Dove

Op de website van Rop Gonggrijp, misschien wel de belangrijkste voorvechter van het goede gebruik van internet, waar ik terecht kwam door een facebook bericht, staat een postje over een reclame campagne van Dove (van de smeerseltjes, shampoos en doucheschuim). Het filmpje confronteert en net al bij eerdere campagnes doet het dat op het gebied van beeldvorming van vrouwen. In dit geval gaat het dan om het zelfbeeld van vrouwen. Dit is het filmpje.

Ik besef dat ook ik een issue heb met mijn zelfbeeld, een flink probleem.

Ik heb veel foto’s van mijzelf. Bijna allemaal gemaakt in de afgelopen acht jaar. Foto’s van voor 2005 zijn er amper meer, ze zijn gewist, verknipt, vermalen, verbrand, weggegooid, vernietigd. Omdat die foto’s mij wanneer ik ze zie herinneren aan een verleden waar bij zo goed als iedere foto ik mij herinner wat de pijn is die verbonden met me was op het moment van die foto. Zo af en toe op een onbewaakt moment wordt ik ongewild geconfronteerd met die oude foto’s. Er komen foto’s of negatieven boven of oude cd’s met foto’s. Soms een mapje of een brief met een bijgesloten foto. Die confrontaties zijn uiterst pijnlijk en nooit fijn.

Is dat normaal? Nee, dat is niet normaal.

De pijn van het moeten kijken naar een ongewenst verleden in die zin dat ik dan iemand zie die ik niet wens te zijn geweest is niet goed uit te leggen. Na 2005 veranderd alles in mijn leven en ook de foto’s veranderden. Waar op foto’s uit het verleden mijn lach in de loop van de jaren verdween en vervangen werd door een masker is op de foto’s na 2005 te zien dat er een nieuwe lach voor in de plaats is gekomen. Eigenlijk worden er zelden meer foto’s van me gemaakt waar ik niet op lach, zelfs al is die lach soms een minimale glimlach. Maar ben ik dan blij met die foto’s van tegenwoordig? Ja en nee.

Als fotografe is het beeld een essentieel deel van mijn bestaan, van mijn werk. En in de komende jaren zal het dat ook zeker blijven waarbij ikzelf dan ook nota bene onderwerp of lijdend voorwerp zal zijn in die beelden. Wat betekent dat ik mij comfortabel moet voelen bij afbeeldingen van mijzelf. Maar ik voel me lang niet altijd comfortabel met die afbeelding. Net als de vrouwen in het filmpje kan ik mijzelf niet als mooi zien. Dat is me nooit gelukt in het verleden en dat lukt me nog steeds niet. Ik kan mijzelf niet als aantrekkelijk zien. Dat komt door mijn verleden en door de codering die de samenleving in zich heeft en oplegt aan mensen, vrouwen in het bijzonder.

Over het geheel genomen ben ik niet echt heel erg ontevreden over mijn lijf, maar ik ben me maar al tezeer bewust van de beperkingen die structuur en operaties op het begrip schoonheid hebben gelegd. Als het om mijn gezicht gaat zie ik vooral de ‘foutjes’. De rimpeltjes die sneller zichtbaar worden dan ik wil, de plekjes die daar net als op andere plaatsen op mijn lijf te zien zijn, de wallen onder de ogen en hangende oogleden, de asymmetrie van mijn mond, mijn slechter wordende gebit en de leeftijdsonderkin veroorzaakt door overtollig vel. Ik zie een vrouw die snel ouder wordt, haar ‘prime’ voorbij is (wetende dat die er nooit geweest is), en die een toekomst voor zich heeft waar dat beeld niet aantrekkelijker wordt. Lelijk vind ik mezelf niet, maar aantrekkelijk beslist ook niet.

Ook ik ben gevoelig voor wat de wereld vind van het uiterlijk van vrouwen. Uiterlijk is belangrijk voor mij. Kleding, make up, het is voor mij essentieel om mijzelf goed te voelen. Zonder make up over straat gaan is iets dat ik niet wil en de kleding moet mij goed staan en zeker niet ouwelijk zijn. Terwijl ik nota bene mijzelf nu regelmatig in een kledingstijl hul van meer dan honderd jaar geleden. Mijn gevoeligheid op dit punt, mijn verleden ook, maken dat mijn zelfvertrouwen over mijn uiterlijk niet groot is. Het is zelfs zo sterk dat het soms minderwaardigheid oproept. Mijn angst om omwille van mijn uiterlijk, om de bouw van mijn lijf waar een schaduw van een ongewenst leven in te zien is, om mijn ouder wordend gezicht, afgewezen te worden in zoiets essentieels als de liefde is groot. Het is me een paar keer overkomen.

Ik besef dat ik voor wat betreft lijf, uiterlijk en mijn eigen beleving daarvan, een beschadigd mens ben.

Om die reden ben ik heel erg blij met de reclamecampagnes van Dove. Zeker met deze. Want het laat zien dat ons zelfbeeld bijna zonder uitzondering negatiever is dan het beeld dat anderen van ons hebben. En toch, ondanks het prachtige filmpje blijft er dat gevoel fysiek niet aantrekkelijk te kunnen zijn voor een ander. Zoals een vrouw in het filmpje zegt: I have work to do with myself. Ze heeft gelijk.

© Alice Anna Verheij

Thatcher

thatcher funeral

I have never been a supporter of Margaret Thatcher. I fact I opposed her policies on the de-industrialisation of the UK, trade, economics and also her foreign policies. I am a pacifist, she most certainly was not. I did not like her dealings with the Falklands although I do think that those islands should stay British.

But there is no doubt Britain would be like it is today without her reign as prime minister. And there certainly is no doubt about the quality of British tradition and the British sense of dignity and decorum as shown today.

Today I watched the funeral of Thatcher with growing admiration for what the British can do and how they adhere to their traditions. The whole day has been a proof of how a state funeral, albeit not a formal state funeral, should be organized and executed. Every little detail had been taken care of, no flaws in concentration of anyone involved in this very special occasion. The funeral was a hallmark example of British pride and military strength.

The whole funeral showed how (most of) the British honoured a leader who without any doubt was responsible for the resurrection of Britain.

When I visited the UK in the 1980’s on a very frequent basis it was a nation in decline. Unemployment, lack of interest for the historical value of it’s culture, the constant threat of terrorism and an overall feeling of nationwide depression were omnipresent. But when I returned to London this year after decades of absence I was surprised to find a clean and proud city, people who were open and welcoming and monuments, buildings and a city that looked better and more impressive than ever. The contrast between London in the eighties and today were remarkable and impressive.

Today’s funeral underlined this new quality of that country.

I still do not approve of many aspects of Thatcher’s politics. But I do feel that today’s funeral was appropriate and fitting for a woman of her stature and strenght. Because no matter what anyone might think or say, she certainly was a remarkable and impressive prime minister. A woman of great strength. The only disturbance of the occasion was the lack of control of those who protested against her even after her death. They shouldn’t have done so.

© 2013 Alice Anna

Opgezegd.

Ik heb het opgezegd. Dat abonnement. Het kostte me immers elke maand een tientje en dat is het niet waard. Zo af en toe het nieuws kijken of een programma dat te vaak onderbroken wordt door boodschappen waar ik geen behoefte aan heb. Liever koop ik er een goede fles wijn voor iedere maand, of twee wellicht iets minder goede maar toch altijd nog smakelijker flessen dan de flauwe grappen van Bekende Nederlanders.

tv static

De zinloosheid van het publiek bestel schijnt, zo lees ik ergens, er toe geleid te hebben dat er wellicht van drie door programma’s onderbroken reclamezenders terug gegaan wordt naar twee publieke reclamenetten. De derde wordt dan gevuld met iets regionaals. Dat is het soort televisie dat het goed doet in verzorgingshuizen of als bewegend behang. Televisie met onwelriekende spruitjeswalm. Nee, voor mij hoeft het allemaal niet meer. De detectives van de katholieken kan ik op mijn laptopje zien en mocht er zo nu en dan eens een interessant programma zijn dat stel ik me er op in om het te missen. Want dan kan ik er later naar kijken wanneer mij het uitkomt en er een interessepiek bij me optreedt. Maar buiten dat bevalt de rust die ik nu in mijn wereld weet me zo goed dat het knopje rechtsonder aan het scherm vaker beroerd wordt om een film te bekijken die ik op mijn computer afspeel dan dat ik er naar een programma mee schakel.

Natuurlijk, een wezenlijk verschil tussen de ‘publieken’ en de ‘commerciëlen’ is a nauwelijks. Het is een soort strijd tussen ‘hoeksen’ en ‘kabeljouwen’ waarbij inmiddels ook bijna niemand meer weet wat het onderscheid was tussen die twistende partijen. Op de televisie laat de een reclames zien onderbroken door nietszeggende programma’s voor Jan met de pet, Henk, Ingrid en tanta Pietje, de ander onderbreekt de reclames met het gepraat van mannelijke hoofden in een doorgedraaide wereld of een ego show die naar een overjarig sexistisch duo is genoemd. Ze boeien me niet. Gelukkig maar. De laatste jaren leefde ik met zo’n Digitenne ding in huis, dat was niet zo duur en zoveel keek ik toch al niet. Als ik het apparaat aan zette leidde dat steevast tot een vrij snelle irritatie, niet in het minst omdat de nieuwsvoorziening te Nederlands eenzijdig is. Onderwerpen die hier eindeloos worden uitgemolken en stupide hype gedrag terwijl de rest van de wereld met hele andere zaken bezig is. De armoe droop zo ernstig van het scherm de laatste tijd. Zelfs iemand als Paul de Leeuw leek vooral verveeld te zijn met zichzelf. Ongelijk geven kan ik hem niet als dat inderdaad zo is.

Per 1 januari is het gebeurt met de televisie. Einde oefening. Het scherm kan nog dienst doen als monitor voor videobewerking maar verder is het wel klaar zo. Tot die tijd denk ik niet dat ik het nog aanzet voor een programma. Ach weet u, ik haal de kabeltjes en Digidinges rommel gewoon nu al weg. Eindejaars opruiming. Heeft iemand nog behoefte aan een Digitenne insteekkaartje voor een moderne flatscreen televisie? Nieuwprijs €25, je mag hem hebben voor een tientje of twee flessen glühwein.

© 2012 Alice Anna Verheij

Debat op 2: reconstructie van een mislukte uitzending.

Noot: de redactie van Debat op 2 heeft niet gereageerd en ik verwacht ook dat ze dat niet doen. Uiteraard is dat een zwaktebod. Het zei zo. Daarmee komt ook een einde aan de discussie op mijn schrijfplek. Er worden geen nieuwe inzichten gepresenteerd in de reacties dus hiermee sluit ik ook de reactiemogelijkheid. Iedereen bedankt voor de instemmende èn de afwijzende reactie op wat ik over dit onderwerp geschreven heb in de afgelopen dagen. Een goede decembermaand gewenst.

Alice Anna

De KRO en NCRV hebben een gezamenlijk debatprogramma.

Ongeveer een jaar geleden is de redactie van het programma Debat op 2 gewezen op de problematische situatie van transgenders in de Nederlandse samenleving. In het jaar na die eerste signalering heeft men mensen gezocht die de redactie konden helpen een goed programma te maken. Die mensen heeft men gevonden en er is een aantal bijeenkomsten en een serie gesprekken georganiseerd. Daarbij heeft men ook gezocht naar meningen die tegengesteld zijn aan die van de transgenders zelf. Als belangrijkste heeft men daar een ‘deskundige’ opgevoerd in de persoon van de psychiater a Campo die verklaard tegenstander is van geslachtscorrigerende operaties op basis van aangetoond onwetenschappelijk broddelwerk onderzoek (zie reacties naar aan leiding van publicaties hierover van zijn hand in Trouw van 2005 en op andere plaatsen in 2007 en later).

Een aantal weken voor de uitzending heeft men nog gesprekken gevoerd en was voor de beoogde deelnemers duidelijk dat er een afgewogen programma zou komen met discussies over maatschappelijke positie, arbeidsproblematiek, gezondheidszong en zo meer. Deze onderwerpen waren gekoppeld aan de uitkomsten van het SCP onderzoek dat recent verscheen en dat onder embargo beschikbaar was gesteld aan de programmamakers. De deelnemers hadden de terechte verwachting dat het programma ook nadrukkelijk over deze onderwerpen zou gaan en over de conclusies uit dat rapport.

Een week voor de uitzending heeft de VARA met Paul de Leeuw een programma gemaakt over transgenders. Mensen die in dat programma voor het voetlicht kwamen zijn door de redactie van Debat op 2 in de dagen daarna benaderd om ook op te treden in hun programma. Bij afwijzende reacties heeft men deze mensen herhaald onder druk gezet om toch deel te nemen. Zelfs ouders van genderkinderen. Zonder succes overigens.

Enkele dagen voor de uitzending kregen deelnemers te horen dat zij gedegradeerd waren tot publiek en hun de spreektijd ontnomen was. (Zie reacties op de door mij geschreven open brief op deze website.) Verder is enkele dagen voor de uitzending een bekende in artiestenland (een acteur) uitgekomen voor zhaar transgender identiteit. Deze persoon is door de redactie op het laatste moment in de uitzending gehaald en prominent aan het woord gekomen. Daarmee de andere deelnemers voor een verrassing stellend want deze persoon is in de voorbereidende gesprekken niet betrokken geweest. Waarbij nog komt dat het de vraag is of deze persoon op dit punt in zhaar eventuele transitie wel betrouwbare studiogast kan zijn.

Vlak voor de uitzending bleek de presentatrice ziek te zijn en werd zij vervangen door Arie Boomsma. Deze heeft naar eigen zeggen zich snel op de hoogte gesteld door onder andere te kijken naar de uitzending van Paul de Leeuw. Een magere voorbereiding. De vervanging van de presentator werd bij deelnemers en publiek pas vlak voor aanvang van de uitzending bekend gemaakt. Er was geen mogelijkheid meer om hier op aan te passen ondanks dat enkelen niet gelukkig waren met deze presentator.

De tot publiek gedegradeerde deelnemers werd aangegeven niet te reageren in het programma omdat zij daarmee de loop van het programma zouden verstoren en anderen daarmee spreektijd zouden ontnemen. Het publiek heeft zich aan die aanwijzing gehouden.

Tijdens de uitzending heeft de presentator (en de regie) onvoldoende ruimte gegeven tot weerwoord op de regelrecht geuitte transfobie. Daarnaast is men niet duidelijk geweest in de status van enkele prominente deelnemers waaronder een ‘werkgever’ die uitgesproken negatief over en zelfs openlijk discriminerend naar transgenders was maar zelf een transman is volgens sommigen (en volgens anderen weer niet). Een wel heel bijzondere keuze van deelnemer. Ook is niet ingegrepen op discriminerende uitlatingen. Er is wel sprake geweest van een extreme onbalans in het programma zoals ik in mijn open brief onderbouwd heb. Maar ook heeft men in het programma een aantal onderwerpen die vooraf met de deelnemers afgesproken waren niet aan de orde laten komen. Het SCP rapport is slechts in de marge benoemd. De procedures rond gezondheidszorg voor transgenders zijn niet aan de orde gekomen terwijl die nu juist wel door deelnemers als uiterst belemmerend voor het functioneren van transgenders en als knelpunt waren benoemd.

Al deze en andere bij mij bekende feiten rond de aanpak die door de redactie van Debat op 2 is gevolgd op een rij zettend moet worden vastgesteld dat deze redactie deelnemers en publiek gemanipuleerd heeft om tot een ‘spannender’ en controversiëler uitzending te komen. In goed Nederlands: sensationeler. Dat is in gesprekken met deelnemers ook aangegeven in het bekende televisiejargon: het format van het programma eiste dit. Sensatielust en controverse waren dus blijkbaar de doelen van de programmamakers.

De redactie van Debat op 2 heeft in hoge mate onethisch gehandeld. Regisseur en producent hebben dit laten gebeuren en de presentator heeft een en ander in de uitzending versterkt. (Let daarbij met name op het interruptiegedrag en de meerdere herhalingen van de sensationele maar volslagen onjuiste uitlating van de psycholoog a Campo over het percentage psychisch gestoorden onder de transgenders.).

De vraag werpt zich op of de handelswijze van de redactie van Debat op 2 ethisch door de beugel kan. Ik stel daarbij dat dat niet zo is. Wat dat betreft moet ik de open brief die ik gestuurd heb aan de redactie, hun directies en een aantal landelijke dagbladen aanscherpen. Hierbij dus mijn aangescherpte standpunt:

De redactie van Debat op 2 heeft onethisch en onjournalistiek gehandeld. Zij heeft deelnemers en publiek onder druk gezet teneinde een uitzending te kunnen maken die sensationeel genoeg was naar het oordeel van de redactie. Daarmee hebben de redactie, de regie, de productie en de programmaleiding de opdracht aan de publieke omroep om zorgvuldige programma’s te maken geschonden. Daarnaast is er sprake van aantoonbaar onjournalistiek handelen.

Wat mij betreft ligt hier een taak voor de netcoördinator van Nederland 2 om in te grijpen en bij de programmamakers om hun excuses aan te bieden voor deze handelswijze, naast het zich ter harte nemen dat zij niet betaald worden voor het maken van wanproducten van publiek geld. Transgenders in Nederland hebben er recht op om fatsoenlijk behandeld te worden, ook door programmamakers van de publieke omroep.

© 2012 Alice Anna Verheij

Open brief aan de KRO en NCRV.

Noot: hiermee sluit ik de reacties op deze open brief. Dank iedereen voor de hartverwarmende steunbetuigingen. Een antwoord van KRO / NCRV laat vooralsnog op zicht wachten maar ik ziee geen toegevoegde waarde in verdere reacties op dit moment. Mocht er uit Hilversum alsnog een reactie komen dan meldt ik die hier integraal.

OPROEP: als je als transgender of iemand die betrokken is met transgenders het eens bent met deze open brief en mij wilt steunen in dit publiekelijke protest tegen de uitzending van Debat op 2, laat mij dat dan weten in een reactie hier. Ik neem deze dan in ondertekening mee in de brief die ik maandag verstuur.

Alice Anna

Den Haag, 18 november 2012

Beste omroepbazen van de KRO en NCRV,
beste programmamakers van Debat op 2,

Gisterenavond heb ik naar het door Arie Boomsma gepresenteerde Debat op 2 programma gekeken. Ik heb het uitgekeken ondanks mijn sterke aandrang weg te zappen.

Het doel van een debat is om op grond van een stelling of situatie voor- en tegenstanders aan het woord te laten. Deze keer was de subtitel van Debat op 2 ‘Man of vrouw’ en ging het over de maatschappelijke positie van transgenders in Nederland. De timing van het programma was goed omdat er een publicatie van het Sociaal Cultureel Planburo was verschenen waarin duidelijk wordt dat de sociaal maatschappelijke positie van en de gezondheidszorg voor transgenders in Nederland ernstig te wensen over laat. Uw programmamakers waren zich daarvan bewust en het programma zou een uitgelezen kans zijn geweest om mee te helpen aan een betere beeldvorming over transgenders en verbetering van hun positie.

Maar het programma ontspoorde ernstig.

Zo ernstig dat nu achteraf alleen maar geconcludeerd kan worden dat het schadelijk is geweest voor transgenders in Nederland. De oorzaken hiervan zal ik in kort bestek opsommen.

  1. De (inval)presentator was onzorgvuldig in het gendergewijs goed aanspreken van zijn gasten.
  2. Er was een bijzonder sterke onbalans in het programma voor negatieve mening en beeldvorming over transgenders door het opvoeren van mensen met een zeer kortzichtige blik en schaamteloze vooroordelen. Deze mensen deden uitlatingen die te gek voor woorden zijn en het waard zijn om te melden bij anti discriminatie buro’s. Maar een adequaat weerwoord werd niet gezocht of zeer kort gehouden.
  3. Jullie hebben de psychiater A Campo opgevoerd. De man is jaren geleden al naar aanleiding van teksten van hem in onder andere Dagblad Trouw onderuit gehaald op de wetenschappelijk rammelende opzet en onderbouwing van zijn zogenaamde onderzoek naar psychiatrische stoornissen bij transgenders. Deze man is uiterst omstreden en wordt in de wereld van begeleiding en behandeling van transgenders gezien als een charlatan. Zijn mening dat 60% van de transgenders psychisch gestoord is werd door Arie Boomsma nog eens een drietal malen onderstreept. Het weerwoord van Peggy Cohen van het VU genderteam werd dermate kort gehouden dat zij de kans niet kreeg aan te geven waarom A Campo’s beweringen flauwekul zijn. Het is onbegrijpelijk dat jullie deze man een platform voor zijn transfobie hebben gegeven, zeker gegeven zijn wel zeer twijfelachtige staat van dienst.
  4. Er werd een ‘werkgever’ opgevoerd die niet als werkgever serieus te nemen is. Waarom niet de baas van een stevig bedrijf dat beleid heeft rond de omgang met transgenders op de werkvloer? Philips, KPN en vele grotere bedrijven hebben een dergelijk beleid.
  5. Ouders die hun kinderen niet accepteren zoals ze zijn vinden we overal. In het geval van de ouders die aan het woord kwamen droop de stupiditeit en het empatisch onvermogen van het scherm. Een fatsoenlijke bespiegeling over hun overduidelijke empatische stoornis kwam niet aan de orde, wel kregen ze buitensporig veel ruimte hun eigen kind te schofferen.
  6. De jonge transvrouw die aan bod kwam werd in haar toelichting onderbroken door de man van datzelfde ouderpaar. Zij kon daardoor haar reactie niet afmaken en haar verhaal werd daarmee ook onderuit gehaald. De woorden ‘als vrouw’ kwamen regelmatig over de bühne. Dat suggereert dat ze niet als een vrouw maar als een man die vrouw probeert te zijn werd gezien. Een impliciete houding die in het programma bleef hangen.
  7. Er is niet of nauwelijks ingegaan op het SCP onderzoek. Een aantal hoofdlijnen kwam aan bod maar vervolgens werden die ondergesneeuwd in negatieve meningen over het bestaansrecht van transgenders, niet over hun problemen.
  8. Het debat ging dus uiteindelijk over de vraag of transgenders wel mogen bestaan in deze maatschappij. De meningen waren overwegend negatief en een goed antwoord op de vraag waarom de sociaal maatschappelijke positie van transgenders in Nederland zo slecht is kwam niet tot stand. Op die vraag was geen verdieping maar werd het verschijnsel slechts benoemd. Dat is zoals een ieder weet geen debat maar maakt van een goed debat juist een farce.

Als ik dit alles zo bekijk kan ik niet anders dan vaststellen dat de programmamakers en de inval presentator jammerlijk gefaald hebben in het ogenschijnlijke doel van het programma. Sterker nog, het programma schaadt transgenders, hun maatschappelijk positie en de mogelijke verbetering van die positie. Immers het beeld dat het programma geeft is er een van gelegitimeerde afwijzing van transgenders in Nederland.

Ik vraag mij af of het programma zou zijn uitgezonden als er op deze wijze over homoseksuelen, gehandicapten, Marokkanen of Joden was gesproken. De meningen van transgenders die naar dit programma gekeken hebben lopen uiteen van: ‘dit nooit meer’ via ‘schandalig’ en ‘tenenkrommend’ tot ‘waarom doen ze ons dit aan?’. Wat jullie als programmamakers niet schijnen te realiseren is dat juist dezer dagen een voor transgenders belangrijk wetsvoorstel in de tweede kamer ter bespreking ligt, dat moet leiden tot een eenvoudiger juridische geslachtswijziging. Een voorstel waar al heel lang op gewacht wordt en dat ondanks de manco’s die er nog in zitten voor velen een strohalm is waar aan wordt vastgehouden. Een programma met een dergelijk bedroevende stigmatisering van transgenders als Debat op 2 kan ook een dergelijk proces schaden omdat het de meningen van de Nederlanders ten opzichte van transgenders negatief beïnvloedt. Ik ben bang voor ‘collatoral damage’ als gevolg van dit programma.

Verantwoordelijken voor Debat op 2, jullie hebben een wanprestatie geleverd en een zeer kwetsbare groep mensen gekwetst en geschonden. Er past schaamrood en een excuus aan de transgenders in Nederland. Er past reparatie door een programma te maken dat de bevindingen van het SCP in hun rapportage op een afgewogen wijze aan de orde stelt en een maatschappelijk debat over uitsluiting, slechte zorg en maatschappelijke achterstelling voert voor, over en met deze groep.

Maar bovenal past schaamte voor een kwalitatief triest televisie product. Ik begrijp van de Twitter account van Arie Boomsma dat hij Ghislaine verving bij de presentatie van het programma en dat hij Paul de Leeuw’s programma als ‘research’ gebruikte. Gaan jullie altijd zo slordig om met het briefen van jullie presentatoren? Laten jullie altijd onkundige presentatoren invallen? Want duidelijk was dat Arie Boomsma het programma zowel inhoudelijk als presentatietechnisch niet kon leiden!

Ik verzoek jullie het programma terug te trekken en niet op Uitzending Gemist aan te bieden zodat er niet nog meer schade wordt berokkend dan er al is. Ik daag jullie uit een reparatie programma te maken met Arie Boomsma en mij aangevuld met een aantal echte deskundigen inclusief de onderzoeker van het SCP, mevrouw Cohen of dhr. van Trotsenburg van het VUMC en een vertegenwoordiger van het Transgender Netwerk Nederland waarin zij en ik de ruimte krijgen om duidelijk te maken wat er werkelijk mis is met de positie van en de zorg voor transgenders in Nederland.

Met vriendelijke groet,

Alice Anna Verheij
schrijfster

PS Het staat wat mij betreft een ieder vrij om deze tekst zonder aanpassingen te verspreiden via de media.

Debat op 2 schaadt transgenders.

Vanavond was naar aanleiding van het SCP rapport (zie vorig bericht) het NCRV/KRO programma Debat op 2 op de televisie.

Het programma was een wanvertoning en met name een platform voor transgender vijandige meningen, transfoben en zelfs een uiterst discutabele psychiater (A Campo) waarvan is aangetoond dat hij rammelend pseudo wetenschappelijk onderzoek als feiten tegen geslachtsverandering presenteert.

Dit programma schaadt de belangen van de in deze samenleving toch al zo ernstig achtergestelde transgenders rechtstreeks. De NCRV en de KRO moeten zich schamen voor dit wanproduct en hopelijk komt er nooit maar dan ook nooit meer zo een uitzending op de Nederlandse televisie. Het was een uit de hand gelopen uitzending waarin negativiteit ten opzichte van transgenders de boventoon voerde, slordig met de aanduiding van het gender van de gasten werd omgesprongen en transvijandige mensen alle ruimte kregen hun afschuwelijke meningen en teksten te uiten. Voor mij niet veel anders dan een debatprogramma waarin bijvoorbeeld neonazis alle ruimte krijgen mensen te haten.

Eigenlijk zouden KRO en NCRV een herstelactie moeten doen en een vervolgprogramma maken dat wel zindelijk is en ingaat op de echte problemen in plaats van ze in een pseudo-debat setting met een slecht functionerende presentator slechts oppervlakking te benoemen en dan vrij baan geven aan kortzichtige en domme mensen die niet eens hun eigen kind kunnen accepteren. Wat een triestigheid.

© 2012 Alice Anna Verheij

Boeddhisme in Nederland: zweefteven, roddel en achterklap.

Even vooraf: ik ben geen Boeddhist. Het Nepalese grapje ‘Do you know the Buddha? He was a great businessman’ is aan mij niet zo besteed en enig belang ontbreekt mij om te doen waar ik al een hele tijd zin in heb:

Een aantal zogenaamd journalistieke boeddhisten met de koppen tegen elkaar rammen.

Dat is inderdaad weinig Boeddhistisch maar o zo Hollands nuchter. Want wat is er aan de hand in Holland-Boeddhistenland?

Enige tijd geleden benaderde een nieuw online medium me naar aanleiding van mijn kritiek op het mensenrechtenbeleid, of eigenlijk de onderstreping van het wanbeleid op dat gebied, van het petieterig kleine koninkrijkje Bhutan in de Himalayas. Een landje dat het presteerde om zowat 20% van de eigen bevolking in ballingschap te sturen en daarin persisteert.

En zodoende sprak ik met twee ambitieuze heren die een journalistiek platform wilden maken om in Nederland het Boeddhisme, wat ze zelf aangaven te belijden, kritisch doch met journalistiek verantwoorde blik te beschouwen. De noodzaak daartoe vonden ze in de weigering van organisaties als de Boeddhistische Omroep die betaald wordt met geld van de publieke omroep, uw en mijn geld dus, om ook maar één kritisch bericht over het Boeddhisme te laten zien of horen. ‘Open Boeddhisme‘ was geboren. Een beetje rare naam overigens want de tegenstrijdigheid is nogal groot in die naam gegeven het toch vrij extreem gesloten karakter van het Boeddhisme. Het is overigens een dappere poging.

De mannen hadden wel een beetje gelijk natuurlijk want inderdaad, ook ik was daar tegenaan gelopen in het kader van de kritische documentaire die ik maak. Overigens neem ik daarin geen stelling tegen het Boeddhisme op zich want dat doe ik nergens simpelweg omdat ik een aantal aspecten van het Boeddhisme begrijp èn omarm (zonder me Boeddhist te noemen) en het onderwerp van mijn film er in directe zin niet zo bar veel mee te maken heeft. Wel stel ik vast dat het Boeddhisme zeker niet gespeend is van gewelddadigheid, genderongelijkheid, homo- en transfobie en rascisme. En daar sta ik niet alleen in maar weet ik me in die vaststelling gesteund door de nodige kenners, de geschiedenis en het besef dat het Boeddhisme zich gewoon in het gezelschap bevindt van alle andere religies waar dogmatiek nu eenmaal impliciet is.

Edoch, de website van Open Boeddhisme een tijdje volgend vallen een paar zaken direct op. Zo is er een onjournalistieke fixatie op slechts drie onderwerpen en is daardoor alle andere informatie rond het Boeddhisme in Nederland gemarginaliseerd, letterlijk verstopt in submenutjes terwijl de redactioneeltjes te frequent eendimensionaal zijn. De website lijkt een soort kruistocht te voeren tegen de BOS (Boeddhistische Omroep Stichting), BUN (Boeddhistische Unie Nederland) en BZI (Boeddhistische Zendende Instantie). Er is een overmaat van artikelen over belangenverstrengeling (die er vast en zeker is in een dergelijke kleine gemeenschap), het falen in het Nederlandse gevangeniswezen door de BZI als het om geestelijke ondersteuning gaat en de bizarre verbindingen tussen de genoemde drieletter woordige clubjes. Er deugd in ieder geval heel erg weinig van de elkaar financieel overind houdende organisaties, het extreme gebrek aan transparantie en de vage bestuursstructuren die eerder aan politbureaus doen denken dan aan netjes georganiseerde organisaties.

Weinig verlicht in dat wereldje allemaal, zal ik maar zeggen.

De reacties van die drieletter clubjes op de website van Open Boeddhisme liegen er niet om. Roddel en achterklap is hun deel en het Boeddhistisch Dagblad (een in ieder geval inhoudelijk diverser medium waarin overigens ook enige zelfkritiek op het Boeddhisme zorgvuldig wordt vermeden) is volgens de heren overgegaan tot censuur ten opzichte van mensen die reageren en Open Boeddhisme als bron vermelden.

De BOS, ach de BOS, de BOS dus, weigert de Open Boeddhisten de mogelijkheid in beeld of op de radio te komen en de BUN en BZI voeren zo lijkt het een loopgravenoorlog met de mannen. Natuurlijk blijft het Boeddhistische wereldje in Nederland zich vooral uiten in zweefteverigheid als het gaat over het geluk van de mens in hun bruto nationaal gelukkige wereld. Maar van een afstandje is vast te stellen dat het eigenlijk een vrij donker wereldje geworden is binnen het formele segment van het polder-, tulpen- of klei Boeddhisme. Een wereldje van roddel, achterklap, beschimping, verdachtmakingen, ruzie, en vampirisme (want het lijkt er ernstig op dat een aantal mensen elkaars bloed wel kunnen drinken inmiddels).

In die donkerte is enige verlichting bepaald nuttig maar lijkt ook uitgesloten te zijn binnen deze impliciet gesloten gemeenschap. Het beeld dat ontstaat als de spade een stukje dieper in de Boeddhistische klei wordt gestoken is dat van mensen die in de praktijk niet kunnen belijden wat ze pretenderen. In Nederland geen door giften overeind gehouden kloosters en maatschappelijk geaccepteerde bedelmonniken maar nu juist commercieel opererende Sanghas (in dit landje zijn dat gemeenschappen van vooral leken Boeddhisten die heel mindfull zijn, in Azië gemeenschappen van Boeddhistische monniken of nonnen). In Nederland wordt wel weinig verlicht elkaar het leven zuur gemaakt en in Nederland is zelfkritiek geen usance. Wat dat is negatief en derhalve niet verlicht. Het tapijt waaronder de rommel geschoven is blijkt zwaar.

Dat polder Boeddhisme heeft overigens voor de oppervlakkige maar zeker voor de diepgravender blik geen lor uit te staan met het Boeddhisme zoals dat in Azië gepraktiseerd wordt. Nederland is daarin niet anders dan andere westerse landen waar er door een oranje brilletje gekeken wordt naar dat ‘vreedzame en mystieke’ geloof, maar datzelfde brilletje donker en ondoorzichtig wordt als het gaat om het geweld dat er in Azië van datzelfde boeddhisme uit gaat. In het Boeddhistisch Dagblad geen artikelen over het openlijk rascisme in Birma onder Aung San Sui Kyi’s partij en bij de Boeddhistische monniken die Islamitische hulporganisaties de toegang tot het gebied weigeren waar minstens een half miljoen Islamieten verrekken in vluchtelingenkampen onder mensonterende omstandigheden. Weggejaagd uit hun huizen door Boeddhisten. Geen openbare discussies over het geweld van de Birmese én de Bhutaanse regeringen tegen mensen met een andere religie. Geen woord over de zowat één miljoen vluchtelingen die vanuit Bhoeddistische landen op gang is gekomen in de laatste twintig jaar en waar de rest van de wereld voor opdraait. Geen objectief geluid over de waanzinnige corruptie onder de Tibetanen buiten Tibet en geen artikel over de diep trieste wijze waarop in Aziatisch landen diezelfde zo verlichte boeddhistische gemeenschappen omgaan met minder validen en ouderen.

Om maar eens een paar zaken te noemen.

Ach, zoals gezegd ben ik geen Boeddhist maar sinds ik de zelfverklaarde Boeddhist Erica Terpstra de hand heb zien schudden van Dago Tshering, de Bhutaanse afgezant van de premier aldaar én een gedocumenteerd mensenrechtenschender, wil ik dat ook niet zijn. Bloed aan de handen blijft immers plakken aan de geest. Overigens is het interessant om te constateren dat ook bij Open Boeddhisme de kritiek op Bhutan verdwenen lijkt te zijn naar de marge want die ‘factcheck’ is er dus nooit gekomen. Toch niet zo open dus blijkbaar.

© 2012 Alice Anna Verheij

The fall of the sportsman.

Remember how it all began
the apple and the fall of man
The price we pay
so the people say
Down the path of shame it led us
dare to bite the hand that fed us
Fairy tale the moral end,
wheel of fortune never turns again
Never turns again

Above lyrics have been my phones ringtone for quite sometime. I know them by heart. They’re from a song by Natalie Merchant. ‘Thick as thieves’ is the title. It’s a mysteriously complex song with lyrics of biblical proportions. She sings about the fall of men and of how a king abandones his people and in the end falls from grace. Like mankind has fallen from grace.

Like the sportsman that fell from grace. Like Lance Armstrong.

I use that ringtone as a constant reminder to me about the nature of mankind and the consequences of that. To warn me against deceit and to let me understand that superiority and status have no meaning but are nothing more than the outcome of fortune. In most cases. Of course, for the real great women and men in history this is different. They have gained status and were in many cases superior. But not without mistakes. Gandhi was a strange guy doing very strange things to young girls. Mandela was involved in agression and Rabin was a freedom fighter with blood on his hands. But all of them were great in their own right because they’ve changed themselves over time and have become examples of man’s greatness to the world.

So how about Lance Armstrong? The fallen sportsman. And how about cycling as a sport or sport as a part of society? What is the relation with the songtext I wrote just above these lines?

Lance Armstrong was a cancer patient. And he survived. Not because of persistence although his fight must have been heroic. Not because of his abilities. No, he simply survived because he was fortunate. If not damned lucky. All the noise around him when he returned to cycling after having ‘conquered’ cancer, was crap. And we all knew that. But many wanted to believe. The man now seems to have been a spider in the largest doping & deceit web in cycling history. Maybe in the history of sports all together. And he has fallen. Deep.

But his sport, cycling, had long before fallen. Fallen in the hands of man’s greatest enemy: greed. Sponsors and all kinds of people and organizations, have bundled their forces many years ago. For their own good and for the money. Because cycling is business. Actually sports is business. And where there’s business, there’s greed and deceit. It really is not that complicated to comprehend. Which makes the sport’s crocodile tears the more unbelievable. But there is more.

Where in everyday’s society we have laws to guide us all, sports has its own mechanisms. No laws, but rules. Rules that are constantly broken. To understand the status of rules versus laws one only has to watch a soccer match. Hitting or spitting someone in the face will result in a red card, if its seen by the referee. Or nowadays by the camera. If one would do so in the real world, a night in a cell would be regarded as fairly normal and justified. And that’s just an example. The incidents in sports concerning discrimination of minorities, abuse, substance abuse, deceit, drugs trafficking and dealing, bribes, slander and violence, are countless. Only seldom does that, in normal society defined as anti social, behaviour come to public conviction. Sports have rules, no laws. And because of that sport is behaving lawless because bending and braking the rules is ‘all in the game’.

But is it? Is all of that really ‘all in the game’? Isn’t it logical to file suit against the likes of Armstrong, when proof or testimonies against him are there? Wouldn’t a court case be a normal thing for someone who has become a very rich person thanks to the sport that he used for his own purposes and richness? And wouldn’t it be logical for the police to arrest footbal hooligans who defame people with another skin colour or sexual prevelance? And get them on trial to be convicted. Because in fact, they do break the laws that are in place for the rest of the society.

Isn’t it in a larger perspective not high time that sports in general becomes subdued to law? Wouldn’t it be completely logical to have for instance the FIFA targeted as a criminal organization after proven fraud, threats and bribing of government officials and indeed complete governments? Why would sport continue to have a ‘status aparte’? Why is it that we allow the IOC, the FIFA, the UCI, to name but a few, have a status above the laws of society. Isn’t it completely crazy that we allow these organizations to demand amnesty upfront for crimes by their staff, while negotiating the countries they hold their major sports events? Sport in the twentyfirst century has become almost, if not completely, the most openly corrupted business globally. And it certainly makes victims. Just ask the people in South Africa living close to the soccer stadiums and the people in East London living in the parts of town who were promised improved housing and services but were only used for the greater good of capitalism.

Sports is no loger what it once was intended for and what it for most of the amateurs still is: a fair competition of people who are skilled in a certain area. With winners and losers. And with a participating society that simply loves the games and hates the cheaters. The major sports have become openly criminalized parts of society living in a seemingly lawless world.

Maybe, just maybe, the fall of the sportman Armstrong will lead to a cleaner sport. And maybe, just maybe, society will learn form the fall of who many thought was a great man but who seems to be nothing less than just a fraud.

But unfortunately, Lance Armstrong will probably never get a fair trial in a normal court of law and sports will stay what it is: an in its core dishounest practice which is appealing to be witnessed by the general public. Next year, no doubt, people wil hail the new victor of the Tour de France at the Champs Élysée in Paris. As if nothing has happened and as if the competition was fair.

© 2012 Alice Anna Verheij

Keep calm and …

Every now and then someone drops a ‘Keep calm and …’ poster on facebook, the backside of their phone, a tee they ware or a bag they drag along with them. I wonder why. I wonder why they want others to stay calm and I wonder why they think staying calm is a positive thing. In fact, when I see one I can rarely stay calm and have a strong tendancy to respond with a big and well meant …

Being a generally kind person I withhold myself from doing so. But not always. Because in my humble opinion a statement like ‘keep calm and be/do/think/say whatever’ statement is patronizing. And I am not the only one. Researchers seem to have found that posters and other crappy goods inspired by the WW2 government poster ‘Keep Calm and Carry On’  are not at all creating an atmosphere of upbeat stoicism. A professor Henry Brubaker (I have really no idea who he is) of the Institute for Studies (which probably doesn’t exist) said:

The poster is actually more likely to inspire exasperation, boredom and a sense of living in a hopelessly empty world where nothing means anything any more and all human experience has been reduced to the purchase of trivial nostalgic shite from shops playing Groove Armada CDs.

And I agree with this probably non existing fraud of a professor. The original poster was designed by the British government during World War Two to empower its people while dodging the bombs thrown at them by the Germ(an)s. Which makes me wonder what the effect of staying calm in such a situation would result in. In that type of situation I would certainly not want to stay calm but get the fuck out of there a.s.a.p. before one of these suckers would land on my head and blow me to oblivion. Wherever that may be.

Barter Books from the UK was responsible for rejuvenating the ‘keep calm and carry on’ thing. This little film explains. Looking at it I can only say that apart from this terrible poster thing I do love that bookshop and would certainly love to pay it a visit if I ever get in the vicinity. Probably because of the miniature trains running on tracks above the racks packed with books. I don’t think they play Groove Armada there.

Anywhatsoeverway, nowadays all kinds of people including my dear son are running around with variants of that silly poster on their stuff. Which is equally silly I think.

So my dear keep calm and whatever friends, please indeed keep calm. And fuck off.

Have a nice weekend though. And drink, drive and fuck safely if you have to.

© 2012 Alice Anna Verheij

Dutch Floriade exhibition embraces human rights violator.

Note: today we received an invitation from the organizing committee of the Floriade to discuss our findings with them. Of course we accept that invitation.

On September 22nd this year a Bhutan day was held at the Floriade World Horticultural Expo in Venlo in the Netherlands. The day was centered around making the world a better place and the concept of ‘Gross National Happiness‘. Amongst the people present that day was Mrs. Erica Terpstra, a well known Dutch liberal ex politician who made a television program about beautiful Bhutan, its nature and culture. Next to Mrs. Terpstra, Mr. Dago Tshering was present. He holds a minister seat in the government of the small Himalayan kingdom.

Erica Terpstra returned home with the honor of having a tulip named after the queen of Bhutan presented, presumably unaware of the fact that she had been shaking hands with a notorious human rights violator. Because, who is Dago Tshering for real?

In the early ninetees, after demonstrations against the at that time already longtime ongoing civil rights violations, a process of ethnic/religious/cultural cleansing was started by the Bhutan government. In just a few years the civil rights and citizenship were taken away from over 20% of Bhutan’s population. Changes in marital and citizenship laws were cooked up to do that. Wearing other clothes than the traditional dress from the powerful ruling elite minority was forbidden and the Nepalese language was banned from schools and government organizations.

Through a policy of state terror in which political murder, random arrests, torture and years long incarceration of intellectuals and leaders from the south and east of the country, the population in those regions was oppressed. After violent attacks by the Royal Bhutan Army and the police against village leaders, their families and other local leaders, a total of over 100,000 and possibly 150,000 people fled the country. Many of them at gunpoint after being forced to sign papers stating they were voluntary leaving and abandoning their homes, land and possessions. The by far percentagewise largest exodus in 100 years really started off in the first months of 1991 after an edict written by that same Dago Tshering who came to Venlo in the Netherlands to welcome the visitors to the Bhutan pavillion on the Floriade exhibition.

Because, on August 17, 1990, Dago Tshering, then Deputy Home Minister of Bhutan wrote a ‘NOTIFICATION’. It states literally, and I quote:

You are hereby instructed to immediately inform alls the gups, DYT members and the general public in your dzongkhag that any Bhutanese national leaving the country to assist and help the anti-nationals shall no longer be considered as a Bhutanese citizen. It must also be made very clear that such people’s family members living under the same household will also be held fully responsible and forfeit their citizenship.

With this order to the Dzongkhas’s, Dago Tshering personally kicked off the ethnic cleansing that would in the end lead to the exile of over 1/6th of Bhutan population.

The Netherlands is, together with the United States, Canada, Australia, New Zealand, Norway, Denmark, the United Kingdom and the European Parliament, financing the UNHCR refugee camps in Nepal and the resettlement of the larger part of the population of these camps to these fore mentioned countries. By doing so the West is taking the rap for the effects of the Bhutanese ethnic cleansing that was initiated and excuted since 1990 by Dago Tshering and the current prime minister of Bhutan, Mr. Jigme Thinley. The international community has until now spend tens of millions of dollars on this issue and will continue to do so on request by the United Nations. The European Union itself has sourced the UNHCR at the end of 2011 with over 3 million euros for upholding the refugee camps in Nepal and taking care of the after effects after these camps will be emptied by the ‘durable solution’ as the mass resettlement is euphemistically named by the UNHCR.

Bhutan has since 1991 systematically refused to take a serious effort in repatriation of its own people to their villages and homes. The victims live in diaspora without expectations for return to their motherland.

In 2012 however, Dago Tshering is received and honored by the Floriade. There were no Bhutanese refugees present in Venlo. They were not invited by the organization and Mrs. Terpstra probably again had no idea what she was dealing with.

© 2012 Alice Anna Verheij

Floriade omhelst mensenrechten schender.

Opmerking: vandaag ontvingen we een uitnodiging van de organisatoren van de Bhutan dag op de Floriade om met hun te spreken over onze constateringen. Uiteraard nemen we die uitnodiging aan. 

Op 22 september dit jaar werd op de Floriade wereld tentoonstelling in Venlo een Bhutandag gehouden. De dag stond in het teken van een betere wereld en het begrip ‘Bruto Nationaal Geluk’. Aanwezig was onder andere ex politica Erica Terpstra, die eerder een tv programma wijdde aan het o zo mooie Bhutan. Naast mw. Terpstra was ook dhr. Dago Tshering aanwezig. De man is minister in het kleine Himalaya koninkrijk.

Erica Terpstra ging naar huis met de eer een naar de koningin van Bhutan genoemde tulp te hebben onthuld, wellicht volledig onbekend met het feit dat ze uitgebreid de hand heeft geschut van een mensenrechten schender. Want wie is die Dago Tshering werkelijk?

Begin negentiger jaren startte in Bhutan, na demonstraties tegen de al jarenlang voortdurende inperking van de burgerrechten van een groot deel van de bevolking, een proces van etnisch/religieuze/culturele zuivering. In enkele jaren tijds werden de burgerrechten van meer dan 20% van de bevolking afgenomen. Er werd een verbod op het dragen van andere dan de etnische kleding van de machtige minderheid afgekondigd. Het Nepalees werd als officiële taal afgeschaft en uit het onderwijs verwijderd. En de huwelijks- en burgerschapswetten werden zodanig gewijzigd dat velen het staatsburgerschap afgenomen werd.

Via een politiek van staatsterreur waarbij politieke moord, willekeurige arrestaties, martelingen en jarenlange opsluiting van intellectueren en leiders uit het zuiden en oosten van het land, werd de bevolking onder druk gezet. Nadat er gewelddadige invallen van het leger bij dorpsoudsten en andere lokale leiders plaatsvonden vluchtten in totaal ruim 100.000 en mogelijk tegen de 150.000 inwoners in het land uit. Deze exodus kwam pas echt op gang begin 1991 na een edict van dezelfde Dago Tschering die in Venlo een lintje kwam doorknippen.

Want op 17 augustus 1990 schreef Dago Tshering, toen staatssecreatris van Binnenlandse Zaken in Bhutan een ‘NOTIFICATION’. Daarin staat letterlijk dat zij die het land verlieten om ‘anti-nationals’ te helpen hun staatsburgerschap verliezen. Ook hun inwonende familieleden zouden als gevolg van het vertrek van onwillekeurig welk gezinslid hun staatsburgerschap verliezen.

Met deze order aan de Dzongdag’s geeft Dago persoonlijk opdracht tot etnische zuivering.

Nederland financiert samen met de Verenigde Staten, Canada, Australië, Nieuw Zeeland, Noorwegen, Denemarken, het Vereningd Koninkrijk en het Europees Parlement het opvangen van de vluchtelingen die sinds 1990 in UNHCR vluchtelingenkampen in Nepal leven en waarvan een groot deel ten lange leste worden geresettled naar de genoemde landen. Daarmee draait het westen op voor de Bhutanese etnische zuivering zoals die door Dago Tshering èn ook de huidige premier Thinley in gang is gezet en is uitgevoerd sinds eind 1990. De wereldgemeenschap heeft inmiddels tientallen mijoenen dollars besteed aan dit probleem en zal dat in de komende jaren nog blijven doen. De Europese Unie heeft eind 2011 nog een budget van ruim 3 miljoen euro beschikbaar gesteld aan de UNHCR voor het managen van de gevolgen van het wegvallen van de vluchtelingenkampen nadat resettlement van de daar wonende vluchtelingen.

Bhutan heeft sinds 1991 systematisch geweigerd serieus moeite te doen de eigen bevolking terug te laten keren naar hun huizen. De slachtoffers leven in diaspora zonder uitzicht op terugkeer naar hun moederland.

In 2012 wordt Dago Tschering echter met alle egards door de Floriade ontvangen. Er waren in Venlo geen vluchtelingen uit Bhutan aanwezig. Ze waren niet uitgenodigd door de organisatie.

© 2012 Alice Anna Verheij

Dutch press: ‘Birma’ or ‘Myanmar’?

In 1995 the Birmese military junta changed the name of the country into ‘Myanmar’. An age old name for the area in South Asia that now is Birma (Dutch spelling). That name was not recognized by the United States, many other countries at the United Nations and many (western) media.

Ever since that last group, the media, have been using the name ‘Birma’, partly to support the Birmese opposition that wanted (more) freedom for the people in Birma and to support the honorable Mrs. Aung San Suu Kyi.

Today that same Aung San Sui Kyi pleaded for the release of the Russian popband Pussy Riot. And the media name her ‘Birmese opposition leader’. And she certainly is that. But not the Dutch news website NU.nl. They seem to be oblivous of the value of the name ‘Birma’ for the Birmese people. And so they published the following:

Mrs. “Suu Kyi”, her name obviously being too loong or complicated to list properly in the title, is a Myanmarese opposition leader. According to that news site. NU.nl is building on a reputation of shallowness as they frequently display a total lack for recent history, and this to be just another error in their list of errors. Or is there something else happening?

Remember my comments concerning Dutch journalism and the lack of checks and balances in the editorial teams of the major Dutch newspapers and news websites? Some time ago I wrote a rant on this website against the Dutch journalistic practice of cut-and-paste-journalism. Meaning the unchecked republication of news as formulated by the known press agencies and most notoriously the ANP (Algemeen Nederlands Persbureau, the Dutch Press Agency and Hollands version of AFP and Reuters).

And they did it again. It is not only NU.nl but it is also a list of known Dutch newspapers including de Telegraaf, Wegener newspapers, and a list of news sites still holding on to the cut’n’paste journalism practice. Because the source of the ‘Myanmarese’ in stead of ‘Birmese’ politically sensitive error is that ANP news agency. (Compliments to the ‘white raven’ newspaper Algemeen Dagblad (www.ad.nl) who rephrased the ANP article and corrected it (seemingly based on AFP article).

So there we are. They did it again. The ANP again made an error and all the Dutch press just reprints or republishes that error because they DO NOT CHECK! Again this is a small demonstration of the lack of editorial quality of the Dutch press. For the Dutch readers this obviously means that if they value proper news handling and reporting they simply cannot trust the Dutch news media. Because they just copy’n’paste everything without checking and as such multiply errors without any limitation. The other issue with this is of course that nowadays all media have become ‘parrot-media’. They report literally the same information, they do not check that information and do not even rephrase that information.

Thank the Lord for internet where conscious readers can turn to real news media for proper reporting based on checks and balances and editorial effort in bringing quality news. For me it just underlines why I nowadays more frequently turn to my media selection consisting of Al Jazeera, BBC News, CNN, ITN, Wachington Post, New Yorker Magazine, Huffington Post, AFP, The Indian Times amongst others. Because obviously we can not trust our local media anymore.

Alice Anna Verheij © 2012

Journalistiek 2012: de kopieer en plak pers.

Valt U wat op aan bovenstaande tekst? Mij wel. De tekst klopt niet met de feiten. Er wordt verwezen naar aanslagen in de VS van 9 september. Het is een door een Nederlandse journalist geschreven tekst want alleen die verwarren de 9 in 9/11 met een dag in plaats van maanaanduiding. De journalist is van het ANP, het Algemeen Nederlands Persbureau.

De aardigheid is dat deze tekst onbarmhartig het kopieer en plakgedrag van de Nederlandse media aantoont. Ik heb het citaat immers van de website van de Volkskrant nadat die ook op de NOS website precies zo verscheen. Een snel rondje langs de online kranten leert dat NOS, NU.nl, Volkskrant, Trouw, de Telegraaf, het Algemeen Dagblad, het Parool, de Gelderlander, allemaal tekst (en vaak de begeleidende foto) hebben overgenomen zonder controle op de inhoud. Hersenloos gekopieerd met de gedachte dat buitenlands nieuws van het ANP altijd wel klopt. Geen enkele redactie heeft de feiten gecontroleerd en geen enkele redactie heeft het stukje blijkbaar zelfs maar met enige aandacht gelezen voor plaatsing.

De New York Times besteedt een artikeltje aan het onderwerp dat ruim twee keer zo lang is als het ANP frutseltje en vertelt ook nog eens een heel ander verhaal. Geen datumfout te bespeuren natuurlijk. De journalisten zijn er op uit gegaan met begeleiding en niet teruggekeerd. Er zijn nog geen signalen van een kidnapping maar er is slechts een mogelijkheid dat dat aan de hand is. Maar goed, daar gaat het hier niet om. Er zijn niet veel buitenlandse media die het onderwerp noemen, maar als ze het doen dan gebeurt dat zonder kritiekloos teksten over te nemen. Reporters Without Borders rapporteert niet over het incident en IFJ (International Federation of Journalists) doet dat wel maar heeft vergelijkbare informatie als de NYT.

Maar los van de inhoud staat wat wij betreft dat kopieergedrag. En dit is slechts een voorbeeld van een bericht dat als papiervulling en website vulling wordt gepubliceerd. De Nederlandse kranten maken, zoals zoveel van hun internationale collega’s, extensief gebruik van persagentschappen. Het is niet mogelijk zonder dat internationaal nieuws te brengen. Maar als zo’n persagentschap dan een fout maakt, of een flauwekul bericht plaatst, zou het wel journalistiek verantwoord zijn als dat gecorrigeerd wordt. Het volslagen kritiekloos als een nieuwsfabriek berichten overnemen is geen journalistiek bedrijven maar slechts wat aanklungelen met nieuws. Gegeven het steeds geringer aantal internationale correspondenten in eigen dienst zullen kranten en nieuws media in het algemeen nog nadrukkelijker moeten vertrouwen op die internationale persagentschappen. Dat spaart immers een grote staf journalisten in eigen dienst want dat kan men zich niet meer verantwoorden uit kosten overwegingen.

Maar juist dan is er een redactie nodig die de bijdragen wel controleert op de feiten en eventueel aanvult en aanpast. En fouten uit de berichten haalt. Als zelfs dat ontbreekt dan kan het niet anders zijn dan dat de kwaliteit van de media nog verder daalt als het om internationaal nieuws gaat. De media worden onbetrouwbaar. Ze zijn het al.

© 2012 Alice Anna Verheij

Ernie and Bert suspected of fraud.

Nothing seems sacred anymore these days.

According to reliable sources in Pakistan a huge fraud at Sesamestreet was recently uncovered by the Pakistani police. In spite of Obama’s recent drone attacks this acknowledges the fact that there still is police in Pakistan working on very important cases. Of course the United States have retalliated in the strongest possible manner for the Pakistan Sesamestreet Fraud. It seems that the Pakistani Ernie and Bert, who are as everyone knows the producers of the childrens television show, have been arrested as they seem to have used the american dollars to pay of their debts.

And as the US is a bit sensitive on the dollar the Obama administration immediately increased diplomatic and military pressure on Pakistan once it became clear the dollars were leaking at the Sesamestreet headoffice. After a massive fluffy hunt the Pakistani police have been able to arrest the perpetrators who seemed to be employed by the Rafi Peer Theatre Workshop. Although Pakistan Today claims that it is the little and übercute Elmo who has been caught with his hand in the USAID cookie jar (he is perceived to be quicker noadays than Cookie Monster on that) it is obvious that it were in fact Ernie and Bert who have become the real suspects now.

The Pakistan Children’s TV channel claims not to be involved but according to Kermit the current ceo of PCTV, miss Piggy, has been playing a doubtful role in the past concerning commercial deals with Ernie and Bert. The connection with Super Grover and Cookie Monster is also currently being investigated just like the activities of Elmo althoug he now is no longer the focus of the ongoing investigation.

The Pakistani Rafi Peer Theatre Workshop

Currently it is impossible to assertain the damage done by the two Sesamestreet villains. What is clear however is that the 20 million dollar of USAID allotted US tax payers money is not completely used to create the agreed 78 episodes of Sesamestreet Pakistan. How much of that 20 million has been used by the whole Sesamestreet family remains to be found out. The Peerzada’s (the real names of the Sesamestreet family in Pakistan) as a close family of course appointed their own relatives in all relevant places in the production company thereby shifting funds into the family members NIB Bank Pakistan bank accounts.

Ernie and Bert are now in Lahore prison being questioned by the Pakistan police with support of Obama’s Secret Service who have abandoned the Colombian brothel research program recently. According to Lahore police they still deny all accusations and state that they are only puppets in a larger scheme. But according to sources they will soon be transfered to Guantanamo Bay for further interrogation by the US military as suspects of economic terrorism.

Alice Anna Verheij © 2012

Begrijpt Gerrit Komrij de wereld niet meer?

Op 19 mei schreef Gerrit Komrij, U weet wel die gelauwerde schrijvende oude man, een frutseltje in de NRC over WikiPedia. Nu ja, eigenlijk over de teloorgang van de encyclopedieverkoper. Het is een Keeniaans* stukje waarin nieuwe media en het gebruik ervan neergezet worden als de kwade genius achter de algehele vervlakking in de maatschappij en het denken.

Hier is het nog eens na te lezen.

Het stukje is een oude mannen zuurpruimen stukje wat mij betreft. Typisch een schrijfseltje van iemand die niet begrepen heeft hoe diezelfde media ook een verrijking is en nieuwe mogelijkheden schept voor heel veel mensen. Natuurlijk is er veel af te dingen op diepgang en kwaliteit van informatie bij Wikipedia en de ‘diepgang’ van facebook. Maar daar gaat het niet om. Want het is heel erg gemakkelijk en ook heel erg traditioneel om je af te zetten tegen technologische mogelijkheden die plotsklaps beschikbaar komen voor de massa. Met de boekdrukkunst, de trein, de auto en de telefoon was dat niet anders.

Komrij’s fulmineren tegen Wikipedia klinkt een beetje als de commentaren van salonjonkers op het gebruik van de telefoon om een gesprek te voeren. Immers, toen Bell en consorten de telefonie naar de massa brachten stonden er de toenmalige kranten ook stukjes van stukjesschrijvers dat die apparaten slecht oppervlakkigheid zouden brengen.

Wat de Komrij’s van deze wereld vergeten (zie ook mijn eerdere teksten over Andrew Keen) is dat het niet gaat om het banale scharrelgebruik van Wikipedia, facebook en verwante toepassingen maar dat het gaat om het intelligente gebruik er van. Gebruik waarbij de geboden mogelijkeheden voor informatievergaring en communicatie worden toegepast en aangevuld voor een specifiek doel. Een paar voorbeelden.

Op dit moment schrijf ik aan een roman over een schildersmodel aan het eind van de negentiende eeuw en het begin van de twintigste in het post Victoriaanse Londen. Ik doe natuurlijk onderzoek om me in te leven in die tijd, de personen, de kunst en de maatschappelijke verhoudingen. Mijn bronnen zijn daarbij natuurlijk de zoekmachines (altijd meer dan één natuurlijk), specifieke websites, Wikipedia, Youtube en uiteindelijk na verloop van tijd mensen die ik op die wijze weet te traceren die me verder kunnen helpen.

Ander voorbeeld. Ik ben mijn film aan het afmonteren. Het is een documentaire over vluchtelingen uit Bhutan die decennialang in kampen in Nepal gewoond hebben en nu over de hele wereld in diaspora gebracht worden door de internationale gemeenschap. Mijn belangrijkste communicatiemiddelen met hun is – wanneer ik niet ter plaatse ben – facebook, yahoo en email. Dat zo ‘oppevlakkige’ facebook is in dit geval zonder meer een stevige navelstreng waardoor ik heel snel informatie krijg over de situatie in en rond de vluchtelingenkampen en contacten opbouw en vast houdt met de mensen waar mijn film over gaat die werkelijk van Alaska tot Nieuw Zeeland zijn verstrooid.

Gerrit Komrij is in zijn NRC stukje veels te kort door de bocht en laat eigenlijk vooral zijn eigen beperkingen zien in omgaan met nieuwe media. Het verbaasd me dat een dergelijk flinterdun en al te gemakkelijk stukje de NRC haalt. Maar ja, die krant is natuurlijk ook wat aan het vervlakken. Toch?

Alice © 2012

* Keeniaans – naar Andrew Keen, zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Andrew_Keen

‘Echte meisjes’ schofferen een samenleving.

Ik heb me lang ingehouden. Vooral omdat het nu eenmaal in Nederland niet populair is om een commerciële televisiezender aan te pakken op cultureel racisme. Omdat dat ook grote woorden zijn. Maar ik houdt het niet vol merk ik.

Sind enige tijd teistert RTL de buis met een programma over een groepje leeghoofdige meisjes die een soort competitie in stupiditeit met elkaar houden onder begeleiding van zweefcoach Ad Visser. Ad, de “spirituele” ex presentator van Top Pop die na allerlei zweverige omzwervingen sinds kort weer omarmt lijkt te zijn door een Nederlandse televisiezender. RTL in dit geval.

De ‘spirituele’ Ad Visser, het recent door RTL opgedoken presentator-fossiel.

De jongedames zijn naar Nepal afgereisd om op hun hakjes dwars door de Nepalese Hindu en Boeddhistische cultuur te stappen alsof ze een horde op hol geslagen olifanten zijn op weg naar de afdeling porcelein van het Rijksmuseum. In de verschillende afleveringen van het programma worden werkelijk alle aspecten van de Nepalese cultuur bij de kop gepakt, geridiculiseerd en geschoffeerd. En dat gebeurt op een wijze die werkelijk te erg is om aan te zien. Van enig respect voor Nepal, de Nepalezen en de Hindu cultuur die daar dominant is, blijkt geen sprake. Bij Pashupatinath waar de doden gecremeerd worden volgens Hindu gebruik wordt dat afgedaan als ranzig en vies. Tempels worden ontheiligd, mensen belachelijk gemaakt en er wordt zelfs midden op een dorpsplein door één van de dellen een ‘douche’ in bikini genomen waarbij ze zich vervolgens verbaasd dat de bevolking haar aanstaart alsof ze van Mars komt. Niet beseffend dat ze inderdaad van Mars komt.

Ad Visser treft natuurlijk de nodige blaam. Net als de producent overigens. Iemand die zogenaamd spiritueel is kan onmogelijk een complete sterk religieuze cultuur als de Nepalese betreden op de wijze die deze man doet. De schofferingen zijn niet van de lucht en alles wordt gereduceerd tot een spelletje waarin hij de ‘dames’ alle ruimte geeft om de Nepalese samenleving belachelijk te maken en af te schilderen als achterlijk en idioot. De ‘echte meisjes’ vinden alles wat ze tegenkomen ‘vies’, ‘ranzig’, ‘achterlijk’ en ‘gestoord’ en van enige redactie op hun uitspraken is geen sprake.

Voor een indruk van het RTL wanproduct surf naar: http://www.rtl.nl/reality/echtemeisjesopzoeknaarzichzelf/home/

Als op deze manier de Nederlandse samenleving zou worden aangepakt door een televisieproducent uit het buitenland zou de wereld te klein zijn en zouden er binnen de kortste keren kamervragen liggen en de verontwaardiging in de samenleving groot zijn.

Zoniet in Nepal. Mij ontgaat het waarom deze gekken van RTL, Ad Visser en zijn ‘echte meisjes’ niet bij kop en kont gepakt zijn en op de eerste de beste Arkefly vluchte retour Schiphol gestuurd zijn. Het zou volkomen terecht zijn als zij verwijderd waren uit het land want hoeveel beledigingen en schofferingen kan een bevolking hebben? Maar zo gaat het niet in Nepal dat de handen vol heeft aan een multitude van problemen waar Ad Visser en zijn crew geen oog voor hebben. De camera beperkt zich tot de kleurrijke kant van het land, de cliches, de folklore en die elementen in de plaatselijke cultuur die een westerling vreemd voorkomen. Want dat maakt immers lekkere televisie. Er wordt niet gekeken naar de kinder en vrouwenhandel, de abominabele staat van de infrastructuur en de dagelijkse struggle for life die de bevolking in het land voert.

De bevolking zelf komt vooral in beeld als primitieve halve wilden met allerlei gekke gebruiken.

RTL bedrijft met dit programma in mijn overtuiging regelrecht racisme. En dat kan tegenwoordig als het gaat om een beeld van de Hindu cultuur in het westen. Een dergelijke benadering zou onmogelijk zijn in Islamitische landen, Ad Visser zou binnen een paar uur (terecht) in de bajes belanden. Een dergelijke benadering is onmogelijk in Israel of in een Christelijk land. Maar als het om de zo ver van de gemiddelde Nederlander / RTL kijker afstaande Hindu cultuur is denkt men zich blijkbaar dit te kunnen veroorloven. En inderdaad, RTL komt er mee weg. Ad Visser ook.

Voor diegenen die het land en de cultuur een warm hart toedragen doen deze uitzending pijn. Ik voel me persoonlijk geraakt wanneer ik zie hoe er met Hollandse polderpoten door Nepal gebanjerd wordt zonder enig respect voor het land, de bevolking, de cultuur en de religie. Het toont mij hoe lelijk televisie in Nederland kan zijn wanneer die in handen is van bedrijven als RTL en mensen als Ad Visser. Walging is nog een veel te mild woord daarvoor. Het geld dat in deze productie gestoken is had veel beter gebruikt kunnen worden, bijvoorbeeld ter ondersteuning van de Nepalese samenleving.

Alice © 2012

The Color Red.

A couple of days ago I mentioned on my facebook timeline I would dress in red on Queensday. I meant that as a counterpoint to the royalist orange that many people wear that day. I am not a royalist and I love red. It is my favorite color ever since my travels to Nepal and India where the red is deeper and stronger than anywhere in the world. I have a red sari here that is flaming compared to the poor red of the west.

Anyway, someone responded with a humorous remark ‘slutty‘. Obviously made out of western thinking where as one might know red and black are associated with whores.

It was, seen from my perspective, a stupid and out of place remark. First of all, I’m not slutty and especially when I’m dressed in red I am far from that, but that wasn’t my objection. My objection to the one-word-statement was that is was typical western thinking showing off. So I countered and stated that the remark was ‘bollocks’. As it obviously was.

This resulted in a somewhat heated debate started of by the initial respondent about feminism, femininity, modern thinking, social and cultural color coding and a whole lot of other thoughts and ideas that she obviously wanted to vent. The reason why she decided to start of that debate is still beyond me as I only stated to dress in red in stead of orange… Things really are far less complicated than some people tend to think.

To cut it short, the discussion ended with one lady becoming moralistic towards me and the one who started it all off becoming like a preacher or tutor assuming all kinds of things about how I think and to what extend I conform to ‘traditional western’ ideas. Off course, in the end I deleted the discussion. It had gotten out of hand and to be quite frank I felt offended by it. Question is of course: why did I feel offended?

There are a few answers to that.

I guess I felt offended because someone stated that I would dress conformistic to western cultural ideas. Which is in it own right complete bollocks. Because I don’t. I tend to dress like I tend to dress and that involves frequently being dressed in Nepali clothes in stead of western clothes. They suit me and define me just as much as western clothes do. And the other obviously has no idea about my associations about this color. I wear for instance a small red bead around my left wrist (I write with my left hand). It is an old Hindu custom to have a bead tied around the wrist by a friend for protection and blessing. And only true friends are allowed to tie it around my wrist and it must be red. In the accompanying text later this is explained in more detail.

Secondly I felt offended because my interpretation and ideas concerning color (in this case red) where shoved aside without responding to my arguments. Red for me is a color of passion and that should be translated into values like courage, strength, determination and self confidence. Not into cheap western words like slutty, whorish or anything like that. I denounce that type of western over sexualized coding of common concepts like color (or art).

Thirdly, I felt offended because – and that is quite funny I think – I felt that barging in on a simple facebook statement felt like invading privacy. Which is of course total crap on my side because facebook and privacy of ones timeline are opposites.

I suppose it’s good I got rid of that crazy discussion on facebook. It was nothing more than an outlet of someone else trying to push ideas on my timeline that are beyond me. No offence Anne, I still think you’re responses are non sense. From my perspective.

Alice © 2012

For anyone interested, this is a good text about the color red in Hindu culture, it describes pretty much mu associations with red. It was written by Kate Smith who maintains the interesting website www.sensationalcolor.com which is quite edcuational concerning color an culture.

The color of love, seduction and power, red has been symbolic in many a culture. A dynamism innately aligned with the color has been interpreted and followed across the globe.
The devilish connotations of red in the west are amusingly juxtaposed by the traditional bearings of red in the east.
The color red has played an instrumental role in Hindu customs and beliefs, perhaps the most ceremonious one being in the life of a married woman. A girl’s arrival into her role as the married woman is symbolized by the almost red henna on her hands and is sealed with the pinch of red powder sindoor on her head. Matrimonial bliss and a promise of togetherness are all sealed by the warmth and binding power of the red drape and red accessories. The bride’s first step into her new home is characterized by the ritual of her having to dip her feet in red water and walk bare feet on the floor of the house to symbolize the beginning of her new role.

Cinema in India reflects this home grown custom of Indian brides bedecked in red bangles and saris, and the ceremonial kiosk showered with red roses. It’s almost the most powerful symbol of leaving behind one’s adolescence and stepping into womanhood and, eventually, motherhood.

The red vermillion is also used as a ritual mark while greeting guests or family members at a festival or simply into your home. The red tilak while sometimes used as a symbol of ‘blessing’ from an elderly to a youngster is also used in many customary functions. The customs include traditional Indian festivals such as Raksha Bandhan (the festival that celebrates the bond between brothers and sisters) and Durga Puja.

The tika, in theory, has to do with the third eye of Lord Shiva, the destroyer, one of the most revered Indian gods and part of the Trinity. The third eye is in tandem with Lord Shiva’s third eye opening to beckon the end of the world. However its customary significance is that of the all-seeing, all-pervading power that protects the inner wisdom of those that it’s applied on.
The red tika is replaced by a tiny red dot on the foreheads of married women who place this ‘bindi’ between the brows to symbolize spirituality. The bindi in particular is a symbol of feminine energy and supposed to protect both the wife and the husband. Although bindis have gone far from the traditional red circle, tradition and customs keep it alive at many places.

It is also a part of Indian custom to tie a long red string around the wrist of loved ones during prayer as a mark of protection and to safeguard against the evil eye. Individuals wear it for a month till the thread wears off.
Red in mythology denotes bravery, protection and strength. Red powder is often showered on deities at temples during prayer. The colored powder therefore has become a hugely intrinsic part of Indian culture.
Indian customs and culture are often described as riots of colors with almost every desirable color thrown in for good measure. But red truly remains the core symbol of power and spirituality, of protection and commitment. It is a color that has not faded the trials of time and stands alone as the most powerful.

The sexual denotations of the red in the West are replaced by the simplicity, purity and ritualistic candor of the color in the east. The dynamism of red has always led it to command power and awe. It’s interesting however to see how different cultures utilized the color in their daily lives. Red in India is considered holy and is symbolic of a certain time, place and action in one’s personal life. While castes, beliefs and rituals may differ across religious sects in India, the overall implications of the color are universal.

How CNN does not do it’s work on Bhutan’s behaviour.

I am appalled by CNN’s lack of journalistic fact finding and truth seeking considering Bhutan. This is my response to the article on their website on the UN Happiness Summit:http://globalpublicsquare.blogs.cnn.com/2012/04/01/the-u-n-happiness-summit
CNN published this blog from Stewart Patrick without any comment and without any hint of the Bhutanese reality. They are not doing what they should do on this topic as a free press organization.

The U.N. Happiness Summit

globalpublicsquare.blogs.cnn.com

Editor’s Note: Stewart Patrick is a Senior Fellow and the Director of the Program on International Institutions and Global Governance at the Council on Foreign Relations. He is the author of Weak Links: Fragile States, Global Threats, and International Security. By Stewart Patrick, CFR.

My response:

Dear all at CNN, dear Stewart, dear readers,

I am flabagasted and to be quite honest disgusted by the onesided views presented in this article on this website. I am amazed that CNN without any criticism lends itself for the propaganda of the Bhutanese government. Let me explain.

It is a well known an proven fact that in recent history (early ninetees) the King and government of Bhutan have been orchestrating the percentage wise largest ethnic cleansing of it’s own population resulting in about 1/6th of the population being forcefully thrown out of the country. They have done so after a decade of discrimination, human rights violations, oppression including army killings, imprisoning innocent citizens, torture of political prisoners, stealing land, houses, cattle and goods. Of their own people living in the south and east of Bhutan for the simple fact that they are ethnically and religiously different from the Druk minority that holds power in Thimpu.

Over the past twenty years way over 120000 refugees have lived in and around refugee camps instated and maintained by the UNHCR without Bhutan giving any sign of allowing repatriation. Mr. Thinley, the prime minister, has been and still is the mastermind of both that ethnic cleansing as the cover up operation of the export of the concept of Gross National Happiness that te west has been all to eager to accept as a great way to look at what really counts in life.

Bhutan is constantly stating that Gross National Happiness is what it all should be about and is supported in that by the governments of the very countries that are now taking in 1/6th of Bhutan’s population through the largest massive third country resettlement project. Triggered by the US and executed by the UNHCR and IOM this resettlement program is in fact throwing the exiles from Bhutan in diaspora in a timeframe 6 or 7 years. It therebye passively supports the Bhutanese ethnic cleansing policy.

It is horrific to have to conclude that the free press is silent on this but is noise on the concept of Gross National Happiness as advocated by the government of Bhutan. It is downright disgusting that the UN is hosting an event to give this dictatorial government the opportunity to spread it’s lies and deceit while at the same time it is the UN that is shifting around 100.000 Bhutanese the globe unjustly.

It is also crazy to know that Bhutan is a memeber of the United Nations based on false data on the number of inhabitants in it’s country (when they joined they grossly overstated the number of Bhutanese to be over 1 Million whereas at the time any reasonable guess would have given a figure of around 700000 inhabitants which is under the minimal required inhabitants for a country to be a UN member). Bhutan has been living a lie since the 1980’s and has abused it’s population. It is in fact one of the biggest human rights violators when taken it’s size as a country into account.

When will the international community and when will the international press stop supporting the geopolitical framing of the Himalayan reality which is in fact one of poverty, unhappiness, ethnic cleansing and human rights violations. As a writer, film maker and journalist I am apalled by the lack of journalistic fact finding and thruth seeking in this article and many other media considering Bhutan.

Yours truly,
Alice Verheij
director of the upcoming documentary ‘Headwind, the forgotten exiles from Bhutan’
the Netherlands
www.headwindfilm.com

Fulbright Program: US academic arrogance at work.

Sometime ago I wrote an email to the US Fulbright Program (funded by the US government) about a scholarship they gave to a scholar to study the conceot of Gross National Happiness in Bhutan. Paid by them and thus paid by the US tax payers. As people reading my publications are probably well aware the concept of Gross National Happiness is a hoax. A cover up of te reality that Bhutan is in fact the country with the terrible history of being the percentagewise largent ethnic cleansing nation of the last 50 years if not longer.

This, dear readers, is the response of the Fulbright program to the questions asked:

This of course means that they simply do not want to answer the questions raised and hide their responsibility behind their acclaimed history as an academic organization of importance. Fulbright is with this answer the hallmark of US academic arrogance and certainly does not enter into discussions about theit granting policies in regard to human rights breaching nations. My answer to them is this:

My conclusions based on the response from Fulbright are obvious. These ‘academics‘ are disgusting and more interested in supporting human rights violating regimes than entering discussions about their policies. Interesting enough it is the same government of the US that is funding most of the third country resettlement effort of UNHCR to resettle the Bhutanese exiles who were exiled by the government that Fulbright is actively supporting.

That attitude reminds me of the books of Karl May in which the North American indians frequently state about their American counterparts that they are speaking with split tongues. Deceitful and manipulative. It is sad to see that Fulbright is still having that General Custer attitude.

Alice © 2012