Desalniettemin zijn er mensen die dan ervoor kiezen om me te ‘defrienden’ zoals dat bij de sociale media heet. En dat vind ik prima. Graag zelfs. Want ik voel me niet thuis in ‘vriendenlijstjes’ (wat ik toch al een achterlijke benadering vind van groepjes mensen die enige interesse in elkaar hebben) van mensen die me daarin opnemen maar ondertussen niet tegen mijn stijl van communiceren, reageren en schrijven kunnen. Het brengt me wel op het dilemma dat veel schrijvers kennen.

Wil ik aardig gevonden geworden door mijn lezers of wil ik schrijven wat ik nodig vind om te schrijven?

Het eerste is leuk want dat kan zelfs fans opleveren (het schijnt dat ik die ook heb). Het tweede vind ik belangrijker, waarmee het antwoord gegeven is. De consequentie is duidelijk natuurlijk. Ik schrijf wat ik wil schrijven en kan me daarbij niet richten op wat de lezer wil lezen of kan hebben. Dat geldt niet voor mijn romans waarbij ik natuurlijk probeer een literair aantrekkelijk werk te creëren dat zoveel mogelijk lezers aanspreekt. Maar dat geldt dus zeker wel voor mijn stukjes, mijn journalistieke teksten en mijn reacties op discussieplaatsen online. Dat geldt ook voor mijn tekstjes in mijn Facebook en Twitter tijdlijntjes.

Is het schrijversdilemma daarmee opgelost? Ik denk het wel. Maar is het eenduidig opgelost voor al mijn schrijfwerk? Nou, nee dus. Blijkbaar is mijn overweging verschillend als het gaat om literaire kunst ten opzichte van stukjes schrijverij en gedrag op sociale media. Bij de eerste weeg ik woorden, balanceer ik zinnen, componeer ik alinea’s, construeer ik hoofdstukken en weef ik verhalen en gedichten. Bij de tweede reageer ik vanuit mijn buik: direct, zonder omhaal en doelgericht. Voor degenen die zich geraakt voelen daardoor is er de troost dat ik slechts een schrijver ben en het iedereen is toegestaan om het volstrekt oneens met me te zijn. Graag zelfs want een beetje polemiek is heerlijk.

Alice © 2011

Havoc on Lesbos.

ANOTHER UPDATE (November 7):
Today I receive d a threatening email from a Dutch lawyer summoning me to take back the article you can read underneath these lines. Of course I shall not do that. My public reaction to this can be read here: http://wp.me/p29zz-1KP.

UPDATE:
As the latest reactions on this article do not add anything to what’s already been written the possibility to file any further comments is closed as of now. If you want to react further, please email me directly on alice.schrijft@xs4all.nl.

As the writer of this article I do understand that some people who have additional information are afraid to react publicly but still want to share that information. That is possible! Any reactions containing new information and additional facts are most welcome. Sources will be protected by me as I never reveal them according to normal journalistic standards. New information is welcome and will possibly be used for a follow up article that is currently being composed by me.

Alice Verheij 

English translation of a previously published Dutch language article on this website.

Sometimes I would like that lesbians, or maybe the whole gay community, would behave themselves a little bit more like the heterosexual mainstream. Mind you, sometimes, only sometimes. A lesbian businesswoman operating in the lesbian market told me a while ago that she didn’t understand why some lesbian businesswomen in ‘the community’ behaved themselves the way they do without scruples. My curiosity was awakened and I wondered what had happened. After a few months of research in the dark dungeons of the lesbian business community I got my answer. Which was not a very nice answer because it seemed that there were very dubious, if not Mafioso, practices going on out there. Healthy competition seems to be banned, just like a free market. Intimidation and manipulation rule.

Since many years a festival is being organized on the Greek island of Lesbos aimed at lesbian women. For the outsiders: on Lesbos once lived Sappho, a famous Greek female poet who wrote about lesbian love. The lesbian pilgrimage is visited yearly by a large number of lesbian women from all over the globe around the solstice during summer. Women who collectively enjoy sun, sea, food, hospitality and each other, celebrating the lesbian lifestyle. The ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is an attraction for many lesbians and many have been there or will go there because one should go there at someday. If you like great music you wait every year for the Dutch Pinkpop Festival and if you as a woman love women   Lesbos lures you in the summer. It’s a great festival. Or rather: it was a great festival.

Where many people travel rises business interest. It’s like that in the hetero world and the lesbian community obviously is just like that. And although the Netherlands is a small country, it certainly is not without importance in the international lesbian community. That business interest, thus money, translates itself normally into a healthy competition between businesspeople and companies. The hundreds of women who travel to the Skala Eressos festival every year represent (travel, accommodation and expenses added up) the equivalent of a couple of hundred thousand Euro’s potentially rising to about a quarter million Euro’s. A bag full of money who for some is so attractive that they choose to fight newcomers in that market. That fight, according to the lamentation of the business woman, knows no scruples. Literally.

What’s the issue? Since April 2010 the Dutch based travel agency TravelWomen, which aimes specifically at the lesbian market, is trying to monopolize the market. That is done by at least supporting a (now after nine months of creating havoc) slander campaign against their newcomer competitor Pink Pearls. Which, when the issue escalated to Dutch soil, ended up in threats and intimidation and even blackmail of artists who were booked to perform on women parties organized by that same newcomer competitor. A slander campaign orchestrated by an anonymous group of lesbian women. This group a.k.a. ‘De Moraalprincessen’ (the Morale princesses), succeeded in their endeavor with a social media (Facebook and Hyves) centered slander campaign. They were able to do that because on the one hand the victimized business woman was not able to respond timely and adequately because of very sad personal circumstances and on the other hand because many women in the lesbian community hopped on the slandering bandwagon. Tempted by the sensationalist gossiping of populistic lesbians mainly from the Amsterdam lesbian community. No means were shunned to push the competition out of the market and as a smart distraction maneuver the organization of parties was spearheaded to ‘get their point across’ within the community, sidelining the concerned businesswoman. The parties organized by ‘Garbo for Women’, previously organized by two (now former) businesspartners (the women behind ‘Garbo for Women’ and ‘Garbo Amsterdam’) were monopolized by the first. Although both business partners had previously agreed that they would both follow their own track to organize their own parties ad lib, ‘Garbo Amsterdam’ was falsely accused of name stealing the Garbo name. Social media were extensively used to blacken and destroy ‘Garbo Amsterdam’. Even an (expensive) name change to ‘Pink Pearls’ was to no avail. Women were pressed through social media to boycott the Pink Pearls parties. The organization behind Garbo for Women stayed silent, they were not attacked end pushing out Garbo Amsterdam was beneficial for the business. They enjoyed that the uncritically community morally allotted the Garbo name to them. But it didn’t end there.

Garbo Amsterdam (now Pink Pearls), who organized the Garbo Amsterdam parties (later the Pink Pearls parties), owns some other businesses. A datingsite, a webzine and the organization of travels to the Eressos festival on Lesbos. Which was the original target. So, coincidentally , in April another group of again anonymous lesbian women started, in close cooperation with a German company (Skytravel24 from Wiesbaden) a slander campaign by publishing a Europe wide press statement. From early 2009 it was reported in the media that the festival in september on Lesbos was organized by TravelWomen. This, of course was not true because the real organizers of the festival, Sappho Women, is a Greek organization based on the island. Even a respectable newspaper like the ‘Volkskrant’ was misguided in a published interview with the editor in chief of the ‘Zij Aan Zij’, a Dutch lesbian monthly, in which again this false image of reality was painted. In June the campaign intensified en as said, a press statement was issued and distributed on June 28 on Lesbos. Again social and traditional media were used. That misguiding press statement kept on circulating until the September festival amongst women visiting Lesbos. Those campaigns were led by the anonymous groups ‘The Lesbian Veterans of Eressos’ on Lesbos and ‘De Moraalprincessen’ on Facebook and Hyves in the Netherlands. But with some digging it was not that difficult to unveil the people behind these anonymous groups until last week the Facebook and Hyves groups disappeared from the net.

TravelWomen, the travel agency in Utrecht, the Netherlands, succeeded as an effect of this campaign in pushing Pink Pearls out of the market (temporarily). Business benefits: an estimated €150.000 2011 turnover from travels and accommodations that would not have to be shared with a competitor. The prognosed turnover for 2012 is considerably higher. Pink Pearls was forced to annul the September journeys to Lesbos to prevent further damage to the festival. The Greeks (Sappho Women) were not amused with this pause in their working relationship but also didn’t want to become victims of the business issues of Dutch companies. The Zij aan Zij magazine, the as mentioned earlier leading (young, hip, tolerant and sexy) monthly for lesbian women let themselves once again to be the promotional channel and publicized in January 2011 an insinuation against Pink Pearls regarding the Garbo womens parties. Of course not mentioned by name, but that obviously is not necessary in the lesbian community where most readers know very well who is intended. That this magazine is disregarding normal journalistic practice is obvious but that it by doing that became part of a criminal conspiracy is naive, to say the least. That magazine is not the only organization that was led by the nose. Even known organizations and individuals in the gay scene have compromised themselves by supporting comments to the ‘Moraalprincessen’ on their Facebook and Hyves pages. Demonstrating that populistic and publicity horny gays are uncritically following slander campaigns easily. Especialle when personal or business  profits are out there. Of course a magazine needs content and workshops need to be sold.

In the meanwhile in Greece in the Lesbos capitol Myitilini a court case is filed concerning Mafioso practices against the German company. The Dutch court case around these slander campaigns concerning the Garbo name and travel business is upcoming. In the past nine months proof has been gathered on both slander campaigns against the originators. It now is a solid legal case. When the summons will be send it is to be expected that a small shockwave will go through the lesbian community. Because who would have thought that Dutch lesbian business women would use Mafioso practices or let themselves be dragged into that? Who would have thought the lesbian business community in the Netherlands is so sock that even abroad court cases are being held? And  who would have thought that lesbian business women have so few scruples in shitting their own nests.

Soon I will publish more information about this case. The waiting now is on the summons to go out and the moves made by the involved businesses in Greece and the Netherlands. The sad thing is of course that the business woman at the start of this article, Annelies Hintjes, as the driving force behind Pink Pearls, is being forced to follow the legal path out of self protection. That while the only thing she really wanted to do was organize compelling parties and beautiful travels for lesbian women together with Sappho Women, the Greek organizers of the festivals in Skala Eressos. That lesbian women choose to fight commercial interests with illegal practices is as far as I am concerned shocking.

Alice Verheij © 2011

Alice Verheij is a Dutch novelist, film maker and journalist writing about social topics including refugees, womens and gay rights and the lgbt community. Many of her publications can be read at www.aliceverheij.net

Lawaai op Lesbos: ‘er zijn er bij die over lijken gaan.’

Naschrift 2 (7 november):
Vandaag ontving ik tot mijn verrassing een email van een Nederlandse advocaat die me sommeerde onderstaand artikel en verwante artikelen terug te trekken. Daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. Mijn publieke reactie op die rare email kunt U hier lezen: http://wp.me/p29zz-1KP. 

Naschrift:

Lieve mensen, deze plek is een schrijfplek van me. Geen forum en ook niet bedoeld voor beschuldigingen aan wie dan ook anders dan in door mijzelf geschreven artikelen (waar ik uitgebreid onderzocht heb, bewijzen heb en hoor-wederhoor heb toegepast).
Met klachten over TravelWoman kan het beste gereageerd worden naar hun zelf of op de openbare lesbische fora. Natuurlijk ook naar de ZijAanZij die dat bedrijf schaamteloos geplugd heeft. Ook de ZijAanZij heeft een forum.

Bijval voor een geschreven artikel is natuurlijk fijn en zeker ook voor Annelies die zoals ik in het artikel schrijf het slachtoffer is geworden van een criminele lastercampagne. Ik hoop van harte dat zodra de Nederlandse rechtszaak er is dan ook via andere wegen de waarheid boven water komt. Zelf zal ik tegen die tijd een wederom een artikel erover schijven waarbij ik van plan ben de zaak bij de rechtbank in de zitting te volgen.

Van belang is dat TravelWoman, Garbo for Women en de ZijAanZij zich in stilzwijgen blijven hullen, wellicht vanuit een aanpak om door doodzwijgen te hopen dat het stormpje overwaait. Van belang is ook dat Annelies met haar Pink Pearls gelukkig van plan is om de draad heel nadrukkelijk en met alle energie wederom op te pakken en ook weer reizen te organiseren in samenwerking met de werkelijke organisatoren van het festival in Skala Eressos.

Hierbij sluit ik de reactiemogelijkheid op deze post.

NB Mocht iemand additionele informatie en / of nieuwe feiten weten over deze zaak en die niet publiekelijk willen delen (ik weet dat sommigen bang zijn voor de gevolgen binnen de gemeenschap) dan kan dat altijd naar mij gestuurd worden via email. Alle informatie wordt vertrouwelijk door mij behandeld en ik onthul mijn bronnen niet (conform de normale journalistieke praktijk van bronbescherming). Verdere reacties met nieuwe informatie kunnen gestuurd worden naar alice.schrijft@xs4all.nl.

~

Soms wil ik dat lesbo’s, of eigenlijk misschien de hele gay community, zich eens wat meer zou gedragen als de hetero mainstream. Let wel: soms, heel soms. Een onderneemster die onderneemt in de markt voor lesbische vrouwen verzuchtte laatst dat ze niet begreep waarom sommige onderneemsters in ‘het circuit’ zich gedragen zoals zich gedragen en over lijken gaan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Na een paar maanden spitten in het donkere moeras van lesbisch ondernemersland heeft me dat het antwoord opgeleverd. En dat is geen fijn antwoord want er blijken op zijn minst heel twijfelachtige, zo niet maffiose, ondernemerspraktijken aan de orde te zijn. Gezonde concurrentie lijkt uitgesloten, een vrije markt evenzo. Intimidatie en manipulatie overheersen.

Sinds jaren wordt er een festival op het Griekse Lesbos gehouden voor lesbische vrouwen. Voor de niet kenners: op Lesbos woonde ooit Sappho, de bekende Griekse dichteres die over de lesbische liefde dichtte, heel lang geleden. Het lesbische bedevaartsoord wordt ieder jaar bezocht door een groot aantal vrouwen van over de hele wereld omstreeks de zonnewende. Vrouwen onder elkaar die collectief genieten van de zon, de zee, het eten, de gastvrijheid en elkaar. Het ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is een trekpleister voor veel lesbische vrouwen en menigeen is daar geweest of gaat daar naar toe omdat je er toch zeker een keer geweest moet zijn. Hou je van goeie muziek dan wacht je ieder jaar op PinkPop en hou je als vrouw van vrouwen dan lokt Lesbos in de zomer. Het is een pracht festival. Of liever: dat was het want inmiddels is er een Nederlandse smet op het festival gekomen.

Waar veel mensen reizen bestaan zakelijke belangen. In de hetero wereld is dat zo en in de lesbische wereld natuurlijk ook. En ondanks dat Nederland een klein landje is, is het bepaald niet onbetekenend in de internationale lesbische gemeenschap. Dat zakelijke belang, geld dus, vertaald zich normaliter in een gezonde concurrentie tussen ondernemers en bedrijven. De honderden Nederlandse vrouwen die naar het festival in Skala Eressos reizen ieder jaar vertegenwoordigen, reis, accommodatie en verblijf bij elkaar geteld, een potentiële markt van enkele tonnen. Grof genomen op termijn oplopend tot een kwart miljoen euro. Een zak geld die voor sommigen dermate aanlokkelijk is dat ze er voor kiezen om nieuwe concurrenten in de markt te bestrijden. En die strijd gaat dus, blijkens de verzuchting van die onderneemster, over lijken. Bijna letterlijk.
Wat wil het geval? Sinds april 2010 poogt de in Nederland gevestigde reisorganisatie TravelWomen die zich specifiek op lesbische vrouwen richt de markt te monopoliseren. Dat gebeurt onder meer door het op zijn minst ondersteunen van een (inmiddels na 9 maanden schade aanrichten off line gehaalde) smaad- en lastercampagne tegen concurrent Pink Pearls. En toen de zaak naar het Nederlandse grondgebied escaleerde zelfs met bedreiging, intimidatie en chantage van artiesten die op de vrouwenfeesten van diezelfde concurrent optraden door een anonieme groep vrouwen. Deze groep, onder de schuilnaam ‘de Moraalprincessen’, slaagde in haar opzet met een op FaceBook en Hyves gestarte lastercampagne. Dit omdat aan de ene kant de getroffen onderneemster door een zeer trieste privé situatie niet in staat was snel genoeg en adequaat te reageren én omdat veel vrouwen in de lesbische gemeenschap als lemmingen naar de Griekse zee mee liepen, gek zoals veel mensen blijkbaar zijn op een roddel én op het aanhaken bij populitische lesbo’s uit het Amsterdamse circuit. Geen middel werd geschuwd om de concurrentie uit de markt te drukken en daarbij werd als slimme afleidingsmanoeuvre de organisatie van feesten in Nederland als speerpunt gebruikt om ‘het punt te maken’ binnen de gemeenschap en de betreffende onderneemster in een kwaad daglicht te stellen. De feesten die door Garbo for Women georganiseerd werden door twee (inmiddels ex) zakenpartners (de vrouwen achter Garbo for Women en Garbo Amsterdam), werden door de eerste gemonopoliseerd. Ondanks dat beiden overeengekomen waren dat zij ieders haars weegs zouden gaan en in vrijheid eigen feesten zouden organiseren, werd Garbo Amsterdam valselijk beschuldigd van naamsdiefstal en werd deze op de sociale media zwart en uiteindelijk kapot gemaakt. Zelfs de kostbare naamsverandering naar Pink Pearls mocht niet baten. De organisatie achter de Garbo for Women feesten hielt zich publiekelijk stil, zij werden immers niet aangevallen en vonden het wel prima dat de naam Garbo aan haar moreel werd toebedeeld door de kritiekloze gemeenschap. Maar daar bleef het niet bij.

Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls), die de Garbo Amsterdam feesten organiseerde (later dus de Pink Pearls feesten), heeft nog een aantal andere zakelijke activiteiten. Een datingsite, een webzine én het organiseren van reizen naar Lesbos. Om dat laatste ging het natuurlijk en opvallend genoeg werd er in april door een groep anonieme lesbische vrouwen, in samenwerking met een Duitse organisatie (Skytravel24 uit Wiesbaden) ook een lastercampagne gestart middels een Europees persbericht. Vanaf begin 2009 werd in de media voorgespiegeld dat het festival in september op Lesbos door dat TravelWomen werd georganiseerd. Niets is minder waar want de werkelijke organisatie, Sappho Women, is Grieks. Een respectabele krant als de Volkskrant is zelfs zijdelings betrokken geraakt door de publicatie van een interview met de hoofdredacteur van de Zij Aan Zij, een maandblad voor lesbische vrouwen, waarin opnieuw dit valse beeld werd geschetst van de werkelijkheid. In juni intensiveerde de campagne van misleiding en manipulatie. Er werden zoals gezegd een persbericht uitgedeeld op Lesbos op 28 juni en wederom werden sociale én traditionele media ingezet. Het gewraakte persbericht is blijven circuleren onder de festivalgangers in september. De campagnes stonden onder aanvoering van anonieme groepen lesbische vrouwen in Nederland (de ‘Moraalprincessen’ op FaceBook en Hyves) en Lesbos (de ‘Lesbische Veteranen van Eressos’). De anonimiteit van de mensen achter deze groepen en publicaties was echter met wat spitten vrij eenvoudig te achterhalen totdat eerder deze week de FaceBook en Hyves groepen zonder toelichting verdwenen.

TravelWomen, het reisbureau in Utrecht, slaagde er dankzij deze campagne in Nederland én Griekenland in om Pink Pearls ook (tijdelijk) uit die markt te verdrijven. Opbrengst: naar schatting €150.000 aan omzet aan reizen en accomodatie in 2011 die niet meer verdeeld hoefde te worden over meerdere organisties. De omzetverwachting voor 2012 ligt aanmerkelijk hoger. Pink Pearls zag zich genoodzaakt om de geplande reis voor september dit jaar te annuleren om geen schade aan te richten aan het festival. De Grieken (Sappho Women) waren niet blij met deze onderbreking van de samenwerking maar wilden natuurlijk ook niet het slachtoffer worden van een zakelijke ruzie tussen organisaties in Nederland. De Zij Aan Zij, het eerder genoemde en toonaangevende blad voor lesbische vrouwen (hip, tolerant en modern) liet zich wederom eenvoudig voor het (zakelijke) karretje spannen en publiceerde in januari zelfs een insinuatie tegen Pink Pearls met betrekking tot de Garbo vrouwenfeesten. Niet met name genoemd natuurlijk, maar dat hoeft ook niet in de lesbische gemeenschap waar de meeste lezeressen natuurlijk heel goed weten wie er bedoeld wordt. Dat het blad daarmee de normale journalistieke praktijk aan de laars lapte is opvallend, dat het daarbij een middel werd in een criminele samenspanning is op zijn zachts gezegd naïef. Het blad is niet de enige organisatie die zich voor het karretje liet spannen. Zelfs bekende organisaties of hun kopstukken in de gay scene hebben zich gecompromitteerd door uitspraken en steunbetuigingen aan de Moraalprincessen groep op FaceBook en Hyves. Waaruit blijkt dat kritiekloos meegaan in een laster en roddelcircuit ook voor gretige en publiciteitsgerichte gays maar al te gewoon is. Zeker als er persoonlijk of bedrijfsmatig gewin aan de orde is. Immers, een blad moet gevuld en workshops moeten worden verkocht.

Inmiddels is er in Griekenland in de hoofdstad van Lesbos, Mytilini, een rechtszaak op de rol gezet rond deze maffia praktijken. De Nederlandse rechtszaak rond de lastercampagnes gericht op de organisatie van de feesten én de reizen naar Lesbos staat op stapel. De afgelopen negen maanden is de bewijslast voor de beide lastercampagnes bij elkaar gebracht. Het is een inmiddels juridisch sluitend verhaal. Wanneer de dagvaardingen de deur uit gaan is er grote kans dat er een schokgolfje door de lesbische gemeenschap zal gaan. Want wie had gedacht dat Nederlandse lesbische onderneemsters maffiose praktijken er op nahouden of zich daarin mee laten slepen? Wie had gedacht dat de lesbische ondernemers gemeenschap in Nederland dusdanig verziekt is dat er zelfs in het buitenland rechtszaken ontstaan. En wie had gedacht dat lesbische onderneemsters met zo weinig scrupules het eigen nest zouden bevuilen?

Binnenkort publiceer ik meer informatie over deze zaak. Het wachten is nu nog op de dagvaardingen en op de bewegingen van de betrokken organisaties in Griekenland en Nederland. Het trieste is natuurlijk dat de onderneemster uit het begin van dit verhaal, Annelies Hintjes, als de drijvende kracht achter Pink Pearls door de hele situatie gedwongen is om het juridische pad te kiezen uit zakelijk lijfsbehoud. Dat terwijl ze eigenlijk niets anders wou dan aansprekende feesten en mooie reizen voor lesbische vrouwen organiseren samen met Sappho Women, de Griekse organisatoren van de festivals in Skala Eressos. Dat lesbische vrouwen ervoor kiezen om commerciële belangen te bevechten door middel van ronduit illegale praktijken en anonieme lastercampagnes is wat mij betreft schokkend.

Alice Verheij © 2011

Verdere informatie:
www.sapphowomen.org
www.womensfestival.eu

www.pinkpearlsamsterdam.com

www.travelwomen.nl

www.facebook.com/travelpink.pearls
www.facebook.com/pinkpearlsamsterdam

www.facebook.com/pages/Travel-women/173279064268

www.facebook.com/event.php?eid=183667631649890

www.facebook.com/#!/sapphowomen

Alle bronnen en ondersteunende documenten inclusief derden verklaringen zijn bij de auteur voorhanden. Alice Verheij is onafhankelijke schrijfster, film maakster en journaliste en schrijft voor verschillende media onder andere binnen de LGBT gemeenschap inclusief Pink Pearls. 

TravelWomen heeft ondanks een verzoek daartoe zich onthouden van enige reactie.

Solar (bottle) lights.

When I was in Nepal I saw many slumps in Kathmandu and many small towns and villages in the country. I also visited the refugee-camps in the Jhapa and Morang districts in the south. When I was there the energy situation was terrible. Load shedding made that in many places electricity was only available for a few hours per day. And just after I left news got to me that the largest refugee-camp of Bhutanese in the vicinity of Damak was blacked out by the local population and the energy company leaving the 30.000 refugees in that camp without electricity at all.

Due to the construction of the houses in the slumps of the cities and towns and camps (actually sheds and huts) electricity is needed to bring some light inside them. Without light during the day inside these homes living is more difficult because of the darkness that these constructions have.

And then I saw a YouTube video in one of my FaceBook friends timeline about solar bottle light. Here it is. Watch it an realize that with this simple engineering many people in Nepal could have just a little less trouble in their daily life.

Alice © 2011

Kwart miljoen / a quarter million.

 

Vandaag is het zover. Nog net voor mijn fysieke verhuizing naar een andere plek onder een ander dak en dus het begin van weer een nieuwe fase in mijn leven, heeft vandaag het kwart miljoenste bezoekje op deze schrijfplek plaatsgevonden. Meer dan 250.000 maal is er iemand op mijn website gekomen en heeft in meer of mindere mate kennis genomen van mijn schrijfwerk. Natuurlijk ben ik daar trots op want voor een website die niet gesponsord of op enigerlei andere wijze gesteund wordt is een kwart miljoen in vijf jaar een heel behoorlijk bezoekersaantal. Dus, iedereen die hier komt lezen, dank jullie wel en ik hoop jullie nog lang hier te mogen verwelkomen. En bovenal hoop ik natuurlijk dat jullie met evenveel genoegen hier lezen als dat ik hier schrijf.

Today is the day. Just before my move to another place underneath another roof and as such the start of a new phase in my life, the quarter millionth visit to this writing spot took place. Over 250.000 times someone has visited my website and probably read my writings. Of course I am proud of that because for an unsponsored and unsupported website 250.000 visitors is something very special to achieve. So, everyone who drops by and read this, I thank you very much and hope to be able to greet you again here. Above all I hope that you read my writings here with as much pleasure as me being the writer.

Alice © 2011

Mastercard… priceless.

Support Wikileaks…

Germany likes nobody.

Germany has a problem. A reputation problem. Thing is, Germans are not likable. In fact in Germany it nowadays is prohibited to like someone or a group. Really, ‘es its verboten’. On FaceBook that is. According to their ‘Datenschutz’ organization in Schleswig-Holstein.’ The suckers.

Being Dutch means that it is socially almost unacceptable to like Germans and for once I’m afraid I fit in the general, albeit strongly biased, opinion about these humorless, shouting, hole in the beach digging, bratwurst eating and beer drinking Bavarians. I don’t like Germany. If there was an ‘unlike’ button on FaceBook I would probably try to perform a mass unlike on al Germans, their companies and their BMW’s, Mercedesses and Opels.

But FaceBook doesn’t have an ‘unlike’ button. Honestly I think it would be the most wanted new feature of FaceBook for as far as I am concerned. FaceBook does however have a ‘like’ button. But it’s not allowed to have that. Or at least German organizations and companies are not allowed to be present on FaceBook with the possibility of being liked. As if that would be possible at all.

Anyhow, In Germany some crazy people in an independent organization working on privacy issues decided that the ‘like’ button on FaceBook is against privacy laws. Because when you press ‘like’ Zuckie (Zuckerberg) and his friends profile you. They store info about the fact that it was you, yes you! that has pressed ‘like’ on that page about the latest trent in pornography and they will notify everyone that you did so. Actually they will call Beate Uhse (if you don’t know who that is, tough luck) and tell her that there is this deviant person that pressed ‘like’ on that porno fan page. So that Beate will be on your very doorstop within days, all hot and willing. With a camera team to make some homemade porn of you. And they will write articles in Bild and the Frankfurter Allgemeine that you, yes you, are working in the porno industry.

To prevent that from happening, the silly Bavarians wants Zuckie to dismantle the like button. Because Germans are not supposed to be able to like anything. Except Dutch beaches in the summer, bratwurst and beer that is. So Germans will, if these silly paranoid people get what they want, never be able to like anything. And to me that is the greatest form of justice. Because why should people who nobody likes be allowed to be able to like others? No let Germany stay this boring country filled with humorless people. They deserve that.

Dr. Thilo Weichert,
Datenschutzbeauftragter des Landes Schleswig-Holstein

This what these people write about it:

Das Unabhängige Landeszentrum für Datenschutz (ULD) fordert alle Stellen in Schleswig-Holstein auf, ihre Fanpages bei Facebook und Social-Plugins wie den „Gefällt mir“-Button auf ihren Webseiten zu entfernen. Nach eingehender technischer und rechtlicher Analyse kommt das ULD zu dem Ergebnis, dass derartige Angebote gegen das Telemediengesetz (TMG) und gegen das Bundesdatenschutzgesetz (BDSG) bzw. das Landesdatenschutzgesetz Schleswig-Holstein (LDSG SH) verstoßen. Bei Nutzung der Facebook-Dienste erfolgt eine Datenweitergabe von Verkehrs- und Inhaltsdaten in die USA und eine qualifizierte Rückmeldung an den Betreiber hinsichtlich der Nutzung des Angebots, die sog. Reichweitenanalyse. Wer einmal bei Facebook war oder ein Plugin genutzt hat, der muss davon ausgehen, dass er von dem Unternehmen zwei Jahre lang getrackt wird. Bei Facebook wird eine umfassende persönliche, bei Mitgliedern sogar eine personifizierte Profilbildung vorgenommen. Diese Abläufe verstoßen gegen deutsches und europäisches Datenschutzrecht. Es erfolgt keine hinreichende Information der betroffenen Nutzerinnen und Nutzer; diesen wird kein Wahlrecht zugestanden; die Formulierungen in den Nutzungsbedingungen und Datenschutzrichtlinien von Facebook genügen nicht annähernd den rechtlichen Anforderungen an gesetzeskonforme Hinweise, an wirksame Datenschutzeinwilligungen und an allgemeine Geschäftsbedingungen.

Of course I really do like Germany and I do value privacy. Of course there is something to say for the ideas of these silly Germans about the privacy aspects of FaceBook’s features. But honestly, isn’t government interference with the possibilities and technology behind social media not getting a little bit out of hand? Is it not safe to say that even some profiling (something every organization or company has been doing for decades to get hold of an audience or group of customers) a perfectly normal thing in this capitalistic and commercialized world? Are there not stronger privacy issues to be taken care of. Shouldn’t German’s not be worried much more about the privacy problems the German government is creating itself?  Like storing phone call and email details and storing location information because that same government just like the Dutch and other European governments doesn’t trust its own citizens anymore? Shouldn’t they worry much more about the fact that Germany is just like other European countries hopping on the bandwagon of big brother style control of its own citizens because someone might be terrorist or criminal?

Of course they should do that but instead of taking on the real privacy issues of a government profiling its own citizens they want to limit technological development in social media. What a joke.

And about that ‘like’ button. I will continue to use it as I personally don’t give a damn that Zuckie’s computers know that I am a transgender lesbian who loves female porn, writes, films, drinks beer sometimes, loves her kids and friends, hate stupid Germans, makes art and writes silly little articles on a website. And yes, if people research on me they will find out all kind of nice (and dirty) little details about me. So what?
By the way, that website of those people… my God, 1984!

Oh, and before I forget: don’t press the like button on this post because I will profile you, really, I will!

Alice © 2011

Vormgeving

De laatste wijziging in vormgeving van mijn website is een aantal mensen minder bevallen. Belangrijkste commentaar: verminderde leesbaarheid door de donkere kleurstelling met lichte letters. Verder was de foto op de achtergrond niet voldoende zichtbaar maar tegelijk juist ook te afleidend van waar het hier om gaat, mijn schrijfwerk.

Vandaag dus een ander ontwerp. Terug naar zwarte tekst op wit met maximale leesbaarheid. Wel een achtergrondfoto (de bergen bij Kakani 25 km noord van Kathmandu op de plek waar mijn nieuwste roman tot stand is gekomen) maar dan eentje die zicht niet opdringt. Dat de sidebar keuzes onderin het scherm wat wegvallen in het grijs van de nevel is de bedoeling. Bij scrollen wordt die informatie toch wel zichtbaar in het gedeelte met de wolkenlucht boven de in grijs gehulde bomen.

Voorlopig ga ik het even met dit ontwerp doen. Bedankt voor het commentaar en mochten jullie nog meer opmerkingen hebben dan lees ik die graag.

Alice

Vreemde tijden.

Het zijn vreemde tijden voor me. Vooral omdat er zoveel gebeurt en zoveel goed gaat. Een zoon die weer een jaar ouder is, het werken aan mijn documentaire dat geheel anders (en beter) verloopt dan verwacht en mijn schrijfplek die bloeit zelfs nu ik wat minder tijd heb om vaak te schrijven hier (wees gerust, dat komt wel weer goed hoor want er zit heel veel inkt in de virtuele pen en van schrijfkramp en de titel van deze site heb ik bepaald geen last).

Over dat laatste, deze schrijfplek, tsja wat zal ik daar nu van zeggen. Kijk zelf maar:

Maar er gebeurt dus meer. De documentaire. Er is een definitieve titel, over een tijdje onthullen we die wanneer de crowdfunding actie start. Daarvoor moet er nog wel het nodige werk verzet worden waaronder het contrueren van een kleine site over de film. Het is te doen maar vergt toch altijd een paar dagen sleutelen. Ook hebben we toestemming van de IND om een groep mensen te volgen die gaan resettlen vanuit de vluchtelingenkampen in Nepal naar Nederland. Het is een unieke kans en zal zeker ook bijzonder beeldmateriaal opleveren. Het documentaire concept kristalliseert nu snel uit, het team is zich aan het zetten en er is uitzicht op mogelijkheden tot verkoop van deelproducten. Alles bij elkaar kan ik wel zeggen dat we ‘in business’ zijn. Op een bijzondere manier ook en tot mijn verbazing ontmoeten we weinig weerstand op wat we aan het doen zijn. In ieder geval zal er volgend jaar rond deze tijd de eerste screening plaatsvinden.

Op ander vlak, nou ja niet helemaal, staat het afscheid nemen van bezit. Een proces dat ik al lange tijd in wil gaan en dat nu dus echt aan het gebeuren is. Niet volledig hoor maar wel heel sterk reduceren van mijn bezit tot het punt dat het gemakkelijk in opslag kan gaan en ik een tijdje zonder huis in Nederland kan leven. Wel zo handig voor iemand die voor langere tijd met laptop, camera en wat dies meer zij in het verre buitenland gaat werken. Al met al een draaipunt in het leven dat ik met een big smile neem. Natuurlijk is het best een stoeipartij en natuurlijk gaat onthechten niet zo gemakkelijk, maar het schept wel ruimte om me heen en vooral in mijn hoofd. Ruimte die keihard nodig is voor wat ik wel belangrijk vind, mijn schrijven en filmen.

Het is nog wat onwerkelijk dat ik over een paar weken alweer afreis naar Nepal en dan voor een aantal maanden. Er moet nog zo ontzettend veel gebeuren. Geld regelen, keuzes maken over mijn huis, nog meer spullen wegdoen en een paar zaken die echt van waarde voor me zijn in bewaring geven bij anderen. Opslag regelen voor de dozen met boeken en kleding en andere spullen. Vlucht boeken als er geld binnen is, reisspullen uitzoeken, herhalings vaccinatie, apparatuur regelen niet te vergeten. Maar bovenal ook, de resterende tijd besteden met de kinderen en vrienden. Allemaal voorbereiding om me klaar te maken voor de sprong.

Alice © 2011

Eyewitness report on campfires in Goldhap and Sanishare refugee camps in Nepal.

— eyewitness report by Fr Amalraj for the Bhutan News Service —

By Fr Amalraj, Damak

The day was March 22. It is hard to believe that two fire accidents could take place on the same day in two refugee camps. From all information collected in both the camps, it was accidental and not purposely done.

It was 7:22 am when fire broke out in one of the houses in Goldhap. The blowing wind carried the flame from hut to hut. The fire became uncontrollable. In ninety minutes, 512 huts out of 605 were reduced to ashes. Fire brigade was called. They moved into action and yet they could not arrest the fast spreading fire. Along with the huts our Child Play Centre and Youth Friendly Centre were totally consumed by fire and nothing could be salvaged. All the materials in our Palliative Care Centre were burnt out. The fire also engulfed the Health Centre run by Association of Medical Doctors of Asia (AMDA) Nepal.

Elderly fire victim checks her belongings in Goldhap/Jeetan Subba

The Caritas/JRS Nepal team was the first to reach Goldhap and be with the victims of fire. As our school has brick wall and tin sheet roofing, it was not affected. Hence it has become now the shelter for about 3,800 people displaced by fire. The Armed Police Force (APF) at Goldhap and additional deployed force helped the fire brigade in fire fighting. And, they also provided the needed security for the fire victims.

A task force consisting of the camp Refugee Coordinating Unit Supervisor, Camp Secretary, Field Assistant of UNHCR and one member from each of the Implementing Partners (Caritas Nepal, AMDA, TPO and LWF) of UNHCR, IOM and WFP was formed to coordinate the relief operation. Each Agency was asked what would be its contribution.

As Caritas Nepal’s main mandate is education and as the class ten Common Board Exam was commencing on 24th March, we said that we would look after our 78 students who would be appearing for this exam from 24th March to 1st of April by giving them all the books and stationeries, by providing board and lodge and other facilities at Deonia Jesuit School so that the students could concentrate and write their exam peacefully even though their huts are being burnt down and that they have lost everything.

The Nepal Red Cross Society came forward to give a package of one blanket, one Sari, three cooking pots, two plates, two bowls, two glasses and a tarpaulin sheet. The World Food Programme promised to give special ration. The AMDA Nepal said it will run the health centre in the make shift tent.

Likewise, the Lutheran World Federation committed to supply protected drinking water and sanitation. TPO said that they would provide trauma counselling. The APF and the Camp Watch Team would provide the security. As people had not taken any food and had lost everything as it would take longer time to start community kitchens, this task force requested Caritas/JRS Nepal as it has done previously when fire accidents had occurred in the camp to provide a minimum quantity of ready made food to all the victims. We bought 130 cartons of instant noodles for 3,800 fire victims and six cartons of biscuits for children of under two years costing Rs. 45,000.


Caritas Field Director Fr Amalraj (third from left in the first row) inspecting Goldhap camp on April 24, 2008.
Like this time, a huge fire had turned the camp into ashes in May 2008 too/Vidhyapati Mishra

The local radio stations have published the news of this fire break out and the camp was burning uncontrollably. Hearing this news about 4,000 refugees from the other six camps came to Goldhap by hiring buses, trucks, tractors, mini vans and by cycles to express solidarity and to offer solace. There were another one thousand locals who had come to see the devastation. About fifty core team members of the Youth Friendly Centres from the six camps volunteered to render any service to the fire victims. They were formed into three teams to identify and help the old, sick and the disabled people, to assist the camp management committee in the distribution of food and other relief supplies, and to be at the service of AMDA in rendering first aid.

As per the camp consolidation and merger plan, Goldhap Camp was supposed to be merged with Beldangi Camps and it would be closed by 30th June. What an irony it was to see the camp burnt down in this manner! Since all the people of Goldhap Camp were supposed to be relocated from April 4th to 30th June one wonders what type of temporary shelters that UNHCR provides for these people. Goldhap fire disaster is a massive one and its impact is heavy on the victims. Relief has to be provided to this people whether they have opted or not opted for resettlement.

As we were planning and mobilizing the immediate relief at Goldhap around 2:30 pm we heard that there is another fire accident at Sanischare Camp. We didn’t believe it initially. The phone calls one after another conformed that it was true. The fire broke out around 2:25 pm in one of the huts in Sector B/2 and in forty-five minutes hundred and eighty huts were reduced to ashes. As all the fire brigades were busy in Goldhap by the time they could reach Sanischare the fire was brought under control.

As the space between the rows of huts was very narrow, people could not salvage anything. They left everything to be consumed by the fire and protected only themselves. Some of our office staff who remained in the office immediately rushed to Sanischare camp. We from Goldhap camp reached Sanischare at 4:30 pm. By the time the fire was extinguished.

Yet, it was a heart breaking sight to see the cooking vessels, the water pots, the tin boxes, cycles, tailoring machines etc all in melted form. The fire had consumed whatever it could. In the midst of burnt smell the hut holders were digging the ashes to find out their lost valuables. We have opened out our schools as shelter to these people.


The scene after fire in Sanischare/Prakash AngdembeThe refugee community unaffected by fire decided together to cook the food by pulling their own rations and feed them at night. The fire victims of Sanischare may have shelter in the schools and food for the night but they would not be able to sleep as they have totally lost everything. During their twenty years of stay what little they acquired they have lost. They remain inconsolable. As the refugees had gone to Goldhap camp, they could not return to Sanischare to express the same solidarity and solace. The locals from their nearby Pathri town and surrounding villages came in big crowds and expressed their solidarity and sympathy.

The real relief operation at Sanischare would commence tomorrow morning. Sanischare is supposed to be one of the two permanent camps where the people of Khudunabari camps will be relocated from 2012 January. We don not know when these burnt down huts are going to be reconstructed and when the people will resume their normal life. Fortunately on Monday 21st we had shifted our 151 students of class ten to Beldangi camps for their board exam. We will provide them every facility over there so that they could write their exam without any tension or worry.

As we go to attend the meeting tomorrow request will be made to Caritas/JRS Nepal for relief. We have to accompany, assist and advocate the cause of these people at this hour of their need. We need financial support from donors and benefactors for the relief operation that Caritas/JRS Nepal wishes to carry out. Relief delayed is relief denied. Caritas/JRS Nepal wishes to begin the operation immediately. As we gather more details and data of the fire victims we will prepare a proposal and place before you for your support. We will also send you constant updates on the relief carried out for these fire victims.

(Amalraj is the Field Director of Caritas Nepal, Damak Field Office)

 

200.000 bezoeken.

Nou daar zit ik dan. Terug uit Nepal, ziekjes, onwennig, met hoofd en hart nog daar. Een beetje geschreven maar vooral in bed gelegen met een ‘kop vol snot’. Maar dan kijk ik in mijn statistiekjes van deze website en zie dat er een record is gebroken in februari: meer dan 10.000 bezoekjes in één maand én dat de 200.000 bezoekjes marker is gepasseerd in de afgelopen dagen.

Daar wordt ik dan weer een beetje blij van. Dank jullie wel lieve bezoekers, lezers, vriendinnen, vrienden en vriendandersen.

Alice

De macht van de sterkste.

Op Twitter raakte ik in een discussie – voor zover dat kan op Twitter – over mensen die ‘zielig doen’ over een ziekte die ze hebben. Een discussie met andere vrouwen (die dus deel uitmaken van dat deel van de samenleving waarvan in het algemeen gezegd wordt dat die meer empathie dan dat andere deel van die samenleving hebben). Het was een rare surrealistische discussie.

Het ging er over dat iemand geen begrip zegt te willen hebben voor mensen die in het ziekenhuis terecht zijn gekomen omdat er teveel pondjes aan het lijf zitten. Deze mensen werden weggezet als mensen die ‘zielig’ doen en niet hun eigen verantwoordelijkheid nemen.

Los van de verdere inhoud irriteert me die houding. De houding waarin het blijkbaar niet toegestaan wordt om jezelf bij tijd en wijle zielig te mogen vinden. Om soms dus zwak te zijn en om niet de eigen kracht te hebben om een probleem op te lossen. Het is een houding die in onze samenleving vast is gevestigd. Een houding die gevoed wordt vanuit een algehele mentaliteit die van mensen verlangt dat ze presteren, dat ze hun eigen bootjes doppen en dat als dat niet lukt ze dan hulp moeten zoeken. So far so good denk ik dan. Maar dan gaat het verder met die mentaliteit want men gaat er blijkbaar vanuit dat die hulp er dan ook is en daar schuurt het bij me.

Het punt is dat in dit land de gezondheidszorg, en zeker ook de psychische zorg, uitgehold is. Er is nog steeds een gebrek aan integrale zorg (medisch én psychisch gecombineerd). Er zijn gebieden waarop in Nederland geen adequate zorg wordt geleverd en dat is bekend. Dus de aanname dat hulp vragen bij een probleem tot een oplossing leidt is een onterechte aanname.

Het zijn die situaties die een mens zwak maken en die er soms voor zorgen dat iemand zich – terecht- zielig vindt. Dat is geen misdaad maar een volkomen terechte puur menselijke emotie. Een emotie die iemand ook best mag uiten. Maar dus blijkbaar liever niet in deze samenleving. Want dan zit je anderen in de weg. Een mooi voorbeeld daarvan vind ik het dispuut tussen de door mij bewonderde Karin Spaink (die zich af en toe best zielig vind en daar alle recht toe heeft maar verder een geweldig mooie sterke vrouw is) en Ephimenco. Karin stond in de Opzij na borstkanker, geschonden en kaal. Ephimenco vond het etaleren wat ze deed. Zwelgen in zieligheid en affreus. Of iets van die trant. De man schreef het in Trouw in zijn column. Bij een confrontatie bij Pauw en Witteman verloor hij zijn statuur toen hem gevraagd werd of hij een probleem met kale vrouwen had. Zijn onfatsoen was zo duidelijk dat de man heel klein werd en de vrouw tegenover hem heel groot.

Ephimenco in dat incident staat voor mij voor de algemene houding in Nederland als het gaat over mensen met een aandoening of in een moeilijke leefsituatie. Een houding die wel bereidheid tot zorg toont maar die uitsluit dat diegene die dat nodig heeft openlijk laat merken het niet zelf aan te kunnen. Want ziekte, verval, verdriet, moeilijke omstandigheden willen we hier blijkbaar niet zien. Het moet verstopt blijven, het mag niet openbaar zijn. En als dat wel zo is dan doet de ander ‘zielig’ en dat is dus fout. In de discussie gaf iemand aan dat mocht zij door haar roken longkanker krijgen dat ze dan niet zielig zal doen. Dat is wat mij betreft pas echt zielig.

Die mentaliteit hindert me. Het is een kille, koude en onsympathieke mentaliteit. Het is een afgeleide van de winnaarsmentaliteit die alleen de winnaar laat tellen. De verliezer kijken we niet naar om. Het is die houding waarom dit land me tegenstaat. Het is helaas de dominante houding geworden. De oorzaken liggen in de in mijn ogen overdadige welstand en de wijze waarop de maatschappij zich georganiseerd heeft en ja, ook de overhypte politiek en media zijn hier debet aan.

Ik ben blij dat er dingen zijn waaraan een mens zich kan onttrekken. Dit is er één van hoewel het niet gemakkelijk is om niet mee te gaan in deze lelijke flow. Want het is niet vechten tegen de kracht van de sterkste maar tegen de macht van de sterkste. Een macht die ik in ieder geval nooit zal erkennen. En jij? Hoe zit jij in elkaar?

Alice © 2011

WikiLeaks documentaire Zweedse televisie.

Vooralsnog niet te zien op de Nederlandse televisie.

Iedereen die denkt dat het wel meevalt met WikiLeaks, iedereen die denkt dat het gaat om internetpiraten die de westerse diplomatie schaden, iedereen die zich misschien afvraagt wat de mensen achter WikiLeaks bezielt maar ook iedereen die ze wel begrijpt en die een vrije pers in een vrije wereld wenst en tegen overheidsmanipulatie is zou deze documentaire moeten zien. Vandaar dat ik hem hier toon. Het is een door de Zweedse televisie gemaakte documentaire van de handen van Jesper Huor en Bosse Lindquist. Het is de ruwe versie, de eerste montage, de definitieve documentaire zal waarschijnlijk later komen wanneer de gebeurtenissen van de afgelopen weken verwerkt zijn.

Alice

“From summer 2010 until now, SVT has been following the secretive media organization WikiLeaks and its enigmatic Editor-in-Chief Julian Assange. Reporters Jesper Huor and Bosse Lindquist have traveled to key countries where WikiLeaks operates, interviewing top members, such as Assange, new Spokesperson Kristinn Hrafnsson, as well as people like Daniel Domscheit-Berg who now is starting his own version – Openleaks.org.”
The documentary also includes interviews with Ian Overton from The Bureau of Investigative Journalism, James Ball of TBIJ and WikiLeaks, Icelandic MP Birgitta Jónsdóttir, former WikiLeaks collaborators Herbert Snorrason and Smári McCarthy, and PRQ CEO Mikael Viborg. The documentary looks at WikiLeaks’ philosophy and operations, some of its famous disclosures including the Kenya report, the Guantanamo manuals, Kaupthing, Trafigura, the Collateral Murder video, the Afghanistan and Iraq war logs, the US administration’s reactions, and the lead-up to the Cablegate release.

Duizend teksten en misschien wel een miljoen woorden.


foto: Lucas – ik met de proefdruk van mijn debuutroman.

Duizend is een getal als alle andere. Het is een aanduiding voor het gebied dat zich ergens tussen de negenhonderdnegenennegentig en de duizendeen bevindt en als enige in dat gebied een geheel getal is. Ongebroken maar wel deelbaar. De aard van het getal is speciaal omdat zo goed als de gehele mensheid het leven georganiseerd heeft in machten van tien. Wetenschap, economie, tijd, de machten van tien beheersen ons leven als niets anders ter wereld. We denken ermee, praten volgens de lijnen van die getallen en leiden ons leven langs de macht van het getal. Kinderen gebruiken duizend en miljoen om iets aan te duiden dat groot is, of veel. Iets wat zo groot is dat je er niet echt bij kunt.

Vandaag schrijf ik mijn duizendste tekst op deze plek. Soms waren het korte teksten, soms niet meer dan een verwijzing naar iets wat ik de moeite van het vermelden waard vond. Iets wat ik niet verwacht had te bereiken hier. Ik begon dit schrijfproject, want dat is het, om verschillende redenen. Om mijn leven van me af te schrijven, als permanente therapie. Maar ook om me te uiten op een andere manier dan ik in mijn vorige leven gedaan heb.

Deze plek van duizend verhalen heeft me veel opgeleverd. Het heeft me vriendschappen gebracht en zelfs liefdes. Schrijven hier heeft me ook veel gekost in termen van tijd en inzet maar het heeft me ook veel opgeleverd. De balans is positief ondanks dat soms een vriendschap wellicht teloor ging als gevolg van het geschrevene, iets wat bijna elke schrijver wel eens heeft meegemaakt. Ik heb geleerd te schrijven als dagelijkse arbeid en in alle eerlijkheid weet ik niet hoeveel gedichten er hier door me gepubliceerd zijn, of liedjes, verhalen en columns. De vergaarbak is met duizend teksten te groot geworden om even snel iets in te kunnen vinden zonder zoeksysteem, sleutelwoorden of zonder zelf te weten wat ik ooit schreef. Zonder dit schrijfproject zou ik nooit romans geschreven hebben, nooit gedurfd hebben er een uit te geven, nooit literaire salons georganiseerd hebben, nooit op het podium hebben gestaan, nooit die mooie mensen hebben leren kennen die nu deel van mijn bestaan zijn en zelfs nooit de liefdes hebben gekend die mijn deel waren en soms nog zijn.

Mijn Writers Block is het tegendeel van wat de naam suggereert. Het is een neurotische dwarsdoorsnede van mijn oeuvre dat in de afgelopen vierenhalf jaar is ontstaan. Het is de bron van mijn huidige schrijfwerk en in zekere zin een bron van mijn bestaan. Die dwarsdoorsnede van mijn schrijfwerk is dus ook een dwarsdoorsnede van mijn leven of zelfs van mij. Lees je mijn teksten, dan ken je mij. Misschien niet helemaal maar dan zeker voor een flink deel. Want er is weinig – hoe persoonlijk ook – dat hier niet passeerde in woorden.

In de loop van de jaren ben ik gaan ondervinden dat anderen hier komen om te lezen. De meesten zullen nooit melden wat ze vinden van mijn teksten. Enkelen doen dat echter wel, ze reageren hier of mailen me en dat is altijd boeiend. Zelfs bij negatieve reacties is dat zo, hoewel ik me gelukkig prijs dat ze een kleine minderheid vormen. Mijn duizendste tekst hier schrijf ik vooral voor wie het leest en voor diegene(n) die ik lief heb en natuurlijk past eigenlijk alleen een gedicht.

Duizend teksten geef ik je
een miljoen woorden zelfs misschien.
Duizend verhalen, gedichten,
liedjes en denkbeelden om te zien.
Duizend tekens van mijn liefde
soms blij, soms boos of verdrietig.
Duizend emoties en gedachten
al die woorden maken me nietig.
Want ik ben het niet die hier schrijft,
het is mijn hart dat liefde bedrijft.

Voor wie dit leest en zich verbonden met me weet, ik hou van jou.
Voor mijn taal: ik hou van je en uitgeschreven ben ik nog lang niet.

Alice © 2010

Titels

foto: Armelle van Helden, Literaire Salon oktober 2010.

Ooit begon ik dit Writers Block. Of het ooit zal eindigen weet ik niet. Wil ik niet weten. Na ongeveer vier jaar zijn er in totaal vandaag 1000 teksten verschenen, die duizendste volgt morgen. Gedichten, verhalen, stukken uit mijn romans, aankondigingen, oproepen, liedjes, video’s en foto’s. Soms werk van anderen. Duizend publicaties die mijn leven definiëren in al haar aspecten.

In die vier jaar zijn er steeds meer mensen gekomen om hier te lezen. Inmiddels is er al een dik half jaar een stabiel cijfer van rond de achtduizend bezoeken per maand. Daarmee is deze schrijfplek voor mij een ontzettend belangrijke plek in mijn leven gaan innemen en hopelijk vinden jullie, lieve lezers, het de moeite waar om te blijven komen.

Dit zijn de 999 titels van de teksten die hier tot nu toe zijn verschenen.
De duizendste zal – natuurlijk – een gedicht zijn dat ik tot de dag van morgen bewaar.
Lezers, dank jullie voor jullie trouw.

Titels

Alice’s Writers Block 1 jaar.  Konijnenhol  Publicatie in het boek ‘De kracht van netwerkbenadering’.  ‘Professional Services Automation’ (eerder gepubliceerd in 2001)  column: ‘Enronmania’ (gepubliceerd in 2002)  column: ‘Begroten’ (gepubliceerd in 2003).column: ‘Bubbles’ (gepubliceerd in 2004).  column ‘Duwend sturen’ (gepubliceerd in 2004).  Oude columns geplaatst en aankondiging essay.  column: ‘Hollandse dwarsbomen’. (bewerkt)  Essay: ‘Mooi is goed’.  Even iets heel anders…  Fragment uit mijn roman ‘Sorpresa’ (werktitel).  Voor R.  Schaakbord  Verandering.  Alice  Kilometers denken  Kies, koos, gekozen.  Parlementair inburgeren.  Waarom regenboogpieten niet van kleur moeten verschieten.  Voorstel promotieonderzoek.  ‘Ik kwam laatst mijn vader tegen.’  ‘Prettige verjaardag Lotte.’  Lezingen en andere optredens.  Nieuwe website promotieonderzoek  Steve Job’s Stanford Commencement Speech 2005  What’s your deepest fear?  Simone  IJdelheid der ijdelheden  Integriteit  ‘Prettige verjaardag, Lotte!’ wordt ‘Een familiezaak’  Ontspoorde opinie  Oude weblog uit de lucht  Toch maar geen bundeling van schrijfwerk  Vorderingen roman ‘verwondering’  Toneel: ‘Een familiezaak’  Autogordels  Verwachting  Lezing MidZomerGracht festival op 21 juni.  Zomerdip of zomerzotheid  Navelstreng  Restart  Transfusion festival op 11 november – mis het niet!  The balance sheet  Transfusion  Alone again, naturally  Wrang  Over 25 jaar  Schouders  Transgender Chronicles 1 (over lezingen geven…)  Transgender Chronicles 2 (over vriendinnen…)  Weblog reVAMPed  Pauze  Transgender Chronicles 3 (over off days…)  Spiegel  Koffiebekertjes  I cried for you…  Tender feelings  Sporen  Funny: Stallone  A ma sante  Foekje is dood  Help! Waar zitten mijn knopjes?  Eerherstel Foekje Dillema  Transgender Chronicles 4 (over mijn LBD…)  Transgender Chronicles 5 (over het kerstdiner…)  N00dles  5000  Transgender sport  Open deur  De dekbedhoes  Kleine jongen op een groot strand  Kerstwens  Kerst together alone  De tulband  Kerstavond  Naaimachine  Gianna’s liefde  Amsterdam  Law & Order – Lindsay & Lohan  Transgender Chronicles 6 (over nieuwjaar…)  Het laatste van 2007  Gelukkig, 2008…  Species dysphoria  R.I.P. Mickey  Lyrics  Globe  Taboes  Species dysphoria part two  Te geef  Goeiemoggel (ja ook ik kan het niet laten…)  Vermoeidheid  Ontmoeting  Snipverkouden  Transgender Chronicles 7 (over afscheid van computers…)  Zout op mijn bril  Kruiwagentjes vriendschap  Free hugs  Sleutelellende  Postzegels  Pijn  Transgender Chronicles 8 (over een onzekere toekomst…)  Hoe om te gaan met een transgender? The Manual  Transgender Chronicles 9 (over stamkroegen…)  Blogstok  Past, present and future  Onverwachte man  Transgender Chronicles 10 (over dansles…)  Ik ben boos!  Gek  Mijn kleine jongen  Hangertje en kleurtjes  Julia en Katrina (aflevering 1)  Transgender Chronicles 11 (over gelaser…)  Transgender Chronicles 12 (over de noodzaak van dansschoenen…)  Staat=tiekjes  En zo kan het dus ook!  Hoerenpasta  When the lady smiles…  Julia en Katrina (aflevering 2)  De doler  Homonota van Plasterk marginaliseert transgenders  Waarom ik emancipatie een rotwoord vindt  Transgender Chronicles 13 (over namen…)  Julia en Katrina (aflevering 3)  Ik hou niet van kaas  Eindelijk lente!  Knaeckebroed  Transgender Chronicles 14 (over bouwpakketen…)  Red Humanit(r)a(n)s Rotterdam!  Julia en Katrina (aflevering 4)  Transgender Chronicles 15 (over blondjes…)  Mooi nieuws  Poezenliefde  The biggest lie ever?  Messias  Waarheden en wijsheden (1)  Julia en Katrina (aflevering 5)  Wow, 6 beurten gratis!  Concerten  Personalize your burka  Tirade  Transgender Chronicles 16 (over literatuur…)  Wegens overdosis gesloten…  Sleepless mind  Humanitas Rotterdam gered!  Julia en Katrina (aflevering 6)  Transgender Chronicles 17 (over ons…)  Transgender Chronicles 18 (over wiebeldagen…)  Voor mijn lief…  ‘Vrouw’ door Marleen  17 april  Transgender Chronicles 19 (’t is bijna zover…)  Lieve God…  ’t is lente  Transgender Chronicles 20 (en nu naar binnen!)  In memoriam Eckart Wintzen  Transgender Chronicles 21 (spiritualiteit)  Transgender en sport (2)  Het verschil tussen (M)alice & Alice  10.000 bezoekers!  Mooie mensen  Transgender Chronicles 22 (mijn moeder)  Transgender emancipatie  What’s in a name?  Privacy en de overheid  Wat ben ik eigenlijk?  Sentimentele muts  Transgender Chronicles 23 (business as usual, unusual business)  Through the looking glass  Sophia  ‘Wiki’s waarheid’ betwijfeld – ‘Wiki’s truth’ doubted.  T-day minus 7: pre operatief onderzoek  Antonia  T-day minus 6: moeder  Why does Andrew Keen never smile?  Out of order – off line – even iets anders doen  One more thing…  T-day minus 2: ritueel in Barcelona  Transgender Chronicles 24 (T-day)  Transgender Chronicles 25 (ik stap door de spiegel…)  Transgender Chronicles 26 (… aan de andere kant)  Weer thuis  Transgender Chronicles 27 (a sort of homecoming)  41 uur gevangen in een lift  Roos  Boekenstokje  Trotse melancholie  Kon het niet laten  Transgender Chronicles 28 (tears in heaven)  Tsjonge  Pa  Transgender Chronicles 29 (omhels me)  Mijn adagio  Transgender Chronicles 30 (Pijn…stillers)  Over droge benen, amandelolie en de kat  Homofobie en transfobie  Julia en Katrina (aflevering 7)  Aan elke dag komt een einde, altijd.  Transgender Chronicles 31 (over identiteit en rolmodellen)  Als Odysseus  De 200e  Geen verschil  Spui 2007  Ontmoeting  Parkour girl power and jumping guys…  Lantarenpalenkolder: overheid spoort niet…  Gisteren was het ‘Pangea day’  Transgender Chronicles 32 (eerste keren…)  Transgender Chronicles 33 (over gender ongemak)  Gesloten, gesloopt en afgebrand…  Transgender Chronicles 34 (Ying & Yang)  Californie en het homohuwelijk.  IP ban  TG’s gebundeld (voorlopige versie)  California dreamin’ …  Geen inspiratie  Wetenschappelijke doorbraak in genonderzoek…  Transgender Chronicles 35 (is het ’t waard?)  Re-thinking gender role assignment  Kutbui  Google tast reputatie van transgender aan…  Ik heb een zonde begaan…  ‘Zee therapie’ als troost  Ook goeiemorgen op de deelpunt serveerster…  Digital litter  15.000 bezoekers…  Voor wie me kent…  200 tassen project  Harig sletje  Popdiva’s nieuwe stijl  Zak hooi  Kinderen, zee en een gele bal…  Testobom cabaretier blijkt recidivist  It’s the gender, stupid!  40 jaar later…  Even Apeldoorn bellen…  Paspoorten  Komende publicaties  Transgender Chronicles 36 (liefde, lijf en lust)  Wereldkaart  Embryoselectie  What women want  Let’s party!  😦 > Knipoog > 🙂  Sophia Loren  Oranje stamkroeg  WordPress  Wow!  Transgender Chronicles 37 (anijsmelkdag)  iYou! Do you iYou2?  Engelen  Dromen  My guy  Transgender Chronicles 38 (zelfbeeld)  Ben er even niet…  Ben er even wel…  La Belle Hortense  Scootermeisje  L.A. is my lady…  Hibernating for 20 days…  Back home  You shouldn’t dance alone…  Runaway bus  My Starbucks Year  Transgender Chronicles 39 (shit happens)  Ice Pan  Newsweek artikel over het zuiden van de V.S.  Transgender Chronicles 40 (sharp dressed woman)  Back in business  Transgender Chronicles 41 (de laatste trein)  Hurt  Outta gas  Crazy Jenny  Love hits you when you least expect it.  20.000 lezers en 1 liefde  Transgender Chronicles 42 (second life)  Destination unknown  Tussenbalans  Angels fly… because they take themselves lightly  Verlangen  Mustang  Ik wil verdrinken  Top 10  Non acceptatie  The bitch is back…  Transgender Chronicles 43 (onzichtbare man)  I’m yours  Parkeervergunning (of waarom ambtenaar zijn een vak is)  Noppen en … rokjes  Terreur en komkommermentaliteit  Noppen en … rokjes (update)  Red tape  Alice en Edward  Sex and the … MacBook  Shit, am I getting famous?  Waarheid  Transgender Chronicles 44 (life sucks)  TV series  Bye bye Windows… hello future!  300  Heartbreak  Oproep  Transgender Chronicles 45 (Confused? You will be after this …)  Scrooged  Fin  De nieuwe journalistiek  Transgender Chronicles 46 (Kiezen voor mezelf)  Transgender Chronicles (slot)  Verkiezingskoorts  Testje voor videoblogging  Gaten terreur  Neo socialisme  Auw  Tussen kwaad en goed  Script ‘Een familiezaak’  Familie  Bank-en-crisis en MBE  Uit het raam staren  Censuur  Ontrouw  Crossing Border  IJskoud de slechtste…  E-10  Zomaar gevonden en zo leuk…  Coming out dag 2008  Na de ‘Kom uit de kast dag 2008’  Neo…  Ik ben boos op Floris Jan Bovelander  Fortwas – here today gone tomorrow…  Vraagje  De pil tegen het leven  ‘Tertia’  Welke woestijn is mooier?  Opgepoetste spiegel  De bel  Gat in mijn lijf  Stilte in Egypte?  Waarom eigenlijk nog?  Recovery mode  De parfummaker  Ankh  Alice doet mee met Nanowrimo ’08  (c)  Yes we can! But not Nate Walsh…  President Barack Hussein Obama!  Oh my God!  Waarom vooruitgang in Amerika ook achteruitgang is…  Vijf genders theorie  PWSD  Keith Olbermann on same sex marriage…  De gids  Elektronische patienten dossiers  Lezers enquete(tje)…  Een stapje vooruit…  Transfeminisme  Transgender remembrance day  In loving memory… 15 november, Amsterdam  Sociale netwerken zijn niet meer weg te denken.  Status change  Alweer een slachtoffer van een hate crime!  Black  Nieuwe wegen  De toekomst van internet: van Web 2.0 naar Web 3.0  Herfst  Kwaliteitsjournalistiek  FIFI2008  Zonsopgang in Bombay  Pokkenweer  Enge mannen in rode jassen  Internet-working addiction  Ziekenhuizenstrippenkaart  ‘Feest’ maand  Tranentrekkers  Au(w)tomatisering  Grappig  Zaterdagmorgen  Beautiful Betty  Mijn dokter is ‘onbetrouwbaar’  Intermezzo  Gedenken maar niet herinneren  Kerstdiner 2008  Engelen in opmars  De paus is gek geworden  Ik hou van Marlies  Wordles  Twitter  War!  Wow! Duffy!  Vuurwerk in Gaza  Poncho  Gelukkig nieuwjaar!  30.000!  2008 ingepakt en opgedoekt  Kroegenzoektocht  Ontmoeting  Koffie  Frustransen  Schilderles  Familiewebruzie   Schaatsen  Roze stropdassen  Kale mannen zijn macho…  Eerste letters  Meet you on the other side  Over eenzaamheid en liefde  Wat hangt er nou aan mijn fiets?  Blue Monday  ‘In times of trouble…  Annie Leibovitz  Verhuizinkjes  Obama, 44e president van de V.S.  Family matters  Inauguration foto’s  De belofte  Transgenders en mensenrechten  In het dorp van mijn verleden  Onvoltooid verleden tijd  Lijstjes  Social Networks  Statistiekjes  Lezenswaardig  300.000 km koffie  Google’s slash disaster  Gender binary normativity  Transgender emancipation: cisgender advantages checklist  Erwin Olaf  Vermoeidheid  Post Operatief Stress voor Transen Syndroom (POSTS)  Rollende koppen  Beneden. Drie blanke vrouwen.  Circle of life  Physical distress  Nieuwslezers  Noodles queerpraatje 1: kinderen  Social media: destroying or saving lives?  Amsterdam Twestival  In the mail…  Wow!  Krimpen  The trouble of being Alice  Why do I frequently write in English?  Geheimen  BunnyBook 1.0  Lez Tango… tango para 2 mujeres  The Early Morning blues  Dezelfde fout  Writers Break  Budapest  Vampire lips…  Vicky Cristina Barcelona  Chuck Deely  Intimacy  Gestrand  Beslissingen  Off to Budapest  Budapest blues  Bohemienne  Rebound  Audrey Hepburn – Emma Roberts  I feel like dancing…  Boobies  Lesbo normativiteit  Lesbo normativiteit: update  Lesbo normativiteit: final update  Oops someone doesn’t like Sony I guess…  Als browsers vrouwen zouden zijn…  Here we go again  Knoopje in mijn buik  Weer thuis (1)  Hersteloperatie, wat is er nu eigenlijk gedaan?  De gezegende zondaar  Boodschappen doen  Zomertijd  Openheid  Twittermania  Revival van de Amsterdamse homogemeenschap?  Europa: rapport homofobie en transfobie  Llink heeft het gehaald…  Margeret Cho… wow  Kabinet neemt nota EU serieus  Plasterk teruggefloten door kabinet, Klink boos, ophef in de kamer  Word painting  Cajon  Hartewensen  Rust  Noodles queerpraatje 2: Pro-Gay is anti-LGBT  Oeps!  Nacht leven  Attention! Podcast  Abba  Don’t give up  Ik ben jarig  Garantie  Sidekick  (40.000)  Vriendje  Geen gezeik iedereen gelijk!  Afgedankt  Dusty  Tilt-shift en smallgantics  Twee mannen, een gedachte  Toys for the boys and boys for the girls…  Vrij!  Alice in Wonderland revisited  I can’t complain  Jip en Janneke  IDAHO  Shadow dancing  Het zal ze een zorg zijn…  Noodles queerpraatje 3: kleren maken de trans  Lost in transition  Nobody loves you when you’re down and out  Dagritme  Fingersmith  Eindelijk eenvoudige juridische geslachtsverandering?  Dreambridge  Hanging out at the Mondriaan Restaurant  Rotpost  Frida  Nieuwe column  Google killer?  Muzen  Sorry  Rotte Appel  Kaderock  Geen maaltijd om mosterd na te nemen.  Atonement  Sidekick  Strakke pakjes  Fotoshoots  Afgedankt (deel 2)  Lijfloze ziel  Sleeping with the curtains open  Catwoman  ‘De Quetterende Dames’ schoppen de Roze Week aan.  Pechgevalletje  Burlesque  Noodles queerpraatje 4: over queers en apenrotsen  Korte gedichten 1  Gesluierd gekleed = versluierd veroordeeld  Persoonlijk voornaamwoord  Queer Kick-off BiTransdag – the day after  Kleine meisjes worden groot  Droomjurk  Foto’s  Over hoe verzekeringen transseksuelen het leven zuur maken  Ik en mijn iPhone en zo  Ik begrijp niets van Iran  Ik wil je  Neda  Ochtend  Streling  Tattoo’s  Halfbewolkt  Desordre  Gender war  Mijn oma is een porseleinen paardje  Afgeluisterd  Dromen over vroeger  Onbescheiden  Een vriendin belde…  La reine grise  Jeugdsentiment  Oude autotaal  Reincarnation Bank  Tim Burton’s ‘Alice in Wonderland’  Retro  United breaks guitars  Happy birthday Kate!  Tattoo  De Picknick  De eenwording  Tekens  Schrijvers zijn ingewikkelde mensen  Make over  De appel die begon te rotten  50.000 bezoekjes  Over verbouwingen, boudoirs en vakantie  Korte gedichten 2  Korte gedichten 3  Francis Cabrel  Nu is later  Over twee dagen…  Korte gedichten 4  Vaarwel mijn liefste  Je kunt slapen als ik rij  Hemingway achterna  Korte gedichten 5  Ondanks al mijn geluk  Gompie!  Duistere weg  Terug naar huis  Heeft u een hokje voor mij waarin ik pas?  Elsevier fotoshoot  Nazomeren aan de Amstel  Ogen  Mary is gone  Ochtend in Den Haag  Ben ik gelukkig?  Inspiratie expiratie  Moeders en dochters  Ehm… tekst kwijt?  Korte gedichten 6  ‘De Storm’  ‘De Storm’ (recensie – let op: bevat spoilers)  Bizar  wtf?  Living in the past  O shit! ‘stemmingswisselingen’  Buma/Stemra is definitief de weg kwijt geraakt.  Buma/Stemra en hoe ik met die nieuwe regeltjes om ga.  Nanowrimo 2009  Buma/Stemra gezwicht voor protesten in de blogsphere  Twitter meetups  I’ve got a beaver in my basket  Fifties en sixties dromen  Films  Fotoshoot thuis  Wat ben ik de rest van mijn leven?  Zoekend  Ochtend  DNA  All quiet on the western front.  020 therapie  Kramp  Oude wensen, nieuwe kansen  Zand  Noodles queerpraatje 5: Sint Maarten  ‘Alles wat je altijd al had willen doen in een luchtballon…’  Ik zoek werk  Ben ik mijn eigen tweeling?  Eva’s portfolio site  Inspiratie, mijn geliefde  Voor wie mij kent  Transgender gedenkdag 2009  Grote mensen wereld  De Quetterende Dames treden op bij Mea Vulva  Volksvijand nummer een: de mug  NaNoWriMo roman is klaar: ‘Droomvlucht Afrika’  Stichting Haar Verbeelding  Ramses Shaffy  Waanzinnig weekend.  WK 2010  Minaretten  Dromen uit laten komen  Aankondiging boekpresentatie  Stranger than fiction  Amnesty International – maar niet voor LGBT!  Krak!  Noodles queerpraatje 6: Stranger than fiction  geboorte Anna Reiziger op 18 december 2009  Ode aan de roos  Literaire Salon Saarein  Podiumdebuut van Anna Reiziger  Klimaatcrisis  Alternatieve kerst  Bea in de bocht… de rode koningin spreekt.  Engelen vliegen omdat ze zichzelf licht nemen…  Tijdverlies  Het rozenmannetje door Anna Reiziger  Between a rock and a hard place.  Anna ontwaakt en zingt.  Manic Monday  Tantalizing Tuesday  Gaat Google weg uit China?  Kabinetscrisis?  Noodles queerpraatje 7: 2010  Whopping Wednesday?  Testing Thursday  Freaky Friday  Is dit dan het einde… van een verandermens?  Sizzling Saturday  Mostly Autumn  Werk  RIP Kate McGarrigle  Alle tegenwind gaat ooit een keer liggen.  De Volkskrant uit de bocht gevlogen  Kunst… een paar stappen vooruit.  Omscholing  Burkababe  Aankondiging: 31 januari Literaire Salon Saarein  Ontsnapping  Rugwind  Dan weet jij dat ik om je geef  Schimmenspel  Verleidster  The day after  Oh my God! Caro Emerald…  Dat is dan wel weer leuk natuurlijk.  Nieuwe media – oude wanpraktijk.  Oooooooooooooooooooooooooh 🙂  ‘Mental rafting’  safecss  Vredespijp  Briefkaart uit het verleden  Theater  Steeg  R.I.P. Alexander McQueen  Sometimes I close my eyes and drift away…  Until hell freezes over…  websites bouwen  Neeeeeeeee!  Mijn aaiFoon is leeg…  Over falen  Marlene  Kafka  Politiek  Pool  Jij wint!  Journalistiek…  Stupide websites  De nuttelozen van de nacht  Mopperkont  De val van het kabinet en emancipatie van transgenders  Minister Rou(w)voet weigert emancipatieportefeuille  Lentegedicht  Verkiezingen een mogelijkheid tot openlijke discriminatie?  Zondag 28/2 Literaire Salon in Saarein  Cabaretopdrachtje liedtekst schrijven: Jankend Koor  Over liefde en haat.  Democratische plicht.  A right delayed is a right denied  Script schrijven  Vrouwendag  Literaire Salon ook in Den Haag en op iTunes  Een spiegel voorgehouden  La vie en rose  Mennen mennen  Restyling  Privacy  Schrijfwedstrijden  Script Frenzy 2010  Aankondiging gedichtenbundel en verhalenbundel  Publicaties  Script Frenzy 2010  NaNoWriMo 2009 – ‘Droomreis Afrika’  Cabaret  Toneel  Performances  De Genderdans  Een familiezaak  Slag om de arm  Vandaag blijf ik in bed  Dag Hans.  Vreemd besef  Kiezen  Mannen, vrouwen, andersen en de wet  Oproep van Aartsbisschop Desmond Tutu  Alice in Wonderland  100.000  Over de kwaliteit van stoelbekleding.  Statement  Lente, verkiezingen en emancipatie  Klootzak  Cortado  Domeinnamen gedoe  Blues  Gegrilde burgers tegenover het parlement  Transfobie ‘American Style’  Oude stijl make up  Blog over een discussie over een blog.  Health Care System  QR-codes, BEEtags en zo meer  George Carlin  Script Frenzy is gestart!  10 april: 1e Literaire Salon in Den Haag  Moonpilot  Easter eggs  Lili Marlene in bewerking  8 april  Malcolm McLaren  Vrijheid?  Kadootje  Cold Case – Cold Shivers  Puberdochters en The Who  Kutfilm  Surprise  Vrijspraak voor Lucia de Berk  Matthijs Ratelband  Den Haag en de OV chipkaart  Klink haalt transseksuelen weer onderuit  Over de doden niets dan goeds.  Verslapen  As  Solliciteren  Over televisieseries, hate crimes, transgenders en Kate Moennig  Overgewaaid  Wahoe! Script Frenzy gehaald…  Wogst en bisnismannuh  Queensday  Self supporting?  Oorlogskind  Ongemerkt het podium op sluipen  Spigt  Over logo’s  Mijn eerste setlist  Kruising  Jack in the box  Spigt, pubers, vakantie en olijven plukken in Toscane  Ik ben een wetsweigeraar  Nou goed dan.  23 juni: de eerste WoordenStorm Midzomernacht Strandsalon  Turkse bommen in Irak  Aaaaaaaaaah!  De ‘Haagsche Brom’  Mam  Zes jaar verandering: een overdosis  WoordenStorm  NOS onderzoekt Twittergedrag en gaat op het gezicht.  Breaking news: voor de kust van Gaza…  Update: Israelische piraten vallen konvooi met hulpgoederen aan  Demonstratie  De dictatuur van de apathie  Terrorist?  De nieuwe Levant: Palestijns en Israelisch.  Lekker bezig daar in Suriname…  Nice!  visitekaartjes 20.0  Het nieuwe Europa  Beroerd  Ik kwam een tekst tegen en kon het niet laten.  Altijd  Een  Lege stoelen  Den Haag in twintig tien  Regenboog stemadvies: Groen Links  En daarom hou ik van Jan Rot  De geur van een piepkleine kleedkamer  Waarom de kosten voor de zorg te hoog zijn.  Reprise in een open bak.  Aardverschuiving  Een lesje in bescheidenheid  Verkiezingen – the morning after in foto’s  Wat een week!  Ode aan Toon Hermans – de video  De wereld is niet mooi, …  Vormgeving  Een goed gesprek  Wedstrijdje  Passiezeren  Oranje jurkjes, taalverloedering en huiselijk geweld  Freek, Freek! Waar ben je nu we je nodig hebben?  De rode baret  In antwoord op Spaink over FaceBook.  Titanen  Rot ervaring in stamkroeg  Voor de informateurs  Voetbal en techniek  Waanzin  Rust  Gossie  Voor mijn moeder  De onbetaalbaarheid van de zorg in Nederland  Blogpauze (audio)  Land van angst en vingerafdrukken  Nee tegen elektronisch patientendossier!  Zeven vette en zeven magere jaren  Turbokerk  Versterven  Aan het sterfbed van mijn moeder.  Ziekenhuis komt terug op besluit  Zijdezachte regen  Als ik in jouw ogen kijk dan zie ik jou niet meer.  In memoriam Aagje Ros 21 maart 1933 – 16 juli 2010  Dag mam  Reizen of vluchten  Incasseren  De dag ik mijn moeder liet gaan.  Over een naald en draad en een thuis.  Martha Wainwright  Parlementair Stockholm Syndroom  Zelfportret  Comfortably numb  Ik heb een nieuwe.  Gevangen in Iran.  Over rouwarbeid.  Nu wil ik ook een iPad!  In ‘the cloud’ werken.  LGBT rechten en de gay pride.  Voortschrijdend Verhelderend Inzicht.  Hoe het CDA Nederland uitlevert aan de PVV (update).  Lagrimas sao palavras ainda nao escritas.  Politieke moraal anno 2010.  ASR verzekeringen stigmatiseert transgenders.  Klacht tegen ASR verzekeringen ingediend.  Breaking: draai in Californie mbt homohuwelijk.  ASR verzekeringen stopt met de reclame-uiting ‘wij zeggen zij als hij dat wil’.  The Atma Project  Nachtgedachten.  Een einde en een nieuw begin.  Doekle Terpstra tegen een minderheids-en-gedoog-kabinet.  ‘La reine grise’ is te koop voor 2500 euro.  WordPress  Trots!  For future reference.  Dozen met tranen en een Eifeltoren.  Terug gekregen.  Onderschrift.  Korrels.  Kaarsjes en wierook.  Transvrouw, een ontboezeming.  Over FaceBook, nieuwe contacten en Nepal.  Bedgedachten.  Ik kreeg net een diamantje.  Het schot, een smartlap.  Definitieve website van The Atma Project online.  Behartigt TNN de belangen van transgenders?  Appelmoes  Vanaf 1 november op deze website.  Bestellen  Tussen de bedrijven door.  What am I doing?  Een nieuwe stille kracht.  Pride  Stadsleven.  Life is just what happens to you when you’re busy making other plans.  CDA politiek 2010  Blauw  Mannen…  De nacht van de deur.  Beter laat dan nooit.  Klinkklare taal  Protest op zondag 5 september op de dam.  Smart move.  Zomaar een zaterdag in Amsterdam.  Lekker schreeuwen.  Mijn hart heeft een plooi.  Alice staakt!  Queerpraatje: Alice vraagt zich af.  Over bretels en een breekijzer.  Photoshop journalistiek.  Een rat in Schotland.  Birds over New York.  Zaterdagavond  Over tv en documentaires.  Over Wilders, PVV en fascisme.  Over cultuur en bezuinigingen.  CDA congres 2014  Op je kussen wachten.  Kleine wereld.  Over democratie en zo.  Universiteiten benadelen transseksuelen.  Alleen, gewond.  The day after  Een ziekelijke hoofdredactrice  Help, de vandalen zijn er!  Vriendinnen  An answer to Tom  Buiging voor een dichter  Aankondigingen  NaNoWriMo 2010 – ‘Een cappu, een latte en een espresso.’  Home  NaNoWriMo 2009 – ‘Droomreis Afrika’  NaNoWriMo 2010 – ‘De koffieclub’  NaNoWriMo 2010 – ‘Een latte, een cappu en een espresso.’  Tumbling dice.  Eerste hoofdstuk NaNoWriMo roman.  The Story of Ram  Draaien en manipuleren.  There’s an App for that!  Stevig.  ‘… en dan doen we de boeken daar ook weg.’  ‘Incoming…. mail!’  Dromen hebben is een gift, niet een last.  NaNoWriMo update.  Contrasten  NaNoWriMo 2010 plot hints  Positieve escalaties.  NaNoWriMo na een week.  Hulpvraagje  Taal is zeg maar niet zijn ding.  Het begin van loopbaan 2.0?  Kater  Novemberstorm  De vier vriendinnen.  Eerste Atma deelproject is bekend.  Tegeltjeswijsheid in de nacht.  Tegeltjeswijsheid overdag.  Je zal het maar zijn.  Hufterigheid.  Niemand is op zijn teentjes getrapt.  Bhutan en mensenrechten.  Trouw en Nederlands Dagblad strijden voor herinvoering inquisitie.  La sombra de viento.  Stop de culturele kaalslag, schreeuw tegen dit kabinet!  VK keurt executie van homoseksuelen en transgenders niet meer expliciet af.  Trangender Gedenkdag 2010  Dag zomer.  Dan mot je maar niet met van die ouwe zooi rondkarren.  Absolute off-day.  Een onverwacht cadeau.  NaNoWriMo 2010 hoofdstuk 13.  Pfff.  Een onverwacht cadeau (2).  Verdwenen in de geschiedenis… of toch nog net niet?  Roman af: eerste exemplaar voor Sinterklaas.  De wereld is vanavond veranderd.  Boekomslag ontwerp en flaptekst gereed.  Een latte, een cappu en een espresso.  Bestellen  ‘Een latte, een cappu en een espresso’ kan vanaf vandaag besteld worden.  Met vallen en opstaan.  Productief maandje.  De werkelijkheid en de film.  Ehm… alleen voor muziekliefhebbers. Toch? #onschuldig  En, ik red dan jou.  Het water is breed.  Lawaai in Lesboland.  U  Ik ben ‘verbijleveld’: CDA wil censuur instellen bij publieke omroep.  Framed?  Politiek gevangenen in Bhutan.  Een boodschap van Julian Assange.  De politieke uitspraak van het jaar 2010.  Ochtenddooi  In goed overleg.  Geboren: mijn debuutroman.  Ontmoetingen  Ook NCRV…  Mensenrechtendag  Slowfood or no food?  Titels

Alice

Een boodschap van Julian Assange.

Normaliter valt het overnemen van een tekst zoals gepubliceerd in ‘The Australian’ onder copyright. Of dat met deze tekst het geval is heb ik niet kunnen achterhalen. Het is immers een blogtekst van Julian Assange zelf. Ik ga er vanuit dat hij geen bezwaar heeft tegen herpublicatie van zijn tekst wat ik bij deze dan ook doe. Ik doe dat niet omdat ik de redenen voor zijn arrestatie in twijfel trek, dat moet de Zweedse rechter maar bepalen of anders de Britse Justitie. Maar wel omdat ik vind dat zijn boodschap gehoord moet worden…


Don’t shoot messenger for revealing uncomfortable truths

WIKILEAKS deserves protection, not threats and attacks.

IN 1958 a young Rupert Murdoch, then owner and editor of Adelaide’s The News, wrote: “In the race between secrecy and truth, it seems inevitable that truth will always win.”

His observation perhaps reflected his father Keith Murdoch’s expose that Australian troops were being needlessly sacrificed by incompetent British commanders on the shores of Gallipoli. The British tried to shut him up but Keith Murdoch would not be silenced and his efforts led to the termination of the disastrous Gallipoli campaign.

Nearly a century later, WikiLeaks is also fearlessly publishing facts that need to be made public.

I grew up in a Queensland country town where people spoke their minds bluntly. They distrusted big government as something that could be corrupted if not watched carefully. The dark days of corruption in the Queensland government before the Fitzgerald inquiry are testimony to what happens when the politicians gag the media from reporting the truth.

These things have stayed with me. WikiLeaks was created around these core values. The idea, conceived in Australia, was to use internet technologies in new ways to report the truth.

WikiLeaks coined a new type of journalism: scientific journalism. We work with other media outlets to bring people the news, but also to prove it is true. Scientific journalism allows you to read a news story, then to click online to see the original document it is based on. That way you can judge for yourself: Is the story true? Did the journalist report it accurately?

Democratic societies need a strong media and WikiLeaks is part of that media. The media helps keep government honest. WikiLeaks has revealed some hard truths about the Iraq and Afghan wars, and broken stories about corporate corruption.

People have said I am anti-war: for the record, I am not. Sometimes nations need to go to war, and there are just wars. But there is nothing more wrong than a government lying to its people about those wars, then asking these same citizens to put their lives and their taxes on the line for those lies. If a war is justified, then tell the truth and the people will decide whether to support it.

If you have read any of the Afghan or Iraq war logs, any of the US embassy cables or any of the stories about the things WikiLeaks has reported, consider how important it is for all media to be able to report these things freely.

WikiLeaks is not the only publisher of the US embassy cables. Other media outlets, including Britain’s The Guardian, The New York Times, El Pais in Spain and Der Spiegel in Germany have published the same redacted cables.

Yet it is WikiLeaks, as the co-ordinator of these other groups, that has copped the most vicious attacks and accusations from the US government and its acolytes. I have been accused of treason, even though I am an Australian, not a US, citizen. There have been dozens of serious calls in the US for me to be “taken out” by US special forces. Sarah Palin says I should be “hunted down like Osama bin Laden”, a Republican bill sits before the US Senate seeking to have me declared a “transnational threat” and disposed of accordingly. An adviser to the Canadian Prime Minister’s office has called on national television for me to be assassinated. An American blogger has called for my 20-year-old son, here in Australia, to be kidnapped and harmed for no other reason than to get at me.

And Australians should observe with no pride the disgraceful pandering to these sentiments by Julia Gillard and her government. The powers of the Australian government appear to be fully at the disposal of the US as to whether to cancel my Australian passport, or to spy on or harass WikiLeaks supporters. The Australian Attorney-General is doing everything he can to help a US investigation clearly directed at framing Australian citizens and shipping them to the US.

Prime Minister Gillard and US Secretary of State Hillary Clinton have not had a word of criticism for the other media organisations. That is because The Guardian, The New York Times and Der Spiegel are old and large, while WikiLeaks is as yet young and small.

We are the underdogs. The Gillard government is trying to shoot the messenger because it doesn’t want the truth revealed, including information about its own diplomatic and political dealings.

Has there been any response from the Australian government to the numerous public threats of violence against me and other WikiLeaks personnel? One might have thought an Australian prime minister would be defending her citizens against such things, but there have only been wholly unsubstantiated claims of illegality.The Prime Minister and especially the Attorney-General are meant to carry out their duties with dignity and above the fray. Rest assured, these two mean to save their own skins. They will not.

Every time WikiLeaks publishes the truth about abuses committed by US agencies, Australian politicians chant a provably false chorus with the State Department: “You’ll risk lives! National security! You’ll endanger troops!” Then they say there is nothing of importance in what WikiLeaks publishes. It can’t be both. Which is it?

It is neither. WikiLeaks has a four-year publishing history. During that time we have changed whole governments, but not a single person, as far as anyone is aware, has been harmed. But the US, with Australian government connivance, has killed thousands in the past few months alone.

US Secretary of Defence Robert Gates admitted in a letter to the US congress that no sensitive intelligence sources or methods had been compromised by the Afghan war logs disclosure. The Pentagon stated there was no evidence the WikiLeaks reports had led to anyone being harmed in Afghanistan. NATO in Kabul told CNN it couldn’t find a single person who needed protecting. The Australian Department of Defence said the same. No Australian troops or sources have been hurt by anything we have published.

But our publications have been far from unimportant. The US diplomatic cables reveal some startling facts:

► The US asked its diplomats to steal personal human material and information from UN officials and human rights groups, including DNA, fingerprints, iris scans, credit card numbers, internet passwords and ID photos, in violation of international treaties. Presumably Australian UN diplomats may be targeted, too.

► King Abdullah of Saudi Arabia asked the US to attack Iran.

► Officials in Jordan and Bahrain want Iran’s nuclear program stopped by any means available.

► Britain’s Iraq inquiry was fixed to protect “US interests”.

► Sweden is a covert member of NATO and US intelligence sharing is kept from parliament.

► The US is playing hardball to get other countries to take freed detainees from

Guantanamo Bay. Barack Obama agreed to meet the Slovenian President only if Slovenia took a prisoner. Our Pacific neighbour Kiribati was offered millions of dollars to accept detainees.

In its landmark ruling in the Pentagon Papers case, the US Supreme Court said “only a free and unrestrained press can effectively expose deception in government”. The swirling storm around WikiLeaks today reinforces the need to defend the right of all media to reveal the truth.

Julian Assange is de hoofdredacteur van WikiLeaks.

Alice.