Freedom of speech in a country in distress.

The Netherlands is a country in distress. A land with a population and a government and parliament who in general do not longer understand the basics of democracy, freedom of speech and freedom of demontration. Liberties that are the very foundation of the international acknowledged human rights and the part of the root of a free democracy.

Why do I make such a judgement?

Well, let’s bring forward two incidents involving Dutch members of parliament to illustrate why I write this.

Geert Wilders
(PVV member of parliament – allowed to initiate a discriminating website and backed by the prime minister)

A couple of weeks ago the right wing political party, Freedom Party or PVV, started an initiative by bringing a website online were anyone is requested to file complaints about specific groups in Dutch society. Focussing on Polish and Eastern Europeans as being the cause of raising criminality figures, stealing jobs from the Dutch and things like that. At least according to the opinion of that party. Of course a large number of decent Dutch and almost the whole European Union reponded in anger. Justly so. But the prime minister (from the Liberal party) simply refused to denounce that PVV initiative. Even when urged to do so by almost all non PVV politicians in the Netherlands and many others in Europe. The effect of that of course is the démasqué of the Netherlands as a tolerant and non discriminating country. Simply because a political party that is supporting the minority Liberal-Christian Democrat government is allowed to discriminate and the prime minister backs that.

Somehow in this case some people lost focus on the value of freedom of speech as they seem to interpret that as the freedom to insult and discriminate. And some other politicians do not even want to stay away from that. Making this incident the ultimate devaluation of the universal right to freedom of speech. Thank you Mr. Wilders for helping to make this disgusting political attitude clear by initiating that flatout discriminating website that is still active to the disgrace of the Netherlands.

Sharon Gesthuizen
(Socialist Party member of parliament – arrested for protesting peaceful while carrying a coffin)

Today there was another incident. A Dutch member of parliament and Socialist Party was arrested during a public protest against the bad ecnomic policy of the Dutch postal service. The arrest was made by the police because she did not adhere to previously ‘agreed’ rules for that protest. Thing is that the police makes rules and simply does not accept that these rules are broken, even non violently. What did happen during that protest? Well, the deal was that it was to be held in a specific location in front of the parliament building and that the protestors were not allowed to bring a coffin with them during that protest. Reason for that being that the police finds carrying a coffin in a protest on the same day as the funeral of the children victims of a terrible bus accident is being held in Belgium, our neighbouring country, indecent.

This is interesting as in this case the police seems to be judging the way protesters (non violently) protest. Not based on the law but on the police’s opinion on what is decent. Something that is most certainly not in the capacity of the police to do. There is no legal basis for that and only in ‘police states‘ where democracy is not the basis the police force does things like that. The arrest was explicitly made for that reason according to the police spokes person. Now, of course it is not very sensitive of the protestors and this member of parliament in regard to the feelings of the victims of that bus accident and their relatives. But on the other hand this protest had absolutely nothing to do with that. The reaon for protesting was something completely different and the location of the protest in our country. So the police doesn’t allow a protest because of a memorial service in another country.
By all means this is a crazy thing. The police actually is limiting the freedom of speech and arresting a member of parliament without a legal basis. Therefore the police is breaching the democratic foundation and rules of this country.

So the simple conclusion is that right wing politicians have the liberty to openly insult and discriminate against groups in the Dutch society and even make an openly call for action to the population to do the same. Left wing politicians on the other hand who protest against an anti-social policy of a large company are arrested because of carrying harmles (though possibly shocking) objects in a peaceful protest are arrested by the police and held in custody for five hours.
Connecting these two incidents is a good example of the current state of democracy and freedom in the Netherlands. That state can be comprised into one four words long sentence:

Gone  – down – the – drain.

The Netherlands is a country in distress. Democracy is translated in the freedom to insult and dicriminate, vulnerable people, the arts, education, health care, public transport and many other important areas of society are being abolished and opposition is being silenced by the police on vague and unlawful grounds. But does anyone in parliament see this reality? Do the people see this? Does anyone get worried? Does anyone do anything against this moral downfall?

Alice © 2012

Advertenties

Short trailer of Headwind released today.

Today the short trailer of Headwind is released with a call for support and funding.
More information about the film can be found at http://www.headwindfilm.com.
The trailer will be published on http://www.eu1.tv too later today.

We still need substantial funding for the completion of this film.

Alice
director of Headwind

Call for Action: the importance of free Bhutanese journalism in Nepal.

A couple of days ago I wrote an article on this website to advocate the role of journalism for the Bhutanese community in exile. I did that after a fire incident hit the Beldangi 2 refugee camp near Damak in the Jhapa district of Nepal. The whole situation concerning information flow of the events proved the importance of adequate and independent journalism in the region.

Yesterday I received further information on the challenging situation the free journalists focussing on the Bhutanese refugees / exiles are. For many years now they have been covering the situation and major events for this large group of people with almost no financial means. On their own pockets and with little support from abroad. And because these journalists are refugees themselves they have to be careful as they are not issued formal journalists status in Nepal. Refugees are not allowed to do paid work outside the refugee camps.

Journalists and community workers from Bhutan Media Society bringing relief to fire victims in Sanischare camp,
Morang District, Nepal, summer 2011. (Photo © 2011 Alice Verheij)

Their challenges are not only financial. Due to the nature of long term refuge in camps (more than 20 years now) it is only logical that tensions rise frequently inside the refugee community inside the camps and the Nepalese communities around these camps and in nearby villages. Working as a journalist coming from the refugee community means that one has to toe the line quite often. Some of these men (unfortunately only men are doing this work) are threatened or even abused. The work can easily become from relaxed to difficult to dangerous. Only their perseverance and conviction that free journalism is the essence of a free peoples has been and still is keeping them active.

Bhutan is not a free country and threats are often coming from Bhutan to the more active refugees in the community who inevitable critisize the government of their country that has exiled them. Nepal is not a completely democratic and liberal country although much progress has been made in the past six years after the revolution that abolished the monarchy. In present day Nepal there still is an instable government and freedom of press is not something that can be taken for granted. The number of attacked journalists is unfortunately impressive. This poses an extra danger to the work of the Bhutanese journalists in exile.

Lastly there is the massive UN guided resettlement going on. This means that some of the group of active young journalists are leaving the area to be resettled in the US, Canada, Australia, New Zealand, Norway, Denmakr, the UK or the Netherlands. So continuous refreshment of resources is essential to keep proper journalistic work alive and news regarding the situation in the refugee camps flowing. It is therefore that a lot of things are needed. Equipment, training and good connections with the journalistic community in Nepal and abroad.

Much of what is needed is still there but to be honest journalism is endangered strongly. These journalists need support. Urgently. Their running cost mounts to some 535 dollars per month to keep the websites online and the journalists at work. That amount of money is needed for transport and media access and normal running costs. Thankfully there is a free news agency setup some years ago. The Bhutan News Service. They as a group are connected with a community aid group the Bhutan Media Society and they keep the websites www.bhutannewsservice.comwww.apfanews.com and www.radiobhutanonline.com alive and kicking.

And now they are about to go down. The funds are exhausted, there are no reserves available and support is low. The exiled community globally is not economically alive to the level that it can be expected that they on their own will be able to cater for the cost.

I myself have been working with these journalists extensively in the past one and a half year. I know their qualities and their sacrifices. I know what they can do and I know that if they can no longer work that the effect will destroy one of the last remains of freedom for the Bhutanese living in the camps in Nepal.

CALL FOR ACTION

If you want to help them, please contact me through email at alice.verheij@xs4all.nl. I would like to work with anyone who understands the importance of free journalism in refugees communities and am able to channel support to the right people and organizations. Any media organization, Journalistic educational facility or individual journalist is kindly requisted to contact me and step in to build a proper financial backing for these young and strong journalists and to facilitate training facilities for the upcoming generation of free Bhutanese journalists.

Alice Verheij © 2012
director Headwind (www.headwindfilm.com)
friend of Bhutan Media Society

Ying, yang and gender recognition in the Netherlands.

It’s another day like that… life swinging from sad to happy to sad to happy…

Today I learned that my income has decreased to an unmanageable level. Ruining many of the plans I have or at least making my life much more difficult. That, of course makes me sad. The good thing being that it also makes me angry about the dire situation I have been driven into. Well, I have a roof over my head and food to eat for most of the days. But that’s it. Still, it’s good enough for now.

The good news of today came from the government. The government? Yes! The government.

After many years of hardship the government decided to finalize the draft of the gender recognition act and have it send to the State Council for evaluation. When they agree, and let’s hope and pray they do so, a new law will finally replace the current law that is breaching a number of articles of the international Human Rights. The new law brings these changes once agreed by the parliament (let’s hope this time the government doesn’t fall before the law is brought to parliament):

  • a person can change legal gender without surgery (not applicable for me)
  • a person does not have to be sterilized as an effect of fore mentioned surgery (an old inhumane demand)
  • a person does not need to go to court to get that done. And experts statement suffices (I have that of course)
  • a person can just go to the municipality to have the changes made (which is a lot more affordable)

These four changes take away the barrier for me to get my legal status changed. I have been refusing that change because of the existence of that law and the effect of that on people like me. That law has ruined lives and part of my life. It is still an inhumane law that should never have existed and although it seems that it is being abolished at last it is a bloody disgrace that it has existed and politics has allowed it to exist for so long.

Anyway, in spite of the personal hardship I have to go through these days, this is great news. I have no idea how long the procedure at the State Council will take and how long it will take to push this law through parliament but I welcome the progress, I do not however expect that this will come in effect before 2013 due to normal legislative procedures in the Netherlands. Especially as the government seems to have listened to the arguments of organizations and people like me who responded to their call for feedback some time ago. The greatest disadvantages of the proposal that was at hand at that time have been jotted out. A good thing and worth a compliment.

So, and this is quite a unique thing for me to do, I call for a big hand of well meant applause for Minister Teeven and his people who are changing the world for transgenders in the Netherlands and for me personally for the better!

Alice © 2012

Here’s the Dutch language press statement from the government:

Kabinet wil meer erkenning voor transgenders

Persbericht | 02-03-2012

Mensen die transgender zijn, kunnen gemakkelijker de vermelding van het geslacht op hun geboorteakte laten wijzigen.

Zij hoeven niet langer eerst een operatie of een behandeling met hormonen te ondergaan om hun lichaam aan te passen aan het geslacht dat zij wensen. Ook vervalt de zogenoemde sterilisatie-eis. Die bepaalt dat transgenders onvruchtbaar moeten zijn, voordat de geboorteakte kan veranderen. Dit staat in een wetsvoorstel van staatssecretaris Teeven van Veiligheid en Justitie waarmee de ministerraad heeft ingestemd.

In de toekomst is het voldoende als een deskundige vaststelt dat de overtuiging van een transgender persoon blijvend van aard is. Met die verklaring kan de ambtenaar van de burgerlijke stand de vermelding van het geslacht in de akte van de geboorte wijzigen. Voor mensen die lichamelijk man of vrouw zijn, maar die er diep naar verlangen een persoon van het andere geslacht te zijn, betekent het schrappen van de vereisten van onvruchtbaarheid en van fysieke aanpassing aan het verlangde geslacht een ruimere erkenning van hun genderidentiteit. Verandering van het  geslacht in de geboorteakte werkt door in allerlei overheidsadministraties, zoals het GBA. Dat heeft gevolgen voor het paspoort,  andere reisdocumenten en school- en universiteitsdiploma’s.

Het kabinet verwacht dat transgender mensen beter in de samenleving zullen functioneren omdat belemmeringen worden weggenomen. Daarnaast hebben verschillende instanties als Human Rights Watch, het Comité van Ministers van de Raad van Europa en de Mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa voor de aanpassing geijverd. Internationaal is steeds meer het inzicht gegroeid dat wettelijke erkenning van de genderidentiteit van een persoon niet afhankelijk moet zijn van eisen als geslachtsoperaties of hormonale behandeling. Nederland sluit zich daarbij aan.

De ministerraad heeft ermee ingestemd het wetsvoorstel voor advies aan de Raad van State te zenden. De tekst van het wetsvoorstel en van het advies van de Raad van State worden openbaar bij indiening bij de Tweede Kamer.

Emancipatie en transgenders, een onmogelijkheid.

Al jaren irriteert het me mateloos. De naïviteit van ‘georganiseerd’ transgender Nederland als het gaat om de eigen emancipatie. Iedere keer opnieuw, gemiddeld zo’n vier keer per jaar, is er weer een onderzoek op poten gezet of wordt er weer eens geneuzeld over hoevel transen in welke varianten ons landje kent. Lekker belangrijk.

samenwerking met homoorganisaties:
ondergang van echte emancipatie

Lekker belangrijk vooral omdat als het om de onderwerpen die er voor transgenders – maakt me niet uit welke variant – wèl toe doen er over het gebrek aan ontwikkelingen en resultaten op het gebied van emancipatie een wel heel relaxte houding wordt aangenomen. Onderzoek van het CBS over de werkgelegenheid van transgenders? Klein tekstje op de website van het subsidierondpompende emancipatieclubje. Maar veel meer gebeurt er niet. Rapport van Human Rights Watch over transgenders in Nederland? Een presentatie en wat persberichten en dat was het dan weer. Geen verbeteringen in het vergoedingsenstelsel in de zorg omdat het kabinet het de moeite niet waard vindt? Een lam protestje en klaar zijn we weer. Tot het volgende media incidentje. Ondertussen wel vooral ‘constructief samenwerken met de homobeweging’ zodat er vooral veel geleuterd en weinig resultaat geboekt wordt.

Transgenderorganisaties in Nederland blinken uit door slapte, appelflauwte en reactief gedrag. Maar dat mag je niet zeggen hoor. Nee, laten we vooral lekker rustig blijven. Doorpitten en blij zijn met het zoveelste Nederlandse of Europese onderzoek om de situatie / problemen / zorg / werkgelegenheid en Joost mag weten wat al niet meer van transgenders te onderzoeken. Want onderzoeken zijn belangrijk. Toch? Want we weten het allemaal niet. Toch? En de cijfers zijn twijfelachtig. Toch?  Het gezegde ‘blij zijn met een dode mus’ wordt niet begrepen en zo duurt de jarenlange winterslaap van de transgender emancipatie is dit slapjanussenlandje voort.

Wat er niet gebeurt is verbetering van de zorg, afschaffing van beschamende discriminerende wetgeving en verbetering van de arbeismarkt positie van transgenders.

De argumenten tegen de veel te schaarse kritiek is dat Keulen en Aken niet op een dag gebouwd zijn, dat emancipatie decennia duurt en Joost mag het wederom weten wat voor flauwekul argumenten nog meer. Zolang er maar geen discussie ontstaat over de daadwerkelijk behaalde resultaten van de subsidie machine gestuurde belangenbehartiging en emancipatieclubjes. Nederland lijdt al jaren aan cijfer en onderzoek fetisjisme en de transgender gemeenschap doet dat op een inmiddels pathologische manier. Zozeer zelfs dat als er kritiek op wordt gegeven (al is het op het lamme Facebook) men in no time op de lange teentjes getrapt is. De kritikaster wordt als negatief bestempeld waarmee voorkomen wordt om op de argumenten in te gaan. Vluchten in de metadiscussie is bij de stuudjes en post acadeempjes die het transgender belangenbehartigingscircuit beheersen een stevig gewortelde strategie geworden. Tsja, het is maar waar je je centjes mee verdiend.

Wat mij betreft stoppen we met deze flauwekul. Trek die subsidies aan dat slome Transgender Netwerk Nederland maar gewoon in, onttrek de penningen aan het COC en kap de onderzoeksflauwekul van Movisie en Joost – daar is ie weer – mag weten wat voor onderzoeksgroepjes nog meer. Vergeet samenwerking tussen de homobeweging en transgender belangenbehartiging want veel verder dan wat slappe lippendienst komt het niet (lees daarvoor eerdere berichten over hoe bijvoorbeeld COC op de momenten dat het er op aankomt het erbij laat zitten als het om transgenderbelangen gaat).

Gooi dan dat geld op een hoop en steek dat in daadwerkelijke actie. In emancipatie op straat, in de media en in de samenleving. Geld voor positionering van die transgenders die wel in staat zijn om met een open en kritische blik naar de samenleving te kijken en de misstanden willen wegwerken. Geld voor werkgelegenheidsprojecten en ondersteuning van transgenders die ondanks de maatschappelijke tegenwerking zich uit de armoedeval en het maatschappelijk dal omhoog knokken. Want die belangenbehartiging is een wassen neus geplakt op mensen met lange tenen. Steun die mensen die niet meer accepteren dat de politiek indut en zich achter valse argumenten verschuilt zodat ze discriminatie overeind kunnen houden. Gebruik het geld om iets te DOEN!

Voor de transen met lange tenen die last van mijn tekst hebben een tip: koop veiligheidsschoenen.

Alice © 2012

Is resettlement a solution and a success?

As you all know I am pretty much involved with the fate of the Bhutanese exiles and especially with ones who have been resettled to my country and the ones who are left behind in the refugee camps in Nepal.

Today I read the following on Bhutan News Service, the webzine that is the only viable news source from the global Bhutanese community with good access to the refugee camps and the communities in the resettlement countries. They have become a trusted and all important news agency for te Bhutanese people focussing on Bhutanese in exile. No matter what the Bhutanese government is saying by the way. Anyway, this is what was written:

If everything goes as projected by the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) and resettling countries, at least 10.37 percent of exiled Bhutanese are likely to remain in the camps when the ongoing resettlement program ceases by 2015.

The initial camp population of 113, 486 has come down to 54,652 as 58,834 individuals have left for various western countries by January 19 this year, according to the UNHCR.

In total, 49,396 exiled refugees have left for the US, 4,213 for Canada, 3,217 for Australia, 589 for New Zealand, 612 for Denmark, 372 for Norway, 324 for the Netherlands, and 111 for the United Kingdom.

Of the remaining residents, at least 42,873 individuals have declared an interest in resettlement. Once this figure leaves for resettlement, the camp population will come down to 11,779.

The information is – as always – pretty reliable. But honestly, it’s also incomplete. Because the figures do not take into account the reality completely. Thing is, in the refugee camps live another over 3,500 refugees who have for various reasons not been registered as refugee by the Nepal government and therefore do not show up in the UN based statistics. So, if policy doesn’t change and there poor people are not counted and their situation managed properly the real figure of the population in the camps (by 2014 probably only the Beldangi camp will be left) will be closer to 15.000.

Giving a Journalism Training in Beldangi 2 camp, Summer 2011

And that is not all. Not all refugees live in the camps. Some (and their number really is unknown) live outside the camps in Nepal. Often in dire straits as they have no civil rights. And many live in India in Sikkim, Assam and elsewhere. Still they too are refugees, the ones in India obviously not acknowledged as such because there is the 1948 treaty between Bhutan and India stating that Bhutanese are allowed to travel, live and work in India. But these are the ones that can not return to Bhutan. They are just as well refugees and their figure is unknown. Only estimates exist that run upto 20.000.

So the worst case scenario of the number of remaining Bhutanese refugees in the Himalayan region really should be close to 35.000 and not less than 12.000 in 2014.
It is the way figures like these 11,779 in 2014 are communicated by the UN and the international community that assist in the cover up of reality. So the UNHCR statement that the resettlement is a success is based on the reality of the statistics simply not true. Of course it’s also not a failure, but a success is really sometinhg else.

The other thing that’s against the PR from the international community is the thoughts that resettlement is a good solution to the problem. Well, honestly is many cases of young people it certainly is for them. But many resettlers are older than 35. Which means that it is not certain they will be able to adjust to western society and for the elderly it is pretty clear that they never will. The social issues in the resettled communities are diverse and form a heavy burden. Issues like lack of possibilities to exercise religion, home sickness, loss of culture, conflicts in families because age differences and adjustment problems to western society, broken friendships and continuing long distance family ties that are increasingly difficult to handle are but a few of the issues burdening resettled refugees. Life is often a struggle that is not always lessened by resettlement. Because:

Imagine being in 40 years old.
Imagine that in the past you were driven into exile and ended up without any hope for a decent future in a refugee camp.
Imagine living under bamboo roofs and simple soil for most of your life. Next to the river where the dead are being cremated.
Imagine loosing sight of friends and family who have been resettled from your daily existence.
Imagine that one day you might very well resettle to a far away country with a culture that is completely different from your own.
Imagine you have children whom you want to have a better life.
Imagine that in reality you long to return to the country you were born.
Imagine there is no mandir to go to.
Imagine not to be able to eat the food you are used too… because it’s nowhere to be found.
Imagine living a town or village and being the only one from your people, being the alien in the minds of your neighbours and anyone else.
Imagine having to learn another very complicated language in a few years to be able to have some sort of life, and if you don’t succeed you’ll get a penalty or will not ever get a passport meaning you will never really be free.
Imagine all that…

Would that be seen as a success? Western society does a lot for refugees who have been resettled but still it starts of as a completely alien place to live. Surviving there is not easy at all and while in the end most will find their way through perseverence it is never an easy path to go. And western society is not becoming nicer to immigrants. So, where UNHCR speaks of a success it should also push the governments of the resettlement countries to really take their responsibilities and support the immigrants and their communities to find some sort of new life that is acceptable. These responsibilities are certainly not always met because much support is being broken down as an effect of the global financial crisis leaving imigrants more on their own and with less support than is reasonable. And don’t forget, once resettled there is no way back. Ever.

It is for all this that I will have to continue writing, filming an photographing the reality of the Bhutanese resettlement. Because in my country, in the west, most people simply have no idea.

If you feel that you might be able to support me, the Headwind team and the Empowerment Foundation, please make that decision and do so. It’s easy. Buy a Headwind production share or become donor. Help us finishing the documentary that will dive into the issue of the Bhutanese in exile and resettlement. The first feature length film that covers it all and will be screened globally. We need your support and we need it now! Send an email to alice@empowermentfoundation.nl or goto to the Headwind website and check the crowdfunding page!

Alice © 2012

The Headwind Poject: an overview.

In the past year the Headwind Project has broadened from making a documentary to much, much more. At this stage the project is in fact a more than full time job for the Headwind Production team. The following graph shows what is done and what is coming in the (near) future:

Alice © 2012

Hunger strike called off after demands were met.

The hunger strike of the women in the Beldangi refugee camp has ended early Saturday morning. The government of Nepal has given written statement that they will resume registration of all yet unregistered refugees in the camps. This statement was presented to the women in the presence of local journalists, human rights workers and the organizations present in the camps.

All the women are still doubtful of the intentions of the government and will judge on the real actions following this statement but they decided to end their hunger strike and ordeal.

Obviously they are all in very bad shape so they were moved to the local AMDA hospital in Damak for treatment and recovery. They will need special care to overcome the physical impact of 11 days hunger strike.

Their action, bravery and determination deserves all respect. I am very relieved to hear this has ended.

Detailed information can be found at Bhutan News Service. This photo shows the actual signed agreement:

Alice

A letter from a friend about dying women.

Last night in the wee hours of the morning I received this letter from a dear friend. It explains why for some reason the hunger striking women in the Beldangi 2 camp are left on their own to die. It was send to a close friend of mine, me and one of the Bhutanese support foundations. I can only republish it so the world knows.

Dear Ram Daju and Others,

I am extremely sorry to inform you that condition of hunger strikers is getting pathetic day by day. Today is the 8th day ! They are struggling at the end of their lives, for which every Bhutanese needs to be sympathetic. Still, I am sad to read some emails from the seniors stating that it is baseless to express solidarity to them since most of them are Nepalese !!. I think, our objective should be to save their souls, and this is not the time to question if they are Bhutanese. The refugee community in camp expects a lot from the resettled folks, and such emails will create a different kind of scenario, and this must be seriously considered. The Government of Nepal and the UNHCR will decide who they are.

When we are taking about vulnerable children and their mothers, we need to have different kind of consideration. In my observation, if there are any Nepalis, they are women married to refugees. And, those who missed their registration are mostly the victims of Khosi disaster, which obstructed them to attend their given date of registration when the East-West Highway remained blocked for over four months. So, I feel we are not the authority to judge who they are. Personally, I have my brother, his Nepalese wife and two children, who have been living in camp since 1992. So, when we question of Bhutanese identity of remaining asylum seekers, we need to be careful. The resettlement has not end everything, the community should not be divided. When I am a genuine Bhutanese, so is my brother. And, marrying a Nepali wife at no ground should curtail my brother from getting his refugee status. I am sure, you will also support this explanation.

I have attached the details of the women in fast-unto-death and I am sure this document will explain to a greater extend if they are real Bhutanese or not. These people fulfill enough criteria to qualify them to stay in camps, managed and monitored by the GoN/UNHCR, and this is why they regard they must be given their refugee status, which a must to qualify for resettlement or repatriation. Otherwise, non-Bhutanese are never allowed to make their living inside the camps.

Ram daju, I received an email from the Punya Foundation that it has already initiated a signature campaign to press the authority to bring the hunger strike to an end logically, and basically to save the lives of agitating women. There are questions that the Foundation has taken the step beyond its capacity and reach. However, I feel every Bhutanese and his organization is morally bound to speak on behalf of fellow-citizens. Thus, the initiative should be considered positively. Or, can we bring any other organization in the front to speak on behalf of these people, who have decided to sacrifice their lives unless their demands are met? 

Dear seniors and friends, there are many things that we can do to save the lives of these women. We can jointly write a petition to Nepali Prime Minister Dr Baburam Bhattarai. We can also write to all members of the core-group and resettling countries so that they can press, through their respective embassies, the Nepali Ministry of Home Affairs to address the issue on time. We can lobby with the UNHCR’s Geneva-based HQ to grant ration and medical facilities to all asylum seekers on temporary basis (We should not forget that the UNHCR was distributing ration to everyone prior to the official census conducted between 2006-2008). Thus, there are many options that we can opt at this time, instead of blaming these helpless people. If we have supporting documents that majority of asylum seekers are Nepalese or Indians, I am sure we can ask the GoN/UNHCR to remove these people from the camp. I am sure that you must be aware that there are even new arrivals from Bhutan’s prison. Their wives and families have already been resettled. These people are alone in the camp, now. So, are they Bhutanese or Nepali?

And, the last option could also to start an initiative to fill the hungry stomachs. It is said, the number of pending asylum seekers are 3,700. Of this figure, some 1,600 have obtained their refugee ID cards. Thus, if we can feed remaining 2100 individuals for a month or two, the GoN/UNHCR will find ample time to exercise on their demands. This will be a small support and for short period but will definitely break the ongoing hunger strike.

Namaskar and regards,

Vidhyapati Mishra                             
Beldangi-II
Cell : 985-111-6975
Skype : vidhyapati
At this moment, the world shows no interest! Politicians and human rights advocates in the west do not respond to direct emails with only very few exceptions. Even the communities of refugees living in the western countries are to this day silent and do not take a public effort in building pressure to their governments or to Nepal and the UNHCR to end it all. At this moment the world is standing by and fifteen women are dying. In the following table details about these women is made available including reasons for not giving them refugee status:

I am sick of it all. Sick because of the way people are treated in this world and sick of the way the world just looks and stays silent and simply doesn’t seem to care.

Alice

Health situation of Bhutanese hunger strikers worsens.

UPDATE:
Today, November 21 I received information that 4 woman are currently being treated in the Damak AMDA hospital for low blood sugar. This is an indication of the rapidly deteriorating medical condition of them.

Also information was released that yesterday officials from human rights organizations and Nepal government visited the hunger strikers to persuade an end of the hunger strike. The women refused and told that they are still determined to continue their now over 150 hours long hunger strike, if necessary until death when their demands for granting them refugee status by the Nepalese government are not met.

Also today detailed information became available proving the unclear reasons for not granting a formal refugee status underlining the just cause the hunger strikers are fighting for. This information will be released if needed and is available at the Bhutan News Service and me.

Currently attempts are being made to gain further interest from the global Bhutanese community, human rights organizations like Human Rights Watch, politicians, NGO’s, press and others through internet communication on Facebook and direct email.

When not familiar with the situation of the Bhutanese women who are on a hunger strike till death in the Beldangi 2 camp in Nepal, please read this.

The situation of the hunger strikers is worsening. Currently most of them are in bad physical condition, five of them have been hospitalized in the Beldangi 2 Health Care Center for observation. In the meanwhile there is no progress known concerning their legal status from the side of the Nepal government.

photos: courtesy of http://www.bhutannewsservice.com

When the situation does not change we have to fear that this hunger strike is going to end in a tragedy.

If you want to support the hunger strikers in their effort to get refugee status (and thereby the rights of the other refugees from Bhutan like health care, education, food and the possibility for third country resettlement), please write and email or letter to your member of parliament, the Nepal ambassador or consul or the Nepal government. Addresses are to be found through Google.

If you want to follow the developments in the Beldangi 2 camp hunger strike, visit www.bhutannewsservice.com. The following is a republication of their latest newsitem:

The Human Rights Organization of Bhutan (HUROB) has expressed worry over the deteriorating heath conditions of exiled Bhutanese women, who have been undergoing fast-unto-death since Tuesday. Issuing a press statement on Saturday, HUROB Chairperson S.B.Subba requested the Government of Nepal and UNHCR to consider the case and meet their demands at least on humanitarian ground once for all.

“It may be over stepping of the policy, the kind humanitarian gesture would be highly appreciated and the refugees will remain ever grateful,” said he.

According to the HUROB, such kindness from the concerned authority would relieve the non-registered Bhutanese refugees forever from their daily trepidation and psychological fear of insecurity of the future of their children and means of survival. Subba has warmed that if the problem is left unaddressed, there is fear of 3,749 refugees becoming stateless, and that will become a concern for the international community.

Meanwhile, the Bhutanese Refugee Representative Repatriation Committee (BRRRC) has asked the Government of Nepal to end the ongoing hunger strike by fulfilling their demands on moral grounds. Issuing a press statement on Sunday, BRRRC Chair Dr Bhampa Rai said, demands put forwarded by hunger strikers must be immediately addressed considering the worsening health conditions.

Meanwhile, a group of rights defenders on Saturday requested protesting women to bring their hunger strike to an end. However, protestors said, they have decided to sacrifice their lives unless their demands are met.

For anyone who doubts the seriousness of the issue that these women and many local human rights workers raise, just look at this table from the UNHCR Nepal website. The table lists all Bhutanese refugees as being taken care for. Which is in reality something that is and should be challenged.

table: sourced by the UNHCR Nepal website

Alice

The unseen struggle of 15 exiled women. (updated)

UPDATE: According to my friend and colleague of Bhutan News Service Vidhyapati Mishra who is monitoring the situation in the Beldangi II camp 10 out of 15 hunger strikers have fallen ill. AMDA doctors were present to examine them and a government official (assistant Chief District Officer of the Jhapa District) visited the hunger strikers yesterday urging them to end the strike and stating the government was not given an ultimatum to correct the registration problem. As this is the second time a hunger strike is happening after a full year without progress this last statement is doubtful to say the least. As the living conditions in the refugee camps are not good and the general health situation is problematic it is obvious that this hunger strike has a high risk and urgent action is needed. Further decline of the medical situation of the hunger strikers is imminent.

 photo courtesy of Bhutan News Service / Vidhyapati Mishra / Situation on November 17

Today (November 16) I have been filming the arrival of a Bhutanese exiled family in their new home in the small city of Harderwijk in the Netherlands. For most of them a new future in a new world is within their grasp. For some of them it is just another strange place in the line of strange places in their life. Like the old lady of 84 who, again, has to try to enjoy life in a new and completely alien society.

Today I spoke to one of my Bhutanese friends who I met while filming. Het told me the latest news from the Beldangi II refugee camp in Nepal which is so familiar to me. And I was shocked.

Today there was a demonstration with a hungerstrike in my hometown The Hague. By Tibetan refugees protesting against the atrocities of the Chinese occupying power in their homeland Tibet. And out of solidarity with the suicides attempts by self-burning that a long list of Tibetan monks and nuns do. A tragedy that gains international media attention easily.

So today this Bhutanese friend told me about fifteen Bhutanese women in the Beldangi II camp who started a hungerstrike till death the yesterday because they are not registered by the Nepalese government as refugees. Not having such a status means no support like the other Bhutanese refugees get, no health care, no education for their children, no food, no opportunity to resettle to another country, no life…

photo courtesy of Bhutan News Service / Vidhyapati Mishra / Start of hunger strike on November 15

This group of fifteen brave women in the Beldangi camp do not get international attention. They have no cameras registering teir ordeal and no means of spreading their story globally. They are not seen and not heard. As if they don’t exist from an international perspective. They are stateless, powerless and without rights. Their situation offends me as a human being, as a sister. It’s important that the world gets to know the downside of the resettlement program that the international community is executing through the UNHCR and a number of countries who, like my own, invite Bhutanese refugees to come over and build a new life, a new future. For humanitarian reasons. The fifteen women from Beldangi do not have a refugee status and there are a number of reasons possible why that is so. One of them is that they might very well have arrived as a refugee in the refugee-camp they live in too late. Because once the resettlement program from the UNHCR started in 2007 they blocked the entry of newly arrived refugees in the camps. Resettling exiles is done with the condition that there will be no more influx of refugees in the camps.

The registration of refugees in the camps is a debatable issue. Because of identity and resettlement fraud the criteria for receiving a refugeestatus in the camps has become more complicated and strict. Unclarity of ones past situation and family relations now means that one might not get such status, with the above consequences. The worst one being the fact that one in essence is told not to exist. To be stateless while not being a refugee and because of that having even less rights than a refugee.

From a more fundamental perspective it is this policy that degrades people to a less than human level. With no rights to housing, education, health care, food, work and basically without a right to exist. This in essence is a gross human rights tragedy and a gross violation of the most basic human rights. Currently UNHCR holds a large number of files of refugees whose identity is either not completely clear or for a number of other reasons. As long as these files are held by the UNHCR and not transferred to the IOM (International Organization for Migration) these files will not be processed further and thereby the resettling of these people is halted. And as stated people without refugee status are denied the rights other refugees have making life almost unbearable. For sometimes very unclear reasons the verification of ones refugee status sometimes takes an extremely long time at the UNHCR resulting in major problems for the ones it concerns. This includes effectively halting the resettlement of some who have opted for resettlement for unclear reasons and preventing others to opt for resettlement because they’ve not been granted refugee status rendering resettlement impossible.

I can and will not except that reality for a fact. I challenge the policymakers, the politicians, the international community to end this inhumane policy. As a citizen of this earth I urge the world to open the eyes and set itself behind those women, to tell their stories, to support them and to save them. Because they have every right for an acceptable quality of life, just like anyone else, just like you and me. Because they are just like you and me human beings.

If you feel that this situation should end, please write a letter or an email in support of these women to your member of parliament, government or Nepal ambassador or consul. To seek justice for these women.

Alice © 2011

Filming the Dutch part of Headwind.

Next week a group of Bhutanese refugees will arrive in the Netherlands and I will be there to receive them and film their first contact with Dutch society. Together with some of my Bhutanese friends.

It is the kickoff of the filming of the Dutch part of the Headwind documentary. In the month november that filming will be completed by following some family members of the family that’s portrayed in the documentary. It is going to be complicated and sensitive filming and I am looking very much forward to the work. It will also mean that at the end of november all required footage for Headwind will – finally – be available for editing. And then the post production work will start.

This means that the planning of the making of my first feature length documentary has shifted for about a month, due to availability of the people involved and me moving house in October. But a month delay is nothing special and I still aim for releasing Headwind in February 2012. Due to lacking funds I will have to do most of the editing myself. This limits my possibilities for making a very advanced product but with the footage I have, the people portrayed and the story to be told I am sure that the result will be a compelling documentary. A human document about refugees leaving their decennia long life in camps in Nepal behind for a better future in the west. It will discuss resettlement as a so called solution to their problem and the consequences for their culture. The documentary will give insights in what resettlement means for the ones who have to experience that. It will show the complexity of the issue and it will most certainly raise questions about the whole process.

So, after a few months of recuperating from the very intense experiences in Nepal and moving house in the process, I can finally continue working on Headwind. And I will do so with everything I have in me because I believe in this film so much.

Alice © 2011

De T zit weer in de maand.

Inmiddels al weer drie maanden. Om de een of andere vage reden is het de laatste jaren schijnbaar zo dat na de ‘zomer’ politici, medici, belangenbehartigers, lijdende voorwerpen en zo meer in het wereldje van van genderandersen (transgenders en zo) wakker worden. Er verschijnen uitspraken, televisieprogramma’s, rapporten en toezeggingen. Was het vorige maand de maand van Human Rights Watch‘ rapport en de politici die aangeven nu echt wat te gaan doen tegen die sterilisatie eis, deze maand begint met een nieuw internationaal behandelprotocol. Holistischer dan het voorgaande. En ook aan de uitgangspunten van dat protocol wordt driftig gesleuteld. De DSM, de diagnosebijbel van de psychologen begint nu ook de contouren te laten zien maar vrolijk wordt ik niet van dat al.

De DSM (en het nieuwe WPATH protocol) zijn niet bepaald in lijn met mijn gedachten over gender. Om te beginnen wordt de transgender gezien als iemand met een stoornis. Met kwalijke gevolgen want stoornissen moeten behandeld worden. Maar als we naar de natuur versus de samenleving kijken dan zien we in die natuur een continuum als het om gender gaat terwijl de maatschappij dichotoom is ingericht. Nu ga ik er vanuit dat de natuur niet onnatuurlijk is en de maatschappij een creatie van het menselijk denken en handelen. Die redenering doortrekkend is het dus nog maar helemaal de vraag of iemand met een andere genderidentiteit dan de maatschappelijke norm een stoornis heeft. Een afwijking, dat wel natuurlijk. Ten opzichte van de maatschappelijke norm. Maar weer niet ten opzichte van de biologische norm want die kent immers een breed spectrum aan genderidentiteiten. Zoveel heeft de wetenschap ons inmiddels wel geleerd op dit gebied.

En toch wordt er gesproken over stoornis. En dat dan ook nog eens bijzonder consequent zodat er nauwelijks een andere interpretatie van de biologie mogelijk blijkt. Wijk je af van de maatschappelijke dichotome gendernorm dan heb je dus een stoornis, is de al te simpele redenering. En daar is dan de volledige behandeling van transgenderisme en zelfs transseksualiteit als uiterste variant van op gebaseerd. Volgens deze redenering is een bakfiets een gestoorde fiets want die voldoet aan de norm van fiets met twee wielen en is een Fries een gestoorde Nederlander want die vormt een minderheid op de bevolking. Als je genderidentiteit niet conformeert met de geldende dichotome – en onnatuurlijke – norm, dan ben je dus gestoord. Wat een onzin!

En wat een leed veroorzaakt dat. Want wat nu als de maatschappij gender nu eens zou bekijken vanuit de mogelijkheid van geheel natuurlijke variatie? Dan zou er geen sprake zijn van een stoornis maar van een volkomen natuurlijke minderheidsvariant. Maatschappelijke aanvaarding zou veel eenvoudiger zijn en behandeling alleen relevant voor die mensen die uit vrije wil voor een andere indeling in het gendercontinuum dan welke zij van geboorte hebben ingenomen. De behandeling zou dan gericht zijn op het verwezenlijken van die wens met als uiterste een ingreep op de fysieke uitvoering van het geslacht voor die groepen die daar behoefte aan hebben. Volledige behandeling en deelbehandeling zouden vanzelfsprekender onderdeel zijn van de behandelmogelijkheden in de zorg en maatschappelijke aanvaarding zou impliciet worden. Gender zou als identificatie criterium bepaald niet meer vanzelfsprekend zijn en dus zouden rare wetten en vermeldingen in allerlei administraties van te beperkte op dichotomie gestoelde aanduidingen onzinnig worden. We zouden allemaal mensen zijn in een oneindige variëteit.

Maar in plaats daarvan volhardt de medische ‘wetenschap’ – die nogal weinig met weten te maken heeft in dit verband – in oude denkbeelden en een op maatschappelijke normen gebaseerde indelingen. Beperkt relevant en in de grond incompleet en onvoldoende. Transgenders zullen er nog decennia last van blijven houden. Deze maanden zijn wat mij betreft geen goede voor de transgenders.

Alice © 2011

Headwind 2: The End Game.

While working on the post production (and still filming in the Netherlands) I am already thinking of the follow up film. That follow up will take two years, maybe three, to finish and will have a very different approach from the first Headwind documentary.

Headwind 1, the story of Bhutanese family living in diaspora, is a narrative of four people in one family who are all refugees from Bhutan and live in different places in the world as a result of the UNHCR third country resettlement project. It’s a story about loosening family ties and the troubles that resettlers and refugees face in their lives against the background of the political and historical truth about Bhutan.

Headwind 2 however will be subtitled ‘The End Game’. It will tell the story of those Bhutanese refugees that did not resettle. About what happens to them and about history treats them. It will show how the situation will change over the years and how the international community caters, or doesn’t, for these people. In the next three years the UNHCR will together with the US government and the Nepalese government enter into an ‘end game’ to resolve the situation of the Bhutanese refugees. But it is already clear that this situation will not be resolved completely. Where the UNHCR estimates some 10.000 refugees to stay behind in Nepal, other sources expect that the real figure will be over 20.000 Bhutanese refugees who will not be able to return to Bhutan and will not resettle in the west. The difference between the UNHCR figures and these expert estimates are based on the fact that the UNHCR doesn’t count some groups within the refugee community. The figures currently simply don’t add up.

As a film maker it is a challenge to follow events over the years and track the developments concerning these people. Especially when in parallel the integration of the resettling refugees in western society can be followed as a reference.

So, where Headwind 1 is still on the editing table, Headwind 2 is being sketched. As one can imagine, this work is becoming my life’s work as a writer and film maker and if anyone is interested in supporting me in this effort, please let me know. I do need all the help I can get to get this done.

Alice Verheij © 2011

Erica Terpstra en de naïviteit van een liberale politica.

Vandaag kwam dit langs bij Uitzending Gemist. Gegeven wat ik gezien en meegemaakt heb in de vluchtelingenkampen in Nepal waar zoveel bannelingen uit Bhutan leven kan ik er niet met droge ogen naar kijken. Ik heb het programma uitgezet. Erica Terpstra bezocht Bhutan en laat een verschrikkelijk eenzijdig beeld zien. Te walgelijk voor woorden.

Het zou Terpstra sieren om nu aandacht te gaan geven aan de Bhutaanse vluchtelingen die niet meer in dat nepparadijs mogen wonen. Maar ja, is de liberale dame krachtig genoeg om dat ook te durven of valt ze voor de mooie plaatjes en toeristische praatjes?

Ik zou graag eens met haar spreken over de werkelijkheid van Bhutan. Niet om de schoonheid van het land weg te halen maar om te zien of zij wanneer de mythe die ze zelf in stand helpt te houden doorbroken wordt. En om te zien of zij compassie kan opbrengen voor de slachtoffers van het regime in het kleine land in de Himalaya’s. Erica, ik nodig je uit om hier over te praten met mij (en vertegenwoordigers van de Bhutaanse gemeenschap in Nederland die VOLLEDIG bestaat uit vluchtelingen).

Alice © 2011

update: Dit is de reactie die door – blijkbaar inderdaad liever naïeve dan realistische politica – Erica Terpstra(’s secretaresse) werd gestuurd inclusief mijn uitnodiging tot een gesprek.

Commentaar op wijziging bepalingen boek 1 BW ivm transgenders.

Burgers mogen commentaar geven op wetsvoorstellen. Daar is een procedure voor en tegenwoordig kan dat online. Op dit moment is een wetsvoorstel ter consultatie aangeboden aan diverse organisaties door de Minister van Justitie en Veiligheid. Het voorstel gaat over de juridische geslachtsaanpassing. (Voor de goede orde: dus niet over de medische geslachtsaanpassing.) Natuurlijk heb ik een reactie geschreven op het voorstel want ik strijd immers al jaren tegen de huidige wetgeving op dit punt die de mensenrechten schendt in niet (meer) voldoet aan de internationale eisen en verdragen die Nederland zegt te ondersteunen. In dit commentaar behandel ik de hoofdzaken en niet alle detailzaken die aan de orde zijn met betrekking tot dit wetsvoorstel. Uitgangspunt van mijn commentaar is dat iedere burger volledig zelfbeschikkingsrecht heeft en houdt en in dit geval krijgt als het om gender gaat. De overheid heeft niet alleen niks te zoeken in ons ondergoed (citaat van Vreer) maar heeft zich ook niet te mengen in onze verantwoordelijkheid als het om medische zaken gaat én heeft niet te bepalen hoe wij ons identificeren.

Voor de geïnteresseerden staat hier de tekst van het wetsvoorstel:

5710222 TransseksualiteitWETSVOORSTEL_consultatie

Dit is mijn reactie er op:

Het voorliggende wetsvoorstel is onvoldoende en lost een aantal problemen niet op. Daarnaast introduceert het een bijzonder ongewenste situatie. Op rij af.

1. Het blijft noodzakelijk om via de rechtbank de geslachtswijziging door te laten voeren. Dat is nodeloos en belastend. Ten eerste zijn er gerechtelijke kosten noodzakelijk die niet door iedereen gedragen kunnen worden. Een rechtsgang is daarnaast belastend voor het Juridische stelsel daar de uitspraak, mits gestaafd met de juiste documenten, altijd positief zal zijn. Immers, de rechter zal niet tegen de verklaringen van de deskundigen in (mogen) gaan. Daarmee wordt de hele procedure een nodeloze papieren exercitie. Veel beter is dit via de burgerlijke stand te laten afwikkelen. Daarbij kan eventueel een ‘bedenktijd’ van 3 tot 6 maanden in acht worden genomen. Voordelen: veel eenvoudiger en vooral veel goedkoper, geen belasting van het juridische systeem en uitvoering van de geslachtswijziging bij de organisatie die verantwoordelijk is voor de praktische invulling daarvan , te weten de gemeente.

Meerwaarde van een rechtsgang is niet aangetoond noch onderbouwd in het wetsvoorstel maar lijkt eerder een ongefundeerd vasthouden aan de verouderde praktijk.

2. De informatie van het oorspronkelijke biologische geslacht om medische redenen is de verantwoordelijk van de persoon zelf. In andere gevallen is oude medische informatie ook niet voorhanden (denk aan migranten, adoptiekinderen en zo meer). In al die gevallen kan er sprake zijn van medisch belastende informatie voor de persoon zelf die niet beschikbaar is. Het is in die gevallen zaak voor de persson zelf om die informatie beschikbaar te hebben. In het geval van transseksuelen kan dat vereenvoudigd worden door een codicil dat iemand bij zich draagt (net zoals veel diabetici dat doen) en dat eventueel in een database is geregistreerd wanneer de informatie centraal beschikbaar moet zijn. Overigens zijn er weinig medische behandelingen die hiermee te maken zullen hebben en is juiste informatievoorziening nu ook al voor patiënten in eerste aanleg een verantwoordelijkheid van de patiënt zelf. Vasthouden aan registratie van het geboortegeslacht is feitelijk een medische onder curatele stelling van de transseksueel en om die reden een inperking van de vrijheid en invasie van de persoonlijke levenssfeer.

3. Ja die mogelijkheid voor mensen die niet man of vrouw zijn moet er zeker komen. Op grond van de huidige stand van zaken van de gendertheorie is het vasthouden aan een genderdichotome samenleving uit de tijd en wetenschappelijk feitelijk een versimpeling van de werkelijkheid. Hiervoor zijn vele wetenschappelijke bronnen beschikbaar die dit staven. Een gendercontinuum zoals dat in werkelijkheid bestaat vergt dat de samenleving daar ruimte voor maakt. Dat kan eenvoudig door het toevoegen van de mogelijkheid om een X in te laten vullen op het paspoort zoals in Australië en de VS al mogelijk is en door het VK wordt voorgesteld. De invoering van een third gender zoals in Nepal verdiend nadrukkelijk overweging om een ieder die zich – op wat voor wijze dan ook – niet wil identificeren als man of vrouw, de mogelijkheid te geven volwaardige identiteits- en reisdocumenten te verkrijgen.

Conform de huidige gendertheorie is juist de huidige praktijk waarin alleen ‘man’ en ‘vrouw’ bestaan een kunstmatige praktijk die de werkelijkheid ontkend.

Verder is de voorgestelde bepaling waarin transseksuele ouders ‘vader’ of ‘moeder’ worden genoemd afhankelijk van hun geboortegeslacht en niet van hun werkelijke geslacht een contradictie in het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel wordt daarmee voor deze mensen een halve erkenning. Voor mij persoonlijk zou het zelfs inhouden dat ik ook bij een wet conform het huidige voorstel zal moeten weigeren mijn geslacht te laten veranderen ondanks dat ik al jaren geleden geopereerd ben en voldoe aan alle eisen die de wetgever stelt. Wanneer er een wet komt die mijn desondanks dat ik vrouw ben ‘vader’ blijft noemen in plaats van ‘ouder’ van mijn kinderen dan ontkend die wet mijn werkelijke persoonlijkheid en identiteit. Een dergelijk wet mag er niet komen en ik zal me tegen die wet actief blijven verzetten. Deze bepaling maakt dat ik me gediscrimineerd voel (en dat ook daadwerkelijk ben) ten opzichte van andere ouders. Ik vraag mij ook af of een toets op gelijke behandeling deze bepaling wel toe zou staan.

In het kort:

1. Wijziging GBA via de burgelijke stand tegen normale legeskosten. Eventuaal met bedenktijd.

2. Mogelijkheid van een ‘X’ bij geslachtsaanduiding en invoering van een third gender voor een ieder die niet als man of vrouw geïdentificeerd kan worden.

3. Geslachtsverandering betekend dat de aanduiding voor de relatie met de kinderen aangepast wordt naar een geslachtsconforme aanduiding of ‘ouder’.

4. Invoering van de mogelijkheid om een geslachts-codicil toe te passen voor informatie die van medisch belang kan zijn. Geen verplichting maar mogelijkheid tot aangezien dit de verantwoordelijkheid van de persoon zelf betreft.

Alice Verheij © 2011

Je zus F Krijst!

Ook een ‘Je zus F krijst!’ t-shirt?
Bestel ze via email in tiet of tietloze uitvoering
Alleen in XL verkrijgbaar.
€18 incl. verzendkosten.
Bestellingen naar contact@woordenstorm.nl 

Damn. Lees net het wetsvoorstel van Teef Teeven met betrekking tot vereenvoudiging van geslachtsverandering (de juridische genitaliën identificatie). Wat een kutvoorstel. Ik bedoel wat een matige tekst. Dit moet maar eens een paar dagen bij me borrelen, bubbelen en stomen voordat ik er een uitgebreid artikel aan wijd. Wat wel gaat gebeuren natuurlijk.

Freddie T.

Hopelijk lukt het om de komende dagen er, ondanks verhuizing / huisuitzetting en zo, een stevig artikel aan te wijden want dat is zeker nodig. Zoveel maanden werk van ambtenaren en dan dit soort broddelwerk maakt niet alleen verdrietig. Het is dat ik van de pen ben en niet van de bakstenen want anders zouden er de nodige ruiten sneuvelen bij Teef en consorten.

Nou ja, het gal is er voor even uit. Nu nog een keertje nakotsen en dan in- en uitademen (langzaam, minimaal drie keer). Straks maar weer Zen worden dan? Dan kan ik zondag er een goed verhaal uit persen. Ik bedenk me trouwens ineens dat het woord ‘gender’ deel uitmaakt van ‘gedonder’. Zou dat de verklaring zijn van de stupiditeit die ik zie?

Alice © 2011 (Jawel, zelfs hier gooi ik kopijrecht op!)

Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Kabinet trekt extra geld uit voor uitgenodigde vluchtelingen.

Persbericht van Vluchtelingenwerk Nederland.

Iets om blij van te worden wat mij betreft. Een goed besluit en hard nodig voor deze kwetsbare groep vluchtelingen. Ik deel de vreugde van Vluchtelingenwerk Nederland en hoop dat ook de Bhutaanse vluchtelingen uit de kampen in Nepal hier wat aan hebben.

Alice

donderdag, 08 september 2011

VluchtelingenWerk blij met toezegging minister

VluchtelingenWerk Nederland is blij met de toezegging die minister Leers heeft gedaan voor extra geld voor uitgenodigde vluchtelingen. De minister zei in de Tweede Kamer dat gemeenten toch eenmalig meer geld krijgen dan de eerder toegezegde 250.000 euro. Hiermee wordt tegemoet gekomen aan de grote zorg van de gemeenten en VluchtelingenWerk dat uitgenodigde vluchtelingen onvoldoende ondersteuning zouden krijgen.

Direct in de gemeenten
Tot deze zomer brachten uitgenodigde vluchtelingen eerst een halfjaar in asielzoekerscentrum Amersfoort door, waarna zij in een gemeente werden geplaatst. Het beleid is nu veranderd en de uitgenodigde vluchtelingen worden direct in de gemeenten geplaatst. Zo kunnen zij volgens het ministerie sneller integreren.

Uitgangspositie
“Onze ervaring leert dat uitgenodigde vluchtelingen een andere uitgangspositie hebben dan vluchtelingen die via de asielprocedure zijn gekomen”, zegt directeur Dorine Manson van VluchtelingenWerk. “Van alle vluchtelingen die onder het mandaat van de UNHCR vallen, komt slechts een klein deel op basis van de criteria van de UNHCR voor hervestiging in aanmerking. Bovendien selecteert Nederland – en dat is te prijzen – ook speciale kwetsbare groepen, zoals vluchtelingen die een zeer ernstige medische indicatie hebben en alleenstaande vrouwen. Het gaat om vluchtelingen die het meest bescherming nodig hebben, maar niet op eigen kracht een land kunnen bereiken waar deze bescherming wordt geboden. In de praktijk blijkt dat zij vaak intensieve begeleiding nodig hebben.”