Ying, yang and gender recognition in the Netherlands.

It’s another day like that… life swinging from sad to happy to sad to happy…

Today I learned that my income has decreased to an unmanageable level. Ruining many of the plans I have or at least making my life much more difficult. That, of course makes me sad. The good thing being that it also makes me angry about the dire situation I have been driven into. Well, I have a roof over my head and food to eat for most of the days. But that’s it. Still, it’s good enough for now.

The good news of today came from the government. The government? Yes! The government.

After many years of hardship the government decided to finalize the draft of the gender recognition act and have it send to the State Council for evaluation. When they agree, and let’s hope and pray they do so, a new law will finally replace the current law that is breaching a number of articles of the international Human Rights. The new law brings these changes once agreed by the parliament (let’s hope this time the government doesn’t fall before the law is brought to parliament):

  • a person can change legal gender without surgery (not applicable for me)
  • a person does not have to be sterilized as an effect of fore mentioned surgery (an old inhumane demand)
  • a person does not need to go to court to get that done. And experts statement suffices (I have that of course)
  • a person can just go to the municipality to have the changes made (which is a lot more affordable)

These four changes take away the barrier for me to get my legal status changed. I have been refusing that change because of the existence of that law and the effect of that on people like me. That law has ruined lives and part of my life. It is still an inhumane law that should never have existed and although it seems that it is being abolished at last it is a bloody disgrace that it has existed and politics has allowed it to exist for so long.

Anyway, in spite of the personal hardship I have to go through these days, this is great news. I have no idea how long the procedure at the State Council will take and how long it will take to push this law through parliament but I welcome the progress, I do not however expect that this will come in effect before 2013 due to normal legislative procedures in the Netherlands. Especially as the government seems to have listened to the arguments of organizations and people like me who responded to their call for feedback some time ago. The greatest disadvantages of the proposal that was at hand at that time have been jotted out. A good thing and worth a compliment.

So, and this is quite a unique thing for me to do, I call for a big hand of well meant applause for Minister Teeven and his people who are changing the world for transgenders in the Netherlands and for me personally for the better!

Alice © 2012

Here’s the Dutch language press statement from the government:

Kabinet wil meer erkenning voor transgenders

Persbericht | 02-03-2012

Mensen die transgender zijn, kunnen gemakkelijker de vermelding van het geslacht op hun geboorteakte laten wijzigen.

Zij hoeven niet langer eerst een operatie of een behandeling met hormonen te ondergaan om hun lichaam aan te passen aan het geslacht dat zij wensen. Ook vervalt de zogenoemde sterilisatie-eis. Die bepaalt dat transgenders onvruchtbaar moeten zijn, voordat de geboorteakte kan veranderen. Dit staat in een wetsvoorstel van staatssecretaris Teeven van Veiligheid en Justitie waarmee de ministerraad heeft ingestemd.

In de toekomst is het voldoende als een deskundige vaststelt dat de overtuiging van een transgender persoon blijvend van aard is. Met die verklaring kan de ambtenaar van de burgerlijke stand de vermelding van het geslacht in de akte van de geboorte wijzigen. Voor mensen die lichamelijk man of vrouw zijn, maar die er diep naar verlangen een persoon van het andere geslacht te zijn, betekent het schrappen van de vereisten van onvruchtbaarheid en van fysieke aanpassing aan het verlangde geslacht een ruimere erkenning van hun genderidentiteit. Verandering van het  geslacht in de geboorteakte werkt door in allerlei overheidsadministraties, zoals het GBA. Dat heeft gevolgen voor het paspoort,  andere reisdocumenten en school- en universiteitsdiploma’s.

Het kabinet verwacht dat transgender mensen beter in de samenleving zullen functioneren omdat belemmeringen worden weggenomen. Daarnaast hebben verschillende instanties als Human Rights Watch, het Comité van Ministers van de Raad van Europa en de Mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa voor de aanpassing geijverd. Internationaal is steeds meer het inzicht gegroeid dat wettelijke erkenning van de genderidentiteit van een persoon niet afhankelijk moet zijn van eisen als geslachtsoperaties of hormonale behandeling. Nederland sluit zich daarbij aan.

De ministerraad heeft ermee ingestemd het wetsvoorstel voor advies aan de Raad van State te zenden. De tekst van het wetsvoorstel en van het advies van de Raad van State worden openbaar bij indiening bij de Tweede Kamer.

Advertenties

Emancipatie en transgenders, een onmogelijkheid.

Al jaren irriteert het me mateloos. De naïviteit van ‘georganiseerd’ transgender Nederland als het gaat om de eigen emancipatie. Iedere keer opnieuw, gemiddeld zo’n vier keer per jaar, is er weer een onderzoek op poten gezet of wordt er weer eens geneuzeld over hoevel transen in welke varianten ons landje kent. Lekker belangrijk.

samenwerking met homoorganisaties:
ondergang van echte emancipatie

Lekker belangrijk vooral omdat als het om de onderwerpen die er voor transgenders – maakt me niet uit welke variant – wèl toe doen er over het gebrek aan ontwikkelingen en resultaten op het gebied van emancipatie een wel heel relaxte houding wordt aangenomen. Onderzoek van het CBS over de werkgelegenheid van transgenders? Klein tekstje op de website van het subsidierondpompende emancipatieclubje. Maar veel meer gebeurt er niet. Rapport van Human Rights Watch over transgenders in Nederland? Een presentatie en wat persberichten en dat was het dan weer. Geen verbeteringen in het vergoedingsenstelsel in de zorg omdat het kabinet het de moeite niet waard vindt? Een lam protestje en klaar zijn we weer. Tot het volgende media incidentje. Ondertussen wel vooral ‘constructief samenwerken met de homobeweging’ zodat er vooral veel geleuterd en weinig resultaat geboekt wordt.

Transgenderorganisaties in Nederland blinken uit door slapte, appelflauwte en reactief gedrag. Maar dat mag je niet zeggen hoor. Nee, laten we vooral lekker rustig blijven. Doorpitten en blij zijn met het zoveelste Nederlandse of Europese onderzoek om de situatie / problemen / zorg / werkgelegenheid en Joost mag weten wat al niet meer van transgenders te onderzoeken. Want onderzoeken zijn belangrijk. Toch? Want we weten het allemaal niet. Toch? En de cijfers zijn twijfelachtig. Toch?  Het gezegde ‘blij zijn met een dode mus’ wordt niet begrepen en zo duurt de jarenlange winterslaap van de transgender emancipatie is dit slapjanussenlandje voort.

Wat er niet gebeurt is verbetering van de zorg, afschaffing van beschamende discriminerende wetgeving en verbetering van de arbeismarkt positie van transgenders.

De argumenten tegen de veel te schaarse kritiek is dat Keulen en Aken niet op een dag gebouwd zijn, dat emancipatie decennia duurt en Joost mag het wederom weten wat voor flauwekul argumenten nog meer. Zolang er maar geen discussie ontstaat over de daadwerkelijk behaalde resultaten van de subsidie machine gestuurde belangenbehartiging en emancipatieclubjes. Nederland lijdt al jaren aan cijfer en onderzoek fetisjisme en de transgender gemeenschap doet dat op een inmiddels pathologische manier. Zozeer zelfs dat als er kritiek op wordt gegeven (al is het op het lamme Facebook) men in no time op de lange teentjes getrapt is. De kritikaster wordt als negatief bestempeld waarmee voorkomen wordt om op de argumenten in te gaan. Vluchten in de metadiscussie is bij de stuudjes en post acadeempjes die het transgender belangenbehartigingscircuit beheersen een stevig gewortelde strategie geworden. Tsja, het is maar waar je je centjes mee verdiend.

Wat mij betreft stoppen we met deze flauwekul. Trek die subsidies aan dat slome Transgender Netwerk Nederland maar gewoon in, onttrek de penningen aan het COC en kap de onderzoeksflauwekul van Movisie en Joost – daar is ie weer – mag weten wat voor onderzoeksgroepjes nog meer. Vergeet samenwerking tussen de homobeweging en transgender belangenbehartiging want veel verder dan wat slappe lippendienst komt het niet (lees daarvoor eerdere berichten over hoe bijvoorbeeld COC op de momenten dat het er op aankomt het erbij laat zitten als het om transgenderbelangen gaat).

Gooi dan dat geld op een hoop en steek dat in daadwerkelijke actie. In emancipatie op straat, in de media en in de samenleving. Geld voor positionering van die transgenders die wel in staat zijn om met een open en kritische blik naar de samenleving te kijken en de misstanden willen wegwerken. Geld voor werkgelegenheidsprojecten en ondersteuning van transgenders die ondanks de maatschappelijke tegenwerking zich uit de armoedeval en het maatschappelijk dal omhoog knokken. Want die belangenbehartiging is een wassen neus geplakt op mensen met lange tenen. Steun die mensen die niet meer accepteren dat de politiek indut en zich achter valse argumenten verschuilt zodat ze discriminatie overeind kunnen houden. Gebruik het geld om iets te DOEN!

Voor de transen met lange tenen die last van mijn tekst hebben een tip: koop veiligheidsschoenen.

Alice © 2012

Krak! (ofwel ‘Lawaai op Lesbos’ deel 3)

Het jaar is amper begonnen of mijn klomp is al gebroken…

Wat is er aan de hand / voet?

Wellicht herinnerd U, lieve lezer, zich mijn artikelen over de maffiose praktijken in de lesbische scene in Nederland. In die artikelen onthul ik hoe verschillende commerciële bedrijven van ondernemende lesbische dames samenspannen om een andere, even ondernemende lesbische dame, uit de markt te drukken. Voor de op relletjes beluste of nieuwsgierige lezers zijn die artikelen hier en hier te vinden.

Recent, op 6 januari, is tijdens mijn afwezigheid in Nepal het kort geding voor de rechtbank gekomen dat de benadeelde en uit de markt gedrukte onderneemster Annelies Hintjes heeft aangespannen tegen Travel Women. Een reisorganisator waarvan ik in mijn artikelen aangeef dat zij betrokken is bij het uit de markt drukken van Annelies Hintjes met haar bedrijf Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls Amsterdam). Uiteraard heb ik mijn artikelen conform de conventies voor zuivere journalistiek geschreven en de betreffende organisatie de mogelijkheid tot hoor-wederhoor geboden. Zij hebben daar geen gebruik van gemaakt. Sterker nog, ze hebben nooit enige reactie gegeven op mijn artikelen. Zwijgen als strategie omdat het nu eenmaal beter is om stil te zitten als je geschoren wordt. Iets was sommige lesbische dames wellicht niet zo goed begrijpen. Natuurlijk zijn mijn artikelen gebaseerd op degelijk onderzoek en meerdere bronnen, ieder die mij kent weet dat ik nogal veel waarde aan goede research hecht maar vervolgens niet schuw voor scherpe analyse en conclusies. Iets wat in mijn artikelen ook aan de orde is.

Wat schetste dan vandaag mijn verbazing? Nalezing van de pleitnota van de advocaat van de aangeklaagde partij (Travel Women dus) leert mij dat deze mij ijskoud beschuldigd in punt 11 van haar pleitnota van het samenwerken met mevrouw Hintjes in een hetze waarbij er sprake zou zijn van onwaarheden en agressiviteit. Zie hiervoor de hieronder bijgevoegde afbeelding. Een bewering die gedaan wordt door te verwijzen naar een bevriende journaliste. Welnu, dat kan niet anders dan mijn persoontje zijn aangezien ik inderdaad bevriend ben met mevr. Hintjes voor wie ik overigens columns schrijf én ik de enige ben die over dit onderwerp gepubliceerd heeft. De bewering van de betreffende advocaat Mr. Boele raakt echter kant nog wal. Sterker nog, het is een uitermate onkiese poging om een hetze vast te stellen waarbij gebruik wordt gemaakt van het feit dat ik gepubliceerd heb in het voordeel van het slachtoffer van een uitgebreide en schadelijke lastercampagne binnen de scene aangericht door de partij die zij verdedigd. Hilarisch genoeg wordt er overigens verwezen naar een tekst die niet eens van mijn hand is waarmee al duidelijk is dat deze advocaat niet bijzonder talentvol is als het gaat om goed onderzoek.

En dus breekt mijn klomp. Allereerst omdat een advocaat zich verlaagd om zonder vrouw en paard te noemen een beschuldiging te uitten die alleen naar mij herleid kan worden waarbij die beschuldiging niet bewezen wordt, niet onderbouwd wordt en nadrukkelijk vals is. Advocaten en leugens kennen zoals bekend vaak een gelukkig huwelijk dus echt verbaasd kan ik er niet van zijn overigens.

Wel verbaasd ben ik over de aard van de verdediging van deze advocaat die in haar pleitnota het presteert om de beklaagde naar voren te schuiven als het slachtoffer van een hetze waarbij op grond van de feiten die beklaagde zelf een motor is geweest achter een bedrijfsvernietigende lastercampagne tegen een concurrent in de markt van lesbische vrouwenreizen naar Lesbos. Het is de bekende omkeertruc die toegepast wordt. Maak de beklaagde slachtoffer, gebruik daarvoor desnoods valse beweringen en afleidingsmanoeuvres en hoop dan dat de betreffende rechter er instinkt.

Wat een walgelijke vertoning!

De werkelijkheid is dat in dit geval het katje dermate in het nauw gedreven lijkt te zijn dat er rare sprongen worden gemaakt. Dat die sprongen dan ook nog eens zo amateuristisch worden uitgevoerd dat er grove sprongfouten worden gemaakt (verwijzen naar een niet door mij geschreven tekst) is niet alleen triest maar vooral ook hilarisch. Een wanvertoning voor het nobele beroep van advocaat en een schandelijke houding in het kader van zuivere procesvoering.

Enfin, nu maar hopen dat de betreffende rechter zich geen rad voor ogen laat draaien. Uitspraak in de zaak Hintjes versus Travel Women vindt plaats op 20 januari aanstaande. Telefonisch helaas. Ik had een zitting wel gewaardeerd, al is het maar om weer eens een leuk artikeltje aan de maffia praktijken in lesboland te wijden.

O, nog even dit voor mevrouw Boele, de avocaat in kwestie: gaat U mij nu aanklagen? En wat die Franc Craanen van de Zij Aan Zij nu aan de kant van de beklaagde in de rechtszaal deed is mij een raadsel. Misschien vaststellen wat er precies in zijn blaadje gerectificeerd moet gaan worden?

Alice © 2012

Hillary Clinton on LGBT rights at the UN in Geneva.

Mrs. Hillary Clinton gave an already historical speech at the United Nations in Geneva in the week running up to International Human rights Day on December 10. This is the video and the transcript of the speech. Read it, spread the word, advocate for LGBT rights!

The following is a transcript of Secretary of State Hillary Clinton’s Human Rights Day speech, delivered today in Geneva. Text posted with permission from the White House Office of Communications:

Good evening, and let me express my deep honor and pleasure at being here. I want to thank Director General Tokayev and Ms. Wyden along with other ministers, ambassadors, excellencies, and UN partners. This weekend, we will celebrate Human Rights Day, the anniversary of one of the great accomplishments of the last century. 

Beginning in 1947, delegates from six continents devoted themselves to drafting a declaration that would enshrine the fundamental rights and freedoms of people everywhere. In the aftermath of World War II, many nations pressed for a statement of this kind to help ensure that we would prevent future atrocities and protect the inherent humanity and dignity of all people. And so the delegates went to work. They discussed, they wrote, they revisited, revised, rewrote, for thousands of hours. And they incorporated suggestions and revisions from governments, organizations, and individuals around the world. 

At three o’clock in the morning on December 10th, 1948, after nearly two years of drafting and one last long night of debate, the president of the UN General Assembly called for a vote on the final text. Forty-eight nations voted in favor; eight abstained; none dissented. And the Universal Declaration of Human Rights was adopted. It proclaims a simple, powerful idea: All human beings are born free and equal in dignity and rights. And with the declaration, it was made clear that rights are not conferred by government; they are the birthright of all people. It does not matter what country we live in, who our leaders are, or even who we are. Because we are human, we therefore have rights. And because we have rights, governments are bound to protect them. 

In the 63 years since the declaration was adopted, many nations have made great progress in making human rights a human reality. Step by step, barriers that once prevented people from enjoying the full measure of liberty, the full experience of dignity, and the full benefits of humanity have fallen away. In many places, racist laws have been repealed, legal and social practices that relegated women to second-class status have been abolished, the ability of religious minorities to practice their faith freely has been secured. 

In most cases, this progress was not easily won. People fought and organized and campaigned in public squares and private spaces to change not only laws, but hearts and minds. And thanks to that work of generations, for millions of individuals whose lives were once narrowed by injustice, they are now able to live more freely and to participate more fully in the political, economic, and social lives of their communities. 

Now, there is still, as you all know, much more to be done to secure that commitment, that reality, and progress for all people. Today, I want to talk about the work we have left to do to protect one group of people whose human rights are still denied in too many parts of the world today. In many ways, they are an invisible minority. They are arrested, beaten, terrorized, even executed. Many are treated with contempt and violence by their fellow citizens while authorities empowered to protect them look the other way or, too often, even join in the abuse. They are denied opportunities to work and learn, driven from their homes and countries, and forced to suppress or deny who they are to protect themselves from harm. 

I am talking about gay, lesbian, bisexual, and transgender people, human beings born free and given bestowed equality and dignity, who have a right to claim that, which is now one of the remaining human rights challenges of our time. I speak about this subject knowing that my own country’s record on human rights for gay people is far from perfect. Until 2003, it was still a crime in parts of our country. Many LGBT Americans have endured violence and harassment in their own lives, and for some, including many young people, bullying and exclusion are daily experiences. So we, like all nations, have more work to do to protect human rights at home. 

Now, raising this issue, I know, is sensitive for many people and that the obstacles standing in the way of protecting the human rights of LGBT people rest on deeply held personal, political, cultural, and religious beliefs. So I come here before you with respect, understanding, and humility. Even though progress on this front is not easy, we cannot delay acting. So in that spirit, I want to talk about the difficult and important issues we must address together to reach a global consensus that recognizes the human rights of LGBT citizens everywhere. 

The first issue goes to the heart of the matter. Some have suggested that gay rights and human rights are separate and distinct; but, in fact, they are one and the same. Now, of course, 60 years ago, the governments that drafted and passed the Universal Declaration of Human Rights were not thinking about how it applied to the LGBT community. They also weren’t thinking about how it applied to indigenous people or children or people with disabilities or other marginalized groups. Yet in the past 60 years, we have come to recognize that members of these groups are entitled to the full measure of dignity and rights, because, like all people, they share a common humanity.

This recognition did not occur all at once. It evolved over time. And as it did, we understood that we were honoring rights that people always had, rather than creating new or special rights for them. Like being a woman, like being a racial, religious, tribal, or ethnic minority, being LGBT does not make you less human. And that is why gay rights are human rights, and human rights are gay rights. 

It is violation of human rights when people are beaten or killed because of their sexual orientation, or because they do not conform to cultural norms about how men and women should look or behave. It is a violation of human rights when governments declare it illegal to be gay, or allow those who harm gay people to go unpunished. It is a violation of human rights when lesbian or transgendered women are subjected to so-called corrective rape, or forcibly subjected to hormone treatments, or when people are murdered after public calls for violence toward gays, or when they are forced to flee their nations and seek asylum in other lands to save their lives. And it is a violation of human rights when life-saving care is withheld from people because they are gay, or equal access to justice is denied to people because they are gay, or public spaces are out of bounds to people because they are gay. No matter what we look like, where we come from, or who we are, we are all equally entitled to our human rights and dignity.

The second issue is a question of whether homosexuality arises from a particular part of the world. Some seem to believe it is a Western phenomenon, and therefore people outside the West have grounds to reject it. Well, in reality, gay people are born into and belong to every society in the world. They are all ages, all races, all faiths; they are doctors and teachers, farmers and bankers, soldiers and athletes; and whether we know it, or whether we acknowledge it, they are our family, our friends, and our neighbors.

Being gay is not a Western invention; it is a human reality. And protecting the human rights of all people, gay or straight, is not something that only Western governments do. South Africa’s constitution, written in the aftermath of Apartheid, protects the equality of all citizens, including gay people. In Colombia and Argentina, the rights of gays are also legally protected. In Nepal, the supreme court has ruled that equal rights apply to LGBT citizens. The Government of Mongolia has committed to pursue new legislation that will tackle anti-gay discrimination.

Now, some worry that protecting the human rights of the LGBT community is a luxury that only wealthy nations can afford. But in fact, in all countries, there are costs to not protecting these rights, in both gay and straight lives lost to disease and violence, and the silencing of voices and views that would strengthen communities, in ideas never pursued by entrepreneurs who happen to be gay. Costs are incurred whenever any group is treated as lesser or the other, whether they are women, racial, or religious minorities, or the LGBT. Former President Mogae of Botswana pointed out recently that for as long as LGBT people are kept in the shadows, there cannot be an effective public health program to tackle HIV and AIDS. Well, that holds true for other challenges as well. 

The third, and perhaps most challenging, issue arises when people cite religious or cultural values as a reason to violate or not to protect the human rights of LGBT citizens. This is not unlike the justification offered for violent practices towards women like honor killings, widow burning, or female genital mutilation. Some people still defend those practices as part of a cultural tradition. But violence toward women isn’t cultural; it’s criminal. Likewise with slavery, what was once justified as sanctioned by God is now properly reviled as an unconscionable violation of human rights. 

In each of these cases, we came to learn that no practice or tradition trumps the human rights that belong to all of us. And this holds true for inflicting violence on LGBT people, criminalizing their status or behavior, expelling them from their families and communities, or tacitly or explicitly accepting their killing.

Of course, it bears noting that rarely are cultural and religious traditions and teachings actually in conflict with the protection of human rights. Indeed, our religion and our culture are sources of compassion and inspiration toward our fellow human beings. It was not only those who’ve justified slavery who leaned on religion, it was also those who sought to abolish it. And let us keep in mind that our commitments to protect the freedom of religion and to defend the dignity of LGBT people emanate from a common source. For many of us, religious belief and practice is a vital source of meaning and identity, and fundamental to who we are as people. And likewise, for most of us, the bonds of love and family that we forge are also vital sources of meaning and identity. And caring for others is an expression of what it means to be fully human. It is because the human experience is universal that human rights are universal and cut across all religions and cultures.

The fourth issue is what history teaches us about how we make progress towards rights for all. Progress starts with honest discussion. Now, there are some who say and believe that all gay people are pedophiles, that homosexuality is a disease that can be caught or cured, or that gays recruit others to become gay. Well, these notions are simply not true. They are also unlikely to disappear if those who promote or accept them are dismissed out of hand rather than invited to share their fears and concerns. No one has ever abandoned a belief because he was forced to do so.

Universal human rights include freedom of expression and freedom of belief, even if our words or beliefs denigrate the humanity of others. Yet, while we are each free to believe whatever we choose, we cannot do whatever we choose, not in a world where we protect the human rights of all. 

Reaching understanding of these issues takes more than speech. It does take a conversation. In fact, it takes a constellation of conversations in places big and small. And it takes a willingness to see stark differences in belief as a reason to begin the conversation, not to avoid it. 

But progress comes from changes in laws. In many places, including my own country, legal protections have preceded, not followed, broader recognition of rights. Laws have a teaching effect. Laws that discriminate validate other kinds of discrimination. Laws that require equal protections reinforce the moral imperative of equality. And practically speaking, it is often the case that laws must change before fears about change dissipate.

Many in my country thought that President Truman was making a grave error when he ordered the racial desegregation of our military. They argued that it would undermine unit cohesion. And it wasn’t until he went ahead and did it that we saw how it strengthened our social fabric in ways even the supporters of the policy could not foresee. Likewise, some worried in my country that the repeal of “Don’t Ask, Don’t Tell” would have a negative effect on our armed forces. Now, the Marine Corps Commandant, who was one of the strongest voices against the repeal, says that his concerns were unfounded and that the Marines have embraced the change.

Finally, progress comes from being willing to walk a mile in someone else’s shoes. We need to ask ourselves, “How would it feel if it were a crime to love the person I love? How would it feel to be discriminated against for something about myself that I cannot change?” This challenge applies to all of us as we reflect upon deeply held beliefs, as we work to embrace tolerance and respect for the dignity of all persons, and as we engage humbly with those with whom we disagree in the hope of creating greater understanding.

A fifth and final question is how we do our part to bring the world to embrace human rights for all people including LGBT people. Yes, LGBT people must help lead this effort, as so many of you are. Their knowledge and experiences are invaluable and their courage inspirational. We know the names of brave LGBT activists who have literally given their lives for this cause, and there are many more whose names we will never know. But often those who are denied rights are least empowered to bring about the changes they seek. Acting alone, minorities can never achieve the majorities necessary for political change. 

So when any part of humanity is sidelined, the rest of us cannot sit on the sidelines. Every time a barrier to progress has fallen, it has taken a cooperative effort from those on both sides of the barrier. In the fight for women’s rights, the support of men remains crucial. The fight for racial equality has relied on contributions from people of all races. Combating Islamaphobia or anti-Semitism is a task for people of all faiths. And the same is true with this struggle for equality.

Conversely, when we see denials and abuses of human rights and fail to act, that sends the message to those deniers and abusers that they won’t suffer any consequences for their actions, and so they carry on. But when we do act, we send a powerful moral message. Right here in Geneva, the international community acted this year to strengthen a global consensus around the human rights of LGBT people. At the Human Rights Council in March, 85 countries from all regions supported a statement calling for an end to criminalization and violence against people because of their sexual orientation and gender identity. 

At the following session of the Council in June, South Africa took the lead on a resolution about violence against LGBT people. The delegation from South Africa spoke eloquently about their own experience and struggle for human equality and its indivisibility. When the measure passed, it became the first-ever UN resolution recognizing the human rights of gay people worldwide. In the Organization of American States this year, the Inter-American Commission on Human Rights created a unit on the rights of LGBT people, a step toward what we hope will be the creation of a special rapporteur.

Now, we must go further and work here and in every region of the world to galvanize more support for the human rights of the LGBT community. To the leaders of those countries where people are jailed, beaten, or executed for being gay, I ask you to consider this: Leadership, by definition, means being out in front of your people when it is called for. It means standing up for the dignity of all your citizens and persuading your people to do the same. It also means ensuring that all citizens are treated as equals under your laws, because let me be clear – I am not saying that gay people can’t or don’t commit crimes. They can and they do, just like straight people. And when they do, they should be held accountable, but it should never be a crime to be gay. 

And to people of all nations, I say supporting human rights is your responsibility too. The lives of gay people are shaped not only by laws, but by the treatment they receive every day from their families, from their neighbors. Eleanor Roosevelt, who did so much to advance human rights worldwide, said that these rights begin in the small places close to home – the streets where people live, the schools they attend, the factories, farms, and offices where they work. These places are your domain. The actions you take, the ideals that you advocate, can determine whether human rights flourish where you are.

And finally, to LGBT men and women worldwide, let me say this: Wherever you live and whatever the circumstances of your life, whether you are connected to a network of support or feel isolated and vulnerable, please know that you are not alone. People around the globe are working hard to support you and to bring an end to the injustices and dangers you face. That is certainly true for my country. And you have an ally in the United States of America and you have millions of friends among the American people.

The Obama Administration defends the human rights of LGBT people as part of our comprehensive human rights policy and as a priority of our foreign policy. In our embassies, our diplomats are raising concerns about specific cases and laws, and working with a range of partners to strengthen human rights protections for all. In Washington, we have created a task force at the State Department to support and coordinate this work. And in the coming months, we will provide every embassy with a toolkit to help improve their efforts. And we have created a program that offers emergency support to defenders of human rights for LGBT people. 

This morning, back in Washington, President Obama put into place the first U.S. Government strategy dedicated to combating human rights abuses against LGBT persons abroad. Building on efforts already underway at the State Department and across the government, the President has directed all U.S. Government agencies engaged overseas to combat the criminalization of LGBT status and conduct, to enhance efforts to protect vulnerable LGBT refugees and asylum seekers, to ensure that our foreign assistance promotes the protection of LGBT rights, to enlist international organizations in the fight against discrimination, and to respond swiftly to abuses against LGBT persons.

I am also pleased to announce that we are launching a new Global Equality Fund that will support the work of civil society organizations working on these issues around the world. This fund will help them record facts so they can target their advocacy, learn how to use the law as a tool, manage their budgets, train their staffs, and forge partnerships with women’s organizations and other human rights groups. We have committed more than $3 million to start this fund, and we have hope that others will join us in supporting it. 

The women and men who advocate for human rights for the LGBT community in hostile places, some of whom are here today with us, are brave and dedicated, and deserve all the help we can give them. We know the road ahead will not be easy. A great deal of work lies before us. But many of us have seen firsthand how quickly change can come. In our lifetimes, attitudes toward gay people in many places have been transformed. Many people, including myself, have experienced a deepening of our own convictions on this topic over the years, as we have devoted more thought to it, engaged in dialogues and debates, and established personal and professional relationships with people who are gay. 

This evolution is evident in many places. To highlight one example, the Delhi High Court decriminalized homosexuality in India two years ago, writing, and I quote, “If there is one tenet that can be said to be an underlying theme of the Indian constitution, it is inclusiveness.” There is little doubt in my mind that support for LGBT human rights will continue to climb. Because for many young people, this is simple: All people deserve to be treated with dignity and have their human rights respected, no matter who they are or whom they love. 

There is a phrase that people in the United States invoke when urging others to support human rights: “Be on the right side of history.” The story of the United States is the story of a nation that has repeatedly grappled with intolerance and inequality. We fought a brutal civil war over slavery. People from coast to coast joined in campaigns to recognize the rights of women, indigenous peoples, racial minorities, children, people with disabilities, immigrants, workers, and on and on. And the march toward equality and justice has continued. Those who advocate for expanding the circle of human rights were and are on the right side of history, and history honors them. Those who tried to constrict human rights were wrong, and history reflects that as well.

I know that the thoughts I’ve shared today involve questions on which opinions are still evolving. As it has happened so many times before, opinion will converge once again with the truth, the immutable truth, that all persons are created free and equal in dignity and rights. We are called once more to make real the words of the Universal Declaration. Let us answer that call. Let us be on the right side of history, for our people, our nations, and future generations, whose lives will be shaped by the work we do today. I come before you with great hope and confidence that no matter how long the road ahead, we will travel it successfully together. Thank you very much.

(Toch niet zo) stomme homo’s… maar wel flauwe lesbo’s.

Naschrift:
Vera is op haar tenen getrapt. Ze is niet mutserig, geen minkukel en geen ignorent trutje. Volgens zichzelf. Ach. Henk Krol daarentegen begrijpt het wel en wijst me op zijn weblog en met name op zijn blogje van vóór de uitzending van PenW.

Kijk, het eerste is vooral grappig want er kan iemand even niet tegen een zuidwester stormpje. Jammer dan. En het tweede vind ik dus portief. Blijkt dus dat nu uitgerekend Henk Krol op zijn weblog nog voor de uitzending van PenW juist wèl de situatie van transgenders in één mooie adem noemde met zijn pleidooi voor een koerswijziging van de homobeweging. Dat in tegenstelling tot nu juist Vera Bergkamp die dat dus naliet op het moment dat ze dat nadrukkelijk niet had mogen nalaten. En daarmee van mij een redelijk harde veeg uit de potten kreeg.

Waarmee de kritiek van Vera in een interessant daglicht komt te staan. Ofwel: hoe een ‘voorvechtster’ dus eigenlijk onterecht kritiek heeft op een ander maar het er zelf lelijk bij laat zitten en er vervolgens niet tegen kan daarop verbaal aangepakt te worden. Maar eh Henk… chapeau!
En dan nu het vervolg Henk…, wordt het geen tijd voor de Gay Krant om het stokje over te nemen en een stevig artikel aan de positie van transgenders te besteden? Liefst met transmannen in de hoofdrol? Ik daag je – met een brede glimlach – toe uit!

Wat rest is dat ik Henk sportief vind en Vera niet. Ach, het kan verkeren. Wat ook rest is dat voor diegenen die vinden dat ik soms te ver ga in het verbaal onderuit schoffelen van ego’s het erg jammer is want de kans dat ik me daar ook maar iets van aantrek zo ongeveer nul comma nul is. Als schrijfster eigen ik me dat recht gewoon toe, net als andere schrijvers en polemisten in Nederland. En kan iemand er niet tegen? Dan lees je het toch gewoon niet. I simply don’t give a damn!

Ik ga er even een paar weken van tussen om te voorkomen dat ik na die idiote Katholiek in soepjurk die me al irriteerde over ga tot een massamoord op kerstmannen. En in januari ben ik weer terug. Mocht iemand iets stoms doen wees dan gewaarschuwd: ik vreet je verbaal op met huid en haar… en dat terwijl ik toch eigenlijk best heel lief ben. Aan alle homo- en transhaters: steek veel vuurwerk af, laat het te laat los en verlies een paar handen…

— en dan nu mijn oorspronkelijke artikeltje —

Ik zeg het niet snel en ik schrijf het zelden of nooit. Maar ze zijn er, stomme homo’s en mutserige lesbiënnes.

Als voorafje: ik ben zelf nogal lesbisch zal ik maar zeggen dus ik veeg hier in het eigen nest.

Goed dan, daar gaat ie. Eergisterenavond. Pauw en Witteman. Ik heb niet gekeken en vandaar dat ik nu pas mijn te berge gerezen haren verbaal platstrijk en dat niet een dagje eerder heb gedaan. Uitzending gemist kwam op mijn weg nadat een Facebook linkje van iemand in mijn vriendjes / vriendinnetjes / vriendandersjes lijstje bij mijn iPad naar boven popte. En dus heb ik wel gekeken, op zijn cyberspace’ dus. Henk Krol, je weet wel die grote vent van de Gay Krant die voor zijn mannen goede zaken gedaan heeft en Vera Bergkamp, charmant en krachtig als altijd als voorzitter van het COC aan tafel. In gesprek. Een gesprek waarin Pauw niet zoveel vraagt, die heeft niet zoveel ruimte bovenin voor homo’s met die 200 vrouwen van hem dus vooral Witteman die de voorzetjes geeft.

Henk heeft iets raars gezegd namelijk. En als je als homovoorman iets raars zegt kom je bij PenW op TV. Dàt hebben ze in ieder geval bereikt in vijftig jaar emancipatie. Henk vindt dat de homobeweging wel kan stoppen. De strijd is gestreden, de wetten zijn aangepast, de maatschappij weet het nu wel en verdomd Henk, je hebt helemaal gelijk. Voor homomannen dan wel te verstaan. Mooie Vera is het er natuurlijk niet mee eens. Want er is nog veel niet goed en daar rollen de mantras van de lesbische vrouwen die een kind willen en de verplichte voorlichting op scholen samen met de weigerambtenaren vlotjes over de buis.

En dan ontspoort het. Henk heeft gezegd dat het wel geregeld is met die wetten en tot mijn ontsteltenis bevestigd Vera dat met zoveel woorden. Het zijn inderdaad andere zaken dan wetgeving die nu aan de beurt zijn.

En ik ontplof. Met een doodsklap.

Wàt zegt Vera? Wàt beweerd die Krol? Het is wel geregeld met die wetgeving? COC Vera, die dondersgoed weet dat er een vreselijk slecht wetsvoorstel bij meneer Teeven op het bureau ligt om de juridische geslachtswijziging van transgenders te regelen?
Kijk dat Krol dat niet weet of wil weten of vergeet is één ding. De homomannen van de Gay krant heb ik niet kunnen betrappen op al teveel aandacht voor transgenders. Maar Vera, meis, toe nou. Het COC. Kom op zeg. Jullie roepen toch zo graag dat je LGBT belangen dient? Dus inclusief de T van transgender? Jullie doen toch allerlei dingen binnen de gemeenschap waarbij die T telkens genoemd (maar overigens zelden serieus ingevuld of van fondsen voorzien) wordt? Of is het zo dat alles uitbesteed is naar het Transgender Netwerk Nederland inclusief een stukkie budget en je dus maar gewoon helemaal niet aan die verdomde wetgeving voor transgenders denkt?

Sterker: je maakt het erger. Je wijst er op dat er een tweede emancipatiegolf aan de orde is. Voorbij de discriminerende wetgeving want die is er niet meer. Het gaat om de uitvoering van die wetten nu. Het gaat om de weigerambtenaren. Dat er in tegenstelling tot Henk’s en jouw stelling dat er geen problemen op wetgevingsgebied zijn een schandelijk slecht wetsvoorstel NOG STEEDS op het bureau ligt te verstoffen, dat het daar alweer ene tijdje ligt, dat het niet deugd, dat die wet nadrukkelijk in strijd is met de mensenrechten, dat dit al kabinetsperioden vertraagd en doorgeschoven wordt en dat er tienduizenden mensen zijn die daar elke dag last van hebben, dàt noem je niet. Je laat het moment passeren, je denkt niet eens aan die transgenders die wel door het COC genoemd worden in de eigen positionering want je kunt er zo fijn contributie bij heffen.

Je haakt niet in, je meldt niet dat er knullige onderzoeken gedaan worden door de overheid waarin naar de bekende weg gevraagd wordt voor de zoveelste keer want zolang er onderzocht wordt hoeft die overheid niets te doen. Je laat de boel liggen. Wat mij betreft laat je daarmee je transgender broers, zussen en tusseninnen in de hoek liggen. Je steelt zelfs de mogelijkheid van een prikje om die wet te verbeteren. En daardoor marginaliseer je vrolijk mee. En het aller allerergste Vera, is dat je je er niet eens van bewust was. Want als je je dat wel was dan zou je je nog veel harder moeten schamen.

Wat mij betreft Vera: het COC, weg ermee! en neem en passant die Gay krant ook maar mee!
Want mensen als ik, trangenders (hetero of niet), hebben niks aan jullie als je het er bij laat zitten. 

Kom ook alsjeblieft niet met een sorry of zo er is immers een geloofwaardigheidsprobleempje dat je beter maar eerst kunt oplossen. Een telefoontje naar Teeven heb ik liever. Of die al klaar is met broeden en of het ei inmiddels een beter ei is dan wat we hebben gelezen deze zomer. En doe maar liever niet meer alsof jij en het COC écht een lor geven om transgenders. Dat is nu té ongeloofwaardig en geloof me, eens loopt de druppel over. Ook bij ons.

Alice © 2011
Transgender activist

Einde van een (b)lad relatie.

Ik heb niet veel abonnementen op bladen of kranten. Ik ben niet zo’n bladenmens. Als ik een abonnement heb is dat eigenlijk een compliment voor de makers omdat het blad dan bij mij past. Ik kan me dan blijkbaar vinden in de inhoud, de vormgeving, de ideeën en idealiter in een combinatie van die drie. En nu heb ik dus weer een abonnement minder.

Enige jaren geleden, nadat mijn leven een beslissende wending had genomen, kwam ik er na een tijdje achter ook nog lesbisch te zijn. Ik heb in de afgelopen jaren een paar vriendinnen maar ook een vriend gehad waarbij het laatste toch wel erg tegen mijn eigen seksuele voorkeur in ging. En dus heb ik me jaren terug in het lesbisch uitgaansleventje gestort en heb ik zelfs een abonnement genomen op het belangrijkste (en enige) Nederlandstalige lesbische maandblad. In die tijd nog een wat kneuterig blaadje dat niet uitblonk door flitsende vormgeving en hormonaal onrustige inhoud. Niet hip, niet hitsig maar wel gericht op de doelgroep. Het was een leuk blad.

Nu is de ellende van bladenmakers dat het nooit goed is. Het moet na een tijdje weer he-le-maal anders. Groter, dikker, glimmender, flitsender, hipper en in sommige gevallen internationaler. De makke in de professioneel niet zo zelfverzekerde lesbische sector is dat er dan naar kerels gekeken wordt. Het moet gaan zoals die kerels het weten te doen. De gay krant is een redelijk stevig blad geworden dat er niet voor schuwt geëngageerd te zijn. En dus werd er een mannelijke hoofdredacteur ingehuurd om het blad op te stuwen in de vaart der Amazones volken. En het moet gezegd, het blad onderging een ongehoorde facelift. Een make over van jewelste. Het is inmiddels een visueel fraaie glossy met mooie hippe meiden er in en geen onderwerp wordt geschuwd zolang het maar gaat over uitgaan, sex en feromonen. Doodsaai dus. Want het blad heeft zich afgekeerd van de doelgroep en is een in-crowd blad geworden van vlotte, hippe en vooral jonge sexy lesbo’s. Veel lawaai, veel geleuter, veel uitgaan, veel interviews met weer het zoveelste min of meer bekende stijlicoon.

Binnen het klein(zielig)e lesbische wereldje zijn er die op schoot gekropen zijn bij de-man-achter-het-blad. Zozeer dat je zou denken dat ze maar beter kunnen trouwen met hem. De sociale media worden al maanden bedolven onder meer dan klef gedoe tussen hoofdredacteur en die lieve schatten van een geweldige meiden in het fantastische dreamteam. Die overigens allemaal gewoon plat belang hebben bij een bevriend blad want dan kan je toch gemakkelijk in de publiciteit komen en dat is weer goed voor de zaken, nietwaar? En de-man-van-het-blad leeft in de illusie dat al die leuke lesbische vrouwen helemaal gek op hem zijn en dat na het veroveren van de lesbische bladenmarkt in Nederland de rest van de lesbische wereld zich maar beter snel aan zijn voeten kan werpen. Ach. De ‘Zij aan Zij’ is verworden tot een ‘Zij aan zijn zij’, met een slogan als ‘THIS=US’ gaat het hem niet worden. Want ik bepaal liever zelf wat ik ben. ‘This is me’ bevalt me toch echt beter.

Het is inmiddels allang niet meer een blad voor alle lesbische vrouwen. Een testje bij een aantal andere lesbische vrouwen, nota bene jonger dan ik, leverde op dat ze er geen bal aan vonden. Ze herkenden zich er niet in. Net als ik dus. Want dat is het probleem inmiddels: het lijkt wel of het gaat over een andere wereld en niet over de wereld van lesbische vrouwen die ik ken. Het blad straalt uit dat het alleen interesse heeft in mooie, super vrouwelijke, o zo trendy en sexy vrouwen die vooral interesse hebben in vier zaken: uitgaan, sex, mode en hoe zwaar die coming out was. Saaier is niet mogelijk. Het is jammer genoeg ook een vooral Amsterdams blaadje geworden, niet verwonderlijk met een Amsterdamse hoofdredacteur en een dominante lesbische scène in die stad. Alsof de rest van Nederland niet bestaat. Nou ja Utrecht mag ook nog mee doen geloof ik.


Toch leuker? Diva, the leading lesbian glossy. 

De lol is er af maar ik ben een loyaal mens en ben dus al twee jaar abonnee van het blad zonder dat ik het nog serieus lees. Verder dan doorbladeren en op de stapel in de hoek gooien of in permanente leesleen geven komt het inmiddels al lang niet meer. Daarbij komt dat er een paar maal discussies hebben plaatsgevonden over structurele aandacht voor transvrouwen die eindigden met de opmerking dat echt structurele aandacht zou leiden tot krimp van het abonneebestand. Vanaf die opmerking uit de mond van de hoofdredacteur is het niet meer mijn blad. Want ik hoor niet tot de doelgroep.

En vandaag viel de bijl. Een email nieuwsbrief met precies die tekst die ervoor zorgt dat zelfs ik afhaak. Het blad is nu gekocht door de hoofdredacteur. Het enige lesbische blad ter wereld dat niet alleen hoofdredactioneel gerund wordt door een man maar ook nog eigendom van die man is. Doe maar niet denk ik dan. Zeker niet met teksten als:

“Stoerder, vrouwelijker, dikker, moderner, interessanter, meer diepgravend, heftiger, ernstiger, luchtiger, pittiger, meer divers en vooral lesBischer.”

Nee, het wordt einde oefening. Want de hoofdredacteur / eigenaar wil de wereld veroveren. Groter, dikker, internationaler, het grootste lesbische blad van de wereld. De hoogmoed kan niet ernstiger wat mij betreft. Want net als zoveel andere lesbische vrouwen zit ik helemaal niet te wachten op groter, dikker (typische fallische mannentermen) en internationaler. Het klinkt mij teveel als een wedstrijdje verplassen met bladen als Diva dat al heel lang het lijfblad in Engeland is en ook uitblinkt door hitsigheid trouwens.

Ik wil een leuk, klein, mooi gemaakt, sympathiek, aardig, boeiend, interessant en verantwoord blad voor alle lesbische vrouwen. Ook voor transvrouwen die lesbisch zijn dus. En dat is nu precies wat er niet gebeurt met de Zij Aan Zij. Het voordeel van deze rare beweging van wat eens een lesbisch blad was is dat er wellicht weer wat ruimte ontstaat in bladenland. Voor dat leuke, kleine, mooi gemaakte, sympathieke, aardige boeiende, interessante en verantwoorde lesbische blad.

Dus, sorry Franc, het is over. We gaan uit elkaar. Ik geef je (blad) de bons. Je bent me toch te mannelijk. Au revoir.

Alice © 2011

The perils of investigative journalism within the lesbian community.

A while ago I reported about criminal campaigning within the lesbian scene in the Netherlands and beyond. I wrote about how a group of anonymous – but with some effort traceable – people with a business interest tried with some degree of success to slander against some businesses in the Netherlands and Greece. In that article I unveiled the dark truth about some corners of the lesbian community where criminal practices prevail over healthy competition and a free market.

I wrote about a slanderous press statement made by that specific anonymous group and the all to obvious and documented link with a specific company in Germany. If anyone doubts this, here’s a quote, an excerpt from that press statement which literally names that company and the name of their CEO as the contentwise responsible party for that press statement. Mind you, the email with this statement was send from that companies email address according to the metadata from the extended email header which in numerous legal cases is rendered as solid evidence concerning the identification of the sending party. Also, there is written statement by third parties that the press statement was handed over to people from the lesbian community on Lesbos and beyond. Here’s the excerpt:

“The decision to publish in Germany was made in order to be subject to the jurisdiction and liberal German press (media) law. Every day, many Europeans are informed by the media and the liberal press about abuse of authority and corruption of Greeks. Among other things, we were threatened twice by Sappho Travel and exactly this case was brought to our attention: “We know how to defend ourselves (being Greeks) in our own country and you are just a foreigner.” For the purposes of German press (media) law, editorial responsibility is held by Skytravel24 GmbH (registered in accordance with German law under HRB 17896 in Wiesbaden), represented by CEO Natascha Hassel.” 

As a journalist I acknowledge freedom of press but the press statement I am referring to and from which the above closing quote comes is a flatout slandering statement accusing companies and individuals of deception, threats and much more without presenting any proof. It is also a blunt statement of German hatred and prejudice against Greece and the Greeks, their own target market. How curious and how inappropriate, especially in this year. But even more important is that this very quote proves the intent to harm others by the press statement. As if they were hiding behind press freedom. All of  this makes the happenings of today all the more ludicrous as it is that same press freedom they now seem to be attacking. Now how will that look in court?

Because thing is, today I received a threatening email from a Dutch based lawyer summoning me to ‘correct my statements’ concerning this company and even withdraw my articles about the slandering campaign. This was done in the name of that company in an all to obvious attempt to silence me as a writer / journalist who reports about this specific case.

Well, hell no!  Interesting enough, it seems that this lawyer has not taken my claim of the availability of solid proof of this criminal behavior seriously or has been poorly informed by their own client. Well, they are of course in for a surprise as currently I am working on another article meant for the national press unveiling the manipulations and slandering and the way they try to silence people reporting on that. The evidence that I have available is rock solid, double checked and confirmed by third parties. Also, I have been following the events in this case for the past year and with the evidence in hand it is very easy for me to link the aforementioned German company, a travel agency, to the slandering case. I only had to verify the source of their own press statement! More specifically, that press statement has been dropped into the lesbian community by email from that companies email address on June 28 of this year. And in fact, they pointed their finger to themselves in that very press statement as per the text in the above quote. A blunt and naive case of self accusation. As a journalist I merely mirrored their own press statement, second sourcing it. So they are actually asking me to withdraw a story based on their own press statement. How crazy can it be?

At this stage I will not reveal all information neither will I reveal the whole press statement where this affair seems to be originating from. Yet. Simply because I don’t want the victims of that slandering campaign to be hurt again by reposting that garbage. But also because it’s simply too early to my judgement. What some people do not seem to realize is that press freedom and freedom of opinion (although I am just stating and analyzing proven facts in my articles with the consequence that these (f)acts are criminal which is an observation and not so much an opinion) are rights that cannot be shoved aside that easy. They are well linked to the very foundation of our constitution and international rights. They also do not seem to realize that slandering in press statements is something that will in the end work against themselves.

Another thing is that obviously some people do not seem to realize that putting pressure on a journalist not to publish or even withdraw usually has the exact opposite effect of what the aim of that pressure is. In this case, the very act of pressurizing me merely underlines the importance of unveiling the truth of this type of dealings in a community that is in some areas not as tolerant, open and liberal at all. It also makes me more eager to dig deeper and push for publication of the other results of my findings.

As to be expected I am not at all impressed by this type of pressure. So, dear readers, stay tuned and within a few weeks I will produce another article about the current legal case in Greece and the upcoming legal case in the Netherlands concerning the slandering campaign that I presented in my previous articles. If necessary all related evidence in the form of documents and third party acknowledgements and statements will be published on this website as background information for the whole gay community to be read and judged.

As always I stand for a free and independent press. Even if that is not liked by other lesbians within the community. Even when I’m threatened by whatever means. The truth has to prevail, always! So to quote Johnny Cash in one of his last but greatest songs written by the infamous Tom Petty:

Well I won’t back down
No I won’t back down
You can stand me up at the gates of hell
But I won’t back down

Alice © 2011

Titels.

Ik ben voorgedragen voor een titel. Nu ben ik niet zo van de titels en neig ik – hoe ongeloofwaardig dat ook misschien is in de ogen van sommigen – naar ernstige verlegenheid wanneer ik gecomplimenteerd wordt. Dus weet ik me niet zo goed een houding te geven. Het is namelijk zo’n titel waarvoor je voorgedragen wordt en vervolgens op basis van het aantal stemmen die titel al dan niet toegewezen krijgt. Een soort publieksverkiezing dus en we weten inmiddels allemaal wat er met Elsevier ringen en Gouden Kalveren gebeurt. Wat de titel waard is ligt hem in zowel de erkenning door de ontvanger als door hoe ‘men’ over die titel denkt.

Zet ik de mogelijkheden tegen elkaar af op een twee-bij-tweetje (ja, oude gewoonte tot versimpelen van de werkelijkheid en ik weet het) dan is de aanblik daarvan zo verontrustend als de negatieve uitersten van de assen aangeven. Maak ik een vier kwadrantenplaatje waarin de ene as die van persoonlijke waarde van de titel met de uitersten ‘flut’ en ‘wow’ en de andere as die met dezelfde beoordelingen maar dan vanuit het collectieve beeld van mij zijn. Dan levert dat kwadranten in termen van mijn beleving op die variëren van ‘waardeloos’, ‘niet van belang’, ‘deprimerend’ en ‘geweldig’ op. Zo oppervlakkig bezien ga ik alleen voor het kwadrant ‘geweldig’ en dus is zo’n verkiezing een verontrustende zaak in relatie tot mijn gemoedsrust. En erg rustig is mijn gemoed toch al niet.

Maar goed, ik ben dus voorgedragen voor de titel ‘LesbICOONingin’. De gruwelijke woordspeling daargelaten en de reductie tot doods object, want dat zijn iconen doorgaans, staat zo’n titel dus voor iemand die blijkbaar iets met lesbiennes heeft en een voorbeeldfunctie vervuld. Even serieus, dat is de strekking van de tekst van de Stichting OndersteBoven die opkomt voor lesbische, biseksuele en transgender vrouwen en zo. Nu heb ik inderdaad heel graag iets met lesbiennes, hoewel de voorkeur toch wel gaat naar één tegelijk hoor. Ik hoor immers zelf ook tot het pottenleger. Er zijn, hele lieve, vriendinnen die dus blijkbaar vinden dat ik een positieve voorbeeldfunctie vervul binnen de ‘lesbische gemeenschap’. Wat die gemeenschap dan ook wezen moge. De reden voor de aanbeveling, en die waardeer ik echt wel hoor, is dat ik soms onthullend schrijf over gesodemieter in die gemeenschap. Want zoals in elke gemeenschap bestaat ook daar gesodemieter.

Jaren terug leerde een ex-baas van me mij een wijze les. Die ging als volgt. ‘Weet je Verheij, als een organisatie groot genoeg is kun je er maar beter vanuit gaan dat ze een afspiegeling van de samenleving is. En dat houdt in dat er dieven, moordenaars, verkrachters, oplichters en viezerikken in die organisatie werken.’ De uitspraak is me altijd bijgebleven als de ultieme ontnuchtering van de positieve blik op de samenleving. Er zijn dus bedriegende Angolese asielzoekers waardoor Mauro het extra moeilijk krijgt en er zijn criminele lesbiennes. En omdat ik nu eenmaal een wat losse pen heb kan ik het niet laten om daar over te schrijven als ik daarmee geconfronteerd wordt. Een paar onthullende artikeltjes op deze schrijfplek over gelazer op Lesbos en de criminele praktijken in lesbisch ondernemersland zijn daar voorbeelden van. Net als mijn teksten waarin ik ageer tegen de marginalisering van transgenders in deze maatschappij en de bedenkelijke rol van de overheid daarbij. Ik schrijf dat soort artikelen en stukjes met gemengde gevoelens. Enerzijds heb ik de journalistieke drang om een stevig commentaar te geven op de actualiteit maar anderzijds vind ik het erg dat te moeten doen over zaken waar dat niet bij nodig zou moeten zijn. Transgenders mogen immers niet gemarginaliseerd worden en in de lesbische scene kan ik het maar moeilijk verdragen dat er sprake van criminaliteit is.

Edoch, voorgedragen worden voor een dergelijke titel is, zeker wanneer dat gemeend gebeurt alleraardigst. Het is een soort waardering voor dat wat ik doe en waar ik voor sta. Wat mij betreft ook iets waarvan ik hoop dat het niet meer nodig zal zijn. Dit soort titels mogen wat mij betreft afgeschaft worden wanneer de reden van toekenning niet meer bestaat. In dit geval wanneer lesbische, biseksuele en transgender vrouwen op alle gebieden volwaardig in de samenleving staan en als zodanig gewaardeerd worden. Kortom, als eigenlijk iedereen een LesbICOONingin zou moeten zijn. Tot die tijd echter kan er dus gestemd worden op iemand die zo’n titel verdiend. Dat ik daarbij voorgedragen ben als transgender lesbienne zie ik dan maar als een erkenning.

Ik ga hier niet zeggen hoe en waar er gestemd kan worden, dat is niet zo mijn manier van zelfpromotie. Google biedt wellicht uitkomst mocht U, lieve lezer, willen stemmen. En op mijn hoeft U echt niet te stemmen hoor. Het màg natuurlijk wel. O, en mocht ik nu gekozen worden door een schare enthousiaste fans dan beloof ik de Gouden Lesbo niet uit het raam van de taxi te gooien.

Alice © 2011

PS Rijk is dood en dat vind ik jammer. Ik hield van de grumpy old man al was het maar omdat hij zijn Gouden Kalf met genoegen op straat flikkerde…

Havoc on Lesbos.

ANOTHER UPDATE (November 7):
Today I receive d a threatening email from a Dutch lawyer summoning me to take back the article you can read underneath these lines. Of course I shall not do that. My public reaction to this can be read here: http://wp.me/p29zz-1KP.

UPDATE:
As the latest reactions on this article do not add anything to what’s already been written the possibility to file any further comments is closed as of now. If you want to react further, please email me directly on alice.schrijft@xs4all.nl.

As the writer of this article I do understand that some people who have additional information are afraid to react publicly but still want to share that information. That is possible! Any reactions containing new information and additional facts are most welcome. Sources will be protected by me as I never reveal them according to normal journalistic standards. New information is welcome and will possibly be used for a follow up article that is currently being composed by me.

Alice Verheij 

English translation of a previously published Dutch language article on this website.

Sometimes I would like that lesbians, or maybe the whole gay community, would behave themselves a little bit more like the heterosexual mainstream. Mind you, sometimes, only sometimes. A lesbian businesswoman operating in the lesbian market told me a while ago that she didn’t understand why some lesbian businesswomen in ‘the community’ behaved themselves the way they do without scruples. My curiosity was awakened and I wondered what had happened. After a few months of research in the dark dungeons of the lesbian business community I got my answer. Which was not a very nice answer because it seemed that there were very dubious, if not Mafioso, practices going on out there. Healthy competition seems to be banned, just like a free market. Intimidation and manipulation rule.

Since many years a festival is being organized on the Greek island of Lesbos aimed at lesbian women. For the outsiders: on Lesbos once lived Sappho, a famous Greek female poet who wrote about lesbian love. The lesbian pilgrimage is visited yearly by a large number of lesbian women from all over the globe around the solstice during summer. Women who collectively enjoy sun, sea, food, hospitality and each other, celebrating the lesbian lifestyle. The ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is an attraction for many lesbians and many have been there or will go there because one should go there at someday. If you like great music you wait every year for the Dutch Pinkpop Festival and if you as a woman love women   Lesbos lures you in the summer. It’s a great festival. Or rather: it was a great festival.

Where many people travel rises business interest. It’s like that in the hetero world and the lesbian community obviously is just like that. And although the Netherlands is a small country, it certainly is not without importance in the international lesbian community. That business interest, thus money, translates itself normally into a healthy competition between businesspeople and companies. The hundreds of women who travel to the Skala Eressos festival every year represent (travel, accommodation and expenses added up) the equivalent of a couple of hundred thousand Euro’s potentially rising to about a quarter million Euro’s. A bag full of money who for some is so attractive that they choose to fight newcomers in that market. That fight, according to the lamentation of the business woman, knows no scruples. Literally.

What’s the issue? Since April 2010 the Dutch based travel agency TravelWomen, which aimes specifically at the lesbian market, is trying to monopolize the market. That is done by at least supporting a (now after nine months of creating havoc) slander campaign against their newcomer competitor Pink Pearls. Which, when the issue escalated to Dutch soil, ended up in threats and intimidation and even blackmail of artists who were booked to perform on women parties organized by that same newcomer competitor. A slander campaign orchestrated by an anonymous group of lesbian women. This group a.k.a. ‘De Moraalprincessen’ (the Morale princesses), succeeded in their endeavor with a social media (Facebook and Hyves) centered slander campaign. They were able to do that because on the one hand the victimized business woman was not able to respond timely and adequately because of very sad personal circumstances and on the other hand because many women in the lesbian community hopped on the slandering bandwagon. Tempted by the sensationalist gossiping of populistic lesbians mainly from the Amsterdam lesbian community. No means were shunned to push the competition out of the market and as a smart distraction maneuver the organization of parties was spearheaded to ‘get their point across’ within the community, sidelining the concerned businesswoman. The parties organized by ‘Garbo for Women’, previously organized by two (now former) businesspartners (the women behind ‘Garbo for Women’ and ‘Garbo Amsterdam’) were monopolized by the first. Although both business partners had previously agreed that they would both follow their own track to organize their own parties ad lib, ‘Garbo Amsterdam’ was falsely accused of name stealing the Garbo name. Social media were extensively used to blacken and destroy ‘Garbo Amsterdam’. Even an (expensive) name change to ‘Pink Pearls’ was to no avail. Women were pressed through social media to boycott the Pink Pearls parties. The organization behind Garbo for Women stayed silent, they were not attacked end pushing out Garbo Amsterdam was beneficial for the business. They enjoyed that the uncritically community morally allotted the Garbo name to them. But it didn’t end there.

Garbo Amsterdam (now Pink Pearls), who organized the Garbo Amsterdam parties (later the Pink Pearls parties), owns some other businesses. A datingsite, a webzine and the organization of travels to the Eressos festival on Lesbos. Which was the original target. So, coincidentally , in April another group of again anonymous lesbian women started, in close cooperation with a German company (Skytravel24 from Wiesbaden) a slander campaign by publishing a Europe wide press statement. From early 2009 it was reported in the media that the festival in september on Lesbos was organized by TravelWomen. This, of course was not true because the real organizers of the festival, Sappho Women, is a Greek organization based on the island. Even a respectable newspaper like the ‘Volkskrant’ was misguided in a published interview with the editor in chief of the ‘Zij Aan Zij’, a Dutch lesbian monthly, in which again this false image of reality was painted. In June the campaign intensified en as said, a press statement was issued and distributed on June 28 on Lesbos. Again social and traditional media were used. That misguiding press statement kept on circulating until the September festival amongst women visiting Lesbos. Those campaigns were led by the anonymous groups ‘The Lesbian Veterans of Eressos’ on Lesbos and ‘De Moraalprincessen’ on Facebook and Hyves in the Netherlands. But with some digging it was not that difficult to unveil the people behind these anonymous groups until last week the Facebook and Hyves groups disappeared from the net.

TravelWomen, the travel agency in Utrecht, the Netherlands, succeeded as an effect of this campaign in pushing Pink Pearls out of the market (temporarily). Business benefits: an estimated €150.000 2011 turnover from travels and accommodations that would not have to be shared with a competitor. The prognosed turnover for 2012 is considerably higher. Pink Pearls was forced to annul the September journeys to Lesbos to prevent further damage to the festival. The Greeks (Sappho Women) were not amused with this pause in their working relationship but also didn’t want to become victims of the business issues of Dutch companies. The Zij aan Zij magazine, the as mentioned earlier leading (young, hip, tolerant and sexy) monthly for lesbian women let themselves once again to be the promotional channel and publicized in January 2011 an insinuation against Pink Pearls regarding the Garbo womens parties. Of course not mentioned by name, but that obviously is not necessary in the lesbian community where most readers know very well who is intended. That this magazine is disregarding normal journalistic practice is obvious but that it by doing that became part of a criminal conspiracy is naive, to say the least. That magazine is not the only organization that was led by the nose. Even known organizations and individuals in the gay scene have compromised themselves by supporting comments to the ‘Moraalprincessen’ on their Facebook and Hyves pages. Demonstrating that populistic and publicity horny gays are uncritically following slander campaigns easily. Especialle when personal or business  profits are out there. Of course a magazine needs content and workshops need to be sold.

In the meanwhile in Greece in the Lesbos capitol Myitilini a court case is filed concerning Mafioso practices against the German company. The Dutch court case around these slander campaigns concerning the Garbo name and travel business is upcoming. In the past nine months proof has been gathered on both slander campaigns against the originators. It now is a solid legal case. When the summons will be send it is to be expected that a small shockwave will go through the lesbian community. Because who would have thought that Dutch lesbian business women would use Mafioso practices or let themselves be dragged into that? Who would have thought the lesbian business community in the Netherlands is so sock that even abroad court cases are being held? And  who would have thought that lesbian business women have so few scruples in shitting their own nests.

Soon I will publish more information about this case. The waiting now is on the summons to go out and the moves made by the involved businesses in Greece and the Netherlands. The sad thing is of course that the business woman at the start of this article, Annelies Hintjes, as the driving force behind Pink Pearls, is being forced to follow the legal path out of self protection. That while the only thing she really wanted to do was organize compelling parties and beautiful travels for lesbian women together with Sappho Women, the Greek organizers of the festivals in Skala Eressos. That lesbian women choose to fight commercial interests with illegal practices is as far as I am concerned shocking.

Alice Verheij © 2011

Alice Verheij is a Dutch novelist, film maker and journalist writing about social topics including refugees, womens and gay rights and the lgbt community. Many of her publications can be read at www.aliceverheij.net

Lawaai op Lesbos: ‘er zijn er bij die over lijken gaan.’

Naschrift 2 (7 november):
Vandaag ontving ik tot mijn verrassing een email van een Nederlandse advocaat die me sommeerde onderstaand artikel en verwante artikelen terug te trekken. Daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. Mijn publieke reactie op die rare email kunt U hier lezen: http://wp.me/p29zz-1KP. 

Naschrift:

Lieve mensen, deze plek is een schrijfplek van me. Geen forum en ook niet bedoeld voor beschuldigingen aan wie dan ook anders dan in door mijzelf geschreven artikelen (waar ik uitgebreid onderzocht heb, bewijzen heb en hoor-wederhoor heb toegepast).
Met klachten over TravelWoman kan het beste gereageerd worden naar hun zelf of op de openbare lesbische fora. Natuurlijk ook naar de ZijAanZij die dat bedrijf schaamteloos geplugd heeft. Ook de ZijAanZij heeft een forum.

Bijval voor een geschreven artikel is natuurlijk fijn en zeker ook voor Annelies die zoals ik in het artikel schrijf het slachtoffer is geworden van een criminele lastercampagne. Ik hoop van harte dat zodra de Nederlandse rechtszaak er is dan ook via andere wegen de waarheid boven water komt. Zelf zal ik tegen die tijd een wederom een artikel erover schijven waarbij ik van plan ben de zaak bij de rechtbank in de zitting te volgen.

Van belang is dat TravelWoman, Garbo for Women en de ZijAanZij zich in stilzwijgen blijven hullen, wellicht vanuit een aanpak om door doodzwijgen te hopen dat het stormpje overwaait. Van belang is ook dat Annelies met haar Pink Pearls gelukkig van plan is om de draad heel nadrukkelijk en met alle energie wederom op te pakken en ook weer reizen te organiseren in samenwerking met de werkelijke organisatoren van het festival in Skala Eressos.

Hierbij sluit ik de reactiemogelijkheid op deze post.

NB Mocht iemand additionele informatie en / of nieuwe feiten weten over deze zaak en die niet publiekelijk willen delen (ik weet dat sommigen bang zijn voor de gevolgen binnen de gemeenschap) dan kan dat altijd naar mij gestuurd worden via email. Alle informatie wordt vertrouwelijk door mij behandeld en ik onthul mijn bronnen niet (conform de normale journalistieke praktijk van bronbescherming). Verdere reacties met nieuwe informatie kunnen gestuurd worden naar alice.schrijft@xs4all.nl.

~

Soms wil ik dat lesbo’s, of eigenlijk misschien de hele gay community, zich eens wat meer zou gedragen als de hetero mainstream. Let wel: soms, heel soms. Een onderneemster die onderneemt in de markt voor lesbische vrouwen verzuchtte laatst dat ze niet begreep waarom sommige onderneemsters in ‘het circuit’ zich gedragen zoals zich gedragen en over lijken gaan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Na een paar maanden spitten in het donkere moeras van lesbisch ondernemersland heeft me dat het antwoord opgeleverd. En dat is geen fijn antwoord want er blijken op zijn minst heel twijfelachtige, zo niet maffiose, ondernemerspraktijken aan de orde te zijn. Gezonde concurrentie lijkt uitgesloten, een vrije markt evenzo. Intimidatie en manipulatie overheersen.

Sinds jaren wordt er een festival op het Griekse Lesbos gehouden voor lesbische vrouwen. Voor de niet kenners: op Lesbos woonde ooit Sappho, de bekende Griekse dichteres die over de lesbische liefde dichtte, heel lang geleden. Het lesbische bedevaartsoord wordt ieder jaar bezocht door een groot aantal vrouwen van over de hele wereld omstreeks de zonnewende. Vrouwen onder elkaar die collectief genieten van de zon, de zee, het eten, de gastvrijheid en elkaar. Het ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is een trekpleister voor veel lesbische vrouwen en menigeen is daar geweest of gaat daar naar toe omdat je er toch zeker een keer geweest moet zijn. Hou je van goeie muziek dan wacht je ieder jaar op PinkPop en hou je als vrouw van vrouwen dan lokt Lesbos in de zomer. Het is een pracht festival. Of liever: dat was het want inmiddels is er een Nederlandse smet op het festival gekomen.

Waar veel mensen reizen bestaan zakelijke belangen. In de hetero wereld is dat zo en in de lesbische wereld natuurlijk ook. En ondanks dat Nederland een klein landje is, is het bepaald niet onbetekenend in de internationale lesbische gemeenschap. Dat zakelijke belang, geld dus, vertaald zich normaliter in een gezonde concurrentie tussen ondernemers en bedrijven. De honderden Nederlandse vrouwen die naar het festival in Skala Eressos reizen ieder jaar vertegenwoordigen, reis, accommodatie en verblijf bij elkaar geteld, een potentiële markt van enkele tonnen. Grof genomen op termijn oplopend tot een kwart miljoen euro. Een zak geld die voor sommigen dermate aanlokkelijk is dat ze er voor kiezen om nieuwe concurrenten in de markt te bestrijden. En die strijd gaat dus, blijkens de verzuchting van die onderneemster, over lijken. Bijna letterlijk.
Wat wil het geval? Sinds april 2010 poogt de in Nederland gevestigde reisorganisatie TravelWomen die zich specifiek op lesbische vrouwen richt de markt te monopoliseren. Dat gebeurt onder meer door het op zijn minst ondersteunen van een (inmiddels na 9 maanden schade aanrichten off line gehaalde) smaad- en lastercampagne tegen concurrent Pink Pearls. En toen de zaak naar het Nederlandse grondgebied escaleerde zelfs met bedreiging, intimidatie en chantage van artiesten die op de vrouwenfeesten van diezelfde concurrent optraden door een anonieme groep vrouwen. Deze groep, onder de schuilnaam ‘de Moraalprincessen’, slaagde in haar opzet met een op FaceBook en Hyves gestarte lastercampagne. Dit omdat aan de ene kant de getroffen onderneemster door een zeer trieste privé situatie niet in staat was snel genoeg en adequaat te reageren én omdat veel vrouwen in de lesbische gemeenschap als lemmingen naar de Griekse zee mee liepen, gek zoals veel mensen blijkbaar zijn op een roddel én op het aanhaken bij populitische lesbo’s uit het Amsterdamse circuit. Geen middel werd geschuwd om de concurrentie uit de markt te drukken en daarbij werd als slimme afleidingsmanoeuvre de organisatie van feesten in Nederland als speerpunt gebruikt om ‘het punt te maken’ binnen de gemeenschap en de betreffende onderneemster in een kwaad daglicht te stellen. De feesten die door Garbo for Women georganiseerd werden door twee (inmiddels ex) zakenpartners (de vrouwen achter Garbo for Women en Garbo Amsterdam), werden door de eerste gemonopoliseerd. Ondanks dat beiden overeengekomen waren dat zij ieders haars weegs zouden gaan en in vrijheid eigen feesten zouden organiseren, werd Garbo Amsterdam valselijk beschuldigd van naamsdiefstal en werd deze op de sociale media zwart en uiteindelijk kapot gemaakt. Zelfs de kostbare naamsverandering naar Pink Pearls mocht niet baten. De organisatie achter de Garbo for Women feesten hielt zich publiekelijk stil, zij werden immers niet aangevallen en vonden het wel prima dat de naam Garbo aan haar moreel werd toebedeeld door de kritiekloze gemeenschap. Maar daar bleef het niet bij.

Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls), die de Garbo Amsterdam feesten organiseerde (later dus de Pink Pearls feesten), heeft nog een aantal andere zakelijke activiteiten. Een datingsite, een webzine én het organiseren van reizen naar Lesbos. Om dat laatste ging het natuurlijk en opvallend genoeg werd er in april door een groep anonieme lesbische vrouwen, in samenwerking met een Duitse organisatie (Skytravel24 uit Wiesbaden) ook een lastercampagne gestart middels een Europees persbericht. Vanaf begin 2009 werd in de media voorgespiegeld dat het festival in september op Lesbos door dat TravelWomen werd georganiseerd. Niets is minder waar want de werkelijke organisatie, Sappho Women, is Grieks. Een respectabele krant als de Volkskrant is zelfs zijdelings betrokken geraakt door de publicatie van een interview met de hoofdredacteur van de Zij Aan Zij, een maandblad voor lesbische vrouwen, waarin opnieuw dit valse beeld werd geschetst van de werkelijkheid. In juni intensiveerde de campagne van misleiding en manipulatie. Er werden zoals gezegd een persbericht uitgedeeld op Lesbos op 28 juni en wederom werden sociale én traditionele media ingezet. Het gewraakte persbericht is blijven circuleren onder de festivalgangers in september. De campagnes stonden onder aanvoering van anonieme groepen lesbische vrouwen in Nederland (de ‘Moraalprincessen’ op FaceBook en Hyves) en Lesbos (de ‘Lesbische Veteranen van Eressos’). De anonimiteit van de mensen achter deze groepen en publicaties was echter met wat spitten vrij eenvoudig te achterhalen totdat eerder deze week de FaceBook en Hyves groepen zonder toelichting verdwenen.

TravelWomen, het reisbureau in Utrecht, slaagde er dankzij deze campagne in Nederland én Griekenland in om Pink Pearls ook (tijdelijk) uit die markt te verdrijven. Opbrengst: naar schatting €150.000 aan omzet aan reizen en accomodatie in 2011 die niet meer verdeeld hoefde te worden over meerdere organisties. De omzetverwachting voor 2012 ligt aanmerkelijk hoger. Pink Pearls zag zich genoodzaakt om de geplande reis voor september dit jaar te annuleren om geen schade aan te richten aan het festival. De Grieken (Sappho Women) waren niet blij met deze onderbreking van de samenwerking maar wilden natuurlijk ook niet het slachtoffer worden van een zakelijke ruzie tussen organisaties in Nederland. De Zij Aan Zij, het eerder genoemde en toonaangevende blad voor lesbische vrouwen (hip, tolerant en modern) liet zich wederom eenvoudig voor het (zakelijke) karretje spannen en publiceerde in januari zelfs een insinuatie tegen Pink Pearls met betrekking tot de Garbo vrouwenfeesten. Niet met name genoemd natuurlijk, maar dat hoeft ook niet in de lesbische gemeenschap waar de meeste lezeressen natuurlijk heel goed weten wie er bedoeld wordt. Dat het blad daarmee de normale journalistieke praktijk aan de laars lapte is opvallend, dat het daarbij een middel werd in een criminele samenspanning is op zijn zachts gezegd naïef. Het blad is niet de enige organisatie die zich voor het karretje liet spannen. Zelfs bekende organisaties of hun kopstukken in de gay scene hebben zich gecompromitteerd door uitspraken en steunbetuigingen aan de Moraalprincessen groep op FaceBook en Hyves. Waaruit blijkt dat kritiekloos meegaan in een laster en roddelcircuit ook voor gretige en publiciteitsgerichte gays maar al te gewoon is. Zeker als er persoonlijk of bedrijfsmatig gewin aan de orde is. Immers, een blad moet gevuld en workshops moeten worden verkocht.

Inmiddels is er in Griekenland in de hoofdstad van Lesbos, Mytilini, een rechtszaak op de rol gezet rond deze maffia praktijken. De Nederlandse rechtszaak rond de lastercampagnes gericht op de organisatie van de feesten én de reizen naar Lesbos staat op stapel. De afgelopen negen maanden is de bewijslast voor de beide lastercampagnes bij elkaar gebracht. Het is een inmiddels juridisch sluitend verhaal. Wanneer de dagvaardingen de deur uit gaan is er grote kans dat er een schokgolfje door de lesbische gemeenschap zal gaan. Want wie had gedacht dat Nederlandse lesbische onderneemsters maffiose praktijken er op nahouden of zich daarin mee laten slepen? Wie had gedacht dat de lesbische ondernemers gemeenschap in Nederland dusdanig verziekt is dat er zelfs in het buitenland rechtszaken ontstaan. En wie had gedacht dat lesbische onderneemsters met zo weinig scrupules het eigen nest zouden bevuilen?

Binnenkort publiceer ik meer informatie over deze zaak. Het wachten is nu nog op de dagvaardingen en op de bewegingen van de betrokken organisaties in Griekenland en Nederland. Het trieste is natuurlijk dat de onderneemster uit het begin van dit verhaal, Annelies Hintjes, als de drijvende kracht achter Pink Pearls door de hele situatie gedwongen is om het juridische pad te kiezen uit zakelijk lijfsbehoud. Dat terwijl ze eigenlijk niets anders wou dan aansprekende feesten en mooie reizen voor lesbische vrouwen organiseren samen met Sappho Women, de Griekse organisatoren van de festivals in Skala Eressos. Dat lesbische vrouwen ervoor kiezen om commerciële belangen te bevechten door middel van ronduit illegale praktijken en anonieme lastercampagnes is wat mij betreft schokkend.

Alice Verheij © 2011

Verdere informatie:
www.sapphowomen.org
www.womensfestival.eu

www.pinkpearlsamsterdam.com

www.travelwomen.nl

www.facebook.com/travelpink.pearls
www.facebook.com/pinkpearlsamsterdam

www.facebook.com/pages/Travel-women/173279064268

www.facebook.com/event.php?eid=183667631649890

www.facebook.com/#!/sapphowomen

Alle bronnen en ondersteunende documenten inclusief derden verklaringen zijn bij de auteur voorhanden. Alice Verheij is onafhankelijke schrijfster, film maakster en journaliste en schrijft voor verschillende media onder andere binnen de LGBT gemeenschap inclusief Pink Pearls. 

TravelWomen heeft ondanks een verzoek daartoe zich onthouden van enige reactie.

De T zit weer in de maand.

Inmiddels al weer drie maanden. Om de een of andere vage reden is het de laatste jaren schijnbaar zo dat na de ‘zomer’ politici, medici, belangenbehartigers, lijdende voorwerpen en zo meer in het wereldje van van genderandersen (transgenders en zo) wakker worden. Er verschijnen uitspraken, televisieprogramma’s, rapporten en toezeggingen. Was het vorige maand de maand van Human Rights Watch‘ rapport en de politici die aangeven nu echt wat te gaan doen tegen die sterilisatie eis, deze maand begint met een nieuw internationaal behandelprotocol. Holistischer dan het voorgaande. En ook aan de uitgangspunten van dat protocol wordt driftig gesleuteld. De DSM, de diagnosebijbel van de psychologen begint nu ook de contouren te laten zien maar vrolijk wordt ik niet van dat al.

De DSM (en het nieuwe WPATH protocol) zijn niet bepaald in lijn met mijn gedachten over gender. Om te beginnen wordt de transgender gezien als iemand met een stoornis. Met kwalijke gevolgen want stoornissen moeten behandeld worden. Maar als we naar de natuur versus de samenleving kijken dan zien we in die natuur een continuum als het om gender gaat terwijl de maatschappij dichotoom is ingericht. Nu ga ik er vanuit dat de natuur niet onnatuurlijk is en de maatschappij een creatie van het menselijk denken en handelen. Die redenering doortrekkend is het dus nog maar helemaal de vraag of iemand met een andere genderidentiteit dan de maatschappelijke norm een stoornis heeft. Een afwijking, dat wel natuurlijk. Ten opzichte van de maatschappelijke norm. Maar weer niet ten opzichte van de biologische norm want die kent immers een breed spectrum aan genderidentiteiten. Zoveel heeft de wetenschap ons inmiddels wel geleerd op dit gebied.

En toch wordt er gesproken over stoornis. En dat dan ook nog eens bijzonder consequent zodat er nauwelijks een andere interpretatie van de biologie mogelijk blijkt. Wijk je af van de maatschappelijke dichotome gendernorm dan heb je dus een stoornis, is de al te simpele redenering. En daar is dan de volledige behandeling van transgenderisme en zelfs transseksualiteit als uiterste variant van op gebaseerd. Volgens deze redenering is een bakfiets een gestoorde fiets want die voldoet aan de norm van fiets met twee wielen en is een Fries een gestoorde Nederlander want die vormt een minderheid op de bevolking. Als je genderidentiteit niet conformeert met de geldende dichotome – en onnatuurlijke – norm, dan ben je dus gestoord. Wat een onzin!

En wat een leed veroorzaakt dat. Want wat nu als de maatschappij gender nu eens zou bekijken vanuit de mogelijkheid van geheel natuurlijke variatie? Dan zou er geen sprake zijn van een stoornis maar van een volkomen natuurlijke minderheidsvariant. Maatschappelijke aanvaarding zou veel eenvoudiger zijn en behandeling alleen relevant voor die mensen die uit vrije wil voor een andere indeling in het gendercontinuum dan welke zij van geboorte hebben ingenomen. De behandeling zou dan gericht zijn op het verwezenlijken van die wens met als uiterste een ingreep op de fysieke uitvoering van het geslacht voor die groepen die daar behoefte aan hebben. Volledige behandeling en deelbehandeling zouden vanzelfsprekender onderdeel zijn van de behandelmogelijkheden in de zorg en maatschappelijke aanvaarding zou impliciet worden. Gender zou als identificatie criterium bepaald niet meer vanzelfsprekend zijn en dus zouden rare wetten en vermeldingen in allerlei administraties van te beperkte op dichotomie gestoelde aanduidingen onzinnig worden. We zouden allemaal mensen zijn in een oneindige variëteit.

Maar in plaats daarvan volhardt de medische ‘wetenschap’ – die nogal weinig met weten te maken heeft in dit verband – in oude denkbeelden en een op maatschappelijke normen gebaseerde indelingen. Beperkt relevant en in de grond incompleet en onvoldoende. Transgenders zullen er nog decennia last van blijven houden. Deze maanden zijn wat mij betreft geen goede voor de transgenders.

Alice © 2011

Commentaar op wijziging bepalingen boek 1 BW ivm transgenders.

Burgers mogen commentaar geven op wetsvoorstellen. Daar is een procedure voor en tegenwoordig kan dat online. Op dit moment is een wetsvoorstel ter consultatie aangeboden aan diverse organisaties door de Minister van Justitie en Veiligheid. Het voorstel gaat over de juridische geslachtsaanpassing. (Voor de goede orde: dus niet over de medische geslachtsaanpassing.) Natuurlijk heb ik een reactie geschreven op het voorstel want ik strijd immers al jaren tegen de huidige wetgeving op dit punt die de mensenrechten schendt in niet (meer) voldoet aan de internationale eisen en verdragen die Nederland zegt te ondersteunen. In dit commentaar behandel ik de hoofdzaken en niet alle detailzaken die aan de orde zijn met betrekking tot dit wetsvoorstel. Uitgangspunt van mijn commentaar is dat iedere burger volledig zelfbeschikkingsrecht heeft en houdt en in dit geval krijgt als het om gender gaat. De overheid heeft niet alleen niks te zoeken in ons ondergoed (citaat van Vreer) maar heeft zich ook niet te mengen in onze verantwoordelijkheid als het om medische zaken gaat én heeft niet te bepalen hoe wij ons identificeren.

Voor de geïnteresseerden staat hier de tekst van het wetsvoorstel:

5710222 TransseksualiteitWETSVOORSTEL_consultatie

Dit is mijn reactie er op:

Het voorliggende wetsvoorstel is onvoldoende en lost een aantal problemen niet op. Daarnaast introduceert het een bijzonder ongewenste situatie. Op rij af.

1. Het blijft noodzakelijk om via de rechtbank de geslachtswijziging door te laten voeren. Dat is nodeloos en belastend. Ten eerste zijn er gerechtelijke kosten noodzakelijk die niet door iedereen gedragen kunnen worden. Een rechtsgang is daarnaast belastend voor het Juridische stelsel daar de uitspraak, mits gestaafd met de juiste documenten, altijd positief zal zijn. Immers, de rechter zal niet tegen de verklaringen van de deskundigen in (mogen) gaan. Daarmee wordt de hele procedure een nodeloze papieren exercitie. Veel beter is dit via de burgerlijke stand te laten afwikkelen. Daarbij kan eventueel een ‘bedenktijd’ van 3 tot 6 maanden in acht worden genomen. Voordelen: veel eenvoudiger en vooral veel goedkoper, geen belasting van het juridische systeem en uitvoering van de geslachtswijziging bij de organisatie die verantwoordelijk is voor de praktische invulling daarvan , te weten de gemeente.

Meerwaarde van een rechtsgang is niet aangetoond noch onderbouwd in het wetsvoorstel maar lijkt eerder een ongefundeerd vasthouden aan de verouderde praktijk.

2. De informatie van het oorspronkelijke biologische geslacht om medische redenen is de verantwoordelijk van de persoon zelf. In andere gevallen is oude medische informatie ook niet voorhanden (denk aan migranten, adoptiekinderen en zo meer). In al die gevallen kan er sprake zijn van medisch belastende informatie voor de persoon zelf die niet beschikbaar is. Het is in die gevallen zaak voor de persson zelf om die informatie beschikbaar te hebben. In het geval van transseksuelen kan dat vereenvoudigd worden door een codicil dat iemand bij zich draagt (net zoals veel diabetici dat doen) en dat eventueel in een database is geregistreerd wanneer de informatie centraal beschikbaar moet zijn. Overigens zijn er weinig medische behandelingen die hiermee te maken zullen hebben en is juiste informatievoorziening nu ook al voor patiënten in eerste aanleg een verantwoordelijkheid van de patiënt zelf. Vasthouden aan registratie van het geboortegeslacht is feitelijk een medische onder curatele stelling van de transseksueel en om die reden een inperking van de vrijheid en invasie van de persoonlijke levenssfeer.

3. Ja die mogelijkheid voor mensen die niet man of vrouw zijn moet er zeker komen. Op grond van de huidige stand van zaken van de gendertheorie is het vasthouden aan een genderdichotome samenleving uit de tijd en wetenschappelijk feitelijk een versimpeling van de werkelijkheid. Hiervoor zijn vele wetenschappelijke bronnen beschikbaar die dit staven. Een gendercontinuum zoals dat in werkelijkheid bestaat vergt dat de samenleving daar ruimte voor maakt. Dat kan eenvoudig door het toevoegen van de mogelijkheid om een X in te laten vullen op het paspoort zoals in Australië en de VS al mogelijk is en door het VK wordt voorgesteld. De invoering van een third gender zoals in Nepal verdiend nadrukkelijk overweging om een ieder die zich – op wat voor wijze dan ook – niet wil identificeren als man of vrouw, de mogelijkheid te geven volwaardige identiteits- en reisdocumenten te verkrijgen.

Conform de huidige gendertheorie is juist de huidige praktijk waarin alleen ‘man’ en ‘vrouw’ bestaan een kunstmatige praktijk die de werkelijkheid ontkend.

Verder is de voorgestelde bepaling waarin transseksuele ouders ‘vader’ of ‘moeder’ worden genoemd afhankelijk van hun geboortegeslacht en niet van hun werkelijke geslacht een contradictie in het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel wordt daarmee voor deze mensen een halve erkenning. Voor mij persoonlijk zou het zelfs inhouden dat ik ook bij een wet conform het huidige voorstel zal moeten weigeren mijn geslacht te laten veranderen ondanks dat ik al jaren geleden geopereerd ben en voldoe aan alle eisen die de wetgever stelt. Wanneer er een wet komt die mijn desondanks dat ik vrouw ben ‘vader’ blijft noemen in plaats van ‘ouder’ van mijn kinderen dan ontkend die wet mijn werkelijke persoonlijkheid en identiteit. Een dergelijk wet mag er niet komen en ik zal me tegen die wet actief blijven verzetten. Deze bepaling maakt dat ik me gediscrimineerd voel (en dat ook daadwerkelijk ben) ten opzichte van andere ouders. Ik vraag mij ook af of een toets op gelijke behandeling deze bepaling wel toe zou staan.

In het kort:

1. Wijziging GBA via de burgelijke stand tegen normale legeskosten. Eventuaal met bedenktijd.

2. Mogelijkheid van een ‘X’ bij geslachtsaanduiding en invoering van een third gender voor een ieder die niet als man of vrouw geïdentificeerd kan worden.

3. Geslachtsverandering betekend dat de aanduiding voor de relatie met de kinderen aangepast wordt naar een geslachtsconforme aanduiding of ‘ouder’.

4. Invoering van de mogelijkheid om een geslachts-codicil toe te passen voor informatie die van medisch belang kan zijn. Geen verplichting maar mogelijkheid tot aangezien dit de verantwoordelijkheid van de persoon zelf betreft.

Alice Verheij © 2011

Je zus F Krijst!

Ook een ‘Je zus F krijst!’ t-shirt?
Bestel ze via email in tiet of tietloze uitvoering
Alleen in XL verkrijgbaar.
€18 incl. verzendkosten.
Bestellingen naar contact@woordenstorm.nl 

Damn. Lees net het wetsvoorstel van Teef Teeven met betrekking tot vereenvoudiging van geslachtsverandering (de juridische genitaliën identificatie). Wat een kutvoorstel. Ik bedoel wat een matige tekst. Dit moet maar eens een paar dagen bij me borrelen, bubbelen en stomen voordat ik er een uitgebreid artikel aan wijd. Wat wel gaat gebeuren natuurlijk.

Freddie T.

Hopelijk lukt het om de komende dagen er, ondanks verhuizing / huisuitzetting en zo, een stevig artikel aan te wijden want dat is zeker nodig. Zoveel maanden werk van ambtenaren en dan dit soort broddelwerk maakt niet alleen verdrietig. Het is dat ik van de pen ben en niet van de bakstenen want anders zouden er de nodige ruiten sneuvelen bij Teef en consorten.

Nou ja, het gal is er voor even uit. Nu nog een keertje nakotsen en dan in- en uitademen (langzaam, minimaal drie keer). Straks maar weer Zen worden dan? Dan kan ik zondag er een goed verhaal uit persen. Ik bedenk me trouwens ineens dat het woord ‘gender’ deel uitmaakt van ‘gedonder’. Zou dat de verklaring zijn van de stupiditeit die ik zie?

Alice © 2011 (Jawel, zelfs hier gooi ik kopijrecht op!)

Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Human Rights Watch komt op voor transgenders en de media reageert weer eens achterlijk.

Noot: Het Parool heeft de gewraakte foto zojuist verwijderd. Gelukkig! Zouden ze wat geleerd hebben?

Lieve lezers,

doe mij een plezier en lees eerst het persbericht van HRW hier onder en liefst ook het rapport dat ze geschreven hebben. Het gaat over wat mij en velen met mij dagelijks treft. Over hoe mijn en onze mensenrechten structureel geschonden worden door de Nederlandse overheid. 
En lees daarna het onderstaande over hoe de media dit oppakken…

Liefs,
Alice

persbericht HRW over hun vandaag verschenen rapport.

HRW rapport ‘Controlling bodies denying identities’

En dan nu over hoe sommige media, in dit geval het Parool zonder na te denken stigmatiseert en schoffeert door zelfs zoiets als een fotokeuze. Gelukkig zijn er ook andere kwalitatief sterkere media en hopelijk zullen die beter berichten over dit zo belangrijke rapport.

Vandaag om 10u was het embargo afgelopen. Het embargo op het rapport van Human Rights Watch over het feit dat de Nederlandse Staat de mensenrechten schendt van transgenders. Eindelijk heeft een internationale mensenrechten organisatie na gedegen onderzoek een duidelijk rapport geschreven en gepubliceerd. Dat wil zeggen, vrij gegeven aan de media. Het rapport wordt overmorgen gepresenteerd in Nederland.

In het kort is de strekking dat de sterilisatieeis die de Nederlandse wetgever stelt bij geslachtsverandering om ook de juridische wijziging door te voeren, zodat mensen als ik een paspoort krijgen dat (beter) klopt, tegen het internationale menserechtenverdrag indruist. De werkelijkheid is overigens nog ingewikkelder maar daar gaat het in dit stukje niet over. Scharrel daarvoor gerust over mijn site of lees het rapport dat een heel degelijk stuk werk is.

Echter, de Nederlandse media zouden de Nederlandse media niet zijn als ze, op een witte raaf na, niet bij zo ongeveer de eerste melding over een rapport als dit volledig op hun bek zouden gaan. Het adagium dat transgenders freaks zijn, travestieten die rondspringen tijdens de gay pride en niet heel gewone mensen die een persoonlijk drama hebben overleefd en daarvoor een drastische ingreep in hun leven hebben moeten doen, wordt onderstreept. Neem het Parool, toch een doorgaans gerespecteerde krant met in ieder geval enige kwaliteit. Toch? Nou, niet dus. De stupiditeit bij de redactie druipt er weer eens vanaf en dus wordt er een stigmatiserende foto uitgezocht en geplaatst waarmee het hele onderwerp down de drain gaat. Bedankt Parool! Dat hebben jullie dus weer eens goed verkloot in nog geen uur na de pers release van HRW. Knap hoor. Het stelletje minkukels op de Amsterdamse Parool redactie plaats natuurlijk een travestieten foto die geen enkele maar dan ook geen enkele relatie tot het onderwerp heeft opvallend bij het overigens slecht geschreven artikeltje. Het rapport is niet gelezen en de tekst is een overname van de ANP tekst. Journalistiek bestaat tegenwoordig uit rechtstreeks overnemen van ANP teksten, het toevoegen van een foute foto en het neerplempen van het resultaat in krant en op de website. Mijn God wat een journalistieke kloothommels. Overigens wordt een prima uitspraak aan Boris Dittrich toegewezen terwijl de uitspraak van de enige echte transgender activist in Nederland afkomstig is en dat in het rapport ook staat aangegeven. Maar ja, dat weet je als journalist natuurlijk pas als je het rapport ook echt leest en dat is ongetwijfeld teveel werk voor het Parool journaille.

Voor wie wil weten hoe het echt is, voor wie de werkelijke inhoud wil lezen staat hierboven dus de link naar het rapport. Download, lees en bedenk dan of je zelf met de huidige Nederlandse wet op dit punt zou willen leven als je in mijn / onze pumps stond.

Alice © 2011

Samen uit de kast? My ass!

Ja hoor, het is weer eens zover. Weer een gayclubje dat oproept om vooral solidair met elkaar te zijn om vervolgens in de communicatie direct op precies dat punt ‘samen’ volledig uit de bocht te vliegen.

De ‘samen uit de kast campagne‘ (www.samenuitdekast.nl) is er op gericht dat homomannen en lesbische vrouwen samen optrekken om vooral maar uit de kast te blijven ondanks discriminatie, ridiculisering, foute beeldvorming, toename van geweld en ga maar even door. Een lovend streven natuurlijk, ware het niet dat er natuurlijk weer eens niet gesproken wordt over transgenders en biseksuelen. Blijkbaar zijn er binnen de Nederlandse LGBT scene nog steeds mensen die geleid door grove onkunde, gebrek aan inzicht en gebrek aan inclusief denken in staat zijn te vergeten dat er een B en een T in de afkortingen LGBT en HLBT zitten.

Als dat nu nog incidenteel zou gebeuren zou dat niet zo erg zijn. Domme clubjes zullen er immers altijd zijn. Punt is natuurlijk dat dit exclusie gedrag structureel is in de LGbt gemeenschap. Foute naamgeving van LGBT organisaties als ProGay (want of die transgender gay is, is nog maar helemaal de vraag) en verwante clubs is nog tot daar aan toe. Ernstiger is natuurlijk het beleidsmatig negeren van beide groepen en hun belangen. Tuurlijk, transgenders mogen opdraven voor entertainment doeleinden (steevast worden de travestieacts naar voren geschoven) maar serieus nemen en integreren in de zo incomplete en onvolwassen LGBT gemeenschap (HLBT klinkt op internationaal niveau natuurlijk wat dwaas), is niet aan de orde. Vroeger niet, nu niet en waarschijnlijk never nooit niet. Overigens geldt dit niet alleen voor dit clubje maar ook voor bijvoorbeeld het ‘Landelijk Meldpunt Homodiscriminatie’. Alsof er geen transgender en biseksuelen discriminatie bestaat…

En dus is er weer eens een initiatief geboren dat in de postnatale fase al compleet onderuit gegaan is.

LGBT gemeenschap in Nederland? SAMEN uit de kast? My ass! Als er niet echt wat veranderd in de kortzichtige houding van veel van de LGBT organisaties zal dat samen er nooit van komen. Zou de Nederlandse LBGT gemeenschap ooit volwassen worden? Ik denk van niet.

Bah.

Alice © 2011

Proud@.nl

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘Proud@.nl‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out www.proudat.nl for a sneak peak.

Alice © 2011

Laat ik het er voor één keertje dan maar over hebben.

Wat ervaringen sinds mijn terugkomst in Nederland na het filmen in Nepal geven mij voldoende aanleiding om mij maar eens een keer heel duidelijk uit te spreken over misschien we de grootste irritatie in mijn leven.

Het punt is dat ik er van hou om mensen te ontmoeten. Soms kan dat een date zijn (ja ik date soms, so what?), soms zijn het mensen waar ik mee samen werk of ga werken. Soms zijn het mensen in de kroeg of mensen die ik anderszins tegenkom. De basis is dat ik graag open sta voor andere mensen en dat heeft me veel goeds en een paar geweldige vrienden / vriendinnen / vriendandersen opgeleverd. En dat ik opensta voor anderen houdt ook in dat anderen me mogen leren kennen. Mogen weten wie ik ben, wat mijn realiteit is, waar ik passioneel over ben en wat ik verafschuw. Ze mogen weten dat ik lesbisch ben en ook dat ik een transvrouw ben. Het is niet iets om geheimzinnig over te doen vind ik. Hoewel de samenleving daar overigens geregeld wel alle aanleiding toe geeft, maar ik volg mijn eigen weg en ben net als de meeste andere mensen best blij met mezelf. Mijn seksuele geaardheid en gender identiteit zijn onderdelen van de mens Alice die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Ze definiëren me in veel opzichten.

Des te vervelender is dat het blijkbaar nog steeds zo is dat mensen als ik geregeld bloot komen te staan aan vragen en opmerkingen die op zijn minst onbeleefd maar vooral ook dommig en bot zijn. Iedere transvrouw kent die vragen ongetwijfeld ook. Zal ik een lijstje geven? Ik geef er dan meteen de antwoorden maar bij zodat mocht er weer eens een situatie zijn dat weer iemand, hoe ‘goed bedoeld’ ook, zichzelf verliest in ongebreidelde nieuwsgierigheid naar het wezen van mij als transvrouw er naar verwezen kan worden. Daar gaat ie dan, de top tien van transvrouw onvriendelijke vragen:

  1. Ben je omgebouwd? Antwoord: ik ben geen auto of huis.
  2. Hoe lang is het gelden? Antwoord: lang genoeg.
  3. Kan je gewoon sex hebben? Antwoord: definieer gewoon alsjeblieft.
  4. Wat vinden je kinderen er van? Antwoord: vraag het ze, als je dat durft.
  5. Vast wel erg voor je ex vrouw toch? Antwoord: nee, ze vond het geweldig. Nou goed?
  6. Voel je je nu echt vrouw? Antwoord: voel jij je dan echt vrouw (of man)?
  7. Dus je hebt een vagina? Antwoord: wat denk je zelf?
  8. Heb je nou nooit spijt van je keuze? Antwoord: keuze? Welke keuze?
  9. Nou die van de operatie… Antwoord: zie ik er uit alsof ik daar spijt van heb?
  10. Hoe heette je vroeger? Antwoord: Frankenstein!
  11. Goed nog eentje extra dan: Goh, hou je dan niet van mannen? Antwoord: zei ik niet dat ik lesbisch ben? 

Nee, serieus mensen. Het zijn vragen die geregeld gesteld worden. Echt waar. Zelfs door mensen die redelijk dichtbij komen. Het zijn vragen die natuurlijk niet kunnen. Ze zijn bot en getuigen van een ongezonde of op zijn minst onbehoorlijke nieuwsgierigheid naar de genitale wetenswaardigheden rond mijn persoontje (of die van andere transen). En doorgaans maak ik me er met een beleefd maar vaag antwoord van af als ik denk dat de vragensteller / vragenstelster uit naïviteit dit soort vragen stelt. Ik vraag toch ook niet (meteen) of je ook aan SM doet?

Maar soms is het wat erger allemaal. Dan is het ongezonde nieuwsgierigheid. Het punt is, ik vertel intieme zaken aan mensen die ik vertrouw en waar een situatie mee ontstaan is dat het van belang is die details te vertellen. Net als de meeste andere normale mensen. Ik vraag toch ook niet aan de bar naar de genitale status van de persoon waar ik mee zit te kletsen? En wanneer iemand uit zo’n ongezonde nieuwsgierigheid met een vage blik me een aantal van de vragen uit het lijstje stelt (of nog botter vraagt of ik vroeger een vent was) neig ik tot moord. Die neiging onderdruk ik meestal snel en reduceer die tot een simpele wedervraag waarbij ik voorstel dat de ander mij eerste verteld met wie, wanneer en onder welke omstandigheden de persoon sex gehad heeft. Of het lekker was en of de vriend / vriendin een beetje goed neukertje is. Doorgaans is het dan duidelijk dat men te ver gegaan is. Voor diegenen die daar dan boos over worden naar mij rest een op het hoofd omgekeerd glas bier. En dat is op mijn vriendelijke dagen.

Er zijn trouwens mensen (doorgaans mannen) die het allemaal nog veel erger maken door nadrukkelijk naar mijn borsten en benen te staren met een soort verbaasde blik in de ogen dat zoveel moois mogelijk is bij een trans en niet omwille van het feit dat ik inderdaad redelijk geconserveerd ben. Heel erg irritant.
Het is inmiddels al een tijdje 2011. Er mag wat mij betreft gevoeglijk aangenomen worden dat de meeste volwassenen wel weten wat een trans(seksuele) vrouw is. Dat die dan ook voldoende beleefdheid in acht nemen om ons in onze waarde te laten en zich te onthouden van het stellen van veel te intieme vragen. Gewoon omdat dat in een normaal sociaal verkeer iets is wat je niet doet. Of is het echt zo moeilijk om het fatsoen te houden?

Dus kom je me ooit tegen en ben je een beetje nieuwsgierig naar wat voor mens ik ben, toom die nieuwsgierigheid dan in en wees liever gewoon aardig. Dan ben ik het ook. Zo niet, er zijn genoeg gevulde glazen bier te vinden om de haren mee te wassen. Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten.

Alice © 2011

Klojo’s van onderzoekers.

Ja, je leest het goed. Klojo’s. Hetero klojo’s om precies te zijn. Waar ik me over opwind?
HP / De Tijd, dat oersaaie overjarige 40plussers blaadje heeft op de site (en op hun papier) een artikel gewijd aan een onderzoek van Intomart/GfK. Over de levensstijl van homoseksuelen in Nederland.

Pink op een stoere fiets.

En ik wind me er over op. Niet over de bevindingen of conclusies hoewel de bullshitfactor ongenadig hoog is. Maar over het feit dat er zonodig een onderzoek naar gedaan moet worden. Kijk, Infomart is een marktonderzoeksburo en die onderzoeken dus op basis van commercieel belang. Voor dat belang worden door de onderzoekers de handjes niet omgedraaid om op basis van bestaande onderzoeksgegevens een stel vraagstellingen bij elkaar te grabbelen en los te laten op ‘profielen’ van homoseksuelen en hetero’s om zo vast te kunnen stellen dat homoseksuelen (er wordt alleen over homo’s en lesbo’s gesproken) voldoen aan de stereotypen die in de heteronormatieve koppetjes van veel landgenoten huizen.

Een citaat:

Klopt het vooroordeel dat homomannen veel crèmes gebruiken, dat ze graag stappen en dat ze veel geld besteden aan kleding? En kiezen lesbiennes voor een technische opleiding en stappen ze in hun vrije tijd op de motor? Voor het eerst is onderzoek gedaan naar de levensstijl van homoseksuelen. Lex van Meurs, research director bij onderzoeksbureau Intomart GfK is de laatste gegevens nog aan het verwerken, maar geeft HP/De Tijd vast de primeur: uit zijn onderzoek blijkt dat veel stereotypen over homo’s en lesbiennes waar zijn.

Er staat in mijn ogen dus met zoveel woorden geschreven dat allerlei vooroordelen over homo’s (en lesbo’s) kloppen. Nog een keertje: ‘veel vooroordelen kloppen’. Pardon? Vooroordelen impliceert dat men bijvoorbaat een oordeel heeft geveld op basis van veronderstellingen. Die dus blijken te kloppen. In de ogen van de onderzoeker(s) van Intomart. Op basis van bestaande gegevens en een cross check van die gegevens met een selectie van 7500 mensen uit hun database van profielen. En dus ziet HP / De Tijd er een artikel in om de stigma’s van homo’s en lesbo’s nog maar eens te onderstrepen.

Om gek van te worden. Laten we de wereld eens omdraaien en met gay ogen naar de levensstijl van die afwijkende hetero’s kijken. Wat gaan we dan zien als we de uitspraken van Intomart / Gfk (klinkt trouwens als Vandemarkt/GFT) op een rijtje zetten. Leest en huivert:

Heteromannen zijn vooral:

  • niet modebewust
  • geen klanten van de Bijenkorf
  • onverzorgd
  • watjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • laagopgeleid (dom dus)
  • niet creatief
  • niet echt geïnteresseerd in cultuur
  • nauwelijks woonachtig in steden en zeker niet in Amsterdam
  • gebruikers van Windows computers
  • honkvast want reizen weinig
  • ouderwets want getrouwd

Heterovrouwen:

  • rijden in auto’s
  • zijn trutjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • zijn trutjes want bivakkeren onder dikke lagen make up
  • weten niet wat haargel is
  • zijn ouderwets want getrouwd
  • wonen net als heteromannen meer in huurhuizen en liever niet in de stad
  • zijn ook Windows gebruikers (want hun mannen gebruiken dat ook)
  • zijn meer aan huis gebonden dan gays (want hun mannen reizen minder)

En ga zo nog maar even door. Gelukkig ben ik geen onderzoeker maar een schrijfster maar met dit soort onderzoekjes zoals Intomart die nu weer eens gedaan heeft heb ik toch echt het gevoel dat de heterononderzoekers maar al te graag homo’s en lesbo’s stigmatiseren en daarmee de gay emancipatie tegenwerken. Het simpele feit dat zo’n toko als Intomart het nodig vindt om een dergelijk onderzoek te doen (al dan niet in opdracht) geeft mij een vieze smaak in mijn mondje. Het lijkt er immers op dat we in Nederland aan alle kanten bezig zijn om op topsnelheid terug te vallen in een vroeger ontwikkelstadium: dat van de veilige spruitjeslucht als norm. Intomart werkt daar blijkbaar maar al te graag aan mee. Mijn punt is dat dit soort onderzoeken gestoeld zijn op een heteronormatieve kijk op het leven maar die hetero normen zijn voor veel mensen geen normen en dan is het volslagen logisch dat de uitkomsten van het onderzoek in de ogen van gays dus ridicuul zijn.

Morgenochtend ga ik maar eens fluks op zoek naar een leuke lesbo mét motorfiets en zonder make up die er lekker met me vandoor wil gaan om het op een zuipen zetten in een goeie lesbokroeg om snel die klojo’s van onderzoekers te vergeten.

Alice Verheij © 2011