Remember Freddie.

Thanks God I am not the only one. Today I will only play Queen songs. In respectful memory of Freddie Mercury. There are few times that I Love Google as for me they are like Orwell’s wet dream. But what Google did today is wonderful. Great animation and a great way to let the world remember one of, if not the best musician of in British modern music.

Today, Freddie would have become 65 years old. Being born in Zanzibar. I still love his music very much and I am sure that what he made together with the others in Queen will stay here for decades to come. Music with timeless quality and compatible to Mozart and Beethoven as far as the compositions are concerned. Music that is at a level of advancement that is still almost impossible to reach by the musicians of today.

But besides all that, it is the importance of Freddie for both the gay community and gender benders out there that made me love him so much. So therefor today is the Queen’s day of music for me.

Alice © 2011

Advertenties

Op zondagmorgen in de stad.

In de vroege morgen wil ik nog weleens naar muziek scharrelen op YouTube. Ik ben dan te wakker om te blijven slapen en te moe om op te staan. Muziek helpt dan. Soms kom ik dan iets tegen dat herinneringen oproept. Beelden van vroeger. Beelden van thuis bij mijn ouders of van die paar beginjaren in een huwelijk. Deze vroege morgen kwam ik een song tegen van Kris Kristofferson. Ik herinnerde me dit lied gezongen door de onnavolgbare Johnny Cash. Deze song roept beelden van een willekeurige zondagmorgen in de stad, lang geleden.

Het ontroerd me. Hevig. Omdat het gaat over de schurende pijn van verlies, een pijn die ik ondanks mijn nu zo mooie leven toch maar al te goed ken.

Ik heb er een Nederlandse tekst op gemaakt die dat gevoel weerspiegelt, zo dicht mogelijk bij Kristofferson’s oorspronkelijke mooie tekst blijft en die tekst gaat zo:

Zondagmorgen werd ik wakker.
Ik kon mijn hoofd niet draaien zonder pijn.
Het bier met het ontbijt was niet zo slecht,
die als dessert was ook nog fijn.
Ik rommelde in de kast op zoek naar kleren
en vond een jurk gevlekt door wijn.
Met vuil gezicht en het haar in de war,
stommelde ik de trap af naar de dag.

Het hoofd nog vol van de avond ervoor,
de stickies en de liedjes die ik zong.
Stak ik de eerste op en zag een klein kind,
’t lachte naar een hond die weg sprong.
Ik stak toen de lege straat over
en hoorde de zondag klank van iemands gong.
En dat nam me mee terug naar iets,
dat ik verloren heb, ergens op een dag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

In het park zag ik een moeder,
lachend met haar kleine meid die ze liet swingen.
En ik stopte bij een zondagsschool
en luisterde naar hun lied en wilde zingen.
Toen ging ik terug naar huis
en ergens ver weg riep iemand nog wat dingen.
En dat echode door de straten
als regendruppels op een zomerdag.

Op een zondagmorgen voetpad,
lieve God, voel ik me niet fijn.
Want er is iets met een zondag,
dat een mens alleen doet zijn.
En dat voelt als een beetje sterven,
net zo eenzaam als ’t geluid,
van één paar schoenen op het voetpad:
op zondagmorgen in de stad.

Het is niet dat ik bedroefd of somber ben, het is de melancholie van de ochtend die me deze hertaling laat schrijven. Zo aan het begin van de dag. Hier nog een interpretatie van dezelfde song door Johnny Cash, hij mag niet ontbreken en ik geniet nog zo vaak van de songs van deze man.

 

Alice © 2011

Gewoon omdat ik er zin in heb.

Kan het niet laten deze toch maar ook hier te laten zien. Enjoy het weekend!

Amy, Amy, Dionne!

I didn’t want to write about that great voice that left us all behind in despair. Thing is, I’m not the ‘hop on the bandwagon’ kind of writer. So I waited. Also, by nature I find it hard to look at the past, I prefer to look at the future. Which is not an easy thing to do after Amy Whinehouse left us some weeks ago. Music lovers, soul fans and jazz addicts rightfully mourn over her demise.

Somehow in the Netherlands the rise of the new Amy hasn’t been seen, yet. The girl’s records are not given enough airtime, yet. Most people, except for some real music lovers, haven’t heard of her, yet. But that will change. I mean, you simply have to listen to this little Amy named Dionne. Amy’s well kept and raised little girl Dionne Bromfield. She’s only fifteen or so but she has the voice. She will never be another Amy but I am so confident that she’ll develop into a  great star with her soul songs, straight from the Motown archives rephrased in a pretty damned cool mixture of Amy Whinehouse and Duffy. She’s got it all and she seems to be focussed on a musical career.

I love her voice and I can only pray she will not tumble over and fall down in Amy’s lifestyle. But I guess she won’t, because just like her amazing music the lifestyle of Amy was what defined her just as much. Please listen to this great little girl with this amazing voice and gasp in admiration. Dionne Bromfield, a singer to keep your eyes on for the next decades. A living tribute to her godmother, example and boss.

Alice © 2011

Sluit de deur meid.

Ergens op een avond in de Tibetaanse wijk van Kathmandu schoot er een liedje in mijn hoofd. Als een soort definitieve afsluiting van een pijnlijke episode in mijn leven. Over een liefde die voorbij is, vooral omdat het mij duidelijk was geworden dat wat ik doe, waar ik ben en hoe ik leef niet geschikt is voor die jonge vrouw die eens mijn geliefde was. De tekst rolde er zomaar uit in een kwartiertje maar ik besloot hem niet op deze plek te publiceren.

Eenmaal terug in het huis dat in de maanden dat ik in Nederland ben mijn thuis zou moeten zijn maar meer een tijdelijke verblijfplaats is geworden, bedacht ik me dat ik de tekst maar beter alsnog kan plaatsen. Bij deze dus. Gewoon omdat ergens in mijn hart iets zegt dat ik haar toch een mooi leven gun en een liedje nu eenmaal een liedje is en niet meer dan dat. Maar dan wel een leven voor haar zonder mij en een liedje van mij voor mij. Dus hier is dan toch de tekst van ‘Sluit de deur meid.’

Loop maar weg en kijk niet om
vergeet de wereld want die is dom.
Zoek een ander in plaats van mij
vergeet vandaag en wat ik zei.
Ga maar snel, het is nu tijd
maar sluit de deur meid, sluit de deur meid.

Loop maar weg van alle pijn
ontloop mijn leven al was het fijn.
Het was dan toch een misverstand
dus sta ik nu liever aan de kant.
Maar ga vlug, het is echt tijd
en sluit de deur meid, sluit de deur meid.

Het maakt niet uit wat er is gebeurt schat
spijt heb ik niet van al die lange nachten.
Het geeft niet want ‘t was zo goed schat
en mijn liefde kan op ander blijven wachten.

Loop maar weg en kijk niet om en
vergeet de wereld want die is dom.
Zoek jezelf in plaats van mij
vergeet deze dag en wat je zei.
Ga maar snel het is echt tijd
maar sluit de deur meid, sluit de deur meid,
sluit de deur meid,
maar sluit de deur meid,
sluit de deur meid, sluit de deur.

Want dan zet ik hem stiekem op een kier…

Alice © 2011

Geruchten

Ik was veertien toen ze de studio(s) in doken. Ik was vijftien toen ik het album kocht in 1977. Ik had de muziek gehoord op een schoolfeest, spijbelde met een schoolvriend en voelde me verschrikkelijk. Zoals ik me in die tijd meestal verschrikkelijk voelde. De foto op de hoes van de elpee intrigeerde me mateloos. Het mooie meisje op de foto, Stevie Nicks, maakte me jaloers omdat ik net als zij wilde zijn. Een ‘Rhiannon’, de feeënprinces uit het Welshe Mabinogion, een verzameling middeleeuwse verhalen. Het beeld intrigeert me dertig jaar later nog altijd.

‘Rumours’ van Fleetwood Mac werd de eerste elpee die ik ooit kocht. Alle songs op de plaat zijn geweldig, geen één track is niet legendarisch. Vannacht, in de stilte van mijn slaapkamer en het duister keek ik naar een documentaire van de VPRO die over het maken van dat album ging. Nu na al die jaren is me duidelijk waarom de elpee zo’n indruk op me maakte en waarom ik het nog steeds één van de beste, zo niet de beste plaat vind die er ooit gemaakt is.

De reden is de totstandkoming van de songs, de persoonlijke pijn die in veel van de songs doorklinken en waarvoor ik ook toen al gevoelig was. Alsof sommige van die teksten over mij gingen. En inderdaad, net als veel andere mensen, is het zo dat er teksten bijzitten die inderdaad over mij gaan. Over de universele gevoelens van falen, misgelopen liefdes, de pijn van de relatie die niet kan werken en de hoop van de liefde. Het zijn geen suffe liefdesliedjes. Sommige zijn rauw, sommige beïnvloedt door druggebruik bij het schrijven waardoor de teksten abstracter worden maar zeker niet minder diepgaander. De elpee kreeg als titel ‘Rumours’, geruchten. Naar verluidt omdat dat de analyse was van John McVie over de situatie binnen Fleetwood Mac tijdens de opnamen. Iedereen schreef over elkaar. Het is te horen.

Een favoriete liedtekst kan ik niet noemen, wel de meest geëmotioneerde. Dat is zonder twijfel ‘Songbird’, geschreven door Christine McVie en ondanks de simpele structuur je naar de keel grijpt wanneer uitgevoerd door haarzelf. Alleen, op het podium met een vleugel, een roos en een glas champagne.

Songbird
(Lyrics: Christine McVie)

For you, there’ll be no more crying,
For you, the sun will be shining,
And I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right

To you, I’ll give the world
to you, I’ll never be cold
‘Cause I feel that when I’m with you,
It’s alright, I know it’s right.

And the songbirds are singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before.

And I wish you all the love in the world,
But most of all, I wish it from myself.
And the songbirds keep singing,
Like they know the score,
And I love you, I love you, I love you,
Like never before, like never before.

Soms mag een tekst eenvoudig blijven om eenmaal versterkt met muziek en uitgevoerd vanuit het hart als effect te hebben dat ik de tranen wel moet laten vloeien. Mocht je me ooit tegenkomen, draai niet dit lied want ik zal er zeker van moeten huilen over dat kind van vijftien die het allemaal niet wist maar waar ik zo ontzettend veel van ben blijven houden. Ondanks alles en als nooit tevoren. En stilletjes zing ik dit lied voor mezelf.

Alice © 2011

What are you doing the rest of your life?

Iemand zei me eens dat de nacht rare dingen met een mens doet. Deze nacht is slapen niet mogelijk want de storm in mijn hart overstemd de storm die buiten raast.

Deze muziek ontlokte de volgende zin aan me:

Your voice melts my heart while listening in the midst of a nightly storm replacing sorrow with sweet anticipation of early morning life.

Nauwkeuriger kan ik het gevoel bij deze jazz in de donkerte van de nacht niet omschrijven. Muziek die niet alleen troost maar een belofte inhoudt.

Want ik weet dat je ergens bent en
we zullen elkaar ooit ontmoeten.
Geen idee waar ter wereld
of in welk jaargetijde.
Maar je bent er dan, net als ik.
Wachtend in een nacht op de belofte
van de ochtend waarop we samen zijn.
Dan zal mijn storm zijn gaan liggen
mijn hart zijn gaan rusten en
mijn lichaam niet langer verteren
door eindeloos verlangen.
Ik zal die blik in je ogen zien
wanneer op dat ene magische moment
je me bevestigend aankijkt.
En mijn lief dan weet je
wat je de rest van je leven zult doen.

Alice © 2010

Today has been ok. Misschien

Ik keek vannacht naar een aflevering van Sugar Rush. Vlinders die gisteren plotseling volslagen onverwacht bezit van me namen hielden me wakker. Het was de laatste aflevering van het eerste seizoen. Zoek maar op waar de serie over gaat. De laatste song tijdens de aftiteling was dit nummer.

De prachtige Emilíana Torrini zingt het lied op zo een mooie en ingetogen manier. Verstillend, adembenemend. Zo goed passend bij hoe ik me voel. De stilte van de muziek en de kwetsbaarheid van de woorden met een ondertoon van verwachting van leven die duidelijk maakt dat het zo goed is. Dat het mag.

Misschien mag het.
Misschien kan het.
Misschien komt die dag
waarop alles goed is.
Misschien ben jij er dan.
Misschien ben je al heel dichtbij.
Misschien ben je er al.
Misschien geven we elkaar die kans.
Misschien denk jij aan mij nu,
net als ik nu aan jou.
Misschien is er plek voor liefde.
Misschien.

Alice © 2010

Tot die dag er is, is dit de belofte:

Friends tell me it’s spring
My window show the same
Without you here the seasons pass me by
I know you were not new
That loved like me and you
All the same I miss you
Today has been ok
Today has been ok

The preacher lost his son
He’s known by all in town
He found him with another son of God
Feeding on the prayer
Nevermind what God said
But love had lost its cause
And I thought today had been ok
Today has been ok
Today has been ok

Wind has burned your skin
The lovely air so thin
The salty water’s underneath your feet
No one’s gone in vain
Here is where you’ll stay
‘Cause life has been insane but
Today has been ok
Today has been ok
Today has been ok
Today has been ok

Lyrics: Emilíana Torrini

Leefdagen

Luister goed naar de lyrics van Grace Jones. Ze zeggen veel. Over mij.

Gisteren schreef ik een welhaast moedeloos ‘Waarom’ over hoe de wereld me overspoeld met negatieve indrukken en negatieve krachten en een verklarend ‘Resonerend leven’ over wie ik denk dat ik was, ben en nog ga worden.
Gisteren vertelde een vrouw me dat ze uit vuur gemaakt is. Wist ze dat soms van mij ook? De aanraking door een ziel is intenser dan welke andere ook en het gevolg onomkeerbaar. Gelukkig is ze een goede ziel geweest, uit eerdere ervaringen weet ik dat ik oude zielen herken bij mensen. Dat is niet zweverig, het is slechts een kanaal dat ik heb en dat constant open staat.
Ze leerde me dingen die ik niet wist, omdat mijn aandacht nooit de kant opgegaan was waar haar wetenschap ligt.
Gisternacht veranderde er iets. Vandaag weet ik meer over mezelf dan ik vóór gisteren wist.

Vanmorgen heb ik gemediteerd en de aarde gevoeld wat een meer dan emotionele ervaring is. Mijn dagritueel heb ik een beetje uitgebreid met die stappen die nodig zijn om de dag aan te kunnen in die nieuwe balans op een manier dat die dag mij sterkt in wat ik wil bereiken. Hopend dat de verandering zal doorzetten. Noem het ‘focus’ voor mijn part.
Vanavond heb ik na een vreemde leefdag de afronding gemaakt van een etmaal dat zuiver is gebleven, bevrijd van de lelijkheid van het bestaan.

Ik kocht een oude jas van nepbont omdat de winterkou me niet bevalt.
Ik vond wat salie omdat ik dat nodig heb en sprak mensen.
Van mijn boek zijn er dertig verkocht nu. Honderdvijftig euro voor het project en ik ben er blij mee.
Een vrouw van Humanity House zei me dat ze mee gaan werken aan mijn doel. Me gaan helpen.
De oudere man die aan mijn tafel kwam zitten stelde zich als vanzelf open voor een gesprek dat ik me lang zal herinneren. Hij is geweest waar ik nog moet gaan. Hij heeft zich bevrijd waar ik dat nog aan het doen ben.
Weer een ander liet zich verleiden tot een uitdaging om mee te helpen met filmen en creëren zodat wat ik maak ook de kwaliteit krijgt die ik voor ogen heb waardoor het niet in de tijd versterven gaat maar een eerlijke kans krijgt.

Op de avond, na mijn avondritueel, ben ik voor het eerst innerlijk gereinigd naar bed gegaan.
Maar de dag liet me niet gaan. Ik moest op de valreep nog de beelden zien die me vertellen hoe de vorm gaat worden van min creatie.
En nu is de salie gebrand, zoals je me vertelde. Ik voel een trilling in mijn huis wanneer ik met blote voeten de vloer onder me stevig raak. Zelfs mijn huis is nu veilig, voor de nacht. Morgen komt vanzelf.

Pas nu sluit ik een leefdag af. Voor wie het niet doorziet: ik heb geen werkdagen en geen vrije dagen, want wat is werk en wat is vrij hebben? Die gedachte bracht me er toe dat soort woorden af te schaffen en te vervangen door leefdagen en slaapdagen. De leefdagen die energie van mij naar anderen laten stromen en van anderen naar mij, dagen waarop er iets gebeurt, waarop ik leef en waarop ik verder kom, waarop ik inspireer en geïnspireerd kan worden.
De slaapdagen zijn alleen voor mij, ik trek me er op terug, sluit de wereld buiten want ik sta immers al buiten die wereld. Het zijn dagen die ik nodig heb om bij te komen van de intensiteit van het leven. Om bij te komen van de dwang van de wereld.
En ik doorleef de leefdagen, de ene donker, traag en zwaar. De andere dag licht en als kwikzilver. Ik laat de dagen met me spelen en ik speel met hun. Mijn stemmingen wisselen als het weer of misschien wel mét het weer. Ik leef zintuiglijk nu. En die druk van buiten kan mij nauwelijks meer raken want ik leef mijn dagen en het is goed. This is life!

Alice © 2010

Voor wie liever leest dan luistert, dit zijn de lyrics van ‘This is life’ van het album ‘Hurricane’ van de geweldige Grace Jones. Ze beschrijft wat ik voel, hoe ik schrijf, hoe ik leef, hoe ik me verhoud naar de wereld. Het is één van de krachtigste songteksten die ik ooit gezien heb. Zo sterk dat ik nog niet durf me erin vast te bijten en het in het Nederlands te vangen. Misschien later.

This is my voice
My weapon of choice

This is life
This is life
This is plate
This is a cup
This is a story I didn’t make up
This is a girl lost in the woods
Some kind of wagon from some other ‘hood

This is a voice
These are the hands
This is technology
Mixed with the band

Are you going into the light
Are you free of fear today
When you lie down to sleep do you kind of float away

This is life
This is life

Most of my crimes are of optimism
40 thousand volts of recognition
They tried to strip me of dignity
But I still have tenacity

These are the words I didn’t invent
Only an attempt to say what I meant

This is the paper
This is the pen
This is my weapon
A means to an end

Are you going into the desert
You’re out of control of your fate
There are no warriors without a war
So get ahead before it’s too late

This is life (ya’ll)

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near

Oh Lord
This is life (hey!)

This is the tree
The Buddha slept under
These are the clouds
This is our thunder

This is what makes me look up and wonder
Into the eye of the wind
Through the rain
On to the plain

This is what I’m focused on
This is my head on straight
This is the harness
This is the bait
This is me
I’m flying again

This is a lawyer
Professional liar
There, Taking
Igniting the fire

This is the key
This is the door
Imagine the view from the basement floor

(Hey!)
Now you’re going into the desert
You’re out of control of your fate
Are you a slave in a chain of command
Serving up another man’s head

This is life

Lay down your spear
Let go your fear
Far becomes near
Look out

This is life

Are you going into the light
Are you freeing your fear today
When you lie down to sleep
Do you kind of float away

This is depression
It comes when you’re blocking
This is expression
It comes when your rocking

This is life
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)
This is (ha! Ha! Ha! Ha!)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story, this is a story I didn’t make up)

When you lie down to sleep
Do you kind of float away
(This is a plate, this is a cup, this is a story I didn’t make up)

This is the world still healing
(Do you kind of float away)
This is man that’s feeling
(Do you kind of float away)
This is the world still turning
(Do you kind of float away)
This is the rage still burning
(Do you kind of float away)
This is the man not learning
(Do you kind of float away)

This is life

Lyrics: Grace Jones, © 2008

U

Goeiemorgen lieve lurkers. Deze moet ik gewoon even met jullie delen omdat het me zo vrolijk maakt.
Ik ben gek op Sesamstraat. Ja echt! Maar ik ben nog veel gekker op Melissa Etheridge.

Goh, nou dat is nieuws zeg!
Jeemig wat cliché.
O help, ze is lesbo en gek op Etheridge. Duhuh.
Heb je ook nog iets boeiends te melden?
OMG! Pot.

Zomaar wat meningen die ik nu ongetwijfeld over me afgeroepen heb. Maar het is echt waar hoor. Ik ben gek op Melissa. Puur Amerikaans op de lekkere manier, hartstikke straight gay, stoer, krachtig, mooi wijf met een geweldige stem. Muzikant in hart en nieren. Meid met gitaar ook en die combinatie is voor mij high risk. Kortom ik ben – net als half – lesboland (die term ga ik er even een tijdje in houden denk ik) – verliefd op die vrouw. Volslagen onbereikbaar natuurlijk voor een nobody Nederlandse schrijfster maar dat geeft niet. Het is een verliefdheid die gedijd bij bewondering op afstand.

De combinatie van Sesamstraat met Etheridge had ik in mijn wildste dromen (en die kunnen behoorlijk wild zijn) niet bedacht. Maar het is een prachtige. ‘Like the way I do’ van Etheridge is een heerlijk song die ik gelukkig uit mijn kop lekker kan meebrullen. Niet mijn favoriete song van haar overigens (dat blijft toch echt ‘Je kunt slapen als ik rij’, ik bedoel ‘You can sleep while I drive’) maar absoluut één van haar beste up tempo songs. In de Sesamstraat versie wordt de tekst een ‘beetje’ veranderd en dan ontstaat er de volgende magistrale clip van een Etheridge die lol heeft in wat ze doet:

Like the way U do… en hier dan maar even de Pinkpop versie van het origineel. Misschien wel de beste Pinkpop video ever. Geniet! Ik geniet mee.

Zal ik hem hertalen? Zal ik?
Goed dan. Die rolt er vandaag nog wel uit denk ik.

Alice © 2010

Het water is breed.

Via Twitter werd me de Ierse traditional ‘The water is wide’ gegeven. De uitdaging was ook hier een hertaling van te maken en dat heb ik dan ook gedaan. Dit is het geworden, een Ierse traditional in het Hollands. Zoveel verschil is er toch niet tussen het Engels en het Nederlands denk ik dan. Maar eerst even een uitvoering van Dusty Srpingfield (ik blijf van haar houden):

The water is wide, I cannot get oer
Neither have I wings to fly
Give me a boat that can carry two
And both shall row, my love and I

Het water is breed, ik kan niet over zee
En geen vleugels zijn er voor mij
Geef mij een boot, geschikt voor ons twee
Dan varen wij, ik en ook jij

A ship there is and she sails the sea
She's loaded deep as deep can be
But not so deep as the love I'm in
I know not if I sink or swim

Daar is een schip en het vaart op zee
Zwaar belast, zo zwaar met ons twee
Maar niet zo zwaar als mijn hart voor haar
Ik weet niet of ik zink of vaar

I leaned my back against an oak
Thinking it was a trusty tree
But first it bent and then it broke
So did my love prove false to me

Ik leunde tegen een grote tak
Ik dacht dat hij stevig was
Maar toen hij boog en ook zelfs brak
was hij als mijn lief, toch nog heel zwak.

I reached my finger into some soft bush
Thinking the fairest flower to find
I pricked my finger to the bone
And left the fairest flower behind

Mijn hand reikte in het struikgewas
Ik dacht dat daar een pracht vrucht was
Ik prikte mijn vinger tot op het bot
en liet de vrucht over aan haar lot

Oh love be handsome and love be kind
Gay as a jewel when first it is new
But love grows old and waxes cold
And fades away like the morning dew

Och liefde zo mooi en liefde zo goed
straalt als een juweel, glanzend en nieuw
Maar liefde slijt en mijn hart bloed
Liefde verdwijnt als gesmolten sneeuw

Must I go bound while you go free
Must I love a man who doesn't love me
Must I be born with so little art
As to love a man who'll break my heart

Moet ik gebonden zijn en jij wel vrij
Ben jij mijn lief die niet houdt van mij
Moet ik dan leven met al mijn smart
en breek jij telkens weer mijn hart

When cockle shells turn silver bells
Then will my love come back to me
When roses bloom in winter's gloom
Then will my love return to me

Wanneer schelpen tot zilver worden
Dan zal mijn lief weer bij mij zijn
Wanneer rozen niet meer verdorren
Dan komt mijn lief terug bij mij

Alice © 2010

Vooralsnog is het me niet gelukt om een volledige uitvoering te vinden. Meestal worden er een aantal coupletten weggelaten. Maar er zijn ook heel wat coupletten bijgeschreven in de loop van de tijd. Wat de echte traditional is zal vrees ik niet gemakkelijk meer uit te vinden zijn. Misschien dat er ergens een Iers is die dit even kan uitzoeken?

Goed, Charlotte Church dan nog maar even. Ze was pas 15 toen ze dit zong. Zingend is ze prettiger om te horen dan sprekend overigens.

En, ik red dan jou.

Ray LaMontagne, in Nederland nauwelijks bekend behalve bij die mensen die houden van hele goede singer-songwriters. De man maakt prachtige muziek en ik ben al tijden een bewonderaar van hem. James Blunt is een trieste zanger vergeleken met deze Ray LaMontagne en dat wil wat zeggen als ik dat schrijf want van James Blunt heb ik ooit een paar songs met vreugde hertaald.

Maar dit is muziek vanuit een andere wereld. De passie druipt er vanaf en de licht schurende stem van Ray maakt de beleving alleen maar intenser. Het kon dus niet uitblijven dat ik een song van hem moest hertalen en vannacht was ik in de stemming die daar voor nodig is. Hertalen van dit soort muziek lukt alleen maar als ik zelf aan de blues lijdt en dat doe ik beslist de laatste dagen. Winterdepressie is niet het goede woord maar ik ben niet ver van de anti-depressiva meer af. Ondanks alle moois wat ik meemaak.

Het lied dat ik gekozen heb om te hertalen is ‘Shelter’. In mijn vertaling is dat ‘Ik red je’ geworden. De tekst zoals ik die gemaakt heb is erg dicht bij die van het oorspronkelijke lied gebleven en dat was bepaald geen eenvoudige zaak. Ray zingt met soms onverwachte breuken en wendingen in zijn teksten wat misschien ook wel zijn handtekening is als zanger. In ‘Ik red dan jou’ moest ik die breuken op precies de goede plaatsen in het Nederlands ook weten te maken en dat vergt veel luisteren, tellen, opnieuw luisteren, hertellen, neuriën en tot slot zingen. Maar het is gelukt. Hier is dan mijn versie van het prachtige ‘Shelter’ van Ray LaMontagne. Het origineel is op YouTube te horen en klik dus maar op de video daarvoor. O ja, Kelly Clarkson heeft zich ook op het nummer gestort, en niet onverdienstelijk. Maar wie doet nu deze Nederlandse versie?

Meer horen van Ray LaMontagne? Zoek dan eens naar zijn albums ‘Trouble’ en ‘Gossip in the grain’, zijn beste tot nu toe naar mijn mening.

En ik, red dan jou

Ik dacht, je hoeft het niet
Ik dacht herhalen, hoef ik ‘t ook niet
Maar alles wat ik  – geven kan, geef ik aan jou
‘t Is niet zoals – we het dachten
Je wou blijven, maar kon niet wachten
en zien hoe ik traag sterven zou
alsof dat iets simpels was om te doen.

Dus luister – schat
alles hier, om ons heen, zal vergaan
Ik zeg je wat, we zullen doen
Jij – bent – mijn redding, mijn lief
En ik, ik red dan jou ohoh
En ik, red dan jou

Ik heb je hart gebroken.
Maar niet voordat – de woorden waren gesproken
Heeft iemand je ooit, zo erg voor gek gezet?
Het is hard te geloven
Zelfs gezien door mijn ogen
Precies die dingen waarvoor je leefde, maken je dood

Dus luister schat,
alles hier – om ons heen – zal vergaan
Ik zeg je wat, we zullen doen
Hehey, jij – bent – mijn redding – mijn lief
En ik, ik red dan jou
En ik, red dan jou
En ik, red dan jou schat
En ik, red dan jou
Oh, en ik, red dan jou, mmm
He hey

o ow ow ow ow

Dus luister schat,
alles hier, om ons heen, zal vergaan
Ik zeg je wat, we zullen doen
Hehey, jij – bent – mijn redding, mijn lief
En ik, ik red dan jou
Als jij ook van me houdt
En ik, red dan jou
En ik, red dan jou
Mijn schat, red me dan
red me dan,
ik red dan jou.

Alice © 2010
Originele tekst en muziek: Ray LaMontagne © Chrysalis Music

Stevig.

Ik hou van vrouwen, dat zal genoegzaam bekend zijn. Ik hou vooral van stoere vrouwen. Liefst een mix van stoer met een masculine invloed en super vrouwelijk. Ik ben niet zo van de tere poppetjes hoewel niet al mijn exen het daar over eens zullen zijn. Maar het meeste hou ik van vrouwen die sterk zijn, aanwezig, zichtbaar en vol zelfvertrouwen. Trots op zichzelf, hun lijf en op wat ze doen. Als het om het uiterlijk gaat dan zijn vrouwen als Marilyn Monroe en Dita von Teese de types die me aantrekken. Sexy en bepaald niet van die anorexia dames. Vrouwen die net als, hoe kan ik haar vergeten, Marlene Dietrich eigenlijk iconen zijn van vrouwelijkheid met zelfvertrouwen en een forse dosis peper.

In Nederland zijn we wat karig bedeeld met de BNers. De enige die me in gedachten komt die zich kan meten is Karin Bloemen en inderdaad ik vind haar geweldig. Maar daar is sinds een klein jaartje verandering in gekomen. Want iedereen die iets van de hitlijsten af weet kent inmiddels Caro Emerald. Wat een dame is dat. Een dijk van een stem, een geweldige stijl en bepaald een stevige tante. Vanaf het eerste moment dat ik haar hoorde pakte haar muziek me en nadat ik haar eenmaal op het podium had gezien was het helemaal gebeurt. Ik beken het maar gewoon: ik ben een fan! De manier waarop zij dit jaar door het Hollandse muzieklandschap is geraast is onvoorstelbaar. Iedereen heeft ze ingepakt met die combinatie van flair, ondeugd, Amsterdamse lef en geweldige muziek. Haar nieuwste clip mag er ook weer zijn wat dat betreft. Kijk en geniet. Zelf zwijmel ik een beetje.

Overigens ben ik wel heel erg benieuwd naar haar volgende album…

Alice © 2010

There’s an App for that!

Van sommige dingen wordt ik vrolijk. Van Sesamstraat bijvoorbeeld. Vooral als er een vette knipoog wordt gegeven naar dat rare wereldje van volwassenen. Als Gadgeteer (niet verder vertellen hoor) zit mijn Aaifoon (iets minder egocentrisch gespeld dan de werkelijke naam) propvol met ‘apps’. Vroeger heette dat gewoon nog programmaatjes maar de gadgetlingo heeft het dus over apps. Applications, letterlijk vertaald applicaties en die ken ik nog als plaatjes die je op het gat in de knie van je spijkerbroek genaaid kreeg door je moeder. Maar goed, vanmorgen kwam deze langs en ik kan niet laten hem jullie te laten zien.

Voor even voel ik me weer een klein kind en zing ik onder de douche:

Zit er in je broek een gat
daar is een App voor dat.
Wil je eigenlijk in bad
daar is een App voor dat.
Val je plotsklaps op je gat
daar is een App voor dat.
Was je gisteren weer zat
daar is een App voor dat.

En zo kan ik nog een tijdje doorgaan. En jullie, hebben jullie er nog leuke?

Alice © 2010

An answer to Tom

I came across this little piece of videoart and could in no way resist anymore to answer dear Tom Waits who sang his lovely song about me. So now I sing my answer back on the same melody he composed (with a big smile on my face):

And maybe someday
you might find a way
to understand who I am
and love me if you can.
Cause maybe someday
I’ll be there to stay.
Touch your heart and then
let you love me if I can.

But until that day comes someday
there is nothing much I will say.
I’ll let you watch and admire me
while knowing you can’t really see.
That I laugh about your attempts
to break through my silent fence.
Cause you know boy the spell is
I have always been… Alice.

Alice © 2010

Help, de vandalen zijn er!

En zo protesteren kunstenaars. Met hun eigen creativiteit op een moderne manier tegen de heilloze plannen van het kabinet. Tegen kaalslag en politiek vandalisme. De omroeporkesten hebben zich op een sterke manier laten zien en hopelijk volgen er nog heel veel flashmobs want op die manier is het eenvoudig om het publiek weer enthousiast te krijgen voor de kunst.

Who’s next?

Eeuwen geleden was de titel van dit stuk een kreet die, weliswaar met een iets andere tongval en in een andere taal, gehoord werd als voorbode van wanorde, geweld en vernietiging. Het is een associatie die ik heb bij de plannen die ik van het huidige kabinet en de grote gemeenten de afgelopen week heb gelezen. Alleen, de Vandalen komen niet. Ze zijn er dus al.

In één week komen de berichten langs over de afschaffing van omroeporkesten, het verhogen van de BTW op kaartjes voor het theater en op gemeenteniveau het afschaffen van ongeveer éénderde van de openbare bibliotheken, het stoppen met de VARA matinee’s in het congresgebouw en zo kan ik helaas nog wel even doorgaan. En dan nog zijn er mensen die blij beweren te zijn met het nieuwe kabinet, alsof het concentreren op het apart zetten bevolkingsgroepen, immigranten en religies zo prettig is om mede schuldig aan te zijn. Vroeger heette dergelijke steun collaboratie.

De kreet ‘linkse hobby’ wordt in de media nu langzaam vervangen door ‘culturele kaalslag’ en nog steeds zijn dat eufemismen voor een door de overheid uitgevoerd én aangemoedigd beleid dat alleen maar te omschrijven is als ‘vandalisme’. Want dat is het. Het moedwillig slopen van dat waar men blijkbaar geen band heeft of wil hebben, waar men geen geld voor over heeft of in ieder geval niet belangrijk genoeg vindt om te behouden. Want waren het niet de Vandalen die de uitingen van de Romeinse cultuur kapot maakten. Een oost-Germaans nomadenvolk dat in 455 na Christus Rome zo effectief plunderde dat daarna hun naam equivalent werd voor doelloos slopen. Barbarisme dus. Wat mij betreft kunnen het ‘nieuwe beleid’, de ‘schoon vegende bezems’ van dit kabinet en de willoos op de crisissfeer meedansende gemeenten niet anders worden omschreven als ‘vandalisme’. Want hoe moet het snijden in cultuur anders worden gezien?

Het is niet alleen dat er veel subsidies voor kunst de nek om worden gedraaid maar het afschaffen van orkesten die stuk voor stuk een plaats in het muzieklandschap hebben is een beleidskeuze die eenmaal gemaakt niet meer terug te draaien is zonder extreem hoge investeringen. Datzelfde geldt natuurlijk voor de gevolgen van het verhogen van de prijs van theaterkaartjes door een hoog BTW tarief in te voeren, iets wat in geen ander land gedaan wordt. Het gevolg daarvan is te voorspellen: minder bezoekers, minder inkomsten voor de theatergezelschappen en uiteindelijk minder theater. Niet bepaald een verrijking. Dit overigens nog los van de vraag of financieel succes wel een graadmeter voor kunst kan zijn.

Erger nog is het schrappen in het bestand van openbare bibliotheken op een manier die het vernietigen van de bibliotheek van Alexandrië in de schaduw zet. Ruim een derde minder bibliotheken in de grote steden. Alsof moeders met kleine kinderen grotere fietsafstanden gaan afleggen om naar de bieb te gaan, terwijl de kinderopvang ook al gedecimeerd wordt. Ondoenlijk natuurlijk en het gevolg zal zijn dat er nog minder mensen kennis kunnen maken met de cultuur van het geschreven woord. In Amsterdam vervallen er bibliotheken in het westen van de stad. Precies die wijken waar de bibliotheek een culturele functie heeft voor minderheden, hoezo integratie bevorderen? Welke vestigingen in Den Haag getroffen worden is nog niet duidelijk, wel in Rotterdam waar men vol enthousiasme afstevent op een slechts zes bibliotheken. Die dus voor de Rotterdammers verder uit elkaar liggen en dus vooral via het OV moeten worden bereikt. Tenminste dat wil men invoeren. Het gevolg laat zich ook daar raden: naast de kosten voor het bibliotheeklidmaatschap komen er dus flinke OV kosten bij waardoor ook daar de kans dat grote groepen leden gaan afhaken groot is. Het enge is dat de verslechtering van de reductie in het aantal vestigingen wordt verwoord als een vooruitgang want ‘groter is beter’ is het adagium. Alsof er niets geleerd is van de misgelopen privatiseringen en schaalvergrotingen van de laatste decennia.

Dit land begint aan culturele blindheid te lijden en een goede oogarts lijkt vooralsnog niet voorhanden.

Alice © 2010

Mijn hart heeft een plooi.

Een liefdesliedje. Gewoon omdat ik van je hou mijn lief.
Het melodietje komt vanzelf als er een Weense wals bij gedacht wordt.

Mijn hart heeft een plooi.

[ritme: Weense wals]
Het leven werd onverwacht vreselijk mooi
gewijzigd, veranderd, eerst ijs en toen dooi.
’t Werd plotseling mooier want ineens was jij daar
je gaf me je lach, streek je hand door je haar.

Mijn bloed stroomde sneller,
mijn hart klopte feller.
Je knipoogde naar me
en ik dacht bewaar me.
Jij kwam mij bekoren
toen was ik verloren.
En kreeg ik heel mooi
in mijn hart weer een plooi.

Een vouw naast krassen en deuken
de dagen zijn plotseling leuker.
Dat hart van mij huppelt nu vaker
nu ik dan naast jou mag ontwaken.

Het leven is onverwacht vreselijk mooi
gewijzigd, veranderd, eerst ijs en nu dooi.
’t Is plotseling mooier want ineens ben jij daar
je geeft me je lach, strijkt je hand door je haar.

Mijn bloed stroomt nu sneller,
mijn hart klopt weer feller.
Je knipoogt weer naar me
en ik denk bewaar me.
Je blijft me bekoren
en ik blijf verloren.
Want ik krijg heel mooi,
in mijn hart weer een plooi.

Een vouw naast krassen en deuken
de dagen worden steeds leuker.
Dat hart van mij huppelt steeds vaker
als ik weer naast jou mag ontwaken.

Het leven is onverwacht vreselijk mooi
gewijzigd, veranderd, eerst ijs en nu dooi.
’t Is plotseling mooier want ineens ben jij daar
je geeft me je lach, strijkt je hand door je haar.
Ik hou van je lach en strijk mijn hand door je haar.

Alice © 2010

Het schot, een smartlap.

Een tragische tango, gewoon omdat het leuk is om eens een tragisch lied te schrijven en ik die tango melodie niet uit mijn hoofd krijg. Een ouderwetse smartlap dus.

Het schot.

Ze kwam huilend van de straat
en stak haar sleutel in het slot.
De avond duurde veel te lang
haar koude hart was nu kapot.

Ooit had ze ’t leven voor elkaar
en dreef met iedereen de spot.
Geen brug was voor haar te ver
alles verging haar even vlot.

Tot het haar ineens tegen zat
het leven had haar flink bedot.
Beroofd van geld en waardigheid
had zij zichzelf aan hem verkocht.

Beloften bleken valse schijn
hij gaf slechts een genadeschot.
Alles waar zo ooit voor stond
was nu voorgoed compleet verrot.

Na weer een klant die te ver ging
gaf zij het op en verliet het kot
Ze ging naar huis nu voor het laatst
en binnen volgde toen… dat schot.

Alice © 2010

Martha Wainwright

Gisterenavond mocht ik een uniek concert bijwonen. Een avond om niet snel te vergeten. Dankzij een tip van de ene vriendin en een lieve geste van de andere werd het een avond als een kado.

Martha Wainwright, de dochter van Kate McGarrigle, de zus van Rufus. Afkomstig dus uit een heel muzikaal nest. Gisteren was ze in Amsterdam in de tempel van Paradiso. Een avond met liedjes van Piaf, aangevuld met een paar van haar moeder Kate. Alles klopte aan dit concert. De avond, de stemming, het geluid dat magistraal was in het zo passende Paradiso voor dit repertoire.

Martha Wainwright is als Quebecois natuurlijk zowel Engelstalig als Franstalig opgegroeid. De manier waarop zij de bepaald niet gemakkelijke nummers van de onsterfelijke Edith Piaf zingt is imposant. Liedjes over het leven, over hoeren, over de witte jassen in het psychiatrische ziekenhuis, over de straat, mannen, liefde, verlies, pijn en over er weer bovenop komen. Prachtige nummers met geweldige teksten. Sommige ook in Nederland bekend van interpretaties door andere artiesten. ‘La fille de seize ans’ als openingsnummer trekt je onwillekeurig naar ‘meisje van zestien’ van Boudewijn de Groot. Maar in het Frans gezongen door een zangeres met zo’n geweldige stem is toch wel heel wat mooier.

Een concert met nummers als ‘La Foule’, ‘Adieu Mon Coeur’ en ‘Marie Trottoir’ kan, mits goed gezongen, op een zwoele zomeravond niet mis gaan. Het publiek ging gisteren over de kop met als gevolg drie toegiften en een artieste die wel genoten moet hebben van zoveel enthousiasme in de zaal. De begeleiding met gitaar, klarinet, contrabas en piano was uitstekend. Martha en haar muzikanten maken gemakkelijk contact met hun publiek wat de sfeer alleen maar verhoogd. Het is goed om te horen hoe respectvol met Piaf’s materiaal omgegaan wordt en dat zal een gedachte bij een fors deel van het publiek geweest zijn.

Martha heeft een geweldige stem. Zuiverder en met meer variatie dan haar broer naar mijn mening. Een dynamiek die haar duidelijk niet maar mij dus wel bij de keel greep van zacht en kwetsbaar naar luid, scherp en ongelooflijk krachtig. Haar bereik van laag en zwoel naar hoog en meisjesachtig is bijzonder om te horen. Duidelijk een stem die een leven lang getraind en opgegroeid is en nu misschien wel op het mooist ooit.

Was er dan niet één wanklank?

Jawel, twee zelfs. Het was een eenmalig concert en ondanks de meer dan respectabele anderhalf uur lengte was het gewoon nog te kort, zo goed was het.

Alice Verheij © 2010