Hulpvraagje

Naschrift:

Inmiddels zijn er wat helpende handen. ‘Droomvlucht Afrika’ gaat gecorrigeerd worden door een goede vriendin en er heeft zich een vormgeefster gemeld. Dit gaat inhouden dat publicatie ‘in print’ van ‘Passiezeren’, ‘Droomvlucht Afrika’ én ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ nog dit jaar een feit kan zijn. Belangrijkste is wat fondsen te vinden om een eerste beperkte oplage mogelijk te maken. Dit is natuurlijk heel erg fijn en ik hoop van harte dat de komende maanden de boekenplank een beetje meer gaat vullen met mijn schrijfwerk.

Alice

Ik ben een veelschrijver, zoveel is wel duidelijk denk ik. Al dat schrijfwerk heeft tot gevolg dat er veel materiaal op de plank ligt. Sommige manuscripten en andere proza en poëzie is gereed, ander werk is dat nog niet. En dat is best een lastige zaak.
Ik schrijf nu aan mijn vijfde roman en mijn tweede toneelstuk, er liggen een kleine honderd gedichten waaruit een selectie van dertig stuks is gemaakt voor een bundel. Er ligt ook nog een inmiddels al wat oude verhalenbundel die bewerking behoeft.

Er moet veel gebeuren, heel veel. Werk afschrijven, dat zal alles bij elkaar zeker tot in 2012 gaan duren. Maar er moet nog meer gedaan worden. Voor sommige werken is er correctie nodig of een duwtje in de rug om het af te maken. Alle werken op de scripts na vergen ontwerpen voor covers en illustraties en dat ga ik zeker niet zelf doen. Misschien kan ik het wel maar het ontbreekt me aan de creatieve impuls om dat kwalitatief goed te doen. Dus is mijn conclusie: er is hulp nodig. Een aantal manuscripten worden inmiddels onderhanden genomen maar een aantal dus nog niet. Het grafische  / fotowerk dat nodig is voor alle werken staat nog niet eens in de kinderschoenen. Mocht iemand ideeën hebben dan hoor ik die graag. Mail ze me op alice.schrijf@xs4all.nl. Voor alle duidelijkheid, ik ben een fervent aanhanger van de ‘alternatieve economie’.

Dit is het overzicht en de staat waar het in verkeert:

Proza (romans):

  • Sorpresa (2006), een roman die in Amsterdam en Toscane speelt, autobiografisch. (30% af)
  • De Genderdans (2006-2007). Mijn eerste schrijfwerk, autobiografische verhalenbundel. Serieus, anekdotisch, poëtisch en rampzalig.
  • Cairo Scent (NaNoWriMo 2008), Engelstalige roman over een parfum maker uit Cairo die het maakt in Parijs maar dan door een vrouw bedrogen wordt, alles verliest en zijn nadagen slijt in de stad waar hij geboren is: Cairo. (70% af)
  • Droomvlucht Afrika (NaNoWriMo 2009), roman over vier jonge mensen die een waanzinnige reis ondernemen van Luxor in Egypte naar Casablanca in Marokko. In een luchtballon. (af en ter correctie aangeboden)
  • Eén latte, een cappu en een espresso (NaNoWriMo 2010). Roman, zie de andere bijdragen op deze website. Wordt tijdens het schrijven al gecorrigeerd.
  • Terug naar Budapest (2008-2011), roman over het leven van een Amerikaanse vrouw die als jonge klarinet studente naar Europa gaat, een geweldige loopbaan krijgt in de klassieke muziek maar valt voor een foute man, trouwt en in Budapest gaat wonen. Ze gaan naar Moskou, hij bedriegt haar en zij raakt aan lager wal. Ze kan alleen nog naar Budapest terug en haar leven lijkt voorbij. Maar is dat ook zo? (50% af)

Poëzie:

  • Passiezeren (2008-2010), gedichtenbundel. Is een corrector voor gevonden. Verschijnt in december.

Toneelscripts:

  • Een familiezaak (2007), opgevoerd tijdens het Midzomergracht Festival 2007 in Utrecht.
  • Handtassen Maffia (2010-2011), over het verband tussen gender en een hate crime in de hedendaagse mode industrie. Gebaseerd op ‘De Androgyne mens’ van Plato en ‘Amor en Psyche’ van Apuleius en de moord op Gianni Versace. (werk ik op dit moment aan om in 2012/2013 op de planken te brengen)

Documentaires:
Dan werk ik in 2010 tot en met 2012 dus vooral aan het Atma Project waar in eerste instantie de documentaire ‘The Story of Ram’ zal worden gemaakt. Er komt ook een boek met het verhaal van de vlucht van Ram van Bhutan via Nepal, India en New York naar Nederland. Het ziet er naar uit dat het één van mijn belangrijkste werken gaat worden.
Daarnaast maak in dezelfde periode ‘Atma – de documentaire’ over het hele project. (Zie http://www.theatmaproject.org).

Ter voorbereiding op het werk voor het Atma Project ben ik op het moment bezig om met de bezem door mijn materiaal te gaan. Gelukkig is het een digitale bezem. Het resultaat wordt, voor het eerst sinds jaren, een serieuze activiteitenplanning die meerdere jaren moet beslaan. Met deadlines, werkverdeling, overzicht van betrokkenen ga zo maar verder. Een grove inschatting van het totaal aantal pagina’s tekst die er ligt om te ordenen, af te schrijven, corrigeren en uiteindelijk uit te geven komt op inmiddels een slordige 1300 pagina’s uit. Tsja.

Alice.

Advertenties

Universiteiten benadelen transseksuelen.

Overgenomen van de website transman.nl.

Hoorzitting over bul bij CGB op 5 oktober

Justus                               EisfeldTransman Justus Eisfeld wil zijn nieuwe naam op zijn bul, maar volgens de Universiteit van Amsterdam is dat wettelijk niet mogelijk. Eisfeld heeft daarom een klacht ingediend bij de Commissie Gelijke Behandeling. De hoorzitting over zijn klacht dient op dinsdag 5 oktober 2010. Deze hoorzitting is openbaar, dus kom allen!

Eisfeld heeft de medische transitie al jaren achter de rug, maar op zijn diploma staat hij nog steeds als vrouw vermeld. Volgens Eisfeld werkt dit discriminatie in de hand, omdat hij bij sollicitaties regelmatig zijn bul moet laten zien. Daardoor wordt hij gedwongen uitleg te geven over zijn achtergrond, terwijl dit volstrekt onnodig is.

De zaak trekt veel media-aandacht en dat is goed. Het is belangrijk dat men zich in Nederland realiseert dat transseksuelen en transgenders op allerlei momenten alsnog met hun achtergrond te maken krijgen. Voorzitter Jochem Verdonk van Stichting Transman: ‘Transseksuelen kunnen hun bul niet aan hun nieuwe identiteit laten aanpassen, omdat universiteiten hier niet aan meewerken. Dat is heel frustrerend. En het werkt werkloosheid onder transseksuelen in de hand.’

Toen de UvA weigerde om aan het verzoek van Eisfeld te voldoen, heeft hij zijn klacht neergelegd bij de Commissie Gelijke Behandeling (CGB). Het CGB is immers de instelling voor klachten over ongelijke behandeling en andere vormen van discriminatie. De klacht van Eisfeld is ontvankelijk verklaard en resulteert nu in een (openbare) hoorzitting.

De zaak van Eisfeld versus de UvA dient op dinsdag 5 oktober 2010 om 10.00 uur. Plaats is het kantoor van de CGB, Kleinesingel 1-3 in Utrecht. Eisfeld stelt het zeer op prijs als er zoveel mogelijk mensen bij aanwezig zijn. Dus kom ook! En laat zien dat je deze historische hoorzitting ook belangrijk vindt.

Wil je meer weten? Mail voor meer info naar info@transman.nl.

Klacht tegen ASR verzekeringen ingediend.

Lieve lezers, lezeressen en lezerandersen,

Zie mijn vorige bericht voor de redenen van het indienen van een klacht tegen ASR verzekeringen met betrekking tot de zomercampagne waarin ze zichzelf als tolerante en maatschappelijk verantwoord ondernemend bedrijf pogen neer te zetten maar daar dus jammerlijk in falen.

Na vanmorgen nog eens goed de website van de Stichting Reclame Code (ook wel de reclame code commissie) te hebben nagelezen werd me duidelijk dat individuen niet gezamenlijk een klacht kunnen indienen. Je moet voor een klacht een individu of bedrijf zijn. Een belangenorganisatie wordt ook als individu gezien. Om die reden heb ik besloten om mijn klacht over de reclameposter van ASR verzekeringen dan toch maar alvast in te dienen. Natuurlijk hoop ik dat iedereen die het mij mij eens is op dit mij zal volgen en de moeite neemt om een klacht in te dienen. Dat kan op www.reclamecode.nl.

Uiteraard hoop ik dat TNN en COC dit voorbeeld ook volgen.

Alice © 2010

ASR verzekeringen stigmatiseert transgenders.

Wellicht ken je de posters van ASR verzekeringen die de wachthuisjes van het OV in Nederland sinds enige tijd sieren. Posters waarop een travestie staat afgebeeld met de begeleidende tekst: ‘Wij zeggen zij als hij dat wil’.

ASR is een verzekeringsmaatschappij die als ik het wel heb vroeger van Fortis was. Ik heb er zelf verzekeringen lopen. De zomercampagne die ze voeren moet de boodschap van tolerantie en flexibiliteit uitdragen. Maar ik neem er aanstoot aan en ik zal uitleggen waarom.

Op de poster van ASR staat een als vrouw verklede man. Slecht opgemaakt zodat het vooral erg duidelijk is dat we met een travestiet te maken hebben. Het moet blijkbaar duidelijk zijn dat we te maken hebben met iemand die zich als vrouw voordoet, waarbij dat niet helemaal lukt en waarbij ASR zo lief is om die persoon dan toch maar als ‘zij’ aan te spreken. Uit tolerantie en beleefdheid maar gegeven de manier waarop deze persoon is afgebeeld dus niet omdat men die persoon ook vrouw vindt. Nee ze noemen hem een zij. Het blijft een hij.

Nu is het zo dat travestieten in overgrote meerderheid in het dagelijks leven gewoon als man gekleed gaan en leven en de situatie dat een verzekeringsmaatschappij die persoon dus als vrouw zou moeten behandelen eigenlijk niet voorkomt. Wat echter wel voorkomt is dat er andere transgenders zijn, bijvoorbeeld transseksuele vrouwen als ik, die niet een verklede man zijn maar een vrouw die een geslachtscorrectie ondergaan heeft. Vaak zelfs medisch maar soms ook slechts maatschappelijk.

Transseksuele vrouwen zijn geen mannen die zich verkleden in vrouwenkleren, het zijn geen travestieten. In de maatschappij echter worden zij wel regelmatig door mensen als zodanig behandeld en aangesproken. Tegen hun zin en op soms uiterst discriminerende wijze. Recent heb ik nog een dergelijk akkefietje meegemaakt. Veel mensen weten het onderscheid niet te maken tussen travestie en transseksualiteit en dus komt het voor dat mensen onterecht transseksuelen zien als mensen die zich als iemand van het andere geslacht gedragen maar dat niet zijn.

Zo ongeveer als ASR met de poster dus laat zien. En dat klopt niet. De poster van ASR stigmatiseert transgender vrouwen die niet aan travestie doen maar die blijkbaar door ASR wel worden gezien als man omdat ze wellicht zich niet perfect als vrouw presenteren. Voor de snelle blik kan iemand dan een travestiet zijn maar is dat dus niet. ASR is dan zo ‘tolerant’ om die persoon dan toch maar gewoon als mevrouw te behandelen. Maar menen doen ze het niet want indachtig hun eigen postercampagne is het nog steeds een ‘hij’.

Daarmee richt de ASR campagne schade aan de emancipatie van transgenders en in het bijzonder die van transseksuele vrouwen aan. Ze bereiken het tegendeel van wat ze pretenderen uit te dragen want ze onderstrepen dat het blijkbaar maatschappelijk aanvaardbaar is iemand als man te blijven ervaren. De vrouw in kwestie blijft in het oordeel dat de ASR poster impliceert een ‘verklede vent’. Die stigmatisering zit me ernstig in de weg. Niet alleen op grond van mijn eigen emoties maar ook op grond van die van vrienden die me een mening over die poster vroegen en zich ergerden aan het opgeroepen beeld en op grond van die van mijn kinderen die ronduit kwaad werden toen ze de poster zagen hangen.

Maar er is meer. Op de bushalte recht voor de deur van PsyQ in Voorburg, een instelling die op die vestiging ook transgenders begeleid in hun integratie in de voor hun vaak vijandige samenleving hangt ook zo’n poster. Op zo ongeveer de slechtste plek die je maar kunt bedenken. De mensen die met alle moeite die ze al door hun genderidentiteit moeten ervaren daar voor begeleiding komen worden ongevraagd geconfronteerd met een voor hun traumatische stigmatisering van mensen als zij zelf.

Het maatschappelijk beeld rond transgenders is slecht. Men weet amper het verschil tussen travestie en transseksualiteit en van transseksuelen spreekt men in termen van ‘omgebouwde mensen’. Zeer regelmatig is dat de terminologie die gebruikt wordt in media en in persoonlijke contacten. Die terminologie is grievend, de wijze waarop een groot deel van de maatschappij omgaat met transseksuelen is bedroevend slecht. De campagne van ASR maakt het er niet beter op.

Ik maak grote bezwaren tegen het om commerciële doelen misbruik maken van gender gerelateerde uitingen ten kostevan een groep die het in de samenleving sowieso al te verduren heeft. Ik maak bezwaar tegen de campagne van ASR die ik als grievend en stigmatiserend ervaar. Ik ben daar niet alleen in. Maar omdat ik tot op heden nog nergens een initiatief heb gezien om deze posters te laten verwijderen roep ik iedereen op die met mij vindt dat er sprake is van (mogelijke) stigmatisering van de kwetsbare groep transgenders omwille van een commercieel doel zich te melden.

Meldt je bij TNN, het Transgender Netwerk Nederland of bij mij zodat in plaats van een individuele klacht door mij er een gezamenlijke klacht kan worden ingediend bij de reclame code commissie en desnoods bij het meldpunt discriminatie. Ik vind dat deze posters uit het straatbeeld moeten verdwijnen. Ik voel me gekwetst door ASR Verzekeringen en ervaar hun poster als een negatieve uiting rond genderdiversiteit. Niet omwille van de boodschap maar omwille van de combinatie van de tekst met de vormgeving van de poster die, en daar is genoeg bewijs voor, in de huidige maatschappij foute associaties oproept ten koste van mensen als ik.

Ik doe er liever via een klacht bij de juiste instanties wat aan dan dat ik met een bus roze verf tijdens de Gay Pride de posters roze te schilder of van mijn part in alle kleuren van de regenboog. Maar het is een beslist aanlokkelijk idee om komend weekend de verfroller ter hand te nemen en dat nu juist wel te doen.

Vind je ook dat deze ASR campagne moet stoppen? Mail TNN op info@transgendernetwerk.nl of mij op alice.schrijft@xs4all.nl. Je kunt ook een klacht indienen bij de reclame code commissie. Ik ga dat in ieder geval aanstaande vrijdag doen in de hoop dat ik dat niet alleen hoef te doen maar dat er meerdere zijn die deze klacht mede onderschrijven.

Uiteraard is dit al gebeurt:

Alice Verheij © 2010

Ik ben een wetsweigeraar

Ik heb al verschillende keren geschreven over de perikelen rond de aanpassing van de wet op de juridische geslachtsverandering, ook wel: de wet die er niet had mogen zijn, er wel is en niet weg zal gaan als het aan de politiek ligt (Met uitzondering van Groen Links, SP en D66). Geschreven vanuit verschillende invalshoeken, kijk maar hier.

Je zou bijna gaan denken dat het onderwerp me aan het hart gaat, toch? En ja, gezien de situatie zoals die op dit moment is rond het NIET totstandkomen van diee aanpassing van de wetgeving rond juridische geslachtsverandering voel ik me gedwongen weer dit onderwerp aan de orde te stellen. De aanleiding?

Een petitie op www.petities.nl waarvan ik hoop dat zoveel mogelijk mensen, en zeker ook al mijn lezers en lezeressen, die ondertekenen! Gewoon omdat het gelazer nu maar eens afgelopen moet zijn.

Ik merk er wel bij op dat – thanks Vreer! – die petitie op zich ook weer niet correct is opgesteld. Ook in de tekst van de petitie wordt er verwezen naar een diagnose genderdysforie. Dat hoort niet thuis in de wet want vele genderandersen zijn niet genderdysfoor. Genderdysforie is een achterhaald psychiatrisch begrip dat zich niet verhoudt met de moderne gendertheorie en werkelijkheid. Desalniettemin de met de petitie beoogde doelen, afschaffing van die stomme wet, ondersteun ik wel. Dus ondersteun ik de petitie en het initiatief. Het resultaat is het enige dat telt nu de politiek de afgelopen jaren gefaald heeft om tot een verandering of afschaffing van die wet te komen. Wel zal er veel uitleg nodig zijn om de politiek te laten begrijpen wat de werkelijkheid is voor een deel van haar burgers.

Mijn standpunt is duidelijk, ik denk niet dat er iemand is die dat niet begrijpt. Deze wet moet weg en wel zo snel mogelijk. De redenen zijn simpel:

  • de huidige wet eist een document waarin een arts moet verklaren dat ik onvruchtbaar ben als gevolg van de behandeling die ik heb gekregen. Die behandeling houdt in een operatie waarin mijn lichaam aangepast wordt. De overheid eist dus dat ik om de vrouw te mogen zijn die ik ben me in mijn lijf laat snijden. Dàt mag een overheid niet eisen op grond van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens en een berg verdragen. De Nederlandse overheid schendt daarmee aanhoudend mensenrechten. Wat mij betreft moet de overheid uit mijn slipje blijven.
  • ik wijs het beginsel af dat er zoiets bestaat als een juridisch geslacht. Een mens is man, vrouw of iets daar tussen in. Er is geen enkele situatie te bedenken waarin het geslacht relevant is vanuit juridisch perspectief. Sinds de wet op het homohuwelijk en de daaraan verbonden consequenties bestaat het juridische argument feitelijk niet meer. Deze wet dient geen enkel doel meer.
  • de nadelen van de huidige wet zijn aanmerkelijk. Genderandersen die niet een juridische geslachtswijziging hebben ondergaan maar inmiddels wel een volledige geslachtsaanpassing hebben laten plaatsvinden worden door de overheid en vele instanties verbonden aan die overheid met grote regelmaat geadresseerd, aangesproken en benaderd met een foutieve geslachtsaanduiding. Zie daarvoor mijn brievenbus.
  • de kosten van juridische geslachtsverandering zijn groot. Het moet via de rechtbank plaatsvinden waarbij er kosten gemaakt worden voor rechter, procureur, griffie en zo meer. Deze kosten komen op de schouders van de aanvrager en belopen ruim 1000 euro. Kan je dat niet (meer) opbrengen dan is er een beperkte eigen bijdrage maar betaald de belastingbetaler de rest. En dat voor iets dat met een eenvoudige procedure ook bij de Burgerlijke Stand van de gemeente kan plaatsvinden tegen zeer beperkte legeskosten. Het is overigens sowieso (letterlijk) bloedgeld.
  • vrij reizen door transgenders wordt in veel landen belemmerd op grond van de onjuiste vermelding in het paspoort.
  • sportdeelname op competitieverband is bij veel – de meeste – sportbonden gekoppeld aan het juridisch geslacht. Daarmee zijn genderandersen veelal van topsport en competitiesport uitgesloten voor sporten die geslachtspecifiek zijn georganiseerd. Regelrechte uitsluiting en discriminatie dus.

Er zijn meer argumenten, maar dit zijn voor mij de belangrijkste. De consequentie is dat ik WEIGER mijn geslacht juridisch aan te passen zolang deze wet nog bestaat. In die zin ben ik dus een wetsweigeraar, op dit onderwerp de eerste die daar publiekelijk voor gekozen heeft. Ik zal voor de wet ‘man’ blijven zolang deze schandalige wetgeving nog bestaat. Juridische wijziging laat ik pas doorvoeren na wetswijziging.

De gevolgen van mijn keuze om te weigeren me te onderwerpen aan deze wet zijn stevig. Post die bijvoorbeeld verkeerd geadresseerd is wordt geretourneerd. Ook die van de belastingdienst en andere overheden. Dhr. Verheij bestaat niet en dus is alle post aan hem geadresseerd niet voor mij bedoeld. Wat de wetgever daar ook van mag vinden. Het zal duidelijk zijn dat die benadering me al veel gelazer oplevert. Gelukkig ervaar ik ook dat er instanties zijn die zich wel netjes gedragen en mij correct in hun systemen en databases hebben geregistreerd.

Het is maar een klein voorbeeldje van de idioterie waarmee deze vrouw geconfronteerd wordt omdat de politiek weigert voldoende moeite te steken in het veranderen van een achterhaalde en schandalige wet. Er is veel meer, helaas. Om aan al die flauwekul een einde te maken is er maar één ding dat er moet gebeuren.

Dus, lieve lezers, lezeressen, lezerandersen, teken die petitie. Bevrijdt de 30.000 tot 100.000 genderandersen van het onrecht dat onze overheid ons dagelijks aandoet. Verlos ons van die stekeblinde vrouwe justitia. Ga naar www.petities.nl en steun ons!

Alice Verheij © 2010
schrijfster en wetsweigeraar

Oproep van Aartsbisschop Desmond Tutu

Geen woord wil ik hier aan toe voegen.
Via de ZijAanZij website gevonden in The Washington Post.
Waarom is deze man niet paus geworden vraag ik me af.

In Africa, a step backward on human rights


By Desmond Tutu
Friday, March 12, 2010

Hate has no place in the house of God. No one should be excluded from our love, our compassion or our concern because of race or gender, faith or ethnicity — or because of their sexual orientation. Nor should anyone be excluded from health care on any of these grounds. In my country of South Africa, we struggled for years against the evil system of apartheid that divided human beings, children of the same God, by racial classification and then denied many of them fundamental human rights. We knew this was wrong. Thankfully, the world supported us in our struggle for freedom and dignity.

It is time to stand up against another wrong.

Gay, lesbian, bisexual and transgendered people are part of so many families. They are part of the human family. They are part of God’s family. And of course they are part of the African family. But a wave of hate is spreading across my beloved continent. People are again being denied their fundamental rights and freedoms. Men have been falsely charged and imprisoned in Senegal, and health services for these men and their community have suffered. In Malawi, men have been jailed and humiliated for expressing their partnerships with other men. Just this month, mobs in Mtwapa Township, Kenya, attacked men they suspected of being gay. Kenyan religious leaders, I am ashamed to say, threatened an HIV clinic there for providing counseling services to all members of that community, because the clerics wanted gay men excluded.

Uganda’s parliament is debating legislation that would make homosexuality punishable by life imprisonment, and more discriminatory legislation has been debated in Rwanda and Burundi.

These are terrible backward steps for human rights in Africa.

Our lesbian and gay brothers and sisters across Africa are living in fear.

And they are living in hiding — away from care, away from the protection the state should offer to every citizen and away from health care in the AIDS era, when all of us, especially Africans, need access to essential HIV services. That this pandering to intolerance is being done by politicians looking for scapegoats for their failures is not surprising. But it is a great wrong. An even larger offense is that it is being done in the name of God. Show me where Christ said “Love thy fellow man, except for the gay ones.” Gay people, too, are made in my God’s image. I would never worship a homophobic God.

“But they are sinners,” I can hear the preachers and politicians say. “They are choosing a life of sin for which they must be punished.” My scientist and medical friends have shared with me a reality that so many gay people have confirmed, I now know it in my heart to be true. No one chooses to be gay. Sexual orientation, like skin color, is another feature of our diversity as a human family. Isn’t it amazing that we are all made in God’s image, and yet there is so much diversity among his people? Does God love his dark- or his light-skinned children less? The brave more than the timid? And does any of us know the mind of God so well that we can decide for him who is included, and who is excluded, from the circle of his love?

The wave of hate must stop. Politicians who profit from exploiting this hate, from fanning it, must not be tempted by this easy way to profit from fear and misunderstanding. And my fellow clerics, of all faiths, must stand up for the principles of universal dignity and fellowship. Exclusion is never the way forward on our shared paths to freedom and justice.

The writer is archbishop emeritus of Cape Town, South Africa. He won the Nobel Peace Prize in 1984.

Mennen mennen


De duivel draagt soms een wit boordje onder een ogenschijnlijk onschuldig lachje.

Wat is dat toch met katholieke voormannen? De laatste tijd staat de ene na de andere fundamentalist op om homoseksuelen (en genderandersen) het (geloofs)leven zuur te maken. Een paus die zegt dat transgenders een bedreiging voor het voortbestaan van de mensheid zijn (alsof niet de katholieke kerk zelf honderdduizenden en misschien wel miljoenen doden op haar vrome geweten heeft).

Een Nederlandse bisschop Hurkmans die aangeeft geen hostie te willen geven aan een homoseksuele man en dan on top of it all een adviseur van diezelfde bisschop, docent canoniek recht en pastoor die de meest vreselijke uitspraken doet.

Mensen die seks hebben voor het huwelijk, die aan geboortebeperking doen (seks met condoom of pil, abortus), gescheiden en hertrouwd zijn, homo-, bi, of transseksueel zijn en dronkaards en druggebruikers verdienen de verdrinkingsdood, zo schrijft pastoor Mennen, adviseur van bisschop Hurkmans en docent canoniek recht aan het seminarie van Den Bosch in een brief aan zijn bidsom.

Dat laatste is natuurlijk de druppel de emmer van discriminatie en mensenhaat moet doen overlopen voor ieder weldenkend mens. De uitspraken van deze hater die hij frequent op zijn website doet zijn voor mij voldoende reden om een melding te doen bij het Meldpunt Discriminatie Internet. De man roept naar mijn mening op een nauwelijks verhulde manier op tot geweld. Het is een grof schandaal dat de katholieke kerk in Nederland deze man handhaaft als pastoor en adviseur van een bisschop. Een ieder die zijn website bestudeert zal er achter komen dat het niet om een incident gaat bij deze man. Daarmee wordt meteen duidelijk hoe verrot de moraal in de top van de Nederlandse katholieke kerk is. Want welke bisschop haalt het in zijn hoofd om iemand die uitspraken doet als deze pastoor Mennen in dienst te nemen als adviseur?

Discriminatie is strafbaar in Nederland. Oproepen tot haat en geweld ook. Mensen publiekelijk een verdrinkingsdood toewensen is voor mij exact dat. Ik ben een transgender vrouw en ik ben lesbisch. Ik ben en voel mij geschoffeerd, beledigd en bedreigd door deze meneer Mennen. Ik voel me niet welkom in wat hij zijn kerk noemt en ben dat ook niet. Gelukkig ben ik katholiek noch gelovig in traditionele zin. Ik weet dat ik niet mag oproepen tot geweld en doe dat dus ook niet maar ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die deze walgelijke pastoor van de aardbodem willen doen verdwijnen. Wat mij betreft is er maar één plaats waar deze man thuis hoort en dat is de koepelgevangenis in Breda, tussen andere criminelen.

Een ieder die ook vindt dat alle mensen die door Mennen de verdrinkingsdood gewenst worden wél een lang, gezond en gelukkig leven hebben roep ik dus op om ook een melding te doen bij het meldpunt discriminatie om deze man te verhinderen zijn gif nog langer te spuwen via internet.
Binnen zijn kerk wordt hem alle ruimte geboden helaas maar dat is de verantwoordelijkheid van zijn kerk. In wezen is die kerk nu handlanger van de man en daarmee wat mij betreft net zo aan te klagen als deze engerd zelf. Maatschappelijke excommunicatie lijkt mij zo langzamerhand de enige juiste aanpak van dit slag haatzaaiers.

Helpt Mennen mennen! En tegelijk de invloed van de katholieke kerk op de burgerlijke wetgeving te ontnemen.

Alice Verheij © 2010

Verkiezingen een mogelijkheid tot openlijke discriminatie?

Het is dus weer zover. Verkiezingstijd en dus voor sommigen een uitgelezen mogelijkheid om publiekelijk op te roepen tot discriminatie en geweld tegen homoseksuelen. Ik ben zelf geen homo(man) maar een lesbische vrouw, dat is bekend. Ik weiger te accepteren dat Nederland verwordt tot een samenleving waarin het mogelijk is om mensen te discrimineren en uit te sluiten op grond van seksuele identiteit, gender, geloof of levensovertuiging, etniciteit of uiterlijk. We hebben in Nederland een grondwet die in artikel 1 daar volslagen helder over is.

Bekijk de video op de website van AT5 en verbaas u over de schandalige mening en uiting daarvan van Delano Felter die als lijsttrekker van een lokaal partijtje diezelfde grondwet in het openbaar aan zijn laars denkt te kunnen lappen.

Overgenomen vanuit de berichtgeving door de Gay Krant:

Homoseksualiteit is een afwijking en moet bestreden worden. Die uitspraak deed lijsttrekker Delano Felter van de Amsterdamse Republikeins Moderne Partij (RMP) voor de camera van AT5 na een verkiezingsdebat in de Rode Hoed.

“Het is niet meer normaal als je zegt een hekel te hebben aan homofielen”, stelt Felter. “Nou, ik heb een hekel aan homofielen, ik ben hetero en katholiek. Dus als iedereen op mij stemt, sodemieter ik ze er allemaal uit. Amsterdam staat te snakken naar een heteroseksuele stad.”
“Er zitten teveel homofielen in het bestuur. De regering Balkende is duidelijk niet normaal en ook de homofiele netwerken bij de politie, die moeten weg. Mensen met een seksuele afwijking moeten bestreden worden door de hetero’s. Wij moeten gelijke kansen krijgen. Ik zag laatst op tv dat een homofiel aangifte deed tegen een dominee omdat die hem een hostie weigerde. Nou, ik denk dat die dominee aangifte had moeten doen wegens belediging.”

COC Amsterdam gaat bij de politie aangifte doen van discriminatie door de RMP, ProGay deed een melding bij het politieteam ‘Roze in Blauw’. Iedereen die dat wil. ook als men niet in Amsterdam woont, kan eveneens direct digitaal een klacht tegen Felter indienen bij het Meldpunt Discriminatie Amsterdam. Het Meldpunt heeft inmiddels het Openbaar Ministerie gevraagd om te beoordelen of deze uitspraken strafbaar zijn.

De uitspraken van Delano Felter zijn rechtstreeks in strijd met dat artikel van onze grondwet. Dat is strafbaar en hij hoort daar naar mijn overtuiging ook voor aangeklaagd te worden. Het is goed dat de Gay krant dit meldt. Het is nog beter als er inderdaad klachten worden ingediend bij het Meldpunt Discriminatie Amsterdam  tegen deze man. Het openbaar uiten van de mening die hij heeft vanuit zijn functie als lijsttrekker (ongeacht de onbelangrijkheid van zijn partijtje) is een onverhulde oproep tot geweld. Het ‘ze er allemaal uit sodemieteren’ is nadrukkelijk een voornemen en oproep tot dat geweld en dus strafbaar. Het kan niet zo zijn dat dit onder de vrijheid van meningsuiting valt aangezien het in het kader van de verkiezingen plaatsvindt en dus rechtstreek ingrijpt op het functioneren van de (lokale) democratie.

Ik heb natuurlijk net als vele anderen een klacht ingediend bij het meldpunt. Wat mij betreft gaan nog heel veel mensen dat vandaag doen en wordt deze Delano Feltman publiekelijk te schande gemaakt en veroordeeld. Bekijk de video van AT5 en besef wat deze man doet. Stop hem door ook een klacht in te dienen. Hoe meer hoe beter en hoe meer kans dat er daadwerkelijk over gegaan wordt tot vervolging van deze discriminerende antidemocratische homofobe grondwet schender.
Wat mij betreft mag deze man achter de tralies.

Alice Verheij © 2010

Aankondiging: 31 januari Literaire Salon Saarein

31 januari, aanstaande zondag dus, is het zover: de eerste aflevering van de ‘Literaire Salon Saarein’. Vanaf 15u tot ongeveer 17u zal café Saarein in de Elandsstraat 119 in de Amsterdamse Jordaan de plek zijn voor een literair treffen in een gevarieerd programma bedacht,  samengesteld en gepresenteerd door yours truly.

De kern van het programma voor de Literaire Salon is ‘vrouwen en woorden’. De maandelijkse salon die we elke laatste zondag van de maand in het mooie café Saarein willen houden is bedoeld om een podium te geven aan vrouwen en vrouwelijken die schrijven, dichten, muziek of kleinkunst maken. Natuurlijk is iedereen welkom, man, vrouw, anders.

In de eerste aflevering van de Literaire Salon zal aandacht zijn voor:

  • De schrijfster Wanda Reisel die op 6 februari haar nieuwe boek ‘Plattegrond van een jeugd’ zal presenteren maar ons zondag al een sneak peek gunt in dit mooie Amsterdamse boek.
  • Verder komt Jet Valk, jawel de andere ‘Quetterende Dame’ en voortreffelijke Rotterdamse poëtische performer met een bloemlezing uit haar bundel ‘Droomvrouw’ en ander werk dat zich richt op de lesbische liefde.
  • Niet te vergeten natuurlijk is het overzicht van belangwekkende boeken die deze maand verschenen zijn.
  • Her Curving Landscape verzorgt een op voorhand prachtig muzikaal optreden dat niet gemist mag worden.
  • ‘Tha lady of tha house’ Jamila zal met begeleiding van één of meer bandleden van haar band Labcane ons op een aantal songs trakteren.
  • Wellicht komt zelfs Saarein’s vaste barkrukzitster Anna Reiziger nog langs.
  • Het muziekthema van deze aflevering van de Literaire Salon is lounge muziek dus wees niet verbaasd als we jullie zo hier en daar in het programma vergasten op muziek van onder andere Café del Mar, Gotan Project en Gare du Nord.
  • Natuurlijk is tijdens het programma de bar open. Voor de lekkere hapjes en de vertrouwde gezelligheid in Saarein staat Dia met haar crew garant.

Kortom, zin in een leuke literaire middag in hartje Jordaan? Zin om je te laten verrassen door schrijvers, dichters en performers? Zin in goede muziek en een geweldig leuke middag? Kom dan op 31 januari om 15.00u naar Saarein aan de Elandsgracht 119 in Amsterdam en neem iedereen mee die zin heeft in een leuke entertainende middag. De toegang is gratis!

Alice Verheij

Literaire Salon Saarein

Lieve lezers, lezeressen en lezerandersen,

Aan het eind van het jaar is het voor veel mensen de gewoonte om goede voornemens voor het nieuwe jaar te maken. Daar ik dus niet aan mee! Stoppen met roken ben ik niet van plan want ik ben net dit jaar begonnen, stoppen met drinken is al helemaal iets vreemds voor me en stoppen met …, nou ja ergens mee stoppen is niet aan de orde wat mij betreft. Goede voornemens maken gaat er bij mij niet van komen deze keer. Dat is al jaren zo overigens omdat de werkelijkheid elke keer weer absurder blijkt te zijn dat wat ik in mijn hoofd had gehaald voor zo een nieuw jaar.

Toch is 2010 een beetje een uitzondering aan het worden. Want voor het eerst in jaren heb ik plannen die zover zijn uitgewerkt dat ze ook in hoog tempo werkelijkheid worden. Mijn tweede roman ‘Droomvlucht Afrika’ wordt in 2010 uitgegeven bij Uitgeverij Vuurpapier, mijn éénvrouwshow ‘Van de barkruk gevallen’ begint vaste vorm te krijgen (er wordt al het één en ander uitgeprobeerd voor publiek) en ‘not last and certainly not least’ vanaf januari heb ik eens in de maand de beschikking over mijn geliefde stamkroeg Saarein in de Jordaan in Amsterdam om een literaire salon te organiseren.

Ziedaar de geboorte van de drieling ‘Droomlvucht Afrika’, ‘Van de barkruk gevallen’ én de ‘Literaire Salon Saarein’ in het komende jaar. Met vreugde!

Voor jullie allemaal geldt dus dat jullie heel erg welkom zijn om op 31 januari eerst maar eens het (goed gevulde) glas te komen heffen op de eerste Literaire Salon van, door, voor, over en met vrouwen en vrouwelijken in Café Saarein in de Elandstraat 119 in Amsterdam. Aan de programmering wordt hard gewerkt en het beloofd een boeiend programma te worden met dichters, schrijvers, muzikanten, columnisten, uitgevers en performers die allemaal hun liefde voor het geschreven, gesproken, gezongen  en desnoods geschreeuwde woord komen betuigen.

Natuurlijk is echt alles en iedereen welkom die van mensen en woorden houdt. En niet te vergeten van lekker eten, Amsterdamse gezelligheid in de mooiste kroeg van de stad. Eens in de maand wordt Saarein de plek voor bohemiennes en bohemiens, voor woordkunstenaars en pennenslijters, boekenwurmen en boekenwurminnen. De spreekwoordelijke gastvrijheid van Dia en haar crew staat garant voor goed bier, wijn of sterkers (zelfs non-alcoholisch) en voor lekkere hapjes tijdens en na de Literaire Salon.

Zelf zal ik de mijn best doen om een als gastmens een aantrekkelijk programma bij elkaar te brengen en zoals de vlag er nu voor staat gaat dat zeker lukken!

Lieve collega literatoren, muzikanten, performers en andere optreders, als jullie mee willen doen: jullie weten me te vinden. Heeft iemand leuke ideeën? Nu kan het nog ingebracht worden en misschien vindt jouw idee een plekje tussen het open podium, de boekbespreking, voordrachten, performances, presentaties, columnisten, muziek en cabaret.

Iedereen is meer dan welkom!

Alice Verheij.

Dromen uit laten komen

Dromen is iets wat we allemaal doen. Het is een typisch menselijke eigenschap om te dromen. Het woord droom wordt alleen niet uitgelegd als de avonturen die we in onze slaap beleven maar ook als de hartewensen die we hebben en die eigenlijk nooit gerealiseerd worden, of hoogstens bij hoge uitzondering.

Mensen die dat soort dromen najagen noemen we soms idealisten, hemelbestormers, optimisten en zo meer. Meestal vinden we ze weinig realistisch als het gaat om de mogelijkheden die ze hebben om die dromen waar te maken. We doen snel meewarig over deze mensen.

Ik ben zelf zo’n dromer. Iemand met idealen, met wensen en diepe verlangens, met ambitie maar ook met heel beperkte mogelijkheden. Immers geld is bijna altijd essentieel en randvoorwaardelijk om dromen uit te laten komen. En toch. Toch droom ik ooit die vrouw tegen te komen die volledig voor me gaat. Toch wil ik ooit dat literair café hebben. Die combinatie van een boekenwinkeltje, koffiezaak, café en podium voor dichters, schrijvers en performers. Een plek waar je vaak naar toe wil gaan. Toch droom ik van een bestaan als schrijver en performer en toch wil ik mijn boeken en bundels uitgegeven zien.

Het lijken van die dromen die voor mij niet zijn weggelegd om werkelijkheid te laten worden. En toch, ze zijn niet zo onwerkelijk. Dat literair café komt er, al is het voorlopig één keer in de maand. Ik treedt regelmatig op als podium dichter, heb ik al eens een toneelstuk op de planken gekregen, komt mijn tweede roman in boekvorm uit in januari bij uitgeverij Vuurpapier en zal ik echt wel in Amsterdam terecht komen om te wonen.

Goed ik moet er bergen voor verzetten maar dat is helemaal niet erg. En ja, ik weet dat de eerste stappen klein zijn én ik weet dat me op sommige gebieden de middelen ontbreken. Maar voor al die zaken geldt dat er ook oplossingen en mogelijkheden zijn of gaan komen. Het allerbelangrijkste is dat waar ik niet al te lang terug nog onzeker was over wat ik écht wil gaan doen, waar ik écht voor wil gaan op een vreemde manier zich bij me opdringt. Ik weet mijn doelen, ik weet wat ik kan en niet kan en ik weet ook dat ik er wel zal komen. Misschien niet zo snel als ik zou willen maar ik kom er wel.

En dat is een heerlijk gevoel. En ja, ik kan alle hulp gebruiken natuurlijk.

Alice © 2009

Ik zoek werk

Vanaf vandaag noem ik mezelf werkzoekende. Want ik zoek werk. Mijn beschikbaarheid is bespreekbaar maar begint bij twee dagen in de week.

Ik zoek bewust niet in mijn oude werkveld van organisatieadvies en projectmanagement want ik wil werken als schrijfster, redacteur of in een andere functie waarbij ik creatief met taal aan de slag kan zijn. Natuurlijk blijven het coachen van mensen bij het meemaken van ingewikkelde veranderingsprocessen en het leiden van maatschappelijk relevante projecten me trekken. Kansen om mijn bijna vijfentwintig jaar ervaring en mijn opgedane kennis in te zetten voor het maatschappelijk belang zal ik dus niet laten lopen. Zolang het maar niet betekent dat ik weer in die oude cyclus van projecten die niet goed zijn voor organisaties en overambitieuze doch nietszeggende automatisering betrokken wordt. Die tijd ligt definitief achter me.

Het liefste vind ik voor een aantal dagen per week werk als redacteur bij een organisatie, blad of website waar ik mijn hart aan kan verbinden en waar het schrijven de basis vormt van mijn inspanningen. En natuurlijk laat ik mij graag in met nieuwe media gegeven mijn lifestyle en ervaring. Mijn c.v. staat hier: Curriculum Vitae Alice 2009

Alice Verheij
schrijfster, performer, werkzoekende

Oude wensen, nieuwe kansen

typewriter_underwood

Mijn schrijfwerk is uit de hand gelopen. Danig. Was ik een jaren terug vooral af en toe voor een technisch of bedrijfskundig blad artikelen en columns aan het schrijven naast mijn eigenlijke werk en was ik een paar jaar terug begonnen met het maken van deze schrijfplek, inmiddels is schrijven meer dan een passie geworden.

Misschien vergaat het iedere schrijver zo. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat schrijven als dagelijkse bezigheid echt niet altijd gemakkelijk is. Soms zelfs enorm belastend maar nog veel vaker een geweldige manier om de geest te zuiveren. Schrijven als reinigingsritueel. Zoiets als op literaire wijze geen moordkuil van je hart maken.

Ik ben nu zover dat ik me niet meer wil bezighouden of ik wel een goede schrijver ben omdat dat soort vragen onbeantwoord blijven voor mezelf en me ook nog eens afleiden van het werk op zich. Twijfel en gebrek aan zelfvertrouwen liggen constant op de loer als het om zoiets als kwaliteit gaat maar ik wil me er niets meer van aantrekken. De bezoekcijfers hier blijven nu al twee jaar stijgen, ik krijg frequenter commentaar en vragen over mijn werk en een paar producties heb ik op mijn naam staan. Er is een oeuvre aan het ontstaan. Eigenlijk is het er al.

Daarbij weet ik dat ik gewoon aandacht moet geven aan het uitgeven van mijn werk. Er is veel te doen op dat vlak. Deze maand wordt er bijvoorbeeld de roman ‘1001 dingen die je altijd al had willen doen in een luchtballon’ geschreven die vervolgens in december in eigen beheer wordt uitgegeven. Dat houdt in dertig dagen in een schrijfneurose verblijven en daarna keihard werken aan correcties om vervolgens – God zegen de greep – een doosje gedrukte exemplaren te organiseren.

Maar er is meer. De voormalige ‘Transgender Chronicles’, nu ‘Genderdans’ geheten en al vormgegeven vraagt ook om een eerste uitgave. Ook daar moet ik toch nog een correctieslag maken en een nieuwe inleiding en een nawoord. Ook de flaptekst moet iets aangepast worden net als de auteurs bio en foto. Ook december werk wat mij betreft. Tot eind van het jaar lijk ik dus vol te zitten en toch is dat niet zo. Want mijn eerste gedichtenbundel wordt nu samengesteld uit bestaand materiaal. De PDF er van wil ik voor uitgave verspreiden onder een select groepje lezers om dan na eventuele aanpassingen de slag in te gaan van het zoeken naar geschikt illustratiemateriaal en een uitgever.

De dichtbundel met de werktitel ‘Zoute parels’ staat voor januari op het programma. Komt nog bij dat er nodig materiaal gemaakt moet worden voor ‘de Quetterende Dames’ want er staan optredens voor de deur eind november en half december. Dan heb ik het nog niet over het noodzakelijke repeteren.

Alles bij elkaar mag ik dan geen betaalde baan hebben, werkeloos ben ik allerminst. Het grootste probleem is natuurlijk wel dat het allemaal investeren is wat ik doe. De opbrengsten zijn er nog niet en of die komen is onzeker. Dat maakt dat ik naast alle literaire werk begonnen ben met het zoeken van een baantje om me economisch op te been te houden. En dat is niet eenvoudig. Dat op de been blijven niet want ik dans al tijden op de rand van de vulkaan en zie de lava naar boven komen. Eng. Maar ook dat zoeken van een baantje is niet eenvoudig. En daar is dan de oude wens om nu eindelijk te kiezen voor wat ik echt graag doe, niet voor waar ik het meeste mee zal verdienen. Kiezen voor passie. Ik ga er van uit dat des te duidelijker is ben over die wens des te sneller de kansen zich zullen aandienen of op zijn minst voor mij zichtbaar worden.

Het liefste zou ik natuurlijk werk vinden in het verlengde van mijn passies. Schrijven en emancipatie. Schrijven en het maatschappelijk debat. Ik weet dat ik het kan, ik weet dat ik er aan toe ben en ik weet dat ik veel te bieden heb. Maar ja, waar kom je met die wetenschap tegenwoordig? Voorlopig zoek ik maar naar kleine baantjes zodat ik mijn steeds minimaler wordende leven kan bekostigen. Op korte termijn zal de worsteling zwaarder worden, op de lange termijn lichter en daar houdt ik me dan aan vast.  Het is wel jammer dat in het – voor mij nieuwe – schrijversvak de spoeling van betaald werk dun is door het grote aanbod van goede mensen. Ik ben er wel van overtuigd dat als ik stug doorga er uiteindelijk wel een ‘lucky break’ komt en ik mijn draai vindt als tekstmens.

Mocht iemand iets weten in de vorm van werk als tekstschrijver, editor, redacteur dan hoop ik natuurlijk dat ik niet vergeten wordt en een mailtje krijg want ik hou me aanbevolen voor ‘tekstwerk’. (In twittertermen: #durftevragen #seriousrequest)

Alice © 2009

Buma/Stemra is definitief de weg kwijt geraakt.

bumastemra

Het is weer zover. Opnieuw presteert de Buma/Stemra het om met een volslagen idioot plan rond muziekrechten te komen. Ongetwijfeld juridisch onhaalbaar maar los van dat al vooral een schadelijk plan om muziekrechten op internet ‘te reguleren’. Buma/Stemra leeft nog altijd in de twintigste eeuw. Er is niets geleerd van de ontwikkelingen op internet, de mogelijkheden van Web 2.0 en verder én de veranderingen in de muziekindustrie. Brochure_Digitale_Muzieklicenties_2010.

Wat wil het geval? Buma/Stemra heeft het onzalige plan opgevat om in 2010 een nieuwe regeling rond muziekrechten op internet te gaan hanteren. De regeling komt er op neer dat een ieder die muziek en muziekvideo’s ‘embed’, dat wil zeggen opneemt op de site in feite distribueert en dus moet dokken daarvoor. Iedereen, dus ook bloggers, festivalorganisatoren en theaters. De ‘paraplu’ waar onder gepubliceerd wordt (de hostingclub waar bijvoorbeeld een weblog draait) kan worden aangesproken door Buma/Stemra.

Het is een volslagen idiote regeling. Zie je het voor je? Buma/Stemra gaat WordPress, Blogger, YouTube en wie dan ook belasten voor het opnemen van muziek en video op de hun servers draaiende weblogs en andere sites. Praktisch volslagen onhaalbaar, juridisch niet in de haak en technisch gezien aanvechtbaar. Want wat is embedden eigenlijk? Volgens ondergetekende is dat het opnemen van een bestand in je website. Een link naar een elders gepubliceerd bestand valt daar natuurlijk niet onder en laat dat nu juist de meest gebruikte manier zijn waarop weblogs omgaan met materiaal op bijvoorbeeld YouTube. Wie moet in dat geval eigenlijk belast worden door Buma/Stemra?

Neem nu eens mijn eigen schrijfplek hier. Ik plaats geregeld links naar materiaal dat vrijelijk te zien is op sites als YouTube. Materiaal door anderen geupload naar die sites. Deze schrijfplek draait zoals bekend bij WordPress.com die dus mijn hosting provider is. Kortom als ik een YouTube video plaats gaat het om een link die op mijn blog geplaatst wordt dat draait op de servers van WordPress.com en verwijst naar een door een willekeurige ander naar YouTube.com geupload videobestand. Ga er maar aan staan Buma/Stemra. YouTube aanspreken voor materiaal dat door een ander elders op de wereld op een server buiten Nederland geplaatst is en waarnaar middels een link naar wordt verwezen vanaf een wederom in een ander land geplaatst blog? Omdat de inhoud gericht is op Nederland? Bullshit! Mijn blog is grotendeels op het Nederlandse taalgebied gericht, niet specifiek op Nederland. Het vaststellen van wie verantwoordelijk is voor publicatie van het betreffende bestand is welhaast onmogelijk en overschrijdt in ieder geval de jurisdictie van Buma/Stemra. Ook mijn internet provider (XS4ALL) kan niet aangepakt worden want die leveren mij connectie en zijn op geen enkele wijze betrokken bij publicatie van mijn schrijfwerk en de daarin gekoppelde bestanden. Kortom Buma/Stemra is in 2010 van plan om massaal op schaduwen te gaan jagen.

Maar het is nog veel erger. Ze willen bijvoorbeeld concertzalen, festivals en dergelijke ook ‘aanpakken’ als het gaat om audiovisueel materiaal dat gepubliceerd wordt. Materiaal dat notabene bedoeld is als promotie van de artiesten die daar optreden. Hier schiet Buma/Stemra in de eigen voet want hoe kunnen ze staande houden op te komen voor de rechten van de artiest als ze de promotie van die artiest zelf gaan belemmeren door kostenverhogende maatregelen?

Buma/Stemra probeert naar mijn mening mee te liften op de door de huidige repressieve regering aangevoerde strijd tegen piraterij op een manier die eerder zal leiden tot onderdrukking van de vrijheid van nieuwsgaring en vrijheid van publicatie. Het zou mij niet verbazen als de nieuwe regels van Buma/Stemra de toets ten opzichte van de Grondwet niet kan doorstaan. Het ellendig is natuurlijk wel dat diezelfde Buma/Stemra een organisatie is die het recht heeft gekregen van de overheid om een ieder te belasten voor de distributie van auteursrechtelijk beschermd materiaal. Een soort belastingdienst voor auteursrechten dus. Een taak die – als die al zou moeten bestaan – bij de overheid zelf thuishoort en niet bij een nauwelijks door het parlement gecontroleerd orgaan als Buma/Stemra is. Buma/Stemra toont met de nieuwe regels aan zelf een weeffout te zijn in de overheidsregulering. En daar is maar één antwoord op mogelijk voor een land dat vrijheid hoog in het vaandel heeft:

Ontneem de Buma/Stemra het recht op inning van gelden en laat beleidsvorming volledig in het parlement plaatvinden!

Mee eens? Teken dan de petitie op PetitionOnline!

Alice © 2009 (Jawel, mèt copyright maar liefst zònder Buma/Stemra.)

IDAHO

idaho

Het is bijna zover. Op 17 mei 2009 vieren we weer de Internationale Dag tegen Homofobie en Transfobie (IDAHO). Zoals elk jaar voeren mensen over de hele wereld op deze dag actie voor de rechten en tegen discriminatie van homo’s en transgenders. Dit jaar is het thema de schrijnende en vaak genegeerde situatie rond transfobie.

Transfobie komt overal voor, ook in ons ‘o zo tolerante’ Nederland, en dus is het ook hier belangrijk er stelling tegen te nemen. Het internationale IDAHO Comité heeft, samen met verschillende Europese transgender-organisaties, waaronder de TGEU en het TNN, een internationale petitie opgesteld om onze zaak bij de Verenigde Naties, de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en alle landen van de wereld onder de aandacht te brengen.

Dat lukt alleen maar als we zoveel mogelijk handtekeningen verzamelen! Ga daarom naar www.dagtegentransfobie.nl voor meer info en om de petitie te tekenen. Maar laat het daar niet bij. Vraag ook je familie, vrienden, kennissen en collega’s om deze verklaring te steunen. Want hoe meer mensen de petitie ondertekenen, hoe dichterbij we komen tot het uitbannen van transfobie!

IDAHO
IDAHO (International Day Against Homophobia and Transphobia) wordt sinds 2005 elk jaar gehouden op 17 mei. Deze datum is gekozen omdat op 17 mei 1990 de WHO homoseksualiteit schrapte van z’n lijst van geestelijke ziektes. IDAHO wordt in veel verschillende landen gehouden, en hoewel er in elk land verschillende initiatieven zijn wordt er jaarlijks ook een centraal thema gekozen. Dit jaar is het thema ‘stop transfobie, respecteer gender-identiteit’.

Op IDAHO geven we samen een sterk signaal af dat we actief opkomen voor het recht om als homo, lesbienne, biseksueel, transgender, transseksueel, queer, interseksueel, of hoe we onszelf ook noemen, ongestoord ons leven te kunnen leiden. IDAHO is officieel erkend door onder meer Nederland, België, Frankrijk, Groot-Brittannie, het Europese parlement, Canada, Mexico, en Costa Rica, en deze lijst groeit elk jaar. Helaas is de lijst van landen waar homoseksualiteit en vrije genderexpressie worden beschouwd als een misdaad nog veel langer.

Doe daarom mee! Teken de petitie op www.dagtegentransfobie.nl en kijk op internet wat er bij jou in de buurt gebeurt. Er zijn onder meer acties bij de Leidse marathon (rennen tegen homo- en transfobie), bij het COC Haaglanden (debatteren over homo- en transfobie) en een kleurrijke tocht vanaf het homomonument.

Bron: Transgender Netwerk Nederland.

Geen gezeik iedereen gelijk!

kathalijnebuitenweg

Ik hou van Kathelijne Buitenweg. De europarlementariër van Groen Links die de strijd tegen discriminatie en uitsluiting serieus neemt, aanpakt en alles doet om Europa en dus ook Nederland te wijzen op de nieuwe Europese anti-discriminatie richtlijn.

Ze heeft er een website over gemaakt en die is nu online. Op een simpele en vooral vrolijke manier maakt ze in animaties ondersteund door toelichtingen duidelijk waar het om gaat bij deze richtlijn. Gegeven de houding naar groepen in de samenleving die niet tot de ‘mainstream’ behoren is die nieuwe richtlijn ontzettend belangrijk. De Europese Commissie heeft zich uitgesproken tegen discriminatie op grond van gender, seksuelen identiteit, etniciteit of religie. Daarbij gaat het niet alleen om bescherming op de arbeidsmarkt maar ook bij het afnemen van diensten, veiligheid en houding en gedrag van overheden.

Nederland voldoet op veel punten nog niet aan die richtlijn zoals in de rapporten van Hammelberg al is aangetoond. Zie mijn eerdere blog over het rapport rond homo- en transfobie. Kathelijne zet zich in voor verbetering binnen Europa, het wordt tijd dat ook de parlementariërs in de tweede en eerste kamer zich laten horen en aansluiten bij de aanpak uit Brussel.

In ieder geval vindt ik het initiatief van Kathelijne geweldig en ik hoop dat de website goed bezocht wordt.

Alice © 2009

Lesbo normativiteit: final update

Tsja en dan levert de tamtam het bericht dat Femfusion de gewraakte bepaling 3.1 in hun reglement voor de boobs & brains contest heeft aangepast. Leuk succesje en een goede les in emancipatorisch denken (hopelijk) voor de dames achter Femfusion. Anyway, transvrouwen mogen dus ook gewoon meedoen.

Alles in orde nu? Nee.

Er is nog steeds een koppeling gelegd met een legitimatie. Het zou goed zijn als die vervalt of in ieder geval niet gelegd wordt op gender omdat juridische genderaanpassing voor transvrouwen bakken met geld kost die niet iedereeh heeft of kan opbrengen. Juridisch gender is een ramp voor ons transvrouwen en dus is zo’n koppeling ongewenst.

Maar goed, de belangrijkste dwaling is gecorrigeerd. Dus vannacht maar een biertje op Femfusion gedronken in Saarein. Nou ja, eigenlijk meer op het succes van de internet actie die via Twitter, Hyves en een paar blogs is gevoerd door een paar mensen en het Transgender Netwerk Nederland. Hopelijk leert de transgemeenschap hierdoor dat opstaan tegen discriminatie echt geen hopeloze zaak is. Het deeltje van de lesbische community die teveel en te vaak te beperkt denkt over gender is hopelijk ook ietsje verder gekomen in hun denken.

Dit waren andere tijden, terug naar de onze.

Alice

Lesbo normativiteit: update

510427927_3_577ijpeg470379389_3_kg5pjpegWow, ik ben niet de enige die boos is op Femfusion. Gelukkig. Op dit moment explodeert het bezoek aan mijn blog op het vorige postje over de idiote Femfusion transgender disccriminatie.

Via Twitter, Hyves en in real life ontstaat er zowaar een heuse protestactie tegen Femfusion. De komende dagen zal dat ontaarden in een correctie door Femfusion op hun discriminerende deelname reglement voor de Femme of the Year Award. Of het loopt uit op acties tegen het event inclusief een klacht bij de commissie gelijke behandeling en een melding bij het anti-discriminatiepunt in Amsterdam. Transgender vrouwen pikken het niet om door dolende lesbo’s als onechte vrouwen apart gezet te worden. Wij staan op en laten ons horen. Met lawaai, publiciteit en desnoods gerichte actie.

Doe mee en steun ons transgender vrouwen in onze strijd tegen gay normativiteit gericht tegen transgenders. Iedere steun is welkom ongeacht afkomst, seksuele geaardheid of gender. Dit soort discriminatie door andere vrouwen pikken we niet!

Wordt lid van de ban2009.hyves.nl Hyve en blijf op de hoogte van wat er de komende dagen te gebeuren staat. Morgen is het internationale vrouwendag en wordt de Femfusion wedstrijd aangekondigt. Lawaai is gepast. Misschien allemaal fluitjes meenemen en de dames maar eens flink uitfluiten? (Met dank aan Harvey Milk voor het idee).

De volgende mail heb ik maar vast naar de organisatie gestuurd:

freesnap001

Malice

Don’t fuck with a transwoman unless she wants it. Their to damned gorgious!

Lesbo normativiteit

picture-1thumbnail

Het is weer eens zover hoor. De gay-scene, in dit geval de dames van Femfusion laten zich weer eens van hun donkere kant zien als het gaat om het omgaan met transgenders. What’s going on?

Femfusion vindt dat lesbische en biseksuele vrouwen te weinig rolmodellen hebben en houden binnenkort daarvoor een verkiezing voor ‘Femme of the year’. Hartstikke leuk natuurlijk en een prima initiatief.

Maar Nederland zou Nederland niet zijn zonder kleine lettertjes en die worden door de organisatrices dan ook nadrukkelijk in het gezicht gegooid van de eventuele deelneemsters. En dan gaat het hopeloos mis. Want in die vermaledijde kleine lettertjes staat onder punt 3.1 de volgende zinsnede: ‘Kandidaten zijn van nature van het vrouwelijk geslacht, zijn lesbisch of biseksueel en zijn van de Nederlandse nationaliteit met een vaste woonplaats in Nederland’.

Tsja en dan wordt je als transvrouw weer eens in de hoek gezet als ‘niet echte vrouw’. De lesbonormativiteit (en stupiditeit) druipt er vanaf bij de lesbo’s van Femfusion. Tijd voor een tegenactie dus. Misschien wel een Butch tegenactie. Of lipstick lesbo tegenactie of nog veel beter queer tegenactie. Kelly waar ben je? We hebben je nodig nu want deze dames verdienen een lesje. Modderworstelen als het aan mij ligt.

Trouwens in de Zij aan Zij heeft nota bene een paar maanden terug nog een artikel gestaan over drie lesbische transvrouwen waar onder ik zelf. Extra zuur om dan even later een Femfusion tegen te komen die nog in de vorige eeuw leeft. Ik voel me dus als lesbische transvrouw gediscrimineerd. Nou ja, bischierig lesbische transvrouw dan.

artikel-zijaanzij

De organisatie weigert tot dusverre deze regel af te schaffen en de competitie open te stellen voor apetijtelijke trans dames. Ehm, discriminatie dus. Ineens worden wij transvrouwen door deze tuthola’s niet gezien als vrouwen. Blijkbaar moeten de baarmoeders en eierstokjes meerammelen in de verkiezing. Dit vraagt om een truuk. Gewoon een super femme fraaie trans mee laten doen under cover. Tenminste als ze geen sextest hebben daar. Het lijkt verdulleme het IOC wel.

Enfin, met mij zijn enkele transen, queers, bio’s en andere geweldige vrouwen maar weer eens gestructureerd boos geworden. Goed moment om een verandering af te dwingen, de publiciteit te zoeken of desnoods de verkiezing maar eens flink te verstoren. Gewoon lekker met de siliconen schuddend de Femfusion femmes aan het kakelen brengen. Modder gooien mag ook. Of tomaten. Of slipjes.

Oh ja, Femfusion is een commerciële toko. Anti Discriminatie Punt gevalletje wellicht?

Grrrr. Ik wil een catfight! Zijn jullie er nog Femfusion blondjes? Ondertussen hierbij mijn oproep tot een totale boycot van die normatieve tutjes totdat ze laten zien dat ze werkelijk een vrouwenhart hebben en die stupide regel in hun flutreglementje afschaffen. In de ban er mee, excommuniceren die hap, doe mee en maak zoveel mogelijk antireclame voor dit ‘event’. Sappho here we come!

Dus plaats de volgende banner waar je maar kunt. Misschien kunnen we flink flyeren in alle lesbokroegen in Amsterdam…

510427927_3_577ijpeg1

Alice, eh oh nee…. ‘Malice’ deze keer. Miaaauw!