Springsteen hertaald (versie 2013).

Floortje gaf me een hint. Ik kende het nummer van The Boss niet maar het raakte me direct. De tekst is scherp, maatschappij kritisch en donker. En dus de moeite waard. De melodie eenvoudig en krachtig. Goed gezongen is dit lied een aanklacht tegen de huidige harteloze maatschappij. Rage Against The Machine deed het dunnetjes over en maakte een keiharde (letterlijk en figuurlijk) aanklacht van.

Poster - Grapes of Wrath The_02

De oorspronkelijke tekst is gebaseerd op een personage uit John Steinbeck’s roman uit 1939 ‘De druiven der gramschap’. John Ford maakte er een jaar later een film over en Springsteen dus nog eens 55 jaar later een song. De personage Tom Joad staat voor de macht van de onderdrukten in de samenleving die door saamhorigheid sterk zijn en overeind blijven. In mijn hertaling probeer ik die geest te onderstrepen. Mijn hoofdpersoon is maatschappelijk geknakt maar niet gebroken. Daarmee een personage die dicht bij mezelf staat. Dat een collega schrijfster me deze song aanreikte zie ik niet als toeval maar als een passend samenloop van zaken. De keten van Steinbeck via Ford, Springsteen, Rage Against the Machine en Floortje leidt dan uiteindelijk nu naar mij. Steinbeck’s roman en Springsteen’s songtekst staan nog steeds als een huis want de wereld is niet echt veranderd. Helaas.

Dat Springsteen dit thema oppakte en er een lied over schreef zegt veel over de persoon Springsteen. Een dergelijk lied op een personage uit een roman schrijf je immers alleen maar als je echt geïnspireerd bent. Die inspiratie vertalen is misschien wel de grootste kwaliteit van misschien wel de beste singer/songwriter ooit. Sinds mijn zestiende is hij al bij me en luister ik geregeld naar zijn muziek waar steevast zijn ballads me weten te raken. Ik zal niet de enige zijn. Op zijn beurt heeft hij mij muziek gegeven die voor mij een inspiratie zijn.

Een sprankje hoop is er natuurlijk wel verstopt in mijn versie, want de hoofdpersoon laat weten ongebroken te zijn. Want in tegenstelling tot Springsteen zet ik liever wel een lichtje aan het einde van de tunnel. Luister hier eerst maar naar Bruce Springsteen’s insdringende versie van ‘The Ghost Of Tom Joad’ en doe dat dan nog eens met mijn hertaling er bij, als je wilt.

[youtube:watch?feature=player_embedded&v=NKKpmbcSe5E]

 

Mijn versie is getiteld ‘De geest van Freddie Spigt’, met een knipoog naar een idool.

Man loopt langs de ijzeren rails
Nergens naar toe, alles teveel
Politie helikopters vliegen heen en terug
Kop soep bij een kampvuur, onder de brug
Slaapzakken liggen koud te worden
Welkom in de nieuwe wereld orde
Families slapen in auto’s, langs de kust
Geen huis, geen werk, geen plek, geen rust

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

Hij pakt een liedboek uit zijn achterzak
Zijn vuurtje licht op en hij neemt een trek
Wacht op laatste wordt eerst en de eerste wordt laatst
In kartonnen doos, op de verkeerde plaats
Met een enkele reis naar ’t beloofde land
Een knoop in zijn buik en een mes in de hand
Slapend op een kussen van hard metaal
Badend in het koude stads kanaal

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij het zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt

En Fred zegt: “ma, telkens als een agent een kerel slaat
Telkens als een hongerig kind nog klaagt
Als een broederstrijd laait, met haat in de lucht
Kijk mama, dan ben ik op de vlucht
Telkens als iemand vecht voor zijn bestaan
En een beetje geld, of een simpele baan
Telkens als iemand in onvrijheid stikt
Kijk dan in hun ogen mam, dat ben ik”

De snelweg leeft vannacht nog laat
Niemand zegt iemand, waarheen het gaat
Ik zit hier bij ’t zwakke lantaren licht
Zoekend naar de geest van Freddie Spigt.

Originele tekst: Bruce Springsteen
Nederlandse tekst: Alice Anna Verheij © 2012 / 2013

Alice Anna

Ik ben zo moe van jou, o Nederland.

Noot: driekwart jaar geleden herschreef / hertaalde ik ‘Going to a town‘ van Rufus Wainwright. Een lied dat hij, eerlijk is eerlijk, uit verveling en baldadigheid schreef in de lobby van een hotel tussen concerten in. Zonder diepere bedoeling, zonder er een protestleid van te willen maken. Maar dat werd het wel. Het werd een lied dat bij deze tijd past.

Het is nu driekwart jaar later. Veel is veranderd. De pier op de foto is failliet en zal misschien afgebroken worden. Zoals er veel afgebroken wordt. Vandaag las ik dat het College Van Zorgverzekeraaars (CVZ) voorstelt om de psychische ondersteuning van mensen met psychische problemen alleen nog maar te vergoeden bij een medische noodzaak. Daarmee onderstrepend dat je voor hulp psychisch ziek moet zijn (volgens het daarvoor geldende normenboek DSM IV) en dat psychische problemen buiten die veroorzaakt door ziekte maar gewoon door jezelf en je huisarts (die daar niet voor geschoold is) opgevangen moeten worden. Wil je hulp, heb je hulp nodig, dan moet je dat maar zelf betalen. Kan je dat niet, zoals een toenemend aantal mensen, dan kun je voor wat betreft die verzekeraars doodvallen. Letterlijk.

Gaan die plannen door dan zuller er ook doden vallen want het aantal suïcides zal toenemen bij het wegvallen van de zorg voor mensen met post traumatisch stress syndroom, slachtoffers van misbruik, mishandeling, verkrachting, burn outs, onverwerkte traumas uit jeugd of anderszins. Zij zijn geen medische gevallen dus moeten het maar zelf zien te rooien. Daarmee is de verzekering van de Nederlandse gezondheidszorg indirect verantwoordelijk voor de doden die zullen vallen en het instandhouden of het versterken van het lijden van duizenden zoniet tienduizenden mensen. Hun aantal groeit als gevolg van de verharding van de maatschappij.

Nederland maakt hiermee zichzelf ziek, doodziek. En, als het aan deze mensen ligt die dit bedenken, uiteindelijk dood. Weg beschaving. Van Zorgverzekering naar een verzekerd zijn van verwaarlozing. Verwaarlozingsverzekering.

Ik ben nog steeds moe van Nederland en verlang naar de dag dat ik dit land definitief de rug kan toekeren. Of mij dat lukt weet ik niet, of ik dan in Europa of elders zal leven weet ik ook niet. Hoe dan ook, deze hertaling draag ik op aan de mannen en vrouwen van het CVZ die de plannen smeden om de geestelijke gezondheidszorg in Nederland te decimeren en daar willens en wetens slachtoffers mee gaan maken. Ik gun ze een jarenlange persoonlijke ernstige depressie. Ik mag dat als overlevende van diverse suïcide pogingen. Het hierna volgende schreef ik in april 2012, mijn mening is helaas niet veranderd sindsdien. Mijn leven overigens wel. Ten goede, dankzij de onbezoldigde zorg van een paar vrienden en een project van hte Rode Kruis. Een organisatie die goddank losstaat van de Nederlandse staat en haar beperkte blik op de rechten van haar burgers.

In een uitwisseling op Facebook legde mijn goede vriendin Floortje me nog eens dit prachtnummer van Rufus Wainwright voor. Ik heb er al zo vaak naar geluisterd en het heeft me altijd geraakt omdat ik er iets voelde dat ik niet kon omschrijven. Tot Floortje een hint gaf dat iemand maar eens een Nederlandse versie moest maken.

Er zullen mensen zijn die – terecht – vinden dat ik negatief schrijf over mijn eigen land. Er zullen mensen zijn die het met me oneens zijn of het me zelfs kwalijk nemen. En anderen die het niet begrijpen of me een zeur vinden. Maar er zijn er vast ook die zich herkennen in de pijn die ik heb proberen te verwoorden over hoe mijn eigen land verworden is tot iets dat ik verafschuw. Verwoord aan de hand van Rufus Wainwright die, wonend in New York, in een opwelling zijn originele tekst liet stromen en waarin hij onverholen kritisch is op de verwording van het Amerika van George Bush.

Mijn tekst laat mijn walging proeven over de staat van dit land. Een land zonder kleur maar met angst voor de vreemdeling, voor de andersdenkende, voor de ander die niet is zoals de gemiddelde burgerlijke grijze muis. Een land van egoïsme waar hypotheekrenteaftrekm pensioen en immigratie voor gaan op barmhartigheid en liefde voor hen die het moeilijk hebben. Een land dat maatschappelijk en politiek geen enkel ankerpunt meer voor mij vormt en dat mij gevoelsmatig wegjaagt. En hoezeer men het met mij oneens zal kunnen zijn, zijn de woorden gewogen en spreken ze mijn diepste gevoel uit. Mijn ontembaar verlangen to vluchten naar desnoods een stad die niet meer bestaat. Weg van het grijs, weg van de verzuring en de beschimping. Weg van de krantenkoppen vol mensenhaat, weg van het gebrek aan compassie, weg van de tweets van Wilders en de lamlendigheid van een tandeloze oppostitie. En vooral weg van het land dat mij mijn gevoel ontneemt en me omlaag drukt tot er niets meer van me over is. Met een vage hoop dat er ooit een andere tijd zal komen. Ik kan momenteel niet anders dan hiermee mijn diepste gedachten laten vallen op deze plek. Want ik ben moe. Heel erg moe van dit land. Heel erg moe van jou, o Nederland.

Hier is mijn versie:

“Ik ben zo moe van jou, o Nederland”

Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
En loop weg van de plaats die ik altijd heb gehaat
Ik zoek naar mensen die hun hart niet hebben verbrand
ik ben zo moe van Nederland

Ik maak het goed voor de leugens van de Telegraaf
Ik maak het goed voor die liedjes o zo braaf
Het lijkt wel of hun waarheid niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief

Zeg me, denk je echt over de hel omdat je teveel liefde gaf?
Zeg me, denk je echt dat alles wat je deed zo goed was
Ik moet het weten, na het bloed van die jongen die daar ligt in een plas
Ik ben zo moe van Nederland

Ik moet het weten
Misschien zal ik je nooit meer zien, of misschien ook wel
Jij had je voordeel van een wereld en ook van je spel
Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief
Heb nu teveel verdriet
Maar tòch ’n droom in ‘t verschiet
En dat is al, meer niet

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik ben onderweg
naar een stad die niet meer bestaat

Muziek, tekst: © Rufus Wainwright
Hertaling: Alice Verheij © 2012

De wereld op zijn kop.

Ik kon het niet laten om deze te hertalen nu blijkt dat de wereld niet vergaan is maar op zijn kop blijkt te staan.

worldupsidedown

De wereld op zijn kop

Als de vlinder vree met de bij
En de uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
En drie keer een negen zou zijn

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als het paard zat op zijn ruiter
Als de boterbloem at de koe
Als de kat van schrikt luistert
Naar de muis die zegt boe

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Als de rijkaard verkocht zijn jas
Aan de zwerver zowat voor nop
Als de heer een dame was
Stond de wereld op haar kop

Dan stond de wereld op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
Wat een dolle dwaze wereld zou het zijn
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Maar als één of al deze zaken
Ooit echt gebeuren zou
Zal ik daar niet van slag van raken
Ik ben ’n binnenste-buiten vrouw

De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop
De wereld stond op zijn kop, ja
De wereld stond op zijn kop

Stel je voor
De uil en het wrattenzwijn
Kerken die staan in de wei

Dat de vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Stel je voor
Drie keer een was negen 

De vlinder vree met de bij
De uil met het wrattenzwijn
Wanneer de kerk stond in de wei
Drie keer een negen zou zijn

Als het paard zat op zijn ruiter
Dan stond de wereld op zijn kop
Op zijn kop
Ik zeg, echt op zijn kop

Originele tekst: ‘ Topsyturvy World’ door Natalie Merchant
Nederlandse tekst: © 2012 Alice Anna Verheij

Mijn huid.

Het is alweer te lang geleden dat ik me boog over de hertaling van een lied. Vandaag is er zoveel gebeurt, goed en mogelijk (maar hopelijk niet) slecht, dat er maar een antwoord op deze dwaze dag mogelijk is. De hertaling van ‘My Skin’ van Natalie Merchant.

Een lied dat gevaarlijk is en kwetsbaar. Een lied dat al lang bij mij is in het duister van de nacht op de momenten dat ik zwak ben. Wanneer tranen vloeien en onzekerheid me neersabelt. Wanneer eenzaamheid zich doet voelen en mijn huis rilt om me te vertellen dat hoe dan ook ik door moet gaan. Moet blijven proberen. In de hoop dat door me steeds zuiverder op te stellen, me steeds zuiverder te maken (en geloof me dat is vreselijk moeilijk want ik heb zoveel fouten) er uiteindelijk een wind me in de rug zal blazen in plaats van tegen me en me zal laten vliegen zoals ik eigenlijk moet. Op de vleugels van een liefde die oprecht is.

Dus hier is mijn huid. Hij wordt hoe dan ook duur verkocht. Zij spreekt mijn diepste verlangen uit. Ze rilt onder een aanraking en als geen ander vertelt ze me dat ik leef. Hoezeer dat soms ontkend wordt door de werkelijkheid van de dag. In de nacht wacht ze op een tedere hand, een zacht gefluisterde belofte. Maar overdag laat ze de leugen en de afwijzing voelen.

Zie hier, dit is mijn lichaam
Kijk naar mijn hand
Er is zoveel hier, dat ik niet goed begrijp
Jouw valse beloften
Als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Je ging zo slecht met mij om
Het duurde zo lang
Ach ik werd schijnbaar onaanraakbaar
En, geluk houdt van stilte
Het groeit in ’t donker
Fijn gesponnen draden
Die wurgen mijn hart
Ze zeggen beloften, dempen de slag
Maar ik wil ze niet, nee
Ik wil ze niet

Je ging zo slecht met me om
En het duurde zo lang
Ik werd schijnbaar onaanraakbaar
Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Ik ben de stervende bloem die
in de vroegte aan ’t bevriezen is
Liefde wordt pijn en ongenaakbaar
Weet je nog wel, hoe je vroeger mij betastte en
Je trillende handen, je kussen die verrasten
Je valse beloften als fluisterend gebed
Ze zijn niet nodig

Oh, geef me het duister
Het zachte
De fluister
De zwakte
Oh, ik wil dit
Ik wil een slaaplied en
Een nachtkus en
De ware liefde van mijn leven
Oh, ik wil dit

Is het donker genoeg
Zie je me nog
Wil je me nog
Bereik je me nog
Oh, ik vertrek nu
Ach, hou je mond alsjeblieft
En hou je adem in
En kus me nu
En blijf er dood in
Oh, ik meen het
Oh, ik meen het

Originele tekst: © Natalie Merchant
Nederlandse hertaling: © 2012 Alice Anna Verheij

Laat me.

Laat me. Een nummer geschreven in het Frans met de titel ‘Vivre’ geschreven en gezongen door Serge Reggiani. Het lied is in de laatste twee jaar in mij gegroeid tot het lied dat mijn leven bepaald. In alle opzichten. Het is een lied over terugkijken op een leven waarin het doel niet altijd duidelijk was, waarin tegenslagen veelvuldig waren net als hoogtepunten. Het is een lied over vriendschappen en trouw aan die vriendschappen. Het is een compassioneel lied dat troost geeft en sterkt wanneer de dagen donker zijn.

En het is een lied dat zich naar voren dringt wanneer het leven zich van onverwachte mooie kanten laat zien. Als een waarschuwing dat succes en slagen in het leven alleen van waarde is als je jezelf niet verliest en je vriendschappen voorop blijft stellen. Zelfs als die een tijd naar de achtergrond verdwenen zijn.

Ik zing niet veel maar dit lied zing ik graag. Liefst met vrienden in een kroeg of theatertje waarbij we elkaar in de ogen zien en genieten van onze vriendschap. Dat zijn de momenten dat het leven is zoals het moet zijn.

Velen zongen het en natuurlijk is in Nederland de versie van de grote Ramses Shaffy onmogelijk te overstijgen want nooit eerder is een lied zo vanuit het hart gezongen als dit lied in Nederlandse vertaling door Shaffy. Alderwereld mag dan later samen met Shaffy en List dit overgedaan hebben maar het origineel is te magisch om te overtreffen. Ook de versies van Herman van Veen die het als ode aan Ramses gezongen heeft zijn prachtig maar wat mij betreft is er in het Nederlands taalgebied maar één echte versie:

De originele Franstalige versie mag niet ontbreken en dus laat ik die hier ook passeren. Geniet er van!

Laat dit lied bij mij blijven, de rest van mijn leven. Als troost, als uiting van liefde en als waarschuwing dat hoe dan ook het leven verloopt zoals het moet verlopen. Nu in deze tijd er aan een horizon schoonheid en misschien liefde lonkt omarm ik ‘Laat me’ als een reddingsboei die me toegeworpen is door het leven. Het komt wel goed. En misschien is het dat eigenlijk al.

“Ik blijf nog lang en lief nog langer, maar laat me blijven wie ik ben.”

© 2012 Alice Anna Verheij

De weg naar de hel.

Vanmorgen kwam op Facebook een oude kraker van Chris Rea langs. Ik hou van zijn muziek die staat als een huizenblok van zwaar beton. Onverzettelijke beat en strakke teksten. Deze had dan ook nog eens een tekst die – thanks Floortje – nog een diepere laag in zich heeft die misschien niet eens zo bedoeld was. Maar wel zo uit te leggen.

The Road to Hell knalde niet veel later uit de speakers en ik kon mezelf niet tegenhouden een vertaling van dit donkere lied te maken. Chris Rea heeft veel donkere maar ook romantische songs. Zijn bijna Victoriaanse blik op het leven is misschien deels gevoed door de ziekte die hij moest overwinnen maar ik zie hem vooral als een onverbeterlijke romanticus. Daarom vind ik zijn muziek zo mooi want daarin herken ik hem. Het is bijna onmogelijk om niet mee te zingen met de prachtige teksten.

Dus hier is dan, de volledige, The Road to Hell met de geweldige intro die de toon zet voor het onverwachte rockende tweede deel. Zo hoort een song in elkaar gezet te worden wat mij betreft.

En dit is mijn vertaling:

Stond stil op de snelweg
Ik zag er een vrouw
Langs de kant van de weg
Een gezicht als dat van mij
Reflecties, in mijn voorruit
En ze liep, naar mijn auto toe
En boog, heel erg traag
Een angstig gevoel, verlamde me, in mijn schaduw
Ze zei ‘kind, wat brengt jou nou toch hier
Mijn angst voor jou draaide me, in mijn graf’
Ik zei ‘mama ik kom naar het dal van de rijken
verkoop mijzelf’
Ze zei ‘kind, dit is de weg, naar de hel’

Op je reizen, door de wildernis
Van de woestijn tot aan de bron
Ben je terecht, gekomen op de snelweg, naar de hel

Tsja ik sta hier bij de rivier
Maar het water, dat stroom niet
Het kookt van al het gif, dat je bedenkt
En ik sta onder de lantaren
En dat licht, ken ik al te goed
Doodsbang weggedoken, diep in de schaduw
En de perverse angst voor geweld
Veegt de lach van elk gezicht
Gezond verstand rinkelt, elke bel
Dit is geen technisch mankement
Oh nee, dit is de weg, naar de hel

Alle wegen verstopt met krediet
En er is niks dat je kunt doen
allemaal vodjes papier en helemaal niet van jou
Oh pas op wereld, kijk nu goed uit
Waar het op neerkomt
Leer deze lessen snel en leer ze wel
Dit is geen opgaande mobiele snelweg
Oh nee, dit is de weg
Hey, dit is de weg
Dit is de weg, naar de hel

Tekst: Chris Rea
Vertaling: Alice Anna Verheij © 2012

Violiste in ruste.

20120701-150303.jpgEen violiste
in ruste
kuste snaren
en ongekraakte
onaangeraakte
noten
Alsof het niets is
vanzelf aanwaaiend
van schrift
naar snaar
via haar.

 

Alfred Jodocus Kwak

Het volgende theaterseizoen is er weer een geheel nieuwe door Herman van Veen geschreven Alfred Jodocus Kwak show. Voor volwassenen vanaf 5 jaar. Mijn goede vriend Max is weer Alfred. De poster is er deze keer eentje met een vrolijk springende Alfred die immers vader wordt. De foto is door mij gemaakt.

De speellijst is hier te vinden.

Alice Anna.

Over een zeemeeuw.

Jaren geleden, ik zal zo rond de zeventien jaar zijn geweest, las ik een boek waar ik via de muziek bij uitgekomen was. In die tijd was Neil Diamond een heel bekende zanger en scoorde hij hit na hit. Tegenwoordig maakt hij nog steeds bijzondere muziek met zijn net zo bijzondere en herkenbare stem maar kennen nog maar weinigen hem.

Ik luisterde naar muziek, las boeken en dacht over dingen na waar de meeste van mijn leeftijdsgenoten niet naar luisterden, niet lazen of niet over nadachten. Ik was anders. Net als die zeemeeuw uit het boek. De muziek die me naar het boek bracht was de soundtrack van de filmflop ‘Jonathan Livingstone Seagull‘. Het boek, een novelle van Richard Bach is een fabel over een zeemeeuw op zoek naar het hogere in het leven en een hogere zelf. Achtereenvolgens komen materialisme, trouw aan jezelf blijven, het voorop stellen van de liefde en ten slotte de onbaatzuchtigheid aan de orde. Stappen om te komen tot een hoger niveau wat misschien wijsheid genoemd kan worden om daarna die wijsheid in te zetten voor de samenleving die je verstoten heeft maar waar je wel uit afkomstig bent.

De fabel laat de weg zien die de zeemeeuw Jonathan aflegt wanneer hij de ambitie heeft om harder en hoger en mooier te vliegen dan welke ander meeuw ook. Hij kan het niet alleen en ontmoet twee andere meeuwen die hem helpen alsof het engelen zijn. Het zijn meeuwen die vliegen omdat ze plezier in het vliegen hebben. Dat in tegenstelling tot de vlucht meeuwen waar hij uit afkomstig is en die geleid wordt door angst, verveling, materialisme en domheid. Hij wordt uitgestoten, verbannen. Dan ondervindt hij hoe het is om niet te leven als een meeuw tussen honderden anderen in de grote groep. Hij leert om zich te sterken door het zijn van die uitzondering. Nog belangrijker leert hij dat er zoveel is dat er niet toe doet maar waar de andere meeuwen naar lijken te streven. En tot slotte leert hij dat hij moet blijven werken aan de liefde voor zichzelf om in staat te zijn om te vergeven. De meeuwen die hem helpen leren hem terug te keren naar zijn eigen waarden en om keuzed te maken. Uiteindelijke keert hij terug naar de vlucht meeuwen en kiest er voor om de samenleving te helpen met wat hij geleerd heeft.

foto: © 2012 Alice Anna Verheij

De fabel is haast religieus van karakter maar onderstreept vooral het belang van het streven naar een hoger plan en een hogere zelf waarbij non conformisme meer dan alleen maar een levenshouding is. De non conformist wordt degene die leert wat er wel toe doet in het leven en wordt daarmee een voorbeeld en inspiratie voor anderen. Het beeld van het verhaal komt nog het dichtste bij het Boeddhisme omdat het er vooral om draait om zelf op een hoger plan te komen tot nut van de wereld. De overeenkomst met de draaipunten in mijn leven zijn opvallend. Nog bijzonderder is voor mij dat ik het boek en de muziek nooit vergeten ben en nog steeds mooi vind. Omwille van de boodschap en de manier waarop die vervat is. De film is het kijken niet zozeer waard tenzij je een liefhebber van ouderwetse technische trucjes bent om radiografisch bestuurde ‘meeuwen’ lange glijvluchten te kunnen laten maken.

De meeste bekende song van de soundtrack is ongetwijfeld ‘Be’ van Neil Diamond. Ik heb het altijd prachtig gevonden ondanks de wat overdadige galm en de bombast. De tekst is sterk en heeft me soms geholpen. Voor mij is de God in de tekst vooral de kracht van de mens om boven zich uit te stijgen. Als ik het zo lees wordt de tekst van religie ontdaan en terug gebracht naar waar het boek om draait: een bemoediging dat anders zijn, de uitzondering zijn, niet negatief is maar juist van belang in een wereld die grijs en grauw en de weg kwijt is. Zo gelezen is die bemoediging bijna veertig jaar nadat de film en de soundtrack verschenen nog van groot belang.

Lost
On a painted sky
Where the clouds are hung
For the poet’s eye
You may find him
If you may find him

There
On a distant shore
By the wings of dreams
Through an open door
You may know him
If you may

Be
As a page that aches for a word
Which speaks on a theme that is timeless
And the one God will make for your day

Sing
As a song in search of a voice that is silent
And the sun God will make for your way

And we dance
To a whispered voice
Overheard by the soul,
Undertook by the heart
And you may know it
If you may know it

While the sand would become the stone
Which begat the spark
Turned to living bone
Holy, holy
Sanctus, sanctus

Be
As a page that aches for a word
Which speaks on a theme that is timeless
While the one God will make for your day

Sing
As a song in search of a voice that is silent
And the one God will make for your way

© Alice Anna Verheij


Robin Gibb

Photo © Robin Gibb & band

Today I read on the news of the death of Robin Gibb.

I grew up with the music of the Bee Gees, like I did with the music of Fleetwood Mac, Pink Floyd, Genesis, dire Straits and many, many others. Even Abba is part of my life’s soundtrack.

And so is Robin Gibb. There is no way to describe how I feel about his death after a fight he couldn’t win. I cherish the memory of this one song that says it all. Because of it’s intensity, because of the lyrics and because of that voice of Robin Gibb with that little crack in it that made it unforgettable.

This specific song reminds me of one of the darkest times in my life and of how this song made me clear what the world really was like. It comforted me then somehow and it still does.

Dear Robin, I loved you for your music.

Alice © 2012

This song should be listened to and the lyrics should be read to fully understand it’s value. Out of respect for Robin Gibb and his brothers Barry and Maurice (who passed away in 2003) I will translate this song later this week into a Dutch version. With love and good memories.

Songwriters: GIBB, MAURICE ERNEST / GIBB, ROBIN HUGH / GIBB, BARRY ALAN

I started a joke, which started the whole world crying,
but I didn’t see that the joke was on me, oh no.

I started to cry, which started the whole world laughing,
oh, if I’d only seen that the joke was on me.

I looked at the skies, running my hands over my eyes,
and I fell out of bed, hurting my head from things that I’d said.

Til I finally died, which started the whole world living,
oh, if I’d only seen that the joke was on me.

I looked at the skies, running my hands over my eyes,
and I fell out of bed, hurting my head from things that I’d said.

‘Til I finally died, which started the whole world living,
oh, if I’d only seen that the joke was one me.

Barbara

Barbara (Monique Andree Serf)

Monique Serf heette ze eigenlijk en in Nederland is ze niet al te bekend. Haar artiestennaam was Barbara. Een franse chansonnière (en een prachtige vrouw) met een heerlijke stem. Haar muziek was typisch frans en had alles wat de rijke historie van chansons kan bieden.

Een betrekkelijk onbekend lied van haar is ‘Le Temps du Lilas’ dat over liefde, bedrog en verlating gaat. Het is een lied met een enorm tempo op de cadans van een wals en daarmee niet alleen een uitdaging om te hertalen maar zeker ook om te zingen. Het origineel kent zoveel tekst wendingen dat het een nachtmerrie is om er iets van te maken. Toch heb ik me er aan gezet omdat ik nu eenmaal in een soort flow zit waarbij het vertalen en hertalen vrij vlotjes verloopt.

Dit is het origineel wat zeer de moeite waard is om te beluisteren vanwege de snelle en o zo franse poëzie:

Ik heb er deze Nederlandstalige tekst op gemaakt die weliswaar het origineel volgt maar zeker geen letterlijke vertaling is. Meezingen met de muziek is een uitdaging maar na wat uitproberen kan ik zeggen dat het echt mogelijk is. Wellicht moet ik nog zo hier en daar wat schaven maar als eerste serieuze poging staat het wat mij betreft stevig:

De zoete geur van de sering

Mijn lieve schat, ik geef je seringen,
ze zijn anders dan rode rozen.
Maar net zo goed uit liefde,
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik plukte ze speciaal voor nu,
bij de buren uit hun struiken
want ik vond ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ik wil jouw lieve lach weer zien
je lippen proeven, jouw zien blozen.
En lief ik weet, dat het je speet
want het mocht, niet eeuwig duren.
En toch die ander, die overwon,
ik had dat nooit, van jou verwacht,
dat mijn liefde, jou verzon
en dat het dus, toch niet kon.

Dus geef ik jou nu, mijn paarse seringen,
want naar jouw hand, zal ik niet dingen.
Ik laat je los, uit ware liefde
die ik voel voor jou, voor jou.
Ik zal nu gaan, dit was het dan.
Hier is mijn groet, ik breek de ban.
Die ene klein kans, heb ik laten gaan.
Hier heb je, mijn seringen.

Je was daar ineens, in mijn leven
dagenlang, bij mij gebleven.
Nachten lang, hebben wij gevreeën
ochtenden, van ons getweeën.
Maar op een dag, was er een ruzie,
tussen de roos en de sering.
Een huwelijk, zat er dus niet in
Wel ‘n oorlog, tussen jou en mij.

En nu zal ik op de vlucht ver van jou weg moeten gaan.
Zie je mij daar in de verte?
Al kom je mij nog na, het is nu te laat.
Blijf maar bij de seringen.
Ik plukte ze speciaal voor jou,
bij de buren uit hun struiken
eens vond ik ze, zo lekker ruiken,
zoete geur van de sering.

Ach jij zult bij haar zijn in haar armen,
je bent verstrikt in haar netten
en met haar liggen, heup tegen heup,
in de nacht tot aan de morgen.
Dus laat ik jou nu, de paarse seringen,
want naar jouw hand, wil ik niet dingen.
Ik laat je los, vergane liefde
die ik had voor jou, voor jou.

Blijf daar maar staan, en naar me smachten,
ze zijn nu voorbij onze nachten.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.
Er blijven bij mij, lieve gedachten
en zoete geur van mijn sering.

Muziek en franse tekst: © 1962 Barbara
Nederlandse tekst © 2012 Alice Verheij

Wat zou ik doen met een miljoen?

Vandaag kruiste een Zuid Afrikaans liedje mijn pad en ik kon het niet laten het naar het Nederlands om te zetten. Gewoon omdat ik het leuk vind. Dit is hem (en luister ook even naar het origineel).

Wat kan ik doen met een miljoen?

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat kan ik doen met ’n miljoen?
Daarmee maak ik mijn wereld vooral prachtig groen, ja!
Dat zou ik doen met ‘n miljoen.

Ik heb genoeg van het gesukkel, in mijn dagelijks bestaan.
En het geploeter voor dat geld als ik ergens heen wil gaan.
En die auto die niet rijdt heeft me dus weer laten staan.
En door die diepvries is verdikkie
ook ons eten naar de maan.

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat zal ik doen met ’n miljoen?
Ja, een cheque met zes nullen in mijn schoen, ja!
Doe mij maar morgen dat miljoen.

Ik werk mij ook krom om belasting te betalen.
En nou is er ook een stuk van mijn splinternieuwe schaal.
Ja, die wet van ‘t kabinet, die vreet mijn kapitaal en
die rentekoers houdt mij over ‘t algemeen maar kaal.

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat kan ik doen met ’n miljoen?
Ja, ik zou mezelf met zes nullen kunnen verzoenen, ja!
Ik zou ‘t kunnen doen met ‘n miljoen.

Instrumentaal

Wat kan ik doen met ‘n miljoen, Ha, ha, ha!
Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Ach daarmee maak ik de wereld voor mij overal groen, ja!
Dat zou ik doen met ‘n miljoen

Ik hoef geen bakken geld maar slecht een klein fortuintje.
‘n Vliegtuig of ‘n zeiljacht, zelfs al is het maar een kleintje.
Ik drink niet en rijk wil ik niet zijn.
Ik wil graag net genoeg hè.
Om zo lang als ik wil in mijn Jacuzzi te zijn ja.

Wat zou ik doen met ‘n miljoen, Ha, ha, ha!
Wat zou ik doen met ‘n miljoen?
Ja, ik zou mezelf met zes nullen kunnen verzoenen, ja!
Ik zou ‘t kunnen doen met ‘n miljoen.

Tekst en muziek: Lucas Maree © onbekend
Nederlandse tekst: Alice Verheij  © 2012

Lucas Maree uit Zuid Afrika

Uitersten

Foto: © 2011 Alice Verheij – een vriend die nu gevangen zit en gemarteld is

De laatste maanden, weken en dagen is het alsof de ingewikkeldheid van het leven me influisterd dat er iets is veranderd. Het lukt mij ondanks alle pogingen niet los te komen van een wereld zo ver van de mijne maar zo diep in mijn hart gedrongen. Terwijl ik worstel om in deze rijke wereld te overleven aan de ondergrens van het bestaan is het me onmogelijk niet de taal te laten stromen. Maar de taal doet soms pijn.

Ze vertelt me de verhalen van een vriend die in een cel gemarteld wordt en het leven niet zeker is en het kind dat met haar moeder en zusjes uit het krot is gezet bij een rivier in een stad waar andere regels gelden dan in mijn wereld. Ik hoor de verhalen van mensen zonder licht die ondanks hun verlies in staat zijn verder te leven en eigenlijk vooral mooier zijn geworden en ik geniet met een vriend van wat we ervaren. De volgende morgen wordt ik overspoeld door beelden van ver weg en ik voel de verhalen van het leed van diegenen die verjaagd zijn van wat hun ‘huis’ was, ze galmen door mijn hoofd. De hele dag voel ik me wankel en machteloos. Dan komt het bericht dat die vriend niet meer gemarteld wordt en ik besef dat hij desondanks een mens zonder toekomst is geworden.

Natuurlijk vertaald het zich in teksten want dat is nu eenmaal mijn ademtocht. Waar het leven naar mij lacht kan ik niet voorkomen dat die teksten over pijn gaan. Niet zozeer mijn pijn als de pijn van de wereld. De pijn die niet geweten wordt van mensen die niet gezien worden. Voor deze mensen is dit lied.

‘Kepen in mijn hart’

Terwijl de niet zienden zien
en ik slechts observeer
Wanneer de wereld sluimert
en ik me niet verweer
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten alweer
naar de man in pijn en zijn verdriet
in zijn cel doet alles zeer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Wanneer ik dan alsnog ontwaak
uit mijn ongedroomde droom
Beelden zie van mensen verjaagd
wijzigt mijn hart opnieuw van toon
Het kind zonder een dak vandaag
zegt: ik weet niet waar ik woon
ik hoor haar o zo stille vraag
en toch hou ik mijn hart in toom

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn

Terwijl de niet zienden zien
heb ik een licht verloren
Wanneer de wereld sluimert
en niemand haar wil horen
Gaan tijdens het zingen van het lied
mijn gedachten steeds weer
naar dat kind met haar verdriet
en de man valt in zijn cel neer

Beelden kerven kepen in mijn hart
Geluiden echoën ongezegde pijn
Geuren herinneren aan smart
En toch zal er altijd nog liefde zijn
Toch zal er altijd nog liefde zijn

Alice © 2012

50 en in de ontkennende fase.

Ok, lieve vrienden / vriendinnen / vriendandersen / lezers / lezeressen / lezerandersen en zo meer, ik ben vandaag 50. En in ontkenning. Natuurlijk. Maar goed, verjaardagen zijn alleen relevant voor mensen die echt hechten aan het decimale stelsel en in mijn wereldje is dat decimale me vaak te absoluut. Daarnaast het ik het geluk om tijdens leven geincarneerd te zijn waardoor ik twee levens in één prop. Er vanuit gaande dat de kat in mij er niet nog een zevental achter de hand heeft. En dus vandaar deze 1300e bijdrage.

Edoch, als iemand vijftig wordt gaat die door een crisis en die is dus ook lekker losgebarsten. Remedie: veel vrienden bij elkaar jagen en dronken worden. Er is geen bar hier dus mijn waardigheid kan ik niet verliezen door het dansen op een toog. Wel zal er gezongen, gedicht en verteld worden en hopelijk heel veel gelachen. Natuurlijk kon ik het niet laten om een liedtekste te maken op de melodie van een bekend Nederlandstalig lied en dus heb ik – hoe kan het ook anders – ‘Het Testament’ van Lennaert Nijgh onder handen genomen.

Het testament

Na grofweg 50 jaren in dit leven,
maak ik het testament op van mijn jeugd.
Ik heb nog wel wat goed om weg te geven,
maar zakelijk heb ik niet echt gedeugd.

Toch zijn er ook nog wat fraaie idealen,
mooi bedacht, hoewel ze uit de mode zijn.
Ik wil ze met je delen in mijn verhalen,
want heel misschien, vindt je dat wel fijn.

Aan mijn kinderen die zo graag nog wat leren,
laat ik met wat pijn de last na die ik droeg.
Om te proberen ze te behoeden voor ‘t verkeerde
en de klappen die ik kreeg en niet verdroeg.

En dan zijn er nog een stuk of wat vriendinnen,
die o zo lief en heel verstandig zijn,
en waarmee dus geen garen valt te spinnen,
maar die toch wel mijn allerliefsten zijn.

Voor mijn zoontje zijn mijn allermooiste dromen
wel wat ondeugend maar ach ze zijn zo mooi.
Ik behoor hem toch immers klaar te stomen
voor een leven buiten een gouden kooi.

Aan mijn vrienden laat ik graag ook mijn vermogen
verliefd te worden op een meid of knul.
Zelf ben ik helaas echt veel te vaak belogen
maar ga ‘t gerust toch maar proberen die flauwekul.

M’n lieve schat, ik laat jou alle nachten
dat ik tranen om jouw angsten heb gestort.
Maar bedenk het wel ik blijf niet langer wachten
en zal lachen want ‘t leven is mij te kort.

En die mensen die mij blijven bedreigen
“Dame, U bent nog lang niet van ons af!”
Kunnen de pot op en zullen niet veel krijgen,
Dat wil zeggen, ik heb het met hun gehad.

(instrumentaal)

Voor mijn ouders in mijn album met de plaatjes,
die zo lijkt het getuigen van een blije jeugd.
Is ‘t besef dat al hun mooie opvoedpraatjes
die zij vertelden niet echt hebben gedeugd.

Maar verder krijgen ze ook echt alle dingen
terug die ze mij ingeprent hebben die tijd.
Ze hebben me tenslotte niet gedwongen
groot te worden zonder felle pijn en spijt.

En dan zijn er ook nog enk’le goede vrienden
die van me houden, die ben ik lang niet zat.
Dus die gun ik al ‘t goede dat ze verdienen
nog vele jaren, opgesloten in m’n hart.

Verder niks, er zijn alleen nog een paar dingen
die zijn van mij omdat ‘n ander er niks aan heeft.
Dat zijn mijn nieuwste prachtherinneringen
die neem ik mee naar waar ik verder leef.

tekst: Alice Verheij © 2012

Liedjes stemming.

Verliefde mensen zingen graag liedjes. Ik ben er nu al een tijdje zo eentje. Kan er niks aan doen en dus is er hier nog een lief liedje in het Hollands. Gewoon omdat het heerlijk om zo af en toe liedjes in het Nederlands te schrijven. En dan liefst simpele liedjes zonder al teveel pretenties. Want die zijn voor later. Als ik groot ben en ouder en wijzer. Bij deze hoort een even eenvoudig melodietje. Als je eventjes een beetje doorleest ga je het vanzelf horen.

Ik zou vandaag nog willen gaan

Ik zou vandaag nog willen gaan

en naast jou komen staan

om al is het maar voor even

met jou te mogen leven

Gewoon gelukkig met zijn twee

dan ga ik met je mee

en ik maak dan mooie zinnen

om jou voor mij te winnen

Jij zingt een lied voor mij en dan

weet ik dat het echt nog kan

simpel vrij zijn van het gedoe

kijken wij nog jaren toe

Hoe de wereld zich dan druk maakt

over wie er waarvoor staakt

Dus wil ik straks al naar je gaan

en naast jou komen staan.

Alice © 2012

Je zou weten…

Vandaag is het precies 1 maand sinds ik mijn lief heb moeten achter laten in Nepal. Sinds die trieste dag is zij elk uur, elke minuut en seconde in mijn gedachten en staat mijn leven in het teken van een terugkeer naar haar. Vandaar dat ik vandaag een liefdesliedje uit het prachtige Afrikaans vertaald heb naar het Nederlands en het Engels. Dit lied draag ik op aan haar die mijn hart gevangen heeft en het goed voor mij bewaard tot ik het terug kan gaan halen.

Goed, in het Engels heb ik het liedje ‘Hoe ek voel’ dus al vertaald maar het mooie en vooral lieve liefdesliedje schreeuwt om een Nederlandse versie. Johannes Kerkorrel’s tekst van het Afrikaans naar het Nederlands omzetten is minder vanzelfsprekend dan de verwantschap in taal wellicht suggereert en dus heb ik gekozen voor een benadering van de tekst. De interpretatie van het origineel door Amanda Strijbos heeft mij altijd ontroerd. De laatste ruwe kantjes van mijn tekst heb ik inmiddels weggeslepen zodat dit diamantje ook in het Nederlands echt mooi kan glimmen.

Het verhaal achter het leven van Johannes Kerkorrel is het verhaal van een homoseksuele journalist en artiest die ten tijde van het apartheidsregiem in Zuid Afrika van de radio verbannen werd omdat hij teksten van toenmalig president Botha ironisch gebruikte in zijn teksten. Jaren later heeft hij een einde aan zijn leven gemaakt. Zijn nalatenschap bestaat uit prachtige liedjes met een hoog poëtisch gehalte.

Met een beetje geluk kan ik het morgen aan de vleugel eens zingen om te zien of het klopt met mijn bedoeling. Het origineel is in het hier beneden gepubliceerde YouTube filmpje nog eens te beluisteren. Zo mooi kan Afrikaans zijn!

Dit is het geworden…

Je zou weten…

Als ik je niet kon vertellen
Als ik jou niet kon laten zien
Zou ik een schilder bestellen
En hij zou schilderen misschien
Als hij ’t dan eindelijk voltooid
En af zou maken o zo mooi
Zou je weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Als ik je niet kon laten zien
Als ik jou niet kon laten lezen
Zou ik kopen een faxmachien
Mijn gedichten laten zien
Wanneer je die ontvangen zou
En lezen en geloven wou
Zou je weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Als ik je niet kon laten lezen
Als ik jou niet kon laten horen
Zou ik duizend zangers zenden
Die een avondserenade brengen
Je zou dan direct ontwaken
En jouw ramen open maken
Je zou weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Je zou weten, jij zou dit weten
Je zou dit weten, jij zou weten
En het vast niet meer vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Originele tekst in het Afrikaans: Johannes Kerkorrel
Nederlandse tekst: Alice Verheij © 2012

En mocht iemand denken dat ik dit voor mijn lief gedaan heb dan klopt dat aardig hoewel ik vrees dat ik nog niet in staat ben tot een lied in het Nepalees…

Alice © 2012

If I could not tell you…

Today it is exactly 1 month ago that I had to leave my love behind in Nepal. Since that sad day my mind has been with her every hour, minute and second of the day. This lovesong translated by me from the beautiful Afrikaner language version I dedicate to my love and my heart.

Just a little love song in the works. I’m in that mood today, I wonder why (well not really…). So this is Amanda Strydom’s beautiful ‘Hoe ek voel’ in English… Some changes might still be made in the coming days. I love this song! Original lyrics in Afrikaans by Johannes Kerkorrel, the gay singer who in the aftermath of the Apartheid regime in South Africa was so controversial that he was banned from radio. He ended his life some years later under still unclear circumstances. His inheritance is one of wonderfully crafted and sometimes lyrical songs that still touch the hearts of many. Further on you can listen to the original on YouTube.

So here’s my English language version:

If I could not tell you

So if I could not tell you
If I could not let you see
I would order a portrait painter
To make a painting of thee
And if he would finally finish
If he would finish his masterpiece
You would know, you would know
That what I did, didn’t show

How I feel, how I feel, for you!

If I could not let you see
If I could not let you read
I would rent a fax machine
And send poems made by me
And if you then would receive
If you read and can believe
You would know, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

If I could not let you read
If I could not let you hear
I would send a choir to you
A serenade in the evening late
And if you would wake up then
And throw your windows wide open
You would know, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

You would know, you would know this
You would know this, you would know
That what I did, didn’t show
How I feel, how I feel, for you!

Original music and lyrics: Johannes Kerkorrel
English lyrics: Alice Verheij © 2012

Alice © 2012

‘Thick as thieves’ vertaald.

Al tijden ben ik gebiologeerd door de muziek van Nathalie Merchant. Vooral het letterlijk apocalyptische en lyrische ‘Thick as Thieves’ heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Zowel muzikaal als tekstueel. Een tekst die te mooi is om niet een Nederlandse versie te kennen. En dus heb ik die geschreven.

‘Thick as Thieves’ wordt in het Nederlands ‘De Hypocriet’. Het gaat over hoe de mensheid teloorgaat aan geweld, zelfzucht en hypocrisie. Een zeer kritische tekst met heel veel lagen en een groot risico op vertaalfouten. Dit is mijn poging:

Alice © 2012

Dancing girls.

Janakpur, although in Nepal a provincial town that is in all aspects Indian by nature. A holy city in Hinduïsm. Holy because Sita, the wife of Rama came from Janakpur and she married Rama in her hometown. Nowadays Janakpur is the center of the region in northern India and south Nepal that once was the Mithila kingdom. An ancient kingdom with its own language (Maithili) that is still spoken in the region, its own art like painting, fresco’s, sculptures and theater.

It was a at the time not so hot day, meaning something like a comfortable 25 Celsius and we got the opportunity to meet a theater group. The made traditional theater, a mixture of almost Bollywood style dancing, singing and music of a harmonium and madal drums. The rehearsal took all afternoon and we thoroughly enjoyed watching them acting and dancing. And how these girls danced. Fast rhythm , fast feet. The moves familiar for Hindu dances and an enthusiasm that was electrifying. And although the men were no less than the girls in their dance it’s the girls what took my breath away. Because of their natural grace, the way they were dancing as if they were one and certainly because of their energetic fun.

It’s this photo that I love especially as the composition of the two first girls behind each other almost form a Shiva, my favorite Hindu God. Taken with my Olympus E420 on manual control to get the right movement effect.

Alice © 2011