Zomertijd

frida

Het is zomertijd
tijd om verliefd te zijn
niet meer gegriefd te zijn
Tijd voor iets nieuws
een nieuwe liefde
met nieuwe vlinders
dwarrelend in mijn buik

Het is zomertijd
tijd van zon en warmte
van armen om me heen
met een ronde schouder
om tegen te leunen
en om te verdrinken
in twee lachende ogen

Het is zomertijd
tijd van simpel plezier
en zonder nadenken
mijn hart weg schenken
om daarvoor in ruil
met me te laten dansen
en handen te laten dwalen

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Coming out. Of niet.

Voor heel veel mensen is het begrip ‘coming out‘, het ‘uit de kast komen’, een zwaar beladen begrip. Voor diegenen die problemen hebben met andere dan mainstream identiteiten en geaardheden, voor hen die (nog) ‘in de kast’ zitten. Om verschillende redenen waarbij de tweede groep, die kwetsbaar is, mijn sympathie nadrukkelijk heeft.

Maar er is nog een derde groep en voor het gemak van argumentatie richt ik me in deze tekst op de LHBT (Lesbisch-Homo-Bisexueel-Transgender) gemeenschap. De gemeenschap in de sameleving die voornamenlijk bestaat uit hen die zelf wel uit de kast zijn gekomen.

Het probleem wat deze gemeenschap heeft is dat de algemene mening binnen de gemeenschap lijkt te zijn dat uit de kast komen een goede zaak is en dat iedereen die het betreft dat eigenlijk ook zou moeten doen. Om emancipatoire redenen. Want de communicatie van belangengroepen en organisaties lezend en kennend kan zonder meer vast gesteld worden dat ‘uit de kast’ komen een goede zaak is en het niet uitkomen voor sexuele geaardheid of genderidentiteit een slechte. Of in ieder geval een ongewenste. Zij die niet uit de kast komen zijn niet geëmandcipeerd en lijden onder de onderdrukking van hun omgeving. Onderdrukking in de vorm van potentiële afwijzing of erger.

253304_377786638994122_385859700_n

Heel vaak is dat ook zo. Heel vaak hebben ‘andersen’, mijn woord voor zij die niet binnen de algemeen geldende maatschappelijke kaders vallen, het zwaar. Haat-criminaliteit en de mildere vormen van afwijzing zijn aan de orde van de dag en de laatste jaren zijn die zelfs erger te zijn geworden. Zowel in onze westerse maatschappij als in andere samenlevingen zoals de Oost-Europese en Russische.

Zelf overigens, ben ik jaren geleden als toen transseksuele vrouw naar buiten gekomen. In een klein dorpje midden in de knellende Bijbelband van het land. Dat was, zo kan ik u verzekeren, geen pretje. De beschimpingen op straat, de afgewende blikken van mensen die eerder pretendeerden vrienden te zijn en de eieren tegen de ramen zal ik niet vergeten. Kan ik niet vergeten en mijn kinderen denk ik ook niet. Uiteindelijk ben ik de bekrompen hel van het dorpje ontvlucht en in mijn geboortestad gaan wonen. Een goede keuze.

Toch ben ik van mening dat de koers die veel belangenbertigende organisaties in het LHBT domein het op dit punt niet goed doen. Immers, de emancipatiedrang (die ik onderschrijf) vanuit die organisaties is groot. Dat uit zich in de algemen mores binnen de LHBT gemeenschap zoals eerder omschreven: uit de kast komen is goed, er in blijven niet. Daar nu ben ik het mee oneens. De aanleiding voor deze gedachte is het zoveelste facebook berichtje in mijn tijdlijn dat op ‘grappige’ wijze mensen er op wijst dat in de kast blijven, het niet uitkomen voor je geaardheid, niet goed is. Ben je gay of trans dan wordt je opgeroepen om daar voor uit te komen. Organisaties als COC doen dat nadrukkelijk. En dat bevalt me allerminst.

Als het zo zou zijn dat er aangegeven werd dat als je uitkomt voor je geaardheid of identiteit je erg welkom bent dan zou dat mooi zijn. Want dat is zo ongeveer het enige dat echt telt. Als er aangegeven werd dat je steun zou krijgen dan zou dat ook erg mooi zijn. Maar dat is niet wat er staat, dat is niet wat er gesuggereerd wordt. De suggestie is dat niet uitkomen voor geaardheid of identiteit slecht is. En dat is het niet. Integendeel. Als een mens besluit om de dagen te slijten zonder expliciet te zijn over sexuele geaardheid of (afwijkende) genderidentiteit dan is dat immers volledig des persoons. Een mens heeft gewoon het recht om zelf, zonder druk van buitenaf, te beslissen om expliciet te worden of dat na te laten. De sociale en morele druk vanuit de gemeenschap is in dat licht bezien immoreel. Want die druk, het constant drammen op de noodzaak tot coming out, ontneemt mensen het morele recht om dat nu juist niet te doen. Het is normatief en goed beschouwd zelfs contra-emancipatorisch. Het is, zo durf ik te stellen, een vorm van groepspressie op individuen die men niet eens kent en in specifieke situaties zelfs morele groeps repressie. De tolerantie voor mensen die om religieuze redenen hun geaardheid of identiteit niet op straat willen gooien is op zijn zachtst gezegd heel erg beperkt.

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om expliciet te worden over mijn andere genderidentiteit dan welke men dacht dat ik had. Mijn coming out over het feit dat ik lesbisch ben overkwam me eigenlijk meer dan dat ik er ooit over nagedacht had. Het feit dat ik eigenlijk in zekere zin bisexueel ben vind ik zo weinig interessant dat ik niet de moeite neem dat te verhullen nog te bespreken. Voor mij zijn gender en sexuele geaardheid begrippen die fluïde zijn. Ja, ook gender. Ik voel me heus niet altijd vrouw. Ik weet zelfs niet wat het is om me man of vrouw te voelen. Het interesseert me ook niet als het om mezelf gaat, ik ben gewoon wie ik ben.

Toch vind ik beslist niet dat iedereen moet uit komen voor, publiek moet worden over, genderidentiteit en sexuele geaardheid. Wat mij betreft moet iedereen dat gewoon zelf weten en daar keuzes in maken of juist geen keuzes daarin maken. Ik kan me niet verenigen met de morele dwang die er vanuit de LHBT gemeenschap wordt gelegd op die mensen. Sterker nog, ik vind die morele dwang onethisch. Wil je in de kast blijven? Prima, dat is jouw keuzen en dat mag. Wil je dat niet? Ook goed, ook dat is jouw keuze en als je hulp nodig hebt om staande te blijven in de maatschappij die je (deels) zal afwijzen dan verdien je alle hulp. Natuurlijk.

Maar alsjeblieft zeg, laten we gewoon ophouden met die stomme berichtjes die mensen moreel onder druk zetten. Geef mensen echte vrijheid. Vrijheid inclusief het recht op de keuze om niet expliciet te zijn over zaken die nadrukkelijk strikt persoonlijk zijn. Uit de kast komen mag en verdiend steun. Maar het hoeft niet. Echt niet. Wat als die goedbedoelende organisatie ook zeggen.

© 2013 Alice Anna Verheij

‘Verfris je gender’ op het Lesbisch Festival Den Haag.

Van 22 t/m 24 maart 2013 organiseren COC Haaglanden en COC Nederland in samenwerking met LaVita Publishing, On Heelz, Intense Impact, Quirky, Vreerwerk, Travel Women en Krijg ’t het LesBian Festival in Den Haag.

lbf

Op zaterdag 23 maart wordt in de middag ‘Verfris je gender’ georganiseerd door Vreerwerk. Ik zal er als gespreksleidster de forumdiscussie leiden.

De middag wordt een culturele middag waarbij onze opvattingen over mannelijkheid en vrouwelijkheid worden uitgedaagd.

Het programma begint met een workshop over gendernormativiteit. Vervolgens wordt de Deense documentaire “Nobody passes perfectly” getoond, waarin Tomka zhaar genderreis verbeeldt en twijfels uitspreekt of zhe ooit echt als man zal slagen, en of zhe dat eigenlijk wel wil. De middag eindigt met een paneldiscussie, waarbij een viertal panelleden in gesprek gaat over feminisme, vrouwelijkheid, trans- en cisgender.

*Vreerwerk is het eenmensbedrijfje van Vreer en houdt zich bezig met gendereducatie en transgender- en intersexrechten advocacy .

Locatie: het Nutshuis aan de Riviervismarkt 5, Den Haag
Tijd: ​13.00-17.00u

www.vreerwerk.org
www.lesbianfestival.nl
www.nutshuis.nl
www.aliceannaverheij.nl

Ik zal er over schrijven.

Niet lang nadat ik vanmorgen opstond ontving ik het mailtje dat ik eigenlijk al een tijdje verwachtte. Maar dat desondanks me hard raakte omdat het zo nadrukkelijk mij als mens ontkende. Uit verdriet en frustratie meldde ik op facebook dat ik zou schrijven over waar dat mailtje voor staat en wat dat met mij doet. Niet omdat ik er over wil schrijven maar omdat schrijven nu eenmaal mijn secundaire manier van verwerken is. De primaire wijze zal iedereen kennen want dat is gewoon de tranen hun weg laten vinden.

Enige tijd geleden besloot ik het er maar weer eens op te wagen. Tegen alle ratio in want de laatste jaren, en eigenlijk het leeuwendeel van mijn leven, stonden in het teken van afgewezen worden. Werd ik eerst afgewezen omdat ik anders was, dan werd ik later afgewezen omdat ik veranderde van wat ik niet was in wat ik nu wel ben. Van man naar vrouw. Ik kon niet weten toen die verandering aan de orde was, dat de wereld zelfs na alles wat die verandering teweeg gebracht heeft mij nooit zal zien als wat ik ben, een vrouw.

Maar goed, ik besloot dus enige tijd geleden het er maar weer op te wagen. Tegenwoordig ontmoet je, als je wat ouder bent en niet van het type mens dat zich al te gemakkelijk of graag begeeft op feesten, potentiële vrienden of geliefden via datingbureaus of datingsites. Ik schreef me in. En binnen korte tijd was er interesse. Nu ben ik in het algemeen niet iemand die zichzelf onzichtbaar maakt, dat kan ook nauwelijks als je als schrijver en kunstenaar in de maatschappij staat. Ik ben niet iemand van de aliassen en anonimiteit en dus weet ik dat een eventuele geïnteresseerde vrouw (ik heb zoals bekend een voorkeur voor vrouwen) me gemakkelijk kan vinden via een zoekmachine. Waarna ze even gemakkelijk kan achterhalen wat mijn verleden is, gendergewijs.

In ongeveer dezelfde periode opende de fototentoonstelling in de domkerk die ik samen met mijn beste vriendin houd over een mensenrechtenzaak. Die tentoonstelling is een kroon op ons werk en een hoogtepunt in mijn nog verse loopbaan als documentair kunstenaar. De dame in kwestie was geïnteresseerd in die tentoonstelling, en in mij. Er volgde een ontmoeting. Er volgden emails. Er volgde een afspraakje. Er volgde oorverdovende radiostilte.

En ik wist dat het weer zover was.

Ik voelde aan dat opnieuw iemand schrok van mijn verleden en dat opnieuw iemand niet in staat zou zijn het beeld dat bij dat verleden hoort los te zien van de vrouw, van de mens, die ik ben. Maar ik hoopte dat ik me vergiste, tegen beter weten in. Totdat vanmorgen dat mailtje binnenkwam. Als een mokerslag, want mijn hoop bleek groter dan ik zelf gedacht had. De afspraak werd afgezegd onder verzachtende en complimenteuze woorden. Die door hun aard en toon de afwijzing alleen maar harder en bruusker maakten. Het verdriet om weer een afwijzing dieper.

Na de tranen die niet te remmen bleken kwam het diepe verdriet van het gevoel als mens afgewezen te zijn omdat de ander niet eens de moeite gedaan heeft me te leren kennen. Hoe kon ik nog uitleggen dat als er wel ruimte was geweest voor een betere kennismaking die ander misschien wel een heel erg lieve en trouwe vriendin zou hebben gekregen? Hoe kon ik nog uitleggen dat zelfs de idee van die ander over mij niet overeen kwam met de werkelijkheid zonder die ander in de ogen te kunnen zien? Hoe kon ik nog enig geloof hechten aan mooi geschreven complimenten over mijn persoon zonder diep gekwetst te zijn?

Het is gemakkelijk om de houding aan te nemen dat die ander mij dan niet waard is, maar zo ligt het niet. De pijn zit hem niet eens zozeer in de afwijzing op zich maar veel meer in de afwijzing zonder dat ik ooit een kans gekregen heb. En zonder dat die ander zichzelf ooit de kans gegeven heeft er achter te komen wie ik ben. Wat rest is een onderstreping van wat mij in de loop van mijn leven duidelijk is geworden.

Wat is dat dan die duidelijkheid?

Welnu, ik ben gaan beseffen dat een mens die een geslachtscorrectie ondergaan heeft, een onvolwaardig mens is. In de ogen van de ander. Iemand die, in mijn geval, niet ‘echt vrouw’ is en iemand die dus ook geen man meer is. De psychologie van dat gegeven is gebaseerd op onkunde en de moeilijkheid om de mens los te zien van het genitaal verleden. Het uiterlijk is het niet eens zozeer want ik mag niet klagen wat dat betreft. Het is echter de simpele wetenschap over het verleden dat niet in lijn is met wat de ander kan begrijpen en kan liefhebben. Het doet me beseffen dat het voor zo goed als iedereen onmogelijk is om een liefdesrelatie aan te knopen, of zelfs maar een aanzet daartoe aan te durven, met een transvrouw (of een transman want daar zal het niet veel anders zijn denk ik).

De reden waarom dat zo is kan ik niet vaststellen omdat het wellicht te complex is. Een complex van bijvoorbeeld de projectie van de lijfelijkheid van een transmens in het hoofd van een niet transmens. Die projectie zal bewust of onbewust leiden tot een huivering of angst. En huiveringen en angsten belemmeren normaal gedrag. Ineens wordt die transmens gezien als afwijkend en niet als conformerend aan het algemeen bekende beeld van hoe een mens in elkaar zit. Een transvrouw is geen vrouw, een transman geen man en dus vallen ze niet in de categorie van potentieel lief te hebben mens, seksueel gezien. De afwijzing van die transmens, van mij in dit geval, ligt dan vlak om de hoek. Tenzijn die ander voldoende kracht in zich heeft om zich er overheen te zetten of zelfs simpelweg zo in elkaar zit dat er geen belemmering is. Ik heb het dan niet over de meestal mannen die een perverse belangstelling hebben voor vrouwen als ik maar ik heb het over mensen die in staat zijn om genderverleden te plaatsen voor wat het is: verleden.

Het is me duidelijk geworden dat ik mijzelf ontdaan heb van mijn mannelijke fysiek en daarvoor in de plaats fysiek veranderd ben tot iets wat als vrouwelijk beschouwd kan worden. Maar ook dat dit niet zo volwaardig is dat een ander mij ook daadwerkelijk kan zien als gewoon een vrouw. Althans als het gaat om een vrouw waarmee een liefdesrelatie mogelijk is. Natuurlijk, ik heb vriendschappen. Meer met vrouwen dan met mannen en dat is niet onlogisch gezien mijn voorkeur voor vrouwen en het feit dat ik mannelijkheid niet begrijp en vaak ongewild als bedreigend ervaar. De incidenten in heterokroegen uit de tijd nog niet zo lang geleden dat ik weleens naar een ‘gewone’ kroeg ging, hebben me alleen maar verder van mannen afgedreven dan voordien. Zoals gezegd, vrouwenvriendschappen heb ik genoeg. Maar dat is heel wat anders dan een liefdesrelatie. Want als het daar over gaat dan komen lijfelijkheid en seksualiteit natuurlijk ook aan de orde en hoewel ik daar dus niet angstig over ben maar juist gelukkig over kan zijn, blijkt dat dus voor de ander een onmogelijke barriëre om te slechten. Als het er op aankomt ben ik als transvrouw niet veel anders dan een man waaraan gesleuteld is. In de ogen van de ander. Dat dit zo is heb ik te vaak bevestigd gekregen. Zelfs binnen relaties waarbij moeite gedaan werd door de ander om dat fysieke verleden niet mee te laten spelen bleek zonder uitzondering dat wanneer het eens een keer moeilijk werd om andere redenen dit het breekpunt werd. Ineens was ik dan weer de man. Of de perverseling.

Ligt het dan allemaal aan de ander dat dit gebeurt? Ik denk van niet. Het heeft te maken met hoe ik als mens ben denk ik, hoewel ik niet weet wat ik aan mezelf zou moeten veranderen om niet in eenzaamheid te eindigen. Het zal zeker te maken hebben met hoe de maatschappij over seksualiteit en gender denkt en spreekt. Er is welzeker sprake van een mate van culturele en sociale codering in de maatschappij, die overigens van cultuur tot cultuur variaties kent, en die maakt dat mensen als ik geen mensen zijn om lief te hebben op een niveau dat verder gaat dan diepe vriendschap. Zelfs ik kan me niet voorstellen dat een ander de lijfelijkheid van een transmens aantrekkelijk kan vinden want er is geen referentiekader anders dan de mannelijke en vrouwelijke variant van de mens. De mens die niet voldoet aan die stereotypen is een afwijking, een anomalie. En dat is precies zoals ik me voel. Ik ben in de ogen van de ander en de diepste grot van mijn gedachten een anomalie.

Achter me ligt een leven dat mij gebeten heeft als het om mijn gender gaat. Voor me een leven dat ik alleen zal slijten want de ervaring van vandaag onderstreept voor mij voor de zoveelste keer de onmogelijkheid van de liefde. Ik kan en zal niet boos zijn op de ander, zo ben ik niet. Ik wil niet verbitterd zijn maar ben dat wel aan het worden. En ik wil niet mijzelf verbieden verliefd te worden maar de angst dat te zijn beneemt me de adem. Langzaam maar zeker wordt mijn vermogen om lief te hebben afgetapt tot er niets meer over is als een niet te stoppen aderlating. Steeds meer voel ik mijzelf afglijden naar een volledige afwijzing van deze maatschappij waarin voor mensen als ik geen volwaardige plaats lijkt te zijn. Ik ben een te trots mens om op een klein krukje plaats te nemen waar de rest van de mensen om mij heen zich doorgaans kunnen koesteren in een leunstoel van liefde.

En de dame in kwestie? Het zou mij verbazen als ze zich bedenkt en mij overtuigt dat ik me vergis. De gedachte daaraan is verleidelijk, de werkelijkheid naar ik vrees het tegendeel.

© 2012 Alice Anna Verheij

HellevAAg

Ik ga even heel onaardig zijn over een katholiek. Een ‘Paap’ volgens goed protestants lingo. Over pastoor Mennen. Ik ben niet katholiek dus ik mag dat. Want ik heb niks met die kerk van die knakker en nog minder mijn zijn ideeën. Maar ik hoor wel tot een deel van de bevolking dat heeft te lijden onder de kortzichtigheid en gestoorde ideeën van die hellevaag. Want dat is de man, een hellevaag.

Even volgens van Dale: helleveeg is een kwaadaardige vrouw. In het kader van de gelijke behandeling vind ik dat er ook een mannelijke variant moet zijn van die helleveeg en dat is dan dus een hellevaag. Want de man is naast kwaadaardig ook nog een vaag mens.

Een hellevaag ziet er overigens zo uit. Als een aardige opa dus want boeven weten zich in het algemeen aardig te vermommen.

En dan nu de vraag: waarom is pastoor Mennen kwaadaardig en vaag?

Welnu, meneertje Mennen roept op zijn website het volgende met betrekking tot het dopen van een kind van een lesbisch stel. Hij doet dat met de volgende woorden:

“De Kerk kan en mag niet aanvaarden dat de doop van het kind gebruikt zou worden om de relatie tussen beide vrouwen ‘kerkelijk te promoten’.”

Wat deze Mennen (mijnheer wil ik hem eigenlijk niet eens noemen) vergeet, is dat dopen gebeurt om het kind bekend te maken bij zijn God. Whoever dat ook weze moge. Voor veel kerkmensen is dat een heel belangrijke gebeurtenis waarbij het niet zo relevant is of de ouders zich volledig volgens de (discriminerende) regeltjes van die kerk van Mennen gedragen. Tenminste, zo valt te lezen in de Bijbel. Voor minder dan het statement van deze mislukte zielenhoeder heeft Jezus ooit eens een tempelplein schoongeveegd van gespuis.

Komt bij dat deze Mennen zelf precies doet wat hij stelt dat andere niet mogen doen volgens zijn verknipte mores: de doop van een kind gebruiken voor een ander doel dan de doop zelf. Mennen, ik krijg de naam inmiddels amper getypt, gebruikt die doop immers om een discussie te voeren over de, in zijn door een forse balk blinde ogen, relatie tussen twee vrouwen. Een doop promoot nooit een relatie tussen de ouders immers. De doop gaat daar helemaal niet over. Mennen maakt dat er van. Hij zou beter moeten weten.

Waarmee Mennen dus pastoor onwaardig is. Een misselijk mannetje dat zijn afwijzing van homoseksualiteit te onpas rondstrooit en daarmee zand in de ogen poogt te strooien van zijn beminde gelovigen en zout in de wonde van al die gelovige homoseksuelen, lesbiënnes en verwanten. Die al zolang door zijn kerkje als minderwaardig zijn behandeld. Tot schande van het geloof.

In alle eerlijkheid, wat mij betreft mag die Mennen zuchten onder de “Wrake Gods”. Naar de hel dus meneer Mennen. Enkele reis graag en dat we nooit meer wat van U moge horen. Het vagevuur is ook toegestaan. Er is daar inmiddels een flink gezelschap van uw collegae te vinden want die kerk van U heeft nogal wat aangericht. U bent, ‘meneer’ Mennen, een walgelijk mens. Walgelijk omdat U verantwoordelijk bent voor discriminatie van uw eigen geloofsgenoten. Iets wat Jezus, volgens de verhalen in dat grote boek, niet verweten kan worden. Want die zei ergens zoiets als “laat de kinderen tot mij komen”. Die Jezus die U pretendeert te aanbidden preekte liefde, niet afwijzing. Afwijzing is immers een milde vorm van haat meneertje Mennen. U predikt dus haat en dat mag U helemaal niet. Van de mensheid niet, van de gelovigen niet en van uw eigen God niet.

En nu maar hopen dat die verdomde en verdoemde kerk van Mennen nog een beetje sneller leegloopt. Ze hebben immers al veel teveel ellende aangericht aan de mensheid. Geloven kan ook zonder dat instituut. Ik kan het weten. En ik ben gedoopt. Niet dat dat ook maar iets geholpen heeft tegen het wangedrag van de kerk. Maar dat is weer een geheel andere column.

© 2012 Alice Anna

Lelijk lesbisch.

Ik heb vijanden. Dat is het voorrecht van veel schrijvers en journalisten en voor sommigen een bevestiging van hun kwaliteiten. Ik moet er dus maar gelukkig mee zijn denk ik dan.

Zo schreef ik eens wat artikelen over criminele activiteiten in het lesbische circuit. Om te onthullen hoe het er soms in het gay zakenwereldje ook aan toe kan gaan. Uiteindelijk is niemand gebaat bij criminaliteit binnen de scene. Tsja, ik liep nu eenmaal tegen wat ranzige zaken aan en dan is er de simpele keuze te maken: schrijf ik er over of schrijf ik er niet over.

Ik schreef er dus wel over.

Dat heeft opgeleverd dat een aantal mensen serieus gelezen hebben wat er stond, er een advocaat op mijn dak gestuurd werd (die met de staart tussen de benen vertrok toen ik die fijntjes wees op de persvrijheid in dit land en de suggestie deed maar eens een klacht in te dienen bij de Raad voor de Journalistiek, wat niet gebeurt is natuurlijk) èn het leverde me op dat een aantal ‘dames’ in het circuit me de bevallige ruggetjes toekeerden of langs mij heen keken wanneer ik weer eens in de buurt was. Dat laatste overigens tot mijn genoegen want echt verheven gezelschap was het toch al niet.

schets door rhemdoodles.com

De lesbische scene die tot dan toe vooral vrolijk en uitgelaten was werd lelijk. Want lelijk lesbisch bestaat dus ook. En ik had weer iets nieuws geleerd namenlijk dat er geen minderheid bestaat waarin het lelijke van de mensheid zich niet ook doet gelden. Als ik nog illusies had op dat vlak dan waren die daarna verdwenen. De affaire was wat mij betreft vooral een démasqué.

Het resulteert er zelfs in dat er ongeveer een klein jaar na dato in tekstberichtjes naar een vriend over mij gesproken wordt als ‘ergste vijand’. Dat is zo iemand waar je mee kunt heulen of niet. De bedoeling was natuurlijk om het laatste te bereiken maar zoals altijd beseffen afzenders niet dat die vorm van communicatie een averechts effect heeft en zonder uitzondering er toe leidt dat de verzender (m/v/a) zelf aan de zijlijn komt te staan.

Maar het is dus ook wel een bevestiging. Een bevestiging dat sommige mensen het niet kunnen verteren dat de waarheid zichtbaar is geworden over hun handelen ten nadele van anderen. Een bevestiging ook van de lelijkheid van de persoon in kwestie. Wees gerust, ik noem hier nu geen namen. Toegegeven Utrecht is geen Den Haag maar dat gedrag is wat wij in mijn stad niet chique (let op de -que) noemen. Daarmee de dader voorgoed plaatsend in dat deel van de samenleving dat zo poëtisch ‘het grauw’ wordt genoemd. En grauw vermijdt men. Ik in ieder geval want het past niet bij me. Ik hou van kleur en kleurrijk.

Ik hou vooral van oprechte mensen die anderen niet onderuit schoffelen, mensen die niet anderen zakelijk kapot proberen te maken, mensen die niet met populistisch gedrag meelopers om zich heen verzamelen in bedenkelijke lastercampagnes op sociale media. Ik hou van mensen die van kunst houden, die er van houden anderen ruimte te geven en te stimuleren tot mooie dingen. Ik hou van mensen die onbaatzuchtig zijn en begrijpen dat geld nooit een drijfveer mag zijn om anderen te schaden. En gelukkig weet ik me in prachtig gezelschap. Gezelschap waar die rare anderen zich niet in thuis weten en ook niet in thuis zouden voelen. Het is weer zomer meisjes dus vergeet dit alles maar snel. Het wordt tijd voor een leuk reisje naar Lesbos. En jullie weten het hè? Vrij en boek safe!

© 2012 Alice Anna Verheij

Krak! (ofwel ‘Lawaai op Lesbos’ deel 3)

Het jaar is amper begonnen of mijn klomp is al gebroken…

Wat is er aan de hand / voet?

Wellicht herinnerd U, lieve lezer, zich mijn artikelen over de maffiose praktijken in de lesbische scene in Nederland. In die artikelen onthul ik hoe verschillende commerciële bedrijven van ondernemende lesbische dames samenspannen om een andere, even ondernemende lesbische dame, uit de markt te drukken. Voor de op relletjes beluste of nieuwsgierige lezers zijn die artikelen hier en hier te vinden.

Recent, op 6 januari, is tijdens mijn afwezigheid in Nepal het kort geding voor de rechtbank gekomen dat de benadeelde en uit de markt gedrukte onderneemster Annelies Hintjes heeft aangespannen tegen Travel Women. Een reisorganisator waarvan ik in mijn artikelen aangeef dat zij betrokken is bij het uit de markt drukken van Annelies Hintjes met haar bedrijf Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls Amsterdam). Uiteraard heb ik mijn artikelen conform de conventies voor zuivere journalistiek geschreven en de betreffende organisatie de mogelijkheid tot hoor-wederhoor geboden. Zij hebben daar geen gebruik van gemaakt. Sterker nog, ze hebben nooit enige reactie gegeven op mijn artikelen. Zwijgen als strategie omdat het nu eenmaal beter is om stil te zitten als je geschoren wordt. Iets was sommige lesbische dames wellicht niet zo goed begrijpen. Natuurlijk zijn mijn artikelen gebaseerd op degelijk onderzoek en meerdere bronnen, ieder die mij kent weet dat ik nogal veel waarde aan goede research hecht maar vervolgens niet schuw voor scherpe analyse en conclusies. Iets wat in mijn artikelen ook aan de orde is.

Wat schetste dan vandaag mijn verbazing? Nalezing van de pleitnota van de advocaat van de aangeklaagde partij (Travel Women dus) leert mij dat deze mij ijskoud beschuldigd in punt 11 van haar pleitnota van het samenwerken met mevrouw Hintjes in een hetze waarbij er sprake zou zijn van onwaarheden en agressiviteit. Zie hiervoor de hieronder bijgevoegde afbeelding. Een bewering die gedaan wordt door te verwijzen naar een bevriende journaliste. Welnu, dat kan niet anders dan mijn persoontje zijn aangezien ik inderdaad bevriend ben met mevr. Hintjes voor wie ik overigens columns schrijf én ik de enige ben die over dit onderwerp gepubliceerd heeft. De bewering van de betreffende advocaat Mr. Boele raakt echter kant nog wal. Sterker nog, het is een uitermate onkiese poging om een hetze vast te stellen waarbij gebruik wordt gemaakt van het feit dat ik gepubliceerd heb in het voordeel van het slachtoffer van een uitgebreide en schadelijke lastercampagne binnen de scene aangericht door de partij die zij verdedigd. Hilarisch genoeg wordt er overigens verwezen naar een tekst die niet eens van mijn hand is waarmee al duidelijk is dat deze advocaat niet bijzonder talentvol is als het gaat om goed onderzoek.

En dus breekt mijn klomp. Allereerst omdat een advocaat zich verlaagd om zonder vrouw en paard te noemen een beschuldiging te uitten die alleen naar mij herleid kan worden waarbij die beschuldiging niet bewezen wordt, niet onderbouwd wordt en nadrukkelijk vals is. Advocaten en leugens kennen zoals bekend vaak een gelukkig huwelijk dus echt verbaasd kan ik er niet van zijn overigens.

Wel verbaasd ben ik over de aard van de verdediging van deze advocaat die in haar pleitnota het presteert om de beklaagde naar voren te schuiven als het slachtoffer van een hetze waarbij op grond van de feiten die beklaagde zelf een motor is geweest achter een bedrijfsvernietigende lastercampagne tegen een concurrent in de markt van lesbische vrouwenreizen naar Lesbos. Het is de bekende omkeertruc die toegepast wordt. Maak de beklaagde slachtoffer, gebruik daarvoor desnoods valse beweringen en afleidingsmanoeuvres en hoop dan dat de betreffende rechter er instinkt.

Wat een walgelijke vertoning!

De werkelijkheid is dat in dit geval het katje dermate in het nauw gedreven lijkt te zijn dat er rare sprongen worden gemaakt. Dat die sprongen dan ook nog eens zo amateuristisch worden uitgevoerd dat er grove sprongfouten worden gemaakt (verwijzen naar een niet door mij geschreven tekst) is niet alleen triest maar vooral ook hilarisch. Een wanvertoning voor het nobele beroep van advocaat en een schandelijke houding in het kader van zuivere procesvoering.

Enfin, nu maar hopen dat de betreffende rechter zich geen rad voor ogen laat draaien. Uitspraak in de zaak Hintjes versus Travel Women vindt plaats op 20 januari aanstaande. Telefonisch helaas. Ik had een zitting wel gewaardeerd, al is het maar om weer eens een leuk artikeltje aan de maffia praktijken in lesboland te wijden.

O, nog even dit voor mevrouw Boele, de avocaat in kwestie: gaat U mij nu aanklagen? En wat die Franc Craanen van de Zij Aan Zij nu aan de kant van de beklaagde in de rechtszaal deed is mij een raadsel. Misschien vaststellen wat er precies in zijn blaadje gerectificeerd moet gaan worden?

Alice © 2012

The perils of investigative journalism within the lesbian community.

A while ago I reported about criminal campaigning within the lesbian scene in the Netherlands and beyond. I wrote about how a group of anonymous – but with some effort traceable – people with a business interest tried with some degree of success to slander against some businesses in the Netherlands and Greece. In that article I unveiled the dark truth about some corners of the lesbian community where criminal practices prevail over healthy competition and a free market.

I wrote about a slanderous press statement made by that specific anonymous group and the all to obvious and documented link with a specific company in Germany. If anyone doubts this, here’s a quote, an excerpt from that press statement which literally names that company and the name of their CEO as the contentwise responsible party for that press statement. Mind you, the email with this statement was send from that companies email address according to the metadata from the extended email header which in numerous legal cases is rendered as solid evidence concerning the identification of the sending party. Also, there is written statement by third parties that the press statement was handed over to people from the lesbian community on Lesbos and beyond. Here’s the excerpt:

“The decision to publish in Germany was made in order to be subject to the jurisdiction and liberal German press (media) law. Every day, many Europeans are informed by the media and the liberal press about abuse of authority and corruption of Greeks. Among other things, we were threatened twice by Sappho Travel and exactly this case was brought to our attention: “We know how to defend ourselves (being Greeks) in our own country and you are just a foreigner.” For the purposes of German press (media) law, editorial responsibility is held by Skytravel24 GmbH (registered in accordance with German law under HRB 17896 in Wiesbaden), represented by CEO Natascha Hassel.” 

As a journalist I acknowledge freedom of press but the press statement I am referring to and from which the above closing quote comes is a flatout slandering statement accusing companies and individuals of deception, threats and much more without presenting any proof. It is also a blunt statement of German hatred and prejudice against Greece and the Greeks, their own target market. How curious and how inappropriate, especially in this year. But even more important is that this very quote proves the intent to harm others by the press statement. As if they were hiding behind press freedom. All of  this makes the happenings of today all the more ludicrous as it is that same press freedom they now seem to be attacking. Now how will that look in court?

Because thing is, today I received a threatening email from a Dutch based lawyer summoning me to ‘correct my statements’ concerning this company and even withdraw my articles about the slandering campaign. This was done in the name of that company in an all to obvious attempt to silence me as a writer / journalist who reports about this specific case.

Well, hell no!  Interesting enough, it seems that this lawyer has not taken my claim of the availability of solid proof of this criminal behavior seriously or has been poorly informed by their own client. Well, they are of course in for a surprise as currently I am working on another article meant for the national press unveiling the manipulations and slandering and the way they try to silence people reporting on that. The evidence that I have available is rock solid, double checked and confirmed by third parties. Also, I have been following the events in this case for the past year and with the evidence in hand it is very easy for me to link the aforementioned German company, a travel agency, to the slandering case. I only had to verify the source of their own press statement! More specifically, that press statement has been dropped into the lesbian community by email from that companies email address on June 28 of this year. And in fact, they pointed their finger to themselves in that very press statement as per the text in the above quote. A blunt and naive case of self accusation. As a journalist I merely mirrored their own press statement, second sourcing it. So they are actually asking me to withdraw a story based on their own press statement. How crazy can it be?

At this stage I will not reveal all information neither will I reveal the whole press statement where this affair seems to be originating from. Yet. Simply because I don’t want the victims of that slandering campaign to be hurt again by reposting that garbage. But also because it’s simply too early to my judgement. What some people do not seem to realize is that press freedom and freedom of opinion (although I am just stating and analyzing proven facts in my articles with the consequence that these (f)acts are criminal which is an observation and not so much an opinion) are rights that cannot be shoved aside that easy. They are well linked to the very foundation of our constitution and international rights. They also do not seem to realize that slandering in press statements is something that will in the end work against themselves.

Another thing is that obviously some people do not seem to realize that putting pressure on a journalist not to publish or even withdraw usually has the exact opposite effect of what the aim of that pressure is. In this case, the very act of pressurizing me merely underlines the importance of unveiling the truth of this type of dealings in a community that is in some areas not as tolerant, open and liberal at all. It also makes me more eager to dig deeper and push for publication of the other results of my findings.

As to be expected I am not at all impressed by this type of pressure. So, dear readers, stay tuned and within a few weeks I will produce another article about the current legal case in Greece and the upcoming legal case in the Netherlands concerning the slandering campaign that I presented in my previous articles. If necessary all related evidence in the form of documents and third party acknowledgements and statements will be published on this website as background information for the whole gay community to be read and judged.

As always I stand for a free and independent press. Even if that is not liked by other lesbians within the community. Even when I’m threatened by whatever means. The truth has to prevail, always! So to quote Johnny Cash in one of his last but greatest songs written by the infamous Tom Petty:

Well I won’t back down
No I won’t back down
You can stand me up at the gates of hell
But I won’t back down

Alice © 2011

Havoc on Lesbos.

ANOTHER UPDATE (November 7):
Today I receive d a threatening email from a Dutch lawyer summoning me to take back the article you can read underneath these lines. Of course I shall not do that. My public reaction to this can be read here: http://wp.me/p29zz-1KP.

UPDATE:
As the latest reactions on this article do not add anything to what’s already been written the possibility to file any further comments is closed as of now. If you want to react further, please email me directly on alice.schrijft@xs4all.nl.

As the writer of this article I do understand that some people who have additional information are afraid to react publicly but still want to share that information. That is possible! Any reactions containing new information and additional facts are most welcome. Sources will be protected by me as I never reveal them according to normal journalistic standards. New information is welcome and will possibly be used for a follow up article that is currently being composed by me.

Alice Verheij 

English translation of a previously published Dutch language article on this website.

Sometimes I would like that lesbians, or maybe the whole gay community, would behave themselves a little bit more like the heterosexual mainstream. Mind you, sometimes, only sometimes. A lesbian businesswoman operating in the lesbian market told me a while ago that she didn’t understand why some lesbian businesswomen in ‘the community’ behaved themselves the way they do without scruples. My curiosity was awakened and I wondered what had happened. After a few months of research in the dark dungeons of the lesbian business community I got my answer. Which was not a very nice answer because it seemed that there were very dubious, if not Mafioso, practices going on out there. Healthy competition seems to be banned, just like a free market. Intimidation and manipulation rule.

Since many years a festival is being organized on the Greek island of Lesbos aimed at lesbian women. For the outsiders: on Lesbos once lived Sappho, a famous Greek female poet who wrote about lesbian love. The lesbian pilgrimage is visited yearly by a large number of lesbian women from all over the globe around the solstice during summer. Women who collectively enjoy sun, sea, food, hospitality and each other, celebrating the lesbian lifestyle. The ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is an attraction for many lesbians and many have been there or will go there because one should go there at someday. If you like great music you wait every year for the Dutch Pinkpop Festival and if you as a woman love women   Lesbos lures you in the summer. It’s a great festival. Or rather: it was a great festival.

Where many people travel rises business interest. It’s like that in the hetero world and the lesbian community obviously is just like that. And although the Netherlands is a small country, it certainly is not without importance in the international lesbian community. That business interest, thus money, translates itself normally into a healthy competition between businesspeople and companies. The hundreds of women who travel to the Skala Eressos festival every year represent (travel, accommodation and expenses added up) the equivalent of a couple of hundred thousand Euro’s potentially rising to about a quarter million Euro’s. A bag full of money who for some is so attractive that they choose to fight newcomers in that market. That fight, according to the lamentation of the business woman, knows no scruples. Literally.

What’s the issue? Since April 2010 the Dutch based travel agency TravelWomen, which aimes specifically at the lesbian market, is trying to monopolize the market. That is done by at least supporting a (now after nine months of creating havoc) slander campaign against their newcomer competitor Pink Pearls. Which, when the issue escalated to Dutch soil, ended up in threats and intimidation and even blackmail of artists who were booked to perform on women parties organized by that same newcomer competitor. A slander campaign orchestrated by an anonymous group of lesbian women. This group a.k.a. ‘De Moraalprincessen’ (the Morale princesses), succeeded in their endeavor with a social media (Facebook and Hyves) centered slander campaign. They were able to do that because on the one hand the victimized business woman was not able to respond timely and adequately because of very sad personal circumstances and on the other hand because many women in the lesbian community hopped on the slandering bandwagon. Tempted by the sensationalist gossiping of populistic lesbians mainly from the Amsterdam lesbian community. No means were shunned to push the competition out of the market and as a smart distraction maneuver the organization of parties was spearheaded to ‘get their point across’ within the community, sidelining the concerned businesswoman. The parties organized by ‘Garbo for Women’, previously organized by two (now former) businesspartners (the women behind ‘Garbo for Women’ and ‘Garbo Amsterdam’) were monopolized by the first. Although both business partners had previously agreed that they would both follow their own track to organize their own parties ad lib, ‘Garbo Amsterdam’ was falsely accused of name stealing the Garbo name. Social media were extensively used to blacken and destroy ‘Garbo Amsterdam’. Even an (expensive) name change to ‘Pink Pearls’ was to no avail. Women were pressed through social media to boycott the Pink Pearls parties. The organization behind Garbo for Women stayed silent, they were not attacked end pushing out Garbo Amsterdam was beneficial for the business. They enjoyed that the uncritically community morally allotted the Garbo name to them. But it didn’t end there.

Garbo Amsterdam (now Pink Pearls), who organized the Garbo Amsterdam parties (later the Pink Pearls parties), owns some other businesses. A datingsite, a webzine and the organization of travels to the Eressos festival on Lesbos. Which was the original target. So, coincidentally , in April another group of again anonymous lesbian women started, in close cooperation with a German company (Skytravel24 from Wiesbaden) a slander campaign by publishing a Europe wide press statement. From early 2009 it was reported in the media that the festival in september on Lesbos was organized by TravelWomen. This, of course was not true because the real organizers of the festival, Sappho Women, is a Greek organization based on the island. Even a respectable newspaper like the ‘Volkskrant’ was misguided in a published interview with the editor in chief of the ‘Zij Aan Zij’, a Dutch lesbian monthly, in which again this false image of reality was painted. In June the campaign intensified en as said, a press statement was issued and distributed on June 28 on Lesbos. Again social and traditional media were used. That misguiding press statement kept on circulating until the September festival amongst women visiting Lesbos. Those campaigns were led by the anonymous groups ‘The Lesbian Veterans of Eressos’ on Lesbos and ‘De Moraalprincessen’ on Facebook and Hyves in the Netherlands. But with some digging it was not that difficult to unveil the people behind these anonymous groups until last week the Facebook and Hyves groups disappeared from the net.

TravelWomen, the travel agency in Utrecht, the Netherlands, succeeded as an effect of this campaign in pushing Pink Pearls out of the market (temporarily). Business benefits: an estimated €150.000 2011 turnover from travels and accommodations that would not have to be shared with a competitor. The prognosed turnover for 2012 is considerably higher. Pink Pearls was forced to annul the September journeys to Lesbos to prevent further damage to the festival. The Greeks (Sappho Women) were not amused with this pause in their working relationship but also didn’t want to become victims of the business issues of Dutch companies. The Zij aan Zij magazine, the as mentioned earlier leading (young, hip, tolerant and sexy) monthly for lesbian women let themselves once again to be the promotional channel and publicized in January 2011 an insinuation against Pink Pearls regarding the Garbo womens parties. Of course not mentioned by name, but that obviously is not necessary in the lesbian community where most readers know very well who is intended. That this magazine is disregarding normal journalistic practice is obvious but that it by doing that became part of a criminal conspiracy is naive, to say the least. That magazine is not the only organization that was led by the nose. Even known organizations and individuals in the gay scene have compromised themselves by supporting comments to the ‘Moraalprincessen’ on their Facebook and Hyves pages. Demonstrating that populistic and publicity horny gays are uncritically following slander campaigns easily. Especialle when personal or business  profits are out there. Of course a magazine needs content and workshops need to be sold.

In the meanwhile in Greece in the Lesbos capitol Myitilini a court case is filed concerning Mafioso practices against the German company. The Dutch court case around these slander campaigns concerning the Garbo name and travel business is upcoming. In the past nine months proof has been gathered on both slander campaigns against the originators. It now is a solid legal case. When the summons will be send it is to be expected that a small shockwave will go through the lesbian community. Because who would have thought that Dutch lesbian business women would use Mafioso practices or let themselves be dragged into that? Who would have thought the lesbian business community in the Netherlands is so sock that even abroad court cases are being held? And  who would have thought that lesbian business women have so few scruples in shitting their own nests.

Soon I will publish more information about this case. The waiting now is on the summons to go out and the moves made by the involved businesses in Greece and the Netherlands. The sad thing is of course that the business woman at the start of this article, Annelies Hintjes, as the driving force behind Pink Pearls, is being forced to follow the legal path out of self protection. That while the only thing she really wanted to do was organize compelling parties and beautiful travels for lesbian women together with Sappho Women, the Greek organizers of the festivals in Skala Eressos. That lesbian women choose to fight commercial interests with illegal practices is as far as I am concerned shocking.

Alice Verheij © 2011

Alice Verheij is a Dutch novelist, film maker and journalist writing about social topics including refugees, womens and gay rights and the lgbt community. Many of her publications can be read at www.aliceverheij.net

Lawaai op Lesbos: ‘er zijn er bij die over lijken gaan.’

Naschrift 2 (7 november):
Vandaag ontving ik tot mijn verrassing een email van een Nederlandse advocaat die me sommeerde onderstaand artikel en verwante artikelen terug te trekken. Daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. Mijn publieke reactie op die rare email kunt U hier lezen: http://wp.me/p29zz-1KP. 

Naschrift:

Lieve mensen, deze plek is een schrijfplek van me. Geen forum en ook niet bedoeld voor beschuldigingen aan wie dan ook anders dan in door mijzelf geschreven artikelen (waar ik uitgebreid onderzocht heb, bewijzen heb en hoor-wederhoor heb toegepast).
Met klachten over TravelWoman kan het beste gereageerd worden naar hun zelf of op de openbare lesbische fora. Natuurlijk ook naar de ZijAanZij die dat bedrijf schaamteloos geplugd heeft. Ook de ZijAanZij heeft een forum.

Bijval voor een geschreven artikel is natuurlijk fijn en zeker ook voor Annelies die zoals ik in het artikel schrijf het slachtoffer is geworden van een criminele lastercampagne. Ik hoop van harte dat zodra de Nederlandse rechtszaak er is dan ook via andere wegen de waarheid boven water komt. Zelf zal ik tegen die tijd een wederom een artikel erover schijven waarbij ik van plan ben de zaak bij de rechtbank in de zitting te volgen.

Van belang is dat TravelWoman, Garbo for Women en de ZijAanZij zich in stilzwijgen blijven hullen, wellicht vanuit een aanpak om door doodzwijgen te hopen dat het stormpje overwaait. Van belang is ook dat Annelies met haar Pink Pearls gelukkig van plan is om de draad heel nadrukkelijk en met alle energie wederom op te pakken en ook weer reizen te organiseren in samenwerking met de werkelijke organisatoren van het festival in Skala Eressos.

Hierbij sluit ik de reactiemogelijkheid op deze post.

NB Mocht iemand additionele informatie en / of nieuwe feiten weten over deze zaak en die niet publiekelijk willen delen (ik weet dat sommigen bang zijn voor de gevolgen binnen de gemeenschap) dan kan dat altijd naar mij gestuurd worden via email. Alle informatie wordt vertrouwelijk door mij behandeld en ik onthul mijn bronnen niet (conform de normale journalistieke praktijk van bronbescherming). Verdere reacties met nieuwe informatie kunnen gestuurd worden naar alice.schrijft@xs4all.nl.

~

Soms wil ik dat lesbo’s, of eigenlijk misschien de hele gay community, zich eens wat meer zou gedragen als de hetero mainstream. Let wel: soms, heel soms. Een onderneemster die onderneemt in de markt voor lesbische vrouwen verzuchtte laatst dat ze niet begreep waarom sommige onderneemsters in ‘het circuit’ zich gedragen zoals zich gedragen en over lijken gaan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Na een paar maanden spitten in het donkere moeras van lesbisch ondernemersland heeft me dat het antwoord opgeleverd. En dat is geen fijn antwoord want er blijken op zijn minst heel twijfelachtige, zo niet maffiose, ondernemerspraktijken aan de orde te zijn. Gezonde concurrentie lijkt uitgesloten, een vrije markt evenzo. Intimidatie en manipulatie overheersen.

Sinds jaren wordt er een festival op het Griekse Lesbos gehouden voor lesbische vrouwen. Voor de niet kenners: op Lesbos woonde ooit Sappho, de bekende Griekse dichteres die over de lesbische liefde dichtte, heel lang geleden. Het lesbische bedevaartsoord wordt ieder jaar bezocht door een groot aantal vrouwen van over de hele wereld omstreeks de zonnewende. Vrouwen onder elkaar die collectief genieten van de zon, de zee, het eten, de gastvrijheid en elkaar. Het ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is een trekpleister voor veel lesbische vrouwen en menigeen is daar geweest of gaat daar naar toe omdat je er toch zeker een keer geweest moet zijn. Hou je van goeie muziek dan wacht je ieder jaar op PinkPop en hou je als vrouw van vrouwen dan lokt Lesbos in de zomer. Het is een pracht festival. Of liever: dat was het want inmiddels is er een Nederlandse smet op het festival gekomen.

Waar veel mensen reizen bestaan zakelijke belangen. In de hetero wereld is dat zo en in de lesbische wereld natuurlijk ook. En ondanks dat Nederland een klein landje is, is het bepaald niet onbetekenend in de internationale lesbische gemeenschap. Dat zakelijke belang, geld dus, vertaald zich normaliter in een gezonde concurrentie tussen ondernemers en bedrijven. De honderden Nederlandse vrouwen die naar het festival in Skala Eressos reizen ieder jaar vertegenwoordigen, reis, accommodatie en verblijf bij elkaar geteld, een potentiële markt van enkele tonnen. Grof genomen op termijn oplopend tot een kwart miljoen euro. Een zak geld die voor sommigen dermate aanlokkelijk is dat ze er voor kiezen om nieuwe concurrenten in de markt te bestrijden. En die strijd gaat dus, blijkens de verzuchting van die onderneemster, over lijken. Bijna letterlijk.
Wat wil het geval? Sinds april 2010 poogt de in Nederland gevestigde reisorganisatie TravelWomen die zich specifiek op lesbische vrouwen richt de markt te monopoliseren. Dat gebeurt onder meer door het op zijn minst ondersteunen van een (inmiddels na 9 maanden schade aanrichten off line gehaalde) smaad- en lastercampagne tegen concurrent Pink Pearls. En toen de zaak naar het Nederlandse grondgebied escaleerde zelfs met bedreiging, intimidatie en chantage van artiesten die op de vrouwenfeesten van diezelfde concurrent optraden door een anonieme groep vrouwen. Deze groep, onder de schuilnaam ‘de Moraalprincessen’, slaagde in haar opzet met een op FaceBook en Hyves gestarte lastercampagne. Dit omdat aan de ene kant de getroffen onderneemster door een zeer trieste privé situatie niet in staat was snel genoeg en adequaat te reageren én omdat veel vrouwen in de lesbische gemeenschap als lemmingen naar de Griekse zee mee liepen, gek zoals veel mensen blijkbaar zijn op een roddel én op het aanhaken bij populitische lesbo’s uit het Amsterdamse circuit. Geen middel werd geschuwd om de concurrentie uit de markt te drukken en daarbij werd als slimme afleidingsmanoeuvre de organisatie van feesten in Nederland als speerpunt gebruikt om ‘het punt te maken’ binnen de gemeenschap en de betreffende onderneemster in een kwaad daglicht te stellen. De feesten die door Garbo for Women georganiseerd werden door twee (inmiddels ex) zakenpartners (de vrouwen achter Garbo for Women en Garbo Amsterdam), werden door de eerste gemonopoliseerd. Ondanks dat beiden overeengekomen waren dat zij ieders haars weegs zouden gaan en in vrijheid eigen feesten zouden organiseren, werd Garbo Amsterdam valselijk beschuldigd van naamsdiefstal en werd deze op de sociale media zwart en uiteindelijk kapot gemaakt. Zelfs de kostbare naamsverandering naar Pink Pearls mocht niet baten. De organisatie achter de Garbo for Women feesten hielt zich publiekelijk stil, zij werden immers niet aangevallen en vonden het wel prima dat de naam Garbo aan haar moreel werd toebedeeld door de kritiekloze gemeenschap. Maar daar bleef het niet bij.

Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls), die de Garbo Amsterdam feesten organiseerde (later dus de Pink Pearls feesten), heeft nog een aantal andere zakelijke activiteiten. Een datingsite, een webzine én het organiseren van reizen naar Lesbos. Om dat laatste ging het natuurlijk en opvallend genoeg werd er in april door een groep anonieme lesbische vrouwen, in samenwerking met een Duitse organisatie (Skytravel24 uit Wiesbaden) ook een lastercampagne gestart middels een Europees persbericht. Vanaf begin 2009 werd in de media voorgespiegeld dat het festival in september op Lesbos door dat TravelWomen werd georganiseerd. Niets is minder waar want de werkelijke organisatie, Sappho Women, is Grieks. Een respectabele krant als de Volkskrant is zelfs zijdelings betrokken geraakt door de publicatie van een interview met de hoofdredacteur van de Zij Aan Zij, een maandblad voor lesbische vrouwen, waarin opnieuw dit valse beeld werd geschetst van de werkelijkheid. In juni intensiveerde de campagne van misleiding en manipulatie. Er werden zoals gezegd een persbericht uitgedeeld op Lesbos op 28 juni en wederom werden sociale én traditionele media ingezet. Het gewraakte persbericht is blijven circuleren onder de festivalgangers in september. De campagnes stonden onder aanvoering van anonieme groepen lesbische vrouwen in Nederland (de ‘Moraalprincessen’ op FaceBook en Hyves) en Lesbos (de ‘Lesbische Veteranen van Eressos’). De anonimiteit van de mensen achter deze groepen en publicaties was echter met wat spitten vrij eenvoudig te achterhalen totdat eerder deze week de FaceBook en Hyves groepen zonder toelichting verdwenen.

TravelWomen, het reisbureau in Utrecht, slaagde er dankzij deze campagne in Nederland én Griekenland in om Pink Pearls ook (tijdelijk) uit die markt te verdrijven. Opbrengst: naar schatting €150.000 aan omzet aan reizen en accomodatie in 2011 die niet meer verdeeld hoefde te worden over meerdere organisties. De omzetverwachting voor 2012 ligt aanmerkelijk hoger. Pink Pearls zag zich genoodzaakt om de geplande reis voor september dit jaar te annuleren om geen schade aan te richten aan het festival. De Grieken (Sappho Women) waren niet blij met deze onderbreking van de samenwerking maar wilden natuurlijk ook niet het slachtoffer worden van een zakelijke ruzie tussen organisaties in Nederland. De Zij Aan Zij, het eerder genoemde en toonaangevende blad voor lesbische vrouwen (hip, tolerant en modern) liet zich wederom eenvoudig voor het (zakelijke) karretje spannen en publiceerde in januari zelfs een insinuatie tegen Pink Pearls met betrekking tot de Garbo vrouwenfeesten. Niet met name genoemd natuurlijk, maar dat hoeft ook niet in de lesbische gemeenschap waar de meeste lezeressen natuurlijk heel goed weten wie er bedoeld wordt. Dat het blad daarmee de normale journalistieke praktijk aan de laars lapte is opvallend, dat het daarbij een middel werd in een criminele samenspanning is op zijn zachts gezegd naïef. Het blad is niet de enige organisatie die zich voor het karretje liet spannen. Zelfs bekende organisaties of hun kopstukken in de gay scene hebben zich gecompromitteerd door uitspraken en steunbetuigingen aan de Moraalprincessen groep op FaceBook en Hyves. Waaruit blijkt dat kritiekloos meegaan in een laster en roddelcircuit ook voor gretige en publiciteitsgerichte gays maar al te gewoon is. Zeker als er persoonlijk of bedrijfsmatig gewin aan de orde is. Immers, een blad moet gevuld en workshops moeten worden verkocht.

Inmiddels is er in Griekenland in de hoofdstad van Lesbos, Mytilini, een rechtszaak op de rol gezet rond deze maffia praktijken. De Nederlandse rechtszaak rond de lastercampagnes gericht op de organisatie van de feesten én de reizen naar Lesbos staat op stapel. De afgelopen negen maanden is de bewijslast voor de beide lastercampagnes bij elkaar gebracht. Het is een inmiddels juridisch sluitend verhaal. Wanneer de dagvaardingen de deur uit gaan is er grote kans dat er een schokgolfje door de lesbische gemeenschap zal gaan. Want wie had gedacht dat Nederlandse lesbische onderneemsters maffiose praktijken er op nahouden of zich daarin mee laten slepen? Wie had gedacht dat de lesbische ondernemers gemeenschap in Nederland dusdanig verziekt is dat er zelfs in het buitenland rechtszaken ontstaan. En wie had gedacht dat lesbische onderneemsters met zo weinig scrupules het eigen nest zouden bevuilen?

Binnenkort publiceer ik meer informatie over deze zaak. Het wachten is nu nog op de dagvaardingen en op de bewegingen van de betrokken organisaties in Griekenland en Nederland. Het trieste is natuurlijk dat de onderneemster uit het begin van dit verhaal, Annelies Hintjes, als de drijvende kracht achter Pink Pearls door de hele situatie gedwongen is om het juridische pad te kiezen uit zakelijk lijfsbehoud. Dat terwijl ze eigenlijk niets anders wou dan aansprekende feesten en mooie reizen voor lesbische vrouwen organiseren samen met Sappho Women, de Griekse organisatoren van de festivals in Skala Eressos. Dat lesbische vrouwen ervoor kiezen om commerciële belangen te bevechten door middel van ronduit illegale praktijken en anonieme lastercampagnes is wat mij betreft schokkend.

Alice Verheij © 2011

Verdere informatie:
www.sapphowomen.org
www.womensfestival.eu

www.pinkpearlsamsterdam.com

www.travelwomen.nl

www.facebook.com/travelpink.pearls
www.facebook.com/pinkpearlsamsterdam

www.facebook.com/pages/Travel-women/173279064268

www.facebook.com/event.php?eid=183667631649890

www.facebook.com/#!/sapphowomen

Alle bronnen en ondersteunende documenten inclusief derden verklaringen zijn bij de auteur voorhanden. Alice Verheij is onafhankelijke schrijfster, film maakster en journaliste en schrijft voor verschillende media onder andere binnen de LGBT gemeenschap inclusief Pink Pearls. 

TravelWomen heeft ondanks een verzoek daartoe zich onthouden van enige reactie.