Framed?

Vandaag is Julian A gearresteerd door de Britse politie. Het kon niet uitblijven.
Na een manhunt van onvoorstelbare proporties gegeven de aanklacht tegen de man én een cyberwar die welhaast zeker door de V.S. is gestart tegen WikiLeaks is vandaag Julia A, sommigen kennen hem als Julian Assange, opgepakt. Zijn laatste verblijfplaats was het platteland in Engeland en de druk op hem moet zo immens zijn geweest dat hij aangegeven had te willen praten met Scotland Yard. En dan wordt je dus opgepakt als er een internationaal opsporingsbericht bestaat wegens een vermeend zedenmisdrijf.

De man is juridisch slechts een verdachte. Wel eentje die vluchtgevaarlijk is. Maar het gaat om een mogelijk zedenmisdrijf. De V.S. willen hem echter wegens ‘hoogverraad’ aanklagen. Maar hou kan iemand hoogverraad plegen tegen een land waar hij geen burger van is. Als Australië hem zou aanklagen op dit punt dan is het andere koek natuurlijk. Maar dat doet Australië niet en daar hebben ze een paar goede redenen voor. Ten eerste is er onvoldoende grond voor want hij heeft niets gedaan dat volgens de Australische wetten als hoogverraad kan worden gekenschetst. Maar Australiërs houden eigenlijk ook niet zo van die schreeuwlelijken uit de V.S..

De komende tijd zullen er vast en zeker meer aanklachten tegen hem ontstaan vanuit met name de V.S.. De Democratische president en zijn democratische minister van Buitenlandse zaken zijn immers allergisch voor… jawel, democratie. Ze kunnen er niet tegen dat documenten wereldkundig worden waaruit uit blijkt dat de Amerikaanse diplomaten zich op bijna alle vlak schandelijk, arrogant en bijna (?) misdadig gedragen in het internationale politieke speelveld. De inmiddels verloren wedstrijd van de Amerikanen tegen WikiLeaks lijkt de doodssteek te worden voor de populariteit van Obama. En terecht. Want een president van een ‘land of the free’ die de vrije pers in het internet tijdperk met een cyberwar en allerlei andere vieze middelen aangaat verdiend geen tweede termijn. Het is jammer want de intenties van Obama leken goed. Maar met goede intenties kan je een land als de V.S. niet regeren. Laat staan wereldleider zijn. Obama staat niet in zijn hemd maar in zijn onderbroek of erger. Hij staat met de billen bloot en dat is internationaal gezien geen fraai gezicht.

Assange is overigens door zijn arrestatie wel veilig want de kans op aanslagen tegen zijn leven is tot nul gedaald. De Britten en de Zweden zullen wel uitkijken voor een situatie dat Assange in gevangenschap lijfelijk geschonden wordt. Uitlevering aan de V.S. lijkt mij op dit punt ook een groot risico gegeven de recente historie van ‘waterboarding’ en andere martelpraktijken die de V.S. rijkelijk toepast op zijn opponenten. Assange zal blijven leven. Wellicht wordt hij gestraft voor een zedenzaak maar ook die kans is niet zo groot want het lijkt er alles op dat het een opzetje is. We zullen zien hoe dat uitpakt. Heeft hij teveel onder de rokken gespeeld dan zal hij veroordeeld worden en dan is dat terecht. Maar het zal een lichte veroordeling worden. Ontbreken de bewijzen en is alles ‘circumstantial’ dan zal hij vrijgesproken worden en dan hebben de V.S. een groot probleem. Want tegen de macht van een inmiddels wereldwijd verspreide berg informatie valt niet te strijden. Het beeld van de David tegen de Goliath dringt zich daarbij op en eerlijk gezegd gaat mijn sympathie uit naar de David. Ik zal de enige niet zijn overigens. Mij zal het niet verbazen als Assange naar goed Amerikaans gebruik ‘geframed’ is.

Het is goed dat WikiLeaks zo georganiseerd is dat een arrestatie of moord op Assange de verdere verspreiding van de diplomatieke drek van de Amerikanen en straks van hun banken gewoon door gaat. Simpelweg omdat het democratische westen geen democratisch westen is als de persvrijheid niet gegarandeerd is. In die zin heeft Assange met zijn WikiLeaks een revolutie ontketend die past in het karakter van Internet. Des te grappiger dat datzelfde internet voortgekomen is uit Arpanet, een netwerk van het Amerikaanse leger.

Alice Verheij © 2010

Ik ben ‘verbijleveld’: CDA wil censuur instellen bij publieke omroep.

Naschrift (of voorschrift, het is maar hoe je het wilt scrollen): minister van Bijsterveldt heeft Ank Bijleveld het bos ingestuurd gelukkig. Simpelweg omdat de minister wel begrijpt dat zij helemaal de macht nog de middelen heeft om een publieke omroep de mond te snoeren op verzoek van een dwaze parlementariër. Ank zal haar heil (!) moeten zoeken bij het Commissariaat van de Media en de kans dat die haar vragen serieus zullen nemen is uiteraard bijzonder klein. Kortom Ank: strakke actie meid, Zo kom je er wel!

Gelukkig schuift deze anti-democraat per 1 januari door naar het provinciale pluche van Overijssel. Als Commissaris van de Koningen want hoe idioot en ondemocratisch je ook bent bij het CDA, het CDA zorgt voor je! Gadverdamme!


* KRAK *

Lees ik vandaag in een onschuldige bui NU.nl. Het ochtendhapje in mijn dagelijkse portie wereldnieuws. Ik moest het drie keer lezen. Nee, vier keer. Toen keek ik naar de datum van het bericht en geloofde mijn ogen niet. Sterker nog, mijn klomp liet dus het hierboven geschreven stripverhalen-geluid horen.


En nu is mijn Hollandse klomp gebroken. De datum van het nieuwsberichtje is immers die van vandaag. 2010, tien jaar na de millennium wisseling en per definitie de ‘modernste’ tijd die we kennen: het heden. En niet de vijftiger-spruitjes-jaren van de laatste eeuw van het vorige millennium. Twintig-tien, een jaar midden in het decennium van Internet en massacommunicatie. De jaren waarin journalistiek, nieuws en politiek bij de oude machten door de vingers glijden als gevolg van de technologische verlichting die ‘Internet’ heet.

Vandaag heeft CDA kamerlid Ank Bijleveld (niet te verwarren met minister Bijsterveldt die ze aangesproken heeft hierover) het gepresteerd om aan het kabinet te vragen in te grijpen bij Powned. Want Powned mirrored de WikiLeaks website. Een CDA kamerlid dus die vraagt om de invoering van censuur door de regering op berichtgeving en ontsluiting van inmiddels publieke informatie op grond van het feit dat het een publieke omroep betreft. Die, volgens hetzelfde dwaze lid, “… dit niet moet doen …”. Ze vindt het notabene zelfs “… belangrijk om er voor te zorgen dat dit niet meer mogelijk is”.

Twintig-tien is dus het jaar dat een CDA-er het probeert om staatscensuur in te voeren op de vrije nieuwsgaring om daarmee de vrije pers het zwijgen op te leggen omdat die pers zaken onthuld die door staten worden uitgevoerd maar het daglicht niet kunnen verdragen. Het is ‘verbijleveldend’ dat ze niet meteen om de herinvoering van de inquisitie vraagt. Want als je dan toch zonodig terug in de tijd wilt, doe dat dan goed. Niet door een lamme vijftig jaar terug te willen maar gewoon een paar honderd. Want dan kan Ank tenminste meehelpen bij een kruistocht en helpen om de moslims en Joden uit Europa te houden of de wereld te koloniseren ter grotere glorie van haar ‘geloof’.

Nu ben ik geen fan van Powned. De ‘heren’ (pun certainly intended) presteren om met triest gebruik van onze mooie taal en een totaal gebrek aan wat voor fatsoen dan ook een plekkie te veroveren in het omroepbestel. Ze maken monsterlijk slechte programma’s en de ‘journalistieke’ benadering van Powned heeft in mijn ogen de kwaliteit van vis die al drie weken licht te rotten en waar de maden een rondedansje in maken. Ranzige journalistiek dus. Journaille in plaats van journalisten.

Maar dat neemt niet weg dat het ongehoord is dat een kamerlid een omroep de mond wil snoeren op internet. Het is de zoveelste vijandige actie van de zittende macht om de publieke omroep het internet af te jagen. Powned mag natuurlijk zonder meer wel die WikiLeaks site mirroren. Het is zelfs geweldig dat ze dat doen. Om de simpele reden dat ze door dat te doen garanderen dat de schandalige praktijken van grote broer Amerika in het volle daglicht komen te staan met in het kielzog daarvan de net zo schandalige praktijken van de bondgenoten van die Amerikanen. Nederland incluis want er is geen Nederlandse regering geweest die niet ergens hele vuile handen heeft gemaakt. Vuile handen en vuil werk is immers een vast ingrediënt van de (inter)nationale politiek. En dan stapt er dus een CDA-er (dat is die partij die met de verkiezingen de grootste draai om de oren in haar historie heeft gekregen van de Nederlandse burgers die zij dus NIET vertegenwoordigen) naar de regering met een verzoek tot censuur.

Het is veruit de meest ondemocratische handeling van Ank Bijleveld tot op heden. En ze heeft al het nodige op haar conto wat dat betreft. Het voorbeeld van een politica die meer interesse heeft in het pluche en de macht dan in het belang van het volk dat zij vertegenwoordigt. Een politica die het op die grond niet verdiend om zelfs maar aanwezig te mogen zijn in ons parlement. Waar haalt ze het lef vandaan om te pogen media de mond te snoeren? Welk doel denkt ze daarmee te dienen anders dan het voortduren van de decennialang bestaande toedekking van schandalige praktijken van Amerika en haar bondgenoten?

Nederland anno 2010: een land met een regering gestoeld op xenofobie en aantasting van burgerrechten en mensenrechten bestaande uit cultuurbarbaren en machtswellustelingen. Mijn hemel (niet die van jou Ank!) waar gaat dit allemaal toe leiden in dit land?

Overigens vind ik wel dat WikiLeaks ontzettend ‘overrated’ is. Tot nu toe laat het alleen zien hoe onbeschaafd de diplomatie is, alsof dat nieuws is. Kom op zeg!
O en als er dan toch vragen gesteld moeten worden aan iemand dan verzoek ik die van Bijleveld een andere naam te kiezen. Het is zo verwarrend, een Bijleveld en een van Bijsterveldt. Ik heb trouwens wel te doen met die mensen in Overijssel, je zal toch maar zo’n knurft als provinciehoofd krijgen…

Alice © 2010

De wereld is vanavond veranderd.

Vanavond publiceert Wikileaks een onvoorstelbaar groot aantal berichten tussen het State Department van de Verenigde Staten en 270 van haar ambassades en consulaten over de gehele wereld. Ook die in Den Haag op de hoek van het Korte Voorhout en het lange Voorhout vanwaar er uitzicht is op het bescheiden torentje van onze premier.

Vanavond heeft Wikileaks de wereld veranderd door het onthullen van die berichten. Ze hebben grote schade aangericht aan de complete westerse diplomatie aangezien die diplomatie met ijzeren banden gekoppeld is aan het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten. Wikileaks maakt met de publicatie zichtbaar op welke wijze de Verenigde Staten én landen in het westen en Midden-Oosten met elkaar praten en tegelijkertijd elkaar bespioneren en daarbij het internationaal recht volledig aan de laars lappen. Het laat zien hoe dichtbij oorlog komt wanneer een mogendheid als de Verenigde Staten een soort almachtige positie in de internationale samenleving inneemt.

De komende tijd zullen veel ‘incidenten’ die gespeeld hebben én nog spelen in het internationale diplomatieke verkeer ontmaskerd worden als gerichte acties van de Verenigde Staten of ‘bondgenoten’, zoals Nederland. Bij de eerste genoemde feiten wordt een waanzinnige bloemlezing gegeven over de wijze waarop de Amerikanen omgaan met die bondgenoten en met de Verenigde Naties door die te bespioneren en soms rechtstreeks beschimpen. Er is onthuld dat iemand als de Russische president / premier / president Poetin banden met de georganiseerde misdaad heeft. Als of dat nieuws is. Immers, al in 2005 was de top van de Nederlandse ABN-AMRO hier van op de hoogte (of had dat kunnen zijn). Het was in de tijd voor de val van de megalomane bank waarin bekend werd dat deze een sleutelrol speelde in de geldstromen voor rijke Russen, georganiseerde misdaad en zelfs terroristen. Het is slechts een voorbeeld van ‘feiten die onthuld’ worden maar die in bepaalde kringen gewoon bekend waren.

De website van Wikileaks ligt onder vuur van een grote cyber-attack. Julian Assange is voortvluchtig en ondergedoken. De man zal zijn leven niet zeker zijn. Geheime diensten zullen niet schromen hem te vermoorden en hij weet dat. De ‘sleaze and dirt’ campagne tegen hem in Zweden is vooralsnog niet geslaagd want ondanks die campagne heeft hij deze enorme hoeveelheid informatie in de vorm van interne Amerikaanse diplomatieke boodschappen kunnen onthullen.

Assange heeft met Wikileaks de wereld veranderd. Niet door duidelijk te maken welk vuil spel er gespeeld wordt in de diplomatieke wereld. Dat zal niemand verbazen en daar worden als honderden jaren boeken over geschreven en al decennia lang films over gemaakt. Maar vooral door het gemanipuleer in alle openheid te laten zien. Op grond van documenten die niet bediscussieerd kunnen worden als waar of onwaar simpelweg op grond van hun gigantische aantal. De Amerikaanse diplomatie is ontmaskerd. Maar die niet alleen. De hele diplomatieke wereld van duurbetaalde mensen met belangenverstrengeling tussen hun persoonlijke positie en het werk wat ze doen. De wereld van luxe, rijkdom, geld, politiek en ga zo maar verder. Het laat zien hoe vanuit die wereld de rest van wereld die niet deel uitmaakt van dat establishment overheerst wordt.

Amerika: land of the free? Op zijn Haags: ammehoela. Amerika: de grootste democratie? Dacht het niet. Want hoe democratisch is een land dat geen middel schuwt om op volledig ondemocratische wijze de internationale politiek te bedrijven, de top van de Verenigde Naties te bespioneren, net als vele staatshoofden en politici. Niet dat die zelf minder scrupules hebben om hetzelfde te doen. Wikileaks laat zien hoe vuil de internationale diplomatie is. De verandering ten opzichte van gisteren is dat ontkennen geen zin heeft. De macht van internet overstijgt cyber-attacks en de buitenland politiek van zelfs een land als de Verenigde Staten.

Of dit goed is durf ik nog niet te zeggen. Maar mijn gevoel zegt van wel. Dat gevoel volg ik maar liever maar dat gevoel zegt me ook dat de wereld er niet veiliger op is geworden door deze onthullingen. Bij al deze overwegingen is er overigens één ding dat me geruststelt: het zinnetje ‘dit was Brandpunt, goedenavond’ is weer op de televisie te horen. Sommige veranderingen bestaan uit een terugkeer van het goede, in dit geval geëngageerde journalistiek.

Alice Verheij © 2010

Alice © 2010

Trouw en Nederlands Dagblad strijden voor herinvoering inquisitie.

Ik moest even slikken toen ik het las. En toen nog eens herlezen, en nog een keer. De vuiltjes uit mijn ogen wrijven en nòg eens goed lezen. Maar het stond er echt. Het Nederlands Dagblad én Trouw voeren een copyright oorlog tegen een piepklein blog van lesbische vrouwen uit de christelijke geloofsgemeenschap. Pardon? Hè? Uhm? Watte?

Jawel, het is heus waar en het is niet eens een katholiek, islamitisch of PVV blog maar een blog van een groepje vrouwen (nou ja ééntje met een paar aanhangsters) die in 2009 korte tijd artikelen op hun weblogje www.holyfemales.nl hebben gestaan (met bronvermelding en ook in 2009 al weer verwijderd) en die overgenomen zijn uit de beide kranten.

Holy crap! Dat mag niet natuurlijk. Dat is een grove schending van het auteursrecht. Dat verdiend kruisiging, de brandstapel, pek en veren, of op zijn minst het tot op de bevallige naakte huid uitkleden van de dames. En dat terwijl die protestantse kerken geen naakt in de kerk willen zien. De dame die het weblogje bestiert (self proclaimed ‘fenomeen’ op het internet) heeft een nobel doel voor ogen, namelijk betere acceptatie van lesbiënnes in de kerken en een plek bieden aan gelovige (lees protestants-christelijke) lesbische vrouwen. Niet veel mis mee, op de bekende acceptatie van de gristelijke misleiding na dan.

Nederlands Dagblad en Trouw zijn niet blij en hebben een contract met een heuse premiejager, inquisiteur, incassoclub en die stuurt dus een fijne claim op die, inclusief ‘kotsen’, pardon ‘kosten, het lieve sommetje van 12.000 1 Euro muntjes bedraagt. Of de dame in kwestie maar wil schokken want u begrijpt, de krantjes hebben ‘grote commerciële schade’ geleden. Nu is het Nederlands Dagblad een krant van dolenden en misleidde minkukels die denken de  hele wereld hun bekrompen SGP-achtige normen op te kunnen leggen, maar Trouw… ‘Vrij onverveerd’ was het toch? Of nee, dat was van die echte krant: het Parool. Maar wel een voormalige verzetskrant ontstaan als reactie tegen het regiem van die enge buurman met dat rare snorretje?

Inderdaad, die Trouw heeft de bloedhonden van CozzMoss op de dame afgestuurd met dus die 12kEuro claim. Enige relatie tussen de seksuele geaardheid van de dame(s) en de gristelijk fundamentalistische achtergrond van beide kranten berust uiteraard der zaak geheel op toeval want er is slechts sprake van een terechte claim wegens schending van het copyright (niet te verwarren met auteursrecht). Aardig in dit verband is wel dat de ‘kosten’ van de mannenbroeders van CorstMos de helft van de claim bedragen. Da’s lekker snel verdiend zo daar in die Kortsmos winkel.

In het kader van de VRIJE NIEUWSGARING, beste mensen van Trouw, plaats ik hier maar even het door jullie normaliter gehanteerde tarief voor herplaatsing van teksten op websites (niet gehinderd door copyrights op dit proza):

Wilt u liever een geheel artikel, foto, infografiek of kaart van onze site kopiëren naar uw eigen site? Stuur dan een mail aan hoofdredactie@trouw.nl en vermeld waartoe u onze productie wilt hergebruiken en hoeveel mensen daar inzage in krijgen. Wij zullen u dan een rekening sturen. Voor € 0,31 per woord voor de eerste zevenhonderd woorden van een artikel en € 0,18 per woord vanaf het 701e woord, kunt u een artikel uit Trouw overnemen op uw website, intranet of nieuwsbrief.

Die €0,31 per woord voor de eerste zevenhonderd woorden is overigens fors meer dan zij hun auteurs betalen want aan die kant van de keten zijn dagbladen kwezels eersteklas. Maar dat daargelaten, is de claim (die juridisch weliswaar in de haak is maar ethisch volslagen idioot) op zijn minst zeer ernstig over de top. De gezamenlijke artikelen die geplaatst waren door de dames liefhebbende dames (ik begin nu ook al een beetje van ze te houden) rechtvaardigt niet een claimhoogte van €3000 door Trouw gegeven de door hun gehanteerde tarieven. (50% van de totale claim is van Trouw en daarvan de helft weer voor de incassoboeven van korstmos.) Ze zeggen op hun website niet eens dat ze na aanvraag beoordelen of ze met herpublicatie akkoord gaan, nee er staat ‘dan sturen we een nota’. Stelletje tollenaars! Het gaat helemaal niet om de rechten, het gaat jullie om de centen stelletje farizeeërs.

Maar het is nog veel erger natuurlijk. Trouw pakt met inzet van wel zeer agressieve tegen woekertarieven werkende boeven een blogje aan dat voor wat betreft de internet footprint nog niet eens in de babyschoenmaatjes gegroeid is. De ene gristen tegen de andere zoals ware kerkmeesters betaamt gepaard gaant met grove intimidatie want erg subtiel zijn de briefjes van de firma Korstmos niet te noemen. Eerder maffioos. En Trouw en Nederlands Dagblad doen dat dus zonder ook maar enig contact vooraf met de dame(s) in kwestie. Geen verzoek om de artikelen te verwijderen, geen verzoek tot vergoeding conform de staande op hun website gepubliceerde tarieven. Welnee, niks normale menselijke benadering en een streng Calvinistische of gereformeerde tik op de zondige vingers van de amateur-internet publiceerdersters. Nee hoor, gewoon meteen grof geschut.

Nuke-em!

moeten ze gedacht hebben op de burelen van de beide kranten. Roosteren, afbranden tot de bevallige voetzolen, vermalen tussen de kerkelijke molenstenen, versnipperen tot voor kerkconsumptie geschikte pulp op te dienen bij de wekelijkse redactieborrel. En wel direct, dus weet je wat (zo zal er gedacht zijn) we doen lekker kort Amerikaans en gooien er een volslagen irrationele claim tegenaan.

Niks liefde voor de naaste goedbedoelende lesbische vrouw, niks compassie voor onwetendheid, geen goedmoedige vaderlijk doch strenge blik of openbare schrobbering met het woord (terwijl de bladen toch leven van het Woord en hun woorden). Nee hoor, de botte bijl er in. Schoonvegen dat lesbische tempelplein, neerhalen die dijken tempel, scheuren dat roze gordijn. Want die vieze heaumeauvrouwen moeten maar eens flink aangepakt worden. Toch? Pottenjandorie.

Wat een genot is het weer om de ‘vrije’ Nederlandse pers, de Trouw en Nederlands Dagblad fatsoensrakkers, aan het werk te zien. Zo bewust van hun te pas en vooral te onpas rondgestrooide moraliserende praat over deugden als geloof, hoop, liefde, prudentie, rechtschapenheid en zo meer. Not dus! Hoe zat het ook alweer met de dagbladpers en nieuwe media? Liepen de abonnementen niet een pietsie terug de laatste jaren? En komt dat dan door de invloed van internet? Of zou het zo zijn dat veel mensen de zelfgenoegzame houding van dit soort zogenaamde ‘kwaliteitskranten’ zat is geworden? Als in ‘niet meer van deze tijd’? Want hoeveel kwaliteit ze je neer als krant wanneer je een goedbedoelde ideële website uit godbetert je eigen geloofsgeledingen met een dergelijk botte bijl sloopt zoals deze twee trieste fossielen van de papieren dagbladpers doen met de lieve schatten van refogrils.nl, ik bedoel holyfemales.nl?

Wat mij betreft zegt elke gay die nu nog een abonnement op Trouw of het Nederlands Dagblad heeft dat abonnement subiet op. Je gaat toch geen krantje afnemen van organisaties die je vijanden zijn? Trouwens laten de hate-eros’ dat dan ook maar meteen doen. Excommuniceren die kranten! Bij de (andere) ouwe kranten er mee. Eigenlijk is er maar één goed middel tegen dit soort enge praktijken: helemaal scheel bashen in de media zodat ze maximale schade oplopen aan hun abonneebestand. Collectief onderuit schoffelen door die kranten te bevorderen tot waar ze wél geschikt voor zijn: visverpakking.

Gadverdamme!

Alice © 2010

Taal is zeg maar niet zijn ding.

Ik ben gek op taal. Niet verwonderlijk natuurlijk als schrijfster. Maar dat is blijkbaar niet voor iedereen het geval. Ik ben ook gek op sommige spam. Die om te eten, niet die in mijn mailbox. Hoewel, sommige spam is eigenlijk te grappig om te negeren. Zoals die van die Hong Kong Chinees uit Frankrijk die een Nederlandstalige uit het Engels ‘vertaalde’ mail verstuurd. Hoe mooi kan het resultaat zijn of waarom spam eigenlijk ook een kunstvorm is en Patrick Chan een kunstenaar. Veel plezier.

Alice

NaNoWriMo 2010 – ‘Eén latte, een cappu en een espresso.’

Het zat er dit jaar eigenlijk niet in. Gewoon te druk met alles en vooral met de liefde en het in elkaar schuiven van levens, toekomstplannen, idealen en activiteiten. Maar zoals zo vaak loopt het allemaal weer heel anders dan de bedoeling was en dan ik hoopte.

De liefde is over. Gedumpt en dus komt er niets terecht van die in elkaar schuivende levens en gezamenlijke toekomstplannen. Zoals met de meeste tegenslagen in mijn leven probeer ik ze om te buigen naar iets moois en nieuws. Dat gaat me niet gemakkelijk af maar het is de enige weg om niet zover te komen dat ik van Gogh neigingen krijg.

En dus ga ik des te harde achter mijn idealen aan, waar nu bizar genoeg met betrekking tot leven, werken, schrijven en filmen in Nepal ineens ook schot in komt én intensiveer ik mijn schrijfwerk. Productie draaien. De agenda voor november en december is zich met hoog tempo aan het vullen met het werken aan zeker twee en mogelijk drie website opdrachten, onverwacht free lance schrijfwerk, het verder voorbereiden van Nepal, lessen documentaire maken en Nepalees, naaicursus bij een vriendin, de afronding van het werk aan mijn dichtbundel en de roman van vorig jaar, het organiseren van nog één literaire salon in 2010 en wat kleine sidetracks als de maandelijkse Noodles radio en zo.

Mezelf kennende leidt liefdesverdriet onherroepelijk weer tot lange slapeloze nachten en ik weet dat ik daar maar één effectieve manier heb om mee om te gaan en dat is schrijven. En dus zal in november deze dame toch, ondanks dat ik dat niet van plan was tot deze week, weer deelnemen aan NaNoWriMo. Aan wàt? Precies, aan de National Novel Writing Month die alles behalve ‘national’ is maar juist heel erg internationaal. In november schrijf ik net als vorig jaar in dertig dagen een roman. Kijk maar eens op www.nanowrimo.org.

Waar in 2008 het me niet lukte om de 50.000 woorden te halen met mijn Engelstalige roman ‘Cairo Scent’ over een parfummaker die leeft tussen Parijs en Cairo (het verhaal is nog steeds op 50%), lukte het me vorig jaar om ‘Droomvlucht Afrika’ wel af te ronden. Niet gepubliceerd nog maar wel in manuscript klaar voor laatste correctie. Dus als iemand een corrector voor me weet?

Dit jaar wordt dus mijn derde NaNoWriMo deelname. Het boek is er al. Niet op papier maar in mijn hoofd. Althans, de verhaallijn. De personages vormen zich al een tijdje en deze keer doe ik dat op een wat gemene manier want ik gebruik bekenden uit mijn omgeving als de karakters. Wie dat zijn zeg ik natuurlijk niet. Enkele personages hebben zelfs ook al en naam. Ook een sleutellokatie in het verhaal is al bepaald. ‘Den Engel’ aan de Willem de Zwijgerlaan in Den Haag. Ook de titel is al bekend: ‘Eén latte, een cappu en een espresso’. Het wordt een boek over drie vrouwen, vriendinnen (tenminste dat denken ze zelf) die elkaar al tien jaar iedere woensdag treffen in ‘Den Engel’. Hun wekelijkse koffiemiddag die regelmatig doorloopt in een avond. Meer verklap ik nog niet, over enkele dagen (op 31 oktober om precies te zijn) verschijnt de synopsis hier.

Voor de andere deelnemers die zin hebben om af en toe eens samen te schrijven, ik organiseer dit jaar in ‘Den Engel’ in Den Haag regelmatig NaNoWriMo meetings. Meer informatie daar over volgt binnenkort.

Wil je de vorderingen volgen? Kom dan regelmatig hier en check af en toe mijn pagina op www.nanowrimo.org.

Alice © 2010

Over FaceBook, nieuwe contacten en Nepal.

Ik zit al tijden op FaceBook. Voor zover je op zoiets kunt zitten dan. Ik bedoel te zeggen, FaceBook is één van de social media sites waar ik regelmatig mijn ontboezemingen loslaat en waar ik contact houdt met vriendinnen, vrienden en vriendandersen. Naast Twitter en, ssssst, Hyves.

In de loop van de jaren hebben die sociale media voor mij een belangrijke functie gekregen als contactpunt met anderen en als uitlaatklep voor mijn schrijfwerk. Als beginnend schijfster, ik blijf volhouden dat ik beginnend ben, zijn sociale media erg handig. De echte slimmerikken weten er zelfs zo goed gebruik van te maken dat het de verkoopcijfers van hun boeken helpt op te krikken. Met als uitschieter natuurlijk het in inmiddels befaamde ‘Of hoe waarom’ over Flora Vos geschreven door Hanna Bervoets. Binnenkort is ze te horen in mijn Literaire Salon in Den Haag en dan zal het zeker ook over FaceBook gaan.

Voor mij is natuurlijk deze website, mijn doorlopende schrijfproject, mijn primaire publicatieplaats geworden. Met een koppeling naar Twitter bij elke nieuwe bijdrage en via Twitter dus ook naar FaceBook. Dat soort mogelijkheden heeft mijn lezerskring vergroot en inmiddels is het getal van tussen de acht en negen duizend bezoekjes per maand hier een voor mij gewoon getal geworden. Niet al te lang terug kon ik slechts dromen van dit soort mogelijkheden.

Vandaag stelde FaceBook me voor een verrassing toen Marion Bloem zich meldde in mijn kringetje. Ik was eerst verbaasd, toen verrast en vervolgens een beetje gepuzzled. Punt is, ik bewonder deze schrijfster, documentaire maakster, cineast en kunstenaar al jaren. Zij is voor mij de verpersoonlijking van de all round schrijver die in verschillende categorieën uitstekend werk levert. Een boek als ‘Vervlochten grenzen’ vind ik prachtig en ook de documentaire ‘Ver van familie’ heeft me geraakt. Meer over Marion Bloem is te vinden op haar website www.marionbloem.nl. Erg informatief (hoewel het allemaal wel visueel aantrekkelijker kan maar dat fluister ik slechts).

Het is prettig om te ervaren dat mijn kring op FaceBook steeds mooier wordt en ik hoop natuurlijk dat iedereen zich daar in thuis voelt. Ik verwacht dat er de komende tijd wel wat Nepal contacten zullen ontstaan, zoiets gebeurt nu eenmaal welhaast vanzelf als gevolg van de vele gesprekken die ik ter voorbereiding van het Atma Project voer. Het zal een verrijking zijn in de kring en wie weet ontstaan er nog mooie dwarsverbanden via FaceBook.

Vandaag is er weer een gesprek over Nepal, deze keer bij de Nepal Development Agency. Ik hoop er met de nodige kennis en informatie vandaan te komen. Uiteraard zal daar weer het nodige via deze plek naar Twitter en FaceBook stromen en wie wat daar dan weer uit voorkomt. Voor wie de Nepal zaken echt goed in gaten wil houden is het misschien aardig om geregeld even over mijn project website te wandelen.

Alice © 2010

WordPress

Lieve lezers,

jullie kijken naar het scherm en lezen mijn teksten. Sommigen nu al een paar jaar en dat is hartverwarmend. Een constante stimulans om te blijven schrijven. In de afgelopen jaren heb ik een eigen publiek hier bij elkaar geschreven en dat is een prachtige ervaring voor een schrijfster die nog maar pas begint. Wees gerust, ondanks andere plannen in het buitenland, zal ik hier blijven schrijven.

Misschien is het weleens goed om mijn gedachten op te schrijven over de technologie die ik hier gebruik en daar gaat deze bijdrage dus ook over.

Van het begin af aan schrijf ik op een wordpress.com site. Door WordPress zelf gehost. Voor mijn schrijfplek genoeg. Na drie jaar intensief schrijven staan er nu 877 878 berichten met 1808 reacties en een paar duizend media bestanden. Het platform van WordPress heeft me nooit in de steek gelaten en mijn schrijfplek is heel vaak van uiterlijk veranderd. Het is voor een schrijver een super platform. Heel gemakkelijk in gebruik hoewel het wel even duurt voor je de weg vindt maar inmiddels is het voor mij gesneden koek geworden.

Ik maak en verkoop tegenwoordig websites op WordPress gebaseerd. De vormgeving doe ik met Artisteer (heb je een Mac en maak je zelf sites in WordPress of Blogger, Google dan maar eens op Artisteer) wat me de mogelijkheid geeft om een geheel eigen vormgeving te ontwerpen en daarmee elke site een uniek uiterlijk te geven. WordPress is in de versie die ik dan zelf host (bij GoDaddy natuurlijk) eindeloos uit te breiden maar ik gebruik toch maar zo’n tiental geselecteerde plugins waarmee ik zo ongeveer alles kan maken wat mijn klanten willen. WordPress is allang geen blog platform meer want je kunt er ook prachtige sites mee bouwen die geen blog zijn en zelfs geen blogpagina hebben.

Ik kan veilig zeggen dat naast Twitter en FaceBook het vooral WordPress is dat me dagelijks online houdt. Ik werk er dagelijks mee en met zo’n 9000 bezoekjes per maand is het blijkbaar voor de lezer ook een platform dat visueel prettig is om te zien. Ik zie me niet snel meer veranderen van platform, ook omdat er geen advertenties op WordPress staan die ongevraagd zich opdringen. Iets waarvan is weet dat veel bezoekers dat heel erg irritant vinden aan sommige blog platformen.

Tot slot, WordPress is geen onderdeeltje van Google, Microsoft of Apple. Het is selfsupporting, operating system onafhankelijk en open source wat gezien het succes van WordPress maar ook van bijvoorbeeld Open.Office dus gewoon tegenwoordig kan als je een goed product maakt. Daarbij mag dan ook weleens gezegd worden dat het natuurlijk ook erg knap is dat WordPress in staat is gebleken om het gebruik van hun platform constant aantrekkelijker te maken. Een constante stroom van verbeteringen (vandaag is de menuregel in editmode bijvoorbeeld weer iets gemakkelijker gemaakt) en innovatie maken dat ook de ervaren en inmiddels veeleisende gebruiker geen behoefte heeft om iets anders te zoeken. Ik vind het knap van de mensen van WordPress dat zo ongemerkt ik al langer WordPress gebruik dan dat Twitter bestaat zonder ooit de behoefte te hebben mijn werk in een andere omgeving te plaatsen.

Alice © 2010

In ‘the cloud’ werken.

De laatste tijd wordt er veel over geschreven. Het werken in ‘The Cloud’. Het gebruiken van software die ergens op een server op internet draait ter vervanging van software op je computer. Na veel jaren in de automatisering (ik begon ooit met een computertje met 2kbyte RAM en het werken op een mainframe die een klein theater gemakkelijk zou vullen) heb ik het gevoel dat ik na omzwervingen over verschillende soorten computers weer een beetje terugkom bij waar het voor mij begon.

Ooit had ik thuis een Hazeltine terminal en een DEC VT100. Zie hier de plaatjes van die bakbeesten met beeldbuis en zwartwit scherm.

Aan deze terminals (het woord klopte wel mooi want het was het laatste stuk aan de computer voordat er een mens aan te pas kwam en er werd iets overgedragen via het ding te weten tekst) hing een simpel computersysteempje dat bestond uit een 19″ rek met daarin ‘eurokaartjes’ met onderdelen die gezamenlijk een computertje maakten. Ik programmeerde zelf de software voor het ding en na een tijdje kon ik er steeds meer mee. Het was de tijd van WordStar en dBase en zo. Op mijn werk was het een DEC10 mainframe waar ik mijn eerste professionele programma’s op schreef. Op een VT100 in een terminalruimte in een laboratorium dat nu grotendeels afgebroken is.

Of de terminal thuis stond of elders maakte niet veel uit. Het ding was zo ‘dom’ dat alle intelligente zaken op de computer moest plaatsvinden aan de andere kant van een draadje. Eventueel met modems er tussen om grote afstanden te overbruggen wat ernstig knabbelde aan de snelheid van invoer en uitvoer. Het verwerken gebeurde buiten het directe zicht van die computer. En daar komt nu, zo’n dertig jaar later ‘The Cloud’. De intelligentie in het netwerk. De computer die je ervoor gebruikt moet niet veel meer kunnen doen dan een goede browser draaien. Verder hoeft er eigenlijk op die computer niets te staan.

© http://infreemation.net/cloud-computing-linear-utility-or-complex-ecosystem

We zijn dertig jaar verder en de cirkel lijkt rond. Het is mooier, er kan (heel veel) meer, maar in de kern is het analoog aan waar ik begon. Simpele invoermiddelen en intelligentie buiten bereik elders. Het herintroduceert ook de afhankelijkheid van dat ‘elders’. Gaat de server down dan is het over met de pret en wordt het koffie drinken, pizza eten of uithuilen en overnieuw beginnen. Dat probleem wordt opgelost door een grappige tegenbeweging. Software op de desktop die als voornaamste taak heeft de browserbediening over te nemen en nog belangrijker de bestanden die in die wolk staan synchroniseren met de terminal zelf, in dit geval doorgaans een desktop, laptop of netbook. Dus toch weer een beetje intelligentie in die terminal.

Het doet me denken aan de communicatie die via collaboration software en IRC chats verliep en nu eigenlijk vervangen is door FaceBook en Twitter. Zoveel veranderd er niet eigenlijk. Die ‘nieuwe’ cloud computing zoals het stoer wordt genoemd is niet veel anders dan een verder en mooier uitgewerkt collaboration aanpak. Een soort poepsjieke Lotus Notes. Maar dan gepopulariseerd en voor de gewone man / vrouw / whatever te gebruiken.

En dus gebruik ik tegenwoordig steeds meer webmail in plaats van Apple Mail. Waarom? Omdat de Apple client niet beter is dan de webmail client van mijn provider (natuurlijk XS4ALL). Ik gebruik Dropbox om de belangrijkste bestanden waar ik aan werk overal beschikbaar te hebben. Ongeacht de computer waar ik mee werk want ik wissel wat af tussen MacBook, iMac en netbook. Ik gebruik een pakket als Celtx voor het scriptschrijven, een prachtig pakket dat precies doet wat ik wil en nauwelijks wat van mijn computers vergt én overal op draait.

Ik merk dat ik van een desktop gebruiker ben veranderd in een laptop gebruiker en inmiddels aan het transformeren ben naar een cloudgebruiker. Als experiment heb ik een speciale account op mijn MacBook aangemaakt waar alleen de minimale software in is aangezet om die taken te kunnen verrichten die ik via internet doe. De komende tijd ga ik er eens serieus mee spelen om te zien wat het me oplevert. Of het mijn behoefte aan die krachtige computer wegneemt. Het lijstje van zaken die ik dan gebruik? Goed dan:

  • Firefox/Safari/Chrome want ik kan niet kiezen.
  • Dropbox voor bestandsuitwisseling en backup.
  • Celtx voor scriptschrijven.
  • Google Docs voor het recht toe recht aan kantoorgedoe.
  • Spotify voor de muziek.
  • LastFM ook voor de muziek.
  • XS4ALL webmail voor email.
  • WordPress voor het bloggen en mijn permanente schrijfproject.
  • ACE project voor projectmanagement.
  • Twitter en communicatie.
  • FaceBook voor social life.
  • Routerplanner voor het plannen van routes.
  • OV9292 voor het plannen van OV.
  • en de belangrijkste: eyeOS een heel operating system binnen de browser.

En de rest dan? Muziek productie, geluidbewerking, componeren, websites bouwen, grafisch werk, foto’s bewerken en ga zo nog maar even door. Het gaat nog niet in deze online wereld. De taken zijn te intensief, de bandbreedte te gering. Dus gebeurt dat nog steeds off line gewoon op mijn laptop.

Cloud computing, voor mij is het goed voor de relatief eenvoudige en communicatie-intensieve taken. De wat specialistischer en computer-intensieve taken vergen nog steeds een krachtige computer. De eerlijkheid gebied wel te zeggen dat het leeuwendeel van mijn tijd toch in die eenvoudiger taken gaat zitten. Hoe het me vergaat met het werken in mijn ‘Cloud-account’ zal ik zo af en toe hier de revue laten passeren.

Eerst maar eens uitzoeken hoe ik mijn spoelbak op die wolk aansluit.

Alice Verheij © 2010

Gossie

Zie ik het nu goed en is er in juni meer dan 9000 keer hier iets op de site gelezen, bekeken of beluisterd? Kom op zeg! Het is zomer hoor.

Ik draai me verwonderd om en ga maar snel slapen en er over nadenken om een pauze van dit project te nemen van een tweetal weken om te werken aan de roman en het toneelstuk. Heeft iets met focus te maken en zo. Hoogste tijd om beide projecten een flinke zet in de goede richting te geven.

Alice

In antwoord op Spaink over FaceBook.

Noot: deze  column is een reactie op de column van Karin Spaink in het Parool van dinsdag 22 juni 2010 met de titel ‘Maatschappelijk middenveld’ en daarop ontstane discussie op haar weblog.

Hoi Karin,

Je zorg over het gedrag van FaceBook omtrent het zonder toelichting uitsluiten van gebruikers deel ik. De reactie die sommigen daarop hebben door zich terug te trekken van FaceBook en andere sociale netwerken verbaasd me echter wel. Je als gebruiker terugtrekken, uit een soort angstspasme, van de verschillende of zelfs alle sociale netwerken is natuurlijk een flauwekul maatregel. Ten eerste zal er onvoldoende navolging zijn en ten tweede ben je zelf degene die dan vooral de contacten zult gaan missen. Overigens, mis je die dan niet dan was dat gebruik van sociale netwerken sowieso al niet zinnig.

FaceBook en zijn web 2.0 soortgenoten zijn simpelweg een nieuw geavanceerder communicatiemedium  dan email. Niet een volledige vervanger maar wel een beter alternatief voor wanneer je meer interactie zoekt dan email en maillijsten bieden. Netwerken, ook sociale netwerken, hebben een functie. On line sociale netwerken dus ook. Het grote aantal gebruikers is daarvoor voldoende bewijs.

Maar een beheerder van een netwerkplatform is geen eigenaar het netwerk. Hij is slechts de leverancier van de infrastructuur om te netwerken. Wanneer die beheerder zich als eigenaar gaat gedragen van de netwerken die op zijn infrastructuur draaien gaat hij een stap te ver. Er is bij die beheerder onterechte aanname dat hij de norm kan stellen en op basis daarvan netwerken kan ontmantelen of beperken. Dat is een enorme misvatting want  veel on line sociale netwerken hebben of maken een off line spiegel van de kern van die netwerken. Even simpel: Twitter als on line vriendennetwerk heeft als off line spiegel de vele tweetups die georganiseerd worden. De bijeenkomsten van deelnemers van het on line netwerk die inmiddels een band hebben gebouwd die zo sterk is dat de overstap naar real life moeiteloos gemaakt wordt. Zou Twitter bijvoorbeeld die vriendengroepen de nek omdraaien dan is de kans groot dat deze een ander of eigen platform kiezen.

De wereld is open. De samenleving in grote delen van het westen is open. Het internet is open. Iedere poging van een netwerkbedrijf als FaceBook om een slot te gooien op de interactie in die open wereld is tot mislukken gedoemd. Wat niet wil zeggen dat als een individu van een netwerk wordt gegooid die persoon zelf onterecht beroofd wordt van de persoonlijke contacten in het netwerk waar die persoon deel vanuit maakte én dus mede eigenaar van was. Dat soort verbanning is iets wat bestreden moet worden (en vaak doodsimpel te omzeilen is door een andere account of gebruik van een proxy).

FaceBook gedraagt zich als Apple die zich als Microsoft gedraagt die zich als IBM gedraagt die zich als de automobielindustrie gedraagt en daarmee voldoet aan de ‘All American Repression’ van de eigen Amerikaanse ‘vrijheid’. Niks nieuws onder de zon en heel erg Amerikaans. Het is jammer dat door de grote invloed van de V.S. op de technologie van Web 2.0 en verder ook het Amerikaanse normen en waardensysteem in de functionaliteit en het beheer van die technologie terecht zijn gekomen. In die zin is Hyves wel leuk om te zien maar tegelijk ook jammer om dan te constateren dat ook daar dat normen en waardensysteem welhaast het kader lijkt te zijn voor het gebodene. Wat wij, de gebruikers en eigenaren van de netwerken, moeten doen is de discussie aangaan met de politiek en de bedrijven achter de on line sociale netwerken om ze te laten begrijpen dat een openbare infrastructuur met zich meebrengt dat er weliswaar regels zijn maar dat overtreding van die regels niet de ontzegging van het gebruik van die infrastructuur met zich mee kan brengen. Immers iemand met een rijontzegging mag nog steeds de weg op. In een ander vervoermiddel wellicht of met een andere chauffeur. Misschien ligt de oplossing in het door de sociale netwerk bedrijven leveren van quarantaine mogelijkheden of verschillende dimensies binnen hun netwerkplatform.

En verder, op wegen en pleinen en overal hangen camera’s. Het is een slecht maar (helaas) geaccepteerd alternatief voor een zich fysiek uitende politiestaat. De overheid is reactief en moet dat ook blijven. Anticiperen is prima maar ingrijpen doen we wanneer er zekerheid is van grensoverschrijding of als een incident daar is. Een beter alternatief hebben we nog even niet. Waarom zou internet en de sociale netwerken dat strenger beheerd moeten worden dat de straat?

Wat zou het mooi zijn als er een wat anarchistisch sociaal netwerk ontstond. Een on line cyber kraakbeweging of zo. Ik zou er direct lid van worden. Leve de vrijheid van netwerken!

Alice Verheij © 2010

Vormgeving

Mijn website ziet er nooit erg lang hetzelfde uit. Voor de vaste bezoeker zal dat hinderlijk kunnen zijn omdat de herkenbaarheid niet zo groot is of het kan juist prettig zijn omdat er tenminste visueel nog wat te beleven valt. Het punt is, ik ben een nogal wat men noemt ‘fluïde’ mens. Iemand die het ongemakkelijk vindt om langere tijd haar omgeving ongewijzigd te zien. Of haarzelf. Of het nu om kleding gaat of de inrichting van mijn woonplek of dus die van mijn schrijfplek, het mag niet te lang hetzelfde blijven. Verandering is een soort welhaast neurotische levensbehoefte van me geworden. Het houdt ook te midden van alle dagelijkse beslommeringen (en soms ellende) het leven een beetje aantrekkelijk.

Maar er is nog een reden waarom Writers Block er vandaag weer anders uitziet. Het is een eenvoudige want ik was gewoon niet tevreden met het vorige thema. Voor de kenners: in tegenstelling tot de websites die ik met WoordenStorm voor anderen fabriceer staat Writers Block op het WordPress.com platform in gehoste versie. Wat zoveel betekent dat ik opgescheept zit met een beperkt (nou ja, niet echt hoor) aantal vormgevingssjablonen die ik in beperkte mate naar mijn hand kan zetten. Heel wat anders dan de mogelijkheden die ik via WoordenStorm aanbied. De reden dat ik de website nog niet onder eigen hosting heb gebracht is de enorme grootte er van. Het gaat om inmiddels 821 (o nee, 822) teksten, 1633 commentaren, 80 categoriën, 101 tags en 1081 mediabestanden (afbeeldingen en video’s). Met onderling talloze verwevingen en koppelingen. Overzetten van Writers Block naar bijvoorbeeld http://www.writersblock.nl onder eigen hosting is een majeure operatie met als enige voordeel volledige vrijheid in visuele vormgeving en de mogelijkheid om veel meer functionaliteit te bieden. Maar ja, het is een schrijfproject en het gaat om de inhoud. Niet om alles wat er om die inhoud heen kan zitten. Het enige belangrijke in de vormgeving voor het schrijfproject Writers Block is wat mij betreft ‘aantrekkelijkheid voor de lezer’. Dus een duidelijke vormgeving die af en toe opfrist, soms een experimentje toelatend maar toch vooral gericht op snelle vindbaarheid en goed leesbaarheid van de inhoud. Ik denk dat de site voldoet aan (zo goed als) alle criteria die hierboven in het honingraatje zijn genoemd.

De nieuwe vormgeving op basis van een thema dat ontworpen is door WOOTHEMES voldoet daar aan. Eenvoudig, snel navigeerbaar en voorzien van precies die functionaliteit die ik beschikbaar wil stellen.

Maar wat vinden jullie van de vormgeving die ik gebruik en de functionaliteit ten opzichte van bijvoorbeeld www.woordenstorm.nl mijn bedrijfssite? Zou ik toch de moeite moeten doen om te verhuizen en volledig eigen vormgeving toepassen? Ik hoor het graag!

Alice

visitekaartjes 20.0

Ik heb in mijn leven al heel wat visitekaartjes gehad. Het gevolg van een loopbaan die langs allerlei wegen is gegaan. Zo heb ik allerlei kaartjes gehad van de PTT (jawel die van voordat iemand KPN bedacht), KPN dus, mijn eigen bedrijven 9DOT9, PSO•PRO, Xcella, IT’s AliVe en ergens tussendoor nog Activity Project Management Training en laatstelijk Arlande. Eigenlijk weet ik niet precies hoeveel verschillende kaartjes ik heb gehad in de afgelopen vijfentwintig arbeidzame jaren. Een zorgvuldige benadering komt op negentien. Maar ik zal er ongetwijfeld naast zitten.

Vandaag heb ik mijn nieuwste kaartjes over de post gekregen. Die van WoordenStorm, mijn eenvrouwszaakje waarin ik mijn free lance activiteiten onder moet brengen. Zo op het eerste gezicht een gewoon visitekaartje maar dat is niet helemaal waar.

Voorzijde met QR code (ontwerp: WoordenStorm)

Op de voorkant het door mezelf ontworpen logo en een raar stippeltjes patroon, een QR code. Scan je die code met een scan programmatje op de smartphone dan wordt je automatisch verbonden met http://www.woordenstorm.nl, de website van mijn bedrijfje. Verder heb ik mezelf maar een geheel nieuwe functiebenaming gegeven. CEO is mij te mannelijk saai en aanduidingen als directeur of zo vind ik toch wel oubollig. Ik heb gekozen voor de nieuwe functie in ondernemersland: de LIC ofwel de Lady In Charge. Een soort CEO maar dan net even anders en stukken leuker. Gewoon als tegenwicht tegen al die conventionele functiebenamingen maar wel precies beschrijvend wat ik ben.

Achterzijde met Wordle (ontwerp: WoordenStorm)

Op de achterkant heb ik een plekje overgehouden waar de ontvanger iets kan opschrijven. Of ik zelf natuurlijk. De achtergrond is een door mezelf gemaakte ‘Wordle’. Een samenstel van woorden die gezamenlijk een beeld geven van de verschillende producten en diensten die ik met WoordenStorm aanbiedt. Het is leuk om weer met iets opbouwends bezig te kunnen zijn in plaats van met alle negatieve afbreuk zaken die me de laatste jaren (en nog steeds) overkomen en mijn aandacht vergen. Nu het businessplannetje, logo, website en de visitekaartjes er zijn wordt het tijd om de flyer, advertentie en banner voor plaatsing op websites van anderen te maken. Ze gaan vergezeld van de eerste resultaten met mijn web presence producten en evenementen wat me wel het nodige vertrouwen geeft. Nog enkele weken en dan kan ik er mee de boer op. Netwerken en klanten werven. Mocht je voor die tijd willen weten wat ik mogelijk kan betekenen voor je surf dan eventjes naar www.woordenstorm.nl.

En misschien, heel misschien wordt het dan nog wat. Een WoordenStorm met toekomst.

Alice © 2010

NOS onderzoekt Twittergedrag en gaat op het gezicht.

Het is verkiezingstijd en als het dat niet was zou het komkommertijd zijn. Nu is het gebruikelijk dat in verkiezingstijd de media de stand van zaken, hoofdrolspelers, partijen en programma’s die aan bod komen bij die verkiezingen helemaal plat analyseren. Een analyse die ik wel grappig vind in dit verband is de ‘NOS twitteranalyse‘ van vandaag waarbij de NOS heeft onderzocht hoe ‘sociaal’ de verschillende tweetende lijsttrekkers en partijen zijn.

Heel wetenschappelijk onderbouwd allemaal hoor met een heuse verantwoording op de site er bij. Dit zegt de NOS over het onderzoekje:

Waarmee weer eens pijnlijk duidelijk wordt dat omroepen moeten omroepen en niet onderzoeken. Het is natuurlijk bulkende nonsens om op deze basis (de verhouding vragen / @replies) een uitspraak te doen over de sociale Twitter capaciteiten van een persoon of organisatie. Het niet in ogenschouw nemen van het aantal accounts dat de onderzochte account zelf volgt is idioot. Hoe sociaal ben je als je wel veel antwoorden geeft op vragen, heel veel mensen je volgen maar je zelf niet of nauwelijks iemand volgt. Dus ook amper Direct Messages zal versturen. Sociale interactie in zo’n geval? Ammehoela NOS! Wat een rare maatstaven hebben jullie.

Ik heb voor de grap maar eens snel gekeken naar juist dat aantal accounts dat gevolgd wordt door de onderzochte tweeps. Er rolt al snel een ander beeld uit. Marianne Thieme ,die door de NOS als ‘sociaalste’ twitteraar wordt gezien omdat ze veel antwoordt, volgt zelf welgeteld een asociaal schamele negen (!) accounts.
Femke Halsema doet het wat dat betreft vele malen beter met 482 accounts die ze volgt. Wie socialer Twittert is dan al wel snel duidelijk. Zeker als diezelfde Femke ook nog een behoorlijk hoge score heeft als het om die kort-door-de-bocht NOS meting gaat.

En dan heb ik het nog niet eens over het absolute aantal eigen tweets. Dat getal zou toch een maat kunnen zijn voor actiefste twitteraar nietwaar? Tenminste zo denkt zo ongeveer de hele twitterwereld over het begrip actief. Zo niet de NOS stagair die het onderzoek heeft uitgevoerd. (Ik kan me niet voorstellen dat een journalist dergelijk prutswerk levert. O help! Jeroen Wollaars is wel degelijk een ‘echte’ journalist. Sorry Jeroen maar je had dan zeker een reteslechte dag.)
De NOS telt slechts het aantal tweets in de onderzoeksperiode, alsof een dergelijk beperkt onderzoeksraam een maat kan en mag zijn voor het vaststellen wie het actiefst is. Alsof het er niet toe doet wat de track record is van iemand die al langer tweet (en dat nog steeds met de nodige intensiteit) volhoudt. Ook hier spreken de cijfers voor zich en laten een ander winnaar zien:

Maxime Verhagen, @maximeverhagen, is dan de grote winnaar. Goed, geen lijsttrekker (helaas) maar toch.
By far want hij laat zelfs @femkehalsema nog een flink eind achter zich.

NOS, schaam je. Jullie artikel met de tekst in de kop zoals die op jullie website staat is onzinning, onjuist en bedrieglijk. Nu ben ik iemand die inmiddels zelf tot de die hards onder de twitteraars  hoewel ik slechts een middenmoter ben maar ik weet heel goed op grond van eigen ervaringen in de afgelopen jaren dat zowel Maxime als Femke Twitter in hun dagelijkse leven ingebed hebben. Zeker niet alleen voor politieke doelen maar juist als een vorm van vluchtig sociaal contact in een druk bestaan waar er niet zoveel ruimte meer is voor een normaal sociaal leven. Ze zijn beiden buitengewoon actief én reageren behoorlijk op (zinnige) vragen of persoonlijke ontboezemingen. Maxime  legt het af tegen Femke als het gaat om het geïnteresseerd zijn in het wel en wee van andere Tweeps. Femke heeft in absolute zin minder getweet dan Maxime.

En Marianne Thieme dan? Die is eigenlijk niet veel anders dan een beginnende tweep (sinds februari dit jaar nadat het kabinet viel) die toevallig BNer is daardoor veel volgers heeft en in deze verkiezingstijd Twitter gebuikt als politiek propaganda medium. Dat is niet sociaal, dat is opportunistisch. Bewijs? Kijk maar eens naar de grafiek (met dank aan http://www.TweetStats.com):

Dat mag, maar om haar dan actiefste en sociaalste tweep te noemen is een gotspe. Ter vergelijking nog even die van Femke Halsema (actief sinds oktober 2009 en dus net niet meer een groentje) en Maxime Verhagen (actief sinds september 2008 en dus een Twitter veteraan).


De echte winnaar? De genoemde Femke en Maxima mogen van mij de prijs delen maar gegeven dat Femke Halsema lijsttrekker is blijft er maar één mogelijke echte winnaar over en het is wederom een meisje. Femke, gefeliciteerd! Jij wint het grote ‘Alice onderzoekt sociaal lijsttweeps gedrag echt‘ onderzoek.

@aliceverheij © 2010

Naschrift 1: Oeps. Zie ik ineens dat Marianne Thieme nog maar 8 mensen volgt. Hoe asociaal toch, zomaar iemand ‘defrienden’!

Naschrift 2: Jeroen is sportief en gaat mijn commentaar goed lezen. Zou die gaan rectificeren?

Wogst en bisnismannûh

Op z’n Haags: wogst. Worst dus. Spam. Ik ben er gek op. Op worst dan en heel soms op spam. Spam in mijn mailbox is net als bij iedereen een vrij normaal gegeven als bij normaal wordt verondersteld dat het iets is dat veel en vaak voorkomt. Want gewoon is spam natuurlijk niet. Ik heb een paar favoriete vormen van spam die ik met een glimlach in plaats van ergernis uit mijn mailbox wis.

De meest hilarische voor mij is natuurlijk de viagraspam. Het oeverloos aanprijzen van de pil voor het omhoog krijgen en omhoog houden van dat wat bij mij nu juist in de geschiedenis is verloren gegaan. Zo zinloos maar zolang spambotjes nog steeds veronderstellen dat ik een mannetje ben blijkbaar iets om mij geregeld aan te raden ter consumptie. En ja ik weet ook wel dat ik die flauwekul in mijn mailbox krijg omdat ik porno kijk maar dat ga ik natuurlijk niet hier zomaar bevestigen. Kom op zeg.

Naast de viagraworst in mijn mailbox mag ik me ook net als vele anderen verheugen in de warme belangstelling van ‘businessmen’. Soms denk ik dat ik verdulleme een soort ‘pretty woman’ ben of zo want het ene indescent proposal volgt het andere in hoog tempo op. Tijdenlang van Nigerianen die later gevolgd werden door Ghanezen en Ivoorkusterianen. Sinds enige tijd zijn het gewoon Engelsen met van die geweldige unieke namen als John Smith, Joe Williams en ga zo maar door. De heren, want dames businessmen kennen we nog niet in de wereld van de worstenmakers, doen mij op wekelijkse basis geweldige voorstellen die me zo schathemelrijk maken dat ik niet kan nalaten me daadwerkelijk te koesteren in hun warme belangstelling. Heerlijk toch als al die mannen je miljoenen (dollars) gunnen? Nooit yen, dinars, roebels of euro’s maar keiharde US dollars. En steevast vergezeld van verhalen over neergestorte vliegtuigen, aardbevingen en wat dies meer zij. Vandaag kreeg ik weer eens dit soort fanmail, deze keer van de immortal Joe Williams.

Het moet een enorm dilemma zijn om met al dat geld en die diamanten opgescheept te zitten terwijl de ‘rightfull owners’ omgekomen zijn bij de aanslag op de WTC torens op 9/11. Wat ik wel jammer vind in het voorstel van de zo genereuze meneer Williams is de verdeelsleutel. 50% voor hem, 10% onkosten (dat is dus 2 miljoen dollar in dit geval) en maar een lousy 40% voor mij. Het is al zo moeilijk voor de beste man om iemand te vinden om met hem in zee te gaan dat als dat nog steeds niet gelukt is ik toch maar liever een verdeelsleutel zie van 80% voor mij, 10% onkosten (iemand moet uiteindelijk die Rolls Royce betalen die ik nodig heb om dat bedrag te gaan pinnen) en 10% voor meneer Williams. Van die 2 miljoen dollar moet hij lekker kunnen leven en voor minder dan 160 miljoen zie ik me niet instappen. Ik heb hem nog teruggemaild met mijn tegenvoorstel voor die nieuwe verdeelsleutel maar ik kreeg geeneens antwoord. En zijn mobiele nummer antwoord niet. Toch wel jammer.

Ach, het zal me eigenlijk ook gevoeglijk worgst wezûh. Ik ga morgen wel gewoon weer fietsen of met het OV, die Rolls zie ik toch voorlopig nog niet voorrijden met meneer Joe Williams aan het stuur. Bisnismannûh, pfffff.

Alice  © 2010

Blog over een discussie over een blog.

Ik verkeer regelmatig op de website vk.nl van de Volkskrant. Ik lees er naast nieuws en achtergrondartikelen graag de blogjes van journalisten. En soms, heel soms, laat ik me verleiden tot het lezen van de reacties op die blogs. Om zonder uitzondering na een tijdje teleurgesteld af te haken door de stupiditeit van de bulk van die reacties. Kortzichtige, eendimensionale een bekrompen reacties vaak waarin er slecht geargumenteerd wordt. We zijn het goed argumenteren verleerd blijkbaar en wellicht is dat een aspect van de teloorgang van ons onderwijs.

Zo las ik vandaag het blog van de hand van Michel Maas, een journalist in Indonesië, over ontwikkelingen in de Indonesische maatschappij. In dit geval over kindhuwelijken en de verstoring door politie, politiek en moslim-knokploegen van een grote lgbt conferentie. Het is een prima genuanceerd blog met een uitglijer in de laatste zin. Michel kaart misstanden aan die hij registreert en signaleert een lelijke trend in de ontwikkeling in Indonesië. Dat roept reacties op.

De teneur van de reacties is eigenlijk dat hij het blog niet zou mogen schrijven omdat er zoveel mis is in onze eigen maatschappij en het simpelweg signaleren van misstanden in een (voornamelijk) islamitisch land niets anders is dan ‘moslim-bashen’. Waarmee voorbij gegaan wordt aan het simpele feit dat de journalist er woont en zijn blog dus gaat over de maatschappij waar hij zelf als mens deel van uit maakt. De discussie op het blog verloopt van kwaad tot erger en alles wordt er bijgehaald. Kerken, Wilders en nog veel meer. Uiteindelijk is iedereen op het blog het spoor in de discussie bijster en worden onwaarheden, halve waarheden en niet relevante zaken vermengd tot een (typisch Nederlandse) commentaarsoep die niet meer te vreten is voor de lezer op de website. Wat mij tot de volgende overweging bracht:

@zoongeveeriedereen

wat een bizarre discussie is hier weer eens te lezen.

Er wordt een blog geschreven over misstanden rond kinder- en vrouwenrechten in een voornamelijk islamitisch land waarin een trend wordt gesignaleerd van steeds extremer misstanden rond die rechten en er ontstaat een discussie over Hollanders die ook niet koosjer zijn, kerken die niet deugen, westerse maatschappij die niet ok is en rare ideeën over wat er in de islam nu wel en niet mag. Alles ademt een sfeer van onkunde en het vergelijken van appels, peren en bananen.

Het begint simpelweg allemaal met het gegeven dat er in een ‘bevriend’ land in deze tijd (!) misstanden zijn. Een land waarin onderdrukking van kinderen, vrouwen, lgbt mensen toeneemt de laatste tijd. Een land waar fysiek geweld niet geschuwd wordt bij die onderdrukking. Dàt is wat er geschreven is in het blog. Los van de stupide uitglijer in de laatste zin (want er bestaan heel veel lieve arabieren) klopt het allemaal wel.

Het blog gaat niet over de misstanden in ons land, de kerken in ons land of de ellende in de westerse maatschappij. Het gaat over Indonesië. Waarom zou daar nu ineens niet over geschreven mogen worden? Waarom zou actualiteit genegeerd moeten worden OMDAT het een land met islamitische signatuur is (of aan het worden is)? Omdat de beste schrijver het niet heeft over het misbruik door katholieke priesters en protestantse dominees? Moet er verzwegen worden er elders ook misstanden zijn?

Gaan we een wedstrijdje misstanden houden en die dan tegen elkaar wegstrepen? Zo van: in een islamitisch land hangen ze homo’s op maar in ons land discrimineren ze moslims dus dan zeggen we van beide maar niets?

Het is niet zo dat er geen aandacht in de media wordt gegeven aan misstanden in ons – ogenschijnlijk – beschaafde landje. Het is niet zo dat de kerken niet onder vuur liggen wegens jarenlang misbruik van kinderen en voornamelijk jongetjes. Het is niet zo dat er geen weerstand tegen Wilders met zijn discriminerende benadering van medemensen is. Het is niet zo dat in Nederland we ons niet druk maken over toenemend geweld op straat, tegen homoseksuelen, tegen lesbïennes, tegen moslims (ja ook dat gebeurt), tegen kinderen, tegen volwassenenen. Het is niet zo dat in ons landje kritiekloos gekeken wordt naar het eigen functioneren.

Het is wel zo dat er mensen zijn die zich kwaad maken over uitwassen van religie of het nu om foute paterkes gaat of om vrouwenbesnijdenis, verkrachting, kinderhuwelijken, seksuele mishandeling en uitbuiting door westersen in Aziatische landen en misstanden in zowel ons eigen land als in andere landen. Dit land staat nog toe dat er mensen kwaad worden over die ellende en er over schrijven, niet hun mond houden of de andere kant op kijken of er wat aan proberen te doen. Dat maakt onze samenleving niet beter maar wel opener, toegankelijker en vrijer dan die in vele andere landen.

Het moment dat we ons niet meer uiten over misstanden elders is het moment waarop we onze eigen vrijheid verloren hebben. In die zin is er met het blog niets mis, wel met de idiote discussie hier er na.

Alice

Blogs, het blijft een moeizaam medium al is het alleen maar door de reacties van iedereen die zonodig een beetje olie op maakt niet uit welk vuurtje wil gooien. Tekstueel vandalisme is misschien een goede aanduiding voor het bizarre verschijnsel van het begrip ‘reageren’ op een blog. Nuance, het was altijd al een moeilijk begrip.

Alice © 2010

Domeinnamen gedoe

Domeinnamen. De letters achter het puntje in het adres van een website. Het zijn en blijven lastige zaken. De ellende is dat niet alle providers even gemakkelijk omgaan met wijzigingen, verhuizingen en dergelijke van domeinnamen. Zo is er al jaren een risico dat domeinnamen gestolen worden bij foutieve administratie rond verhuizing. Per ongeluk opzeggen wil nog weleens ervoor zorgen dat een domeinnaam gepikt wordt.

De SIDN (de club die de .nl namen beheerd) heeft daar een oplossing voor gevonden die goed werkt. Maar niet altijd.

Als je te maken hebt met een provider waar je een .nl wilt onderbrengen door verhuizing maar die alleen via een website werkt en alles geautomatiseerd doet dan zijn de rapen gaar. Soms. In het geval waar ik mee te maken heb in ieder geval.

De nieuwe provider die ik wil gebruiken kan wel nieuwe registraties doen maar geen geautomatiseerde verhuizingen. Het is een Amerikaanse club en die denken vooral na over hoe Amerikaanse bedrijven in Nederland aanwezig kunnen zijn, vandaar de mogelijk tot registratie van een .nl naam. Ze denken niet na over de mogelijkheid dat een Nederlands bedrijf met een .nl registratie hun website zou willen laten hosten bij ze. Verhuizen dus. De mogelijkheid tot verhuizen wordt gewoon niet geboden via de site.

De enige oplossing lijkt te zijn opzegging van de domeinnaam bij de ‘latende’ provider en nieuwe registratie bij de ‘ontvangende’ provider. Maar dan komt de nieuwe werkwijze van SIDN om de hoek kijken waarbij na opzegging de domeinnaam 40 dagen in quarantaine gaat met als gevolg dat de betreffende site onbereikbaar wordt gedurende die 40 dagen. Bepaald veiliger voor het voorkomen van onterechte opzeggingen maar in bovengenoemd geval funest. De domeinnaam lijkt niet verhuisd te kunnen worden.

En aangezien de site ook niet de lucht uit mag en de bestaande provider niet mee wil werken is er een probleem. De SIDN ‘bescherming’ voor de registreerder werkt in dit geval tegen de registreerder. Internet blijft voor de dienstverleners een lastige zaak. De ene provider adviseert half en onduidelijk, de andere provider kan wel registreren maar hun software kan geen verhuizing aan en de SIDN ‘beschermt’ de klant waardoor het allemaal een ondoorzichtige en rammelende warboel wordt.

En de klant? Die blijft teleurgesteld door de onmogelijkheden in het samenspel tussen de verschillende dienstverleners. Wat rest is de bekende reeks mailtjes en telefoontjes, ongebreidelde volharding en irritatie om toch te krijgen wat die wil. Gewoon de .nl naam van de ene hostingpartij naar de andere, gewoon omdat die ander een veel beter technisch platform biedt met veel meer mogelijkheden voor veel minder geld.

Internet in 2010, het is nog steeds een product dat kinderziektes kent.

Alice © 2010

100.000

Eerlijk is eerlijk. Ik heb nooit gedacht dat deze schrijfplek 100.000 keer bezocht zou worden. In ieder geval niet toen ik een drietal jaren terug begon met publicaties op deze plek. Het was oorspronkelijk helemaal niet de bedoeling dat er een doorlopend project ontstond waar uiteindelijk maandelijks zo’n 8.000 keer iemand op terecht komt en iets van mij leest.

Goed, een deel van de bezoekers komt hier via zoekmachines en die zijn dus doorgaans niet gericht op het lezen van mijn teksten maar eerder toevallige voorbijgangers. Maar zelfs als dat de helft zou zijn dan nog ben ik verbaasd en vereerd met de vele bezoeken die ik hier krijg. Inmiddels is het voor mij een vrijwel dagelijkse gewoonte geworden om iets te schrijven en dat hier te laten landen. Soms een gedicht, soms een verhaal, een column, oproep of protest of slechts een overweging. Soms een filmpje met commentaar of een mooie foto. Typisch een bloggie zou je denken maar toch voelt het voor mij niet zo. Dit elektronische zelfpublicerende kladblok van gedachten en experimenten is een samenhangend geheel dat een eigen leven is gaan leiden. Het heeft me veel contacten gebracht, vriendschappen opgeleverd en ook best weleens een vriendschap of contact gekost. Langzaam maar zeker is het hier veranderd van digitale uitlaatklep tot serieuze publicatieplaats. Van een blog naar een kunstproject.

En vandaag was er dus die 100.000 bezoeker. Geen idee wie het is geweest. Een anonieme bezoeker die om de een of andere reden terecht is gekomen op deze plek. Via een zoekmachine of gericht op een nieuwe tekst van me. Via Twitter? Facebook? Geen idee en niet traceerbaar. Dat hoeft ook niet want wie je ook was: fijn dat je even bent langs gekomen. Ik hoop dat je vond wat je zocht. Vooral ook hopelijk tot ziens hier of elders.

Alice Verheij

Privacy

Voor degenen die het filmpje nog niet gezien hebben moet het schrikken zijn. Privacy Matters… but does it really?

Het is een achterhoedegevecht geworden. Helaas. Om de een of andere reden zijn er te weinig mensen in Nederland ongerust geworden over de manier waarop de overheid onze privacy schendt. Nederland is bang gemaakt. Bang voor terreur en terroristen, bang voor criminaliteit, bang voor de ‘boogie man’. Sinds enige tijd slaan telecombedrijven in opdracht van de overheid allerhande gegevens op over onze communicatie. Het lijstje dat bewaard moet worden voor minimaal zes maanden is schokkend omdat het de overheid de mogelijkheid geeft om al onze gangen na te gaan.

Het plaatst de opmerkingen van Beatrix over sociale netwerken in een onprettig daglicht. Niet het gebrek aan contact door het gebruikmaken van social networks bedreigt een gezonde samenleving maar de door de overheid bewaarde informatie over de persoonlijke communicatie doet dat. Zoals met alles loopt die overheid gelukkig mijlen achter de feiten aan en richt zich vooralsnog alleen op die gegevens die te maken hebben met de internet- en telefoonverbindingen. Gebruik je Skype en sociale netwerken om te communiceren dan is niet meer traceerbaar met wie je communiceert. Juist die ongebreidelde overheidcontrole is een uitstekend argument om gewoon telefoonverkeer te vervangen door bijvoorbeeld Skype en email door de mogelijkheden die Twitter en dergelijke leveren. Die communicatie wordt immers niet tweezijdig vastgelegd en dus heeft die overheid geen inzicht met wie je via die mogelijkheden contact hebt.

Ik ben een via Internet erg gemakkelijk vindbaar mens. Het is niet moeilijk om ontzettend veel over mij te weten te komen en dat is een door mij geaccepteerd gevolg van een keuze die ik al jaren terug maakte. Het is mijn keuze en niet die van de overheid om me heen. Ik wil niet dat de overheid zelf bepaald wat ze allemaal van mij mogen vastleggen. Ik ben niet blij met de persoonsgebonden OV kaart en prefereer de anonieme. Ik ben niet blij met de registratie van telefoongesprekken waarbij ook wordt vastgelegd met wie ik bel of sms. Ik ben niet blij met het bewaren van mijn email. Het is verdorie alsof de overheid continu mijn briefgeheim schendt en stiekem kopietjes trekt van alle past die ik ontvang en verzend. Ze doet het bij email nog niet eens stiekem trouwens. Ik wil niet op voorhand als crimineel gezien worden omdat Nederland Paranoialand is geworden.

Natuurlijk is die overheid doorgeschoten in de controle behoefte. Natuurlijk kan een machteloze burger er niets meer tegen doen. Maar ik weiger dit allemaal te aanvaarden als een logische consequentie van technologische vooruitgang. Voor diegenen die denken dat dit allemaal niet zoveel voorstelt is het wellicht handig het volgende lijstje eens na te lezen. En dan te bedenken hoeveel die overheid in het afgelopen jaar over je te weten is gekomen. En of je dat dan wel wil.

Opgeslagen gegevens van individuele communicatie volgens de telecomwet:

Bij internettoegang:
– Inlognaam (toegewezen gebruikersidentificatie)
– IP adres (gebruikersidentificatie van elke communicatie met het netwerk)
– NAW gegevens van de gebruiker en NAW gegevens van de beoogde ontvanger
– Datum en tijdstip van de log-on en log-off van een internetsessie (gebaseerd op bepaalde tijdzone)
– De gebruikte internetdienst
– Inbelnummer in het geval van inbelverbinding
– DSL of ander eindpunt van de initiatiefnemer van de communicatie, zoals bij:
* Inbellen – telefoonnummer waarmee wordt gebeld;
* WIFI – MAC-adres;
* DSL – telefoonnummer en/of poortnummer.

Bij e-mail, per mailbericht:
– IP-adres (waarmee mail wordt opgehaald en verstuurd)
– User ID
– E-mail adres verzender (ook het “FROM” veld) en e-mail adres beoogde ontvanger (ook het “TO”, “CC” en ” BCC” veld)
– Andere e-mailadressen/aliassen van de gebruiker
– Datum en tijdstip van communicatie
– NAW gegevens (indien aanwezig)
– Wijze waarop mail wordt verzonden/ontvangen (POP, webmail, etc.)

Bij internettelefonie:
– Telefoonnummer beller
– Telefoonnummer ontvanger
– IP adressen
– NAW gegevens
– Datum en tijdstip start en einde communicatie
– Welke protocol/telefoondienst wordt gebruikt
– Zowel van geslaagde verbindingen als van pogingen tot verbinden

Tsja, privacy. Het is een twintigste eeuws begrip geworden, helaas. Trouwens, al die data moet worden opgeslagen. Op hardware, heel veel hardware die bij de internetproviders staat opgesteld. Dat kost geld wat door de gebruikers opgehoest moet worden dus we betalen het ook nog zelf. En het belast het milieu met spullen die alleen maar nodig zijn om tegemoet te komen aan de paranoia van een volk.

Alice © 2010