Springsteen hertaald (versie 2013).

Floortje gaf me een hint. Ik kende het nummer van The Boss niet maar het raakte me direct. De tekst is scherp, maatschappij kritisch en donker. En dus de moeite waard. De melodie eenvoudig en krachtig. Goed gezongen is dit lied een aanklacht tegen de huidige harteloze maatschappij. Rage Against The Machine deed het dunnetjes over en maakte een keiharde (letterlijk en figuurlijk) aanklacht van.

Poster - Grapes of Wrath The_02

De oorspronkelijke tekst is gebaseerd op een personage uit John Steinbeck’s roman uit 1939 ‘De druiven der gramschap’. John Ford maakte er een jaar later een film over en Springsteen dus nog eens 55 jaar later een song. De personage Tom Joad staat voor de macht van de onderdrukten in de samenleving die door saamhorigheid sterk zijn en overeind blijven. In mijn hertaling probeer ik die geest te onderstrepen. Mijn hoofdpersoon is maatschappelijk geknakt maar niet gebroken. Daarmee een personage die dicht bij mezelf staat. Dat een collega schrijfster me deze song aanreikte zie ik niet als toeval maar als een passend samenloop van zaken. De keten van Steinbeck via Ford, Springsteen, Rage Against the Machine en Floortje leidt dan uiteindelijk nu naar mij. Steinbeck’s roman en Springsteen’s songtekst staan nog steeds als een huis want de wereld is niet echt veranderd. Helaas.

Dat Springsteen dit thema oppakte en er een lied over schreef zegt veel over de persoon Springsteen. Een dergelijk lied op een personage uit een roman schrijf je immers alleen maar als je echt geïnspireerd bent. Die inspiratie vertalen is misschien wel de grootste kwaliteit van misschien wel de beste singer/songwriter ooit. Sinds mijn zestiende is hij al bij me en luister ik geregeld naar zijn muziek waar steevast zijn ballads me weten te raken. Ik zal niet de enige zijn. Op zijn beurt heeft hij mij muziek gegeven die voor mij een inspiratie zijn.

Een sprankje hoop is er natuurlijk wel verstopt in mijn versie, want de hoofdpersoon laat weten ongebroken te zijn. Want in tegenstelling tot Springsteen zet ik liever wel een lichtje aan het einde van de tunnel. Luister hier eerst maar naar Bruce Springsteen’s insdringende versie van ‘The Ghost Of Tom Joad’ en doe dat dan nog eens met mijn hertaling er bij, als je wilt.

[youtube:watch?feature=player_embedded&v=NKKpmbcSe5E]

 

Mijn versie is getiteld ‘De geest van Freddie Spigt’, met een knipoog naar een idool.

Man loopt langs de ijzeren rails
Nergens naar toe, alles teveel
Politie helikopters vliegen heen en terug
Kop soep bij een kampvuur, onder de brug
Slaapzakken liggen koud te worden
Welkom in de nieuwe wereld orde
Families slapen in auto’s, langs de kust
Geen huis, geen werk, geen plek, geen rust

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

Hij pakt een liedboek uit zijn achterzak
Zijn vuurtje licht op en hij neemt een trek
Wacht op laatste wordt eerst en de eerste wordt laatst
In kartonnen doos, op de verkeerde plaats
Met een enkele reis naar ’t beloofde land
Een knoop in zijn buik en een mes in de hand
Slapend op een kussen van hard metaal
Badend in het koude stads kanaal

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

En Fred zegt: “ma, telkens als een agent een kerel slaat
Telkens als een hongerig kind nog klaagt
Als een broederstrijd laait, met haat in de lucht
Kijk mama, dan ben ik op de vlucht
Telkens als iemand vecht voor zijn bestaan
En een beetje geld, of een simpele baan
Telkens als iemand in onvrijheid stikt
Kijk dan in hun ogen mam, dat ben ik”

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij ’t zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt.

Originele tekst: Bruce Springsteen
Nederlandse tekst: Alice Anna Verheij © 2012 / 2013

Alice Anna

Advertenties

Ik ben zo moe van jou, o Nederland.

Noot: driekwart jaar geleden herschreef / hertaalde ik ‘Going to a town‘ van Rufus Wainwright. Een lied dat hij, eerlijk is eerlijk, uit verveling en baldadigheid schreef in de lobby van een hotel tussen concerten in. Zonder diepere bedoeling, zonder er een protestleid van te willen maken. Maar dat werd het wel. Het werd een lied dat bij deze tijd past.

Het is nu driekwart jaar later. Veel is veranderd. De pier op de foto is failliet en zal misschien afgebroken worden. Zoals er veel afgebroken wordt. Vandaag las ik dat het College Van Zorgverzekeraaars (CVZ) voorstelt om de psychische ondersteuning van mensen met psychische problemen alleen nog maar te vergoeden bij een medische noodzaak. Daarmee onderstrepend dat je voor hulp psychisch ziek moet zijn (volgens het daarvoor geldende normenboek DSM IV) en dat psychische problemen buiten die veroorzaakt door ziekte maar gewoon door jezelf en je huisarts (die daar niet voor geschoold is) opgevangen moeten worden. Wil je hulp, heb je hulp nodig, dan moet je dat maar zelf betalen. Kan je dat niet, zoals een toenemend aantal mensen, dan kun je voor wat betreft die verzekeraars doodvallen. Letterlijk.

Gaan die plannen door dan zuller er ook doden vallen want het aantal suïcides zal toenemen bij het wegvallen van de zorg voor mensen met post traumatisch stress syndroom, slachtoffers van misbruik, mishandeling, verkrachting, burn outs, onverwerkte traumas uit jeugd of anderszins. Zij zijn geen medische gevallen dus moeten het maar zelf zien te rooien. Daarmee is de verzekering van de Nederlandse gezondheidszorg indirect verantwoordelijk voor de doden die zullen vallen en het instandhouden of het versterken van het lijden van duizenden zoniet tienduizenden mensen. Hun aantal groeit als gevolg van de verharding van de maatschappij.

Nederland maakt hiermee zichzelf ziek, doodziek. En, als het aan deze mensen ligt die dit bedenken, uiteindelijk dood. Weg beschaving. Van Zorgverzekering naar een verzekerd zijn van verwaarlozing. Verwaarlozingsverzekering.

Ik ben nog steeds moe van Nederland en verlang naar de dag dat ik dit land definitief de rug kan toekeren. Of mij dat lukt weet ik niet, of ik dan in Europa of elders zal leven weet ik ook niet. Hoe dan ook, deze hertaling draag ik op aan de mannen en vrouwen van het CVZ die de plannen smeden om de geestelijke gezondheidszorg in Nederland te decimeren en daar willens en wetens slachtoffers mee gaan maken. Ik gun ze een jarenlange persoonlijke ernstige depressie. Ik mag dat als overlevende van diverse suïcide pogingen. Het hierna volgende schreef ik in april 2012, mijn mening is helaas niet veranderd sindsdien. Mijn leven overigens wel. Ten goede, dankzij de onbezoldigde zorg van een paar vrienden en een project van hte Rode Kruis. Een organisatie die goddank losstaat van de Nederlandse staat en haar beperkte blik op de rechten van haar burgers.

In een uitwisseling op Facebook legde mijn goede vriendin Floortje me nog eens dit prachtnummer van Rufus Wainwright voor. Ik heb er al zo vaak naar geluisterd en het heeft me altijd geraakt omdat ik er iets voelde dat ik niet kon omschrijven. Tot Floortje een hint gaf dat iemand maar eens een Nederlandse versie moest maken.

Er zullen mensen zijn die – terecht – vinden dat ik negatief schrijf over mijn eigen land. Er zullen mensen zijn die het met me oneens zijn of het me zelfs kwalijk nemen. En anderen die het niet begrijpen of me een zeur vinden. Maar er zijn er vast ook die zich herkennen in de pijn die ik heb proberen te verwoorden over hoe mijn eigen land verworden is tot iets dat ik verafschuw. Verwoord aan de hand van Rufus Wainwright die, wonend in New York, in een opwelling zijn originele tekst liet stromen en waarin hij onverholen kritisch is op de verwording van het Amerika van George Bush.

Mijn tekst laat mijn walging proeven over de staat van dit land. Een land zonder kleur maar met angst voor de vreemdeling, voor de andersdenkende, voor de ander die niet is zoals de gemiddelde burgerlijke grijze muis. Een land van egoïsme waar hypotheekrenteaftrekm pensioen en immigratie voor gaan op barmhartigheid en liefde voor hen die het moeilijk hebben. Een land dat maatschappelijk en politiek geen enkel ankerpunt meer voor mij vormt en dat mij gevoelsmatig wegjaagt. En hoezeer men het met mij oneens zal kunnen zijn, zijn de woorden gewogen en spreken ze mijn diepste gevoel uit. Mijn ontembaar verlangen to vluchten naar desnoods een stad die niet meer bestaat. Weg van het grijs, weg van de verzuring en de beschimping. Weg van de krantenkoppen vol mensenhaat, weg van het gebrek aan compassie, weg van de tweets van Wilders en de lamlendigheid van een tandeloze oppostitie. En vooral weg van het land dat mij mijn gevoel ontneemt en me omlaag drukt tot er niets meer van me over is. Met een vage hoop dat er ooit een andere tijd zal komen. Ik kan momenteel niet anders dan hiermee mijn diepste gedachten laten vallen op deze plek. Want ik ben moe. Heel erg moe van dit land. Heel erg moe van jou, o Nederland.

Hier is mijn versie:

“Ik ben zo moe van jou, o Nederland”

Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
En loop weg van de plaats die ik altijd heb gehaat
Ik zoek naar mensen die hun hart niet hebben verbrand
ik ben zo moe van Nederland

Ik maak het goed voor de leugens van de Telegraaf
Ik maak het goed voor die liedjes o zo braaf
Het lijkt wel of hun waarheid niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief

Zeg me, denk je echt over de hel omdat je teveel liefde gaf?
Zeg me, denk je echt dat alles wat je deed zo goed was
Ik moet het weten, na het bloed van die jongen die daar ligt in een plas
Ik ben zo moe van Nederland

Ik moet het weten
Misschien zal ik je nooit meer zien, of misschien ook wel
Jij had je voordeel van een wereld en ook van je spel
Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief
Heb nu teveel verdriet
Maar tòch ’n droom in ‘t verschiet
En dat is al, meer niet

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik ben onderweg
naar een stad die niet meer bestaat

Muziek, tekst: © Rufus Wainwright
Hertaling: Alice Verheij © 2012

Old poetry brought back to live, in songs.

I love the music of Natalie Merchant. I have done so since the first time I heard ‘Thick of Thieves’ that is in my opinion still one of the most complicated lyrical songs around. It has amazing poetic quality and Natalie sings it with unmatched intensity and honesty. Her music has been progressing slowly in this overhyped, short lived world of ours. It hardly gets any airplay at the main radio stations in this country and is hugely underestimated. National radio seems oblivious of what happens elsewhere and solely focussed on the rather limited musical styles of the Dutch music industry (apart from a couple of white ravens).

natalie merchant

So I just have to search for great music on the international scene and YouTube. Which is how I found Natalie Merchant a couple of years ago. Even so, it did take time for me to comprehend the value and quality of her music. I heard the lyrics, partly understood them but they didn’t quite sink in. Until ‘Thick of Thieves’ from her 1997 album ‘Ophelia’. The first lines of the powerful lyrics caught me by the throat:

Remember how it all began
The apple and the fall of man
The price we paid
So the people say
Down a path of shame it lead us
Dared to bite the hand that fed us
The fairy tale
The moral end
The wheel of fortune
Never turns again

I know the lines by heart and whenever someone rings me at least the first four lines sound as a constant reminder of the demise of this world and the deceit of mankind. Even for these few ringtone seconds it alerts me. A while ago I got some tracks from her 2010 album ‘Leave your sleep’. Every song I heard captivated me. I did not understand the title of the album and took no time in researching it. Until last night.

I couldn’t sleep. Probably because of the difficulties of life that are continuously challenging me because I really am struggling to survive. Possibly because of a love inside me that is bound by the impossibility of sharing and may or not may flourish one day. Maybe because I’ve been isolating myself too much to work on this novel that is both a miracle to write as a Hercules task and which is tearing me apart every now and then. It really is not an easy (or safe) thing to turn myself inside out and dive into the dark corners of my life, finding words and sentences to transform what’s found there into the scenes in the life of one of my main characters. Writing does hurt. But the hurt can be soothed by this:

leaveyoursleep

My insomnia forced me to write poetry, with Natalie singing in the background. The lights low, the mood heavy. All of a sudden I just had to cry. For no obvious reason but it was unstoppable. ‘If no one ever marries me’ broke me in the early hours before dawn. I searched for the lyrics to read as they are both poetic and sad but strong. The latter I am not. I searched and found and found something else too. At the TED Talks Natalie explained during a concert about the “Leave your sleep’ album (TED Talks in the US really is something else than it’s rather meager Dutch version). She tells about how she made this album and about the poets it is dedicated to.

And I finally understood.

I understood why I love her music so much these days and how that intensified in the past month. Why I listen to it every single day while writing and why I cried listening to ‘If no one ever marries me’. Because it’s the old childrens poetry that awakens me. A poetry that is out of line with this rough and ruthless world, forgotten poetry of sometimes forgotten emotions by forgotten poets. Nineteenth and early twentieth century poetry and as such written in an era I am writing about and researching on every day now. As if I am looking at my lost childhood and youth. The tragedy of the daughter of the great painter Alma-Tadema who after his wife’s death emigrated to England with his children and became famous and wealthy. A daughter who at an early age unwantingly predicted her own life. She never married and died surrounded only by books and her friends. Alone. And yes, that is both my greatest fear in life as a strange desire.

I love this poetry which is way more adult than the label ‘children’s poetry’ suggests. I love it because though written in another time and place, it connects with me and sometimes describes me and my life and desires. It brings me back to a time where people were in less a hurry and gave more attention to what they were doing. Something quite impossible today for most people. Again, with the exception of a few white ravens. It explains to me why it is a good thing that I have to struggle for life and can only write a few lines or pages a day for ‘Lachrymae’. As I am slowly getting to the point where time is of no value to my work and true dedication to my writing is the essence of me.

leaveyoursleep 2Natalie Merchant’s picture book including the cd. I wish I had it!

Maybe this is all nonsense for who reads this and maybe people cannot understand what I mean with what I write here. I suppose in such cases I’ve then proven to be incapable of formulating my feelings and thoughts. But the fact that I had to cry this early morning really comes down to finally understanding why I do all this, why I share my thoughts and writings here and in my books. Why I write this new book. Why I allow people to see through me via my work. Music does make that clear, so please listen to this amazing singer who is not only immensely talented but also a woman of unmatched beauty and a true inspiration for me. And yes, the lines of Laurence Alma-Tadema’s poem do define me somehow for I am still only a child.

Laurence Alma-Tadema (1865 – 1940)

If no one ever marries me,—
And I don’t see why they should,
For nurse says I’m not pretty,
And I’m seldom very good—

If no one ever marries me
I shan’t mind very much;
I shall buy a squirrel in a cage,
And a little rabbit-hutch:

I shall have a cottage near a wood,
And a pony all my own,
And a little lamb quite clean and tame,
That I can take to town:

And when I’m getting really old,—
At twenty-eight or nine—
I shall buy a little orphan-girl
And bring her up as mine.

© 2012 Alice Anna Verheij

De wereld op zijn kop.

Ik kon het niet laten om deze te hertalen nu blijkt dat de wereld niet vergaan is maar op zijn kop blijkt te staan.

worldupsidedown

De wereld op zijn kop

Als de vlinder vree met de bij
En de uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
En drie keer een negen zou zijn

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als het paard zat op zijn ruiter
Als de boterbloem at de koe
Als de kat van schrikt luistert
Naar de muis die zegt boe

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als de rijkaard verkocht zijn jas
Aan de zwerver zowat voor nop
Als de heer een dame was
Stond de wereld op haar kop

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Maar als één of al deze zaken
Ooit echt gebeuren zou
Zal ik daar niet van slag van raken
Ik ben ’n binnenste-buiten vrouw

De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Stel je voor
De uil en het wrattenzwijn
Kerken die staan in de wei

Dat de vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Stel je voor
Drie keer een was negen 

De vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Als het paard zat op zijn ruiter
Dan stond de wereld op zijn kop
Op zijn kop
Ik zeg, echt op zijn kop

Originele tekst: ‘ Topsyturvy World’ door Natalie Merchant
Nederlandse tekst: © 2012 Alice Anna Verheij

Mijn huid.

Het is alweer te lang geleden dat ik me boog over de hertaling van een lied. Vandaag is er zoveel gebeurt, goed en mogelijk (maar hopelijk niet) slecht, dat er maar een antwoord op deze dwaze dag mogelijk is. De hertaling van ‘My Skin’ van Natalie Merchant.

Een lied dat gevaarlijk is en kwetsbaar. Een lied dat al lang bij mij is in het duister van de nacht op de momenten dat ik zwak ben. Wanneer tranen vloeien en onzekerheid me neersabelt. Wanneer eenzaamheid zich doet voelen en mijn huis rilt om me te vertellen dat hoe dan ook ik door moet gaan. Moet blijven proberen. In de hoop dat door me steeds zuiverder op te stellen, me steeds zuiverder te maken (en geloof me dat is vreselijk moeilijk want ik heb zoveel fouten) er uiteindelijk een wind me in de rug zal blazen in plaats van tegen me en me zal laten vliegen zoals ik eigenlijk moet. Op de vleugels van een liefde die oprecht is.

Dus hier is mijn huid. Hij wordt hoe dan ook duur verkocht. Zij spreekt mijn diepste verlangen uit. Ze rilt onder een aanraking en als geen ander vertelt ze me dat ik leef. Hoezeer dat soms ontkend wordt door de werkelijkheid van de dag. In de nacht wacht ze op een tedere hand, een zacht gefluisterde belofte. Maar overdag laat ze de leugen en de afwijzing voelen.

Zie hier, dit is mijn lichaam
Kijk naar mijn hand
Er is zoveel hier, dat ik niet goed begrijp
Jouw valse beloften
Als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Je ging zo slecht met mij om
Het duurde zo lang
Ach ik werd schijnbaar onaanraakbaar
En, geluk houdt van stilte
Het groeit in ’t donker
Fijn gesponnen draden
Die wurgen mijn hart
Ze zeggen beloften, dempen de slag
Maar ik wil ze niet, nee
Ik wil ze niet

Je ging zo slecht met me om
En het duurde zo lang
Ik werd schijnbaar onaanraakbaar
Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar
Weet je nog wel, hoe je vroeger mij betastte en
Je trillende handen, je kussen die verrasten
Je valse beloften als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Is het donker genoeg
Zie je me nog
Wil je me nog
Bereik je me nog
Oh, ik vertrek nu
Ach, hou je mond alsjeblieft
En hou je adem in
En kus me nu
En blijf er dood in
Oh, ik meen het
Oh, ik meen het

Originele tekst: © Natalie Merchant
Nederlandse hertaling: © 2012 Alice Anna Verheij

De weg naar de hel.

Vanmorgen kwam op Facebook een oude kraker van Chris Rea langs. Ik hou van zijn muziek die staat als een huizenblok van zwaar beton. Onverzettelijke beat en strakke teksten. Deze had dan ook nog eens een tekst die – thanks Floortje – nog een diepere laag in zich heeft die misschien niet eens zo bedoeld was. Maar wel zo uit te leggen.

The Road to Hell knalde niet veel later uit de speakers en ik kon mezelf niet tegenhouden een vertaling van dit donkere lied te maken. Chris Rea heeft veel donkere maar ook romantische songs. Zijn bijna Victoriaanse blik op het leven is misschien deels gevoed door de ziekte die hij moest overwinnen maar ik zie hem vooral als een onverbeterlijke romanticus. Daarom vind ik zijn muziek zo mooi want daarin herken ik hem. Het is bijna onmogelijk om niet mee te zingen met de prachtige teksten.

Dus hier is dan, de volledige, The Road to Hell met de geweldige intro die de toon zet voor het onverwachte rockende tweede deel. Zo hoort een song in elkaar gezet te worden wat mij betreft.

En dit is mijn vertaling:

Stond stil op de snelweg
Ik zag er een vrouw
Langs de kant van de weg
Een gezicht als dat van mij
Reflecties, in mijn voorruit
En ze liep, naar mijn auto toe
En boog, heel erg traag
Een angstig gevoel, verlamde me, in mijn schaduw
Ze zei ‘kind, wat brengt jou nou toch hier
Mijn angst voor jou draaide me, in mijn graf’
Ik zei ‘mama ik kom naar het dal van de rijken
verkoop mijzelf’
Ze zei ‘kind, dit is de weg, naar de hel’

Op je reizen, door de wildernis
Van de woestijn tot aan de bron
Ben je terecht, gekomen op de snelweg, naar de hel

Tsja ik sta hier bij de rivier
Maar het water, dat stroom niet
Het kookt van al het gif, dat je bedenkt
En ik sta onder de lantaren
En dat licht, ken ik al te goed
Doodsbang weggedoken, diep in de schaduw
En de perverse angst voor geweld
Veegt de lach van elk gezicht
Gezond verstand rinkelt, elke bel
Dit is geen technisch mankement
Oh nee, dit is de weg, naar de hel

Alle wegen verstopt met krediet
En er is niks dat je kunt doen
allemaal vodjes papier en helemaal niet van jou
Oh pas op wereld, kijk nu goed uit
Waar het op neerkomt
Leer deze lessen snel en leer ze wel
Dit is geen opgaande mobiele snelweg
Oh nee, dit is de weg
Hey, dit is de weg
Dit is de weg, naar de hel

Tekst: Chris Rea
Vertaling: Alice Anna Verheij © 2012

Insomnia Nights.

I fought my fight
in darkness I cried
through insomnia night
insomnia night

Touching hands, leading nowhere
and my lovers, really don’t care
I’ve seen them all in my days
kissed them a million ways
Lost them all, in the process
But they really, didn’t care less
They’ve vanished, into my dreams
my lover’s cries, my lover’s screams

I fought the fight
in darkness I cried
through insomnia night
insomnia night

Losing my mind, nothing to share
don’t know why, don’t no where
You’re crazy, is all she says
pretends love, on loveless days
It has ended in a terrible mess
and she? She couln’t care less
I’ve lost her there on the way
I was awake but she didn’t stay

I fought a fight
in darkness I cried
through insomnia night
insomnia night

It’s the dream, in which I don’t dare
my daily fight, my nightly scare
We’ve been there all in our days
kissed each other, so many ways
Broke our hearts, tore your dress
and I? I really did my best
You’re now vanished, into a dream
my love I cry, my love I scream

We fought our fight
in darkness we cried
in insomnia night
insomnia night
all that is left now
is insomnia night
is insomnia night

© 2012 Alice Anna

Over een zeemeeuw.

Jaren geleden, ik zal zo rond de zeventien jaar zijn geweest, las ik een boek waar ik via de muziek bij uitgekomen was. In die tijd was Neil Diamond een heel bekende zanger en scoorde hij hit na hit. Tegenwoordig maakt hij nog steeds bijzondere muziek met zijn net zo bijzondere en herkenbare stem maar kennen nog maar weinigen hem.

Ik luisterde naar muziek, las boeken en dacht over dingen na waar de meeste van mijn leeftijdsgenoten niet naar luisterden, niet lazen of niet over nadachten. Ik was anders. Net als die zeemeeuw uit het boek. De muziek die me naar het boek bracht was de soundtrack van de filmflop ‘Jonathan Livingstone Seagull‘. Het boek, een novelle van Richard Bach is een fabel over een zeemeeuw op zoek naar het hogere in het leven en een hogere zelf. Achtereenvolgens komen materialisme, trouw aan jezelf blijven, het voorop stellen van de liefde en ten slotte de onbaatzuchtigheid aan de orde. Stappen om te komen tot een hoger niveau wat misschien wijsheid genoemd kan worden om daarna die wijsheid in te zetten voor de samenleving die je verstoten heeft maar waar je wel uit afkomstig bent.

De fabel laat de weg zien die de zeemeeuw Jonathan aflegt wanneer hij de ambitie heeft om harder en hoger en mooier te vliegen dan welke ander meeuw ook. Hij kan het niet alleen en ontmoet twee andere meeuwen die hem helpen alsof het engelen zijn. Het zijn meeuwen die vliegen omdat ze plezier in het vliegen hebben. Dat in tegenstelling tot de vlucht meeuwen waar hij uit afkomstig is en die geleid wordt door angst, verveling, materialisme en domheid. Hij wordt uitgestoten, verbannen. Dan ondervindt hij hoe het is om niet te leven als een meeuw tussen honderden anderen in de grote groep. Hij leert om zich te sterken door het zijn van die uitzondering. Nog belangrijker leert hij dat er zoveel is dat er niet toe doet maar waar de andere meeuwen naar lijken te streven. En tot slotte leert hij dat hij moet blijven werken aan de liefde voor zichzelf om in staat te zijn om te vergeven. De meeuwen die hem helpen leren hem terug te keren naar zijn eigen waarden en om keuzed te maken. Uiteindelijke keert hij terug naar de vlucht meeuwen en kiest er voor om de samenleving te helpen met wat hij geleerd heeft.

foto: © 2012 Alice Anna Verheij

De fabel is haast religieus van karakter maar onderstreept vooral het belang van het streven naar een hoger plan en een hogere zelf waarbij non conformisme meer dan alleen maar een levenshouding is. De non conformist wordt degene die leert wat er wel toe doet in het leven en wordt daarmee een voorbeeld en inspiratie voor anderen. Het beeld van het verhaal komt nog het dichtste bij het Boeddhisme omdat het er vooral om draait om zelf op een hoger plan te komen tot nut van de wereld. De overeenkomst met de draaipunten in mijn leven zijn opvallend. Nog bijzonderder is voor mij dat ik het boek en de muziek nooit vergeten ben en nog steeds mooi vind. Omwille van de boodschap en de manier waarop die vervat is. De film is het kijken niet zozeer waard tenzij je een liefhebber van ouderwetse technische trucjes bent om radiografisch bestuurde ‘meeuwen’ lange glijvluchten te kunnen laten maken.

De meeste bekende song van de soundtrack is ongetwijfeld ‘Be’ van Neil Diamond. Ik heb het altijd prachtig gevonden ondanks de wat overdadige galm en de bombast. De tekst is sterk en heeft me soms geholpen. Voor mij is de God in de tekst vooral de kracht van de mens om boven zich uit te stijgen. Als ik het zo lees wordt de tekst van religie ontdaan en terug gebracht naar waar het boek om draait: een bemoediging dat anders zijn, de uitzondering zijn, niet negatief is maar juist van belang in een wereld die grijs en grauw en de weg kwijt is. Zo gelezen is die bemoediging bijna veertig jaar nadat de film en de soundtrack verschenen nog van groot belang.

Lost
On a painted sky
Where the clouds are hung
For the poet’s eye
You may find him
If you may find him

There
On a distant shore
By the wings of dreams
Through an open door
You may know him
If you may

Be
As a page that aches for a word
Which speaks on a theme that is timeless
And the one God will make for your day

Sing
As a song in search of a voice that is silent
And the sun God will make for your way

And we dance
To a whispered voice
Overheard by the soul,
Undertook by the heart
And you may know it
If you may know it

While the sand would become the stone
Which begat the spark
Turned to living bone
Holy, holy
Sanctus, sanctus

Be
As a page that aches for a word
Which speaks on a theme that is timeless
While the one God will make for your day

Sing
As a song in search of a voice that is silent
And the one God will make for your way

© Alice Anna Verheij


Barbara

Barbara (Monique Andree Serf)

Monique Serf heette ze eigenlijk en in Nederland is ze niet al te bekend. Haar artiestennaam was Barbara. Een franse chansonnière (en een prachtige vrouw) met een heerlijke stem. Haar muziek was typisch frans en had alles wat de rijke historie van chansons kan bieden.

Een betrekkelijk onbekend lied van haar is ‘Le Temps du Lilas’ dat over liefde, bedrog en verlating gaat. Het is een lied met een enorm tempo op de cadans van een wals en daarmee niet alleen een uitdaging om te hertalen maar zeker ook om te zingen. Het origineel kent zoveel tekst wendingen dat het een nachtmerrie is om er iets van te maken. Toch heb ik me er aan gezet omdat ik nu eenmaal in een soort flow zit waarbij het vertalen en hertalen vrij vlotjes verloopt.

Dit is het origineel wat zeer de moeite waard is om te beluisteren vanwege de snelle en o zo franse poëzie:

Ik heb er deze Nederlandstalige tekst op gemaakt die weliswaar het origineel volgt maar zeker geen letterlijke vertaling is. Meezingen met de muziek is een uitdaging maar na wat uitproberen kan ik zeggen dat het echt mogelijk is. Wellicht moet ik nog zo hier en daar wat schaven maar als eerste serieuze poging staat het wat mij betreft stevig:

De zoete geur van de sering

Mijn lieve schat, ik geef je seringen,
ze zijn anders dan rode rozen.
Maar net zo goed uit liefde,
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik plukte ze speciaal voor nu,
bij de buren uit hun struiken
want ik vond ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ik wil jouw lieve lach weer zien
je lippen proeven, jouw zien blozen.
En lief ik weet, dat het je speet
want het mocht, niet eeuwig duren.
En toch die ander, die overwon,
ik had dat nooit, van jou verwacht,
dat mijn liefde, jou verzon
en dat het dus, toch niet kon.

Dus geef ik jou nu, mijn paarse seringen,
want naar jouw hand, zal ik niet dingen.
Ik laat je los, uit ware liefde
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik zal nu gaan, dit was het dan.
Hier is mijn groet, ik breek de ban.
Die ene klein kans, heb ik laten gaan.
Hier heb je, mijn seringen.

Je was daar ineens, in mijn leven
dagenlang, bij mij gebleven.
Nachten lang, hebben wij gevreeën
ochtenden, van ons getweeën.
Maar op een dag, was er een ruzie,
tussen de roos en de sering.
Een huwelijk, zat er dus niet in
Wel ‘n oorlog, tussen jou en mij.

En nu zal ik op de vlucht ver van jou weg moeten gaan.
Zie je mij daar in de verte?
Al kom je mij nog na, het is nu te laat.
Blijf maar bij de seringen.
Ik plukte ze speciaal voor jou,
bij de buren uit hun struiken
eens vond ik ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ach jij zult bij haar zijn in haar armen,
je bent verstrikt in haar netten
en met haar liggen, heup tegen heup,
in de nacht tot aan de morgen.
Dus laat ik jou nu, de paarse seringen,
want naar jouw hand, wil ik niet dingen.
Ik laat je los, vergane liefde
die ik had voor jou, voor jou.

Blijf daar maar staan, en naar me smachten,
ze zijn nu voorbij onze nachten.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.

Muziek en franse tekst: © 1962 Barbara
Nederlandse tekst © 2012 Alice Verheij

Ich liebe jeden, der mich gefällt.

There are woman from long ago that I admire. A few years a go a dear friend gave me a framed photograph of one who has become some sort of muse for me: Zarah Leander. The strong hearted and beautiful Swedish actress and singer who made such brilliant performances in German films in the early 20th century. Her real name was Sara Stina Herdberg. During the second world war she decided to stay in Berlin as she worked for Hitler’s regime albeit without publicly taking sides. Early in her career and even during the war she did however publicly denounced the Nazi’s by singing strong anti Nazi songs in a cabaret. But she was contracted by UfA, Hitler’s propaganda film company, a contract she took for the money. In 1943 however she returned to Sweden and was possibly unjustly controversial for the rest of her life because of her decision to stay in Germany during the war in the city she loved so much. First and foremost she was an actress, secondly Swedish and thirdly a Berlin woman who could not drag herself away from Germany that had been so good for her in the 1920’s and 1930’s. A choice that did not turn out well for her but in which she was not unique.

In spite of her disputable choice to stay in Berlin it is very obvious that she was a great actress and singer and her performances were no less that Marlene Dietrich’s who was in many aspects comparable except for the wartime choice they made. Zarah Leander lived until the end of the seventies and her career never really took off after the war, she was tainted in the eyes of many.

Zarah Leander, 1936

Still, I see and hear an actress with a great voice and a woman who was in her own right strong. Some of the songs she sang in films are amazing. Particularly this one where a woman takes position and denounces dependency on the love of only one (man). She tells the audience that she decides to choose her lover in spite of the heartbreak the previous one caused. She is the one who decides and she does not become dependent on that single person because ‘there are so many in this world and I love the one I like’. It is this attitude that the song reflects that is close to my heart and the very reason I will always permit myself to fall in love. And honestly, I love the songs of Zarah Leander. This one by the way comes from the film ‘Es war ein rauschende ballnacht’ made in 1939, the lyrics are by Theo Mackeben. I’ll guess I’ll translate it into Dutch some day soon.

Alice © 2012

Es ist ja ganz gleich, wen wir lieben
Und wer uns das Herz einmal bricht
Wir werden vom Schicksal getrieben
Und das Ende ist immer Verzicht

Wir glauben und hoffen und denken,daß
einmal ein Wunder geschieht.
Doch wenn wir uns dann verschenken
Ist es das alte Lied

Nur nicht aus Liebe weinen
Es gibt auf Erden nicht nur den Einen
Es gibt so viele auf dieser Welt
Ich liebe jeden der mir gefällt
Und darum sollst du heut mir gehören
ich will dir Treue und Liebe schwören
Wenn ich auch fühle, es muss ja Lüge sein
Ich lüge auch und bin Dein !

Wir kamen von Süden und Norden
Mit Herzen so fremd und so stumm
So bin ich die deine geworden
Und ich kann dir nicht sagen warum
Denn als ich mich an dich verloren
Hab ich eines Andern gedacht
So ward die Lüge geboren
Schon in der ersten Nacht

Nur nicht aus Liebe weinen
Es gibt auf Erden nicht nur den Einen
Es gibt so viele auf dieser Welt
Ich liebe jeden der mir gefällt
Und darum will ich heut dir gehören
Du sollst mir Treue und Liebe schwören
Wenn ich auch fühle, es muss ja Lüge sein
Ich lüge auch und bin Dein !

50 en in de ontkennende fase.

Ok, lieve vrienden / vriendinnen / vriendandersen / lezers / lezeressen / lezerandersen en zo meer, ik ben vandaag 50. En in ontkenning. Natuurlijk. Maar goed, verjaardagen zijn alleen relevant voor mensen die echt hechten aan het decimale stelsel en in mijn wereldje is dat decimale me vaak te absoluut. Daarnaast het ik het geluk om tijdens leven geincarneerd te zijn waardoor ik twee levens in één prop. Er vanuit gaande dat de kat in mij er niet nog een zevental achter de hand heeft. En dus vandaar deze 1300e bijdrage.

Edoch, als iemand vijftig wordt gaat die door een crisis en die is dus ook lekker losgebarsten. Remedie: veel vrienden bij elkaar jagen en dronken worden. Er is geen bar hier dus mijn waardigheid kan ik niet verliezen door het dansen op een toog. Wel zal er gezongen, gedicht en verteld worden en hopelijk heel veel gelachen. Natuurlijk kon ik het niet laten om een liedtekste te maken op de melodie van een bekend Nederlandstalig lied en dus heb ik – hoe kan het ook anders – ‘Het Testament’ van Lennaert Nijgh onder handen genomen.

Het testament

Na grofweg 50 jaren in dit leven,
maak ik het testament op van mijn jeugd.
Ik heb nog wel wat goed om weg te geven,
maar zakelijk heb ik niet echt gedeugd.

Toch zijn er ook nog wat fraaie idealen,
mooi bedacht, hoewel ze uit de mode zijn.
Ik wil ze met je delen in mijn verhalen,
want heel misschien, vindt je dat wel fijn.

Aan mijn kinderen die zo graag nog wat leren,
laat ik met wat pijn de last na die ik droeg.
Om te proberen ze te behoeden voor ‘t verkeerde
en de klappen die ik kreeg en niet verdroeg.

En dan zijn er nog een stuk of wat vriendinnen,
die o zo lief en heel verstandig zijn,
en waarmee dus geen garen valt te spinnen,
maar die toch wel mijn allerliefsten zijn.

Voor mijn zoontje zijn mijn allermooiste dromen
wel wat ondeugend maar ach ze zijn zo mooi.
Ik behoor hem toch immers klaar te stomen
voor een leven buiten een gouden kooi.

Aan mijn vrienden laat ik graag ook mijn vermogen
verliefd te worden op een meid of knul.
Zelf ben ik helaas echt veel te vaak belogen
maar ga ‘t gerust toch maar proberen die flauwekul.

M’n lieve schat, ik laat jou alle nachten
dat ik tranen om jouw angsten heb gestort.
Maar bedenk het wel ik blijf niet langer wachten
en zal lachen want ‘t leven is mij te kort.

En die mensen die mij blijven bedreigen
“Dame, U bent nog lang niet van ons af!”
Kunnen de pot op en zullen niet veel krijgen,
Dat wil zeggen, ik heb het met hun gehad.

(instrumentaal)

Voor mijn ouders in mijn album met de plaatjes,
die zo lijkt het getuigen van een blije jeugd.
Is ‘t besef dat al hun mooie opvoedpraatjes
die zij vertelden niet echt hebben gedeugd.

Maar verder krijgen ze ook echt alle dingen
terug die ze mij ingeprent hebben die tijd.
Ze hebben me tenslotte niet gedwongen
groot te worden zonder felle pijn en spijt.

En dan zijn er ook nog enk’le goede vrienden
die van me houden, die ben ik lang niet zat.
Dus die gun ik al ‘t goede dat ze verdienen
nog vele jaren, opgesloten in m’n hart.

Verder niks, er zijn alleen nog een paar dingen
die zijn van mij omdat ‘n ander er niks aan heeft.
Dat zijn mijn nieuwste prachtherinneringen
die neem ik mee naar waar ik verder leef.

tekst: Alice Verheij © 2012

If I could not tell you…

Today it is exactly 1 month ago that I had to leave my love behind in Nepal. Since that sad day my mind has been with her every hour, minute and second of the day. This lovesong translated by me from the beautiful Afrikaner language version I dedicate to my love and my heart.

Just a little love song in the works. I’m in that mood today, I wonder why (well not really…). So this is Amanda Strydom’s beautiful ‘Hoe ek voel’ in English… Some changes might still be made in the coming days. I love this song! Original lyrics in Afrikaans by Johannes Kerkorrel, the gay singer who in the aftermath of the Apartheid regime in South Africa was so controversial that he was banned from radio. He ended his life some years later under still unclear circumstances. His inheritance is one of wonderfully crafted and sometimes lyrical songs that still touch the hearts of many. Further on you can listen to the original on YouTube.

So here’s my English language version:

If I could not tell you

So if I could not tell you
If I could not let you see
I would order a portrait painter
To make a painting of thee
And if he would finally finish
If he would finish his masterpiece
You would know, you would know
That what I did, didn’t show

How I feel, how I feel, for you!

If I could not let you see
If I could not let you read
I would rent a fax machine
And send poems made by me
And if you then would receive
If you read and can believe
You would know, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

If I could not let you read
If I could not let you hear
I would send a choir to you
A serenade in the evening late
And if you would wake up then
And throw your windows wide open
You would know, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

You would know, you would know this
You would know this, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

Original music and lyrics: Johannes Kerkorrel
English lyrics: Alice Verheij © 2012

Alice © 2012

‘Thick as thieves’ vertaald.

Al tijden ben ik gebiologeerd door de muziek van Nathalie Merchant. Vooral het letterlijk apocalyptische en lyrische ‘Thick as Thieves’ heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Zowel muzikaal als tekstueel. Een tekst die te mooi is om niet een Nederlandse versie te kennen. En dus heb ik die geschreven.

‘Thick as Thieves’ wordt in het Nederlands ‘De Hypocriet’. Het gaat over hoe de mensheid teloorgaat aan geweld, zelfzucht en hypocrisie. Een zeer kritische tekst met heel veel lagen en een groot risico op vertaalfouten. Dit is mijn poging:

Alice © 2012

My inevitable destination

is it me who’s wandering
or is it just my mixed up mind
is it this world that’s bugging
me
with reasons hard to find

for I feel sad and lonely
while walking life’s winding roads
writing songs and stores only
just
to take away those useless loads

or
is it a prophet telling me
go travel from dharma to karma
to the inevitable destination

look
there’s a prophet telling me
to travel from dharma to karma
and my inevitable destination

is it me who’s still fighting
with my own complicated mind
and is it you who’s also struggling
to
give the reasons i can’t find

for I long to make that leap
and do away with all that
singing songs and feeling cheap
‘cause
it make me feel so bad

as
there’s a prophet telling me
go travel from dharma to karma
to the inevitable destination

look
there’s a prophet telling me
to travel from dharma to karma
and my inevitable destination

Alice (c)  2011

Op zondagmorgen in de stad.

In de vroege morgen wil ik nog weleens naar muziek scharrelen op YouTube. Ik ben dan te wakker om te blijven slapen en te moe om op te staan. Muziek helpt dan. Soms kom ik dan iets tegen dat herinneringen oproept. Beelden van vroeger. Beelden van thuis bij mijn ouders of van die paar beginjaren in een huwelijk. Deze vroege morgen kwam ik een song tegen van Kris Kristofferson. Ik herinnerde me dit lied gezongen door de onnavolgbare Johnny Cash. Deze song roept beelden van een willekeurige zondagmorgen in de stad, lang geleden.

Het ontroerd me. Hevig. Omdat het gaat over de schurende pijn van verlies, een pijn die ik ondanks mijn nu zo mooie leven toch maar al te goed ken.

Ik heb er een Nederlandse tekst op gemaakt die dat gevoel weerspiegelt, zo dicht mogelijk bij Kristofferson’s oorspronkelijke mooie tekst blijft en die tekst gaat zo:

Zondagmorgen werd ik wakker.
Ik kon mijn hoofd niet draaien zonder pijn.
Het bier met het ontbijt was niet zo slecht,
die als dessert was ook nog fijn.
Ik rommelde in de kast op zoek naar kleren
en vond een jurk gevlekt door wijn.
Met vuil gezicht en het haar in de war,
stommelde ik de trap af naar de dag.

Het hoofd nog vol van de avond ervoor,
de stickies en de liedjes die ik zong.
Stak ik de eerste op en zag een klein kind,
’t lachte naar een hond die weg sprong.
Ik stak toen de lege straat over
en hoorde de zondag klank van iemands gong.
En dat nam me mee terug naar iets,
dat ik verloren heb, ergens op een dag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

In het park zag ik een moeder,
lachend met haar kleine meid die ze liet swingen.
En ik stopte bij een zondagsschool
en luisterde naar hun lied en wilde zingen.
Toen ging ik terug naar huis
en ergens ver weg riep iemand nog wat dingen.
En dat echode door de straten
als regendruppels op een zomerdag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

Het is niet dat ik bedroefd of somber ben, het is de melancholie van de ochtend die me deze hertaling laat schrijven. Zo aan het begin van de dag. Hier nog een interpretatie van dezelfde song door Johnny Cash, hij mag niet ontbreken en ik geniet nog zo vaak van de songs van deze man.

 

Alice © 2011

Geruchten

Ik was veertien toen ze de studio(s) in doken. Ik was vijftien toen ik het album kocht in 1977. Ik had de muziek gehoord op een schoolfeest, spijbelde met een schoolvriend en voelde me verschrikkelijk. Zoals ik me in die tijd meestal verschrikkelijk voelde. De foto op de hoes van de elpee intrigeerde me mateloos. Het mooie meisje op de foto, Stevie Nicks, maakte me jaloers omdat ik net als zij wilde zijn. Een ‘Rhiannon’, de feeënprinces uit het Welshe Mabinogion, een verzameling middeleeuwse verhalen. Het beeld intrigeert me dertig jaar later nog altijd.

‘Rumours’ van Fleetwood Mac werd de eerste elpee die ik ooit kocht. Alle songs op de plaat zijn geweldig, geen één track is niet legendarisch. Vannacht, in de stilte van mijn slaapkamer en het duister keek ik naar een documentaire van de VPRO die over het maken van dat album ging. Nu na al die jaren is me duidelijk waarom de elpee zo’n indruk op me maakte en waarom ik het nog steeds één van de beste, zo niet de beste plaat vind die er ooit gemaakt is.

De reden is de totstandkoming van de songs, de persoonlijke pijn die in veel van de songs doorklinken en waarvoor ik ook toen al gevoelig was. Alsof sommige van die teksten over mij gingen. En inderdaad, net als veel andere mensen, is het zo dat er teksten bijzitten die inderdaad over mij gaan. Over de universele gevoelens van falen, misgelopen liefdes, de pijn van de relatie die niet kan werken en de hoop van de liefde. Het zijn geen suffe liefdesliedjes. Sommige zijn rauw, sommige beïnvloedt door druggebruik bij het schrijven waardoor de teksten abstracter worden maar zeker niet minder diepgaander. De elpee kreeg als titel ‘Rumours’, geruchten. Naar verluidt omdat dat de analyse was van John McVie over de situatie binnen Fleetwood Mac tijdens de opnamen. Iedereen schreef over elkaar. Het is te horen.

Een favoriete liedtekst kan ik niet noemen, wel de meest geëmotioneerde. Dat is zonder twijfel ‘Songbird’, geschreven door Christine McVie en ondanks de simpele structuur je naar de keel grijpt wanneer uitgevoerd door haarzelf. Alleen, op het podium met een vleugel, een roos en een glas champagne.

Songbird
(Lyrics: Christine McVie)

For you, there’ll be no more crying,
For you, the sun will be shining,
And I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right

To you, I’ll give the world
to you, I’ll never be cold
‘Cause I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right.

And the songbirds are singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before.

And I wish you all the love in the world,
But most of all, I wish it from myself.
And the songbirds keep singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before, like never before.

Soms mag een tekst eenvoudig blijven om eenmaal versterkt met muziek en uitgevoerd vanuit het hart als effect te hebben dat ik de tranen wel moet laten vloeien. Mocht je me ooit tegenkomen, draai niet dit lied want ik zal er zeker van moeten huilen over dat kind van vijftien die het allemaal niet wist maar waar ik zo ontzettend veel van ben blijven houden. Ondanks alles en als nooit tevoren. En stilletjes zing ik dit lied voor mezelf.

Alice © 2011

De vloed

De originele tekst van ‘The Flood’ van Katie Melua raakt me enorm omdat het steeds meer zo lijkt te zijn dat ik ondervind waar zij over zingt in dat lied. Zozeer dat ik me niet alleen verdiept heb in de diepere betekenis van de tekst maar deze ook maar omgezet heb in het Nederlands. Misschien dat ik zo hier en daar nog een woordje aan zal passen maar zoals de tekst nu is durf ik deze al wel te plaatsen hier.

‘De Vloed’ is een lied over de onverwachte wendingen in het leven en hoe onbelangrijk materie is. Iets wat mij al een tijd bezig houdt en waar ik een invulling voor probeer te vinden. Het beschrijft mijn gedachten waarbij ik antwoord geef op de vraag wat er zou gebeuren als je gewoon los zou laten. Bezit loslaten, de complexiteit van het leven loslaten en schijnwaarden loslaten. Om je mee te laten voeren op de golven van de vloed van de tijd die altijd op een overwacht moment zal komen opzetten. Onverwacht om je leven om te gooien en je een andere kant op te laten gaan dan je dacht. Het beschrijft feilloos mijn gevoel bij mijn huis wat niet mijn thuis is en mijn bezit wat niet mijn bezit is.

De Vloed

Gebroken mensen worden recycled
en ik hoop ik ook
Soms worden we van onze weg gegooid
wat ik dacht dat mijn thuis was
was niet de plaats voor mij
Nee, ik ben niet bang voor iets anders,
ik ben zeker, niets is zeker
ons bezit houdt ons gevangen
mijn bezit zal verdwijnen
terug naar waar het vandaan kwam

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regen valt
hier komt de Vloed opnieuw

Zie de rots waar je aan vasthoudt
gaat die je soms redden
als de aarde straks uiteenvalt?
waarom zou je vast moeten houden?
stel je voor dat je je liet gaan

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regenval
hier komt de Vloed opnieuw

Spoel ’t weg, ’t gewicht dat je omlaag haalt
ga op de golf, die je bevrijdt van twijfel

[spoel ’t weg…]
wantrouw je ogen, ze hebben vaak gelogen
weet in je hart, ontsnappen kan je altijd
[… ’t gewicht dat je omlaag haalt]

[ga op de golf…]
wantrouw je geest, die luistert soms ook niet
verlicht de weg en voel het oude ritme
[… die je bevrijdt van twijfel]

wantrouw je ogen,
ze hebben vaak gelogen
[niemand heeft er schuld]
weet in je hart,
[zo natuurlijk als de regen]
ontsnappen kan je altijd
[hier komt de Vloed opnieuw]

schuld
niemand krijgt de schuld
zo natuurlijk als de regen valt
hier komt de Vloed opnieuw

English lyrics: Katie Melua
Nederlandse tekst: Alice Verheij

Alice Verheij © 2011

Today has been ok. Misschien

Ik keek vannacht naar een aflevering van Sugar Rush. Vlinders die gisteren plotseling volslagen onverwacht bezit van me namen hielden me wakker. Het was de laatste aflevering van het eerste seizoen. Zoek maar op waar de serie over gaat. De laatste song tijdens de aftiteling was dit nummer.

De prachtige Emilíana Torrini zingt het lied op zo een mooie en ingetogen manier. Verstillend, adembenemend. Zo goed passend bij hoe ik me voel. De stilte van de muziek en de kwetsbaarheid van de woorden met een ondertoon van verwachting van leven die duidelijk maakt dat het zo goed is. Dat het mag.

Misschien mag het.
Misschien kan het.
Misschien komt die dag
waarop alles goed is.
Misschien ben jij er dan.
Misschien ben je al heel dichtbij.
Misschien ben je er al.
Misschien geven we elkaar die kans.
Misschien denk jij aan mij nu,
net als ik nu aan jou.
Misschien is er plek voor liefde.
Misschien.

Alice © 2010

Tot die dag er is, is dit de belofte:

Friends tell me it’s spring
My window show the same
Without you here the seasons pass me by
I know you were not new
That loved like me and you
All the same I miss you
Today has been ok
Today has been ok

The preacher lost his son
He’s known by all in town
He found him with another son of God
Feeding on the prayer
Nevermind what God said
But love had lost its cause
And I thought today had been ok
Today has been ok
Today has been ok

Wind has burned your skin
The lovely air so thin
The salty water’s underneath your feet
No one’s gone in vain
Here is where you’ll stay
‘Cause life has been insane but
Today has been ok
Today has been ok
Today has been ok
Today has been ok

Lyrics: Emilíana Torrini

Leefdagen

Luister goed naar de lyrics van Grace Jones. Ze zeggen veel. Over mij.

Gisteren schreef ik een welhaast moedeloos ‘Waarom’ over hoe de wereld me overspoeld met negatieve indrukken en negatieve krachten en een verklarend ‘Resonerend leven’ over wie ik denk dat ik was, ben en nog ga worden.
Gisteren vertelde een vrouw me dat ze uit vuur gemaakt is. Wist ze dat soms van mij ook? De aanraking door een ziel is intenser dan welke andere ook en het gevolg onomkeerbaar. Gelukkig is ze een goede ziel geweest, uit eerdere ervaringen weet ik dat ik oude zielen herken bij mensen. Dat is niet zweverig, het is slechts een kanaal dat ik heb en dat constant open staat.
Ze leerde me dingen die ik niet wist, omdat mijn aandacht nooit de kant opgegaan was waar haar wetenschap ligt.
Gisternacht veranderde er iets. Vandaag weet ik meer over mezelf dan ik vóór gisteren wist.

Vanmorgen heb ik gemediteerd en de aarde gevoeld wat een meer dan emotionele ervaring is. Mijn dagritueel heb ik een beetje uitgebreid met die stappen die nodig zijn om de dag aan te kunnen in die nieuwe balans op een manier dat die dag mij sterkt in wat ik wil bereiken. Hopend dat de verandering zal doorzetten. Noem het ‘focus’ voor mijn part.
Vanavond heb ik na een vreemde leefdag de afronding gemaakt van een etmaal dat zuiver is gebleven, bevrijd van de lelijkheid van het bestaan.

Ik kocht een oude jas van nepbont omdat de winterkou me niet bevalt.
Ik vond wat salie omdat ik dat nodig heb en sprak mensen.
Van mijn boek zijn er dertig verkocht nu. Honderdvijftig euro voor het project en ik ben er blij mee.
Een vrouw van Humanity House zei me dat ze mee gaan werken aan mijn doel. Me gaan helpen.
De oudere man die aan mijn tafel kwam zitten stelde zich als vanzelf open voor een gesprek dat ik me lang zal herinneren. Hij is geweest waar ik nog moet gaan. Hij heeft zich bevrijd waar ik dat nog aan het doen ben.
Weer een ander liet zich verleiden tot een uitdaging om mee te helpen met filmen en creëren zodat wat ik maak ook de kwaliteit krijgt die ik voor ogen heb waardoor het niet in de tijd versterven gaat maar een eerlijke kans krijgt.

Op de avond, na mijn avondritueel, ben ik voor het eerst innerlijk gereinigd naar bed gegaan.
Maar de dag liet me niet gaan. Ik moest op de valreep nog de beelden zien die me vertellen hoe de vorm gaat worden van min creatie.
En nu is de salie gebrand, zoals je me vertelde. Ik voel een trilling in mijn huis wanneer ik met blote voeten de vloer onder me stevig raak. Zelfs mijn huis is nu veilig, voor de nacht. Morgen komt vanzelf.

Pas nu sluit ik een leefdag af. Voor wie het niet doorziet: ik heb geen werkdagen en geen vrije dagen, want wat is werk en wat is vrij hebben? Die gedachte bracht me er toe dat soort woorden af te schaffen en te vervangen door leefdagen en slaapdagen. De leefdagen die energie van mij naar anderen laten stromen en van anderen naar mij, dagen waarop er iets gebeurt, waarop ik leef en waarop ik verder kom, waarop ik inspireer en geïnspireerd kan worden.
De slaapdagen zijn alleen voor mij, ik trek me er op terug, sluit de wereld buiten want ik sta immers al buiten die wereld. Het zijn dagen die ik nodig heb om bij te komen van de intensiteit van het leven. Om bij te komen van de dwang van de wereld.
En ik doorleef de leefdagen, de ene donker, traag en zwaar. De andere dag licht en als kwikzilver. Ik laat de dagen met me spelen en ik speel met hun. Mijn stemmingen wisselen als het weer of misschien wel mét het weer. Ik leef zintuiglijk nu. En die druk van buiten kan mij nauwelijks meer raken want ik leef mijn dagen en het is goed. This is life!

Alice © 2010

Voor wie liever leest dan luistert, dit zijn de lyrics van ‘This is life’ van het album ‘Hurricane’ van de geweldige Grace Jones. Ze beschrijft wat ik voel, hoe ik schrijf, hoe ik leef, hoe ik me verhoud naar de wereld. Het is één van de krachtigste songteksten die ik ooit gezien heb. Zo sterk dat ik nog niet durf me erin vast te bijten en het in het Nederlands te vangen. Misschien later.

This is my voice
My weapon of choice

This is life
This is life
This is plate
This is a cup
This is a story I didn’t make up
This is a girl lost in the woods
Some kind of wagon from some other ‘hood

This is a voice
These are the hands
This is technology
Mixed with the band

Are you going into the light
Are you free of fear today
When you lie down to sleep do you kind of float away

This is life
This is life

Most of my crimes are of optimism
40 thousand volts of recognition
They tried to strip me of dignity
But I still have tenacity

These are the words I didn’t invent
Only an attempt to say what I meant

This is the paper
This is the pen
This is my weapon
A means to an end

Are you going into the desert
You’re out of control of your fate
There are no warriors without a war
So get ahead before it’s too late

This is life (ya’ll)

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near

Oh Lord
This is life (hey!)

This is the tree
The Buddha slept under
These are the clouds
This is our thunder

This is what makes me look up and wonder
Into the eye of the wind
Through the rain
On to the plain

This is what I’m focused on
This is my head on straight
This is the harness
This is the bait
This is me
I’m flying again

This is a lawyer
Professional liar
There, Taking
Igniting the fire

This is the key
This is the door
Imagine the view from the basement floor

(Hey!)
Now you’re going into the desert
You’re out of control of your fate
Are you a slave in a chain of command
Serving up another man’s head

This is life

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near
Look out

This is life

Are you going into the light
Are you freeing your fear today
When you lie down to sleep
Do you kind of float away

This is depression
It comes when you’re blocking
This is expression
It comes when your rocking

This is life
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story, this is a story I didn’t make up)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story I didn’t make up)

This is the world still healing
(Do you kind of float away)
This is man that’s feeling
(Do you kind of float away)
This is the world still turning
(Do you kind of float away)
This is the rage still burning
(Do you kind of float away)
This is the man not learning
(Do you kind of float away)

This is life

Lyrics: Grace Jones, © 2008