Haagse Kunstkring

16366_505683712803918_601327334_n

Sinds vandaag mag ik me werkend lid noemen van de Haagse Kunstkring, afdeling letteren, theater & film. De Haagse Kunstkring is een vereniging van kunstenaars en kunstliefhebbers / kunstkenners met als doel ontmoetingsplek te zijn. De afdeling letteren, theater & film richt zich vooral op schrijvers, dichters, acteurs, regisseurs, mimespelers, choreografen, dansers, cineasten en scenaristen. Met mijn werk val ik in een aantal van deze groepen maar vooral ben ik actief als schrijver, cineast en scenarist.

De Haagse Kunstkring is een vereniging die op eigen middelen drijft en daarmee onder andere een pand op de Denneweg in stand houdt. Ik ben blij dat ik me bij het illustere gezelschap van de leden van de kunstkring kan voegen en hoop dat deze vereniging voor mij een podium kan zijn om mijn kunst te delen met een groter publiek en hoop over niet al te lange tijd te kunnen exposeren of een boekpresentatie te houden met recent werk.

Meer informatie over de Haagse Kunstkring is te vinden op www.haagsekunstkring.nl.

Alice Anna Verheij

Advertenties

Londen in januari.

Toen ik jong was… Wat een rare zin want als ik jong was zou ik nu oud zijn maar ik voel me niet oud. Ben het ook niet. Denk ik. Maar goed, toen ik jong was een leven geleden, speelde ik korfbal. Ik heb altijd van die sport gehouden maar blijkbaar niet genoeg om het te blijven spelen. Sport is iets dat zo lastig is in te passen, vooral teamsport. Ik speelde dus korfbal. Bij een keurige Haagse vereniging waar mensen als een zoon van de oude Willem Drees en Karel de Rooij speelden. En ik. Ik zal ergens rond de vijftien jaren jong geweest zijn toen die keurige ‘Gymnasiasten Korfbal Vereniging’ een uitwisseling had met een Londense korfbalclub. Nomads Korfball Club, een vereniging uit zuid Londen ergens tussen Morden (nog net Surrey) en Raynes Park (niet ver van Wimbledon.

Die sportuitwisseling was het begin van een levenlange liefde voor Engeland en Londen. Maar een leven kan lang zijn en dus is die liefde voor lange tijd naar de achtergrond verdwenen zoals dat gaat met oude geliefden. Kwam ik in die tijd tientallen keren in de Britse hoofdstad en toerde ik regelmatig door zuid en west Engeland, de decennia daarna heb ik me er nauwelijks laten zien. Een huwelijk zat in de weg en de complixiteit van een ongewild leven.

Nu ben ik weer decennia verder en door een vreemde samenloop van omstandigheden en een schilderij dat me betoverde, is de oude liefde terug gekomen. Afgelopen week was ik weer in die stad, deze keer samen met mijn dochter die niet eerder in Engeland was. Het was een leuke week waarin ik met een opdracht door de stad wandelde, de gangen volgend van vrouwen uit het einde van de negentiende eeuw die hoofdrollen spelen in de boeken die ik aan het schrijven ben. Een stad ziet er anders uit als je met een dergelijke missie op pad bent. Musea, oude kunst, begraafplaatsen en straten in een wijk waar ik eerder niet vaak kwam, waren de bestemmingen. Daarbij sprongen er voor mij een drietal nadrukkelijk uit: 10 Avonmore Mansions op Avonmore Road in Hammersmith, Leighton House op Holland Park Road in Kensington en een heuveltje in een kwadrant in de uiterste westhoek van Kensal Green Cemetery.

avonmore mansions

10 Avonmore Mansions. Ze woonde er met twee jongere zussen en een jongere broer. Ada Alice, die zich Dorothy noemde en in het publieke leven een redelijke actrice, een prachtig model en één van de mooiste vrouwen was maar die daarbuiten de plaatsvervangede moeder voor haar zussen en broers was. Een vrouw met een dubbelleven. Wellicht bevriend met een andere, welhaast onvindbare, vrouw die ze ongetwijfeld in de studio van de schilder zal zijn tegen gekomen. Het is een gebouw dat ergens halverwege de negentiger jaren van de negentiende eeuw gebouwd werd in Hammersmith, om de hoek bij de brug over de spoorlijn en het grote Olympia en Kensington High Street. Op ongeveer een kwartiertje wandelen van Holland Park Road waar ze werkte. Nou ja, twintig minuten met een Edwardiaanse jurk aan denk ik. Op haar grafsteen staat haar artiestennaam, in het boek van de begraafplaats haar familienaam. 10 Avonmore Mansions is nog steeds een bijzonder stijlvol apartementengebouw, gebouwd in een degelijke bouwstijl en met een kwaliteit dat het nog steeds erg prettig zal zijn om er te wonen. Ik zou er zelf graag een tijdje wonen. Naast Dorothy woonden ook haar jongste broer Samuel er en de zussen Hetty en Lena. Minder bekend maar ook actrices en modellen. Edith zal in die tijd schuin tegenover Leighton’s huis in Holland Park road gewoond hebben. Ze was getrouwd met Gustav Schwartz, ook een schilder.

Het is vreemd voor een huis te staan waar twee vrouwen gewoond hebben die nu, ruim elf decennia later, zo en belangrijke rol spelen in mijn leven. Twee vrouwen die ik amper ken maar waarvan ik steeds meer kom te weten en waarvan ik steeds minder lijk te weten, want ze verrassen me regelmatig. Toch is het alsof er een verbinding is met ze. We zijn van Avonmore Road de route gaan wandelen die Dorothy jarenlang bijna dagelijks gelopen zal hebben in de maanden dat haar schilder niet in het buitenland was. Frederick Leighton was immers niet alleen een begenadigd en voornaam schilder, president van de Royal Academy of Arts en Dorothy’s Mister Higgins maar vooral ook een bereisd man. Met grote regelmaat trok hij naar Italië en de Levant (het huidige midden Oosten) en noord Afrika. Zijn huis in Holland Park Road was woonhuis, atelier en showcase voor zijn voorliefde voor klassieke, arabische en oriëntaalse kunst. Het huis is gelukkig behouden gebleven en recent uitstekend gerestaureerd tot misschien wel het mooiste huis in Londen. De Arabische hal is een meesterwerk van Victoriaanse oriëntaalse binnenhuis architectuur. Koranspreuken in de mozaïeken op de muren, een Syrisch houten raam en het zachte getinkel van een fontijntje in de kamer.

leighton house

De curator, Daniel Robbins, heeft ons rondgeleid en honderduit verteld over de schilder, de dames Dene en de geheimen van het huis. De aparte entree voor de modellen is nu een binnendeur maar de kamers van de butler in de kelder is er nog. Het archief van Leighton House herbergt een schat aan informatie over de schilder en zijn leven en natuurlijk een paar echte schatten. Bij het spitten door het archief kwam de overlijdenskaart van Dorothy op tafel, samen met onbekende foto’s van de muze van Leighton. Dorothy in Siena in Italië, uitgenodigd door de familie Cartwright die in Italië woonde, Dorothy als actrice. Mooi, theatraal en mysterieus. Langzaam maar zeker wordt duidelijk welk een centrale rol zij gespeeld moet hebben in de levens van Leighton en haar zussen en broers. Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat deze vrouw die de inspiratie is geweest voor George Bernard Shaw’s Eliza Doolittle in Pygmalion, een bijzondere vrouw was. Ik zal nog veel van haar zien en lezen in het komende jaar want net zoals in haar leven eind negentiende eeuw stelt ze ook in mijn onderzoek naar de levens van haar, haar jongste zus Lena en haar collega model Mary Lloyd, iedereen in de schaduw.

dorothy dene

Ik heb Dorothy’s graf uiteindelijk gevonden. Er staat een tekst op die door haar zussen en broers bepaald zal zijn. Liefdevol geplaatst op dat heuveltje op Kensal Green staat er nog een scheef gezakt kruis op een eenvoudige getrapte voet aan de korte kant van een met steen omrand perkje. Er groeit nu mos en wat onkruid. Mensen om het te onderhouden zijn er niet meer. Dorothy is in vergetelheid geraakt maar niet ver genoeg om te voorkomen dat ik de plek vond en er een roos kon neerleggen. Kensal Green is geen Highgate. Er liggen minder bekende mense begraven hoewel er wel degelijk de nodige adel, kunstenaars, schrijvers, dichters, theatermensen, musici, notabelen en militairen een eeuwige plek hebben. Thackaray ligt er, niet ver verwijderd van Dorothy, en WH Smith van de winkelketen, Blondin de koortdanser en de romanschrijver Wilkie Collins op wiens graf een bezoeker een Duitse vertaling van een roman van hem had gelegd en die door wind en regen zal vergaan. Voor mij ging het om iets anders, een soort eerbetoon aan iemand die zonder dat veel mensen het weten de echte Eliza Doolittle was, de enige echte My Fair Lady en voor mij een vrouw die liefdevol voor haar zussen en broers zorgde en een affaire had met de schilder wiens model zo zolang was.

dorothy dene (1)

Londen was anders dan decennia terug. De camera’s in de straten, de ondergrondse die nu vrij schoon is net als de straten. Het is een ander, mooier en interessanter Londen dan ik in mijn herinneringen had. Nu ik weer thuis ben is het goed in de wetenschap te leven dat ik altijd nog naar Londen kan om te genieten. De oude geliefde is weer in mijn leven en het is nu tijd om er over te schrijven en over de oude Dave, een romanticus die ons op de begraafplaats spontaan de bijzondere plekken liet zien.

© 2013 Anna Ros

De wereld veranderd niet.

Als documentair kunstenaar wordt ik soms getroffen door analogiën in oude kunst met mijn eigen werk. Christa Zaat, een facebook kunstverzamelaar die een onvoorstelbaar fraaie verzameling Victoriaanse en Edwardiaanse schilderijen op haar facebook gepubliceerd heeft, verraste me met een schilderij van de Engelse schilder Walter Langley. Zijn schilderij ‘Waiting for the boats’ laat vissersvrouwen zien die wachten op de boten die op haringvangst buitengaats waren. Ze kijken met afwachting, spanning en soms angst naar de zee bij de haven. Komen de mannen terug? Zijn alle boten er? Is mijn geliefde er bij? Of mijn zoontje?

Het schilderij laat het leven zien van de vrouwen in mijn familie een paar generaties terug. Mijn opa was immers een visser. En zijn vader ook. De spanning op de gezichten zijn een voorbode van het leed dat mogelijk op de vrouwen wacht. Want als de mannen niet terugkeerden lag nog zwaardere armoede in het verschiet.

Walter Langley (English painter) 1852 – 1922
Waiting for the Boats, 1885

Maar het schilderij riep bij mij nog iets heel anders op. De treffende gelijkenis in de uitdrukking op de gezichten van de vrouwen die ik fotografeerde in een vluchtelingenkamp in Nepal zes weken nadat een brand hun kamp en alles wat ze bezaten verbrandde. Ik weet overigens bijna zeker dat enkelen van hen inmiddels in Amerika of Australië, Nederland of Nieuw Zeeland of in een ander land wonen, begonnen aan een nieuw en minder uitzichtloos maar zeker ook moeilijk bestaan.

© 2011 Alice Anna Verheij
Vluchtelingen vrouwen en kinderen wachtend op hulp, mei 2011 Goldhap Camp, Nepal

De vrouwen op mijn foto wachten op wat er gebeuren gaat. Er wordt die dag hulp gebracht maar of zij daar wat van krijgen is niet duidelijk. De zwaarte van hun bestaan drukt op ze als een loden last en de ogen stralen niet alleen berusting uit maar soms ook wanhoop. Het beeld van deze foto is er slecht één van de honderden, nee duizenden, die op mijn netvlies staan en die ik in vele foto’s en videobeelden heb. Ze doen pijn. En ze motiveren me om door te gaan met wat ik doe: de beelden delen met een ieder die bereid is de ogen open te houden voor het leed van anderen. Mijn vrouwen zijn geen visservrouwen maar vluchtelingen, gevlucht voor een regime dat niet schroomde om een groot deel van het eigen volk het land uit te jagen. Zoals de visservrouwen de slachtoffers waren van hun armoede in een maatschappij die niet voor ze zorgde.

Er is in pakweg honderdvijfentwintig jaar in werkelijkheid niets veranderd. De ogen van zij die het zwaar hebben laten dat zien. In 1885 en in 2011, dezelfde blik, vergelijkbaar leed:

Hierbij nog wat gegevens over Langley’s schilderij voor de liefhebbers (met dank aan Christa):

Langley’s mastery of watercolour allowed him to capture the clear morning light of Cornwall as the fisherwomen wait on the quayside by the seawall in the last few moments of leisure when they are able to share news, knit and read letters from relatives as they await the arrival of the herring fleet that has been away at sea and is returning with the day’s catch. All is still and peaceful before these women’s strenuous daily work begins and the women have to unload and clean the fish. The youngest of the women appears to be concerned about the arrival of the boats, perhaps nervous that not all of them will return; many men were killed in ocean storms. The anxious expression on her young face is in contrast to the weather-beaten skin of the older women who are used to sitting and waiting for the boats. It is this subtle sentiment that Langley was able to capture so convincingly, because he understood the women and their hopes and fears and knew what it was like to be poor and to work hard.

© 2012 Alice Anna Verheij

Ophelia

Ik heb iets met gekte. Met de gekte in me en met mensen die afwijken van wat ‘men’ gebruikelijk vindt. Als iemand me gek noemt voel ik me gecomplimenteerd want voor mij houd dat in dat ik gezien wordt als niet conform wat die ander als gebruikelijk ervaart. Dat is vaak immers iets dat ik als grijs en onbetekenend ervaar. Ik loop niet in de groef want de groef is me vijandig en waar ik binnen hokjes, kaders en regels gedwongen wordt dan voel ik me beroofd van mijn vrijheid.

In de geschiedenis zijn er veel vrouwen geweest die voor gek versleten werden. Aangezien ik me al wat langer bezig hou met het einde van de negentiende vanuit het perspectief van vrouwen en kunst, kan het niet anders dan dat ik geraakt wordt door kunst uit die tijd die over die gekte gaan. Millais‘ Ophelia is één van de, zo niet hèt belangrijkste, schilderij uit die periode en juist dat schilderij gaat over een vrouw die slachtoffer wordt van haar eigen gekte. Het is als schilderij ook op een wijze tot stand gekomen die bijzonder is.

Toen Millais, één van de belangrijkste Pre Raphaelite schilders, het op zich nam om een bijzonder werk te maken koos hij voor Ophelia. De tragische vrouw uit Shakespeare’s Hamlet. Als model werd Elisabeth Siddal door hem gekozen. Siddel was een prachtvrouw en veelgevraagd model voor schilders als Gabriël Rosetti en dus ook Millais. Maar hoe schilder je een vrouw die sterft in een meer? Welnu, er werd een gevuld bad geplaatst waar Lizzie in ging liggen. Om te voorkomen dat de mooie dame het te koud kreeg in het bad werd het bad verwarmd door er brandende kaarsen onder te plaatsen. Dat ging lange tijd goed.

Echter, Millais was zo verdiept in zijn schilderwerk dat toen op zeker moment de kaarsen waren uitgebrand, hij dat niet door had. Siddal echter reageerde niet en uiteindelijk raakte ze zelfs buiten bewustzijn. De rest is geschiedenis en vooral voedsel voor anekdotes over de schilders en hun modellen. Natuurlijk ontstond er voor Millais (en zijn vrienden) het nodige gelazer door het voorval maar veel belangrijker, uiteindelijk kwam zijn schilderij er toch. En de Ophelia van Millais is nog steeds het topstuk uit die tijd. Wanneer de stroming in de schilderkunst waar hij toe behoorde genoemd wordt is zijn Ophelia de referentie.

Maar wat stelt zijn versie van Ophelia precies voor?

In Shakespeares Hamlet heeft Hamlet op zeker moment en oogje op de mooie maar wat vreemde Ophelia, de dochter van Polonius en zus van Laërtes. Hamlet wil Ophelia huwen maar het komt er niet van. Haar vader Polonius is eerst tegen een verbintenis tussen de twee maar Hamlet is machtig en na een reeks incidenten rond Hamlet en Ophelia waarbij hij haar uiteindelijk aangeeft maar beter het klooster in te gaan ontstaat er een ruzie tussen Hamlet en Polonius. Polonius sterft onder de handen van Hamlet en vrij snel daarna slaat de waanzin toe bij Ophelia. De bevolking van het naburige plaatsje ziet haar bloemen strooiend en onbegrijpelijke liedjes zingend in het land. Laërtes komt terug uit Frankrijk om verhaal te halen over de dood van zijn vader. Na enige tijd wordt het verhaal de wereld in geholpen dat Ophelia uit een boom in een kreek is gevallen en verdronken. Laërtes echter is ervan overyuigd dat ze zelfmoord heeft gepleegd. De waarheid wordt niet duidelijk en Hamlet besluit om onder het gewicht van de dood van Ophelia haar broer te laten weten dat hij van haar hield zoals nog geen veertig broers zouden kunnen. Maar Hamlet is zoals bekend een onoprecht en kwaad mens. Aangezien Ophelia veel bloemen en kruiden uitdeelde maar zichzelf alleen wijnkruid gaf dat bekend stond als giftig en daarnaast ook gebruikt werd als middel om abortus te plegen (en een bestanddeel van grappa is maar dat is een geheel ander verhaal), wordt de toeschouwer duidelijk gemaakt dat Ophelia daadwerkelijk tot waanzin verviel als gevolg van de dood van haar vader en uiteindelijk zelfmoord pleegde. Waardoor Hamlet dus meer bloed aan de handen heeft.

Het is die Ophelia die door Millais op magistrale wijze geschilderd werd. In rust gestorven in het water van een ondiepe kreek. Gekleed in een prachtige jurk en bestrooid met bloemen en kruiden en met een serene uitdrukking op het gezicht alsof ze vrede heeft met haar dood. In haar dood is ze wellicht mooier dan in haar leven. Ondanks dat in Shakespeare’s stuk Ophelia als gek geworden wordt afgeschilderd kan de vraag gesteld worden of ze eigenlijk niet heel normaal was. De rouw om haar vermoorde vader, de dreiging van de enge Hamlet die eerst om haar hand dingt maar vervolgens haar in een klooster wil opbergen, kunnen immers gewoon teveel geworden zijn om nog verder te willen leven. En is het dan gek om er uit te stappen? Is ze daarmee eigenlijk niet metaforisch voor eenieder wiens leven om uiteenlopende redenen te zwaar is geworden en daar de ultieme conclusie uit trekt? Ik zal de mens die het opgeeft nooit verwijten gek te zijn geworden. In sommige gevallen is het alles behalve gekte wat er op zo’n moment aan de orde is.

Millais echter was, zo gaat het verhaal, gevangen door Elisabeth Siddal’s schoonheid en maakte Siddal onsterfelijk door haar te schilderen als een overleden vrouw. En dat is vooral eigenlijk een mooi gegeven.

© 2012 Alice Anna Verheij

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.

Slachting

Vandaag worden er theatergezelschappen en orkesten ten grave gedragen. Ter meerdere eer en glorie van het rechtse rampenkabinet dat kampioen cultuurbezuinigen wil worden. Want in rechts Nederland is cultuur slopen een deugd. Het is over met de Appel, Carver kan het ongeacht de kwaliteit van hun gezelschap ook vergeten en het Metropole Orkest gaat over een tijdje de dodenmars spelen. Want het is crisis in de koppen van ministers, staatssecretarissen en volgzame ambtenaren, pennenlikkers, papierschuivers en cententikkers.

Wèg met het toneel. Wèg met muziek en kleinkunst. Iedere kunstenaar moet een ondernemer worden. Kunstzinnigheid en kwaliteit zijn niet van belang, ondernemerskwaliteit wel. Want ondernemen moeten de Nederlanders, niet kunst minnen. Geld najagen, waarde wordt gelijkgesteld aan Euro en niet aan erfgoed en vernieuwing. Slopen die kunstsector is het adagium. Niet dat over een tijdje er nog een ziel bestaat die weet wat dat woord betekend. Rutte en zijn collega slaven van het gedachtengoed van Wilders kunnen tevreden zijn. Operatie geslaagd, patiënten overleden. Als beeldenstormers en boekverbranders houden de heren in het tweedelig met foute stropdassen huis. Want kunst is links, links is verfoeilijk en verfoeilijk moet vernietigd.

En Nederland? Het Nederlandse publiek? Het is ingeslapen, ingekakt, op vakantie, cynisch en egoïstisch, meer geïnteresseerd in de prijs van de kaartjes van het voetbal en de Olympische Spelen (ongeacht de corruptie die daar heerst) dan in kwalitatief hoogwaardige podiumkunsten. De volgende vakantie is belangrijker dan het volgende concert of toneelstuk. Wèg met die artiesten, toneelspelers, muzikanten en kleinkunstenaars. Wèg met de nuttelozen van de avonden. Voetballer wil men. Spelen, want brood is er toch wel. De hersenpan mag niet meer onder druk komen staan want stel je voor dat consumeren van kunst meer is dan passief staren naar de volgende real life soap en derderangs zangwedstrijd op televisie.

Nederland sterft vandaag weer een beetje. De oude dame van de cultuur ligt aan de beademing, ze zal het niet lang meer maken. Rechts Nederland vaagt de kunst weg door het een linkse hobby te noemen en de burgerlijken missen ruggengraat en intelligentie om te beseffen dat zij hun stembanden verloren hebben met het uitbrengen van hun stem op het kortzichtig stupide populisme van de middelmatigen. Het volk is tot een tandenloze tijger tegenover een horde politieke wildebeesten verworden. Nederland is verbouwd tot een afbraakland van negatieve cynisten en het volk laat zich als een hoer neuken tot genot van het nieuwe crisiskapitalisme. Wat rest is de noodzaak tot de herinvoering van het anarchisme in de kunst. Want het geld is failliet.

De kunst sterft in de slachting waar, hoe passend, een Appel verrot en de slagers van Rutte het winnen van de snijders van Carver. Slaap Nederland, houdt de ogen toe terwijl je diamanten je gestolen worden. Volk! Jullie hebben ook nu de regering die je verdiend.

© 2012 Alice Anna

Een eend schieten in de duinen.

Ik heb een vriend en die (niet: dat) is een eend. De liefste eend die je kunt bedenken. Hij is een eend op het podium en maakt daar kinderen én volwassenen vrolijk mee. Hij zingt dan liedjes van “Ik ben vandaag zo vrolijk” en iets met spetteren en spatten.

Hij had een foto nodig of anderen van hem. En dus, toen het gisteren zulk lekker weer was, het zonnetje zo warm en de lucht zo lief, heb ik toen die eend maar geschoten. Eenden schieten kan heel aangenaam zijn. Vooral met een strand in de buurt, een lekker windje en dus die warme zon. Mijn schouderkopjes zijn nu wel een beetje verbrand maar dat mag de pret niet drukken en de buik niet rimpelen.

We zijn terug gekomen met prachtige eendenfoto’s. En die ene waar het om ging zat er natuurlijk ook bij want zo gaat dat met eenden schieten, ze zijn zo gemakkelijk te raken. Nu laat ik die ene natuurlijk niet zien want die komt later dit jaar op allerlei verrassende plekken wel boven water. Maar er zijn nog zoveel anderen die net niet goed genoeg zijn maar ondertussen wel heel mooi en dus geef ik er jullie eentje om naar te kijken.

foto: © 2012 Alice Anna Verheij

Onder voorwaarden dat jullie dan wel vrolijk worden en blijven deze week. Maak het mooi, kwaak een liedje!

Alice Anna © 2012

PS Die eens is natuurlijk mijn goede vriend Max Douw als Alfred Jodocus Kwak.

The Story of Mary Lloyd.

She was a beautiful and praised model at the end of the 19th century. Then she was forgotten.
Until 1933 when a newspaper article told her sad story to it’s readers. The she was forgotten again.
Until 1996 when Dr. Martin Postle, a British art historian discovered photographs of Lord Frederic Leighton’s atelier just after he died showing multiple paintings for which Mary posed. Just like she posed for Frederic Brock when he made the Victoria Memorial years later. Then she was forgotten again.
Until I saw the painting by Frederic Leighton titled ‘Flaming June’ and learned about the dispute regarding the model who sat for Leighton when he painted this painting. That triggered and puzzled me. And when I found out about Mary’s story there was no way back for me.

Mary Lloyd, the forgotten model is the main character in my upcoming Dutch language novel (hopefully to be translated into English later) De Engel van Kensington (The Angel from Kensington). Although large parts of Mary’s life are unknown and impossible to retrieve from the past the story of Mary Lloyd, the upper middle class girl who became a painters model and lived a rather quiet life, is a beautiful story full of 19th century fin de siècle atmosphere, 20th century interbellum excitement and love.

Mary Lloyd who at seventy was still a beautiful woman leading a poor life as a seamstress and housekeeper but looking back at a wonderful modelling career, deep friendships, beautiful art a two loves of her life. So, what really happened in Mary’s life?

The Angel from Kensington is planned for publication before Christmas 2012. The story of Mary Lloyd starts again today.

Alice Anna © 2012

QR Poetry

Old work but still worth a dedicated place on this site.

My favority short poem in QR code.

Alice © 2012

Photo fun.

Today was probably the first good day in the year. For photography that is. So we (me and two of my kids) went to the Gemeentemuseum  in my hometown The Hague. Probably the best museum we have in the Netherlands and certainly the one with the most challenging architecture, designed by Berlage early in the past century. I love the place and it is both an architects as a photographers dream.

And as I have the privilege of being able to work with a magnificent camera and just as magnificent lens it was high time to give the pair a good test. The slideshow on this page is the result and contains some of the best pictures made today. I hope you’ll like them.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Obviously I am not so much a portrait photographer but with this equipment and my daughter and youngest son I had a lot of fun making these. The exhibition was about miniatiruzation so there were doll’s houses, dolls, miniature furniture and even miniature real art in a miniature real art gallery. Totally amazing and some of the photos are made in a way that it’s almost impossible to understand that it’s miniatures you’re looking at. So, watch the slideshow and have a little fun.

All photos are of course copyrighted and not for redistribution in any form without my consent.

Alice © 2012

De armen van Simon.

Bij de armen van Simon.

Die arme Simon had eens armen

maar die liggen nu naast zijn darmen

geschonden door een gestoorde gek

verzaagd als ware het een oud hek

Geen medelijden ook met zijn gade

en zelfs voor zijn koffer geen genade

de koppen van het lijf gedecapiteerd

en zijn oude vingers geamputeerd

Zijn delen zijn nu stille getuigen

van de kunstenaars die buigen

over hoe die oude cultuur zo maar

viel onder ’n zaag van ’n barbaar

Gesnoeid als ware het kunstbudget

geslacht als door een rechts kabinet.

Alice © 2012

Gezocht: steen.

Ik zoek een steen. In een vierkante blokvorm van zo’n 50x30x30 centimeters of daaromtrent. Om op in te hakken.

Het zit zo. Al heel erg lang beweegt mijn kunst zich in drie dimensies. Immers schrijven, schilderen, tekenen, fotograferen en filmen manifesteert zich in het platte vlak waarbij het tijdelement of een equivalent de derde dimensie vormt. En ook al heel lang heb ik de behoefte om me te wagen aan een vierde dimensie. Om het platte vlak verlaten en mijn kunst ‘beetpakbaar’ te maken. Liefst op basis van een materiaal dat mij fysiek uitdaagt. Steen dus. Omdat het vormen daarvan vergt dat ik mijn handen laat werken.

Het is een behoefte aan compensatie voor die andere kunst die vooral ‘hoofdkunst’ is in de zin dat mijn brein bepalend is voor wat er gemaakt wordt. Bij schrijven is dat net als bij het tweedimensionale visuele evident. Daarbij speelt in mijn werk esthetiek een grote rol en het mezelf uiten in dat platte vlak met een door mij gewenste esthetische kwaliteit vergt veel van mijn hoofd. Om niet scheppend ten onder te gaan daarin wil ik dus vooral met mijn lijf aan de slag. Niet in de zin van het verbeteren van dat eigen lijf maar het gebruiken er van. Te beginnen met mijn handen die wat mij betreft dus aan het werk moeten. Maar ook door na te denken over dat lijf en of en hoe ik dat weer kan gebruiken als inspiratie voor wat ik wil maken.

Gisteren was ik op een plek in de stad die nu ineens mijn atelier is geworden. Tussen andere kunstenaars in en toegankelijk wanneer het mij uitkomt. Zoals het hoort in een atelier. Waar ik zonder dat iemand ook maar enig kader zet vrij kan werken. Hoe dat tot stand gekomen is dat er nu dus die atelierruimte is, is niet van belang anders dan dat het een geboorte is vanuit de betrokkenheid van iemand in mijn directe omgeving op mij en vice versa. Chemie schijnt dat genoemd te worden hoewel er geen vermenging van stoffen plaats heeft gevonden anders dan endorfine, adrenaline en dergelijke.

En dus zoek ik een steen van omschreven proporties. Zodat ik daar op in kan hakken en die steen veranderen in een lijf. Ergens in mijn hoofd tuimelen beelden over elkaar in een worstelend verlangen om zich te zien landen in die steen. Alsof de fascinatie voor anatomie die ik al lang ken nu eindelijk maar eens gevisualiseerd moet worden. Vandaag ga ik dus naar stenen kijken en misschien vind ik er één.

Ik weet niet zoveel van steen en nog minder van de techniek van het beeldhouwen en – hoewel de kunst academen het niet met me eens zullen zijn – is dat denk ik een voordeel. Een voordeel omdat er een risico in zit dat verkeerd houwen kan betekenen dat de gekozen steen in het proces van het beeld vormen een vorm aanneemt die niet mijn bedoeling is. Het punt is dat ik geïntrigeerd ben door de nadrukkelijke eenmaligheid van de handeling van de beeldhouwer. Waar de schilder en boetseerder zich nog kunnen corrigeren is dat de houwer niet gegeven. De splinter eenmaal van de steen gehakt laat zich niet herstellen en daarmee is het houwen van een beeld een uiting die zo puur is dat het wat mij betreft een waagstuk is dat ik graag aan ga.

Woensdag moet de steen er staan, omringt met de juiste beitels, hamers en dergelijke. Mezelf kennende gaan er platte vlak interpretaties vooraf aan het plaatsen van de beitel tegen de rots omdat ik nu eenmaal altijd vanuit een plan werk. Ik zal wel zien hoe me dit vergaat. En of het beeld in mijn hoofd zich laat vormen in steen. En misschien – heel misschien – laat ik zo af en toe eens zien hoe de steen zich onder mijn handen vervormd tot dat wat het onafwendbaar moet worden.

Ik weet niet eens hoe zwaar een steen is van het formaat dat ik in mijn hoofd heb en welke steensoort zich door mij laat temmen maar gelukkig maakt het niet uit als ik alsnog schrijf in plaats van hak in mijn atelier.

Alice © 2011

Amazing…

After the sand art of Kseniya Simonova there’s the salt of Bashir Sultani.

Allright, it’s all wrong here.

She left her family. She had to. There actually was no way left to live like she’d been living up till that moment. So she left. A car and a u-haul packed with her stuff. A friend helped her out moving her shit into a storage facility in her birth town. Then she went to someone else’s house for a couple of weeks. When those weeks had passed too she finally could move into her apartment. The same friend helped her moving her belongings again from the storage to the apartment. They painted some walls and cleaned the house.

Years later her house was packed with all kinds of things that somehow intruded her existence. It cluttered like veins do just before a heart attack. And she got fed up. Within five years she didn’t succeed to feel at home at the wretched place. And then her mom died, her dad had died years before and when she realized she was an orphan she decided again to shift the balance in her life. So she fixed her kids up in the house to maintain it while she ran away. Working on the other side of the world, literally. The inheritance of her mom and her last savings were used to start on something she had never done before and without any certainty for success. But she went anyway and for the first time after over ten years of headwind she had the time of her life. She gained friendships. Learned about herself. How she was able to endure, to get things done. With a little help from some and a lot from others. And then she came back home. And all right, it was all wrong. She couldn’t adjust. Thing is, she’d seen how life could also be. Like s-i-m-p-l-e. As in not difficult. Only needing a simple house with a water well outside and almost no facilities. She had discovered what had always been there.

The house was as cluttered with things as it was before she had left. So she started cleaning the house. Getting rid of the superfluous belongings, trying to simplify life. To bring her place in a new balance. A new balance. That’s what is was all about, getting a new balance. Although she was chased for the effects of her downfall years ago she just keep on trying and trying. And slowly things progressed. Not so much with the house as it took so long to get is like she wanted to. It’s not easy to get rid of your belongings nowadays as people have all they need. But the other things started working out. She wrote another book and started working on her masterpiece to be. Filming, scripting, re-filming, editing, re-scripting, re-editing, designing, anything. And although at first she thought she wouldn’t be able to put it off, to really make something good, she started to understand that there were other qualities needed than the few that she had always been using in het no-so-perfect life. And she found out that they were there. With all the lack of confidence of a newbie on the scene she opened up her mind and allowed herself to re-think the concepts of her work and she rephrased.

And before the book was published and the first rough cut of the film was finished she made a photo exhibition with her friend who helped her getting to know who she was and that it wasn’t needed to try to be perfect. Although so many things challenged her and although many things went wrong and had tho be redone, she got the hang of it.

Within a few days from today her photos are exposed to the eye of the occasional visitor together with photo’s made by her friend. Maybe, you shouldn’t miss it and go check it all out. You may find her there and maybe you’ll get to know her again. The Headwind exhibition will open on September 1st in Creatief Warenhuis HOOP at the Grote Markt 10 in The Hague. Don’t miss it. May be you’ll find out she’ll be ok anyhow, even though it’s still all wrong. But that’s all right.

Alice © 2011

Vanaf 1 september: ‘Headwind: een HOOP foto’s.

Van 1 september tot 18 september 2011
in Creatief Warenhuis HOOP
Grote Markt 10 (het oude Kwantum pand), Den Haag
openingstijden: Woe 12-18u, Do 12-21u, Vrij 12-18u, Zat 12-18u, Zon 13-17.30u

Onder de noemer ‘Headwind: een HOOP foto’s‘ exposeren Eveline van de Putte en ik vanaf 1 september tot en met 18 september 50 foto’s die wij en de Nepalese schijver / film maker Prakash Angdembe gemaakt hebben in Nepal.
De foto’s zijn gemaakt in het kader van het cross-media project ‘Headwind‘ dat zich richt op het voor het voetlicht brengen van de situatie van de vergeten vluchtelingen uit Bhutan.

foto: Prakash Angdembe

Het Headwind project bestaat uit een documentaire film die begin 2012 verschijnt, een roman die inmiddels zo goed als drukklaar is, en een reizende foto expositie. Voor de foto expositie wordt de aftrap gegeven in Den Haag waar beide fotografes vandaan komen. Op de expositie die bijna drie weken in Creatief Warenhuis Hoop te zien is laten de fotografes vijf subthema’s zien die samen een beeld geven van Nepal en de positie van de Bhutaanse vluchtelingen in dat land.

Tijdens de expositie zal één van de fotografes aanwezig zijn en korte lezingen en uitleg geven. Daarnaast is er regelmatig muziek uit de regio of de film te horen en is Alice Verheij als film maakster aan het werk. Er wordt live gewerkt aan de eerste ruwe montage van de film en bezoekers kunnen daarbij meekijken. Ook worden er iedere dag voorlezingen gehouden uit de nieuw te verschijnen roman ‘Headwind, Laxmi’s Story’.

De vernissage wordt gehouden op 1 september vanaf 16u waarbij er korte lezingen worden gehouden over de situatie van de vluchtelingen uit Bhutan, hun resettlement en de consequenties daarvan voor deze mensen. Allard Gunnink van de Tropen komt om 19.00u de door hem geschreven en gecomponeerde titelsong (en vast ook andere prachtsongs) zingen in een kleine akoestische setting.

HOOP is een creatief warenhuis in het centrum van Den Haag. Een platform voor jonge, veelbelovende ontwerpers, kunstenaars, fotografen, labels en andere ‘hoopvolle’ projecten. Eerst was het niks… maar nu is er dus HOOP!

De foto’s die op de expositie getoond worden zijn te koop, meer informatie hierover is op de expositie beschikbaar.

Alice.

Kunst met handen.

Dit kwam ik tegen via FaceBook. Te mooi om niet hier te laten zien. Wil je meer zien? Ga dan even naar de website van Guido Daniele, deze geweldige kunstenaar is gespecialiseerd in het beschilderen van handen op een geweldige manier.

www.guidodaniele.com

Theatraal Nepal.

Janakpur in Zuid Nepal. De grensstad met India is meer Indiaas dan Nepalees. Het is eigenlijk het centrum van de Maithili cultuur. De oude naam van Janakpur was Mithila, de hoofdstad van het koninkrijk Videha uit de oude Indiase tijd (eerste millennium voor Christus). De restanten van de oude cultuur bestaan nog steeds in de huidige kunsten in die regio. Schilderkunst, bouwkunst en zelfs toneel en dans hebben nog steeds banden met die oude grotendeels vergane cultuur.

Ons bezoek aan Janakpur, als zijsprong tijdens het researchbezoek voor de documentaire die we over vluchtelingen uit Bhutan maken, stond vooral in het teken van de resten van die oude cultuur. We hadden een contact met een groep theatermakers in Janakpur die nog steeds toneel maken gebaseerd op invloeden uit de Maithilitijd. Ook het Women Development Center vlak buiten de stad en een klein oorspronkelijk boerendorpje in dezelfde regio hebben ons veel laten zien van deze prachtige cultuur. Het bezoek aan het centrum waar vrouwen (meest weduwen en voormalig slachtoffers van trafficking) schilderen, stoffen bedrukken, naaien en boetseren was voor mij een hoogtepunt. De vrouwen zochten de nabijheid met ons en zelfs zoiets als het vergelijken van onze tattoeages werd met nieuwsgierigheid en plezier gedaan.

Het kleine dorpje in de omgeving laat dezelfde kunst in nog oorspronkelijker vorm zien. De door ongehuwde vrouwen beschilderde huizen laten traditionele voorstellingen zien en het heiligdom in het dorpje bevat prachtige primitieve beelden van de plaatselijke koningen (koning Rama uit de Ramayana of koning Mathava Videga).

Een ander hoogtepunt was natuurlijk de ontmoeting met de toneelgroep. We hebben een repetitie bijgewoond en er is zelfs door Claudia een acteerworkshop gegeven die voor de nodige hilariteit zorgde. Het was prachtig om te zien hoe het spel van de groep met zang, dans en theater een bundeling bracht van waarbij het plezier er van af spetterde. Vooral de dans maakte op mij veel indruk, zowel van de mannen als van de vrouwen. De foto’s en de video’s die we gemaakt hebben laten denk ik duidelijk zien waarom.

Alice Verheij © 2011

Stop de culturele kaalslag, schreeuw tegen dit kabinet!

www.nederlandschreeuwtomcultuur.nl

Zoals verwacht hebben VVD, CDA en PVV afgesproken zwaar te bezuinigen op cultuur. Er ligt een desastreus regeerakkoord: de bezuiniging op de cultuurbegroting zal oplopen tot veel méér dan 200 miljoen euro, wat vooral de podiumkunsten zal treffen.

Daarnaast zullen ten gevolge van bezuinigingen op de mediabegroting de omroeporkesten verdwijnen en zal per 1 januari 2011 de btw op toegangskaartjes van 6% naar 19% gaan.
Ook zal per 1 januari 2012 zal de WWIK (Wet Werk en Inkomen Kunstenaars) worden afgeschaft.
Daarnaast worden de Cultuurkaart, de innovatie- en de matchingsregeling geschrapt.

Kom met me mee schreeuwen: in zestig steden én in Den Haag om 22.30u bij Theater aan het Spui waar om 23.59 met één minuut stilte de kunstwake zal worden afgesloten ter nagedachtenis aan de kunsten die door dit kabinet gesloopt worden.

 

La sombra de viento.

‘De schaduw van de wind’, één van mijn favoriete boeken. Ik moest aan de titel denken toen ik de morele massaslachting van de PVV kamerleden deze week overzag.

In de schaduw van de wind van het populisme van de PVV die haar trekken nu thuis krijgt en de storm oogst van de door hun zelf gezaaide wind vallen er deze week politieke besluiten die de samenleving in haar hart treffen. Opsommen is niet zo nuttig, daarvoor zijn de kwaliteitskranten wat mij betreft, maar er springt er ééntje uit en die laat ik niet onvermeld.

Deze week worden er muzen verkracht in een politieke groepsverkrachting door de partijen ter rechterzijde. De kunsten kosten teveel vindt men dus moet daar niet alleen op bezuinigd worden in extreme en maatschappelijk onevenredige mate maar moet de minister van Financiën maar eens de schatkist extra spekken. Uiteindelijk moet er een buffertje worden opgebouwd bij vadertje staat om de PVV en VVD gestuurde maatschappelijke rampen op te vangen. Want 3000 politiemensen er uit, forse aantallen bij defensie, opheffing deelraden, afslanken provincies en ga zo nog maar even door worden vrolijk gepresenteerd als besparing maar de toename in de kosten voor uitkeringen, reïntegratie, outplacement en zo meer vergeet men er bij te vermelden.

Nederland krijgt de komende tijd de grootste sigaar uit eigen doos in de mond gepropt. Oproken dat ding, tot de laatste trek! Dat lijkt het devies te zijn. En we steken hem aan bij het puntje, de kunsten.

Want lieve linkse hobbyisten, cultuurminnaars, uw theaterkaartje maken we gewoon fors duurder door de BTW op te trekken. Cultuur is immers geen levensbehoefte, geen essentialia. Kaartjes voor de bios waar jullie dan maar naar toe moeten om de laatste Hollywood pulp tot je te nemen als cultuurinfuus houden we op een laag tarief. De prijzen van de maatschappij op kosten jagende voetbalwedstrijden ook. Brood en spelen, dat zult gij tot u nemen. Geen intellectueel gezever van theatermakers en podiumkunstenaars. Geen tot denken aanzettende beeldende kunst. Wat dat komt de, overwegend, heren van dit kabinet niet uit.

Zozeer zelfs dat daarvoor de randen van wat democratie schijnt te heten opgezocht worden. Want hoe zat het ook weer met het begrip meerderheid in een democratie? Was het niet zo dat het op basis van ‘de helft plus één’ doordrukken van maatregelen tegen de zin van de ‘helft min één’ minderheid fundamenteel ondemocratisch is? Was het niet zo dat bij een dergelijke afwijzende houding van een bijzonder groot deel van de samenleving het veronachtzamen van dat deel principieel ondemocratisch is? Zou een zorgvuldige regeerder daar niet over moeten nadenken met een beetje meer historisch besef dan wat dit kabinet ten toon spreidt?

Het is toch gek voor woorden dat partijen als CDA en VDD de samenleving met zich mee laten gijzelen door een bende onrijpe politici van op zijn minst twijfelachtige signatuur. Verkrachters, buurtvandalen, pornokoningen en zwendelaars, sjoemelaars en sjacheraars, van een allooi dat de volksvertegenwoordiging onwaardig is. En toch gebeurt het. Toch blijft het PVV mannetje van de ranzige websites gewoon in het bankje zitten tot na de stemming over de BTW verhoging voor de cultuur. Want dat punt moet en zal binnengehaald worden op de kruistocht tegen het intellect en fatsoen in de samenleving die door de PVV gevoerd wordt.

In de schaduw van de wind worden de muzen verkracht door het rapaille van het volk. Het is nota bene een groepsverkrachting.

Alice © 2010