Open brief aan de KRO en NCRV.

Noot: hiermee sluit ik de reacties op deze open brief. Dank iedereen voor de hartverwarmende steunbetuigingen. Een antwoord van KRO / NCRV laat vooralsnog op zicht wachten maar ik ziee geen toegevoegde waarde in verdere reacties op dit moment. Mocht er uit Hilversum alsnog een reactie komen dan meldt ik die hier integraal.

OPROEP: als je als transgender of iemand die betrokken is met transgenders het eens bent met deze open brief en mij wilt steunen in dit publiekelijke protest tegen de uitzending van Debat op 2, laat mij dat dan weten in een reactie hier. Ik neem deze dan in ondertekening mee in de brief die ik maandag verstuur.

Alice Anna

Den Haag, 18 november 2012

Beste omroepbazen van de KRO en NCRV,
beste programmamakers van Debat op 2,

Gisterenavond heb ik naar het door Arie Boomsma gepresenteerde Debat op 2 programma gekeken. Ik heb het uitgekeken ondanks mijn sterke aandrang weg te zappen.

Het doel van een debat is om op grond van een stelling of situatie voor- en tegenstanders aan het woord te laten. Deze keer was de subtitel van Debat op 2 ‘Man of vrouw’ en ging het over de maatschappelijke positie van transgenders in Nederland. De timing van het programma was goed omdat er een publicatie van het Sociaal Cultureel Planburo was verschenen waarin duidelijk wordt dat de sociaal maatschappelijke positie van en de gezondheidszorg voor transgenders in Nederland ernstig te wensen over laat. Uw programmamakers waren zich daarvan bewust en het programma zou een uitgelezen kans zijn geweest om mee te helpen aan een betere beeldvorming over transgenders en verbetering van hun positie.

Maar het programma ontspoorde ernstig.

Zo ernstig dat nu achteraf alleen maar geconcludeerd kan worden dat het schadelijk is geweest voor transgenders in Nederland. De oorzaken hiervan zal ik in kort bestek opsommen.

  1. De (inval)presentator was onzorgvuldig in het gendergewijs goed aanspreken van zijn gasten.
  2. Er was een bijzonder sterke onbalans in het programma voor negatieve mening en beeldvorming over transgenders door het opvoeren van mensen met een zeer kortzichtige blik en schaamteloze vooroordelen. Deze mensen deden uitlatingen die te gek voor woorden zijn en het waard zijn om te melden bij anti discriminatie buro’s. Maar een adequaat weerwoord werd niet gezocht of zeer kort gehouden.
  3. Jullie hebben de psychiater A Campo opgevoerd. De man is jaren geleden al naar aanleiding van teksten van hem in onder andere Dagblad Trouw onderuit gehaald op de wetenschappelijk rammelende opzet en onderbouwing van zijn zogenaamde onderzoek naar psychiatrische stoornissen bij transgenders. Deze man is uiterst omstreden en wordt in de wereld van begeleiding en behandeling van transgenders gezien als een charlatan. Zijn mening dat 60% van de transgenders psychisch gestoord is werd door Arie Boomsma nog eens een drietal malen onderstreept. Het weerwoord van Peggy Cohen van het VU genderteam werd dermate kort gehouden dat zij de kans niet kreeg aan te geven waarom A Campo’s beweringen flauwekul zijn. Het is onbegrijpelijk dat jullie deze man een platform voor zijn transfobie hebben gegeven, zeker gegeven zijn wel zeer twijfelachtige staat van dienst.
  4. Er werd een ‘werkgever’ opgevoerd die niet als werkgever serieus te nemen is. Waarom niet de baas van een stevig bedrijf dat beleid heeft rond de omgang met transgenders op de werkvloer? Philips, KPN en vele grotere bedrijven hebben een dergelijk beleid.
  5. Ouders die hun kinderen niet accepteren zoals ze zijn vinden we overal. In het geval van de ouders die aan het woord kwamen droop de stupiditeit en het empatisch onvermogen van het scherm. Een fatsoenlijke bespiegeling over hun overduidelijke empatische stoornis kwam niet aan de orde, wel kregen ze buitensporig veel ruimte hun eigen kind te schofferen.
  6. De jonge transvrouw die aan bod kwam werd in haar toelichting onderbroken door de man van datzelfde ouderpaar. Zij kon daardoor haar reactie niet afmaken en haar verhaal werd daarmee ook onderuit gehaald. De woorden ‘als vrouw’ kwamen regelmatig over de bühne. Dat suggereert dat ze niet als een vrouw maar als een man die vrouw probeert te zijn werd gezien. Een impliciete houding die in het programma bleef hangen.
  7. Er is niet of nauwelijks ingegaan op het SCP onderzoek. Een aantal hoofdlijnen kwam aan bod maar vervolgens werden die ondergesneeuwd in negatieve meningen over het bestaansrecht van transgenders, niet over hun problemen.
  8. Het debat ging dus uiteindelijk over de vraag of transgenders wel mogen bestaan in deze maatschappij. De meningen waren overwegend negatief en een goed antwoord op de vraag waarom de sociaal maatschappelijke positie van transgenders in Nederland zo slecht is kwam niet tot stand. Op die vraag was geen verdieping maar werd het verschijnsel slechts benoemd. Dat is zoals een ieder weet geen debat maar maakt van een goed debat juist een farce.

Als ik dit alles zo bekijk kan ik niet anders dan vaststellen dat de programmamakers en de inval presentator jammerlijk gefaald hebben in het ogenschijnlijke doel van het programma. Sterker nog, het programma schaadt transgenders, hun maatschappelijk positie en de mogelijke verbetering van die positie. Immers het beeld dat het programma geeft is er een van gelegitimeerde afwijzing van transgenders in Nederland.

Ik vraag mij af of het programma zou zijn uitgezonden als er op deze wijze over homoseksuelen, gehandicapten, Marokkanen of Joden was gesproken. De meningen van transgenders die naar dit programma gekeken hebben lopen uiteen van: ‘dit nooit meer’ via ‘schandalig’ en ‘tenenkrommend’ tot ‘waarom doen ze ons dit aan?’. Wat jullie als programmamakers niet schijnen te realiseren is dat juist dezer dagen een voor transgenders belangrijk wetsvoorstel in de tweede kamer ter bespreking ligt, dat moet leiden tot een eenvoudiger juridische geslachtswijziging. Een voorstel waar al heel lang op gewacht wordt en dat ondanks de manco’s die er nog in zitten voor velen een strohalm is waar aan wordt vastgehouden. Een programma met een dergelijk bedroevende stigmatisering van transgenders als Debat op 2 kan ook een dergelijk proces schaden omdat het de meningen van de Nederlanders ten opzichte van transgenders negatief beïnvloedt. Ik ben bang voor ‘collatoral damage’ als gevolg van dit programma.

Verantwoordelijken voor Debat op 2, jullie hebben een wanprestatie geleverd en een zeer kwetsbare groep mensen gekwetst en geschonden. Er past schaamrood en een excuus aan de transgenders in Nederland. Er past reparatie door een programma te maken dat de bevindingen van het SCP in hun rapportage op een afgewogen wijze aan de orde stelt en een maatschappelijk debat over uitsluiting, slechte zorg en maatschappelijke achterstelling voert voor, over en met deze groep.

Maar bovenal past schaamte voor een kwalitatief triest televisie product. Ik begrijp van de Twitter account van Arie Boomsma dat hij Ghislaine verving bij de presentatie van het programma en dat hij Paul de Leeuw’s programma als ‘research’ gebruikte. Gaan jullie altijd zo slordig om met het briefen van jullie presentatoren? Laten jullie altijd onkundige presentatoren invallen? Want duidelijk was dat Arie Boomsma het programma zowel inhoudelijk als presentatietechnisch niet kon leiden!

Ik verzoek jullie het programma terug te trekken en niet op Uitzending Gemist aan te bieden zodat er niet nog meer schade wordt berokkend dan er al is. Ik daag jullie uit een reparatie programma te maken met Arie Boomsma en mij aangevuld met een aantal echte deskundigen inclusief de onderzoeker van het SCP, mevrouw Cohen of dhr. van Trotsenburg van het VUMC en een vertegenwoordiger van het Transgender Netwerk Nederland waarin zij en ik de ruimte krijgen om duidelijk te maken wat er werkelijk mis is met de positie van en de zorg voor transgenders in Nederland.

Met vriendelijke groet,

Alice Anna Verheij
schrijfster

PS Het staat wat mij betreft een ieder vrij om deze tekst zonder aanpassingen te verspreiden via de media.

Advertenties

Ik heb iets voor meneer Teeven.

In mijn bezit heb ik een kaartje van plastic dat is uitgegeven door de Staat. Er staat op de achterzijde onder meer het volgende:

Dit document is eigendom van de Staat der Nederlanden. De houder is verplicht het document zorgvuldig te bewaren. Het eigenmachtig aanbrengen van wijzigingen en / of aanvullingen maakt het document ongeldig en is strafbaar.

Op de voorzijde staat:

GESLACHT | SEX : M

Het document is de ‘NEDERLANDSE IDENTITEITSKAART’. Het is een document dat foutieve informatie bevat die niet gecorrigeerd kan worden zonder dat ik me ondergeschikt maak aan een wet die volgens internationale moraal (EU, VN) niet mag bestaan. De M had een V moeten zijn. Want ik ben geen man (meer).

Wat is er aan de hand?

De huidige wet op de geslachtsverandering eist dat ik voor een juridische wijziging een document overleg waarop door een arts is vastgelegd dat ik onvruchtbaar ben. Aangezien daarvoor een medische ingreep nodig is komt het er op neer dat de Nederlandse Staat in strijd met het internationaal geldende mensenrechtenverdrag, dat door diezelfde Staat is ondertekend, handelt. Aan een dergelijke wet wens ik me niet te onderwerpen.

Dat heb ik nu inmiddels vier jaar volgehouden en de straf ervoor is dat alle officiële instanties mij als man aanduiden en aanspreken, dat mijn paspoort en identiteitskaart van een M voorzien zijn en dat ik altijd en overal moet uitleggen wat er aan de hand is. Altijd weer uitleggen dat ik een transvrouw ben. En ik heb er geen zin meer in. En dus ga ik me aan die wet onderwerpen. Omdat ik het niet meer vol hou om op deze manier te strijden tegen een overheid die niet van plan is die wet ongedaan te maken. Ondanks de vele toezeggingen dat die wet veranderd wordt.

Fred Teeven heeft als verantwoordelijk bewindspersoon toegezegd dat voor het zomerreces het door zijn ministerie samengestelde wetsvoorstel bij de kamer zou liggen zodat na het zomerreces die wetswijziging aangenomen kan worden. In 2013 zou ik dan zonder die vermaledijde brief gewoon bij de Burgelijke Stand de aanpassing kunnen laten uitvoeren. Zonder gedoe, zonder rechtbank, zonder hoge kosten.

Maar Fred Teeven past in de traditie van politici die transgenders en transseksuelen in Nederland met een kluitje in het riet gestuurd hebben, ze aan het lijntje houden en besodemieteren. Want het voorstel dat inmiddels onder twee maanden stof ligt op zijn ministerie komt niet op tijd bij de kamer. Het gevolg: het wordt geen 2013 maar later. En gegeven de komende verkiezingen ben ik er van overtuigd dat het veel later zal gaan worden, if ever…

En dus geef ik mijn strijd op. Maar niet eerder dan nadat ik de wet overtreedt door het wijzigen van mijn identiteitskaart en het aanbieden van die gewijzigde kaart aan meneer Teeven. Deze kaart ga ik in ieder geval niet meer gebruiken (en hij was trouwens pas verlopen). Hij mag hem hebben ter herinnering aan zijn laksheid en bedrog. Hierbij dus twee foto’s. Eén van de kaart voor de aanpassing. De tweede van de kaart na de aanpassing. Ik heb hiermee een bezit van de Nederlandse Staat vernield. Iets strafbaars gedaan. En dat zal me – op zijn Haags – de aars oxideren.

Nu nog de afspraak met Teeven regelen om het stukje Staats plasticafval aan hem te geven. Met dank voor de niet geleverde dienst en de niet gehouden belofte. En die overtreding van mij dan? Ach, een staatssecretaris mag ook niet liegen maar doet het wel.

© 2012 Alice Anna Verheij

Confused? You shouldn’t be.

Many years ago there was a television series that started every episode with this great line:

“Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.”

I love this line as it pretty much describes what I am about to tell and request you, dear readers, fans, lovers, friends and who-evers.

Most, if not all of you, know that I am an open and out transgender lesbian woman. Proud on all three labels and at the same time disgusted by the fact that labels exist because they discriminate, set people apart and make them vulnerable to ridicule. The thing is that I am very aware of the fact that I confuse people. Because I am who I am. Wether it is in a café or bar where sometimes a guy gets swept of his feet and starts asking indecent questions (yes, it happened again last week) or online where without asking people sometimes refer to me as a transsexual writer and film maker. As if my writing and film making has anything to do with my past and current gender.

The problem is that I am lesbian and transgender. This is socially a deadly combination in the lesbian community which is by it’s nature my natural hunting ground (pun intended). No really, I love and prefer women so it’s all perfectly natural being a woman myself and being single that I frequently move in the lesbian scene. Like hetero’s move around and meet people in their little part of this gendered world and gay men move around in their little dark rooms. I do not so much differentiate between transwomen and ciswomen, as long as they are gay and can connect with me I will find them interesting. And when attraction hits me the only thing that really counts is the fact that they’re women and not men.

Now why do I write all this and what has that to do with others being confused? It is all quite simple but for some people obviously too darn complex to grab. So let me explain.

I for one don’t give a damn that my past is influenced by transsexuality. And I also don’t give a damn that I happen to be lesbian (although I did hit up some guys in past years like most other lesbians do although some of them are to zealot to admit that). It’s always the others who seem to care. It’s the others who are ‘interested’ in my transsexual past and show that by indecent questions (and sometimes proposals) and a weird interest in how the plumming is inside my pants / skirt / dress / sarwal… I never ask them the same questions. It’s always the others who do.

So I often wonder why people can not just let things be as they are. Simply accept the fact that lesbians do exist and are as much female as any heterosexual woman and that transwomen (transgender or transsexual) are also just as much a woman as any cis gendered (genitalwise born) woman. And I also wonder why people seem to have the urge to think or advocate for me that transwomen should be treated just like anyone else. I don’t need others to speak for me. I don’t need others to advocate my rights to be who I am. And I certainly do not need any promotion for myself and my books and films with a fat line underneath the words trans and lesbian. If I want to use my sexuality and gender for promotion of myself and my work I can very well do that myself, thank you very much!

And as I don’t want to do that and am only interested to play the transgender and lesbian cards when that support emancipation of any of these groups I want to decide when those labels are used in connection with me. So please, please, please, just forget about all the crap concerning gender and sexuality when it comes to me and my work. If you haven’t noticed it by now let me tell you who I really am:

I am Alice Anna. I write. I make photos. I make films. I love women. I love South Asia. I love me.
(And maybe you if you’re lucky!)

That’s all there is to say about me. And if any of you ever want to refer to me as a transsexual or lesbian: ask me first! Because after all, that is none of your business until I allow you to make it such. Don’t abuse my identity, my gender or sexuality. Don’t abuse me. Because I have had it with that completely. And believe me that has everything to do with the general behaviour and transphobia in the lesbian and hetero scenes where a lot is said about acceptance and tolerance but much less is done to allow women like me to fully participate. My dear people, if not specifically requested by me in person, stay the fuck out of my knickers!

I rather see you buying my books, photos or come and watch my film when that’s coming out of the closet in a couple of months because you like them!

Alice © 2012

Te koop / for sale.

Wegens omstandigheden neem ik afscheid van mijn mooie Mamiya 645 6×4,5 cm grootbeeld spiegelreflex camera. Een juweel voor de professionele fotograaf die het echte analoge fotograferen met topkwaliteit nog weet te waarderen. Alles in uitstekende staat en recent nog gebruikt. Te mooi om weg te doen maar ik kan niet anders. Email me bij interesse. Ik verkoop natuurlijk alleen tegen een redelijke prijs en er is goed met me te onderhandelen.

Because of personal circumstances I am selling my beloved Mamiya 645 6×4,5 cm SLR camera. A jewel for the professional photographer who still values real analogue photography with the topquality. Everything is in mint condition and recently used. Too beautiful to sell but I have to. Email me when you’re interested. Of course I’ll only sell against a reasonable price.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Alice

alice.filmt@xs4all.nl

Call for Action: the importance of free Bhutanese journalism in Nepal.

A couple of days ago I wrote an article on this website to advocate the role of journalism for the Bhutanese community in exile. I did that after a fire incident hit the Beldangi 2 refugee camp near Damak in the Jhapa district of Nepal. The whole situation concerning information flow of the events proved the importance of adequate and independent journalism in the region.

Yesterday I received further information on the challenging situation the free journalists focussing on the Bhutanese refugees / exiles are. For many years now they have been covering the situation and major events for this large group of people with almost no financial means. On their own pockets and with little support from abroad. And because these journalists are refugees themselves they have to be careful as they are not issued formal journalists status in Nepal. Refugees are not allowed to do paid work outside the refugee camps.

Journalists and community workers from Bhutan Media Society bringing relief to fire victims in Sanischare camp,
Morang District, Nepal, summer 2011. (Photo © 2011 Alice Verheij)

Their challenges are not only financial. Due to the nature of long term refuge in camps (more than 20 years now) it is only logical that tensions rise frequently inside the refugee community inside the camps and the Nepalese communities around these camps and in nearby villages. Working as a journalist coming from the refugee community means that one has to toe the line quite often. Some of these men (unfortunately only men are doing this work) are threatened or even abused. The work can easily become from relaxed to difficult to dangerous. Only their perseverance and conviction that free journalism is the essence of a free peoples has been and still is keeping them active.

Bhutan is not a free country and threats are often coming from Bhutan to the more active refugees in the community who inevitable critisize the government of their country that has exiled them. Nepal is not a completely democratic and liberal country although much progress has been made in the past six years after the revolution that abolished the monarchy. In present day Nepal there still is an instable government and freedom of press is not something that can be taken for granted. The number of attacked journalists is unfortunately impressive. This poses an extra danger to the work of the Bhutanese journalists in exile.

Lastly there is the massive UN guided resettlement going on. This means that some of the group of active young journalists are leaving the area to be resettled in the US, Canada, Australia, New Zealand, Norway, Denmakr, the UK or the Netherlands. So continuous refreshment of resources is essential to keep proper journalistic work alive and news regarding the situation in the refugee camps flowing. It is therefore that a lot of things are needed. Equipment, training and good connections with the journalistic community in Nepal and abroad.

Much of what is needed is still there but to be honest journalism is endangered strongly. These journalists need support. Urgently. Their running cost mounts to some 535 dollars per month to keep the websites online and the journalists at work. That amount of money is needed for transport and media access and normal running costs. Thankfully there is a free news agency setup some years ago. The Bhutan News Service. They as a group are connected with a community aid group the Bhutan Media Society and they keep the websites www.bhutannewsservice.comwww.apfanews.com and www.radiobhutanonline.com alive and kicking.

And now they are about to go down. The funds are exhausted, there are no reserves available and support is low. The exiled community globally is not economically alive to the level that it can be expected that they on their own will be able to cater for the cost.

I myself have been working with these journalists extensively in the past one and a half year. I know their qualities and their sacrifices. I know what they can do and I know that if they can no longer work that the effect will destroy one of the last remains of freedom for the Bhutanese living in the camps in Nepal.

CALL FOR ACTION

If you want to help them, please contact me through email at alice.verheij@xs4all.nl. I would like to work with anyone who understands the importance of free journalism in refugees communities and am able to channel support to the right people and organizations. Any media organization, Journalistic educational facility or individual journalist is kindly requisted to contact me and step in to build a proper financial backing for these young and strong journalists and to facilitate training facilities for the upcoming generation of free Bhutanese journalists.

Alice Verheij © 2012
director Headwind (www.headwindfilm.com)
friend of Bhutan Media Society

Save our orchestras!

The Dutch government is executing the largest cuts ever in the cultural sector. Many things that have been built and developed in our society on cultural level is being dismantled and destroyed. With the argument of the global financial crisis backing up their policy of cultural destruction.

Without any interest in what culture (music, theatre, visual and performing arts) mean for the good of the people and without regard for the place it has in society and with a focus on the economy, on money and growth, our culture is not slowly but rapidly destructed. In protests artists have shown that they do not accept being the outcasts of society because ‘their work does not contribute to a stronger economy’.

The Netherlands will because of the policy of this right wing anti cultural and stupid government lose some of its gems like the Metropole Orchestra and many other important groups in the performing arts. The Metropole Orchestra performs with know Dutch singers in protest. Their video is widely spread over the internet in support of the arts and against the policy of this government. Enjoy what music does and join in protest by spreading this video as a viral.

Alice © 2011

Pink Ribbon fraude.

Naschrift: Pink Ribbon is ontstaan in de V.S. naar aanleiding van acties die geïnitieerd waren door ONDER ANDERE MAAR NIET UITSLUITEND Evelyn Lauder. Daaruit zijn voortgekomen Breast Cancer Research Foundation maar ook Pink Ribbon International. Beide staan geheel los van elkaar en claimen het eerstgeboorterecht. Beide staan los van Pink Ribbon Nederland. Kunt U het nog volgen in roze lintjes land? Voor alle duidelijk: de consument dus moet begrijpen is de Stichting Pink Ribbon Nederland op geen enkele manier verbonden met Pink Ribbon International die op geen enkele manier verbonden is met de Breast Cancer Research Foundation die op geen enkele manier verbonden is met de Stichting Pink Ribbon Nederland.

Gegeven de bovenstaande roze lintjes kolder is het dan toch misschien verstandiger om gewoon te doneren aan het Koningin Wilhelmina Fonds. En kanker te bestrijden middels het ook door hun gefinancierde onderzoek en dat dan los van de vraag of die kanker zich in borst, prostaat, long, huid of waar dan ook bevindt. Dat immers maakt voor het slachtoffer niet uit en is alleen van belang voor de toebedeling van onderzoeksgeld aan de verschillende onderzoeksinstellingen.

Kortom: opheffen die Pink Ribbon flauwekul, de aasgieren van bedrijven die er een slaatje uit slaan boycotten en geld geven aan een club waarvan we weten dat het goed terecht komt. Voor mij in ieder geval geen make up van Estee Lauder meer.

————————————————————————————————————————————————

Mag ik even kotsen? Na Karin Spaink’s onthullingen gevolgd door de uitzending van ‘Eén Vandaag’ komt vandaag de Amerikaanse Pink Ribbon organisatie met het volgende statement op hun website:

Stichting Pink Ribbon
$ 21 million Scam
shocks Holland

16 November 2011

Stichting Pink Ribbon, a Dutch foundation started in 2003 copying the USA originated Pink Ribbon concept and monopolising Pink Ribbon in the Netherlands has only spend 1.8 % of its donation revenues on research.

As a comparison; Pink Ribbon International labels a minimum of 90% of its income for accredited breast cancer research projects.

Stichting Pink Ribbon is not associated to Pink Ribbon International and has used all legal means to ban Pink Ribbon International from Dutch territory.

With the sale of ribbons, magazines (supported by publisher Sanoma) and gala events (supported by Estee Lauder) Stichting Pink Ribbon raised an amount over 21 million USD from private donations. Only 390.00 USD had been spend on breast cancer research according to a thorough investigation by the Dutch television (NOS).

In 2009 en 2010 no funds at all were labelled for breast cancer research.

Stichting Pink Ribbon has been criticized because of its focus on marketing, and celebrities ignoring the reality of cancer and the necessity and responsibility to act accordingly.

Two major Dutch cancer organisations, KWF Kankerbestrijding and A Sisters Hope have terminated their partnership with Stichting Pink Ribbon.

We staan er weer eens mooi op internationaal. Nu hoop ik maar dat de koppen bij de frauduleuze Nederlandse Pink Ribbon sneller rollen dan de wielen van de raceauto van de winnaar van de formule 1. Ik hoop dat er in Nederland geen plaats is voor mensen die op de wijze van de lieden achter Pink Ribbon Nederland zo scandaleus aan zelfverrijking doen. Mensen die bij die organisatie hun boterham verdienen. Bestuursleden die de kluit belazeren over de ruggen van al die mensen die getroffen zijn door die afgrijselijke ziekte borstkanker.

En ik hoop dat de Nederlanders deze club massaal de rug toe keren en ieder geval NOOIT meer make-up kopen van Estée Lauder, stofzuigers met een roze kastje, roze telefoons en bladen van Sanoma. Een ouderwetse boycot van die producenten en Pink Ribbon Nederland is bepaald op zijn plaats wat mij betreft.

Wel jammer voor al die vrouwen met de Pink Ribbon telefoontjes om nu te moeten bellen met een telefoontje dat in de markt gezet is door een stelletje asocialen. Want dat zijn ze daar bij de bestuurders van Pink Ribbon Nederland.

Alice © 2011

The unseen struggle of 15 exiled women. (updated)

UPDATE: According to my friend and colleague of Bhutan News Service Vidhyapati Mishra who is monitoring the situation in the Beldangi II camp 10 out of 15 hunger strikers have fallen ill. AMDA doctors were present to examine them and a government official (assistant Chief District Officer of the Jhapa District) visited the hunger strikers yesterday urging them to end the strike and stating the government was not given an ultimatum to correct the registration problem. As this is the second time a hunger strike is happening after a full year without progress this last statement is doubtful to say the least. As the living conditions in the refugee camps are not good and the general health situation is problematic it is obvious that this hunger strike has a high risk and urgent action is needed. Further decline of the medical situation of the hunger strikers is imminent.

 photo courtesy of Bhutan News Service / Vidhyapati Mishra / Situation on November 17

Today (November 16) I have been filming the arrival of a Bhutanese exiled family in their new home in the small city of Harderwijk in the Netherlands. For most of them a new future in a new world is within their grasp. For some of them it is just another strange place in the line of strange places in their life. Like the old lady of 84 who, again, has to try to enjoy life in a new and completely alien society.

Today I spoke to one of my Bhutanese friends who I met while filming. Het told me the latest news from the Beldangi II refugee camp in Nepal which is so familiar to me. And I was shocked.

Today there was a demonstration with a hungerstrike in my hometown The Hague. By Tibetan refugees protesting against the atrocities of the Chinese occupying power in their homeland Tibet. And out of solidarity with the suicides attempts by self-burning that a long list of Tibetan monks and nuns do. A tragedy that gains international media attention easily.

So today this Bhutanese friend told me about fifteen Bhutanese women in the Beldangi II camp who started a hungerstrike till death the yesterday because they are not registered by the Nepalese government as refugees. Not having such a status means no support like the other Bhutanese refugees get, no health care, no education for their children, no food, no opportunity to resettle to another country, no life…

photo courtesy of Bhutan News Service / Vidhyapati Mishra / Start of hunger strike on November 15

This group of fifteen brave women in the Beldangi camp do not get international attention. They have no cameras registering teir ordeal and no means of spreading their story globally. They are not seen and not heard. As if they don’t exist from an international perspective. They are stateless, powerless and without rights. Their situation offends me as a human being, as a sister. It’s important that the world gets to know the downside of the resettlement program that the international community is executing through the UNHCR and a number of countries who, like my own, invite Bhutanese refugees to come over and build a new life, a new future. For humanitarian reasons. The fifteen women from Beldangi do not have a refugee status and there are a number of reasons possible why that is so. One of them is that they might very well have arrived as a refugee in the refugee-camp they live in too late. Because once the resettlement program from the UNHCR started in 2007 they blocked the entry of newly arrived refugees in the camps. Resettling exiles is done with the condition that there will be no more influx of refugees in the camps.

The registration of refugees in the camps is a debatable issue. Because of identity and resettlement fraud the criteria for receiving a refugeestatus in the camps has become more complicated and strict. Unclarity of ones past situation and family relations now means that one might not get such status, with the above consequences. The worst one being the fact that one in essence is told not to exist. To be stateless while not being a refugee and because of that having even less rights than a refugee.

From a more fundamental perspective it is this policy that degrades people to a less than human level. With no rights to housing, education, health care, food, work and basically without a right to exist. This in essence is a gross human rights tragedy and a gross violation of the most basic human rights. Currently UNHCR holds a large number of files of refugees whose identity is either not completely clear or for a number of other reasons. As long as these files are held by the UNHCR and not transferred to the IOM (International Organization for Migration) these files will not be processed further and thereby the resettling of these people is halted. And as stated people without refugee status are denied the rights other refugees have making life almost unbearable. For sometimes very unclear reasons the verification of ones refugee status sometimes takes an extremely long time at the UNHCR resulting in major problems for the ones it concerns. This includes effectively halting the resettlement of some who have opted for resettlement for unclear reasons and preventing others to opt for resettlement because they’ve not been granted refugee status rendering resettlement impossible.

I can and will not except that reality for a fact. I challenge the policymakers, the politicians, the international community to end this inhumane policy. As a citizen of this earth I urge the world to open the eyes and set itself behind those women, to tell their stories, to support them and to save them. Because they have every right for an acceptable quality of life, just like anyone else, just like you and me. Because they are just like you and me human beings.

If you feel that this situation should end, please write a letter or an email in support of these women to your member of parliament, government or Nepal ambassador or consul. To seek justice for these women.

Alice © 2011

Human Rights Watch komt op voor transgenders en de media reageert weer eens achterlijk.

Noot: Het Parool heeft de gewraakte foto zojuist verwijderd. Gelukkig! Zouden ze wat geleerd hebben?

Lieve lezers,

doe mij een plezier en lees eerst het persbericht van HRW hier onder en liefst ook het rapport dat ze geschreven hebben. Het gaat over wat mij en velen met mij dagelijks treft. Over hoe mijn en onze mensenrechten structureel geschonden worden door de Nederlandse overheid. 
En lees daarna het onderstaande over hoe de media dit oppakken…

Liefs,
Alice

persbericht HRW over hun vandaag verschenen rapport.

HRW rapport ‘Controlling bodies denying identities’

En dan nu over hoe sommige media, in dit geval het Parool zonder na te denken stigmatiseert en schoffeert door zelfs zoiets als een fotokeuze. Gelukkig zijn er ook andere kwalitatief sterkere media en hopelijk zullen die beter berichten over dit zo belangrijke rapport.

Vandaag om 10u was het embargo afgelopen. Het embargo op het rapport van Human Rights Watch over het feit dat de Nederlandse Staat de mensenrechten schendt van transgenders. Eindelijk heeft een internationale mensenrechten organisatie na gedegen onderzoek een duidelijk rapport geschreven en gepubliceerd. Dat wil zeggen, vrij gegeven aan de media. Het rapport wordt overmorgen gepresenteerd in Nederland.

In het kort is de strekking dat de sterilisatieeis die de Nederlandse wetgever stelt bij geslachtsverandering om ook de juridische wijziging door te voeren, zodat mensen als ik een paspoort krijgen dat (beter) klopt, tegen het internationale menserechtenverdrag indruist. De werkelijkheid is overigens nog ingewikkelder maar daar gaat het in dit stukje niet over. Scharrel daarvoor gerust over mijn site of lees het rapport dat een heel degelijk stuk werk is.

Echter, de Nederlandse media zouden de Nederlandse media niet zijn als ze, op een witte raaf na, niet bij zo ongeveer de eerste melding over een rapport als dit volledig op hun bek zouden gaan. Het adagium dat transgenders freaks zijn, travestieten die rondspringen tijdens de gay pride en niet heel gewone mensen die een persoonlijk drama hebben overleefd en daarvoor een drastische ingreep in hun leven hebben moeten doen, wordt onderstreept. Neem het Parool, toch een doorgaans gerespecteerde krant met in ieder geval enige kwaliteit. Toch? Nou, niet dus. De stupiditeit bij de redactie druipt er weer eens vanaf en dus wordt er een stigmatiserende foto uitgezocht en geplaatst waarmee het hele onderwerp down de drain gaat. Bedankt Parool! Dat hebben jullie dus weer eens goed verkloot in nog geen uur na de pers release van HRW. Knap hoor. Het stelletje minkukels op de Amsterdamse Parool redactie plaats natuurlijk een travestieten foto die geen enkele maar dan ook geen enkele relatie tot het onderwerp heeft opvallend bij het overigens slecht geschreven artikeltje. Het rapport is niet gelezen en de tekst is een overname van de ANP tekst. Journalistiek bestaat tegenwoordig uit rechtstreeks overnemen van ANP teksten, het toevoegen van een foute foto en het neerplempen van het resultaat in krant en op de website. Mijn God wat een journalistieke kloothommels. Overigens wordt een prima uitspraak aan Boris Dittrich toegewezen terwijl de uitspraak van de enige echte transgender activist in Nederland afkomstig is en dat in het rapport ook staat aangegeven. Maar ja, dat weet je als journalist natuurlijk pas als je het rapport ook echt leest en dat is ongetwijfeld teveel werk voor het Parool journaille.

Voor wie wil weten hoe het echt is, voor wie de werkelijke inhoud wil lezen staat hierboven dus de link naar het rapport. Download, lees en bedenk dan of je zelf met de huidige Nederlandse wet op dit punt zou willen leven als je in mijn / onze pumps stond.

Alice © 2011

Novel publication announcement Fall 2011.

Publication Announcement Fall 2011.

This fall WoordenStorm Publications will publish the novel ‘Headwind Laxmi’s Story’ by Alice Verheij. The novel is written in English to be able to distribute it in the Bhutanese and Nepalese communities globally. There will also be an edition published in Nepal for south Asia and global distribution.

About the story.

‘Headwind, Laxmi’s Story’ is a beautifully crafted and compelling novel about a young girl who was born in exile, resettled to the Netherlands and had to fight for both her place in society as her independence from her own society.

Laxmi, who names herself Cindy now was born in a Bhutanese family in a refugee-camp in Nepal. At a very young age she learns about the dangers in the camps as she is attacked and raped violently. But she also befriended Jigme, a Dalit (low caste) boy as a child and there friendship becomes more intimate over the years and grows to real love.

In 2008 Laxmi’s parents opt for resettlement, so Laxmi and Jigme have to part. Indefinitely. The life in her new homeland is difficult. But Shreeni learns to adjust. She is even able to find a job and after a few years she actually starts her own flower shop. But the cost is high as she has to break with her family not being able to feel part of their strict Hindu culture anymore. After a terrible row she finally takes her life in her own hands.

Then, a few years later she gets an invitation from her uncle who now lives in Chicago to come to his house for a holiday. She decides to go not knowing that her life will take a decisive turn.

Headwind, Laxmi’s Story is both a novel that is critical about the situation of the exiles form Bhutan as a great love story.

About the author.

Alice Verheij is a Dutch writer who started writing at a later age. After a theatre play in 2007 and a few yet unpublished novels she had her first novel published in 2010. She prefers to write about social and cultural issues in present day using the novel as a form to let people understand the challenges of the characters in her books.

Since 2010 she is involved with the exiles from Bhutan who had to leave their country as a result of horrific discrimination and ethnic cleansing in the early nineties of the last century. Until this day these people face many challenges and disregard for their situation by the international community.

About the Headwind project.

‘Headwind, Laxmi’s Story’ is the third part of the Headwind cross media project focussing on the situation of the Bhutanese exiles and refugees. In 2012 the feature length documentary, titled ‘Headwind’, will be released at the international documentary and human rights focussed film festivals.

The novel has been written in the summer of 2011 in between the shootings for the documentary in Nepal. Thereby the author has been able to capture the specific nature of the life of a young refugee girl, living in a camp in the Terai region in the subtropic southeast of Nepal. Having visited the camps many times the author’s descriptions of these camps and the live within are as close to reality as possible. This novel not only tells the tale of an original love story but also gives an inside look at the lives of the exiled Bhutanese. By that it is an unique work worth reading. For more information on the Headwind project please surf to http://www.headwindfilm.org.

Paperback Approximately 310 pages
Full color cover High print quality
Price: €19,95 including taxes excluding shipping 
Availability: Internet, Publisher

For more information about this novel, the upcoming documentary or the Headwind Project please contact:

WoordenStorm Publications
Mient 247 2564 KM The Hague, Netherlands
Phonenumber +31 (0)6 1738 5526
Email contact@woordenstorm.nl
Website http://www.woordenstorm.nl

Eerste foto expositie in the making…

Zo, en toen was mijn eerste foto expositie onderweg.
Dat wil zeggen, later deze maand en begin volgende maand heb ik de beschikking over de expositieruimte in Creatief Warenhuis Hoop in Den Haag. Zo ongeveer de coolste plek in deze stad. In het centrum en gemakkelijk bereikbaar.

De expositie zal een selectie van foto’s laten zien over Bhutaanse vluchtelingen in de kampen in Nepal en maakt deel uit van het cross media project ‘Headwind’. Na de website, de inmiddels bijna drukklare roman en de feature lengte documentaire waar hard aan gewerkt wordt is dit het vierde onderdeel van het Headwind project.

Meer info volgt hier binnenkort dus maak alvast ruimte in de agenda voor een bezoek aan Creatief Warenhuis Hoop eind augustus of begin september (ook open tijdens de museumnacht). Ik zal er zijn en uitleg geven over de foto’s en zorgen voor een aanvullend programma van korte lezingen en muziek rond het thema van de vergeten vluchtelingen uit Bhutan. Er zal ook een trailer van de documentaire te zien zijn.

Natuurlijk zullen de foto’s te koop zijn voor een mooie prijs. De opbrengst gaat naar de productie van de documentaire Headwind. (www.headwindfilm.com)

Alice © 2011

Brand verwoest twee vluchtelingenkampen in Nepal.

Help de dakloze vluchtelingen uit de uitgebrande kampen Goldhap en Sanishare, doneer via de website van Bhutan News Service. Ik heb direct contact met de journalisten van deze news service en wordt op de hoogte gehouden van de ontwikkelingen en waar men het meeste behoefte aan heeft. Bhutan News Service is een donatieactie begonnen.

klik op deze link om te doneren!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

foto’s: Jeetan Subba of Bhutan News Service and Prakash Angdembe of International Creators’ Forum

Afgelopen dinsdag heeft zich in het Zuid-Oosten van Nepal een tweetal rampen voltrokken. In twee van de zeven vluchtelingenkampen waar sinds begin jaren negentig duizenden vluchtelinge uit Bhutan leven onder primitieve omstandigheden zijn branden uitgebroken. De gevolgen zijn desastreus.

In het Goldhap kamp dat in 2008 al getroffen werd door een grote brand zijn 570 van 600 hutten verbrand, op de school na alle voorzieningen verwoest en ongeveer 3500 vluchtelingen dakloos geworden. De Nepalese regering, UNHCR, Caritas, Lutheraanse Wereld Federatie, Nepalees Rode Kruis en anderen doen alles wat mogelijk is om deze mensen te helpen te overleven en herhuisvesten.

Ook het Sanishare kamp is op de dezelfde dag getroffen door een brand en grotendeels verwoest. In Sanishare zijn zo’n 1200 van de 12.500 vluchtelingen nu dakloos. Sanishare was het kamp dat de vluchtelingen die vooralsnog niet resettlen zouden bewonen na 2012 in semi permanente bewoning. Ook in Sanishare zijn duizenden mensen dakloos geworden.

Op dit moment is via www.bhutannewsservice.com er berichtgeving over deze branden, de gevolgen en de hulpverlening. Steeds meer informatie druppelt binnen waardoor de omvang van de rampen zichtbaar wordt. Vooralsnog is er niet veel bekend over eventuele slachtoffers. Voor wat betreft hulp is er van alles nodig. Er is geen huisvesting en onvoldoende voedsel voor de 5000 slachtoffers. De regering van Nepal en hulporganisaties ter plekke doen wat ze kunnen net als de bevolking van de omliggende dorpen. De schaarse bezittingen die de slachtoffers hadden zijn ze kwijt geraakt en de nood is medisch en psychisch groot.

De komende dagen zal ik proberen een hulpactie op touw te zetten om geld in te zamelen voor noodhulp, daarnaast zal ik proberen om op korte termijn af te reizen naar Nepal om ter plekke de gevolgen in beeld te brengen maar ook waar mogelijk noodhulp te brengen. Alle steun hierbij is meer dan welkom en ik roep iedereen die ik ken op om mij te helpen om een actie op te zetten voor deze dubbel getroffen medemensen.

Mijn gedachten zijn bij de slachtoffers van deze branden.

Alice Verheij

Pink Pearls Party op 19 maart.

Ik doe het zelden. Eigenlijk nooit en dus is het leuk om een keer een uitzondering te maken.
Morgenavond is er weer de Pink Pearls party op Strand West georganiseerd door een goede vriendin van me.
Annelies Hintjes heeft er alles aan gedaan om op Strand West in Amsterdam weer leuke vrouwenfeesten te organiseren.
Mocht je zin in een leuk feestje hebben en vrouw zijn (cis of transvrouw) dan ben je hartstikke welkom en kun je me daar treffen. Het schijnt dat je er zelfs mijn boek kunt kopen. Voor de twijfelaars: het is niet verplicht gay te zijn.

Alice

Equality!

Wow. Speechless.

Tsja, kast over…

In mijn oude huis staat een oude kast. Ergens begin 20 eeuw. Een ‘herenkast’. Groot, massief mahonie, met deuren met facet geslepen ruitjes, oerdegelijk en mooi gemaakt. Maar ja, ik heb andere zaken in mijn leven die belangrijk zijn en daar past die kast (die al dertig jaar bij me is) niet meer bij. Zoals met alles wat in de weg zit in mijn leven moet hij dus verdwijnen. Niet dat ik hem zelf niet wil houden maar gewoon omdat ik er de plek niet voor heb. Nu niet en straks al helemaal niet. Een kast meenemen naar Nepal is wat lastig en groot wonen wil ik niet meer. Dus, mocht iemand interesse in een prachtkast. Hij is te koop. De opbrengst wordt gebruikt voor mijn werk in Nepal. Het gaat me wel aan het hart om zo’n mooi meubel weg te moeten doen, maar ach.

De geweldige kast (je kunt er in rechtop staan met twee mensen zonder het hoofd te stoten) is eenvoudig te demonteren en daarmee dus ook eenvoudig te vervoeren in een boedelbakje.

Dit zijn haar maten: Hoogte: 2,18m, Breedte: 1,80m en diepte: 0,55m.

Plaatjes? Goed dan:
De kenner weet de waarde van de kast. Maar de noodzaak om hem van de hand te doen is zodanig dat hij flink onder die waarde verkocht gaat worden. De prijs? Ach biedt maar wat zinnigs. Interesse? Mail me op alice.schrijft@xs4all.nl!

Alice zoekt een kamer!

Inderdaad. Het is tijd om Den Haag te verlaten. Gewoon omdat ik te duur woon én mijn woning betrokken is als een soort vluchtheuvel waarbij dat gevoel van tijdelijkheid in negatieve zin nooit is weggegaan. Met de Nepal / India plannen in het voorhoofd is het belangrijk een landingsplaats te vinden voor de perioden dat ik wèl in dit land zal zijn dit jaar en volgend jaar. Een plek waar ik dan wel thuis hoor en dat is in ieder geval in Amsterdam.

O, en mocht iemand nog interesse hebben in delen van mijn inboedel, mail me!

Alice © 2011

Gezocht: trekker.


Twitter is maf. FaceBook ook. En dat maakt dat ik me er thuis voel.
Op de tv worden we weer geteisterd door ‘boer zoekt vrouw’. Dat bracht Miranda van Dijk er toe om een soort mini-enquete te houden op FaceBook of er animo zou zijn voor een ‘boerin zoekt vrouw’ binnen de lesbische gemeenschap.

Leuke vraag natuurlijk.

Maar een vraag leidt soms tot een antwoord of een heel andere vraag. En dus zijn een paar vrouwen (inclusief ondergetekende) op zoek naar een trekker. Ook wel tractor genoemd. Om er binnenkort een rondje Rembrandtplein mee te doen. Gewoon omdat je zo af en toe iets geks moet doen om het leven leuk te houden.
Dus, mocht je ergens zo’n geval hebben staan (in de buurt van 020 natuurlijk) dan houden we ons van harte aanbevolen. De chauffeuse is ervaren dus dat komt wel goed en er is een garantie voor een hilarische middag en/of avond. Het leukste is het natuurlijk als dit nog voor de jaarwisseling lukt.

Wat me overigens doet afvragen hoeveel leuke vrouwen er op een trekker passen.

Alice © 2010

Stop de culturele kaalslag, schreeuw tegen dit kabinet!

www.nederlandschreeuwtomcultuur.nl

Zoals verwacht hebben VVD, CDA en PVV afgesproken zwaar te bezuinigen op cultuur. Er ligt een desastreus regeerakkoord: de bezuiniging op de cultuurbegroting zal oplopen tot veel méér dan 200 miljoen euro, wat vooral de podiumkunsten zal treffen.

Daarnaast zullen ten gevolge van bezuinigingen op de mediabegroting de omroeporkesten verdwijnen en zal per 1 januari 2011 de btw op toegangskaartjes van 6% naar 19% gaan.
Ook zal per 1 januari 2012 zal de WWIK (Wet Werk en Inkomen Kunstenaars) worden afgeschaft.
Daarnaast worden de Cultuurkaart, de innovatie- en de matchingsregeling geschrapt.

Kom met me mee schreeuwen: in zestig steden én in Den Haag om 22.30u bij Theater aan het Spui waar om 23.59 met één minuut stilte de kunstwake zal worden afgesloten ter nagedachtenis aan de kunsten die door dit kabinet gesloopt worden.

 

Bhutan en mensenrechten.

Dit is een oproep. Ik doe dat niet vaak hier maar in dit geval maak ik een uitzondering.

Het mag bekend verondersteld worden (voor een ieder die hier vaker leest) dat ik bezig ben met het maken van een documentaire én het schrijven van een boek over Nepal. Sommigen weten inmiddels dat het onderwerp de afgelopen weken verschoven is naar het verhaal van een man uit Bhutan die zijn land moest ontvluchten om jaren later in Nederland een veilige toekomst te vinden. Het wordt dus een mensenrechten documentaire en al begin 2011 zal ik afreizen voor de eerste opnamen.

De tragedie van de duizenden, meer dan 120.000, die zuid Bhutan hebben ontvlucht en deels onderdak vonden in de nu al twintig jaar bestaande vluchtelingenkampen van de UNHCR in oost Nepal heeft me aangegrepen. Het verhaal van die goeddeels vergeten groep vluchtelingen, de enkelen onder hen die een plek in het westen vonden en het menselijk drama dat daarbij hoort is een verhaal dat verteld moet worden. In westerse media is weinig bekend over de situatie ter plekke. Nog minder over de uitzichtloosheid van deze, nu statenloze, mensen. Een enkele documentaire van het uitstekende programma ‘Reporter’ daar gelaten.

In 2011 zal ik naar Nepal reizen om ooggetuige te worden van deze humanitaire ramp die zich vanaf 1990 voltrokken heeft. Ik zal in de kampen en op andere plaatsen het verhaal vangen in camerabeelden en woorden. Het verhaal daar komt te staan naast het verhaal van iemand die het wel redde, die wel een nieuwe toekomst vond. Maar ook hoe ondanks die nieuwe toekomst er dat grote leed is van het niet meer, mogelijk nooit meer, terug kunnen gaan naar het land waarin hij geboren is. Het leed over de uiteengeslagen familie en vriendschapsbanden door de diaspora waarin deze mensen leven én over de hoop die ze ondanks alles houden.

Mijn oproep is deze: is er een krant, blad, website of omroep die de totstandkoming van deze documentaire en het bijbehorende boek wil volgen? Die daadwerkelijk interesse heeft in één van de grootste groepen statenlozen ter wereld en hun situatie en die me wil steunen om dit project tot een succes te maken?

Alles wat ik in dit verband doe wordt met een bijzonder krap budget uitgevoerd maar dusdanig ondersteund dat er een hoogwaardig product tot stand komt. De eerste werkzaamheden zijn inmiddels al begonnen, er is een filmplan beschikbaar voor serieus geïnteresseerden en er is een contactnetwerk opgebouwd. Daarnaast wordt het project ondersteund door een weliswaar kleine maar kundige NGO in Nederland.
Achtergrond informatie is te vinden op de website van het Atma Project, die zeer regelmatig wordt bijgewerkt.
Ook individuen die dit project willen steunen zijn meer dan welkom.

Interesse? Laat het me weten.

Alice Verheij
schrijfster, documentairemaker
The Atma Project
http://theatmaproject.wordpress.com/local-projects/ram
theatmaproject@xs4all.nl