Come fly with me…

I am lost. Totally. I think I must have time traveled back to the sixties. Thing is I am hooked on Pan Am, the sixties airline series from ABC about Pan American World Airways. Or, to be more specific, about four stewardesses having fun being stewardesses sometime in the imaginary sixties. And to be even more specific about the Maggie Ryan character. Or to be even more specific about Christina Ricci. For the ones who are not familiair with the series, you’re allowed to guess which one of the girls is a genuine turn on in my eyes.

Promo photo for Pan Am, courtesy: ABC Networks

To be honest, I have been in love with the sixties for a long, long time. The industrial design, the cars, the architecture and furniture and of course most of the fashion. I just totally love the look. And, one of the greatest fashion designs are of course the stewardess uniforms of the airlines in that era. With Pan Am gloriously in bright blue with white accessories. At that time a lot more attractive than the KLM uniforms which were in equivalent blue but not as sexy as Pan Am had them designed.

I suppose I was just born some 25 years too late. Not that I would have lucky – and gorgeous – enough for a stewardess career but hey, a girl may heve her dreams. Even when supposed to be too mature for this sort of follies. Because I would lie if I wouldn’t just want to have one of these uniforms just for the fun of it. Anyway, I love the series. The storylines are crappy and superficial but frankly, I don’t care as long as the visual part is as it is.

As it is tv and as we are some fifty (OMG!) years later than the sixties we all know that the whole thing has little or nothing to do with reality. Apart from the stewardesses. Come on, we all know that Schiphol Airport even today is a kind of lesbian candy shop (if the guys who read this might think they’re the only ones who dig these girls than wake up fellowa, you’ve got competition there).

Anyway, I would love it when fashion designers watch these series closely and adjust their designs to be more sixties like and return to more feminine attire for daily use. Because what’s in the shops cannot get me enthusiastic at all after watching old sixties films and television series. It’s the timeless quality of sixties fashion that was by the way not exclusively designed for women with the bodies of fifteen year old anorexia patients but for genuine women. With curves and all and with sizes that are more human (the television series unfortunately limits itself to small size starlets). I prefer the richness of the Marilyn Monroe type of woman who by todays standards would be regarded as too short, too fat and physically not equipped for high fashion. Which implicates the lack of taste of most modern day designers and fashionistas. Still, maybe some designers will try to make use of what these retro television series and their huge success promises: hard cash for the sixties experience.

So, if anyone has the power to beam me back to the sixties or get me into a fitting (which might be a challenge!) uniform like the ones above, please call or email! In the meanwhile I will just do with my own sixties stuff that I have in my closet.

Alice Anna © 2012

Advertenties

Style

For my work I have to dive into styling – through the years. To get an idea how to make some things for some shops. During my internet scans I came onto this nice little clip. Beautifully made, stylish and showing 100 years of contemporary East London fashion style.

Apart from the fact that I love almost every fashion style in the clip I am completely puzzled as to how it’s been made. So, you want to dive into 100 years of fashion with me? Check this and enjoy.

Alice

Malcolm McLaren

The Godfather of Punk is dood. Malcolm McLaren. 64 werd hij, het zwijgen opgelegd door kanker. Halverwege de zeventiger jaren was hij mede verantwoordelijk voor het ontstaan van Punkmuziek. Als manager van de Sex Pistols is hij groot geworden. De manier waarop dat gebeurde was tekenend voor het multi talent dat McLaren bleek te zijn. Hij zorgde ervoor dat Johnny Rotten de voorman van de band werd. Om later heibel krijgen met hem over de rechten van de muziek van The Sex Pistols nadat de band al snel uiteen was gevallen. De stunt om tijdens het jubileum van Queen Elisabeth The Sex Pistols op een boot op de Theems hun versie van God save the queen te laten spelen kostte hem een dagje brommen maar zette wel de toon voor de punk cultuur.

One of the regulars at Sex was a kid named John Lydon, who was distinguished on three counts: 1) his face had the pallor of death; 2) he went around spitting on poseurs he passed on the street; and 3) he was the first to understand the democratic implications of punk — rather than pay ten pounds for an ugly T-shirt with holes in it, he took a Pink Floyd T-shirt, scratched holes in the eyes and wrote I HATE over the logo. McLaren stood him in front of the jukebox, had him mouth Alice Cooper’s ‘I’m Eighteen’ and declared him their new lead singer. Jones noticed the mung on Lydon’s never-brushed teeth, and christened him Johnny Rotten.

Door hem was muziek nooit meer hetzelfde. Zelf maakte McLaren ook de nodige muziek, al heel vroeg speelde hij met afro-Amerikaanse en zuid Afrikaanse muziek en ritmes. Vóór Paul Simon dat in een brave vorm deed. McLaren vernieuwde de muziek constant. Double Dutch, later platgesampled door zo ongeveer iedereen zette een stevige streep onder de kracht van de muziek en de dans uit de slumps van de grote steden.


Double Dutch

Maar het hield niet op. Met Buffalo Gals, een rare mix van nota bene line-dance en vroege rap zorgde hij ervoor dat rapping en hiphop zichtbaarder werden in de muziekscene. Het is nog steeds een voorbeeld van zijn talent om in een heel vroeg stadium te zien wat er in de muziek naar boven komt drijven en bepalend wordt voor een groot deel van de jongerencultuur. Het is een teken van armoede in de hiphopscene dat dit nummer uit 1983 nog ontzettend actueel klinkt. Alsof het gisteren gemaakt is door een hiphopper, een scratcher en een handige sampler.


Buffalo Gals

Later werd hij, samen met zijn modemuze Vivienne Westwood, ouder en braver. Waar Malcolm de punk op gang hield als manager en impressario deed Vivienne dat met de mode. In dat latere werk van Malcolm is goed te zien waar die verbintenis in uitwerkte. Het ondeugende Something is Jumping in your shirt en vooral Deep in Vogue zijn stylish. Waarbij Deep in Vogue zo mogelijk spannender is dan Madonna’s Vogue. Het nummer verscheen een jaar voor dat van Madonna en gaat over de dansstijl Vogue die in de tachtiger jaren in New York in de gay scene was ontstaan uit het sinds de dertiger jaren sluimerende performance dansen waarbij poses van modellen het uitgangspunt vormen. Natuurlijk heeft Madonna dit later geweldig opgepakt in misschien haar mooiste clip ooit maar dus wel vlak na McLaren’s geweldige videoclip.


Something is jumping in your shirt


The Bootzilla Orchestra – Deep in Vogue

De laatste jaren was Malcolm nog steeds volop bezig met muziek en cross-overs naar mode. Braver dan in de zeventiger jaren, volwassener natuurlijk maar nog steeds grenzen opzoekend. Soms in onverwachte samenwerkingen zoals met het immer prachtige Franse stijlicoon Catherine Deneuve in hun nummer Paris, Paris. Vooral die clip vind ik zelf het interessantste van al zijn werk. De gebrekkige zang, nou ja zang, van Malcolm naast de onaantastbaar mooie Deneuve, afgewisseld met typisch Franse erotiek. Stylish, ingetogen. Decennia weg van de punk en toch passend bij hoe Malcolm McLaren werkte.


Paris, Paris met Catherine Deneuve

Het is jammer dat we de volgende vernieuwing van de muziek door Malcolm niet meer zullen zien. Een man die eigenlijk nooit zelf de popster was maar eerder de manager, de stijldenker en de man achter de artiesten. Wel af en toe zelf die muziek makend, schrijvend en creërend. Ik had nog veel willen zien ontstaan uit die bijzondere geest. Achteraf bedenk ik me dat ongezien hij regelmatig in mijn leven langs kwam en ik me nooit realiseerde dat zo iemand als hij ruim vijftien jaar ouder was dan ik. We zijn toch een beetje tegelijk opgegroeid uiteindelijk.

Alice © 2010

Oude stijl make up

Ik hou van de jaren dertig, veertig en vijftig. Als het om de mode en styling gaat. De rest is beduidend minder denk ik maar die mode en de stijl die vrouwen (en mannen) uitstraalden vind ik geweldig. Zowel de kleding als de make-up is prachtig. De vrouwen zijn erg vrouwelijk en de mannen mannelijk. Lekker duidelijk allemaal. Het is natuurlijk helemaal in tegenspraak met die andere voorliefde van me voor de androgyne mens. Of toch niet helemaal? Ik ben een fan van Marlene Dietrich vooral in die films waarin ze androgyn en soms rechtstreeks lesbisch in uiterlijk en gedrag is. Het was de eerste vrouw die een andere vrouw zoende in een speelfilm er er zonder gedoe mee weg kwam. Haar kledingstijl was uitdagend en ze maakte volop gebruik van mannelijke kledingstukken. Het was niet alleen haar kleding maar ook haar houding. Het Berlijn in de dertiger jaren schijnt er ook alle ruimte voor gegeven te hebben. De meest iconografische foto is wat mij betreft onderstaande waarbij met een mannelijke ‘wacht maar ik kom je zo versieren’ houding Marlene nonchalant cool staat te zijn en kijkt naar ongetwijfeld een vrouw.

Marlene Dietrich in ‘Morocco’ uit 1930

De make up van de diva is passend bij die tijd. Dunne wenkbrauwen, lichte kleuren, geen donkerrode lippen maar rustige tinten. Een stijl die eind jaren veertig nadrukkelijk verlaten werd en vervangen door uitbundige felle make up. Die rustige stijl onderstreept de vrouwelijkheid op een subtiele manier. Een leuke les voor diegenen die willen experimenteren is in deze video te zien.

In de vijftiger jaren werd alles uitbundig, de kleding, de muziek en dus ook de make up. Tegenwoordig is vooral Dita von Teese (ja ja lekker ondeugende dame maar ik vind haar zo leuk) iemand die tot in perfectie weet hoe je dat uiterlijk uit die tijd kan creëren.

Zo af en toe kan ik mezelf blij maken door lekker los te gaan en een poging te wagen om zowel kleding als looks naar die prachtige dertiger tot vijftiger jaren stijlen te brengen. Gewoon omdat het leuk is.

Alice © 2010

Alice in Wonderland

Het was er bijna niet van gekomen door een dispuut tussen Pathé en andere filmdistributeurs en Disney. En het is geheel anders gegaan dat mijn bedoeling was. Maar wat was het geweldig.

Al ruim een jaar keek ik uit naar Tim Burton’s Alice in Wonderland. De bedoeling was om er met een groep vriendinnen naar toe te gaan want Alice speelt in mijn leven natuurlijk een erg grote rol. Ik heb verschillende Alice in Wonderland boeken (zowel in het Engels als in het Nederlands), een prachtige pop-up uitgave en een tijd lang heette mijn persoonlijke website voor de samenvoeging met deze schrijfplek ‘Through the looking glass’. Het verhaal kan ik dromen. Beide verhalen. Door een stomme ruzie met toch voor mij nog steeds mijn beste vriendin had ik geen zin om een Alice avondje te organiseren. Een geluk voor mijn dochter want daardoor konden we samen naar Alice in Wonderland in de 3D uitvoering toe. Bij Pathé die het uiteindelijk met Disney heeft bijgelegd waardoor we gewoon in de mooie bios aan het Buitenhof terecht konden.

Het was van de eerste tot de laatste minuut een geweldige belevenis. Misschien omdat we allebei zoveel van het verhaal houden. Misschien omdat we gewoon lekker samen naar de film waren maar zeker ook omdat we allebei wel voelden dat deze film iets speciaals betekend voor mij. Tim Burton heeft niet teleurgesteld. De 3D effecten zijn magnifiek en voegen echt heel veel toe aan de beleving. Het verhaal is verrassend genoeg nog redelijk in lijn met de verhalen van Lewis Carroll en zowel het spel van de verschillende acteurs als het feest van de kleurrijke animaties is werkelijk sprookjesachtig. Het is wat mij betreft de mooiste animatiefilm die ik ooit gezien heb, zoveel detail, zo’n feest van kleur en zo perfect het samenspel tussen acteurs en animatie. Te bedenken dat de acteurs het grootste deel van de film voor een ‘green screen’ geacteerd hebben maakt het alleen nog maar geweldiger. Avatar als film komt niet in de buurt van de kwaliteit van Alice wat mij betreft.

Het verhaal is mooi opgezet en er is veel humor in de verschillende scènes. Gelukkig is er ook wel de nodige diepgang in het verhaal over de terugkeer van de bijna adolescente Alice naar Wonderland. Het herstellen van de orde in Wonderland en het in haar eigen wereld kiezen voor een eigen leven los van knellende familiebanden en tradities. Het maakt de film de moeite waard voor het verhaal alleen al. Maar dan ook de aankleding nog, de kostuums. Tsjonge. Van mij mag er wel het nodige van de kleding uit de film doorsijpelen in het modebeeld.

Tim Burton heeft het oude verhaal dat Carroll schreef herschapen in een compleet nieuw maar getrouwe vloedgolf van zintuiglijke prikkelingen. We hebben genoten van de film en nu, dagen later, doe ik dat eigenlijk nog steeds. Veel beelden zijn in mijn hoofd blijven hangen en komen geregeld nog even terug. De ene keer zie ik weer de prachtige contrasten tussen goed en kwaad weergegeven in kleur en licht. De andere keer zie ik weer de vele geweldige kostuums. Dan is de Mat Hatter er weer die mijn hart gestolen heeft. Of de geweldige Cheshire Cat en Tweedledum en Tweedledee. Het is een film die ik vaker zal zien zodra de dvd op de markt komt. Hopelijk beseft Disney dat juist de gelegenheid om de film in de bioscoop op het grote scherm in 3D te kunnen zien gedurende een redelijke tijd zal leiden tot een hogere in plaats van een lagere dvd verkoop. Alice is het wachten meer dan waard in ieder geval.

En Mia Wasikowska? Wat een pracht Alice heeft die jonge vrouw neergezet naast de geweldige Johnny Depp als Mat Hatter. Een beetje typecasting is wel aan de orde als ik haar Vogue shoot nog eens bekijk.

Alice © 2010

R.I.P. Alexander McQueen

Ik las net het ook mij schokkende bericht van de dood van Alexander McQueen. Het lijkt zelfmoord te zijn. De weg die een belangrijke muze van hem enige tijd geleden ook koos nadat bij haar kanker was geconstateerd. Alexander McQueen was voor veel mensen een nieuwe ‘echte’ couturier. Na Valentino en de grote voorgangers was hij een ontwerper die tegelijkertijd de modewereld wist te schokken met bijzondere en soms bizarre creaties als een self-made top couturier die verantwoordelijk was voor een revival van het vrouwelijke silhouet in de mode. In de creaties van McQueen mochten vrouwen weer vrouwelijk zijn hoewel zijn schoenen het bewegen hun doorgaans bijzonder moeilijk maakte.

Vogue – Alexander McQueen for 50 years Vogue

De afstand tussen Dior en McQueen was niet groot. De New Look van Dior werd door McQueen vakkundig en eigentijds gespiegeld in creaties die soms aan de jaren veertig of vijftig deden denken. Maar dan wel met een briljante twist. De creaties van McQueen zijn voor mij niet te betalen jammer genoeg want ik zou er graag enkele bezitten. Als gay zoon van een Londense taxichauffeur verbijsterde hij met wat kon ontwerpen. Vrouwen mochten weer heupen hebben in zijn creaties, vormen. Iets wat enkele decennia lang in de haute couture een soort no go leek te zijn geworden. De stoffen, prints en kleuren waren meestal uitbundig op de catwalk als McQueen weer presenteerde. En toch maakte hij daarnaast ook ingetogener kleding en niet alleen voor vrouwen. Ook mensen als Gorbatsjov en Prins Charles waren klant en lieten zich stylen door McQueen. Zo veelzijdig was hij. Soms hadden de wat ingetogener ontwerpen van McQueen een duidelijke verwijzing naar Coco Chanel zoals onderstaand jurkje laat zien.

Het is een schok voor de modewereld dat Alexander het leven niet heeft kunnen overleven. Wat de preciese reden is en hoe het gegaan is, is niet duidelijk en eigenlijk doet dat er ook niet zozeer toe. De tijd kan niet teruggedraaid en dat betekent dat een geweldig talent met de klasse van de grote couturiers er niet meer is. En dat is heel erg jammer voor de mode, voor vrouwen en mannen die de stijl van Alexander een warm hart toedragen maar het is vooral vreselijk voor die paar mensen die dicht bij hem stonden. Als in vrede leven dan niet mogelijk was dan hoop ik dat in vrede rusten hem in ieder geval wel gegeven zal zijn. Alexander McQueen werd maar veertig jaar oud.

Rust zacht maestro.

Alice Verheij © 2010

Burkababe

Een tijdje terug schreef ik als eens over de verheffing van de burka tot fashion item. Laat nu Agent Provocateur dat in de praktijk brengen volgens deze commercial, goed met een chador in plaats van een burka, dat wel natuurlijk. En ineens kijk ik heel anders tegen vrouwen in een burka of chador aan. Geen idee hoe dat nu komt.

Alice

Living in the past

sugarkane

Ik heb een zwak voor de vijftiger en zestiger jaren. De muziek, de mode, de auto’s en de films, ik vindt het allemaal geweldig. Van Rita Hayworth en Marilyn Monroe tot en met Audrey Hepburn, het is wat mij betreft zoveel mooier en leuker dan de post-Madonna platte sex die popmuziek en media laten horen en zien. De dame hierboven is ‘Sugarkane’ en de foto een recente promotiefoto, niet een plaatje uit de vijftiger jaren en dat boeit me.

Nu ik zelf een oldtimer heb waarmee ik me verplaats (zie la reine grise) ben ik begonnen om langzaam mezelf te verplaatsen in die tijd. Er wordt – geholpen door een naaicursus bij een goede vriendin – een polkadotjurk in elkaar gezet met alles er op en er aan die zo uit de vijftiger jaren lijkt overgezapt. Ik verzamel spulletjes uit de periode ’55 t/m ’69 zodat ik mijn fraaie ‘404’ helemaal in het goede tijdperk kan plaatsen. Allemaal geweldig leuk om te doen en als het een beetje meezit wordt het nog wel wat meer dan een uit de hand lopende hobby. You never know don’t you? Ik kan mezelf wel in die tijd (ver)plaatsen dus.

Maar er is meer. Ik ben een fan van Dita von Teese, de onbetwiste opvolgster van Betty Page. Minstens zo ondeugend en zeker zo mooi. Dita heeft een attitude en is een burlesque superstar geworden. De stijl die ze laat zien is spannend en ontzettend goed uitgewerkt. De jurken zijn geweldig en aangezien Dita ook nog eens een hele mooie dame is wordt het een prachtig jaren vijftig plaatje als je haar ziet. Maar dan wel een heel ondeugend plaatje. Ze stript en is gek op mooie kleren, lingerie, schoenen en vooral op verwend worden en op een voetstukje staan. Het leuke vindt ik dat ze dat lekker onbeschaamd doet en dat is ontwapenend. Door haar ben ik me wat gaan verdiepen in de wereld van de burlesque en dat is een hele leuke wereld om in rond te kijken. Gelukkig zijn er meer bijzondere burlesque danseressen. In Nederland zijn we gezegend met bijvoorbeeld’ Miss Beeby Rose’ die zichzelf  vooral het liefst als vaudeville artiest neerzet. Goed, je moet niet al te moeilijk doen over striptease met een knipoog en natuurlijk heeft het allemaal een erotische lading. Maar zoals gezegd, met een knipoog en zeker een lust voor het oog.

ChazBeebyPromo2

In november is er in Amsterdam het eerste burlesque festival in Nederland. Georganiseerd door ‘Chaz Royal’ en ‘Miss Beeby Rose’. De moeite waard om eens naar toe te gaan wat mij betreft en inderdaad zal ik op één of meer van de avonden van de partij zijn. Gewoon omdat ik het leuk vindt én om inspiratie op te doen. Mocht er meer interesse zijn: dit is de website van het ABF2009

abf

Tot slot dan maar even een voorproefje van wat er verwacht kan worden.

Alice © 2009

Elsevier fotoshoot

Op 15 augustus lag ie in de winkel. De Elsevier wintermode special. Na eerst een fotoshoot voor een kunstproject begin dit jaar en een shoot voor de ZijAanZij sta ik nu op pagina 92 van de Elsevier met een tekstje over mijn kledingstijl en een prachtige foto die enige tijd terug is gemaakt in Amsterdam door Sabrina Bongiovanni. Morele ondersteuning (en praktische vwb kleding en haar) werd tijdens de shoot gegeven door @artgrrl. Zonder dat was het zeker niet zo leuk geweest.

En dit is ze dan geworden:

a3

foto © 2009 Elsevier, Sabrina Bongiovanni

Exhibitionisme

IJdelheid is des duivels oorkussen
maar eigenlijk wel leuk ondertussen.
Zelfverheerlijking, zo verwerpelijk
maar je voelt je even onsterfelijk.
Narcisme kan natuurlijk niet
maar ’t is zo leuk als iedereen je ziet.
Dus ach, ik kijk, zie, gniffel en lach
om mijn eigen gekkigheid elke dag.

De pagina’s in Elsevier waar ik en een aantal anderen staan vindt je hier: rode draad int 2009.

Alice © 2009

Tattoo

Mijn eerste.

Ik heb er lang over lopen dubben en uiteindelijk een maand terug besloten om een tattoo te laten zetten. Vandaag is dat gedaan bij Mulligan’s bij mij om de hoek. De dame is gespecialiseerd in portretten, engelen, feeën en bloemen.

Nu wilde ik een tattoo die wat over mij verteld. Ja ja, niet bijster origineel want dat willen de meeste mensen. Maar toch. Ik heb gekozen voor een armbandje om mijn rechter bovenarm die een harde en zachte kant laat zien.

tattoo van alice

Het prikkeldraad staat voor de harde kant. Enerzijds voor die kant van mijn persoonlijkheid die er zeker wel is maar anderzijds ook voor de harde kanten van het leven dat ik leidt. Door het prikkeldraad is een fragiele rozentak gevlochten, zonder dorens en met maar één bloeiende roos en vier knopjes. De vier knopjes staan voor onverwacht geluk. De bloeiende roos voor het geluk dat er is. Er zitten geen verdorde rozen in omdat ik geen verbitterd mens wil zijn. Uiteindelijk winnen de rode roos en de knoppen het van het prikkeldraad dat nog steeds stekelig is maar toch minder vijandig dan zonder het rozentakje. Uiteindelijk wint de natuur van het door de mens gemaakte draad.

De tattoo zegt nog meer wat mij betreft. Het laat zien dat ik rozen in mijn leven heb. Vriendinnen en vrienden, mensen waar ik van hou en misschien zelfs die ene die tot bloem is geworden. De prikkels van het draad herinneren me er aan dat dat niet vanzelfsprekend is. Dat ik zelf niet vanzelfsprekend ben en dat geluk dat al helemaal niet is. De prikkels staan voor de pijn in me. Tot slot is het prikkeldraad een beeld dat bij mijn ondeugd hoort. Ondeugd die ik niet kwijt wil maar koester en soms verhul met de geur en zachtheid van rozen. De rozen laten mijn zachte lieve kant naar voren komen die ik ook heb maar soms te weinig naar buiten laat komen.

Het is mijn eerste tattoo en het is een bijzondere ervaring om je lijf te versieren met iets zo permanents als een tattoo. Het is wel stoer vindt ik en het past ook bij de Alice die ik nu ben geworden. Het zal als het aan mij ligt niet de laatste zijn. Niet dat ik mezelf overmatig wil voorzien van allerlei afbeeldingen maar eens komt die engel op mijn schouder omdat ik nog steeds vindt dat ik een beschermengel nodig heb. Al zal ook dat een ondeugende engel worden.

Voorlopig geniet ik van mijn nieuwe versiering. Ik ben er erg blij mee en het is mooier geworden dan ik verwachtte.

O ja. Auw!

Alice © 2009

Retro

bush radio

Het is nu wel duidelijk denk ik.
Ik ben retro.
De laatste tijd houden oude films, een Peugeot 404 uit ’63, rieten picknicksets, een polkadotjurk met klassieke schoentjes en handschoentjes er bij, een heleboel muziek van Dusty Springfield en zo, oude lesbische literatuur en een Bush radio me bezig.

Ach het is een fase zei mijn moeder altijd als ik weer eens wat had. Een bevlieging. Niets is minder waar. Het zit dieper. De zestiger en zeventiger jaren zitten in mijn lijf, in mijn hoofd en in mijn hart. Het waren de jaren dat ik opgroeide. De tijd van meisjes in mooie vrolijke jurken en even zo vrolijke muziek op de radio. Onschuld noemen sommige mensen dat. Ook niet waar want onschuldig waren die jaren allerminst als ik zo de verhalen lees en hoor en mensen om me heen bezie. Nee, onschuldig niet maar wel een relatief rustige tijd om in op te groeien in het weer welvarende Nederland. Zonder gevaarlijke zaken als Aids en overmatig geweld. Zonder zwarte beelden op de televisie elke avond. Maar met nozems op Puch’s, Kreidler’s of Zundapp’s. Niet op Sparta’s want die waren voor watjes. Of vaders.

Nee een fase is het niet. Een verlangen naar een minder ingewikkelde tijd wel. Het leven is tegenwoordig veel te ingewikkeld voor een mens. Zoveel meer regels en wetten, zoveel meer techniek die toegepast wordt en in elke auto zoveel meer knopjes. Dat was wel anders in die tijd. Een snelle telling met mijn kinderen in mijn leasebak (VW Touran) leverde meer dan 130 knopjes en andere bediendingen op in de auto. Gebruiksgemak, jaja. Een telling van de knopjes en dingetjes in die 404 uit ’63 kwam niet verder dan 35 knopjes en hendeltjes. Eigenlijk al heel wat maar in ieder geval een toonbeeld van overzichtelijkheid. Goed er zitten geen ruitenwissers met interval op. Ook geen mistlampen en achteruitrijlicht. Geen Radio met 24 knoppen maar eentje met 6. Een beetje zoals die Bush radio van de foto boven. Toegegeven, het is een replica. Maar uiterlijk een exacte kopie met precies evenveel knopjes. Alleen het geluid is stukken beter met deze. En gelukkig kan ik ook op een 9 Volt batterijtje spelen.

Ik koester het terughalen van die jaren omdat het me een prettige rust bezorgt. Maar dat niet alleen hoor. Ik heb weer plannen eindelijk. Plannen om die tijd al is het maar een beetje terug te halen. Om mezelf en anderen te vermaken, iets wat ik op zich al een prima doel vindt. Wel jammer dat de radiozenders zo 2009 zijn. House (jaja is ook al uit) op een Bush radio klinkt als Elvis Presley die een opera zingt. Ik denk dus dat de radio een beetje aangepast wordt. Een extra aansluitinkje er op om een iPod aan te sluiten waar lekker veel muziek uit de periode 1960 – 1980 op staat.

En dan over een tijdje kunnen jullie me zomaar ergens aantreffen in een polkadotjurk met petticoat op een polkadotkleed met een rieten picknickmand met porseleinen bordjes en kopjes en zilverbestek en kadetjes met aardbeien en een thermoskan met thee mét Bush radio en Dusty Springfield of misschien zelfs Connie Francis uit de speaker. Allemaal aangevoerd door een lichtgrijze Peugeot met slinger onder het voorspatbord en rode veloursbekleding en dubbele toeter.

Gewoon omdat ik er naar verlang om deze eeuw te ontvluchten naar die jaren met die vrolijke kleurtjes. Misschien schenk ik een kopje thee of lees een oud boek. Of…

Alice © 2009

Aanvulling: en dus kwam ik vanavond op de buis de serie ‘Mad Men’ tegen waarin het tijdsbeeld van de vroege jaren zestig scherp wordt neergezet. Heerlijk om te zien. Dus vanaf nu lekker uitzending gemist kijken.
www.amctv.com/originals/madmen
Wil je zelf een sixties avatar maken? Dat kan hier.

Foto’s

Foto’s zijn grappig. Het is niet alleen het feit dat je een moment kunt vangen in een bevroren beeld. Er is meer met foto’s. Zo laten ze zien hoe iemand zich voelt of hoe iemand zich ontwikkeld. Foto’s van mezelf spelen al jaren een grote rol in mijn leven. Niet gek met een continu veranderend uiterlijk als gevolg van een verandering zo profaan als die ik onderga. De laatste tijd zijn het niet meer de gewone htk-plaatjes (huis-tuin-keuken) die ik het leukste vindt. Natuurlijk zijn foto’s met vrienden en kinderen onvervangbaar maar de foto’s die ik het meeste waardeer zijn die foto’s de me op een belangrijk moment of in een belangrijke fase van mijn leven weten te vangen op een manier die laat zien wie ik echt ben.

De afgelopen weken ben ik behoorlijk verwend wat dat betreft. In april is er een fotoshoot geweest voor de ZijAanZij (hét geweldige lesbische maandblad) én een fotoshoot voor de wintermodespecial van de Elsevier (verschijnt in augustus). En als voorlopig hoogtepunt de foto’s die gemaakt zijn van mijn eerste optreden als helft van ‘De Quetterende Dames’ samen met de andere helft Jet Valk. Het optreden was zaterdag op de ‘Queer Kickoff BiTransdag’ in Den Haag. Een mondvol voor een dag waarop biseksuelen en transgenders de handen in elkaar hebben geslagen om een schop te geven tegen de Roze Week die deze week in Den Haag plaats vindt. Een geweldig initiatief met een geweldig resultaat want de dag was meer dan geslaagd.

Maar even terug naar die foto’s. Ik heb mijzelf nooit als podiumartieste gezien en dus waren zenuwen nadrukkelijk mijn deel op die zaterdagavond. Niet alleen het optreden met een microfoon in mijn handjes, maar sowieso het optreden in de schijnwerpers en vooral het op een entertainende manier laten horen van mijn eigen poëzie waren hartstikke spannend. Het is – geloof ik – goed gegaan als ik de reacties mag geloven. De foto’s laten mij zien als een vrouw met zelfvertrouwen die geniet van het optreden en de verlegenheid voorbij is. Ik vindt het zelf erg mooi omdat het laat zien dat ik eindelijk een aantal blokkades heb kunnen slechten. De fotografe verstaat haar vak en dat is te zien. De nabewerking heeft de beelden spanning gegeven op een manier die ik erg kan waarderen.

de quetterende dames

een van de quetterende dames

Met dank dus aan Daphne Channa Horn (@ikbendaf) voor het mooie resultaat. We vonden het optreden beide zo leuk als de foto’s laten zien en herhaling en verbetering van onze ‘twee wijven show’ is dan ook zekerheid in plaats van plan. Werk aan de winkel de komende tijd om dit te perfectioneren en om zo hier en daar (en overal) ons te laten zien en horen.

De foto’s van Nadine van Reef die ze voor de ZijAanZij gemaakt heeft mogen er bepaald ook zijn. Het was niet een optreden maar een heuze fotoshoot. De eerste in mijn leven en het was geweldig om te doen. Lekker gek doen en dan toch op de foto’s er mooi uit komen. De gepubliceerde foto laat ik niet zien, daar moeten jullie de ZijAanZij maar voor kopen in de bladenwinkel. Het blad is sowieso de moeite waard. Maar een andere foto laat ik hier wel zien omdat die niet in het blad stond maar ik de foto zelf erg mooi vind geworden.

alice in de zijaanzij

En dit ben ik dus anno 2009 blijkbaar. Vrolijk vooral, ondanks alles. Met zelfvertrouwen en sterk. Iets wat ik niet al te lang nooit gedacht had te kunnen zijn. Hoe de foto’s van de shoot voor Elsevier uitpakken is nog afwachten maar wat ik er tijdens de shoot van gezien heb maakt me op voorhand al blij.

Alice © 2009

Droomjurk

2627697Droomjurk

Ik ben gek op mooie kleren. Op zich niets bijzonders natuurlijk want welke vrouw is dat nu niet? Het nadeel van een lijf als het mijne is dat de leukste kleren niet zomaar passen. Ook dat ik niets bijzonders want confectie past bijna niemand perfect. Daarom waren er vroeger kleermakers en naaister. Het zelf maken van kleren is met de lage prijzen van kleding iets wat we verleerd lijken te zijn. Het collectieve geheugen is nu eenmaal niet bestand tegen lage lonen landen en de H&M.

Sinds een paar weken volg ik een naaicursus bij @artgrrl, in mijn kring bekend om haar fabuleuze ‘Biemolds’. Modecreaties en kunst die doet verbazen. Van zo iemand wil ik wel leren om nu eindelijk die droom van een jurk te maken die al jaren in mijn hoofdje rondspookt. De ultieme fiftiesjurk. Maar dan wel naar deels eigen ontwerp en gemaakte van de goede materialen en op de goede manier. Zelfgemaakt dus aangepast aan mijn lijf.

Het leuke hiervan is dat mijn moeder als voormalig ‘modiste’ en dochter van een naaister van Scheveningse klederdracht ineens opbloeit en enthousiast wordt. Alleen al het doorbladeren van een patronenboek en het (nog een keertje voor alle zekerheid) opmeten van mij zorgde voor de nodige spontane kreten. En nu ben ik dus zomaar ineens hard bezig met ontwerp, patroon, potlood, papier, centimeter, lineaal, spelden en krijtjes. Omdat mijn moeder in de fifties adolescent was weet ze precies wat ik bedoel met de jurk die ik graag wil hebben. Ze ging er helemaal van glimmen en er rolden allerlei spontane adviezen uit voor de verschillende stoffen, kraagvormen, keuze van petticoat (hoort er immers bij) en kleuren. Het is jaren terug dat ik mijn lieve moeder zo enthousiast heb gezien.

Dracht 1Scheveningse ‘zondagse’ dracht

In deze lamlendige periode van langzaam herstel, gedoe rond werk en inkomen en nog allerlei andere vervelende zaken is dit een heel erg welkome afwisseling waarvoor ik @artgrrl wel heel erg dankbaar ben. Moeder en dochter die samen kletsen over het maken van een geweldige jurk. Ik dacht dat het nooit meer zou gebeuren. Voor mij geen Scheveningse dracht – hoewel ik het best wel een keertje zou willen dragen hoor – maar dus een geweldige fifties jurk. De inspiratie voor de jurk is Dior’s ‘New Look’ uit het begin van de vijftiger jaren. Een sterk silhouet met een duidelijke taille die geaccentueerd wordt door de wijd uitvallende rok. De eigen details hebben vooral te maken met de plaatsing van coupenaden, de verwisselbare kragen en de stofkeuze. Hoe het allemaal precies gaat worden weet ik nu nog niet maar dat zal de komende weken wel duidelijk worden. Later deze zomer zal ik in ieder geval die droomjurk hebben. Zelf ontworpen, zelf gemaakt.

1950fashDior’s ‘New Look’

Alice © 2009

Gesluierd gekleed = versluierd veroordeeld

100_1606

Ergens op een plekje op internet maakte ik vanavond een grapje naar iemand die haar arm even niet zo goed kan bewegen en die het advies kreeg naar een warm Midden-oosten land te gaan voor een tijdje. Ik opperde dat het dan wel lastig is om een sluier goed om te doen met dat ene speldje. Dat kwam me (natuurlijk) op een korte discussie te staan daar, waarbij ik er even fijntjes op gewezen werd dat het toch wel ‘jammer’ is dat ik als Europese vrouw door het dragen van een sluier min of meer gezwicht zou zijn voor de lokale ‘fundi’s’. Of woorden van die strekking.

Vandaar dat ik mijn ideeën over het dragen van een haarbedekkende of zelfs deels gezichtsbedekkende sjaal (hijab) maar eens uitschrijf hier. Vooral omdat de reactie op mij nogal Europees normatief over kwam en ik me daar best aan irriteer. Voor de goede orde: ik ben geen moslima, zelfs geen Christen (meer) en voel me niet gebonden of verbonden met een specifieke religie. Ik ben wel spiritueel en in zekere zin misschien wat ik noem multi-religieus. Maar daar gaat het eigenlijk niet om.

Vorig jaar was ik met een vriendin in Egypte. Cairo en Luxor om precies te zijn. De foto hierboven is gemaakt bij Gizeh. Punt is dat ik en die vriendin in die acht dagen een aantal dagen een sjaal gedragen hebben. Soms niet alleen mijn haar bedekkend zoals in India en Pakistan maar ook strak rond het gezicht als Hijab. Maar meestal dus slechts mijn haren goeddeels verhullend. Ik vond dat ik dat kon doen daar. Omdat ik als Europese vrouw geen ervaring heb met het dragen van een sjaal of sluier wilde ik leren het kledingstuk op de juiste wijze te dragen. Daarbij wilde ik het verschil in benadering door de mensen ervaren. Dat kan goed door je te begeven in bijvoorbeeld de bazaar in Cairo. Niet de bekende Khan-el-Khalili maar die aan de andere kant van de hoofdweg. De bazaar waar nauwelijks toeristen komen maar juist de Egyptenaren zelf voor hun boodschappen. Het is een boeiende ervaring geworden in veel opzichten.

Zo hebben we even moeite moeten doen om in een winkeltje een meisje te vinden die ons hielp om de pashmina’s goed te draperen als Hijab en met de enkele speld vast te zetten zodanig dat het netjes bleef zitten en er goed uitzag. Toen dat eenmaal gebeurd was zijn we die bazaarwijk in gegaan en zijn er naar de prachtige winkeltjes gaan kijken waarmee de straatjes omlijst worden. De wolwasserij, het winkeltje waar mannen fezzen maken van rood en paars vilt. De vele zaakjes waar lokale kleding verkocht wordt, de kruiden en specerijen en stoffen. Maar ook de winkeltjes met nauwelijks verhullende kleren voor in de slaapkamer die in een sexshop hier niet zouden misstaan. Met name in de kleine smalle half overdekte straatjes achter de belangrijkste winkelstraten bevindt zich nog een traditioneel lokale gemeenschap. Loopt er een vrouw zonder hoofdbedekking dan hoor je geregeld afkeurend gesis van mannen en vrouwen. Doe je dat niet en draag je een hijab als Europese vrouw dan moet je niet vreemd kijken als sommige mannen ‘good, good’ mompelen als je voorbij loopt. Het is een al met al bevreemdende ervaring.

En toch, na enige tijd wandelden we langs een oude moskee die tegen de oudste stadspoort van Cairo was gebouwd. Het simpele feit dat we beiden een sjaal droegen op dat moment maakte dat een drietal vrouwen op de trappen van de moskee naar ons wuifden en ons vroegen naar ze toe te komen. We raakten aan de praat en het moet voor de argeloze voorbijganger een wellicht vreemd beeld zijn geweest. Twee Europese vrouwen en drie Egyptische in gesprek op de hoge trappen voor de ingang van de imposante moskee. De drie vrouwen waren verschillend gekleed. De jongste twee droegen redelijk moderne maar wel traditionele kleding en een hijab. De oudere vrouw (ze zal ongeveer mijn leeftijd zijn geweest) droeg een zwarte chador die slechts een spleetje open liet voor haar ogen. Ogen die tijdens het gesprek ons vingen en niet meer los lieten. Zachte en mooie ogen vergezeld van een zachte en mooie stem. Ze sprak met ons op een manier die direct een verbinding maakte en waardoor zowel mijn vriendin als ik de ervaring hadden dat we die hele chador niet meer als belemmering zagen. Het was een eenvoudig gesprek over waar wij vandaan kwamen en of we moslima’s waren en waarom we dan ondanks dat we geen moslima’s zijn dan toch een chador droegen. Ons antwoord was eenvoudig dat wij ons niet wilden opdringen in hun wereld en dat we ons niet belemmerd wilden voelen door het niet dragen van een hoofdbedekking. Uit respect voor hun wereld dus. Het kwam ons op een uitnodiging te staan om de moskee te bekijken dat hebben we dan ook kunnen doen. Het was vooral een hartelijke ontmoeting tussen vijf vrouwen uit twee verschillende culturen op een zonnige en warme oktoberdag in een prachtig oud stadsdeel van Cairo. Niet minder dan dat maar ook niet meer.

In de dagen volgend op die ontmoeting hebben we verschillende malen onze pashmina’s gedragen, soms als hijab, meestal losjes ongeslagen zoals in India en Pakistan gebruikelijk is en eigenlijk het meestal als heel gewoon ervaren, vaak ook zonder ons er al te bewust van te zijn. Tot in Luxor.

Luxor is anders. De tempels van Karnak, de Vallei der Koningen en die van de Koninginnen, de tempel van Hatsjepsoet en die van Luxor zelf. Ze zijn er net als de Nijl allemaal rond het boerendorp dat Luxor eigenlijk nog steeds is. Luxor kenmerkt zicht door een imposant station, drie geplaveide straten, een fraai aangelegd plein met internetcafé, een Nijlboulevard met winkeltjes en restaurants en verder zand, rommel, vuilnis en heel veel mannen die de toeristen proberen lichter te maken. Als vrouw kan je er niet of nauwelijks onbegeleid lopen zonder lastig gevallen te worden door al die ‘kerels in jurken’ zoals wij ze zijn gaan noemen die je een tochtje met een Felouka willen laten maken of wat dan ook om vooral maar geld aan je te verdienen.  Daar helpt geen hijab tegen. Ben je Europees, dan heb je geld en ben je dus een wandelende flappentap. Zelfs met hijab. Na enige tijd waren we allebei het gelazer van die kerels zat. Luxor maakt je als Europeaan vanzelf bot. Na drie dagen ga je als vrouw grommen naar die mannen en de vierde dag kijk je niet alleen door ze heen maar loop je ook nog door ze heen als het zo uitkomt. Luxor is eigenlijk helemaal niet leuk. Het is een uitvalsbasis voor de georganiseerde tripjes naar de bekende plaatsen in en om het stadje maar zeker niet meer dan dat. Er is – net als in grote delen van Cairo en op veel ander plaatsen in Egypte – veel van de bebouwing niet afgebouwd. Het is een gedomesticeerde zandbak. Het duurde een paar dagen voordat we de keuze maakten om met maximale botheid en arrogantie het manvolk te negeren of afbranden. We waren blij terug te gaan naar Cairo.

img_1428

De gemengde ervaringen op rij zettend ben ik blij een paar dagen redelijk te hebben kunnen ‘blenden’ met de mensen daar, het heeft mooie momenten en herinneringen opgeleverd. Maar aan het eind van de week waren we het ook spuugzat. We zijn het gewoon niet gewend om als vrouw onszelf te verstoppen in verhullende kleding. Waar ik ook blij mee ben is dat ik bij mezelf eigenlijk nauwelijks weerstand voelde tegen het op straat zijn met een haarbedekkend kledingstuk als de hijab die in Egypte erg gebruikelijk is. Het was eigenlijk helemaal geen punt en soms zelfs erg prettig en praktisch. Daar, hier is dat anders.

Waar ik moeite mee heb zijn de kerels die naar Europese vrouwen opdringerig kunnen zijn én het zo verwrongen beeld dat wij hier hebben van vrouwen die een hoofdbedekking als hijab of chador dragen. Het komt vaak voor dat de hoofddoek of sluier wordt gezien als een vrouwonderdrukkend kledingstuk. Ik ben het daar niet mee eens ondanks dat het op het eerste gevoel logisch lijkt. Alleen al om de simpele reden dat de vrouwen in Egypte me helemaal dat beeld niet gegeven hebben. Ze zijn trots en kleden zich soms erg westers maar ook vaak traditioneel naar hun cultuur. Niks mis mee vindt ik, helemaal niks mis mee. Sterker nog, ik vindt het vaak prachtig om te zien en zeker om te zien hoe met vrouwelijke trots de jonge vrouwen een hijab kunnen dragen. Het heeft echt niks te maken met gebrek aan emancipatie want zo veel geëmancipeerder zijn we hier ook niet gegeven de statistieken over werkende vrouwen, de verdeling van inkomen en topposities en ga zo nog maar even door. Ik geloof ook niet dat al die moslima’s die een hijab of chador dragen zich onderdrukt voelen. Wat niet wil zeggen dat er geen sprake is van onderdrukkend gedrag is in die maatschappij overigens. Maar ons moderne Europa is echt niet veel beter.

Al met al ben ik blij dat ik in Egypte gedaan heb wat ik gedaan heb. Gewoon naar behoefte me kleden passend bij de situatie om zo ook het maximale aan ervaringen te kunnen krijgen. Dat is redelijk goed gelukt, ik ben iets minder naief op dit gebied geworden en ik zie ook iets meer hoe normatief wij hier allemaal zijn. Voor diegenen die willen weten hoe je die hijab omdoet heb ik hier nog even een uitleg. Zelf hebben wij overigens een veel snelleren en eenvoudige manier geleerd.

O ja, voor alle duidelijkheid. Ik weet dat veel vrouwen strijden tegen het dragen van een hijad, chador en burka. Die strijd gaat eigenlijk niet over een stuk stof maar over hoe in sommigen landen vrouwen van hun vrijheid beroofd worden op basis van religieuze motieven. Ik geloof niet zozeer in die religieuze motieven want uiteindelijk komt het er op neer dat een vrouw zich moet bedekken om een man niet in verleiding te brengen. Als de testosteronbommetjes in bescherming moeten worden genomen in plaats van zichzelf aanleren fatsoenlijk met vrouwen om te gaan. Het echte probleem is geweld van (doorgaans) mannen tegen vrouwen. Gendergeweld wat mij betreft. Zo’n strijd begrijp ik maar ik vindt het intimiderend als die strijd door met name niet moslims wordt gebruikt om moslims als onderdrukkend af te schilderen. Alsof onze eigen maatschappij niet onderdrukkend is. Want je zult in het westen maar stevig gebouwd zijn of gay zijn of … transgender. Dan ervaar je snel genoeg dat ook hier er meer onderdrukking is dan we met zijn allen onder ogen durven zien. Het is niet de stof of het kledingstuk, het is het hoofd van de mens waar het echte probleem zich bevindt.

Alice © 2009

Burlesque

burlesque

Eigenlijk sinds mijn lijf me in de weg zit (en dat is dus al decennnia zo) ben ik geïnteresseerd in wat ik later begrepen heb ‘Burlesque’ te zijn. De erotische super vrouwelijke show waarin mode, erotiek, striptease, stijl en imago sleutelrollen spelen. Grootheden als Betty Page en tegenwoordig Dita von Teese hebben mijn hart gestolen net zoals de comics figuren als Catwoman Aeon Flux dat hebben. Ze zijn allemaal met elkaar verbonden wat mij betreft. De rode draad daarbij is de vorm van het vrouwenlichaam en de accentuering daarvan door middel van hulpmiddelen als corsetten, heels en andere kleding. Het is een erotiserende accentuering die ik wel kan waarderen en waarvan ik bij gelegenheid zelf ook het nodige leen. Puur voor de fun en de versterking van de vrouwelijke kant van mijn verdorven en misvormde ziel. 🙂 Ach je, ieder haar ding nietwaar?

Burlesque is weer helemaal in dankzij eerst Madonna jaren terug met onder meer haar Jean-Paul Gautier outfitjes en tegenwoordig Dita von Teese met haar op Betty Page geïnspireerde imago. Vooral deze ex van engerd Marilyn Manson kan er wat van. Ze mag dan wel een copycat zijn maar is er dan wel een die een erg bedreven en mooie cat is. Miaauw! Zelfs een onschuldige modeketen als H&M heeft Dita gestrikt voor hun postertjes gekoppeld aan een AIDS voorlichtingscampagne. Ze zullen niet lang in de bushokjes blijven hangen denk ik zo want zelfs in t-shirt is deze ‘koningin van de Burlesque’ opwindend.

dita-von-teese-hm-fashion-against-aids

Burlesque is kunst. Het vergt nogal wat lef om zichtbaar te zijn in de doorgaans weinig verhullende en sexy outfit die er aan te pas komt. Daarnaast is het een kunstvorm waarin beweging een belangrijke rol speelt en daar moet je dus gevoel voor hebben wil het er niet idioot uit zien. En dan moet het lijf ook nog zodanig zijn dat het er allemaal goed uitziet hoewel er natuurlijk de nodige kunstgrepen kunnen worden toegepast. Maar het allerbelangrijkste is toch wel dat je er een soort powerwijf voor moet zijn om daar zomaar te staan. De dames in kwestie zetten de mannen (en vrouwen) naar hun hand, zijn nadrukkelijk de baas over de setting waarin een en ander zich afspeelt en verlegenheid is niet aan de orde. Ga er maar aan staan, de meeste vrouwen zouden zich doodgeneren (hoewel ze stiekumpjes misschien weleens zouden willen ruilen) of vinden het allemaal maar vrouwonvriendelijke uitbuiting. Wat natuurlijk flauwekul is. Deze vrouwen vertegenwoordigen macht en kracht en daarmee in hun vrouwelijkheid een geweldige emancipatorische kracht.

Betty Page (die daar boven hebbe haar ziel) is natuurlijk onvervangbaar. Maar Dita doet haar best en bepaald niet onverdienstelijk. Overal duiken nieuwe dames op die meespelen en dus kennen we in Amsterdam inmiddels ‘Girlesque’ (sorry heren, is vooral voor de meiden bedoeld) en zo nu en dan Burlesque shows als ‘Burlesque Freakout’ in Club 8 en over een paar weken weer ‘The Royal Dutches Burlesque’ bij Boom Chicago op het Leidseplein. De ‘Burlesque’ cursussen zijn niet van de lucht en de mode geeft alle ruimte voor de bijpassende spannend vrouwelijke kleding. Zou het door die ‘crisis’ komen dat het allemaal weer mag? Dat we weer mogen vluchten in die heerlijk sensuele wereld van vermaak. Zou het door die sexualisering van de maatschappij en (jeugd)cultuur zijn die zich vooral uitdrukt in platte sex en minder op erotiek en is dit dan een stijlvolle tegenbeweging? Mij maakt het allemaal niet zo uit, het is vooral leuk om het te aanschouwen, ondergaan en (een beetje) in mee te gaan.

Voor de liefhebbers dan toch maar Dita in actie gevolgd door een interviewtje:

Alice © 2009

Fotoshoots

ZZ5-09_cover

Nog even (12 juni) en dan ligt de nieuwe Zij Aan Zij in het schap bij de bladenman/vrouw/anders. Hét blad voor lesbische en biseksuele vrouwen én transgendervrouwen. Dat laatste staat weliswaar niet zo expliciet vermeld in het blad maar in de praktijk komt het er wel op neer. Heel regelmatig geeft de Zij Aan Zij aandacht aan transgenders. Deze keer door middel van een fotoreportage over vijf vrouwen met dat even andere verleden. Niet zozeer omwille van dat verleden maar gewoon om te laten zien dat ook wij net als andere vrouwen gewoon van leuke mode houden.

Ik ben in die reportage te zien, bewonderen of wat dan ook. Omdat ik het een goede zaak vindt om te laten zien dat vrouwen als ik gewoon vrouwen zijn. Niet zoveel ‘anders’ dan anderen en behept met doorgaans dezelfde interesses, gewoonten en bad habits als vrouwen die bij de geboorte al helemaal ‘gelukt’ waren. Vrouwen ook die net zo goed hetero als biseksueel of lesbisch kunnen zijn. Het blad maakt dat ik me er bij thuisvoel. De laatste tijd is er veel veranderd daar. Nieuwe hoofdredacteur, nieuwe vormgeving, sterkere artikelen en meer aandacht voor biseksuelen en transgenders. Allemaal prachtige ontwikkelingen die nu getopt worden met het verdubbelen van de dikte en de overstap van doelgroepblaadje naar een heuse glossy. Jeetje wat ben ik nieuwsgierig naar het komende nummer (en natuurlijk naar mijn foto er in).

Dit is de foto geworden trouwens:

e2

Het is niet de enige fotoreportage waarin ik te zien ben. In augustus komt de Elsevier wintermodespecial uit en ook daar ben ik te zien. In een beetje ander concept, beetje braver (het is Elsevier uiteindelijk) en heel anders gefotografeerd. Ondanks dat ik mezelf bepaald geen fotomodel vindt heb ik wel plezier in het model staan. Zoals zo vaak als ik iets leuk vindt blijft dat niet zonder gevolgen en dus zal er de komende zomer nog een aantal fotoshoots worden gemaakt door een fotokunstenaar die ik pas terug ontmoet heb in een galerij. Geen modefoto’s maar kunstuiting in een co-productie van fotograaf en schrijfster. Nieuw uitdaginkje zullen we maar zeggen. Hoewel… niet echt nieuw want eerder dit jaar ben ik al eens vereeuwigd door een net afgestuurde fotograaf / kunstenaar. De foto is sterk en karaktervol maar ook ontzettend confronterend en dus niet zodanig dat ik die zelf prominent laat zien. Maar ik heb de betreffende sessie wel erg leuk gevonden en het resultaat vindt ik mooi.

Al dat gefotografeer past in een soort verwerking van de afgelopen jaren, van de veranderingen aan mijn lijf, van wat mij bezig hield en houdt. Het is een soort therapie, noem het therapeutisch exhibitionisme van mijn part maar ik ervaar het als een vorm van zelferkenning en acceptatie van mijn zelfs voor mij deels nieuwe lijf. Dat anderen daar naar kijken vindt ik boeiend zolang dat gebeurt vanuit de juiste invalshoek.

Alice © 2009

Strakke pakjes

Ik weet niet wat het is maar de laatste tijd wordt ik onrustig van strakke pakjes. Neem nu gisteravond, eh vannacht. Met een smoes om streaming over mijn in huis netwerkje uit te proberen moest ik natuurlijk wel films kijken. Nou, dat netwerkje werkt net. De (net iets te hard) snorrended Quicksilver kan het stroompje van Charlize Theron net aan verwerken op een enkel hikje na en mijn Macbookje had geen enkele moeite met The Dark Knight in HD (dit voor de kenners).

Het is allemaal een smoes om naar strakke pakjes te kunnen kijken natuurlijk. Charlize Theron in Aeon Flux heb ik nu voor de geloof ik vijfde keer gekeken en genoeg kan ik er maar niet van krijgen. Ze springt en dolt rond in een soort Catwoman meets Marlies Dekkers creaties in – hoe kan het ook anders – afwisselend zwart en ontiegelijk sexy, wit en redelijk sexy en weer zwart en nog sexier. Onderweg in de film nog ergens een apparaatje oppakkend dat als een soort corset haar toch al niet slechte figuurtje nog wat extra ‘accentueerd’. Ahum. Rrrrrr. Help.

04_aeon_flux

Trouwens die kapper van haar wil ook weleens tegenkomen. Wat een verfilming van een comic-cult-heldin zoal niet opleverd. Om niet al te onrustig te gaan slapen heb ik Batman The Dark Knight er maar achteraan gekeken. Slecht plan. Een man in een strak pakje met vleugels. Bepaald niet mis om te zien natuurlijk maar toch wel een beetje te vierkant wat mij betreft. De film is behoorlijk spectaculair en verveeld me niet. Maar die Batman, nee niet mijn type. Teveel ‘rough edges’ geloof ik en zijn dialogen zijn wat beperkt. Komt bij dat de dames in de film vooral gered moeten worden en zelfs dat lukt nog niet eens. Verder zijn het vooral ruziënde striphelden en politiemannen die de dienst uitmaken al dan niet ondersteund door hun ‘toys for boys’. Geen hoger doel om de wereld te redden of zo maar een soort persoonlijke vete tussen Batman en de Joker. Matig.

batman

Eigenlijk werden me vanmorgen een paar dingen ineens duidelijk.

1. Batman is in The Dark Knight niet voorzien van een jonge – nogal gay – Robin en dat is een misser. De Batsuit is niet zo mooi als vroeger en zwart staat minder leuk dan verschillende kleuren blauw en lavendel. Zo schattig was dat toen. Die Batman van tegenwoordig is ook helemaal niet meer zo aardig. En de Joker is vooral afschuwelijk lelijk geworden in plaats van hilarisch gestoord. Jammer dus. Ach vroeger (!) was alles beter toch?

En let dan eens op die Catwoman. Help! Ik ben ineens weer verliefd op haar. Het pakje doet het denk ik nog steeds erg goed in SM kringen. Net als dat van Aeon Flux overigens.

2. Batman The Dark Knight is eigenlijk het leukste in Lego:

3. Charlize Theron in Aeon Flux wint het op haar zwarte slofjes van die Batman van tegenwoordig. Zo kansloos die spierbundel in hard plastic ten opzichte van die rondingen in spandex, lycra en leer.

aeon-flux

4. Ik heb echt veel te kort geslapen.

5. Ik ga mijn Marliesje zoeken.

6. Eigenlijk wil ik ook zo’n Aeon Flux pakje (inclusief het lijf dat er dan in past natuurlijk).

Alice © 2009

Noodles queerpraatje 3: kleren maken de trans

cross_dressing

Recent werd een vriendin van me benaderd door een journaliste van een solide en gerespecteerd maandblad. Voor de halfjaarlijkse modespecial waren ze op zoek naar ‘transseksuele vrouwen’ die bereid zijn om in ‘eigen kleding’ gefotografeerd te worden én iets te vertellen over wat kleding voor hun betekend. Die vriendin haakte acuut af omdat de vraag ging over ‘transseksuele vrouw’ in plaats van ‘vrouw’. Ze heeft gelijk. Immers er wordt in de vraag onderscheid gemaakt (gediscrimineerd volgens van Dale) tussen transvrouwen en ‘biovrouwen’.

Was het voor haar reden om boos af te haken voor mij was het reden om juist contact te zoeken met de journaliste om achter haar motieven te komen voor een dergelijke ‘modereportage’.  Ook bij mij speelde de overweging dat de vraag mogelijk voortkomt uit gebrek aan inzicht in het leven van transseksuelen, let alone transgenders én uit een voyeuristische benadering van vrouwen als ik. Het werd een bijzonder telefoongesprek.

Mijn eerste vraag was in hoeverre ze de verwachting heeft dat kleding voor transvrouwen een andere, specifiekere betekenis heeft dan voor ‘biovrouwen’. De dame ging er vanuit dat kleding een sleutelrol speelt in het leven transvrouwen. Mijn opmerking dat kleding voor veel vrouwen, ongeacht achtergrond en verleden, sowieso een sleutelrol speelt zorgde voor een stilte aan de andere kant van de lijn.

Ach, objectief gezien kan natuurlijk best worden vastgesteld dat kleding voor met name transvrouwen (maar ook voor transmannen) in verschillende fasen van hun leven een belangrijke rol speelt. Tijdens de transitie zelfs een voorname. Maar dat is dan wel in het algemeen en echt niet voor iedereen van toepassing. Kleding is in onze maatschappij vaak een instrument van genderuiting en soms zelfs van uiting van seksuele identiteit zoals nogal wat lesbische dames laten zien. Maar is dat feit zo anders voor transvrouwen dan voor anderen? Ik denk van niet.

De problemen van een transvrouw met betrekking tot kleding hebben vaak te maken met de transitie, met het zoeken naar een passende kledingstijl en het overwinnen of op zijn minst bedwingen van fysieke belemmeringen. Vooral het laatste maakt een transvrouw doorgaans extra bewust van de kledingkeuzen. En ja, dat gaat niet zonder vallen en opstaan. Zoals iedere vrouw maakt een transvrouw ook de nodige kledingblunders. Transvrouwen moeten immers doorgaans op eigen houtje alles rond kleding en make-up in veel kortere tijd ontdekken dan biovrouwen. En waar fashionista’s en modebladen de moderne vrouw teisteren als het om kledingstijl gaat hebben we bij de transvrouwen de handtassenmaffia die te pas en vooral te onpas de transdames wijst op stijlfouten naast die fashionista’s en modebladen. Komt bij dat enig extreem gedrag zo af en toe ook de kop op steekt. Travestie uit zich immers vaker wat extreem via de kleding en er zijn natuurlijk ook dragqueens (en dragkings). Let wel, dit is een observatie van me, geen oordeel. De beeldvorming rond transseksuele vrouwen is dus al snel gevoed met beelden die niet zoveel met het dagelijks bestaan van die vrouwen te maken heeft.

Mij interesseert natuurlijk vooral wat de drijfveren en het verwachtingspatroon van de betreffende journaliste en haar fotograaf zijn. Zijn ze echt geïnteresseerd in mode? Gaat het om het zichtbaar maken van de ‘afwijking’? Willen ze laten zien dat transvrouwen gewoon vrouwen zijn (inclusief interesse in mode of juist desinteresse daarvoor)? Of gaat het om tentoonstellen, visueel ridiculiseren, fotografische beschimping? De enige manier om daar inzicht in te krijgen is wat ik noem ‘judo’. Een beetje meegeven om te zien wat de bedoelingen zijn en dan vervolgens duidelijk maken wat je zelf wilt. In dit geval laten zien dat transvrouwen gewoon vrouwen zijn. Dus ga ik maar verder met ze en misschien zelfs wel op de foto als vrouw die trots is op haar transgender identiteit die ik niet in mijn kleding hoef te uiten. Ik zou trouwens ook niet weten hoe ik dat zou moeten doen.

Immers zoals de meeste vrouwen ben ik gek op leuke rokjes in de zomer, casual kleding voor casual momenten, mooie jurken bij feestjes en ‘Marliesjes’ om me lekkerder te voelen of om in samenspel met nog wat andere zaken mijn vriendje te verleiden. Ook ik gebruik kleding om me zelfvertrouwen te geven, me goed te voelen en soms zelfs om een doel te bereiken. Ik geloof niet dat ik daarin als transvrouw veel verschil van andere vrouwen. We zullen later dit jaar wel zien wat er van geworden is. Het enige verontrustende vindt ik wel dat daarna ik nog jaren bij de tandarts zal liggen en of ik daar nu blij mee moet zijn?

Alice © 2009

Audrey Hepburn – Emma Roberts

Audrey Hepburn heb ik altijd prachtig gevonden en dan kom ik ineens ergens deze foto van Emma Roberts tegen in een Audrey impersonation. Geen idee wie de jonge dame eigenlijk is behalve dan dat ze blijkbaar bekend (aan het worden) is. Maar wat een plaatje en vooral wat een geweldige jas. Ik vraag me af wie de couturier is van deze creatie. (Artgrrl wees me er op dat de jas lijkt op de ‘New Look’ van Dior uit de fifties. Begrijpelijk dat ik het mooi vindt dus want ik had best in die tijd willen leven als het om de mode gaat. Maar dan wel met een wespentaille natuurlijk).

emma-roberts

Natuurlijk kon ik het niet laten om haar hier ook maar even te laten zien. Sommige beelden zijn bijna net zo mooi als woorden. Nu maar kijken of ik ‘Breakfast at Tiffany’s’ uit 1961 nog kan vinden ergens. God, wat was ze mooi toen. Vanavond laat naar kijken met een goed glas wijn er bij en dan langzaam wegdromen. Voorproefje? Nou, goed dan…

Alice