Help, de vandalen zijn er!

En zo protesteren kunstenaars. Met hun eigen creativiteit op een moderne manier tegen de heilloze plannen van het kabinet. Tegen kaalslag en politiek vandalisme. De omroeporkesten hebben zich op een sterke manier laten zien en hopelijk volgen er nog heel veel flashmobs want op die manier is het eenvoudig om het publiek weer enthousiast te krijgen voor de kunst.

Who’s next?

Eeuwen geleden was de titel van dit stuk een kreet die, weliswaar met een iets andere tongval en in een andere taal, gehoord werd als voorbode van wanorde, geweld en vernietiging. Het is een associatie die ik heb bij de plannen die ik van het huidige kabinet en de grote gemeenten de afgelopen week heb gelezen. Alleen, de Vandalen komen niet. Ze zijn er dus al.

In één week komen de berichten langs over de afschaffing van omroeporkesten, het verhogen van de BTW op kaartjes voor het theater en op gemeenteniveau het afschaffen van ongeveer éénderde van de openbare bibliotheken, het stoppen met de VARA matinee’s in het congresgebouw en zo kan ik helaas nog wel even doorgaan. En dan nog zijn er mensen die blij beweren te zijn met het nieuwe kabinet, alsof het concentreren op het apart zetten bevolkingsgroepen, immigranten en religies zo prettig is om mede schuldig aan te zijn. Vroeger heette dergelijke steun collaboratie.

De kreet ‘linkse hobby’ wordt in de media nu langzaam vervangen door ‘culturele kaalslag’ en nog steeds zijn dat eufemismen voor een door de overheid uitgevoerd én aangemoedigd beleid dat alleen maar te omschrijven is als ‘vandalisme’. Want dat is het. Het moedwillig slopen van dat waar men blijkbaar geen band heeft of wil hebben, waar men geen geld voor over heeft of in ieder geval niet belangrijk genoeg vindt om te behouden. Want waren het niet de Vandalen die de uitingen van de Romeinse cultuur kapot maakten. Een oost-Germaans nomadenvolk dat in 455 na Christus Rome zo effectief plunderde dat daarna hun naam equivalent werd voor doelloos slopen. Barbarisme dus. Wat mij betreft kunnen het ‘nieuwe beleid’, de ‘schoon vegende bezems’ van dit kabinet en de willoos op de crisissfeer meedansende gemeenten niet anders worden omschreven als ‘vandalisme’. Want hoe moet het snijden in cultuur anders worden gezien?

Het is niet alleen dat er veel subsidies voor kunst de nek om worden gedraaid maar het afschaffen van orkesten die stuk voor stuk een plaats in het muzieklandschap hebben is een beleidskeuze die eenmaal gemaakt niet meer terug te draaien is zonder extreem hoge investeringen. Datzelfde geldt natuurlijk voor de gevolgen van het verhogen van de prijs van theaterkaartjes door een hoog BTW tarief in te voeren, iets wat in geen ander land gedaan wordt. Het gevolg daarvan is te voorspellen: minder bezoekers, minder inkomsten voor de theatergezelschappen en uiteindelijk minder theater. Niet bepaald een verrijking. Dit overigens nog los van de vraag of financieel succes wel een graadmeter voor kunst kan zijn.

Erger nog is het schrappen in het bestand van openbare bibliotheken op een manier die het vernietigen van de bibliotheek van Alexandrië in de schaduw zet. Ruim een derde minder bibliotheken in de grote steden. Alsof moeders met kleine kinderen grotere fietsafstanden gaan afleggen om naar de bieb te gaan, terwijl de kinderopvang ook al gedecimeerd wordt. Ondoenlijk natuurlijk en het gevolg zal zijn dat er nog minder mensen kennis kunnen maken met de cultuur van het geschreven woord. In Amsterdam vervallen er bibliotheken in het westen van de stad. Precies die wijken waar de bibliotheek een culturele functie heeft voor minderheden, hoezo integratie bevorderen? Welke vestigingen in Den Haag getroffen worden is nog niet duidelijk, wel in Rotterdam waar men vol enthousiasme afstevent op een slechts zes bibliotheken. Die dus voor de Rotterdammers verder uit elkaar liggen en dus vooral via het OV moeten worden bereikt. Tenminste dat wil men invoeren. Het gevolg laat zich ook daar raden: naast de kosten voor het bibliotheeklidmaatschap komen er dus flinke OV kosten bij waardoor ook daar de kans dat grote groepen leden gaan afhaken groot is. Het enge is dat de verslechtering van de reductie in het aantal vestigingen wordt verwoord als een vooruitgang want ‘groter is beter’ is het adagium. Alsof er niets geleerd is van de misgelopen privatiseringen en schaalvergrotingen van de laatste decennia.

Dit land begint aan culturele blindheid te lijden en een goede oogarts lijkt vooralsnog niet voorhanden.

Alice © 2010

Advertenties

Over cultuur en bezuinigingen.

De kunstensector maakt zich op voor een tegenaanval op de regering die dreigt te komen en die met een ongekende bezuiniging die sector de nek om gaat draaien. Bij Oerol sprak onze dichter des vaderlands het volgende gedicht uit. In De Balie was gisteren het eerste publieke debat over de dreiging van de komende bezuinigingen. Het was gelukkig live te volgen en is nu nog steeds te zien op de website van De Balie want ik kon er niet bij zijn helaas. Als dat de debat representatief is voor hoe de kunstensector gaat reageren op dat nieuwe kabinet met zijn bezuinigingsdrift dan was het debat in ieder geval een mooie start. Goede argumenten en een kritische discussie tussen forum en zaal. Ordelijk, duidelijk en inhoudelijk sterk. Dat is nog eens wat anders dan de zoveelste Pauw en Witteman ‘discussie’.

De komende week zal het protest zich moeten gaan verbreiden en dat is hard nodig nu cultuur door sommigen weggezet wordt als een ‘linkse hobby’ die ondergeschikt moet zijn aan investeringen in asfaltverbreding en deelname aan foute oorlogen. Als de theaters sluiten, de orkesten niet meer spelen en de bioscopen de deuren dichthouden, schilders niet meer schilderen en schrijvers niet meer schrijven, cabaretiers geen podium meer hebben en muzikanten niet meer optreden zal duidelijk worden aan de burgers die op de mensen achter het komende kabinet gestemd hebben wat zij aangericht hebben. En misschien, heel misschien zullen anderen in de samenleving die in die andere sectoren werken die zo hard aangepakt worden terwijl de hypotheekrenteaftrek voor de rijken blijft bestaan en de heren directeuren in de financiële wereld op hun post blijven eindelijk wakker worden. De kunstensector als voortrekker in een maatschappelijke tegenstroom. Het is weer nodig helaas.

En toch hè.

Ik organiseer al een tijdje maandelijks een literaire salon waar al een leuk rijtje schrijvers, dichters, performers en muzikanten in is langs gekomen. Dat gebeurt allemaal op basis van liefdewerk zonder dat er geld bij betrokken is. Reiskosten is ongeveer het enige dat aan de orde is en dat wordt opgebracht door de uitbater van de horecagelegenheid. Alle tijd en energie die ik er zelf in steek is onbezoldigd en dat is prima zo. De toegang voor het publiek is gratis. De echte kosten voor dat soort kleine evenementen zijn slechts tijd. Het is dus wel degelijk mogelijk om kunst ruimte te geven zonder grote budgetten en zonder subsidies. Het is helemaal niet erg dat de sector nu gedwongen wordt om kritisch naar zichzelf te kijken en het is ook niet erg als er krimp ontstaat. Zolang er maar gewaakt wordt dat kwaliteit en continuïteit gewaarborgd blijven. Daar speelt de sector zelf een hoofdrol in. Culturele kaalslag? Nee. Bezuinigen? Ach natuurlijk. Maar dan wel in redelijkheid en balans. Dus net zo goed minder geld naar het voetbal dat uiteindelijk ook maar een beperkt deel van het volk interesseert en een ander deel van het volk vooral overlast en hoge kosten oplevert. Duurzaamheid zou het streven moeten zijn waarbij dat ook gaat om duurzaamheid van de geest en de cultuur nu duidelijk wordt dat we leven in een samenleving die niet meer de middelen van bestaan heeft die het ooit dacht te hebben.

Meer informatie is te vinden op www.stopculturelekaalslag.nl.
De petitie is te vinden op: http://petities.nl/petitie/stop-culturele-kaalslag.

Alice © 2010

Uit nutteloze noodzaak

laten we eerlijk zijn
als beest zijn we totaal mislukt
ik zie mij daar nog staan
op een savanne zonder uitvlucht
in het volle licht der dieren
een mond vol tanden
heel modern, heel gênant

vandaag
regerend met draadloze hand
in een land gebouwd onder water
met mensenrechten, koffieapparaten
en de natuur in mooie reservaten
voel ik nog steeds diezelfde angst
niets is veranderd
weids en eindeloos gaapt de savanne

welkom in mijn hoofd
het is een doos vol zwarte gaten
alles wat een mens verzint
zuigt zich erin: zeppelins, vakanties
zelfhaat, witte fosfor, dildo’s, anorexia
dubbelvla, dwangneuroses, shalali shalala
of de lol om een gemarteld paard
ook de dingen die niemand wil verzinnen
zitten erin: gewoon, voor de heb
ik draag een hoofd als een handicap
zwellend, kolkend, almaar zwellend
altijd vloed, nooit nog eb

geen vijand bleef er voor mij over
leeuw, griep, pest, slang
zelfs de dood slaapt aan een leiband

maar diep van binnen
in mijn grote grabbelton
daar vond ik er nog één
splinternieuw, zelfverzonnen
scharrelt een vijand
op de bodem van mijn vrije tijd
zinloos in de rondte
ik noem hem: Eeuwigheid

louter de gelegenheid
erover na te denken
volstond om hem te scheppen

gevangen zit ik als een rat
in mijn hobby, dag en nacht
en ik ben bang

ik was van plan een heldenstuk te schrijven
over het belang van kunst
haar grote nut maar mijn blad zweeg indrukwekkend
en alle muzen weken

de waarheid is
zij heeft geen nut
kunst is maar een bijproduct
zij is niet nodig om te kunnen
eten, neuken, ademen

maar één ding kan ze
zij kan vechten waar ik vlucht
zij kan, met haar ene giftand
zij het voor een kort moment
mij redden van de eeuwigheid
en dit verlammend gat verlammen

bij een vijand zonder handvat
helpt alleen het nutteloze
dan helpt kerven in een bot
stieren schetsen in een grot
dan helpt de nachtwacht
en het zingen bij een dode

uit nutteloze noodzaak
schiep kunst de mens

en als ik verstijf op mijn savanne
van bedreigend vrije tijd
als ik mijzelf vervloek
om dit uitzicht zonder eind
als mijn kop breekt van het licht
dan huil ik niet, dan schreeuw ik niet
ik hang mijzelf niet op
maar pak een pen
en schrijf u dit gedicht

Dichter des Vaderlands,
Ramsey Nasr

Terug gekregen.

De omstandigheden waaronder doen niet zoveel ter zake. Maar het schilderij dat ik dertig jaar terug schilderde is bij me terug. Ik kan me nog goed herinneren het gezicht van het masker in één nacht geschilderd te hebben terwijl de kraag me twee weken werk kostte. Ik heb het altijd beschouwd als mijn op één na beste schilderij. De artistieke waarde is natuurlijk niet hoog want het is geen kunst. Maar het is wel een kwalitatief goed gelukte olieverfschilderij van het masker van Tut ankh amon. Bijna volledig in oker, omber en sienna tinten is het een aardig geslaagde afbeelding van dat onvoorstelbaar mooie gouden masker.

Jaren probeerde ik het terug te krijgen. De eigenaar weigerde het terug te verkopen. Door omstandigheden ging de eigenaar overstag en dus is het nu zo ver dat het doek (zonder de afgrijselijke lijst) weer bij mij hangt.

Alice © 2010

Kadootje

Dagje voor mijn verjaardag kreeg ik de volgende tekening in mijn mailbakje. Gemaakt tijdens mijn Literaire Salon afgelopen zaterdag door dhr. Dolf Gogelein.

Ik heb hem wel zien zitten in de hoek bij de deur met het kleine schetsblokje in de hand. Geconcentreerd luisterend en ondertussen af en toe in de weer met dat blokje en een pen. We hebben elkaar slechts kort ontmoet dus nog steeds is hij een betrekkelijke onbekende voor me. Zoals publiek dat meestal is. Ik taxeer mijn publiek zonder dat ze het zien of merken. De heer was – zo Haags – gedistingeerd. Alleen het woord al heeft een warme klank. Kort spraken we elkaar tijdens een pauze waarop de tekening me onder ogen kwam als een verrassing. Tussen schrijvers, dichters en liedjeszanger blijkt dan plots een tekenaar te zitten. Alsof het zo moet zijn. Zo weinig komt het voor in een leven dat iemand je tekent terwijl je bezig bent met iets dat je gegrepen heeft dat de verrassing des te groter is. Het zijn dit soort onverwachte dingen die mijn Salon voor mezelf de moeite waard maken om te doen.

Heel erg bedankt Dolf.

Alice.

QR-codes, BEEtags en zo meer

De meeste mensen hebben geen idee wat het plaatje hierboven voorstelt. De meeste mensen weten wel wat een barcode is. Het plaatje hierboven is een zogenaamde QR code. Een moderne variant van de barcode waar veel meer mee kan dan met de toch wel eenvoudige barcode die we overal aantreffen. QR codes en varianten er van als de BEEtag komen we steeds vaker tegen.

De grap is dat met een programma op je mobieltje met camera een scan van het plaatje gemaakt kan worden en dat programma daar vervolgens van alles mee kan laten gebeuren. Bovenstaande code is een verwijzing naar de website van de Literaire Salon die ik organiseer in Den Haag en Amsterdam. Het is een url. Het voordeel van scannen en automatisch linken is dat er niets hoeft te worden overgeschreven. Fouten uitgesloten dus. Het is een technologie die inmiddels dus ook voor de consument beschikbaar is gekomen, waardoor een bron van creatief gebruik van deze technologie is aangeboord die zijn weerga niet kent.

De toepassingen zijn in combinatie met internet legio. We zullen steeds meer toepassingen tegen komen waarin een brug geslagen wordt tussen drukwerk of ander grafisch materiaal en internet. Integratie met Web 2.0 ligt voor de hand. Ik kan me voorstellen dat er blogs ontstaan waarin door middel van dit soort grafische codes teksten worden gemaakt, gedichten zelfs.

Sterker nog, dat is er zelfs al. Kijk maar eens hier:

http://2d-code.co.uk/category/asides/

en hier:

en bij de Pet Shop Boys:

en tot slot het gedicht ‘Dichtermij’ van mijzelf:

Wanneer de dichter dicht komt ie dichterbij mij.
 Wanneer de dichter dicht komt ie.
 Komt ie dichterbij mij.
 Dichterbij mij.
 Dichterbij.
 Mij.

Alice © 2010

The day after

Labcane (Jamilla en begeleiding)

Ze beten het spits af. Labcane (Jamilla en twee van haar bandleden). Op mijn eerste Literaire Salon Saarein afgelopen zondag. En de kenners weten, dan kan het niet meer stuk. Want wat was het een geweldige Salon de 31e januari. Een middag met een voor mijn ongehoord hoog adrenalinegehalte. Het was een gok en natuurlijk gierden de zenuwen me door het lijf. Klopte het geluid wel? Ja dus, maar wel op het laatste nippertje. Was het programma aantrekkelijk genoeg? O dat gegeven de reacties. Zou er wel publiek zijn? Nou reken maar, het werd steeds drukker naarmate het programma vorderde. Zou de sfeer wel kloppen? Nou die kon niet beter? En last but not least, zou ik niet dichtklappen en stotterend en struikelend over mijn woorden super amateuristisch de boel aan elkaar presenteren. Ik geloof niet dat dat gebeurt is.

De Literaire Salon Saarein, de eerste in een reeks, was dus een succes. Dank zij het publiek en de geweldige gasten. Labcane die de toon zetten met een geweldig akoestisch optreden dat beslist naar meer smaakt. (O hemel, hoe kan ik ze verleiden to vaker spelen?) Maar ook de heerlijke Wanda Reisel die me de primeur gunde van haar nieuwste boek ‘Plattegrond van een jeugd’ en de magie gunde van het vasthouden van het eerste exemplaar. Een eer, want hoe vaak kan je met zo’n geweldige schrijfster een mooi interview houden over een prachtige creatie. Maar ook Kater Sheridan van boekhandel Vrolijk die ons op reis nam langs een aantal boeken uit de selectie van Vrolijk.

Poëtisch perfomer Jet Valk

En Jet Valk, die weer heerlijke lesbisch erotische gedichten de lucht in slingerde en me toch weer verleidde tot het mee voordragen. En dan Her Curving Landscape. De mooi en zoetgevooisde Kimm die niet alleen mij maar het hele publiek betoverde met haar heerlijke muziek, de mooise teksten en het lekkere gitaarspel.

Wanda Reisel vertelt over ‘Plattegrond van een jeugd.’

Het was onvergetelijk en voor mij een soort droom die in vervulling gaat en geen mooiere start kon hebben dan deze. Ook voor Saarein is het een geslaagde middag geweest en dat was natuurlijk ook de bedoeling want met dit soort events willen we Saarein ‘the place to be’ laten worden voor iedereen die zich niet laat beperken door de ingewikkelde hokjesgeest maar gewoon geprikkeld wil worden door een leuke middag of avond, door onverwachte belevenissen, muziek, literatuur en nog veel meer. Ik ben nog lang blijven hangen en ik was niet de enige. Een paar keer poolen, plezier maken met de meiden, het hoort er allemaal bij en maakte het zondag een knaller. Iedereen, en dan bedoel ik echt iedereen die er was en/of meegewerkt heeft: heel erg bedankt en op naar de volgende Literaire Salon op zondag 28 februari. Minstens even leuk, misschien nog wel leuker en beter en in ieder geval meer dan de moeite waard om te komen.

Her Curving Landscape (de heerlijke Kimm Boum Bletterman)

Ik hoop dat iedereen die geweest is genoten heeft en iets van haar / zijn gading heeft gehoord. En als dat zo is, kom de volgende keer weer en neem iedereen mee die geïnteresseerd is in de combinatie vrouwen en woorden.

ondergetekende

Iedereen is welkom en iedereen is welkom om ideeën aan te dragen. Heb je een idee of ken je iemand die een podium verdiend voor haar / zijn woordkunsten in welke vorm dan ook, laat het me weten via literaire.salon@xs4all.nl.

Tot de volgende Literaire Salon Saarein op 28 februari. Zet het in je agenda!

Alice Verheij © 2010

Omscholing

Jeetje, ik doe aan ‘omscholing’. Op mijn zevenenveertigste. Een (niet geheel vrijwillige maar toch erg gewenste en goede carriërewissel noopt me tot weer leren. Maar dan wel heel anders leren ik tot nu toe gedaan heb. De dame kruipt het theater in, tenminste dat is de ambitie. En omdat ik vind dat je ambities moet najagen als je de kans daartoe krijgt doe ik precies dat: mijn ambitie najagen.

Na eerst in de tweede helft van vorig jaar wat kleine dingen op kleine podia te hebben gedaan en het creëren van mijn alter ego / pseudoniem Anna Reiziger, is 2010 het jaar van bouwen. Er is genoeg in mijn leven afgebroken in de afgelopen vijf jaar dus een bouwjaar ia keihard nodig. Bouwen aan mijn mogelijkheden om op het podium iets neer te zetten dat niet gewoon ‘leuk’ of ‘aardig’ is maar wat goed is. En dat betekent les nemen, studeren, oefenen, trainen en lekker in het diepe plonzen. Juist op de gebieden waar ik vroeger altijd voor weg liep.

Het is een mooi samenstel van cursussen die ik bij elkaar heb weten te scharrelen en vanaf volgende week gaat het allemaal beginnen. (Een paar probeerlessen zijn er al geweest en dat geeft me voldoende zekerheid om verder te gaan). Dus vanaf nu zijn de maandag- en woensdagavonden bezet door cabaretles van Elisabeth Boor op de maandag, stemvorming door Ivo de Kroon op de woensdag en mimeles op de woensdag. Extra privélessen stemvorming van Ivo op de vrijdag overdag en privé zangles staat gepland voor de donderdag overdag. In april komt daar dan nog een uitgebreide method acting klas bij die ik bij Ida van de Lagemaat volg in Amsterdam maar dat is weekendwerk.

Ja, het is ambitieus en het gaat zo’n zestien uur per week minimaal gebruiken. Maar ach ik heb het er dolgraag voor over. Alle docenten zijn geweldig en geweldig streng en als je iets wilt bereiken moet je er ook wel echt voor gaan natuurlijk. In juni moet ik alles afgerond hebben en het mooie is dat de cabaret en de privélessen met mijn eigen materiaal worden gedaan. Het is dus tegelijkertijd een prima opbouw van ‘Van de barkruk gevallen’. En nu ik ook per 1 februari een atelier/oefenruimte beschikbaar heb kan ik ook buiten de lessen lekker aan de slag. Er moeten ook voor sommige zaken kleding gemaakt worden en dat kan daar goed. Komt bij dat het pand aan de Haagse Bluf 43 een prima akoestiek heeft en ik er ook regelmatig alleen ben zodat ik daar ook liedjes en sketches kan oefenen.

Naast alle podiumwerk en lessen is er dan het werk voor TEDx Rotterdam waar ik me overdag lekker op kan storten waardoor mijn weken van irritant en vermoeiend leeg naar inspirerend vol gaan. Er is zoveel te doen en het kan nu allemaal. Als ik eenmaal wat verder ben en mijn acts together heb dan zullen er regelmatig kleinschalige try-outs volgen. In juni volgen er dan cabaret en mime opvoeringen in het Koorenhuis die voor iedereen die het leuk vindt om te komen toegankelijk zijn.

Alice Verheij © 2010

Kunst… een paar stappen vooruit.

Let’s Art – Haagse Bluf 43, Den Haag

Vandaag heb ik een paar flinke stappen gezet in de kunsten. Voor mijn cabaretprogramma ‘van de barkruk gevallen’ heb ik een oefenruimte nodig waar ik lekker los kan gaan en dingen kan uitproberen. Maar ik ga ook weer schilderen en werken met foto’s in combinatie met olieverf en acryl. Daarnaast is het al tijden een wens van mijn dochter om een goede ruimte te hebben voor haar teken en schilderkunst. Ze kan – net als ik op mijn manier – wel een duwtje gebruiken om een niveau verder te komen.

Lang leek het een onmogelijke droom om een atelierruimte beschikbaar te hebben voor onze activiteiten. Te duur en dus buiten bereik. Maar, zoals met veel zaken dezer dagen, is er soms toeval.

Vandaag waren we in de Haagse Binnenstad en maakten we tijdens een wandelingetje op weg naar koffie een zijstraatje in van de Lange Poten. Haagse Bluf. Op de hoek van het romantische pleintje van Haagse Bluf staat het prachtige pand op nummer 43. Het is lange tijd te huur maar in deze tijden valt het niet mee om voor zo’n lokatie een huurder te vinden. In de tussenliggende periode heeft een groep kunstenaars een veilige werk en expositieplek gevonden in het magistrale pand. De kosten vallen erg mee en na een tijdje praten kwamen we tot een oplossing door voor ons hanteerbaar is. Een expositiemuur van ongeveer 3 meter lang en 3 meter hoog met een gigantisch vloeroppervlak en een parketvloer. Er is zelfs stroom en een kleine pantry waar we een koffiezettertje kunnen plaatsen en alle spullen kunnen gewoon blijven staan zoals het hoort in een atelier. Daarnaast is de vloer schoon, groot en glad. Dus geweldig voor textielkunst. De deal was snel gemaakt Vanaf 1 februari hebben mijn dochter en ik een werkplek in atelier en expositieruimte ‘Let’s Art’ in hartje Den Haag. Mijn favoriete schrijfkroeg is notabene om de hoek. We gaan er schilderen, tekenen, kleding maken en ik kan er ongestoord oefenen voor mijn theaterprogramma. Het is zelfs mogelijk om af en toe voor kleine groepen try-outs te doen van mijn programma in wording.

Een droom gaat in vervulling!

Eerste etage – veel daglicht

Eerste etage – links onze expositiemuur met ervoor de grote ‘dansvloer’

En dat is nog niet alles. Om mijn theaterprogramma goed genoeg te krijgen heb ik een lesprogramma in elkaar weten te zetten waarin aandacht wordt gegeven aan stemvorming, zangles, cabaret, mime en method acting acteren. Alles bij elkaar een half jaar hard werken onder begeleiding van goede docenten. Stemvorming en zang via privéles, de rest bij het Koorenhuis in Den Haag, niet ver van ons atelier. Lieve vrienden van me die het leuk vinden om na 1 februari langs te komen om te kijken naar de werkruimte en daarnaast willen genieten van de geweldig mooie kunst van mijn collega kunstenaars zijn van harte welkom. Neem even contact op voor een afspraak, de koffie is klaar voor jullie.

Kortom, een stevig en ambitieus programma waarin ik hard aan mezelf kan werken zonder dat me een strobreed in de weg wordt gelegd. Mooier kan echt niet. En daarnaast dan nog het werk voor TEDx Rotterdam. Wàt een week!

Alice Verheij © 2010

geboorte Anna Reiziger op 18 december 2009

aankondiging

Over enkele dagen zal geboren worden te Rotterdam, de Haagse schrijfster
en kleinkunst artieste met een Amsterdams hart

Anna Reiziger

lengte 1.75 meter
gewicht 85 kilo

Anna wordt door haar moeder die even oud is op een kleinkunstpodium ter wereld gebracht tijdens de presentatie van de Stichting ‘Haar Verbeelding’ in
Wolfart Projectspaces, Wolphaertstraat 25 b/c, Rotterdam
op vrijdag 18 december 2009
tijd: ergens tussen 17.00 en 22.00 uur


Zij zal na een snelle groei als schrijfster al in januari haar eerste roman ‘Droomreis Afrika’ presenteren tijdens het Literair Café Saarein in de Amsterdamse Jordaan.

Later in 2010 zal de inmiddels (niet echt) volwassen Anna meer van zich laten zien, horen en lezen middels diverse optredens en uitgaven van een tweede boek en de verhalen- en gedichtenbundel ‘Passiezeren’. Haar moeder verkeerd in goede gezondheid en verheugt zich op de toekomst van Anna.

Waanzinnig weekend.

Op het eerste onderdeel van dit bericht dat in Tilburg speelde na, heb ik in het weekend Amsterdam weer eens beleefd van haar goede kant. Want in Amsterdam gebeurt het. Tenminste voor mij. Dit weekend was wat dat betreft een rollercoaster van gebeurtenissen die voor bij belangrijk zijn en naar verwachting nog belangrijker gaan worden in de toekomst. Die afgelopen dagen zijn mij als in een roes overkomen. Lange tijd, heel lange tijd heeft mijn leven uit tegenslagen bestaan. Zoals zo vaak in het leven komen slechte dingen in meervoud maar goede ook. Het laatste weekend van november heeft voor mij in het teken gestaan van vernieuwing, nieuwe perspectieven, nieuw succes en het verwezenlijken van dromen.

foto: Rob Verhorst

Het begin was er vrijdagavond met een geweldig concert van de Golden Earring in Tilburg, kado gedaan aan me door mijn oudste zoon. De Earring is altijd één van mijn favoriete bands geweest (en zal dat zeker ook blijven). Het concert was voor mij dan ook een groot kado. Vooral omdat ik het met mijn zoon mocht meemaken. Bedankt jongen!

In de nacht van vrijdag op zaterdag is het me in Den Haag gelukt om het manuscript af te schrijven voor mijn tweede roman als onderbreking aan het werk aan mijn nu dus derde roman. Ontstaan en geschreven in één maand ter gelegenheid van de NaNoWriMo schrijfmaand. ‘Droomreis Afrika’ bestaat nu als manuscript en wordt op 24 januari in Amsterdam gepresenteerd. Waar over later meer.

Op de zondag was mijn eerste serieuze optreden als dichter/performer samen met Jet Valk als de Quetterende Dames in de Kunstkerk op het Prinseneiland in Amsterdam tijdens het laatste weekend van de expositie ‘Mea Vulva’. Het optreden is een succes geworden en daarmee is mijn debuut als podiumdichter een feit. Het vervolg is er ook al, waar over later meer op deze plek. Let in ieder geval op 18 december (voor de Rotterdammers) en op 19 én 20 december (voor de Amsterdammers).

Op de maandag volgde tijdens mijn wekelijkse naaicursus in de Pijp in Amsterdam een onverwacht live interview voor het culturele radioprogramma ‘De Avonden’ van de VPRO op Radio 6. Het is een leuk interview geworden in een programma dat ik hoog acht. Geen afgeraffelde twee minuten maar een interview van maar liefst elf en een halve minuut. Een genoegen om te doen. Het interview is hier te beluisteren.

En dat was het nog niet eens. Want, naast de droom om in 020 te gaan wonen is het een droom van me om een literair café te realiseren en een eerste belangrijke stap op dat gebied is gemaakt. Op de maandag is immers de basis gelegd om vanaf 24 januari 2010 in café Saarein2 in de Jordaan in Amsterdam het maandelijkse ‘Literair Café’ plaats te laten vinden. Op de vierde zondagmiddag in de maand zal in dit authentieke Amsterdams ‘mixed gay café’ waar écht iedereen welkom is (natuurlijk ook hetero’s) dus een literair festijn plaats gaan vinden. Dat zal gebeuren in samenwerking met onder andere uitgeverij Vuurpapier en de Stichting in oprichting ‘HaarVerbeelding’.

Op dezelfde dag is ook nog eens de uitgeverij Vuurpapier in de stijgers gezet die in januari 2010 een tweetal romans op de markt zal gaan zetten. Vuurpapier is de uitgever waar mijn werk (romans, dichtbundels en verhalenbundels) zal worden gepubliceerd, te beginnen met ‘Droomreis Afrika’ naast het werk van andere vrouwen en naast andere kunst.

Al met al een volslagen waanzinnig weekend dat veel gevolgen zal hebben voor mijn toekomst. In goede zin. Eindelijk.

Alice © 2009

De Quetterende Dames treden op bij Mea Vulva

Voor de tweede maal in de geschiedenis treden de Quetterende Dames (Jet Valk en Alice Verheij) op.
Aanstaande zondag is het zover in de Kunstkerk op het Prinseneiland in Amsterdam bij de Mea Vulva expositie.

En dat is mooi kut.

Precies ja, het vrouwelijk geslachtsdeel is waar over het gaat bij deze expositie. Het is een ode aan de vagina, een verkenning van de wijze waarop er in de maatschappij tegen de vrouw en haar geslachtsdeel wordt aangekeken. Mea Vulva stelt middels kunst vragen over schaamlipcorrecties, vrouwen besnijdenis, prostitutie en vrouwenhandel. Mea Vulva is een ode aan de vagina in al haar ongerepte schoonheid, zonder toepassing van plastische chirurgie, zonder verminkingen, zonder misbruik en zonder taboes. Maar de Quetterende Dames zouden de Quetterende Dames natuurlijk niet zijn als ook daar niet een poëtisch vraagteken bij wordt gezet.

Vanaf 16.00 uur treden wij op de poëtische middag op naast de dichters Ria Westerhuis, Delia Bremer, Pom Wolff, Pandorra, Cora Emens en Daan Doesborgh.

Alice

Eva’s portfolio site

Moeders zijn trots op hun dochters. Tenminste dat hoort zo te zijn als het aan mij licht. Jammer genoeg denkt niet iedereen er zo over en maar al te vaak ligt dat niet aan de dochter. Soms wel natuurlijk.
Maar goed, ik ben trots op mijn dochter die als jonge vrouw op zoektocht is naar een plaats in de maatschappij waar ze haar kwaliteiten als kunstenaar kan vergroten. De dame groeit in alle (nou ja bijna dan) opzichten.

Vandaag is ze begonnen met het opbouwen van haar portfolio website. Best stoer van zo’n meid om haar werk zichtbaar te maken voor anderen via het net. Ze is niet de enige maar toch. Het maakt mij trots om te zien wat zij inmiddels kan maken. Vandaar vandaag geen schrijfwerk van mijzelf maar schaamteloze promotie voor het werk van mijn dochter.

http://everheij.wordpress.com is de plek waar Eev’s portfolio in ontwikkeling te zien is.

Alice

Buma/Stemra en hoe ik met die nieuwe regeltjes om ga.

Beste Buma/Stemra waakhondjes,

Wow, u heeft een wiel uitgevonden dat vierkant is. Gefeliciteerd!
Goed, ik begrijp dat u op mijn centjes uit is en op die van ongeveer iedereen die iets leuks op internet doet. Want u wilt rijk worden om de te hoge salarissen van uw kopmannen te betalen.
Nou, dat mag hoor.

Ik begrijp ook dat ik voortaan toestemming moet vragen (en waarschijnlijk ook krijgen) van diegenen die de rechten bezitten van het materiaal dat ik weliswaar niet inbed in mijn websites maar waar ik wel naar verwijs. Dat is natuurlijk een hele simpele voor iemand als ik en al mijn collega artistiekelingen die schrijven, muziek maken, bloggen, vloggen en wat dies meer zij. Ik in ieder geval doe ik het als volgt, geheel indachtig het oude Hollandse spreekwoord ‘wie zwijgt stemt toe’.

Beste createur en rechthebbende van de plaatsjes, filmpjes, geluidjes, muziekjes, gedichten, schrijfsels, columns en wat er nog meer aan multimediaals er van jullie op deze plek is gebruikt:

ik vraag hierbij toestemming voor dat gebruik. Om het niet al te moeilijk te maken stel ik voor eventuele rechten bij mij te claimen binnen een in internettermen redelijke termijn. Vijf minuten moet het wel doen dunkt me. Claimt u die rechten niet dan ga ik maar vanuit dat u ingestemd hebt.

met hartelijke groet,

Alice Verheij

Zo, dat zit er op. O enne, beste Buma/Stemra, als u vindt dat dit op deze manier niet kan dan kunt u wat mij betreft die regeltjes opbergen op een of meer donkere plekjes.

Alice © 2009

Schrijvers zijn ingewikkelde mensen

Het bovenstaande filmpje over Ernest Hemingway laat mijn favoriete schrijver zien en zijn Nobel prijs speech horen.

Het schrijverschap dwingt me regelmatig tot reflectie. Reflectie op mezelf, reflectie op de wereld waarin ik leef en beweeg en reflectie op het schrijverschap zelf. Er is al veel over gezegd en ongetwijfeld ook geschreven maar het schrijven is een vreemde kunstvorm. De beleving van de schrijver, de creatie zelf en het publiek dat de pennenvruchten leest hebben allemaal hun eigen dynamiek. Regelmatig moet de lezer moeite doen om die in gedachten met elkaar te verbinden en nog regelmatig heeft de schrijven moeite om een verbinding niet al te nadrukkelijk tussen zichzelf en de tekst te laten ontstaan. Of juist wel.

Het ingewikkelde is dat het alle kanten op kan gaan. De onbegrepen schrijver is vaak de onbegrepen tekst van een schrijver die zelf wel begrepen wordt. De lezer slaagt er niet altijd in om het verschil te zien tussen een persoonlijke noot van de schrijver in het stuk en het stuk als een op zichzelf staand werk. Het gevolg laat zich raden: de verwarring wordt groter. Zoals veel anderen is er in mijn schrijfwerk soms expliciet en vaak impliciet een persoonlijke overweging te vinden die met mij of mijn leven te maken heeft. Stemmingen slaan neer op teksten en het is bijna onmogelijk om dat niet te laten gebeuren. Sterker nog, het vaak heilzaam om dat juist wel tot stand te brengen. Die verbinding dus.

Toch zou het verkeerd zijn als alle werk gelezen wordt als een persoonlijke overweging. Vaak genoeg is een gedicht of ander werk dat ik maak weliswaar doorspekt met persoonlijke gevoelens en ervaringen maar dan slechts als bouwblok van het werk. Als component, niet als fundament en zeker niet als ziel. Zo kan ik in opperbeste stemming een droef gedicht schrijven of een vrolijk anekdotisch verhaal terwijl ik in mineur ben. Wàt er op zeker moment uit de pen vloeit en publiek bezit wordt komt lang niet altijd overeen met mijn gedachten, gevoelens of overwegingen van het moment. Het kan heel goed zijn dat een tekst moet opgroeien in een aantal dagen of weken om dan ineens in kort bestek te landen. De enige nabewerking die ik doe is dan tekstcorrectie bij nalezing. Maar de bron van de tekst is verleden.

Natuurlijk is het mij net zo onmogelijk om delen van mijzelf uit mijn werk te houden als het de lezer onmogelijk is om delen van mijn teksten niet als een weerspiegeling van mijn gevoelens van dat moment te zien. Uiteindelijk is schrijven een asynchrone bezigheid. De lezer komt altijd te laat, net als de schrijver. In tekst gevangen gevoel is als dauwdruppels. Ontstaan in de nacht, neergeslagen in de ochtend en verdampend overdag. Ach, ik ontkom er niet aan om zo nu en dan juist wel mijn beleving te delen waarbij die beleving nog steeds bij mij is als de lezer die tot zich neemt. Intens verdriet of juist vreugde zijn emoties die ik – gelukkig – gemakkelijk in tekst uitstrooi. Die lezers die mij van nabij kennen kunnen dan schrikken of juist blij worden, de anderen hoogstens emoties krijgen over de tekst zelf.

In zekere zin hebben schrijvers en beeldende kunstenaars een sterke overeenkomst die hen bindt. Ze scheppen zonder publiek en het publiek ervaart zonder dat de kunstenaar er bij is. Zowel kunstenaar als beschouwer hebben een eigen context, een eigen tijdservaring en bijna per definitie is die kloof onoverbrugbaar. Zoveel anders is het bij de podiumkunsten. Wat er op het podium gebeurt wordt direct ervaren, de reactie is instant. Dat geld voor de waardering maar ook voor de afkeuring. De artiest heeft meestal een interactie met het publiek en voor de echte podiumartiesten geeft dat een kick. Zo niet voor de meeste schrijvers en beeldende kunstenaars. Zij werken, zweten en zwoegen in het verborgene en de reacties van hun publiek ervaren ze niet direct en soms bijna nooit. In zekere zin zijn het emotionele kluizenaars. Zelf voel ik me ook zo.

Het wordt spannend als de kloof moedwillig overbrugd wordt. Die sprong van schrijver of beeldend kunstenaar naar het publiek gebeurt doorgaans in het theater door middel van voordracht of performance of als deel van een gezamenlijk project. Inmiddels heb ik kunnen ervaren wat dat betekent. De directe reactie op een voordracht of ander optreden, de blikken van het publiek. De verveling soms of juist de bewondering of emotie die gespiegeld wordt. Het is een verrijkende ervaring die zo nu en dan opgedaan moet worden zodat ik er door gevoed wordt. Maar het echte werk gebeurt toch nog steeds binnen mezelf en op een beschermde plek waar ik alleen kan zijn, ongestoord door die verwarrende en veeleisende wereld.

Ik vindt schrijvers ingewikkeld, ik vindt mezelf ingewikkeld en ik vindt sommige beeldend kunstenaars die ik een beetje ken ook ingewikkeld. Het ingewikkelde zit hem denk ik in het alchemistische karakter van het creeëren én is het beschouwen van de kunst die zo vaak een warrig beeld geeft van de werkelijkheid van de kunstenaar. Beelden of teksten die je moet beschouwen, lezen, opnieuw bekijken en herlezen, verteren, herkouwen en uiteindelijk in je systeem laten opnemen. De waardering komt niet bij de eerste blik, net zo min als de juiste interpretatie. Het is die tweede blik, de moeite om te doorgronden die mij als lezer of beschouwer verteld waar ik mee te maken heb.

Dus, lief publiek, lees mijn teksten en vermaak je er mee, laat je raken, ontroeren, blij of boos worden. Maar weest voorzichtig om te snel conclusies te trekken uit wat je leest. Want wat er staat is niet de werkelijkheid of juist wel wel maar dan nooit volledig. Voor mij blijft mijn werk een kunstuiting, zelfs als het een column is waar ik inga op een maatschappelijke dwaasheid.

De komende weken zal het rustiger worden op deze schrijfplek. Mentale retraite en platweg vakantie gaan mij beroven van de mogelijkheid en de wil om veel te publiceren hier. Augustus wordt hopelijk een louteringsmaand om in september weer te gaan bloeien. In de komende weken worden mijn gedichten en verhalenbundels definitief samengesteld om ze daarna beschikbaar te stellen aan wie er interesse in mocht hebben. Daarnaast vergt het werk aan mijn roman meer inzet dan tot nu toe. Dus naast rust zal ik vooral offline mijn schrijfwerk voortzetten op een enkele oprisping na.
Allemaal een mooie zomer gewenst, wees voorzichtig, wees blij, hou van jezelf en de wereld en doe niets wat ik ook niet zou doen.

Alice © 2009

Tattoo

Mijn eerste.

Ik heb er lang over lopen dubben en uiteindelijk een maand terug besloten om een tattoo te laten zetten. Vandaag is dat gedaan bij Mulligan’s bij mij om de hoek. De dame is gespecialiseerd in portretten, engelen, feeën en bloemen.

Nu wilde ik een tattoo die wat over mij verteld. Ja ja, niet bijster origineel want dat willen de meeste mensen. Maar toch. Ik heb gekozen voor een armbandje om mijn rechter bovenarm die een harde en zachte kant laat zien.

tattoo van alice

Het prikkeldraad staat voor de harde kant. Enerzijds voor die kant van mijn persoonlijkheid die er zeker wel is maar anderzijds ook voor de harde kanten van het leven dat ik leidt. Door het prikkeldraad is een fragiele rozentak gevlochten, zonder dorens en met maar één bloeiende roos en vier knopjes. De vier knopjes staan voor onverwacht geluk. De bloeiende roos voor het geluk dat er is. Er zitten geen verdorde rozen in omdat ik geen verbitterd mens wil zijn. Uiteindelijk winnen de rode roos en de knoppen het van het prikkeldraad dat nog steeds stekelig is maar toch minder vijandig dan zonder het rozentakje. Uiteindelijk wint de natuur van het door de mens gemaakte draad.

De tattoo zegt nog meer wat mij betreft. Het laat zien dat ik rozen in mijn leven heb. Vriendinnen en vrienden, mensen waar ik van hou en misschien zelfs die ene die tot bloem is geworden. De prikkels van het draad herinneren me er aan dat dat niet vanzelfsprekend is. Dat ik zelf niet vanzelfsprekend ben en dat geluk dat al helemaal niet is. De prikkels staan voor de pijn in me. Tot slot is het prikkeldraad een beeld dat bij mijn ondeugd hoort. Ondeugd die ik niet kwijt wil maar koester en soms verhul met de geur en zachtheid van rozen. De rozen laten mijn zachte lieve kant naar voren komen die ik ook heb maar soms te weinig naar buiten laat komen.

Het is mijn eerste tattoo en het is een bijzondere ervaring om je lijf te versieren met iets zo permanents als een tattoo. Het is wel stoer vindt ik en het past ook bij de Alice die ik nu ben geworden. Het zal als het aan mij ligt niet de laatste zijn. Niet dat ik mezelf overmatig wil voorzien van allerlei afbeeldingen maar eens komt die engel op mijn schouder omdat ik nog steeds vindt dat ik een beschermengel nodig heb. Al zal ook dat een ondeugende engel worden.

Voorlopig geniet ik van mijn nieuwe versiering. Ik ben er erg blij mee en het is mooier geworden dan ik verwachtte.

O ja. Auw!

Alice © 2009

Droomjurk

2627697Droomjurk

Ik ben gek op mooie kleren. Op zich niets bijzonders natuurlijk want welke vrouw is dat nu niet? Het nadeel van een lijf als het mijne is dat de leukste kleren niet zomaar passen. Ook dat ik niets bijzonders want confectie past bijna niemand perfect. Daarom waren er vroeger kleermakers en naaister. Het zelf maken van kleren is met de lage prijzen van kleding iets wat we verleerd lijken te zijn. Het collectieve geheugen is nu eenmaal niet bestand tegen lage lonen landen en de H&M.

Sinds een paar weken volg ik een naaicursus bij @artgrrl, in mijn kring bekend om haar fabuleuze ‘Biemolds’. Modecreaties en kunst die doet verbazen. Van zo iemand wil ik wel leren om nu eindelijk die droom van een jurk te maken die al jaren in mijn hoofdje rondspookt. De ultieme fiftiesjurk. Maar dan wel naar deels eigen ontwerp en gemaakte van de goede materialen en op de goede manier. Zelfgemaakt dus aangepast aan mijn lijf.

Het leuke hiervan is dat mijn moeder als voormalig ‘modiste’ en dochter van een naaister van Scheveningse klederdracht ineens opbloeit en enthousiast wordt. Alleen al het doorbladeren van een patronenboek en het (nog een keertje voor alle zekerheid) opmeten van mij zorgde voor de nodige spontane kreten. En nu ben ik dus zomaar ineens hard bezig met ontwerp, patroon, potlood, papier, centimeter, lineaal, spelden en krijtjes. Omdat mijn moeder in de fifties adolescent was weet ze precies wat ik bedoel met de jurk die ik graag wil hebben. Ze ging er helemaal van glimmen en er rolden allerlei spontane adviezen uit voor de verschillende stoffen, kraagvormen, keuze van petticoat (hoort er immers bij) en kleuren. Het is jaren terug dat ik mijn lieve moeder zo enthousiast heb gezien.

Dracht 1Scheveningse ‘zondagse’ dracht

In deze lamlendige periode van langzaam herstel, gedoe rond werk en inkomen en nog allerlei andere vervelende zaken is dit een heel erg welkome afwisseling waarvoor ik @artgrrl wel heel erg dankbaar ben. Moeder en dochter die samen kletsen over het maken van een geweldige jurk. Ik dacht dat het nooit meer zou gebeuren. Voor mij geen Scheveningse dracht – hoewel ik het best wel een keertje zou willen dragen hoor – maar dus een geweldige fifties jurk. De inspiratie voor de jurk is Dior’s ‘New Look’ uit het begin van de vijftiger jaren. Een sterk silhouet met een duidelijke taille die geaccentueerd wordt door de wijd uitvallende rok. De eigen details hebben vooral te maken met de plaatsing van coupenaden, de verwisselbare kragen en de stofkeuze. Hoe het allemaal precies gaat worden weet ik nu nog niet maar dat zal de komende weken wel duidelijk worden. Later deze zomer zal ik in ieder geval die droomjurk hebben. Zelf ontworpen, zelf gemaakt.

1950fashDior’s ‘New Look’

Alice © 2009

Burlesque

burlesque

Eigenlijk sinds mijn lijf me in de weg zit (en dat is dus al decennnia zo) ben ik geïnteresseerd in wat ik later begrepen heb ‘Burlesque’ te zijn. De erotische super vrouwelijke show waarin mode, erotiek, striptease, stijl en imago sleutelrollen spelen. Grootheden als Betty Page en tegenwoordig Dita von Teese hebben mijn hart gestolen net zoals de comics figuren als Catwoman Aeon Flux dat hebben. Ze zijn allemaal met elkaar verbonden wat mij betreft. De rode draad daarbij is de vorm van het vrouwenlichaam en de accentuering daarvan door middel van hulpmiddelen als corsetten, heels en andere kleding. Het is een erotiserende accentuering die ik wel kan waarderen en waarvan ik bij gelegenheid zelf ook het nodige leen. Puur voor de fun en de versterking van de vrouwelijke kant van mijn verdorven en misvormde ziel. 🙂 Ach je, ieder haar ding nietwaar?

Burlesque is weer helemaal in dankzij eerst Madonna jaren terug met onder meer haar Jean-Paul Gautier outfitjes en tegenwoordig Dita von Teese met haar op Betty Page geïnspireerde imago. Vooral deze ex van engerd Marilyn Manson kan er wat van. Ze mag dan wel een copycat zijn maar is er dan wel een die een erg bedreven en mooie cat is. Miaauw! Zelfs een onschuldige modeketen als H&M heeft Dita gestrikt voor hun postertjes gekoppeld aan een AIDS voorlichtingscampagne. Ze zullen niet lang in de bushokjes blijven hangen denk ik zo want zelfs in t-shirt is deze ‘koningin van de Burlesque’ opwindend.

dita-von-teese-hm-fashion-against-aids

Burlesque is kunst. Het vergt nogal wat lef om zichtbaar te zijn in de doorgaans weinig verhullende en sexy outfit die er aan te pas komt. Daarnaast is het een kunstvorm waarin beweging een belangrijke rol speelt en daar moet je dus gevoel voor hebben wil het er niet idioot uit zien. En dan moet het lijf ook nog zodanig zijn dat het er allemaal goed uitziet hoewel er natuurlijk de nodige kunstgrepen kunnen worden toegepast. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat je er een soort powerwijf voor moet zijn om daar zomaar te staan. De dames in kwestie zetten de mannen (en vrouwen) naar hun hand, zijn nadrukkelijk de baas over de setting waarin een en ander zich afspeelt en verlegenheid is niet aan de orde. Ga er maar aan staan, de meeste vrouwen zouden zich doodgeneren (hoewel ze stiekumpjes misschien weleens zouden willen ruilen) of vinden het allemaal maar vrouwonvriendelijke uitbuiting. Wat natuurlijk flauwekul is. Deze vrouwen vertegenwoordigen macht en kracht en daarmee in hun vrouwelijkheid een geweldige emancipatorische kracht.

Betty Page (die daar boven hebbe haar ziel) is natuurlijk onvervangbaar. Maar Dita doet haar best en bepaald niet onverdienstelijk. Overal duiken nieuwe dames op die meespelen en dus kennen we in Amsterdam inmiddels ‘Girlesque’ (sorry heren, is vooral voor de meiden bedoeld) en zo nu en dan Burlesque shows als ‘Burlesque Freakout’ in Club 8 en over een paar weken weer ‘The Royal Dutches Burlesque’ bij Boom Chicago op het Leidseplein. De ‘Burlesque’ cursussen zijn niet van de lucht en de mode geeft alle ruimte voor de bijpassende spannend vrouwelijke kleding. Zou het door die ‘crisis’ komen dat het allemaal weer mag? Dat we weer mogen vluchten in die heerlijk sensuele wereld van vermaak. Zou het door die sexualisering van de maatschappij en (jeugd)cultuur zijn die zich vooral uitdrukt in platte sex en minder op erotiek en is dit dan een stijlvolle tegenbeweging? Mij maakt het allemaal niet zo uit, het is vooral leuk om het te aanschouwen, ondergaan en (een beetje) in mee te gaan.

Voor de liefhebbers dan toch maar Dita in actie gevolgd door een interviewtje:

Alice © 2009

Frida

Een vriendin gaf me de DVD met de film over Frida Kahlo mee. Ik bewonder de schilderijen van de mysterieuze en verleidelijke Mexicaanse kunstenares al jaren hoewel ik nooit een boek over haar werk heb gekocht. Het gezicht van deze vrouw is intrigerend. De persoonlijkheid en de levensloop nog meer dan dat. Ecstatisch werk in een wervelend en vreemd leven van kunst, revolutie, ziekte, handicap, verval, grootheid, schoonheid, erotiek en esthetiek.

signature

Frida is één van die vrouwen die inspireert. De bourgondische levenshouding van deze Bohemienne staat voor mij op één lijn met grootheden als Man Ray en Hemingway, mijn andere favorieten. Frida’s schoonheid is onbediscussieerd en de film laat die prachtig naar voren komen. De kinderverlamming die haar als jong kind trof en het ongeluk dat zij als jonge vrouw overkwam tekenden haar leven. De eeuwige pijn die haar teisterde, de jaloezie van anderen en de worsteling van de kunstenares. De vrouw die onderdeel was van de zoveelste Mexicaanse revolutie, ondanks haar kreupelheid sterk. Het spreekt me aan zoals door ongeluk getroffen mensen me door hun kracht aanspreken en mij op mijn beurt weer sterken. De film kreeg ik eergisteravond mee alsof het zo moest zijn dat na de ellende berichten van gisteren (over geld en de dood van iemand uit het verleden van mijn geliefde) ik een signaal moest krijgen.

kahlo_selfp_thornneck

Maar er is meer nodig dan een film om Frida Kahlo te kunnen doorgronden. De film dwingt me tot onderzoek. Net als dat de film me dwingt om mezelf opnieuw bij de lurven te pakken, me op te trekken aan een onzichtbaar touw, me niets aantrekkend van de dorens die me het leven zuur maken als de pijn het leven van Frida zuur maakte (zie bovenstaand schilderij). Op de been omdat ik niet mag verzwakken zelfs als ik de kracht niet heb om verder te gaan. Vrouwen als Frida Kahlo hebben hun pijn ook omgezet in schepping van overweldigende kunst.

De film biedt meer dan het verhaal. Er zijn briljante scenes zoals de meest lesbische tango ooit verfilmd, de uitbundige en sterke Frida die losgaat in een café, de mannen er onder drinkt en zich niet laat beledigen door leeglopers. Sterk, zelfverzekerd, trots en mooi. Sterk genoeg om samen met Diego Rivera New York en de wereld te veroveren. Het is een film die het echte verhaal sterk romantiseert en het ware karakter van Frida Kahlo weinig repsect geeft. Ze komt lichtvoetig over en de kunst komt niet op de tweede maar pas op de derde of vierde plaats. De plot volgt het levensverhaal. Liefde, bedrog, pijn, zwangerschap en miskraam, ziekte en ongeluk. Het blijft de rode draad in haar ingewikkelde leven. Frida was een activiste, communiste en liet zich horen en zien. Ze was biseksueel gezien haar seksuele interesses en avonturen maar bovenal was ze een mens dat ondanks alle moeilijkheden tegen de klippen opleefde. Haar leven en wat haar overkwam uitdrukkend in schilderijen die je confronteren met dat leven. Het is in vrolijke kleuren geschilderde schoonheid én ellende. Direct, hard en soms rauw, mits je het vermogen hebt dat te herkennen. Schilderkunst die soms bevreemdend werkt, surrealistisch is. De regisseur (Julie Taymor) van de film heeft dat surrealisme in de film weten te werken waardoor ook dat weer een op zichzelf staand kunstwerk is geworden. De prachtige Selma Hayek is Frida Kahlo.

frida kahlo1

Toch was Frida niet uniek, ook nu nog zijn er Frida’s. Sterker nog, ik ken er een paar. Weliswaar niet zo bekend als Frida, misschien niet zo getalenteerd en niet zo’n uitzondering ten opzichte van alle mensen om haar heen. Maar er zijn veel Frida’s. Diegenen die ik ken bewonder ik en inspireren me. Het verhaal gaat dat Frida zich uiteindelijk het leven benomen heeft nadat haar lijf het al lang had opgegeven en de pijn hels was geworden. Zelfs daarin was ze dan sterk.

Alice © 2009

Shadow dancing

Ik heb een hele lieve poes bij me wonen. Mimi. Antraciet met wit en een extreem hoog knuffelgehalte. De lieverd woont nu bijna anderhalf jaar bij me en is bijna tien jaar jong. Mimi’s alter ego Marie-Antoinette laat zich heel af en toe zien om op een afstandje bewonderd te worden. Kijk maar:

IMG_0088

Op andere momenten is het vooral Mimi in persona die zich ergens in de buurt van mij, mijn dochter of mijn bed ophoudt. In uitgerekte vorm genietend van, ja waarvan eigenlijk? Mimi is ondoorgrondelijk zoals zoveel katten. Ze luierd wat, kijkt me op een afstandje aan en snurkt.

IMG_0060

De laatste tijd echter is er wat veranderd in haar gedrag. Het lijkt wel of sinds mijn ziekenhuis debacle ze een andere houding heeft aangenomen tegenover mij en mijn dochter. Ze achtervolgt ons. ’s Nachts komt ze een paar keer buurten en kruipt dan eventjes onder het dekbed om mijn benen of buik te warmen en vertrekt even later weer om ergens in de huiskamer een plekje te zoeken om verder te slapen. Naar buiten gaat de dame niet zo veel en als ze dat al doet dan is het maar voor even. ’s Morgens op bed zit ze tussen de gordijnen door te gluren en maakt knerpende geluidjes met haar kaken als er een vogeltje in de buurt is. Niet dat ze ooit een vogeltje te pakken zal krijgen want daar is ze te traag voor.

Het meest opvallende is wel dat waar ik ook ben ze bij me in de buurt wil zijn. Alsof ze het niet vertrouwd en bang is dat ik weer eens weg ga. Ze doet dat veel nadrukkelijker dan een tijdje terug, misschien juist omdat ik een paar keer voor een tijd niet thuis ben geweest? Het volgen gaat zo nadrukkelijk dat ze me regelmatig laat struikelen over haar of mijn eigen benen. Ze is soms een shadow dancer. Iemand die er altijd is, vlak bij je en meedoet met je bewegingen. Kattenballet zogezegd.

Eigenlijk zou Mimi deel van Pilobolus uit kunnen maken. De geweldige Amerikaanse dansgroep die met hun lichamen en dans de meest bijzondere schaduwdansen opvoeren. Menselijke beweging en de vorm van lichamen en lichaamsdelen om geheel nieuwe vormen in schaduwbeeld te laten ontstaan. Mimi als onderdeel van een groter geheel, schaduwdansend om me heen. Het lijkt me wel wat. Misschien ga ik maar eens met haar oefenen hierop. Hoewel, ze ligt nu tevreden naast me te snurken.

Alice © 2009