Springsteen hertaald (versie 2013).

Floortje gaf me een hint. Ik kende het nummer van The Boss niet maar het raakte me direct. De tekst is scherp, maatschappij kritisch en donker. En dus de moeite waard. De melodie eenvoudig en krachtig. Goed gezongen is dit lied een aanklacht tegen de huidige harteloze maatschappij. Rage Against The Machine deed het dunnetjes over en maakte een keiharde (letterlijk en figuurlijk) aanklacht van.

Poster - Grapes of Wrath The_02

De oorspronkelijke tekst is gebaseerd op een personage uit John Steinbeck’s roman uit 1939 ‘De druiven der gramschap’. John Ford maakte er een jaar later een film over en Springsteen dus nog eens 55 jaar later een song. De personage Tom Joad staat voor de macht van de onderdrukten in de samenleving die door saamhorigheid sterk zijn en overeind blijven. In mijn hertaling probeer ik die geest te onderstrepen. Mijn hoofdpersoon is maatschappelijk geknakt maar niet gebroken. Daarmee een personage die dicht bij mezelf staat. Dat een collega schrijfster me deze song aanreikte zie ik niet als toeval maar als een passend samenloop van zaken. De keten van Steinbeck via Ford, Springsteen, Rage Against the Machine en Floortje leidt dan uiteindelijk nu naar mij. Steinbeck’s roman en Springsteen’s songtekst staan nog steeds als een huis want de wereld is niet echt veranderd. Helaas.

Dat Springsteen dit thema oppakte en er een lied over schreef zegt veel over de persoon Springsteen. Een dergelijk lied op een personage uit een roman schrijf je immers alleen maar als je echt geïnspireerd bent. Die inspiratie vertalen is misschien wel de grootste kwaliteit van misschien wel de beste singer/songwriter ooit. Sinds mijn zestiende is hij al bij me en luister ik geregeld naar zijn muziek waar steevast zijn ballads me weten te raken. Ik zal niet de enige zijn. Op zijn beurt heeft hij mij muziek gegeven die voor mij een inspiratie zijn.

Een sprankje hoop is er natuurlijk wel verstopt in mijn versie, want de hoofdpersoon laat weten ongebroken te zijn. Want in tegenstelling tot Springsteen zet ik liever wel een lichtje aan het einde van de tunnel. Luister hier eerst maar naar Bruce Springsteen’s insdringende versie van ‘The Ghost Of Tom Joad’ en doe dat dan nog eens met mijn hertaling er bij, als je wilt.

[youtube:watch?feature=player_embedded&v=NKKpmbcSe5E]

 

Mijn versie is getiteld ‘De geest van Freddie Spigt’, met een knipoog naar een idool.

Man loopt langs de ijzeren rails
Nergens naar toe, alles teveel
Politie helikopters vliegen heen en terug
Kop soep bij een kampvuur, onder de brug
Slaapzakken liggen koud te worden
Welkom in de nieuwe wereld orde
Families slapen in auto’s, langs de kust
Geen huis, geen werk, geen plek, geen rust

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

Hij pakt een liedboek uit zijn achterzak
Zijn vuurtje licht op en hij neemt een trek
Wacht op laatste wordt eerst en de eerste wordt laatst
In kartonnen doos, op de verkeerde plaats
Met een enkele reis naar ’t beloofde land
Een knoop in zijn buik en een mes in de hand
Slapend op een kussen van hard metaal
Badend in het koude stads kanaal

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

En Fred zegt: “ma, telkens als een agent een kerel slaat
Telkens als een hongerig kind nog klaagt
Als een broederstrijd laait, met haat in de lucht
Kijk mama, dan ben ik op de vlucht
Telkens als iemand vecht voor zijn bestaan
En een beetje geld, of een simpele baan
Telkens als iemand in onvrijheid stikt
Kijk dan in hun ogen mam, dat ben ik”

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij ’t zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt.

Originele tekst: Bruce Springsteen
Nederlandse tekst: Alice Anna Verheij © 2012 / 2013

Alice Anna

Advertenties

‘s-Gravenhage

Vrij naar het lied van ‘New Amsterdam’ van Pink Martini
postcard

‘s-Gravenhage was haar naam
lang voordat ze Den Haag werd
‘s-Gravenhage was een dame
de hart en ziel van mijn stad

‘t maakt niet uit welke naam ze heeft
ik hou van haar zoals ze leeft
want zij is goed voor mij geweest
en ik ben beter sinds ik van haar ben

‘s-Gravenhage wij zijn saam
ik kan niet scheiden van Den Haag
‘s-Gravenhage kan ‘k niet verlaten
’t lukt me niet om haar te haten

‘t maakt niet uit waar ik soms leef
ik hou van haar zoals ze bleef
want zij is altijd van mij geweest
ik voel me beter wanneer ik bij haar ben

© 2013 Alice Anna Verheij

Ik ben zo moe van jou, o Nederland.

Noot: driekwart jaar geleden herschreef / hertaalde ik ‘Going to a town‘ van Rufus Wainwright. Een lied dat hij, eerlijk is eerlijk, uit verveling en baldadigheid schreef in de lobby van een hotel tussen concerten in. Zonder diepere bedoeling, zonder er een protestleid van te willen maken. Maar dat werd het wel. Het werd een lied dat bij deze tijd past.

Het is nu driekwart jaar later. Veel is veranderd. De pier op de foto is failliet en zal misschien afgebroken worden. Zoals er veel afgebroken wordt. Vandaag las ik dat het College Van Zorgverzekeraaars (CVZ) voorstelt om de psychische ondersteuning van mensen met psychische problemen alleen nog maar te vergoeden bij een medische noodzaak. Daarmee onderstrepend dat je voor hulp psychisch ziek moet zijn (volgens het daarvoor geldende normenboek DSM IV) en dat psychische problemen buiten die veroorzaakt door ziekte maar gewoon door jezelf en je huisarts (die daar niet voor geschoold is) opgevangen moeten worden. Wil je hulp, heb je hulp nodig, dan moet je dat maar zelf betalen. Kan je dat niet, zoals een toenemend aantal mensen, dan kun je voor wat betreft die verzekeraars doodvallen. Letterlijk.

Gaan die plannen door dan zuller er ook doden vallen want het aantal suïcides zal toenemen bij het wegvallen van de zorg voor mensen met post traumatisch stress syndroom, slachtoffers van misbruik, mishandeling, verkrachting, burn outs, onverwerkte traumas uit jeugd of anderszins. Zij zijn geen medische gevallen dus moeten het maar zelf zien te rooien. Daarmee is de verzekering van de Nederlandse gezondheidszorg indirect verantwoordelijk voor de doden die zullen vallen en het instandhouden of het versterken van het lijden van duizenden zoniet tienduizenden mensen. Hun aantal groeit als gevolg van de verharding van de maatschappij.

Nederland maakt hiermee zichzelf ziek, doodziek. En, als het aan deze mensen ligt die dit bedenken, uiteindelijk dood. Weg beschaving. Van Zorgverzekering naar een verzekerd zijn van verwaarlozing. Verwaarlozingsverzekering.

Ik ben nog steeds moe van Nederland en verlang naar de dag dat ik dit land definitief de rug kan toekeren. Of mij dat lukt weet ik niet, of ik dan in Europa of elders zal leven weet ik ook niet. Hoe dan ook, deze hertaling draag ik op aan de mannen en vrouwen van het CVZ die de plannen smeden om de geestelijke gezondheidszorg in Nederland te decimeren en daar willens en wetens slachtoffers mee gaan maken. Ik gun ze een jarenlange persoonlijke ernstige depressie. Ik mag dat als overlevende van diverse suïcide pogingen. Het hierna volgende schreef ik in april 2012, mijn mening is helaas niet veranderd sindsdien. Mijn leven overigens wel. Ten goede, dankzij de onbezoldigde zorg van een paar vrienden en een project van hte Rode Kruis. Een organisatie die goddank losstaat van de Nederlandse staat en haar beperkte blik op de rechten van haar burgers.

In een uitwisseling op Facebook legde mijn goede vriendin Floortje me nog eens dit prachtnummer van Rufus Wainwright voor. Ik heb er al zo vaak naar geluisterd en het heeft me altijd geraakt omdat ik er iets voelde dat ik niet kon omschrijven. Tot Floortje een hint gaf dat iemand maar eens een Nederlandse versie moest maken.

Er zullen mensen zijn die – terecht – vinden dat ik negatief schrijf over mijn eigen land. Er zullen mensen zijn die het met me oneens zijn of het me zelfs kwalijk nemen. En anderen die het niet begrijpen of me een zeur vinden. Maar er zijn er vast ook die zich herkennen in de pijn die ik heb proberen te verwoorden over hoe mijn eigen land verworden is tot iets dat ik verafschuw. Verwoord aan de hand van Rufus Wainwright die, wonend in New York, in een opwelling zijn originele tekst liet stromen en waarin hij onverholen kritisch is op de verwording van het Amerika van George Bush.

Mijn tekst laat mijn walging proeven over de staat van dit land. Een land zonder kleur maar met angst voor de vreemdeling, voor de andersdenkende, voor de ander die niet is zoals de gemiddelde burgerlijke grijze muis. Een land van egoïsme waar hypotheekrenteaftrekm pensioen en immigratie voor gaan op barmhartigheid en liefde voor hen die het moeilijk hebben. Een land dat maatschappelijk en politiek geen enkel ankerpunt meer voor mij vormt en dat mij gevoelsmatig wegjaagt. En hoezeer men het met mij oneens zal kunnen zijn, zijn de woorden gewogen en spreken ze mijn diepste gevoel uit. Mijn ontembaar verlangen to vluchten naar desnoods een stad die niet meer bestaat. Weg van het grijs, weg van de verzuring en de beschimping. Weg van de krantenkoppen vol mensenhaat, weg van het gebrek aan compassie, weg van de tweets van Wilders en de lamlendigheid van een tandeloze oppostitie. En vooral weg van het land dat mij mijn gevoel ontneemt en me omlaag drukt tot er niets meer van me over is. Met een vage hoop dat er ooit een andere tijd zal komen. Ik kan momenteel niet anders dan hiermee mijn diepste gedachten laten vallen op deze plek. Want ik ben moe. Heel erg moe van dit land. Heel erg moe van jou, o Nederland.

Hier is mijn versie:

“Ik ben zo moe van jou, o Nederland”

Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
En loop weg van de plaats die ik altijd heb gehaat
Ik zoek naar mensen die hun hart niet hebben verbrand
ik ben zo moe van Nederland

Ik maak het goed voor de leugens van de Telegraaf
Ik maak het goed voor die liedjes o zo braaf
Het lijkt wel of hun waarheid niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief

Zeg me, denk je echt over de hel omdat je teveel liefde gaf?
Zeg me, denk je echt dat alles wat je deed zo goed was
Ik moet het weten, na het bloed van die jongen die daar ligt in een plas
Ik ben zo moe van Nederland

Ik moet het weten
Misschien zal ik je nooit meer zien, of misschien ook wel
Jij had je voordeel van een wereld en ook van je spel
Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief
Heb nu teveel verdriet
Maar tòch ’n droom in ‘t verschiet
En dat is al, meer niet

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik ben onderweg
naar een stad die niet meer bestaat

Muziek, tekst: © Rufus Wainwright
Hertaling: Alice Verheij © 2012

De wereld op zijn kop.

Ik kon het niet laten om deze te hertalen nu blijkt dat de wereld niet vergaan is maar op zijn kop blijkt te staan.

worldupsidedown

De wereld op zijn kop

Als de vlinder vree met de bij
En de uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
En drie keer een negen zou zijn

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als het paard zat op zijn ruiter
Als de boterbloem at de koe
Als de kat van schrikt luistert
Naar de muis die zegt boe

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als de rijkaard verkocht zijn jas
Aan de zwerver zowat voor nop
Als de heer een dame was
Stond de wereld op haar kop

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Maar als één of al deze zaken
Ooit echt gebeuren zou
Zal ik daar niet van slag van raken
Ik ben ’n binnenste-buiten vrouw

De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Stel je voor
De uil en het wrattenzwijn
Kerken die staan in de wei

Dat de vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Stel je voor
Drie keer een was negen 

De vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Als het paard zat op zijn ruiter
Dan stond de wereld op zijn kop
Op zijn kop
Ik zeg, echt op zijn kop

Originele tekst: ‘ Topsyturvy World’ door Natalie Merchant
Nederlandse tekst: © 2012 Alice Anna Verheij

Mijn huid.

Het is alweer te lang geleden dat ik me boog over de hertaling van een lied. Vandaag is er zoveel gebeurt, goed en mogelijk (maar hopelijk niet) slecht, dat er maar een antwoord op deze dwaze dag mogelijk is. De hertaling van ‘My Skin’ van Natalie Merchant.

Een lied dat gevaarlijk is en kwetsbaar. Een lied dat al lang bij mij is in het duister van de nacht op de momenten dat ik zwak ben. Wanneer tranen vloeien en onzekerheid me neersabelt. Wanneer eenzaamheid zich doet voelen en mijn huis rilt om me te vertellen dat hoe dan ook ik door moet gaan. Moet blijven proberen. In de hoop dat door me steeds zuiverder op te stellen, me steeds zuiverder te maken (en geloof me dat is vreselijk moeilijk want ik heb zoveel fouten) er uiteindelijk een wind me in de rug zal blazen in plaats van tegen me en me zal laten vliegen zoals ik eigenlijk moet. Op de vleugels van een liefde die oprecht is.

Dus hier is mijn huid. Hij wordt hoe dan ook duur verkocht. Zij spreekt mijn diepste verlangen uit. Ze rilt onder een aanraking en als geen ander vertelt ze me dat ik leef. Hoezeer dat soms ontkend wordt door de werkelijkheid van de dag. In de nacht wacht ze op een tedere hand, een zacht gefluisterde belofte. Maar overdag laat ze de leugen en de afwijzing voelen.

Zie hier, dit is mijn lichaam
Kijk naar mijn hand
Er is zoveel hier, dat ik niet goed begrijp
Jouw valse beloften
Als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Je ging zo slecht met mij om
Het duurde zo lang
Ach ik werd schijnbaar onaanraakbaar
En, geluk houdt van stilte
Het groeit in ’t donker
Fijn gesponnen draden
Die wurgen mijn hart
Ze zeggen beloften, dempen de slag
Maar ik wil ze niet, nee
Ik wil ze niet

Je ging zo slecht met me om
En het duurde zo lang
Ik werd schijnbaar onaanraakbaar
Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar
Weet je nog wel, hoe je vroeger mij betastte en
Je trillende handen, je kussen die verrasten
Je valse beloften als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Is het donker genoeg
Zie je me nog
Wil je me nog
Bereik je me nog
Oh, ik vertrek nu
Ach, hou je mond alsjeblieft
En hou je adem in
En kus me nu
En blijf er dood in
Oh, ik meen het
Oh, ik meen het

Originele tekst: © Natalie Merchant
Nederlandse hertaling: © 2012 Alice Anna Verheij

De weg naar de hel.

Vanmorgen kwam op Facebook een oude kraker van Chris Rea langs. Ik hou van zijn muziek die staat als een huizenblok van zwaar beton. Onverzettelijke beat en strakke teksten. Deze had dan ook nog eens een tekst die – thanks Floortje – nog een diepere laag in zich heeft die misschien niet eens zo bedoeld was. Maar wel zo uit te leggen.

The Road to Hell knalde niet veel later uit de speakers en ik kon mezelf niet tegenhouden een vertaling van dit donkere lied te maken. Chris Rea heeft veel donkere maar ook romantische songs. Zijn bijna Victoriaanse blik op het leven is misschien deels gevoed door de ziekte die hij moest overwinnen maar ik zie hem vooral als een onverbeterlijke romanticus. Daarom vind ik zijn muziek zo mooi want daarin herken ik hem. Het is bijna onmogelijk om niet mee te zingen met de prachtige teksten.

Dus hier is dan, de volledige, The Road to Hell met de geweldige intro die de toon zet voor het onverwachte rockende tweede deel. Zo hoort een song in elkaar gezet te worden wat mij betreft.

En dit is mijn vertaling:

Stond stil op de snelweg
Ik zag er een vrouw
Langs de kant van de weg
Een gezicht als dat van mij
Reflecties, in mijn voorruit
En ze liep, naar mijn auto toe
En boog, heel erg traag
Een angstig gevoel, verlamde me, in mijn schaduw
Ze zei ‘kind, wat brengt jou nou toch hier
Mijn angst voor jou draaide me, in mijn graf’
Ik zei ‘mama ik kom naar het dal van de rijken
verkoop mijzelf’
Ze zei ‘kind, dit is de weg, naar de hel’

Op je reizen, door de wildernis
Van de woestijn tot aan de bron
Ben je terecht, gekomen op de snelweg, naar de hel

Tsja ik sta hier bij de rivier
Maar het water, dat stroom niet
Het kookt van al het gif, dat je bedenkt
En ik sta onder de lantaren
En dat licht, ken ik al te goed
Doodsbang weggedoken, diep in de schaduw
En de perverse angst voor geweld
Veegt de lach van elk gezicht
Gezond verstand rinkelt, elke bel
Dit is geen technisch mankement
Oh nee, dit is de weg, naar de hel

Alle wegen verstopt met krediet
En er is niks dat je kunt doen
allemaal vodjes papier en helemaal niet van jou
Oh pas op wereld, kijk nu goed uit
Waar het op neerkomt
Leer deze lessen snel en leer ze wel
Dit is geen opgaande mobiele snelweg
Oh nee, dit is de weg
Hey, dit is de weg
Dit is de weg, naar de hel

Tekst: Chris Rea
Vertaling: Alice Anna Verheij © 2012

Barbara

Barbara (Monique Andree Serf)

Monique Serf heette ze eigenlijk en in Nederland is ze niet al te bekend. Haar artiestennaam was Barbara. Een franse chansonnière (en een prachtige vrouw) met een heerlijke stem. Haar muziek was typisch frans en had alles wat de rijke historie van chansons kan bieden.

Een betrekkelijk onbekend lied van haar is ‘Le Temps du Lilas’ dat over liefde, bedrog en verlating gaat. Het is een lied met een enorm tempo op de cadans van een wals en daarmee niet alleen een uitdaging om te hertalen maar zeker ook om te zingen. Het origineel kent zoveel tekst wendingen dat het een nachtmerrie is om er iets van te maken. Toch heb ik me er aan gezet omdat ik nu eenmaal in een soort flow zit waarbij het vertalen en hertalen vrij vlotjes verloopt.

Dit is het origineel wat zeer de moeite waard is om te beluisteren vanwege de snelle en o zo franse poëzie:

Ik heb er deze Nederlandstalige tekst op gemaakt die weliswaar het origineel volgt maar zeker geen letterlijke vertaling is. Meezingen met de muziek is een uitdaging maar na wat uitproberen kan ik zeggen dat het echt mogelijk is. Wellicht moet ik nog zo hier en daar wat schaven maar als eerste serieuze poging staat het wat mij betreft stevig:

De zoete geur van de sering

Mijn lieve schat, ik geef je seringen,
ze zijn anders dan rode rozen.
Maar net zo goed uit liefde,
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik plukte ze speciaal voor nu,
bij de buren uit hun struiken
want ik vond ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ik wil jouw lieve lach weer zien
je lippen proeven, jouw zien blozen.
En lief ik weet, dat het je speet
want het mocht, niet eeuwig duren.
En toch die ander, die overwon,
ik had dat nooit, van jou verwacht,
dat mijn liefde, jou verzon
en dat het dus, toch niet kon.

Dus geef ik jou nu, mijn paarse seringen,
want naar jouw hand, zal ik niet dingen.
Ik laat je los, uit ware liefde
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik zal nu gaan, dit was het dan.
Hier is mijn groet, ik breek de ban.
Die ene klein kans, heb ik laten gaan.
Hier heb je, mijn seringen.

Je was daar ineens, in mijn leven
dagenlang, bij mij gebleven.
Nachten lang, hebben wij gevreeën
ochtenden, van ons getweeën.
Maar op een dag, was er een ruzie,
tussen de roos en de sering.
Een huwelijk, zat er dus niet in
Wel ‘n oorlog, tussen jou en mij.

En nu zal ik op de vlucht ver van jou weg moeten gaan.
Zie je mij daar in de verte?
Al kom je mij nog na, het is nu te laat.
Blijf maar bij de seringen.
Ik plukte ze speciaal voor jou,
bij de buren uit hun struiken
eens vond ik ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ach jij zult bij haar zijn in haar armen,
je bent verstrikt in haar netten
en met haar liggen, heup tegen heup,
in de nacht tot aan de morgen.
Dus laat ik jou nu, de paarse seringen,
want naar jouw hand, wil ik niet dingen.
Ik laat je los, vergane liefde
die ik had voor jou, voor jou.

Blijf daar maar staan, en naar me smachten,
ze zijn nu voorbij onze nachten.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.

Muziek en franse tekst: © 1962 Barbara
Nederlandse tekst © 2012 Alice Verheij

Wat zou ik doen met een miljoen?

Vandaag kruiste een Zuid Afrikaans liedje mijn pad en ik kon het niet laten het naar het Nederlands om te zetten. Gewoon omdat ik het leuk vind. Dit is hem (en luister ook even naar het origineel).

Wat kan ik doen met een miljoen?

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat kan ik doen met ’n miljoen?
Daarmee maak ik mijn wereld vooral prachtig groen, ja!
Dat zou ik doen met ‘n miljoen.

Ik heb genoeg van het gesukkel, in mijn dagelijks bestaan.
En het geploeter voor dat geld als ik ergens heen wil gaan.
En die auto die niet rijdt heeft me dus weer laten staan.
En door die diepvries is verdikkie
ook ons eten naar de maan.

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat zal ik doen met ’n miljoen?
Ja, een cheque met zes nullen in mijn schoen, ja!
Doe mij maar morgen dat miljoen.

Ik werk mij ook krom om belasting te betalen.
En nou is er ook een stuk van mijn splinternieuwe schaal.
Ja, die wet van ‘t kabinet, die vreet mijn kapitaal en
die rentekoers houdt mij over ‘t algemeen maar kaal.

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat kan ik doen met ’n miljoen?
Ja, ik zou mezelf met zes nullen kunnen verzoenen, ja!
Ik zou ‘t kunnen doen met ‘n miljoen.

Instrumentaal

Wat kan ik doen met ‘n miljoen, Ha, ha, ha!
Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Ach daarmee maak ik de wereld voor mij overal groen, ja!
Dat zou ik doen met ‘n miljoen

Ik hoef geen bakken geld maar slecht een klein fortuintje.
‘n Vliegtuig of ‘n zeiljacht, zelfs al is het maar een kleintje.
Ik drink niet en rijk wil ik niet zijn.
Ik wil graag net genoeg hè.
Om zo lang als ik wil in mijn Jacuzzi te zijn ja.

Wat zou ik doen met ‘n miljoen, Ha, ha, ha!
Wat zou ik doen met ‘n miljoen?
Ja, ik zou mezelf met zes nullen kunnen verzoenen, ja!
Ik zou ‘t kunnen doen met ‘n miljoen.

Tekst en muziek: Lucas Maree © onbekend
Nederlandse tekst: Alice Verheij  © 2012

Lucas Maree uit Zuid Afrika

Uitersten

Foto: © 2011 Alice Verheij – een vriend die nu gevangen zit en gemarteld is

De laatste maanden, weken en dagen is het alsof de ingewikkeldheid van het leven me influisterd dat er iets is veranderd. Het lukt mij ondanks alle pogingen niet los te komen van een wereld zo ver van de mijne maar zo diep in mijn hart gedrongen. Terwijl ik worstel om in deze rijke wereld te overleven aan de ondergrens van het bestaan is het me onmogelijk niet de taal te laten stromen. Maar de taal doet soms pijn.

Ze vertelt me de verhalen van een vriend die in een cel gemarteld wordt en het leven niet zeker is en het kind dat met haar moeder en zusjes uit het krot is gezet bij een rivier in een stad waar andere regels gelden dan in mijn wereld. Ik hoor de verhalen van mensen zonder licht die ondanks hun verlies in staat zijn verder te leven en eigenlijk vooral mooier zijn geworden en ik geniet met een vriend van wat we ervaren. De volgende morgen wordt ik overspoeld door beelden van ver weg en ik voel de verhalen van het leed van diegenen die verjaagd zijn van wat hun ‘huis’ was, ze galmen door mijn hoofd. De hele dag voel ik me wankel en machteloos. Dan komt het bericht dat die vriend niet meer gemarteld wordt en ik besef dat hij desondanks een mens zonder toekomst is geworden.

Natuurlijk vertaald het zich in teksten want dat is nu eenmaal mijn ademtocht. Waar het leven naar mij lacht kan ik niet voorkomen dat die teksten over pijn gaan. Niet zozeer mijn pijn als de pijn van de wereld. De pijn die niet geweten wordt van mensen die niet gezien worden. Voor deze mensen is dit lied.

‘Kepen in mijn hart’

Terwijl de niet zienden zien
en ik slechts observeer
Wanneer de wereld sluimert
en ik me niet verweer
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten alweer
naar de man in pijn en zijn verdriet
in zijn cel doet alles zeer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Wanneer ik dan alsnog ontwaak
uit mijn ongedroomde droom
Beelden zie van mensen verjaagd
wijzigt mijn hart opnieuw van toon
Het kind zonder een dak vandaag
zegt: ik weet niet waar ik woon
ik hoor haar o zo stille vraag
en toch hou ik mijn hart in toom

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Terwijl de niet zienden zien
heb ik een licht verloren
Wanneer de wereld sluimert
en niemand haar wil horen
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten steeds weer
naar dat kind met haar verdriet
en de man valt in zijn cel neer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn
Toch zal er altijd nog liefde zijn

Alice © 2012

50 en in de ontkennende fase.

Ok, lieve vrienden / vriendinnen / vriendandersen / lezers / lezeressen / lezerandersen en zo meer, ik ben vandaag 50. En in ontkenning. Natuurlijk. Maar goed, verjaardagen zijn alleen relevant voor mensen die echt hechten aan het decimale stelsel en in mijn wereldje is dat decimale me vaak te absoluut. Daarnaast het ik het geluk om tijdens leven geincarneerd te zijn waardoor ik twee levens in één prop. Er vanuit gaande dat de kat in mij er niet nog een zevental achter de hand heeft. En dus vandaar deze 1300e bijdrage.

Edoch, als iemand vijftig wordt gaat die door een crisis en die is dus ook lekker losgebarsten. Remedie: veel vrienden bij elkaar jagen en dronken worden. Er is geen bar hier dus mijn waardigheid kan ik niet verliezen door het dansen op een toog. Wel zal er gezongen, gedicht en verteld worden en hopelijk heel veel gelachen. Natuurlijk kon ik het niet laten om een liedtekste te maken op de melodie van een bekend Nederlandstalig lied en dus heb ik – hoe kan het ook anders – ‘Het Testament’ van Lennaert Nijgh onder handen genomen.

Het testament

Na grofweg 50 jaren in dit leven,
maak ik het testament op van mijn jeugd.
Ik heb nog wel wat goed om weg te geven,
maar zakelijk heb ik niet echt gedeugd.

Toch zijn er ook nog wat fraaie idealen,
mooi bedacht, hoewel ze uit de mode zijn.
Ik wil ze met je delen in mijn verhalen,
want heel misschien, vindt je dat wel fijn.

Aan mijn kinderen die zo graag nog wat leren,
laat ik met wat pijn de last na die ik droeg.
Om te proberen ze te behoeden voor ‘t verkeerde
en de klappen die ik kreeg en niet verdroeg.

En dan zijn er nog een stuk of wat vriendinnen,
die o zo lief en heel verstandig zijn,
en waarmee dus geen garen valt te spinnen,
maar die toch wel mijn allerliefsten zijn.

Voor mijn zoontje zijn mijn allermooiste dromen
wel wat ondeugend maar ach ze zijn zo mooi.
Ik behoor hem toch immers klaar te stomen
voor een leven buiten een gouden kooi.

Aan mijn vrienden laat ik graag ook mijn vermogen
verliefd te worden op een meid of knul.
Zelf ben ik helaas echt veel te vaak belogen
maar ga ‘t gerust toch maar proberen die flauwekul.

M’n lieve schat, ik laat jou alle nachten
dat ik tranen om jouw angsten heb gestort.
Maar bedenk het wel ik blijf niet langer wachten
en zal lachen want ‘t leven is mij te kort.

En die mensen die mij blijven bedreigen
“Dame, U bent nog lang niet van ons af!”
Kunnen de pot op en zullen niet veel krijgen,
Dat wil zeggen, ik heb het met hun gehad.

(instrumentaal)

Voor mijn ouders in mijn album met de plaatjes,
die zo lijkt het getuigen van een blije jeugd.
Is ‘t besef dat al hun mooie opvoedpraatjes
die zij vertelden niet echt hebben gedeugd.

Maar verder krijgen ze ook echt alle dingen
terug die ze mij ingeprent hebben die tijd.
Ze hebben me tenslotte niet gedwongen
groot te worden zonder felle pijn en spijt.

En dan zijn er ook nog enk’le goede vrienden
die van me houden, die ben ik lang niet zat.
Dus die gun ik al ‘t goede dat ze verdienen
nog vele jaren, opgesloten in m’n hart.

Verder niks, er zijn alleen nog een paar dingen
die zijn van mij omdat ‘n ander er niks aan heeft.
Dat zijn mijn nieuwste prachtherinneringen
die neem ik mee naar waar ik verder leef.

tekst: Alice Verheij © 2012

Liedjes stemming.

Verliefde mensen zingen graag liedjes. Ik ben er nu al een tijdje zo eentje. Kan er niks aan doen en dus is er hier nog een lief liedje in het Hollands. Gewoon omdat het heerlijk om zo af en toe liedjes in het Nederlands te schrijven. En dan liefst simpele liedjes zonder al teveel pretenties. Want die zijn voor later. Als ik groot ben en ouder en wijzer. Bij deze hoort een even eenvoudig melodietje. Als je eventjes een beetje doorleest ga je het vanzelf horen.

Ik zou vandaag nog willen gaan

Ik zou vandaag nog willen gaan

en naast jou komen staan

om al is het maar voor even

met jou te mogen leven

Gewoon gelukkig met zijn twee

dan ga ik met je mee

en ik maak dan mooie zinnen

om jou voor mij te winnen

Jij zingt een lied voor mij en dan

weet ik dat het echt nog kan

simpel vrij zijn van het gedoe

kijken wij nog jaren toe

Hoe de wereld zich dan druk maakt

over wie er waarvoor staakt

Dus wil ik straks al naar je gaan

en naast jou komen staan.

Alice © 2012

Je zou weten…

Vandaag is het precies 1 maand sinds ik mijn lief heb moeten achter laten in Nepal. Sinds die trieste dag is zij elk uur, elke minuut en seconde in mijn gedachten en staat mijn leven in het teken van een terugkeer naar haar. Vandaar dat ik vandaag een liefdesliedje uit het prachtige Afrikaans vertaald heb naar het Nederlands en het Engels. Dit lied draag ik op aan haar die mijn hart gevangen heeft en het goed voor mij bewaard tot ik het terug kan gaan halen.

Goed, in het Engels heb ik het liedje ‘Hoe ek voel’ dus al vertaald maar het mooie en vooral lieve liefdesliedje schreeuwt om een Nederlandse versie. Johannes Kerkorrel’s tekst van het Afrikaans naar het Nederlands omzetten is minder vanzelfsprekend dan de verwantschap in taal wellicht suggereert en dus heb ik gekozen voor een benadering van de tekst. De interpretatie van het origineel door Amanda Strijbos heeft mij altijd ontroerd. De laatste ruwe kantjes van mijn tekst heb ik inmiddels weggeslepen zodat dit diamantje ook in het Nederlands echt mooi kan glimmen.

Het verhaal achter het leven van Johannes Kerkorrel is het verhaal van een homoseksuele journalist en artiest die ten tijde van het apartheidsregiem in Zuid Afrika van de radio verbannen werd omdat hij teksten van toenmalig president Botha ironisch gebruikte in zijn teksten. Jaren later heeft hij een einde aan zijn leven gemaakt. Zijn nalatenschap bestaat uit prachtige liedjes met een hoog poëtisch gehalte.

Met een beetje geluk kan ik het morgen aan de vleugel eens zingen om te zien of het klopt met mijn bedoeling. Het origineel is in het hier beneden gepubliceerde YouTube filmpje nog eens te beluisteren. Zo mooi kan Afrikaans zijn!

Dit is het geworden…

Je zou weten…

Als ik je niet kon vertellen
Als ik jou niet kon laten zien
Zou ik een schilder bestellen
En hij zou schilderen misschien
Als hij ’t dan eindelijk voltooid
En af zou maken o zo mooi
Zou je weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Als ik je niet kon laten zien
Als ik jou niet kon laten lezen
Zou ik kopen een faxmachien
Mijn gedichten laten zien
Wanneer je die ontvangen zou
En lezen en geloven wou
Zou je weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Als ik je niet kon laten lezen
Als ik jou niet kon laten horen
Zou ik duizend zangers zenden
Die een avondserenade brengen
Je zou dan direct ontwaken
En jouw ramen open maken
Je zou weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Je zou weten, jij zou dit weten
Je zou dit weten, jij zou weten
En het vast niet meer vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Originele tekst in het Afrikaans: Johannes Kerkorrel
Nederlandse tekst: Alice Verheij © 2012

En mocht iemand denken dat ik dit voor mijn lief gedaan heb dan klopt dat aardig hoewel ik vrees dat ik nog niet in staat ben tot een lied in het Nepalees…

Alice © 2012

If I could not tell you…

Today it is exactly 1 month ago that I had to leave my love behind in Nepal. Since that sad day my mind has been with her every hour, minute and second of the day. This lovesong translated by me from the beautiful Afrikaner language version I dedicate to my love and my heart.

Just a little love song in the works. I’m in that mood today, I wonder why (well not really…). So this is Amanda Strydom’s beautiful ‘Hoe ek voel’ in English… Some changes might still be made in the coming days. I love this song! Original lyrics in Afrikaans by Johannes Kerkorrel, the gay singer who in the aftermath of the Apartheid regime in South Africa was so controversial that he was banned from radio. He ended his life some years later under still unclear circumstances. His inheritance is one of wonderfully crafted and sometimes lyrical songs that still touch the hearts of many. Further on you can listen to the original on YouTube.

So here’s my English language version:

If I could not tell you

So if I could not tell you
If I could not let you see
I would order a portrait painter
To make a painting of thee
And if he would finally finish
If he would finish his masterpiece
You would know, you would know
That what I did, didn’t show

How I feel, how I feel, for you!

If I could not let you see
If I could not let you read
I would rent a fax machine
And send poems made by me
And if you then would receive
If you read and can believe
You would know, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

If I could not let you read
If I could not let you hear
I would send a choir to you
A serenade in the evening late
And if you would wake up then
And throw your windows wide open
You would know, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

You would know, you would know this
You would know this, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

Original music and lyrics: Johannes Kerkorrel
English lyrics: Alice Verheij © 2012

Alice © 2012

‘Thick as thieves’ vertaald.

Al tijden ben ik gebiologeerd door de muziek van Nathalie Merchant. Vooral het letterlijk apocalyptische en lyrische ‘Thick as Thieves’ heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Zowel muzikaal als tekstueel. Een tekst die te mooi is om niet een Nederlandse versie te kennen. En dus heb ik die geschreven.

‘Thick as Thieves’ wordt in het Nederlands ‘De Hypocriet’. Het gaat over hoe de mensheid teloorgaat aan geweld, zelfzucht en hypocrisie. Een zeer kritische tekst met heel veel lagen en een groot risico op vertaalfouten. Dit is mijn poging:

Alice © 2012

Op zondagmorgen in de stad.

In de vroege morgen wil ik nog weleens naar muziek scharrelen op YouTube. Ik ben dan te wakker om te blijven slapen en te moe om op te staan. Muziek helpt dan. Soms kom ik dan iets tegen dat herinneringen oproept. Beelden van vroeger. Beelden van thuis bij mijn ouders of van die paar beginjaren in een huwelijk. Deze vroege morgen kwam ik een song tegen van Kris Kristofferson. Ik herinnerde me dit lied gezongen door de onnavolgbare Johnny Cash. Deze song roept beelden van een willekeurige zondagmorgen in de stad, lang geleden.

Het ontroerd me. Hevig. Omdat het gaat over de schurende pijn van verlies, een pijn die ik ondanks mijn nu zo mooie leven toch maar al te goed ken.

Ik heb er een Nederlandse tekst op gemaakt die dat gevoel weerspiegelt, zo dicht mogelijk bij Kristofferson’s oorspronkelijke mooie tekst blijft en die tekst gaat zo:

Zondagmorgen werd ik wakker.
Ik kon mijn hoofd niet draaien zonder pijn.
Het bier met het ontbijt was niet zo slecht,
die als dessert was ook nog fijn.
Ik rommelde in de kast op zoek naar kleren
en vond een jurk gevlekt door wijn.
Met vuil gezicht en het haar in de war,
stommelde ik de trap af naar de dag.

Het hoofd nog vol van de avond ervoor,
de stickies en de liedjes die ik zong.
Stak ik de eerste op en zag een klein kind,
’t lachte naar een hond die weg sprong.
Ik stak toen de lege straat over
en hoorde de zondag klank van iemands gong.
En dat nam me mee terug naar iets,
dat ik verloren heb, ergens op een dag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

In het park zag ik een moeder,
lachend met haar kleine meid die ze liet swingen.
En ik stopte bij een zondagsschool
en luisterde naar hun lied en wilde zingen.
Toen ging ik terug naar huis
en ergens ver weg riep iemand nog wat dingen.
En dat echode door de straten
als regendruppels op een zomerdag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

Het is niet dat ik bedroefd of somber ben, het is de melancholie van de ochtend die me deze hertaling laat schrijven. Zo aan het begin van de dag. Hier nog een interpretatie van dezelfde song door Johnny Cash, hij mag niet ontbreken en ik geniet nog zo vaak van de songs van deze man.

 

Alice © 2011

Sluit de deur meid.

Ergens op een avond in de Tibetaanse wijk van Kathmandu schoot er een liedje in mijn hoofd. Als een soort definitieve afsluiting van een pijnlijke episode in mijn leven. Over een liefde die voorbij is, vooral omdat het mij duidelijk was geworden dat wat ik doe, waar ik ben en hoe ik leef niet geschikt is voor die jonge vrouw die eens mijn geliefde was. De tekst rolde er zomaar uit in een kwartiertje maar ik besloot hem niet op deze plek te publiceren.

Eenmaal terug in het huis dat in de maanden dat ik in Nederland ben mijn thuis zou moeten zijn maar meer een tijdelijke verblijfplaats is geworden, bedacht ik me dat ik de tekst maar beter alsnog kan plaatsen. Bij deze dus. Gewoon omdat ergens in mijn hart iets zegt dat ik haar toch een mooi leven gun en een liedje nu eenmaal een liedje is en niet meer dan dat. Maar dan wel een leven voor haar zonder mij en een liedje van mij voor mij. Dus hier is dan toch de tekst van ‘Sluit de deur meid.’

Loop maar weg en kijk niet om
vergeet de wereld want die is dom.
Zoek een ander in plaats van mij
vergeet vandaag en wat ik zei.
Ga maar snel, het is nu tijd
maar sluit de deur meid, sluit de deur meid.

Loop maar weg van alle pijn
ontloop mijn leven al was het fijn.
Het was dan toch een misverstand
dus sta ik nu liever aan de kant.
Maar ga vlug, het is echt tijd
en sluit de deur meid, sluit de deur meid.

Het maakt niet uit wat er is gebeurt schat
spijt heb ik niet van al die lange nachten.
Het geeft niet want ‘t was zo goed schat
en mijn liefde kan op ander blijven wachten.

Loop maar weg en kijk niet om en
vergeet de wereld want die is dom.
Zoek jezelf in plaats van mij
vergeet deze dag en wat je zei.
Ga maar snel het is echt tijd
maar sluit de deur meid, sluit de deur meid,
sluit de deur meid,
maar sluit de deur meid,
sluit de deur meid, sluit de deur.

Want dan zet ik hem stiekem op een kier…

Alice © 2011

Geruchten

Ik was veertien toen ze de studio(s) in doken. Ik was vijftien toen ik het album kocht in 1977. Ik had de muziek gehoord op een schoolfeest, spijbelde met een schoolvriend en voelde me verschrikkelijk. Zoals ik me in die tijd meestal verschrikkelijk voelde. De foto op de hoes van de elpee intrigeerde me mateloos. Het mooie meisje op de foto, Stevie Nicks, maakte me jaloers omdat ik net als zij wilde zijn. Een ‘Rhiannon’, de feeënprinces uit het Welshe Mabinogion, een verzameling middeleeuwse verhalen. Het beeld intrigeert me dertig jaar later nog altijd.

‘Rumours’ van Fleetwood Mac werd de eerste elpee die ik ooit kocht. Alle songs op de plaat zijn geweldig, geen één track is niet legendarisch. Vannacht, in de stilte van mijn slaapkamer en het duister keek ik naar een documentaire van de VPRO die over het maken van dat album ging. Nu na al die jaren is me duidelijk waarom de elpee zo’n indruk op me maakte en waarom ik het nog steeds één van de beste, zo niet de beste plaat vind die er ooit gemaakt is.

De reden is de totstandkoming van de songs, de persoonlijke pijn die in veel van de songs doorklinken en waarvoor ik ook toen al gevoelig was. Alsof sommige van die teksten over mij gingen. En inderdaad, net als veel andere mensen, is het zo dat er teksten bijzitten die inderdaad over mij gaan. Over de universele gevoelens van falen, misgelopen liefdes, de pijn van de relatie die niet kan werken en de hoop van de liefde. Het zijn geen suffe liefdesliedjes. Sommige zijn rauw, sommige beïnvloedt door druggebruik bij het schrijven waardoor de teksten abstracter worden maar zeker niet minder diepgaander. De elpee kreeg als titel ‘Rumours’, geruchten. Naar verluidt omdat dat de analyse was van John McVie over de situatie binnen Fleetwood Mac tijdens de opnamen. Iedereen schreef over elkaar. Het is te horen.

Een favoriete liedtekst kan ik niet noemen, wel de meest geëmotioneerde. Dat is zonder twijfel ‘Songbird’, geschreven door Christine McVie en ondanks de simpele structuur je naar de keel grijpt wanneer uitgevoerd door haarzelf. Alleen, op het podium met een vleugel, een roos en een glas champagne.

Songbird
(Lyrics: Christine McVie)

For you, there’ll be no more crying,
For you, the sun will be shining,
And I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right

To you, I’ll give the world
to you, I’ll never be cold
‘Cause I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right.

And the songbirds are singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before.

And I wish you all the love in the world,
But most of all, I wish it from myself.
And the songbirds keep singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before, like never before.

Soms mag een tekst eenvoudig blijven om eenmaal versterkt met muziek en uitgevoerd vanuit het hart als effect te hebben dat ik de tranen wel moet laten vloeien. Mocht je me ooit tegenkomen, draai niet dit lied want ik zal er zeker van moeten huilen over dat kind van vijftien die het allemaal niet wist maar waar ik zo ontzettend veel van ben blijven houden. Ondanks alles en als nooit tevoren. En stilletjes zing ik dit lied voor mezelf.

Alice © 2011

De vloed

De originele tekst van ‘The Flood’ van Katie Melua raakt me enorm omdat het steeds meer zo lijkt te zijn dat ik ondervind waar zij over zingt in dat lied. Zozeer dat ik me niet alleen verdiept heb in de diepere betekenis van de tekst maar deze ook maar omgezet heb in het Nederlands. Misschien dat ik zo hier en daar nog een woordje aan zal passen maar zoals de tekst nu is durf ik deze al wel te plaatsen hier.

‘De Vloed’ is een lied over de onverwachte wendingen in het leven en hoe onbelangrijk materie is. Iets wat mij al een tijd bezig houdt en waar ik een invulling voor probeer te vinden. Het beschrijft mijn gedachten waarbij ik antwoord geef op de vraag wat er zou gebeuren als je gewoon los zou laten. Bezit loslaten, de complexiteit van het leven loslaten en schijnwaarden loslaten. Om je mee te laten voeren op de golven van de vloed van de tijd die altijd op een overwacht moment zal komen opzetten. Onverwacht om je leven om te gooien en je een andere kant op te laten gaan dan je dacht. Het beschrijft feilloos mijn gevoel bij mijn huis wat niet mijn thuis is en mijn bezit wat niet mijn bezit is.

De Vloed

Gebroken mensen worden recycled
en ik hoop ik ook
Soms worden we van onze weg gegooid
wat ik dacht dat mijn thuis was
was niet de plaats voor mij
Nee, ik ben niet bang voor iets anders,
ik ben zeker, niets is zeker
ons bezit houdt ons gevangen
mijn bezit zal verdwijnen
terug naar waar het vandaan kwam

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regen valt
hier komt de Vloed opnieuw

Zie de rots waar je aan vasthoudt
gaat die je soms redden
als de aarde straks uiteenvalt?
waarom zou je vast moeten houden?
stel je voor dat je je liet gaan

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regenval
hier komt de Vloed opnieuw

Spoel ’t weg, ’t gewicht dat je omlaag haalt
ga op de golf, die je bevrijdt van twijfel

[spoel ’t weg…]
wantrouw je ogen, ze hebben vaak gelogen
weet in je hart, ontsnappen kan je altijd
[… ’t gewicht dat je omlaag haalt]

[ga op de golf…]
wantrouw je geest, die luistert soms ook niet
verlicht de weg en voel het oude ritme
[… die je bevrijdt van twijfel]

wantrouw je ogen,
ze hebben vaak gelogen
[niemand heeft er schuld]
weet in je hart,
[zo natuurlijk als de regen]
ontsnappen kan je altijd
[hier komt de Vloed opnieuw]

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regen valt
hier komt de Vloed opnieuw

English lyrics: Katie Melua
Nederlandse tekst: Alice Verheij

Alice Verheij © 2011

Het water is breed.

Via Twitter werd me de Ierse traditional ‘The water is wide’ gegeven. De uitdaging was ook hier een hertaling van te maken en dat heb ik dan ook gedaan. Dit is het geworden, een Ierse traditional in het Hollands. Zoveel verschil is er toch niet tussen het Engels en het Nederlands denk ik dan. Maar eerst even een uitvoering van Dusty Srpingfield (ik blijf van haar houden):

The water is wide, I cannot get oer
Neither have I wings to fly
Give me a boat that can carry two
And both shall row, my love and I

Het water is breed, ik kan niet over zee
En geen vleugels zijn er voor mij
Geef mij een boot, geschikt voor ons twee
Dan varen wij, ik en ook jij

A ship there is and she sails the sea
She's loaded deep as deep can be
But not so deep as the love I'm in
I know not if I sink or swim

Daar is een schip en het vaart op zee
Zwaar belast, zo zwaar met ons twee
Maar niet zo zwaar als mijn hart voor haar
Ik weet niet of ik zink of vaar

I leaned my back against an oak
Thinking it was a trusty tree
But first it bent and then it broke
So did my love prove false to me

Ik leunde tegen een grote tak
Ik dacht dat hij stevig was
Maar toen hij boog en ook zelfs brak
was hij als mijn lief, toch nog heel zwak.

I reached my finger into some soft bush
Thinking the fairest flower to find
I pricked my finger to the bone
And left the fairest flower behind

Mijn hand reikte in het struikgewas
Ik dacht dat daar een pracht vrucht was
Ik prikte mijn vinger tot op het bot
en liet de vrucht over aan haar lot

Oh love be handsome and love be kind
Gay as a jewel when first it is new
But love grows old and waxes cold
And fades away like the morning dew

Och liefde zo mooi en liefde zo goed
straalt als een juweel, glanzend en nieuw
Maar liefde slijt en mijn hart bloed
Liefde verdwijnt als gesmolten sneeuw

Must I go bound while you go free
Must I love a man who doesn't love me
Must I be born with so little art
As to love a man who'll break my heart

Moet ik gebonden zijn en jij wel vrij
Ben jij mijn lief die niet houdt van mij
Moet ik dan leven met al mijn smart
en breek jij telkens weer mijn hart

When cockle shells turn silver bells
Then will my love come back to me
When roses bloom in winter's gloom
Then will my love return to me

Wanneer schelpen tot zilver worden
Dan zal mijn lief weer bij mij zijn
Wanneer rozen niet meer verdorren
Dan komt mijn lief terug bij mij

Alice © 2010

Vooralsnog is het me niet gelukt om een volledige uitvoering te vinden. Meestal worden er een aantal coupletten weggelaten. Maar er zijn ook heel wat coupletten bijgeschreven in de loop van de tijd. Wat de echte traditional is zal vrees ik niet gemakkelijk meer uit te vinden zijn. Misschien dat er ergens een Iers is die dit even kan uitzoeken?

Goed, Charlotte Church dan nog maar even. Ze was pas 15 toen ze dit zong. Zingend is ze prettiger om te horen dan sprekend overigens.