Coming out. Of niet.

Voor heel veel mensen is het begrip ‘coming out‘, het ‘uit de kast komen’, een zwaar beladen begrip. Voor diegenen die problemen hebben met andere dan mainstream identiteiten en geaardheden, voor hen die (nog) ‘in de kast’ zitten. Om verschillende redenen waarbij de tweede groep, die kwetsbaar is, mijn sympathie nadrukkelijk heeft.

Maar er is nog een derde groep en voor het gemak van argumentatie richt ik me in deze tekst op de LHBT (Lesbisch-Homo-Bisexueel-Transgender) gemeenschap. De gemeenschap in de sameleving die voornamenlijk bestaat uit hen die zelf wel uit de kast zijn gekomen.

Het probleem wat deze gemeenschap heeft is dat de algemene mening binnen de gemeenschap lijkt te zijn dat uit de kast komen een goede zaak is en dat iedereen die het betreft dat eigenlijk ook zou moeten doen. Om emancipatoire redenen. Want de communicatie van belangengroepen en organisaties lezend en kennend kan zonder meer vast gesteld worden dat ‘uit de kast’ komen een goede zaak is en het niet uitkomen voor sexuele geaardheid of genderidentiteit een slechte. Of in ieder geval een ongewenste. Zij die niet uit de kast komen zijn niet geëmandcipeerd en lijden onder de onderdrukking van hun omgeving. Onderdrukking in de vorm van potentiële afwijzing of erger.

253304_377786638994122_385859700_n

Heel vaak is dat ook zo. Heel vaak hebben ‘andersen’, mijn woord voor zij die niet binnen de algemeen geldende maatschappelijke kaders vallen, het zwaar. Haat-criminaliteit en de mildere vormen van afwijzing zijn aan de orde van de dag en de laatste jaren zijn die zelfs erger te zijn geworden. Zowel in onze westerse maatschappij als in andere samenlevingen zoals de Oost-Europese en Russische.

Zelf overigens, ben ik jaren geleden als toen transseksuele vrouw naar buiten gekomen. In een klein dorpje midden in de knellende Bijbelband van het land. Dat was, zo kan ik u verzekeren, geen pretje. De beschimpingen op straat, de afgewende blikken van mensen die eerder pretendeerden vrienden te zijn en de eieren tegen de ramen zal ik niet vergeten. Kan ik niet vergeten en mijn kinderen denk ik ook niet. Uiteindelijk ben ik de bekrompen hel van het dorpje ontvlucht en in mijn geboortestad gaan wonen. Een goede keuze.

Toch ben ik van mening dat de koers die veel belangenbertigende organisaties in het LHBT domein het op dit punt niet goed doen. Immers, de emancipatiedrang (die ik onderschrijf) vanuit die organisaties is groot. Dat uit zich in de algemen mores binnen de LHBT gemeenschap zoals eerder omschreven: uit de kast komen is goed, er in blijven niet. Daar nu ben ik het mee oneens. De aanleiding voor deze gedachte is het zoveelste facebook berichtje in mijn tijdlijn dat op ‘grappige’ wijze mensen er op wijst dat in de kast blijven, het niet uitkomen voor je geaardheid, niet goed is. Ben je gay of trans dan wordt je opgeroepen om daar voor uit te komen. Organisaties als COC doen dat nadrukkelijk. En dat bevalt me allerminst.

Als het zo zou zijn dat er aangegeven werd dat als je uitkomt voor je geaardheid of identiteit je erg welkom bent dan zou dat mooi zijn. Want dat is zo ongeveer het enige dat echt telt. Als er aangegeven werd dat je steun zou krijgen dan zou dat ook erg mooi zijn. Maar dat is niet wat er staat, dat is niet wat er gesuggereerd wordt. De suggestie is dat niet uitkomen voor geaardheid of identiteit slecht is. En dat is het niet. Integendeel. Als een mens besluit om de dagen te slijten zonder expliciet te zijn over sexuele geaardheid of (afwijkende) genderidentiteit dan is dat immers volledig des persoons. Een mens heeft gewoon het recht om zelf, zonder druk van buitenaf, te beslissen om expliciet te worden of dat na te laten. De sociale en morele druk vanuit de gemeenschap is in dat licht bezien immoreel. Want die druk, het constant drammen op de noodzaak tot coming out, ontneemt mensen het morele recht om dat nu juist niet te doen. Het is normatief en goed beschouwd zelfs contra-emancipatorisch. Het is, zo durf ik te stellen, een vorm van groepspressie op individuen die men niet eens kent en in specifieke situaties zelfs morele groeps repressie. De tolerantie voor mensen die om religieuze redenen hun geaardheid of identiteit niet op straat willen gooien is op zijn zachtst gezegd heel erg beperkt.

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om expliciet te worden over mijn andere genderidentiteit dan welke men dacht dat ik had. Mijn coming out over het feit dat ik lesbisch ben overkwam me eigenlijk meer dan dat ik er ooit over nagedacht had. Het feit dat ik eigenlijk in zekere zin bisexueel ben vind ik zo weinig interessant dat ik niet de moeite neem dat te verhullen nog te bespreken. Voor mij zijn gender en sexuele geaardheid begrippen die fluïde zijn. Ja, ook gender. Ik voel me heus niet altijd vrouw. Ik weet zelfs niet wat het is om me man of vrouw te voelen. Het interesseert me ook niet als het om mezelf gaat, ik ben gewoon wie ik ben.

Toch vind ik beslist niet dat iedereen moet uit komen voor, publiek moet worden over, genderidentiteit en sexuele geaardheid. Wat mij betreft moet iedereen dat gewoon zelf weten en daar keuzes in maken of juist geen keuzes daarin maken. Ik kan me niet verenigen met de morele dwang die er vanuit de LHBT gemeenschap wordt gelegd op die mensen. Sterker nog, ik vind die morele dwang onethisch. Wil je in de kast blijven? Prima, dat is jouw keuzen en dat mag. Wil je dat niet? Ook goed, ook dat is jouw keuze en als je hulp nodig hebt om staande te blijven in de maatschappij die je (deels) zal afwijzen dan verdien je alle hulp. Natuurlijk.

Maar alsjeblieft zeg, laten we gewoon ophouden met die stomme berichtjes die mensen moreel onder druk zetten. Geef mensen echte vrijheid. Vrijheid inclusief het recht op de keuze om niet expliciet te zijn over zaken die nadrukkelijk strikt persoonlijk zijn. Uit de kast komen mag en verdiend steun. Maar het hoeft niet. Echt niet. Wat als die goedbedoelende organisatie ook zeggen.

© 2013 Alice Anna Verheij

Nog één kamertje…

Nog één kamer.

Na Ministeries, de Raad van State, een waslijst kamercommissies en een stemming in de Tweede Kamer is er nog één kamer te gaan. De Eerste Kamer. En dan is het klaar. Hopelijk. Eindelijk.

RS232 GENDER CHANGER M-M

Al jaren wordt er gesproken, geschreven, gewerkt en gevochten om te komen tot een eenvoudiger procedure voor het wijzigen van het juridische geslacht. Niet meer op basis van mensenschendende wetten documenten moeten overleggen die denigrerend, inhumaan, stigmatiserend en schofferend zijn. Niet meer langs een rechter die mag beslissen of je wel mag zijn wie je bent. Niet meer een procedure waarin eenieder het recht heeft om bij de rechter kenbaar te maken dat ze ertegen zijn dat je bent wie je bent. Niet meer onnodig hoge kosten maken en onnodig veel mensen aan het werk zetten voor iets dat zo evident is.

Aangezien mijn paspoort eind mei verloopt en naar het zich laat aanzien dat ik dit jaar en komende jaren geregeld in het buitenland zal zijn, èn mijn identiteitskaart (die met dat gaatje op een zekere plek) ook verlopen is, zal ik helaas nog een keer geld moeten uitgeven aan een officieel bewijs van mijn identiteit wat niet mijn identiteit omschrijft maar die van een meneer. Het kost me onnodig weer legeskosten voor iets dat ik eigenlijk helemaal niet wil hebben. Het steekt me dat te moeten doen. Het steekt me geduld te moeten oefenen tot naar verwachting 1 januari 2014 wat zoals te verwachten is mijn persoonlijke bevrijdingsdag zal worden. Ik zal de onnodige kosten voor dat paspoort of die identiteitskaart die dan officieel niet meer klopt waar die nu in de praktijk al niet meer klopt terug gaan vragen aan de gemeente.

Ze zullen het afwijzen en me niet de kosten voor wèèr een nieuw paspoort vergoeden, hoewel daartoe dunkt me wel een morele verplichting is.

Gegeven dat gewijzigde en nieuwe wetten doorgaans op 1 januari van kracht worden èn gegeven de verwachting dat de Eerste Kamer deze wet niet zal tegenhouden of treineren resten mij dus nog een slordige 200 dagen voordat ik een aanvraag kan indienen voor een correct reispapier. En nog iets langer voordat ik dat zal hebben en ook niet meer verkeerd aangesproken zal worden door ambtenaren en lieden die informatie uit de Gemeentelijke Basis Administratie op hun scherm of papier hebben wanneer ze met mij te maken hebben. Het kan me niet snel genoeg gaan, natuurlijk niet. Mijn geduld is allang op. Mijn tolerantie naar deze wet, deze overheid en deze samenleving die die vreselijke wet veel te lang heeft laten bestaan, is verdwenen. Het leven is me moeilijk genoeg gemaakt door deze flauwekul en het wordt hoog tijd dat ik als volwaardig burger en niet als tweede- of derderangs burger behandeld wordt. Want zo voelt het. Al jaren. Alsof ik een straf heb gekregen omwille van mijn gender zelfidentificatie. Iets waar geen mens en organisatie enig recht toe heeft.

Op dit moment in mijn leven verlang ik naar een andere samenleving. Een ander land. Eenmaal voorzien van het juiste reispapier zou ik dolgraag dit land verlaten om me elders te vestigen, al moet ik er één of meer keer per jaar even voor dat andere land uit. Dat gevoel hier niet te willen zijn is het directe gevolg van hoe ik mij behandeld en ontkend voel. En wie dat gezeur vindt kan wat mij betreft de boom in, want het is wèl hoe ik me voel: ongelukkig in een land dat mij in mijn diepste identiteit te lang structureel ontkend heeft.

Hopelijk heb ik in 2014 reden om daar anders over te denken. Of dat zo zal zijn is afhankelijk van de Eerste Kamer.

© 2013 Alice Anna Verheij

Eindigt vanavond mijn strijd?

Vanavond om kwart over acht vergadert de Tweede Kamer plenair over wat de wijziging van de transgenderwet wordt genoemd. Hier kun je er meer over lezen. Het is voor mensen als ik een historische vergadering, in potentie. Voor mij kan het betekenen dat ik na die vergadering eindelijk de erkenning krijg voor wie ik ben, iets dat mij tot op heden door de Nederlandse Staat onthouden is.

Als het goed gaat vanavond zal ik over enige tijd een nieuw paspoort kunnen halen aan het loket van de gemeente waarin bij geslacht een ‘V’ staat in plaats van het injuiste ‘M’. Ik hecht daar waarde aan omdat ik nu eenmaal als vrouw door het leven worstel. Zelfs mijn lijf is aangepast en toch is de juridische wijziging er nooit gekomen.

tgflag

In het kort is (en hopelijk was) mijn strijdpunt dat ik weiger me te onderwerpen aan een wet waarbij van mij geeist wordt dat ik met een doktersattest aantoon onvruchtbaar te zijn. De huidige wet immers schrijft gedwongen sterilisatie voor transseksuelen voor. Dat is uiteraard een grove schending van de mensenrechten want die Universele Rechten van de Mens schrijven voor dat een staat de fysieke integriteit van een mens niet mag (laten) aantasten. De overheid heeft simpelweg het recht niet om een dergelijke voorwaarde te stellen. Waarbij nog komt dat voor die wijziging een gang naar de rechter nodig is die vaak niet betaald kan worden en onnodig duur is. Tot slot mag een ander dan zelfs nog bezwaar aantekenen wat er op neer komt dat zo ongeveer iedereen het recht heeft op dit moment om tot juridische aanranding over te gaan bij transseksuelen. Want wat heeft een ander ermee te maken of ik als mens onvruchtbaar ben.

Natuurlijk hoop ik dat het huidige wetsvoorstel geaccepteerd wordt en de wet aangepast wordt naar een meer humane wet. Waardoor mijn lijdensweg eindigt en ik in de toekomst verschoond zal blijven van de bijna dagelijkse post van overheid en overheid gerelateerde organisaties die me aanschrijven als ‘dhr’ in plaats van ‘mevr’. Ik zal niet langer door de telefoon en aan het loket moeten uitleggen bij de meest banale handelingen dat ik toch echt A.Verheij ben en ja dat ik een vrouw ben en niet een man zoals op het scherm van de ander staat vermeldt.

Maar ik wantrouw de politiek diep. Ik wantrouw de parlementariërs die jarenlang mijn groep mensen bedrogen heeft, veronachtzaamd heeft en onze rechten geschonden. Ik wantrouw de partijen die vaak riepen maar nooit waarmaakten en ik ben bang voor de woorden van kamerleden die om wat voor reden dan ook dit wetsvoorstel tegen willen houden. Die woorden immers, als ze vallen, zullen in mij snijden, mij kwetsen, mij weer opzij zetten.

Misschien valt het mee. Misschien komt het goed. Misschien eindigt mijn strijd. Vanavond zal ik er zijn, op de publieke tribune. En als ze die wet niet wijzigen zal ik me laten horen, ook als de kamerregels dat verbieden.

© 2013 Alice Anna Verheij

Het is maar een film…

Vannacht keek ik naar de film ‘Exit’. Een Telefilm uitgezonden door de NCRV. De film gaat over Amadou uit Guinee die als jongetje vluchtte voor het geweld in zijn land, zijn broer vermoord zag worden, de huizen afgebrand worden. Amadou heeft in de verhoren tegenstrijdige verklaringen afgelegd. De moord op zijn broer was op een zaterdag, of een zondag. Het kind Amadou wist het niet precies meer.

Later blijkt zijn verhoorambtenaar van Es dat gegeven van onduidelijkheid gebruikt te hebben om zijn asielverzoek af te wijzen. Jaren later. Amadou was bijna gediplomeerd verzorgende inmiddels. De jonge man Amadou is één van een groep van vijf mannen die ‘uitgeprocedeerd’ zijn. Ze worden uitgezet naar Guinee. Op basis van Europese laissez passez’s en zonder de noodzakelijke Guineese documenten. Hij weet, zij weten alle vijf, dat ze in Guinee direct in de gevangenis gegooid zullen worden en waarschijnlijk vermoord.

De film laat het verzet zien van de vijf mannen in een bus op het vliegveld van Rotterdam. Bijna lukt het ze om de uitzetting te voorkomen. Maar van Es, een soort NSB-er apres la lettre, liegt ze uiteindelijk de bus uit waar ze zich in verschanst hadden. De mannen worden met veel geweld overmeesterd en alsnog in het vliegtuig uitgezet. Later zal blijken dat ze in Guinee inderdaad direct de gevangenis in gegaan zijn waarna er niets meer van ze vernomen is.

Amadou en zijn vier kameraden zijn door de staat uitgezet en indirect mogelijk vermoord. Het hele proces rond de uitzetting is een schokkende aaneenschakeling van mensenrechtenschendingen uit naam van de Nederlandse staat. Het meest schokkende is nog wel dat de film gebaseerd is op waarheid. Op feiten. Op situaties die daadwerkelijk voorgekomen zijn en nog steeds voorkomen. Het is een felle aanklacht tegen de onmenselijkheid van het vreemdelingenbeleid en de mentale en fysieke gewelddadigheid van uitzettingen.

Een normaal mens kan niet zonder walging naar de film kijken.

En toch, ‘het is maar een film’ zullen sommigen zeggen. Daarmee het gegeven van deze film en de grauwe werkelijkheid van staatsterreur tegen individuen die vermalen worden door de IND regels en procedures, marechaussee en politiegeweld, leugens en bedrog en de handen van ambtelijke slachters als de IND-er van Es uit de film.

Een normaal Nederlander kan niet zonder diepe schaamte naar de film kijken.

Toch zullen er mensen zijn die blijven volhouden dat de regels gehandhaaft moeten worden, hoe oneerlijk ook en hoe mismaakt de uitvoering van die regels ook geworden is. Ze zullen zwijgend toekijken net als de politiemensen die in de film worden uitgebeeld en die de vuile handen zijn van een overheid die zich vershuild achter wetten en regels waarbij alle menselijkheid opzij is gezet.

Een normaal mens kan niet zonder tranen in de ogen naar de film kijken.

Maar er zullen er altijd zijn die beweren dat het land vol is, dat er geen plek is voor de vreemdeling, de asielzoeker, de uitgeprocedeerde. Mensen die het ongeluk hadden geboren te zijn en geleefd te hebben in een land vol geweld en gevaar en die dus hebben moeten vluchten. Die het overleefd hebben maar alles verloren, inclusief hun rechten. Want die mensenrechten lijken mooi op papier maar ze worden met te groot gemak geschonden  door de uitvoerders van wetten en regels.

Het is maar een film…

Inderdaad. Het is maar een film. Maar wel eentje die mensen zou moeten aanzetten tot nadenken, tot meer menselijkheid en meer begrip voor de situatie waarin zovelen verkeren. Een film die als een grote ‘J’accuse’ tegen de praktijk van uitzettingen mag worden, moet worden gezien. Een film die wat mij betreft door iedereen moet worden gezien. Al is het alleen maar omdat het duidelijk maakt hoe gewelddadig onze ‘rechtsstaat’ werkelijk is. En hoe ver recht verwijderd is van de werkelijkheid.

Maar het is een film.

Die me doet schamen Nederlander te zijn.

Die me boos maakt.

Die me doet walgen.

Die me alle respect voor de Nederlandse rechtsstaat doet verliezen.

Die me met bewondering voor de regie, productie en cast vervult.

En dat bij een ieder zal doen die met open ogen blijft kijken.

‘Exit’ is gemaakt door:

Cast: Emmanuel Ohene Boafo, Romijn Conen, Werner Kolf, Goua Robert Grovogui, Adam Kissequel, Tony Bola-Audu, Hubert Fermin, Juda Goslinga, Sara De Bosschere. Regie & scenario: Boris Paval Conen, producent: KeyFilm, omroep: NCRV

EXIT1

© 2013 Alice Anna Verheij

De lange gang naar erkenning.

In de afgelopen jaren heb ik meerdere malen op deze plaats geschreven over de wetgeving rond aanpassing van het juridische geslacht en de geslachtsaanduiding, bij de burgerlijke stand. Dat heb ik gedaan vanuit de stellingname dat ik mij niet ondergeschikt wens te maken aan een wet waarvan allang gekend is dat die indruist tegen de universele rechten van de mens, verdragen waar de Nederlandse staat zich aan heeft verbonden, humane en ethische criteria en simpelweg boerenverstand van fatsoenlijke mensen.

Ik heb zelf er nadrukkelijk voor gekozen om na mijn fysieke geslachtsaanpassing in 2007 niet een procedure tot juridische wijziging van mijn geslacht bij de burgerlijke stand af te dwingen. Dat was en is een activistisch standpunt.

Lijdensweg

Mensen die mij kennen weten hoezeer ik lijd onder de structurele foutieve aanduiding in de post die ik van allerlei instanties krijg, aan de telefoon zodra er weer iets officieels aan de orde is of aan het loket als de ambtenaar in kwestie meer op zijn of haar computerscherm dan op mij als mens is gericht. Jarenlang structureel aangeduid worden als ‘meneer’ na alles wat ik al doorgemaakt heb is bepaald geen pretje. Sterker nog, het doet iets met je. Je voelt je buiten de realiteit geplaatst en in zekere zin buiten de maatschappij en er ontstaat, hoe goed je je daar ook tegen wapend, een zekere mate van verbittering. Ik noem dat schade. Het is de collateral damage die een transseksueel mens ondervindt als gevolg van de transitie in combinatie met het overeind houden van eigen waardigheid en principes. Ik had de wijziging kunnen laten doorvoeren onder de huidige wet maar dan wel ten koste van mijn principes rond mensenrechten.

transgenderlogoZelfs mijn beste vrienden, vriendinnen en vriendandersen hebben er in de afgelopen jaren bij me op aangedrongen om toch maar die gang naar de rechtbank te maken. Er is me zelfs aangeboden dat voor me te betalen als ik geen rechtshulp zou krijgen. Toch heb ik de stap nog steeds niet genomen. Want het valt me zwaar om me te schikken naar een wet die iets van mij eist dat gewoon niet in de haak is.

Op dit moment ben ik blij dat ik die stap niet gemaakt heb want het begint er op te lijken dat het over een tijdje niet meer nodig is. Na jaren pleiten, ageren, vechten, discussiëren en bedonderd worden door politici van ALLE politieke denominaties, lijkt het er op dat binnen afzienbare tijd ten lange leste die discriminerende en mensenrechten schendende wet van tafel is.

Hoe zat het ook alwaar met mijn bezwaren?

Allereerst eist de wetgever een artsenverklaring dat ik onvruchtbaar ben. Dat is een archaïsch en inhumaan criterium want het impliceert overheidsdwang tot sterilisatie voor mensen die in het maatschappelijk verkeer slechts aangeduid willen worden als zijnde van het geslacht dat in overeenstemming is met hun psyche. Los van de lichamelijkheid. Dit criterium heeft simpelweg mensenlevens gekost doordat sommigen niet overeind zijn kunnen blijven onder de druk van het moeten ondergaan van een geslachtsaanpassende operatie in combinatie met de transitie effecten in het dagelijks leven. Het suïcide percentage on transgenders is – gedocumenteerd – erg hoog en ik kan er helaas over meepraten. Dat wil zeggen, ik kan er nog over praten omdat ik geluk heb gehad. De overheid mag vanuit menselijk perspectief een dergelijke eis nooit stellen en zelf heb ik me door die eis altijd behandeld gevoeld als een freak die erger is dan de ergste zedencrimineel. Een overheid die mij oplegt om me gedwongen te laten steriliseren / castreren terwijl bij de grootste monsters dat nog niet wordt opgelegd als straf is een overheid die mijn vijand is. Voor de goede orde, het feit dat ik zelf er voor gekozen heb om me te laten opereren met als gevolg dat ik onvruchtbaar ben doet niet ter zake als het gaat om de vraag of de overheid rechtmatig handelt als ze een sterilisatie eis stelt. Vandaar mijn principiële standpunt waarin ik de overheid dat recht ontzeg gebaseerd op het universele en onvervreembare recht van een mens op integriteit van lichaam en geest. Vandaar dat in de jaren na mijn operatie ik die overheid ben gaan zien en ervaren als mijn vijand. Voor vijanden buig ik niet.

Daarnaast vind ik het problematisch dat er een rechtsgang nodig is voor juridische geslachtswijziging. Onnodig complex, onnodig duur en erger nog, er zit een beroepsmogelijk voor derden in die bezwaar tegen die verandering kunnen indienen. Daarmee wordt je in pricipe blootgesteld aan maatschappelijke chantage.

Wetsvoorstel

Op dit moment ligt na lange jaren wachten en discussiëren met onkundige politici en ambtenaren er eindelijk een wetsvoorstel bij de kamer. Staatssecretaris Teeven heeft in tegenstelling tot al zijn voorgangers woord gehouden. Later dan toegezegd door hem, maar het ligt er nu wel. Dat is op zich al een mijlpaal. Het voorstel houdt grof genomen in dat je simpelweg naar de Burgerlijke Stand in je gemeente gaat, een verklaring van een deskundige op de balie legt, de verschuldigde leges betaald en dan klaar bent. Je geslachtsaanduiding wordt dan in de Gemeentelijke Basis Administratie (en in het geboorteregister) aangepast. Geen rechtbank en geen sterilisatie eis. Alle honderden andere gekoppelde databases volgen automatisch. Het is afgelopen met de structureel foutieve benadering in de post en aan het loket en de telefoon.

En zo hoort het ook te zijn. Als dit door de kamer bekrachtigd wordt (het is een aanpassing op een bestaande wet en hoeft dan geen ellenlange politieke loop meer te hebben) dan is mijn maatschappelijk lijdensweg op dit gebied ten einde. Ik zal dan heel snel bij het loket staan om ervoor te zorgen dat ik dan eindelijk ook administratief en juridisch mezelf ben. Zonder inmenging van wie dan ook, behoudens die deskundige die de verklaring opstelde.

Is het nu dan goed?

Ja en nee. Ja omdat de wetgever zich eindelijk humaan naar mensen als mij gaat opstellen en uit mijn slipje blijft.

Nee omdat er nog steeds een deskundige nodig is en er additionele eisen aan die deskundigheid worden gesteld die de normale vakkennis van een huisarts of psycholoog overstijgen. Er wordt verlangt dat men specifieke ervaring heeft met ‘genderdysforie’. Dit wordt gepresenteerd als de invulling van wat we ‘informed consent‘ noemen. Een moderne wijze van omgang met mensen die een ingrijpende gebeurtenis moeten ondergaan zoals een zware operatie of in dit geval een grote maatschappelijk relevante aanpassing in juridische positie. Informed consent, het geïnformeerd zijn omtrent de mogelijke gevolgen van een ingreep is op zich een goede zaak. Het probleem echter dat ik ermee heb is dat men die specifieke deskundigheid op het gebied van genderdysforie onderstreept in wetgeving. Dat is de verkeerde weg.

Wat eigenlijk zou moeten gebeuren is het inbedden van basiskennis op het gebied van gendervariatie in de opleiding van (huis)artsen, psychologen en maatschappelijk werkers. Kennis over het simpele feit dat de wereld diverser is dan de traditionele man – vrouw verdeling zou gemeengoed moeten worden. Iedere huisarts en psycholoog moet in staat zijn om vast te stellen of er sprake is van een duurzame en gefundeerde noodzaak tot aanpassing van het geslacht. Als het om de juridische component gaat. Ontpathologiseren zou het devies moeten zijn van de wetgever. Waarbij voor diegenen die net als ik zijn en ook hun lichaam willen laten aanpassen, voor het medische traject dat daaraan verbonden is natuurlijk wel een gedegen behandeling en begeleiding moeten krijgen. Dat laatste is echter een zorgwet zaak en niet een zaak voor het familie- en burgerschapsrecht.

Tot slot

Het huidige voorstel is nog niet perfect. Het kan altijd beter, maar het is een majeure doorbraak als dit wordt aangenomen. Majeur omdat in één klap een hele groep mensen in de bevolking erkend worden als de mens die ze zijn. Zonder absurde eisen, zonder śtraf in de vorm van gedwongen sterilisatie, zonder dat derden zich daar tegenaan kunnen bemoeien en zonder dat zij en de maatschappij onnodig op kosten worden gejaagd door een dure en onnodige rechtsgang.

Ik hoop dat de kamer zich opstelt als een modern parlement dat streeft naar moderne wetgeving en Nederland uit de achterstandspositie op dit gebied haalt en de Nederlandse wet aanpast naar wat inmiddels in steeds meer landen de norm is voor humane wetgeving op het gebied van genderregistratie.

Ik hoop dat het niet lang meer duurt voordat ik mijn leven terug krijg. Ik ben tenslotte een vrouw en wens ook als zodanig erkend te worden door de overheid die op zijn beurt van mij van alles en nog wat eist. Ik wil mijn burgerrechten. Voor mijn lieve vrienden die me altijd gesteund hebben, heb nog even geduld met mij op dit punt, want het lijkt er op dat het nu uiteindelijk dus toch goed komt en ik ben, ondanks alles, niet gebroken.

(c) 2013 Alice Anna Verheij

Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

De discussie loopt al jaren en de stapel toezeggingen van politiek leiders van CDA, VVD, PvdA, SP, Groen Links en D66, zou wanneer opgeschreven en uitgeprint een respectabel aantal pagina’s beslaan. Nog geen jaar terug (voor de val van Rutte 1) waren alle grote partijen het er over eens: aan de slechte situatie van transgenders in Nederland moest een eind komen. Geld werd uitgetrokken voor bevordering van kennis bij de overheid over de problemen die mensen als ik ondervonden en ondervinden. Onderzoeksinstituten kregen opdracht om dat inzicht te verschaffen. Dat inzicht kwam er en de rapporten van het Centraal Bureau voor de Statistiek (in opdracht van het UWV), heel recent van het Sociaal Cultueel Planbureau en anderen schetsten een triest beeld. Voor meer informatie kunt u op deze site wat rondsnuffelen in de categorie ‘transgender’ of naar het TNN gaan: http://transgendernetwerk.nl

help

Op zo ongeveer alle gebied worden transgenders ernstig achtergesteld. De werkloosheid is verhoudingsgewijs extreem groot, er zijn grote problemen in de zorg door wachtlijsten en een slecht vergoedingensysteem, sociale uitsluiting is aan de orde, net zoals armoedeval en maatschappelijke discriminatie. In het kort: een leven van transgender betekend maar al te vaak een leven in de marges van de samenleving waarbij basisrechten je onthouden worden. Dat is dan nog los van de al bekende feiten als de gedwongen onvruchtbaarheid ten behoeve van juridische geslachtswijziging wat een grove mensenrechten schending is waarvoor de Nederlandse staat al zeer regelmatig voor op de vingers is getikt.

Internationaal slaat Nederland een modderfiguur als voormalig tolerant land en voorloperland dat inmiddels alles behalve tolerant en nadrukkelijk een achterhoede land is geworden. Landen als Ierland, Groot Brittannië en zelfs Spanje brengen het er wat betreft wetgeving stukken beter vanaf. De Europese Unie heeft net als bijvoorbeeld Human Rights Watch Nederland aangesproken op de bestaande situatie.

We zijn weer een jaar later. De verkiezingen zijn voorbij en er is crisispraat in de hele politiek. Er moet bezuinigd worden. Van die eenvoudiger juridische geslachtswijziging is het nog steeds niet gekomen. Het wetsvoorstel is er nog altijd niet door. Het recente SCP rapport is erg negatief over de maatschappelijke positie van transgenders waarbij vooral de ontoegankelijkheid van goede zorg en de bedroevende inkomenspositie en maatschappelijke positie opvallen. Onderkend wordt dat er problemen zijn met acceptatie in de samenleving doordat veel transgenders vereenzamen. Dat heeft rechtstreeks te maken met de onmogelijkheid of voor sommigen onbetaalbaarheid van correctie van secundaire geslachtskenmerken. Die groep zal door de crisis alleen maar groeien in de komende jaren. Het percentage zelfdodingen en het aantal transgenders dat daar over nadenken of nagedacht hebben is groot. Daarmee wordt eigenlijk onderstreept dat de huidige organisatie van die zorg en de financiering ervan slachtoffers maakt. Ik kan dat helaas uit eigen ervaring bevestigen want het is echt geen sprookje.

En wat doet de tweede kamer dus wanneer een herstel van het vergoedingenstelsel ten behoeve van vergoeding van correctie van secundaire geslachtskenmerken aan bod komt?

Precies: ze stemde het weg.

Met uitzondering van Groen Links, D66 en de Partij voor de Dieren hebben de partijen gestemd tegen het voorstel om op de zorgbegroting van 60 miljard 200.000 euro beschikbaar te stellen voor het verlenen van vergoeding voor de noodzakelijke aanpassing van secundaire geslachtskenmerken. Partijen als CD, PvdA, VVD en SP stemden tegen het voorstel terwijl voor de verkiezingen zij allemaal meerdere malen aangaven dat die vergoeding terug zouden moeten komen. (In 2005 schafte het toenmalige kabinet ze af.)

Algemeen wordt erkend dat het voor transgenders bijzonder moeilijk is om werk te behouden of een baan te vinden na baanverlies. Omdat ze transgender zijn en op de werkvloer men daar niet mee uit de voeten kan. Of omdat werkgevers liever geen ‘probleemgeval’ in dienst nemen. Dat komt door onder andere door het stigma van de ‘man in de jurk’ dat veel transvrouwen opgedrukt krijgen (over transmannen wordt amper gesproken of gedacht in de maatschappij). Dat problemen met gezichtsbeharing en het niet hebben van een vrouwelijk figuur (in verband met te geringe of afwezigheid van borsten) voor transvrouwen dat stigma bevestigd is duidelijk zodra men zich in de materie verdiept en de politieke partijen zijn zich daar heel goed van bewust. Alle fracties hebben uitgebreide informatie van organisaties als COC en Transgender Netwerk Nederland hierover ontvangen. Naast dus die rapporten die niets aan duidelijkheid te wensen over laten.

En toch werd donderdagnacht dit wetsvoorstel afgestemd.

Hiermee zijn transgenders in Nederland were jaren achteruit gezet. Hoop op verbetering van de zorg op afzienbare termijn is er niet. De wachtlijsten voor geslachtsaanpassende operaties zijn langer geworden in de afgelopen jaren, de vergoedingen zijn veel te beperkt en de kosten voor volwaardige behandeling zijn te hoog voor veel van ons die naast alle problemen van een maatschappelijk transitie die gehinderd wordt door de eisen van het medisch behandelprotocol in combinatie met de afwezigheid van goede ondersteunende zorg en correctie van secundaire geslachtskenmerken. Het leven van transgenders wordt er in tegenstelling tot de nadrukkelijke politieke toezeggingen niet beter op in Nederland maar juist slechter.

Dat partijen als de VVD, PvdA en de SP, die altijd achter verbetering van rechten en zorg van transgenders stonden, dit voorstel afgestemd hebben is ronduit schandelijk. Kiezersbedrog van de bovenste plank naar een kwetsbare groep mensen. Bedrog van partnerorganisaties van de overheid, bedrog van tienduizenden mensen. De enige conclusie die overblijft is dat de transgenders in Nederland van de politieke partijen die in dit land de dienst uitmaken niets te verwachten hebben. Afgelopen donderdagnacht is er in het gebouw van de Tweede Kamer een dieptepunt bereikt in het recht doen aan een normaal leven voor transgenders. De regeringspartijen ondersteund door CDA en VDD zijn daar verantwoordelijk voor. Rechtstreeks.

Mijn walging over zoveel bedrog over de ruggen van een groep mensen voor een bedrag dat verdampt in de marges van de totale zorgbegroting kan ik met geen pen beschrijven. Ze is groter dan wat u hier leest. Voor mij, en vele anderen met mij, kan de politiek gestolen worden. De politieke partijen CDA, SP, VVD en PvdA zijn mijn vijanden. Ze maken mij en mijn lotgenoten het leven zuur en we hebben niets goeds van ze te verwachten.

Ik wens de fractieleden van SP, CDA, VVD en PvdA een uiterst onprettige Kerst toe en een bijzonder ongelukkig 2013. Vanuit het diepst van mijn hart. Beste kamerleden: sterf van mijn part! U bent het niet waard om op de zetels in de tweede kamer te zitten.
Laat ik milder zijn, ik wens alle vrouwelijke tweede kamerleden van die partijen overmatige baardgroei en het verlies van hun borsten en de mannelijke tweede kamerleden castratie in combinatie met een lang publiekelijk leven toe.

Voor de criticasters: ik heb die noodzakelijke aanpassingen om mijzelf maatschappelijk aanvaardbaar als vrouw te kunnen presenteren laten doen, van mijn eigen laatste geld. De keuze was een leven als een schaduw van wie ik eigenlijk ben of armoede. Ik koos het tweede want er is wat dat betreft nooit een stuiver vergoed. Ik ben blij dat ik die keuze maakte want ik leef en het gaat steeds beter, maar de keuze betekende een verscherping van de armoedeval die toch al mijn deel was. Wat verklaard waarom ik hier zo boos over ben. Anderen na mij zullen het niet beter krijgen en dat gun ik geen mens, sterker nog: het is mensonterend.

© Alice Anna Verheij

Is UNHCR creating malnutrition in the Bhutanese refugee camps in Nepal?

A few days ago a letter was written by important members of the Bhutanese refugee community in Nepal to the UNHCR in that country. The letter is a request to discuss maltreatment by the UNHCR regarding the refugees they are supposed to take care of.

What is happening?

Since the early 1990’s the UNHCR has managed and maintained a number of refugee camps in the southeast of Nepal (more exact, in the Jhapa and Morang districts). At its height there were over 107.000 refugees listed in those camps. Since 2008 the UNHCR has started the by far largest third country resettlement program ever aiming at completely solving the decades long refugee crisis of the Bhutanese who exiled from their Shangri-La like country in the Himalayas.

unhcr

The UNHCR has done a tremendous job in guarding peace in those camps while at the same time bringing essential humanitarian aid the the inhabitants. Nepal (just like India and Bhutan) never signed the UN refugee treaty so the UNHCR has been working there on a UN mandate. They have been partnering with AMDA (Asian Medical Doctors Association) for health care, Caritas for education, Lutheran World Federation for camp management and monitoring and the WFP World Food Program for food distribution to the camp communities that have no other means of existence.

But things have changed. The aim of the UNHCR in Nepal seems to have shifted in the past few years from caring for the refugees who livin in limbo in the camps to bringing a durable solution to their situation by third country resettlement. According to the international morale of refugees the people should repatriate but that has obviously proven to be an impossible dream as Bhutan, the country of Gross National Happiness, has been frustrating talks and efforts for that ever since the crisis started in 1991. Assimilation in the Nepalese and Indian society is also a no go as Nepal and India do not accept that (the lack the resources to do that on a humanitarian responsible manner), hence the durable solution of the UNHCR: resettling to the west.

This resettlement project is well underway with almost two thirds of the refugees already resettled to mainly the US and countries like Canada, Australia, New Zealand, Norway Denmark, Netherlands and the UK. But there are fears that not all refugees will resettle. After all it is an opt-in project and not all refugees desire a life in a completely alien western society ultimately losing their history, religion and way of life in due time. Some 10,000 refugees have not opterd for resettlement. Let alone the other more than 4,000* refugees that have not been registered as refugees for a variety of reasons. They do however live in those camps without food, healthcare and proper housing. (* The number is based on a headcount by camp management in 2011 and has decreased to a yet unknown figure.)

So something needs to happen. Recently the UNHCR has announced that they can no longer provide vegetables to the refugees, taking out an important element in their diet which is by no means extensive. The effects of not supplying vegetables as of January 2013 will no doubt be deteriorating health of the camps population in the coming years. The reason the UNHCR has given is that they lack a proper budget for this essential food. Which is very strange as the European Union has provided for a over 3 Million Euro budget for the UNHCR for the years 2012, 2013 and 2014, continuing the financing of the UNHCR’s operation in regard to those camps. So what is happening?

According to the Beldangi camp secretary, Dhan Bir Subba, (Beldangi is the largest of the two remaining camps) the UN has informed them that the budget is redistributed by the UNHCR to other refugee crisis areas in the world. Basically stating that they simply do no longer see a priority in maintaining proper support to the Bhutanese refugees still living in the camps in Nepal. Which of course is an extra push to get the refugees to the point that they will opt for resettlement. So is this argument used by the UNHCR just a trick to reach a ‘durable solution’ by increasing pressure on the refugee community to resettle completely? And if so, is that ethical?

According to Subba the UNHCR has declared that they have no other option than to decrease the available budget for the Bhutanese exiles in the camps, a ‘Hopson’s choice’ so to speak. The UNHCR has also declared that they will distribute vegetable seeds as an alternative, but as the remaining camps are heavily populated, the availability of enough land to grow crops is a question that remains. The UNHCR seems to have suggested to use the empty huts of resettlers for that purpose.

The chairman of the Bhutanese Refugee Representative Repatriation Committee, Dr Bhampa Rai, who I have het the privilige to interview a number of times concerning the situation of the refugees, has condemned the UNHCR decision. And by all means, the timeline between announcing and stopping vegetable distribution is just over a month, making it impossible for the refugees to grow enough crops for a healthy nutrition, seems irresponsible.

“The decision has created doubts on UNHCR’s intention towards refugees. How can those who themselves survive on delicious vegetables on daily basis decide to stop the supply of the same items for us,” Dr Rai said according to the Bhutan News Service.

The question that this raises is wether the UNHCR is now going to a stage in promoting resettlement to the refugees by disregarding basic human rights like proper nutrition. And that is not all. The Bhutanese refugees feel that they are pressurized by the UNHCR to resettle, which means that they doubt wether they really have a free choince NOT to resettle but continue hoping for repatriation to their motherland.

Apart from the other issues mentioned in the request written by major community leaders to the UNHCR (see the attached letter), the nutrition issue is a very serious decline in the basic care for the refugees and frustrates the mandate of the UNHCR itself. The monthly supply of (only) 500 grams of season vegetables is ending this month. The diet of refugees in the camps will lack one of its important components and is for health reasons undesireable.

It is worrying that the UNHCR is also forbidding the refugee leaders to bring their complaints to the VIP’s who visit the camps. From personal experience working as a journalist in the camps I do know that some issues (like the large numner of unregistered refugees, the deteriorating education in the camps and the mounting crime like identity fraud and even institutionalized fraud) are being kept under the radar. Freedom of press and freedom of speech are just as much at stake as the basic human rights of the camp population. ‘Thou shalt not report negative’ is an adagium in this unmonitored situation.

LETTER-TO-UNHCR

It seems that the UNHCR is building pressure to end the Bhutanese refugee crisis and is not stepping away from methods that should be doubted and discussed on an international level and especially at the European Union, being the main financier of the UNHCR in Nepal.

In the meanwhile malnutrition is something that the Bhutanese refugees in Nepal should fear. The reality of life in the UNHCR managed refugee camps in Nepal is that things are not at all nice and dandy and in fact seem to become worse. But will the international community respond to that?

© 2012 Alice Anna Verheij

Open brief aan de KRO en NCRV.

Noot: hiermee sluit ik de reacties op deze open brief. Dank iedereen voor de hartverwarmende steunbetuigingen. Een antwoord van KRO / NCRV laat vooralsnog op zicht wachten maar ik ziee geen toegevoegde waarde in verdere reacties op dit moment. Mocht er uit Hilversum alsnog een reactie komen dan meldt ik die hier integraal.

OPROEP: als je als transgender of iemand die betrokken is met transgenders het eens bent met deze open brief en mij wilt steunen in dit publiekelijke protest tegen de uitzending van Debat op 2, laat mij dat dan weten in een reactie hier. Ik neem deze dan in ondertekening mee in de brief die ik maandag verstuur.

Alice Anna

Den Haag, 18 november 2012

Beste omroepbazen van de KRO en NCRV,
beste programmamakers van Debat op 2,

Gisterenavond heb ik naar het door Arie Boomsma gepresenteerde Debat op 2 programma gekeken. Ik heb het uitgekeken ondanks mijn sterke aandrang weg te zappen.

Het doel van een debat is om op grond van een stelling of situatie voor- en tegenstanders aan het woord te laten. Deze keer was de subtitel van Debat op 2 ‘Man of vrouw’ en ging het over de maatschappelijke positie van transgenders in Nederland. De timing van het programma was goed omdat er een publicatie van het Sociaal Cultureel Planburo was verschenen waarin duidelijk wordt dat de sociaal maatschappelijke positie van en de gezondheidszorg voor transgenders in Nederland ernstig te wensen over laat. Uw programmamakers waren zich daarvan bewust en het programma zou een uitgelezen kans zijn geweest om mee te helpen aan een betere beeldvorming over transgenders en verbetering van hun positie.

Maar het programma ontspoorde ernstig.

Zo ernstig dat nu achteraf alleen maar geconcludeerd kan worden dat het schadelijk is geweest voor transgenders in Nederland. De oorzaken hiervan zal ik in kort bestek opsommen.

  1. De (inval)presentator was onzorgvuldig in het gendergewijs goed aanspreken van zijn gasten.
  2. Er was een bijzonder sterke onbalans in het programma voor negatieve mening en beeldvorming over transgenders door het opvoeren van mensen met een zeer kortzichtige blik en schaamteloze vooroordelen. Deze mensen deden uitlatingen die te gek voor woorden zijn en het waard zijn om te melden bij anti discriminatie buro’s. Maar een adequaat weerwoord werd niet gezocht of zeer kort gehouden.
  3. Jullie hebben de psychiater A Campo opgevoerd. De man is jaren geleden al naar aanleiding van teksten van hem in onder andere Dagblad Trouw onderuit gehaald op de wetenschappelijk rammelende opzet en onderbouwing van zijn zogenaamde onderzoek naar psychiatrische stoornissen bij transgenders. Deze man is uiterst omstreden en wordt in de wereld van begeleiding en behandeling van transgenders gezien als een charlatan. Zijn mening dat 60% van de transgenders psychisch gestoord is werd door Arie Boomsma nog eens een drietal malen onderstreept. Het weerwoord van Peggy Cohen van het VU genderteam werd dermate kort gehouden dat zij de kans niet kreeg aan te geven waarom A Campo’s beweringen flauwekul zijn. Het is onbegrijpelijk dat jullie deze man een platform voor zijn transfobie hebben gegeven, zeker gegeven zijn wel zeer twijfelachtige staat van dienst.
  4. Er werd een ‘werkgever’ opgevoerd die niet als werkgever serieus te nemen is. Waarom niet de baas van een stevig bedrijf dat beleid heeft rond de omgang met transgenders op de werkvloer? Philips, KPN en vele grotere bedrijven hebben een dergelijk beleid.
  5. Ouders die hun kinderen niet accepteren zoals ze zijn vinden we overal. In het geval van de ouders die aan het woord kwamen droop de stupiditeit en het empatisch onvermogen van het scherm. Een fatsoenlijke bespiegeling over hun overduidelijke empatische stoornis kwam niet aan de orde, wel kregen ze buitensporig veel ruimte hun eigen kind te schofferen.
  6. De jonge transvrouw die aan bod kwam werd in haar toelichting onderbroken door de man van datzelfde ouderpaar. Zij kon daardoor haar reactie niet afmaken en haar verhaal werd daarmee ook onderuit gehaald. De woorden ‘als vrouw’ kwamen regelmatig over de bühne. Dat suggereert dat ze niet als een vrouw maar als een man die vrouw probeert te zijn werd gezien. Een impliciete houding die in het programma bleef hangen.
  7. Er is niet of nauwelijks ingegaan op het SCP onderzoek. Een aantal hoofdlijnen kwam aan bod maar vervolgens werden die ondergesneeuwd in negatieve meningen over het bestaansrecht van transgenders, niet over hun problemen.
  8. Het debat ging dus uiteindelijk over de vraag of transgenders wel mogen bestaan in deze maatschappij. De meningen waren overwegend negatief en een goed antwoord op de vraag waarom de sociaal maatschappelijke positie van transgenders in Nederland zo slecht is kwam niet tot stand. Op die vraag was geen verdieping maar werd het verschijnsel slechts benoemd. Dat is zoals een ieder weet geen debat maar maakt van een goed debat juist een farce.

Als ik dit alles zo bekijk kan ik niet anders dan vaststellen dat de programmamakers en de inval presentator jammerlijk gefaald hebben in het ogenschijnlijke doel van het programma. Sterker nog, het programma schaadt transgenders, hun maatschappelijk positie en de mogelijke verbetering van die positie. Immers het beeld dat het programma geeft is er een van gelegitimeerde afwijzing van transgenders in Nederland.

Ik vraag mij af of het programma zou zijn uitgezonden als er op deze wijze over homoseksuelen, gehandicapten, Marokkanen of Joden was gesproken. De meningen van transgenders die naar dit programma gekeken hebben lopen uiteen van: ‘dit nooit meer’ via ‘schandalig’ en ‘tenenkrommend’ tot ‘waarom doen ze ons dit aan?’. Wat jullie als programmamakers niet schijnen te realiseren is dat juist dezer dagen een voor transgenders belangrijk wetsvoorstel in de tweede kamer ter bespreking ligt, dat moet leiden tot een eenvoudiger juridische geslachtswijziging. Een voorstel waar al heel lang op gewacht wordt en dat ondanks de manco’s die er nog in zitten voor velen een strohalm is waar aan wordt vastgehouden. Een programma met een dergelijk bedroevende stigmatisering van transgenders als Debat op 2 kan ook een dergelijk proces schaden omdat het de meningen van de Nederlanders ten opzichte van transgenders negatief beïnvloedt. Ik ben bang voor ‘collatoral damage’ als gevolg van dit programma.

Verantwoordelijken voor Debat op 2, jullie hebben een wanprestatie geleverd en een zeer kwetsbare groep mensen gekwetst en geschonden. Er past schaamrood en een excuus aan de transgenders in Nederland. Er past reparatie door een programma te maken dat de bevindingen van het SCP in hun rapportage op een afgewogen wijze aan de orde stelt en een maatschappelijk debat over uitsluiting, slechte zorg en maatschappelijke achterstelling voert voor, over en met deze groep.

Maar bovenal past schaamte voor een kwalitatief triest televisie product. Ik begrijp van de Twitter account van Arie Boomsma dat hij Ghislaine verving bij de presentatie van het programma en dat hij Paul de Leeuw’s programma als ‘research’ gebruikte. Gaan jullie altijd zo slordig om met het briefen van jullie presentatoren? Laten jullie altijd onkundige presentatoren invallen? Want duidelijk was dat Arie Boomsma het programma zowel inhoudelijk als presentatietechnisch niet kon leiden!

Ik verzoek jullie het programma terug te trekken en niet op Uitzending Gemist aan te bieden zodat er niet nog meer schade wordt berokkend dan er al is. Ik daag jullie uit een reparatie programma te maken met Arie Boomsma en mij aangevuld met een aantal echte deskundigen inclusief de onderzoeker van het SCP, mevrouw Cohen of dhr. van Trotsenburg van het VUMC en een vertegenwoordiger van het Transgender Netwerk Nederland waarin zij en ik de ruimte krijgen om duidelijk te maken wat er werkelijk mis is met de positie van en de zorg voor transgenders in Nederland.

Met vriendelijke groet,

Alice Anna Verheij
schrijfster

PS Het staat wat mij betreft een ieder vrij om deze tekst zonder aanpassingen te verspreiden via de media.

Debat op 2 schaadt transgenders.

Vanavond was naar aanleiding van het SCP rapport (zie vorig bericht) het NCRV/KRO programma Debat op 2 op de televisie.

Het programma was een wanvertoning en met name een platform voor transgender vijandige meningen, transfoben en zelfs een uiterst discutabele psychiater (A Campo) waarvan is aangetoond dat hij rammelend pseudo wetenschappelijk onderzoek als feiten tegen geslachtsverandering presenteert.

Dit programma schaadt de belangen van de in deze samenleving toch al zo ernstig achtergestelde transgenders rechtstreeks. De NCRV en de KRO moeten zich schamen voor dit wanproduct en hopelijk komt er nooit maar dan ook nooit meer zo een uitzending op de Nederlandse televisie. Het was een uit de hand gelopen uitzending waarin negativiteit ten opzichte van transgenders de boventoon voerde, slordig met de aanduiding van het gender van de gasten werd omgesprongen en transvijandige mensen alle ruimte kregen hun afschuwelijke meningen en teksten te uiten. Voor mij niet veel anders dan een debatprogramma waarin bijvoorbeeld neonazis alle ruimte krijgen mensen te haten.

Eigenlijk zouden KRO en NCRV een herstelactie moeten doen en een vervolgprogramma maken dat wel zindelijk is en ingaat op de echte problemen in plaats van ze in een pseudo-debat setting met een slecht functionerende presentator slechts oppervlakking te benoemen en dan vrij baan geven aan kortzichtige en domme mensen die niet eens hun eigen kind kunnen accepteren. Wat een triestigheid.

© 2012 Alice Anna Verheij

Transgender zijn in Nederland kan. Maar wel in eenzaamheid en armoede.

Vandaag kwam het Sociaal Cultureel Planburo met hun rapport over de positie van transgenders in de Nederlandse samenleving. Het is een belangrijk rapport voor mensen als ik. Belangrijk omdat het de vinger op de vele zere plekken legt en nu eindelijk eens niet volledig op het (eventuele) medische aspect maar nu juist op het sociaalmaatschappelijke aspect van het leven als transgender in dit land gericht is. De conclusies zijn ronduit schokkend.

Voor mij zijn de conclusies schokkend omdat ik niet kan ontkennen dat een groot aantal de negatieve effecten van de transitie die ik heb ondergaan te ervaren op de wijze zoals die in het rapport is omschreven. Ik ben niet anders dan andere transgenders en in wezen slachtoffer van mijn eigen transitie. Slachtoffer van mijzelf.

Een paar ‘hoogtepunten’, die dus eigenlijk dieptepunten zijn:

  • De werkloosheid onder transgenders is fors hoger dan onder andere groepen en 1/3 leeft onder armoedegrens. Velen zijn afhankelijk van een uitkering en 12% is arbeidsongeschikt.
  • Er zijn twee keer zoveel transgenders eenzaam als mensen in andere groepen in de samenleving (2/3 van de transgenders is eenzaam en 1/4 is ernstig eenzaam).
  • 40% heeft te maken met negativiteit waaronder afwijzing, ridiculisering en geweld.
  • De gezondheidszorg is niet gericht op behandeling en begeleiding van transgenders. Te weinig capaciteit, extreme wachtlijsten en geen of uiterst gebrekkige psychische begeleiding.
  • Meer dan 2/3 van de transgenders heeft over zelfmoord gedacht (8x zoveel dan de rest van de Nederlanders) en ruim 20% heeft minimaal 1 zelfmoordpoging achter de rug.

Ik wordt verdrietig van deze gegevens en de conclusies die daaraan verbonden moeten worden. De belangrijkste voor mij persoonlijk zijn dat alles dat hierboven staat onverkort op mij van toepassing is.

Daarnaast moet ik vaststellen op grond van dit rapport, eerdere rapporten (bijvoorbeeld het UWV rapport mbt de werkgelegenheid onder transgenders van vorig jaar) en eigen ervaring dat het allemaal zo erg is als het in deze rapporten lijkt te zijn. Het is in de Nederlandse samenleving volstrekt onmogelijk om als transgender te leven zonder:

  • Daling van inkomen tot zelfs een mogelijke armoedeval.
  • Ridiculisering in de maatschappij en blootstelling aan transfoob geweld.
  • Eenzaamheid en de bijna onmogelijkheid om nog relaties aan te knopen.
  • Zekerheid te hebben over werk, inkomen en maatschappelijke positie.
  • Voldoende en adequate zorg te ontvangen voor, tijdens en na de transitie.

De conclusie zijn zoals gezegd ernstig omdat ze aantonen dat transgenders in veel hogere mate dan andere groepen in de samenleving ongewild aan de rand van het bestaan kunnen komen en daar dan vervolgens alleen hun leven moeten slijten.

Voor mijn lezers die mijn teksten lezen over mijn leven en zich afvragen waarom dat leven mij soms zo extreem zwaar valt, is dit rapport het antwoord op die vragen. Het is geen fijn antwoord.

Naar mezelf kijkend moet ik ook vaststellen dat ik het er als transgender niet zo geweldig vanaf gebracht heb, maatschappelijk gezien. Inderdaad is mijn inkomen ingestort en is armoedeval mijn deel. Ik leef ver onder de armoedegrens en soms is zelfs eten een probleem. Overleven is een kwestie van met kunst en vliegwerk leven en mezelf soms iets gunnen zodat mijn leven de moeite waard blijft waarbij het duidelijk is dat dat altijd ten koste van iets anders gaat. Maak ik een kort reisje (vakantie is onbetaalbaar) dan kan het zijn dat ik een maand later geen geld voor voeding heb. Om maar eens wat te noemen.

In dit rapport komt voor het eerst in Nederland ook het begrip eenzaamheid naar voren en ook daar onderstreept het mijn eigen wrange ervaringen. Als transvrouw die ook nog eens lesbisch is moet ik vaststellen dat de kans op een leven met een partner minimaal is. Vriendschappen zijn mogelijk, en ook sterke vriendschappen. Maar een liefdesrelatie inclusief de seksuele component blijkt een doorgaans onbegaanbare weg om de eenvoudige reden dan niet transgenders zich zelden tot nooit aangetrokken voelen tot de fysiek van een transmens. Het rapport is niet expliciet in de oorzaken van de eenzaamheid van velen van mijn lotgenoten maar daar komt mijn eigen ervaring en die van anderen me in negatieve zin te hulp. Helaas. Het gevolg: een ongewild relatieloos leven dat in sommige gevallen kan leiden tot extreme eenzaamheid en depressie. Helaas weet ik daar alles van.

Ik kan nog een tijd doorgaan maar dat is niet zo zinnig. Het belangrijkste dat ik wil meegeven naar aanleiding van het verschijnen van dit rapport is dat hoewel het in Nederland gode zij dank mogelijk is als transgender te leven en zelfs een geslachtsaanpassende operatie te ondergaan, het leven alles behalve rozengeur en maneschijn is. Vooral ook dat de sociaal maatschappelijke positie dermate slechts is dat gesteld kan worden dat de stap om in het gevoelsmatige geslacht te gaan leven een bijna garantie is voor de vernietiging van een groot deel van het maatschappelijk levensgeluk.

Redt je het wel als transgender dan ben je een uitzondering want de meesten gaan flink onderuit en velen staan nooit meer op tot het sociaal maatschappelijk niveau van voor de transitie. Daarmee zijn de moeilijkheden na transitie als een straf voor een niet begane misdaad. De samenleving is niet in staat je daartegen te beschermen. De overheid is onvoldoende deskundig en de wetten en regels rond identiteit en zorg zijn tegen je.

Vandaag was reden voor tevredenheid over het feit dat dit nu eindelijk eens gesteld wordt in een rapport dat bedoeld is om de overheid zich te laten verbeteren. Maar vandaag was ook reden voor droefheid over de staat van acceptatie en bescherming van transgenders in Nederland. Criminelen worden beter behandeld en krijgen meer kansen in de maatschappij na het uitzitten van hun straf dan transgenders na hun transitie. Daarmee is een gendertransitie maatschappelijk gezien erg goed te vergelijken met een stevige gevangenisstraf. Want net als een bajesklant zul je als trangender het na de straf erg moeilijk krijgen je in de samenleving overeind te houden. Op alle gebied.

En daar moet maar eens goed over worden nagedacht.

© 2012 Alice Anna Verheij

Dit is overigens het persbericht van het SCP (het rapport is bij hun op te vragen):

Worden wie je bent.
Het leven van transgenders in Nederland

Den Haag, 17 november 2012

  1. Er zijn in Nederland naar schatting ruim 48.000 personen van 15-70 jaar ‘transgender’. Driekwart van hen is als man geboren.
  2. De meerderheid van de transgenders heeft werk, maar bijna de helft van de transgenders is daar niet open over het trans-zijn.
  3. Er zijn opvallend veel transgenders afhankelijk van een uitkering. Een derde van de alleenstaande transgenders heeft een inkomen onder de armoedegrens.
  4. Vergeleken met de rest van de bevolking zijn meer dan twee keer zoveel transgenders die aan het onderzoek meededen eenzaam, hebben zeven keer zo veel van hen ernstige psychische problemen en hebben tien keer zo veel ooit een zelfmoordpoging ondernomen.
  5. Ruim 40% van de transgenders heeft te maken met negatieve reacties.

Dit blijkt uit de SCP-publicatie Worden wie je bent, die op 17 november 2012 verschijnt. De onderzoeker, prof. dr. Saskia Keuzenkamp, schreef dit rapport op verzoek van de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, die de coördinatie van het transgenderbeleid in portefeuille heeft. Het is gebaseerd op een enquête die eind 2011 / begin 2012 werd gehouden. Ruim 450 transgenders deden mee, waarvan twee derde als man is geboren en een derde als vrouw. De meeste respondenten (96%) waren tussen de 16 en 65 jaar, 4% was 65plusser.

Het verkeerde lichaam 

“De oudste bewuste gedachte die ik me kan herinneren was: ik zit in het verkeerde lichaam.“ Zo schreef een van de respondenten van het onderzoek. Degenen die als jongen zijn geboren, waren gemiddeld 14,1 jaar en de meisjes 12,4 toen ze zich dat realiseerden. Ze wisten vaak al langer dat er iets aan de hand was, maar niet wat dat was. De helft van de respondenten wist al voor het 10e levensjaar dat hun genderidentiteit niet overeenkwam met het geboortegeslacht.

Hoeveel transgenders zijn er? 

De term ‘transgenders’ wordt gebruikt voor mensen bij wie het geboortegeslacht niet of niet helemaal overeenkomt met hun genderidentiteit (het gevoel man of vrouw te zijn). Naar schatting zijn er in Nederland ruim 48 duizend personen van 15 tot 70 jaar die niet tevreden zijn met hun eigen mannen- of vrouwenlichaam en het geboortegeslacht (gedeeltelijk) willen aanpassen via hormonen en/of operaties. Er zijn meer als man dan als vrouw geboren transgenders. Op de bevolking van 15-70 jaar gaat het naar schatting om 0,6% van de mannen en 0,2% van de vrouwen.

De transitie

Transgenders verschillen naar de mate waarin zij stappen hebben gezet om te leven volgens hun genderidentiteit. De meest ingrijpende maatregel is het ondergaan van een geslachtstransitie. Nadat een psycholoog of psychiater heeft vastgesteld dat er sprake is van genderdysforie (de medische term voor transseksualiteit), moeten degenen die als man geboren zijn anderhalf jaar leven als vrouw. Bij vrouwen is dat een jaar. In die tijd krijgen zij hormonen toegediend, waardoor hun geslachtskenmerken gedeeltelijk veranderen. Om de geslachtstransitie te voltooien zijn nog operaties nodig, maar niet iedereen gaat zover.

Leefsituatie

Ruim een derde van de respondenten woont alleen, een kwart woont samen met de partner, een op de tien met partner en kinderen. Ruim de helft van de respondenten (54%) leeft altijd volgens hun genderidentiteit, 29% doet dat zelden of nooit. Ruim 20% houdt het trans-zijn verborgen voor de ouders. Op het werk zijn de respondenten veel vaker niet uit de kast (45%).

Maatschappelijke positie

Transgenders zijn relatief vaak hoogopgeleid. 44% van de respondenten heeft een hbo- of universitair diploma. De meerderheid (61%) verricht betaald werk. Opvallend is het hoge aandeel dat arbeidsongeschikt is (12%) of werkloos (9%). Ruim 40% van de respondenten kan moeilijk rondkomen. Van de alleenstaande transgenders heeft een derde een inkomen onder de armoedegrens. Onder de Nederlandse bevolking van 18-64 jaar is dat 14%.

Welbevinden en gezondheid

Twee derde van de transgenders die meededen aan het onderzoek voelt zich eenzaam, een kwart zelfs in (zeer) sterke mate. Onder de Nederlandse bevolking voelt 30% zich eenzaam en 10% (zeer) sterk. De helft van de respondenten heeft psychische problemen en 14% is ernstig psychisch ongezond te noemen. Onder de rest van de bevolking gaat het om resp. 14% en 2%.

Meer dan twee derde van de respondenten heeft er ooit aan gedacht om uit het leven te stappen; 21% deed ooit een zelfmoordpoging en 3% deed dat in het afgelopen jaar. Onder de Nederlandse bevolking heeft 8% er ooit aan gedacht, 2% ooit een poging ondernomen en deed 0,1% dat in het afgelopen jaar.

Veiligheid en negatieve reacties

Ruim een derde (37%) van de respondenten voelde zich in het afgelopen jaar niet altijd veilig in de buurt. Dat gold vooral voor degenen die in transitie waren.
42% kreeg in het afgelopen jaar een of meer negatieve reacties vanwege het trans-zijn. Dat kwam het meest voor in de openbare ruimte: 38% die conform de genderidentiteit leeft is daar in het afgelopen jaar negatief bejegend. Het meest genoemd zijn: afkeurende blikken (27%), belachelijk gemaakt zijn of het mikpunt van flauwe grappen (19%) en scheldpartijen (12%). 5% werd bedreigd en 5% seksueel geïntimideerd.

Transgenderbeleid

Transgenders hebben het niet gemakkelijk. In het rapport zijn vier thema’s genoemd waar beleid zou kunnen bijdragen aan het verminderen van de knelpunten die transgenders ervaren:

  • vermindering van de wachttijden bij de genderteams, betere vergoedingen voor bepaalde medische ingrepen en uitbreiding van de psychische zorg;
  • het vergroten van de maatschappelijke acceptatie van en kennis over transgenders;
  • het vergemakkelijken van de procedure om de geslachtsaanduiding te wijzigen in de Gemeentelijke Basisadministratie;
  • het verbeteren van de arbeidsmarktpositie van transgenders.

SCP-publicatie 2012-30, Worden wie je bent. Het leven van transgenders in Nederland, Saskia Keuzenkamp. Den Haag: Sociaal en Cultureel Planbureau, ISBN- nummer 978 90 377 0625 3, prijs € 18,50.
De publicatie is verkrijgbaar bij de (internet)boekhandel of te bestellen/downloaden via de website: http://www.scp.nl.

Voor meer informatie: Saskia Keuzenkamp, tel: 070 – 340 7813, e-mail: s.keuzenkamp@scp.nl
Voor algemene informatie: I.H. Schenk, tel: 070 – 340 5605, e-mail:
i.schenk@scp.nl

De wereld veranderd niet.

Als documentair kunstenaar wordt ik soms getroffen door analogiën in oude kunst met mijn eigen werk. Christa Zaat, een facebook kunstverzamelaar die een onvoorstelbaar fraaie verzameling Victoriaanse en Edwardiaanse schilderijen op haar facebook gepubliceerd heeft, verraste me met een schilderij van de Engelse schilder Walter Langley. Zijn schilderij ‘Waiting for the boats’ laat vissersvrouwen zien die wachten op de boten die op haringvangst buitengaats waren. Ze kijken met afwachting, spanning en soms angst naar de zee bij de haven. Komen de mannen terug? Zijn alle boten er? Is mijn geliefde er bij? Of mijn zoontje?

Het schilderij laat het leven zien van de vrouwen in mijn familie een paar generaties terug. Mijn opa was immers een visser. En zijn vader ook. De spanning op de gezichten zijn een voorbode van het leed dat mogelijk op de vrouwen wacht. Want als de mannen niet terugkeerden lag nog zwaardere armoede in het verschiet.

Walter Langley (English painter) 1852 – 1922
Waiting for the Boats, 1885

Maar het schilderij riep bij mij nog iets heel anders op. De treffende gelijkenis in de uitdrukking op de gezichten van de vrouwen die ik fotografeerde in een vluchtelingenkamp in Nepal zes weken nadat een brand hun kamp en alles wat ze bezaten verbrandde. Ik weet overigens bijna zeker dat enkelen van hen inmiddels in Amerika of Australië, Nederland of Nieuw Zeeland of in een ander land wonen, begonnen aan een nieuw en minder uitzichtloos maar zeker ook moeilijk bestaan.

© 2011 Alice Anna Verheij
Vluchtelingen vrouwen en kinderen wachtend op hulp, mei 2011 Goldhap Camp, Nepal

De vrouwen op mijn foto wachten op wat er gebeuren gaat. Er wordt die dag hulp gebracht maar of zij daar wat van krijgen is niet duidelijk. De zwaarte van hun bestaan drukt op ze als een loden last en de ogen stralen niet alleen berusting uit maar soms ook wanhoop. Het beeld van deze foto is er slecht één van de honderden, nee duizenden, die op mijn netvlies staan en die ik in vele foto’s en videobeelden heb. Ze doen pijn. En ze motiveren me om door te gaan met wat ik doe: de beelden delen met een ieder die bereid is de ogen open te houden voor het leed van anderen. Mijn vrouwen zijn geen visservrouwen maar vluchtelingen, gevlucht voor een regime dat niet schroomde om een groot deel van het eigen volk het land uit te jagen. Zoals de visservrouwen de slachtoffers waren van hun armoede in een maatschappij die niet voor ze zorgde.

Er is in pakweg honderdvijfentwintig jaar in werkelijkheid niets veranderd. De ogen van zij die het zwaar hebben laten dat zien. In 1885 en in 2011, dezelfde blik, vergelijkbaar leed:

Hierbij nog wat gegevens over Langley’s schilderij voor de liefhebbers (met dank aan Christa):

Langley’s mastery of watercolour allowed him to capture the clear morning light of Cornwall as the fisherwomen wait on the quayside by the seawall in the last few moments of leisure when they are able to share news, knit and read letters from relatives as they await the arrival of the herring fleet that has been away at sea and is returning with the day’s catch. All is still and peaceful before these women’s strenuous daily work begins and the women have to unload and clean the fish. The youngest of the women appears to be concerned about the arrival of the boats, perhaps nervous that not all of them will return; many men were killed in ocean storms. The anxious expression on her young face is in contrast to the weather-beaten skin of the older women who are used to sitting and waiting for the boats. It is this subtle sentiment that Langley was able to capture so convincingly, because he understood the women and their hopes and fears and knew what it was like to be poor and to work hard.

© 2012 Alice Anna Verheij

Boeddhisme in Nederland: zweefteven, roddel en achterklap.

Even vooraf: ik ben geen Boeddhist. Het Nepalese grapje ‘Do you know the Buddha? He was a great businessman’ is aan mij niet zo besteed en enig belang ontbreekt mij om te doen waar ik al een hele tijd zin in heb:

Een aantal zogenaamd journalistieke boeddhisten met de koppen tegen elkaar rammen.

Dat is inderdaad weinig Boeddhistisch maar o zo Hollands nuchter. Want wat is er aan de hand in Holland-Boeddhistenland?

Enige tijd geleden benaderde een nieuw online medium me naar aanleiding van mijn kritiek op het mensenrechtenbeleid, of eigenlijk de onderstreping van het wanbeleid op dat gebied, van het petieterig kleine koninkrijkje Bhutan in de Himalayas. Een landje dat het presteerde om zowat 20% van de eigen bevolking in ballingschap te sturen en daarin persisteert.

En zodoende sprak ik met twee ambitieuze heren die een journalistiek platform wilden maken om in Nederland het Boeddhisme, wat ze zelf aangaven te belijden, kritisch doch met journalistiek verantwoorde blik te beschouwen. De noodzaak daartoe vonden ze in de weigering van organisaties als de Boeddhistische Omroep die betaald wordt met geld van de publieke omroep, uw en mijn geld dus, om ook maar één kritisch bericht over het Boeddhisme te laten zien of horen. ‘Open Boeddhisme‘ was geboren. Een beetje rare naam overigens want de tegenstrijdigheid is nogal groot in die naam gegeven het toch vrij extreem gesloten karakter van het Boeddhisme. Het is overigens een dappere poging.

De mannen hadden wel een beetje gelijk natuurlijk want inderdaad, ook ik was daar tegenaan gelopen in het kader van de kritische documentaire die ik maak. Overigens neem ik daarin geen stelling tegen het Boeddhisme op zich want dat doe ik nergens simpelweg omdat ik een aantal aspecten van het Boeddhisme begrijp èn omarm (zonder me Boeddhist te noemen) en het onderwerp van mijn film er in directe zin niet zo bar veel mee te maken heeft. Wel stel ik vast dat het Boeddhisme zeker niet gespeend is van gewelddadigheid, genderongelijkheid, homo- en transfobie en rascisme. En daar sta ik niet alleen in maar weet ik me in die vaststelling gesteund door de nodige kenners, de geschiedenis en het besef dat het Boeddhisme zich gewoon in het gezelschap bevindt van alle andere religies waar dogmatiek nu eenmaal impliciet is.

Edoch, de website van Open Boeddhisme een tijdje volgend vallen een paar zaken direct op. Zo is er een onjournalistieke fixatie op slechts drie onderwerpen en is daardoor alle andere informatie rond het Boeddhisme in Nederland gemarginaliseerd, letterlijk verstopt in submenutjes terwijl de redactioneeltjes te frequent eendimensionaal zijn. De website lijkt een soort kruistocht te voeren tegen de BOS (Boeddhistische Omroep Stichting), BUN (Boeddhistische Unie Nederland) en BZI (Boeddhistische Zendende Instantie). Er is een overmaat van artikelen over belangenverstrengeling (die er vast en zeker is in een dergelijke kleine gemeenschap), het falen in het Nederlandse gevangeniswezen door de BZI als het om geestelijke ondersteuning gaat en de bizarre verbindingen tussen de genoemde drieletter woordige clubjes. Er deugd in ieder geval heel erg weinig van de elkaar financieel overind houdende organisaties, het extreme gebrek aan transparantie en de vage bestuursstructuren die eerder aan politbureaus doen denken dan aan netjes georganiseerde organisaties.

Weinig verlicht in dat wereldje allemaal, zal ik maar zeggen.

De reacties van die drieletter clubjes op de website van Open Boeddhisme liegen er niet om. Roddel en achterklap is hun deel en het Boeddhistisch Dagblad (een in ieder geval inhoudelijk diverser medium waarin overigens ook enige zelfkritiek op het Boeddhisme zorgvuldig wordt vermeden) is volgens de heren overgegaan tot censuur ten opzichte van mensen die reageren en Open Boeddhisme als bron vermelden.

De BOS, ach de BOS, de BOS dus, weigert de Open Boeddhisten de mogelijkheid in beeld of op de radio te komen en de BUN en BZI voeren zo lijkt het een loopgravenoorlog met de mannen. Natuurlijk blijft het Boeddhistische wereldje in Nederland zich vooral uiten in zweefteverigheid als het gaat over het geluk van de mens in hun bruto nationaal gelukkige wereld. Maar van een afstandje is vast te stellen dat het eigenlijk een vrij donker wereldje geworden is binnen het formele segment van het polder-, tulpen- of klei Boeddhisme. Een wereldje van roddel, achterklap, beschimping, verdachtmakingen, ruzie, en vampirisme (want het lijkt er ernstig op dat een aantal mensen elkaars bloed wel kunnen drinken inmiddels).

In die donkerte is enige verlichting bepaald nuttig maar lijkt ook uitgesloten te zijn binnen deze impliciet gesloten gemeenschap. Het beeld dat ontstaat als de spade een stukje dieper in de Boeddhistische klei wordt gestoken is dat van mensen die in de praktijk niet kunnen belijden wat ze pretenderen. In Nederland geen door giften overeind gehouden kloosters en maatschappelijk geaccepteerde bedelmonniken maar nu juist commercieel opererende Sanghas (in dit landje zijn dat gemeenschappen van vooral leken Boeddhisten die heel mindfull zijn, in Azië gemeenschappen van Boeddhistische monniken of nonnen). In Nederland wordt wel weinig verlicht elkaar het leven zuur gemaakt en in Nederland is zelfkritiek geen usance. Wat dat is negatief en derhalve niet verlicht. Het tapijt waaronder de rommel geschoven is blijkt zwaar.

Dat polder Boeddhisme heeft overigens voor de oppervlakkige maar zeker voor de diepgravender blik geen lor uit te staan met het Boeddhisme zoals dat in Azië gepraktiseerd wordt. Nederland is daarin niet anders dan andere westerse landen waar er door een oranje brilletje gekeken wordt naar dat ‘vreedzame en mystieke’ geloof, maar datzelfde brilletje donker en ondoorzichtig wordt als het gaat om het geweld dat er in Azië van datzelfde boeddhisme uit gaat. In het Boeddhistisch Dagblad geen artikelen over het openlijk rascisme in Birma onder Aung San Sui Kyi’s partij en bij de Boeddhistische monniken die Islamitische hulporganisaties de toegang tot het gebied weigeren waar minstens een half miljoen Islamieten verrekken in vluchtelingenkampen onder mensonterende omstandigheden. Weggejaagd uit hun huizen door Boeddhisten. Geen openbare discussies over het geweld van de Birmese én de Bhutaanse regeringen tegen mensen met een andere religie. Geen woord over de zowat één miljoen vluchtelingen die vanuit Bhoeddistische landen op gang is gekomen in de laatste twintig jaar en waar de rest van de wereld voor opdraait. Geen objectief geluid over de waanzinnige corruptie onder de Tibetanen buiten Tibet en geen artikel over de diep trieste wijze waarop in Aziatisch landen diezelfde zo verlichte boeddhistische gemeenschappen omgaan met minder validen en ouderen.

Om maar eens een paar zaken te noemen.

Ach, zoals gezegd ben ik geen Boeddhist maar sinds ik de zelfverklaarde Boeddhist Erica Terpstra de hand heb zien schudden van Dago Tshering, de Bhutaanse afgezant van de premier aldaar én een gedocumenteerd mensenrechtenschender, wil ik dat ook niet zijn. Bloed aan de handen blijft immers plakken aan de geest. Overigens is het interessant om te constateren dat ook bij Open Boeddhisme de kritiek op Bhutan verdwenen lijkt te zijn naar de marge want die ‘factcheck’ is er dus nooit gekomen. Toch niet zo open dus blijkbaar.

© 2012 Alice Anna Verheij

Floriade omhelst mensenrechten schender.

Opmerking: vandaag ontvingen we een uitnodiging van de organisatoren van de Bhutan dag op de Floriade om met hun te spreken over onze constateringen. Uiteraard nemen we die uitnodiging aan. 

Op 22 september dit jaar werd op de Floriade wereld tentoonstelling in Venlo een Bhutandag gehouden. De dag stond in het teken van een betere wereld en het begrip ‘Bruto Nationaal Geluk’. Aanwezig was onder andere ex politica Erica Terpstra, die eerder een tv programma wijdde aan het o zo mooie Bhutan. Naast mw. Terpstra was ook dhr. Dago Tshering aanwezig. De man is minister in het kleine Himalaya koninkrijk.

Erica Terpstra ging naar huis met de eer een naar de koningin van Bhutan genoemde tulp te hebben onthuld, wellicht volledig onbekend met het feit dat ze uitgebreid de hand heeft geschut van een mensenrechten schender. Want wie is die Dago Tshering werkelijk?

Begin negentiger jaren startte in Bhutan, na demonstraties tegen de al jarenlang voortdurende inperking van de burgerrechten van een groot deel van de bevolking, een proces van etnisch/religieuze/culturele zuivering. In enkele jaren tijds werden de burgerrechten van meer dan 20% van de bevolking afgenomen. Er werd een verbod op het dragen van andere dan de etnische kleding van de machtige minderheid afgekondigd. Het Nepalees werd als officiële taal afgeschaft en uit het onderwijs verwijderd. En de huwelijks- en burgerschapswetten werden zodanig gewijzigd dat velen het staatsburgerschap afgenomen werd.

Via een politiek van staatsterreur waarbij politieke moord, willekeurige arrestaties, martelingen en jarenlange opsluiting van intellectueren en leiders uit het zuiden en oosten van het land, werd de bevolking onder druk gezet. Nadat er gewelddadige invallen van het leger bij dorpsoudsten en andere lokale leiders plaatsvonden vluchtten in totaal ruim 100.000 en mogelijk tegen de 150.000 inwoners in het land uit. Deze exodus kwam pas echt op gang begin 1991 na een edict van dezelfde Dago Tschering die in Venlo een lintje kwam doorknippen.

Want op 17 augustus 1990 schreef Dago Tshering, toen staatssecreatris van Binnenlandse Zaken in Bhutan een ‘NOTIFICATION’. Daarin staat letterlijk dat zij die het land verlieten om ‘anti-nationals’ te helpen hun staatsburgerschap verliezen. Ook hun inwonende familieleden zouden als gevolg van het vertrek van onwillekeurig welk gezinslid hun staatsburgerschap verliezen.

Met deze order aan de Dzongdag’s geeft Dago persoonlijk opdracht tot etnische zuivering.

Nederland financiert samen met de Verenigde Staten, Canada, Australië, Nieuw Zeeland, Noorwegen, Denemarken, het Vereningd Koninkrijk en het Europees Parlement het opvangen van de vluchtelingen die sinds 1990 in UNHCR vluchtelingenkampen in Nepal leven en waarvan een groot deel ten lange leste worden geresettled naar de genoemde landen. Daarmee draait het westen op voor de Bhutanese etnische zuivering zoals die door Dago Tshering èn ook de huidige premier Thinley in gang is gezet en is uitgevoerd sinds eind 1990. De wereldgemeenschap heeft inmiddels tientallen mijoenen dollars besteed aan dit probleem en zal dat in de komende jaren nog blijven doen. De Europese Unie heeft eind 2011 nog een budget van ruim 3 miljoen euro beschikbaar gesteld aan de UNHCR voor het managen van de gevolgen van het wegvallen van de vluchtelingenkampen nadat resettlement van de daar wonende vluchtelingen.

Bhutan heeft sinds 1991 systematisch geweigerd serieus moeite te doen de eigen bevolking terug te laten keren naar hun huizen. De slachtoffers leven in diaspora zonder uitzicht op terugkeer naar hun moederland.

In 2012 wordt Dago Tschering echter met alle egards door de Floriade ontvangen. Er waren in Venlo geen vluchtelingen uit Bhutan aanwezig. Ze waren niet uitgenodigd door de organisatie.

© 2012 Alice Anna Verheij

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.

Ik heb iets voor meneer Teeven.

In mijn bezit heb ik een kaartje van plastic dat is uitgegeven door de Staat. Er staat op de achterzijde onder meer het volgende:

Dit document is eigendom van de Staat der Nederlanden. De houder is verplicht het document zorgvuldig te bewaren. Het eigenmachtig aanbrengen van wijzigingen en / of aanvullingen maakt het document ongeldig en is strafbaar.

Op de voorzijde staat:

GESLACHT | SEX : M

Het document is de ‘NEDERLANDSE IDENTITEITSKAART’. Het is een document dat foutieve informatie bevat die niet gecorrigeerd kan worden zonder dat ik me ondergeschikt maak aan een wet die volgens internationale moraal (EU, VN) niet mag bestaan. De M had een V moeten zijn. Want ik ben geen man (meer).

Wat is er aan de hand?

De huidige wet op de geslachtsverandering eist dat ik voor een juridische wijziging een document overleg waarop door een arts is vastgelegd dat ik onvruchtbaar ben. Aangezien daarvoor een medische ingreep nodig is komt het er op neer dat de Nederlandse Staat in strijd met het internationaal geldende mensenrechtenverdrag, dat door diezelfde Staat is ondertekend, handelt. Aan een dergelijke wet wens ik me niet te onderwerpen.

Dat heb ik nu inmiddels vier jaar volgehouden en de straf ervoor is dat alle officiële instanties mij als man aanduiden en aanspreken, dat mijn paspoort en identiteitskaart van een M voorzien zijn en dat ik altijd en overal moet uitleggen wat er aan de hand is. Altijd weer uitleggen dat ik een transvrouw ben. En ik heb er geen zin meer in. En dus ga ik me aan die wet onderwerpen. Omdat ik het niet meer vol hou om op deze manier te strijden tegen een overheid die niet van plan is die wet ongedaan te maken. Ondanks de vele toezeggingen dat die wet veranderd wordt.

Fred Teeven heeft als verantwoordelijk bewindspersoon toegezegd dat voor het zomerreces het door zijn ministerie samengestelde wetsvoorstel bij de kamer zou liggen zodat na het zomerreces die wetswijziging aangenomen kan worden. In 2013 zou ik dan zonder die vermaledijde brief gewoon bij de Burgelijke Stand de aanpassing kunnen laten uitvoeren. Zonder gedoe, zonder rechtbank, zonder hoge kosten.

Maar Fred Teeven past in de traditie van politici die transgenders en transseksuelen in Nederland met een kluitje in het riet gestuurd hebben, ze aan het lijntje houden en besodemieteren. Want het voorstel dat inmiddels onder twee maanden stof ligt op zijn ministerie komt niet op tijd bij de kamer. Het gevolg: het wordt geen 2013 maar later. En gegeven de komende verkiezingen ben ik er van overtuigd dat het veel later zal gaan worden, if ever…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En dus geef ik mijn strijd op. Maar niet eerder dan nadat ik de wet overtreedt door het wijzigen van mijn identiteitskaart en het aanbieden van die gewijzigde kaart aan meneer Teeven. Deze kaart ga ik in ieder geval niet meer gebruiken (en hij was trouwens pas verlopen). Hij mag hem hebben ter herinnering aan zijn laksheid en bedrog. Hierbij dus twee foto’s. Eén van de kaart voor de aanpassing. De tweede van de kaart na de aanpassing. Ik heb hiermee een bezit van de Nederlandse Staat vernield. Iets strafbaars gedaan. En dat zal me – op zijn Haags – de aars oxideren.

Nu nog de afspraak met Teeven regelen om het stukje Staats plasticafval aan hem te geven. Met dank voor de niet geleverde dienst en de niet gehouden belofte. En die overtreding van mij dan? Ach, een staatssecretaris mag ook niet liegen maar doet het wel.

© 2012 Alice Anna Verheij

Uitersten

Foto: © 2011 Alice Verheij – een vriend die nu gevangen zit en gemarteld is

De laatste maanden, weken en dagen is het alsof de ingewikkeldheid van het leven me influisterd dat er iets is veranderd. Het lukt mij ondanks alle pogingen niet los te komen van een wereld zo ver van de mijne maar zo diep in mijn hart gedrongen. Terwijl ik worstel om in deze rijke wereld te overleven aan de ondergrens van het bestaan is het me onmogelijk niet de taal te laten stromen. Maar de taal doet soms pijn.

Ze vertelt me de verhalen van een vriend die in een cel gemarteld wordt en het leven niet zeker is en het kind dat met haar moeder en zusjes uit het krot is gezet bij een rivier in een stad waar andere regels gelden dan in mijn wereld. Ik hoor de verhalen van mensen zonder licht die ondanks hun verlies in staat zijn verder te leven en eigenlijk vooral mooier zijn geworden en ik geniet met een vriend van wat we ervaren. De volgende morgen wordt ik overspoeld door beelden van ver weg en ik voel de verhalen van het leed van diegenen die verjaagd zijn van wat hun ‘huis’ was, ze galmen door mijn hoofd. De hele dag voel ik me wankel en machteloos. Dan komt het bericht dat die vriend niet meer gemarteld wordt en ik besef dat hij desondanks een mens zonder toekomst is geworden.

Natuurlijk vertaald het zich in teksten want dat is nu eenmaal mijn ademtocht. Waar het leven naar mij lacht kan ik niet voorkomen dat die teksten over pijn gaan. Niet zozeer mijn pijn als de pijn van de wereld. De pijn die niet geweten wordt van mensen die niet gezien worden. Voor deze mensen is dit lied.

‘Kepen in mijn hart’

Terwijl de niet zienden zien
en ik slechts observeer
Wanneer de wereld sluimert
en ik me niet verweer
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten alweer
naar de man in pijn en zijn verdriet
in zijn cel doet alles zeer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Wanneer ik dan alsnog ontwaak
uit mijn ongedroomde droom
Beelden zie van mensen verjaagd
wijzigt mijn hart opnieuw van toon
Het kind zonder een dak vandaag
zegt: ik weet niet waar ik woon
ik hoor haar o zo stille vraag
en toch hou ik mijn hart in toom

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Terwijl de niet zienden zien
heb ik een licht verloren
Wanneer de wereld sluimert
en niemand haar wil horen
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten steeds weer
naar dat kind met haar verdriet
en de man valt in zijn cel neer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn
Toch zal er altijd nog liefde zijn

Alice © 2012

Zes vrouwen

foto genomen op 29 april in het Beldangi 2 kamp: © 2012 Bhutan News Service

Zes vrouwen

Zes vrouwen die niet bestaan

Wachten tot zij sterven gaan

Zelfverkozen lot

Want het leven is geen leven

Geen vreugde, zelfs niet even

Te vaak belogen

Ogen de andere kant op gericht

Zien niet hun gebrek aan gewicht

Zij zijn er niet

Niemand stelt zich voor hun op

Geen ontneemt hun de strop

Ter verdediging

Als politie ze de wagen in drijft

Verzet verstart, de moed verstijft

In hun wanhoop

Worden zij behandeld als rechteloos

Omdat de politiek ten leste verkoos

Hun dwongen te leven

Alice (c) 2012

Confused? You shouldn’t be.

Many years ago there was a television series that started every episode with this great line:

“Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.”

I love this line as it pretty much describes what I am about to tell and request you, dear readers, fans, lovers, friends and who-evers.

Most, if not all of you, know that I am an open and out transgender lesbian woman. Proud on all three labels and at the same time disgusted by the fact that labels exist because they discriminate, set people apart and make them vulnerable to ridicule. The thing is that I am very aware of the fact that I confuse people. Because I am who I am. Wether it is in a café or bar where sometimes a guy gets swept of his feet and starts asking indecent questions (yes, it happened again last week) or online where without asking people sometimes refer to me as a transsexual writer and film maker. As if my writing and film making has anything to do with my past and current gender.

The problem is that I am lesbian and transgender. This is socially a deadly combination in the lesbian community which is by it’s nature my natural hunting ground (pun intended). No really, I love and prefer women so it’s all perfectly natural being a woman myself and being single that I frequently move in the lesbian scene. Like hetero’s move around and meet people in their little part of this gendered world and gay men move around in their little dark rooms. I do not so much differentiate between transwomen and ciswomen, as long as they are gay and can connect with me I will find them interesting. And when attraction hits me the only thing that really counts is the fact that they’re women and not men.

Now why do I write all this and what has that to do with others being confused? It is all quite simple but for some people obviously too darn complex to grab. So let me explain.

I for one don’t give a damn that my past is influenced by transsexuality. And I also don’t give a damn that I happen to be lesbian (although I did hit up some guys in past years like most other lesbians do although some of them are to zealot to admit that). It’s always the others who seem to care. It’s the others who are ‘interested’ in my transsexual past and show that by indecent questions (and sometimes proposals) and a weird interest in how the plumming is inside my pants / skirt / dress / sarwal… I never ask them the same questions. It’s always the others who do.

So I often wonder why people can not just let things be as they are. Simply accept the fact that lesbians do exist and are as much female as any heterosexual woman and that transwomen (transgender or transsexual) are also just as much a woman as any cis gendered (genitalwise born) woman. And I also wonder why people seem to have the urge to think or advocate for me that transwomen should be treated just like anyone else. I don’t need others to speak for me. I don’t need others to advocate my rights to be who I am. And I certainly do not need any promotion for myself and my books and films with a fat line underneath the words trans and lesbian. If I want to use my sexuality and gender for promotion of myself and my work I can very well do that myself, thank you very much!

And as I don’t want to do that and am only interested to play the transgender and lesbian cards when that support emancipation of any of these groups I want to decide when those labels are used in connection with me. So please, please, please, just forget about all the crap concerning gender and sexuality when it comes to me and my work. If you haven’t noticed it by now let me tell you who I really am:

I am Alice Anna. I write. I make photos. I make films. I love women. I love South Asia. I love me.
(And maybe you if you’re lucky!)

That’s all there is to say about me. And if any of you ever want to refer to me as a transsexual or lesbian: ask me first! Because after all, that is none of your business until I allow you to make it such. Don’t abuse my identity, my gender or sexuality. Don’t abuse me. Because I have had it with that completely. And believe me that has everything to do with the general behaviour and transphobia in the lesbian and hetero scenes where a lot is said about acceptance and tolerance but much less is done to allow women like me to fully participate. My dear people, if not specifically requested by me in person, stay the fuck out of my knickers!

I rather see you buying my books, photos or come and watch my film when that’s coming out of the closet in a couple of months because you like them!

Alice © 2012

Movies That Matter.

If you haven’t been there, go there!

Movies That Matter is on in The Hague until next Wednesday when the party hit’s the theatre. And you better don’t miss it if you care for great filming, documentaries and human rights. All in an amazing mix. And next year there will be another Dutch film there as far as I am concerned.

That is also where my only criticism is to this wonderful cinematographic event. Too few Dutch films and too many films focussing on the Arabian Spring, the Middle East, North Africa and Iran / Iraq. As if there isn’t really happening much concerning human rights elsewhere on this beautifully godforsaken planet. Sure, there are films from other areas like China and elsewhere but it seems that the programming this year is a little too much influenced by the usual suspects. It is how it works, when there’s a hot spot on the globe you only have to wait for a year or so and all the film festivals get filled with documentaries about these regions. It would have been nice to see just a little more diversity.

Still, it’s a great little festival. One cinema and one theatre, being next door neighbours, showing great films from great film makers on topics that are important. In this time of Voice of Whateverland, X-Factor and all that crap it’s good, no essential, that festivals like these are there. Quite simply to keep the minds of the people in focus concerning the state of the world. Now that even my country, formerly a decent and social country, has become xenophobic and selfish (who the heel do they think they are that they have the right to even talk about cutting development aid funding) it is so clear to me that we need to grab the attention on what really matters in life. And that is not ecnomical crisis but that’s life itself. And where that is made impossible I can assure you people will loose dignity and decency. And when that happens it not religion but the arts that are the last straw for human values and human rights. Actually, looking at many films in the programma it is ever so clear that it is most of the time religion that is the cause of the problems.

So, do yourself a favor and go there. Watch some movies, talk to people. Get involved and when you’re at the flyer stand near the entry of the Filmhuis cinema, get yourself a Headwind flyer! If not this year, I hope to see you next year. In a seat watching my film.

Alice © 2012