25 juli: optreden bij poëziecafé De Leestafel

25 juli treedt ik op bij poëziecafé De Leestafel in de literair legendarische Posthoorn aan het Lange Voorhout in Den Haag.

Of eigenlijk, vòòr de Posthoorn want het is immers zomer. Mijn optreden zal plaatsvinden in het illustere gezelschap van Djoa van Oostenrijk en Dean Bowen. Gedrieën hopen wij u te vermaken, raken en inspireren. Daarna is er een open podium, dus kom en geniet!

De Posthoorn is te vinden op het Lange Voorhout nummer 39a.

de posthoorn

Meer informatie is te vinden op facebook.

Alice Anna Verheij

Advertenties

‘Verfris je gender’ op het Lesbisch Festival Den Haag.

Van 22 t/m 24 maart 2013 organiseren COC Haaglanden en COC Nederland in samenwerking met LaVita Publishing, On Heelz, Intense Impact, Quirky, Vreerwerk, Travel Women en Krijg ’t het LesBian Festival in Den Haag.

lbf

Op zaterdag 23 maart wordt in de middag ‘Verfris je gender’ georganiseerd door Vreerwerk. Ik zal er als gespreksleidster de forumdiscussie leiden.

De middag wordt een culturele middag waarbij onze opvattingen over mannelijkheid en vrouwelijkheid worden uitgedaagd.

Het programma begint met een workshop over gendernormativiteit. Vervolgens wordt de Deense documentaire “Nobody passes perfectly” getoond, waarin Tomka zhaar genderreis verbeeldt en twijfels uitspreekt of zhe ooit echt als man zal slagen, en of zhe dat eigenlijk wel wil. De middag eindigt met een paneldiscussie, waarbij een viertal panelleden in gesprek gaat over feminisme, vrouwelijkheid, trans- en cisgender.

*Vreerwerk is het eenmensbedrijfje van Vreer en houdt zich bezig met gendereducatie en transgender- en intersexrechten advocacy .

Locatie: het Nutshuis aan de Riviervismarkt 5, Den Haag
Tijd: ​13.00-17.00u

www.vreerwerk.org
www.lesbianfestival.nl
www.nutshuis.nl
www.aliceannaverheij.nl

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.

27 februari 2012: Vluchten kan nog wel!

Lieve vriendinnen, vriendandersen, vrienden en lezers,

ik heb tien (10) kaarten te verdelen voor de volgende (eenmalige) voorstelling van de gelegenheids kleinkunstformatie MAXimaal op Maandag 27 februari aanstaande in het intieme Literair Theater Branoul in Den Haag.

LET OP! Gewijzigde datum en tijd: ‘Vluchten kan nog wel!’ wordt uit gevoerd op maandag 27 februari om 20.30u, zaal open om 20u.

De verdeling gaat natuurlijk op de welbekende wie-het-eerst-komt-die-het-eerst-maalt basis.
De toegang is 100 Nepali roepies maar met 1 euro nemen we ook genoegen. Wie echt 100 Nepali roepies meeneemt krijgt een zoen van alle speelsters en spelers.

Wil je komen? Meldt je dan bij mij via alice.schrijft@xs4all.nl.

Vanaf 1 september: ‘Headwind: een HOOP foto’s.

Van 1 september tot 18 september 2011
in Creatief Warenhuis HOOP
Grote Markt 10 (het oude Kwantum pand), Den Haag
openingstijden: Woe 12-18u, Do 12-21u, Vrij 12-18u, Zat 12-18u, Zon 13-17.30u

Onder de noemer ‘Headwind: een HOOP foto’s‘ exposeren Eveline van de Putte en ik vanaf 1 september tot en met 18 september 50 foto’s die wij en de Nepalese schijver / film maker Prakash Angdembe gemaakt hebben in Nepal.
De foto’s zijn gemaakt in het kader van het cross-media project ‘Headwind‘ dat zich richt op het voor het voetlicht brengen van de situatie van de vergeten vluchtelingen uit Bhutan.

foto: Prakash Angdembe

Het Headwind project bestaat uit een documentaire film die begin 2012 verschijnt, een roman die inmiddels zo goed als drukklaar is, en een reizende foto expositie. Voor de foto expositie wordt de aftrap gegeven in Den Haag waar beide fotografes vandaan komen. Op de expositie die bijna drie weken in Creatief Warenhuis Hoop te zien is laten de fotografes vijf subthema’s zien die samen een beeld geven van Nepal en de positie van de Bhutaanse vluchtelingen in dat land.

Tijdens de expositie zal één van de fotografes aanwezig zijn en korte lezingen en uitleg geven. Daarnaast is er regelmatig muziek uit de regio of de film te horen en is Alice Verheij als film maakster aan het werk. Er wordt live gewerkt aan de eerste ruwe montage van de film en bezoekers kunnen daarbij meekijken. Ook worden er iedere dag voorlezingen gehouden uit de nieuw te verschijnen roman ‘Headwind, Laxmi’s Story’.

De vernissage wordt gehouden op 1 september vanaf 16u waarbij er korte lezingen worden gehouden over de situatie van de vluchtelingen uit Bhutan, hun resettlement en de consequenties daarvan voor deze mensen. Allard Gunnink van de Tropen komt om 19.00u de door hem geschreven en gecomponeerde titelsong (en vast ook andere prachtsongs) zingen in een kleine akoestische setting.

HOOP is een creatief warenhuis in het centrum van Den Haag. Een platform voor jonge, veelbelovende ontwerpers, kunstenaars, fotografen, labels en andere ‘hoopvolle’ projecten. Eerst was het niks… maar nu is er dus HOOP!

De foto’s die op de expositie getoond worden zijn te koop, meer informatie hierover is op de expositie beschikbaar.

Alice.

De verteller.

Bijna een leven lang deed ze er over. De reis. Telkens weer was er een afleiding geweest. Eerst in de vorm van scholen toen ze nog jong was. Daarna de liefde die van korte duur bleek maar van te lange duur om niet ruim twintig jaar van haar leven te kapen. En werk. Werk dat niet bij haar hoorde maar dat wist ze toen nog niet. Ze werd er ziek van, niet letterlijk. Maar toch… ziek.

Jaren later nadat alles in het leven omgedraaid was begon ze te schrijven om er niet meer mee op te houden. En zo nu en dan trad ze op met wat ze maakte. Voordragen, spelen, vertellen. Nog weer jaren later werd het vertellen meer dan schrijven. Er kwam beeld bij. Het ultieme verhaal bestaand uit woorden en beelden in een afwisseling die degene die deze ondergaat niet meer doet beseffen te kijken of te lezen of luisteren. En zo werd ze uiteindelijk een verteller. De verteller van eigen verhalen, verhalen die niet eerder verteld waren simpelweg omdat niemand ze bedacht had. Verhalen van anderen en over anderen.

En nu zit ze daar. Kijkt beelden, kijkt om zich heen. Observeert, ziet, bedenkt, schrijft en legt vast in weer andere beelden en woorden. Ondertussen lerend hoe te vertellen, hoe te verbeelden en hoe gedachten tot verhalen te laten worden om die later terug te geven aan de wereld.

Zo is ze eindelijk de verteller geworden van de woorden uit de storm.

Alice © 2011

Ode aan Toon Hermans – de video

Het is 11 juni en de zenuwen gieren me door de keel. Max geeft me een peptalk en ik ga achter de coulissen staan. Het is donker en om beurten gaan we op. De zaal is gedeeltelijk gevuld maar ons maakt het niet uit of maar één of tien of misschien wel 50 mensen zijn komen kijken. Het is ons moment.

Op heilige grond…

Ergens inde stad op de vroege zaterdagmorgen, onze poster.

Het eerste Haags Kleinkunst Festival is nu vier dagen onderweg. Begonnen op de maandag met een heerlijke avond waarop ik het podium deelde met de andere cursisten uit de cabaretklas van Elisabeth Boor. Het is een Koorenhuis feestje in Pepijn, de hele week. En nu sta ik, na een opwelling, op de vrijdag nog een keer op het podium van Pepijn. Met een weliswaar gerepeteerd maar nog wel heel erg verse conference. Mijn ode aan Toon Hermans. Het is immers tien jaar geleden dat hij ons hier achter liet met onze herinneringen aan hem en met zijn teksten, zijn liedjes, zijn gedichtjes. En zijn stem, die warme vriendelijke stem.

Max Douw kondigt me aan. Ik stap naar voren, tussen het doek door de vloer op. Het is tijd voor mijn ode aan Toon.

En naarmate mijn optreden vordert voel ik me meer verbonden met het publiek in dat mooie kleine en o zo Haagse theater Pepijn. En met Toon.

Alice Verheij © 2010

Wat een week!

De afgelopen week was een rollercoaster van opeenvolgende gebeurtenissen en ervaringen die me aan het einde ervan het hoofd doen tollen. En zoals met alles in dit waanzinnige leven had het lot weer een onnavolgbaar web gesponnen van lach en traan, kracht en zwakte, moeite en gemak. Maar vooral een web doordesemd met liefde, geluk en inspiratie.

Het was de week waarin mijn moeder opnieuw opgenomen moest worden in het ziekenhuis en ik weer moest ervaren hoe kwetsbaar het leven kan worden als je oud bent. Een hartverscheurende ervaring, een ander woord heb ik niet beschikbaar.

Het was de week waarin we moesten gaan ontdekken hoe we in de nabije toekomst voor een betere zorg voor mijn lieve Eva tot stand kunnen brengen. Zonder er over uit te wijden: het doet pijn je eigen kind met zo’n worsteling en zoveel verdriet te zien en jezelf machteloos te voelen.

Het was de week waarin mijn laptop de geest gaf waarmee ik voor de welhaast onmogelijke opgaaf sta om zonder geld te zorgen dat ik nieuwe draagbaar schrijfgereedschap vindt zodat ik mijn nieuwe eenvrouwszaak een gezonde start kan geven. Maar wees gerust: alles is oplosbaar.

Het was de week van mijn debuut op een echt theaterpodium in het liefste theater van Den Haag. Mijn eerste theateroptreden in Pepijn dat fantastisch was om te mogen doen en meemaken én waar ik op de vrijdagavond nog een keer de heilige grond van het podium op mocht met mijn hommage aan Toon Hermans.

Het was de week van leven in de nachten. De maandag schrijfnacht en de Friday Night After de open bak in Pepijn waar een kleine groep prachtige mensen met elkaar, zang, plezier en wijn, gesprek, lach en traan samen het weer licht zagen worden.

Het was de week van de ontmoeting van een gelijkgestemde ziel. Max, ik zie uit naar onze samenwerking!

Het was de week waarin er weer een literaire salon was en waarvan ik nu kan zeggen dat het de beste tot op heden was. Heb je het gemist? Tsja, dan heb je een uiterst genoeglijke en intieme literaire salon gemist. Volgende maand komt er weer een kans.

Het was de week van de onbegrensde creatieve explosie. De creatie van de hommage aan Toon in de nacht van maandag op dinsdag met een resultaat waar ik trots op ben. Van hertalingen van zes liedjes, een herschrijving van de plot van het toneelstuk waar ik aan werk. Van de zangles waar ik de drempel van een poging tot zang naar mooie zang over ging. Met dank aan Sheila en aan Bløf voor hun heerlijk ‘Liefs uit Londen’.

Het was de week van de verkiezingen waar ik het niet kon laten hier de nodige analyses neer te pennen. Het was de week van fietsen en trammen. De week van brommen en lachen, de week van regen en zon.

Wàt een week was dat!
En binnenkort in dit theater: de video opname van het optreden in de open bak van afgelopen vrijdag!

welterusten lieve lezers en op naar de volgende week,
Alice

Reprise in een open bak.

De lp waardoor ik kennis maakte met het cabaret van Toon Hermans.

Het is jullie hopelijk niet ontgaan want dat zou betekenen dat ik niet gelezen wordt.

Het is deze week het Haags Kleinkunst Festival. Een week lang een kleinkunst feest in het mooie Haagse Theater Pepijn. Het theatertje dat gerust als heilige grond in cabaretland mag worden gezien. Opgericht door Paul van Vliet, Liselore Gerritsen, Rob van Kreeveld en Fred Hugas. Geopend op 18 december 1964, de dag nadat het Gebouw voor Kunsten en Wetenschappen was afgebrand, in de ogen van veel Hagenaars nog steeds een traumatisch verlies. Burgemeester Kolfschoten opende het kleine wat Haags anarchistische theatertje met de woorden ‘La Reine est morte, vive le petit Prince!’.

De kleine prins is allang geen prins meer. Het is een kleine koning, misschien wel een keizer in de wereld van het Nederlandse cabaret. Alle groten hebben er gestaan. En heel veel kleinen. Kleinen en beginners als ik. Bloednerveus achter het zware gordijn, het zweet in de handen. Met meestal een slechte generale achter de kiezen. En af toe op hun bek gaand als de spots en de zaal ze overvallen. Maar zelfs dat mag, want Pepijn is Pepijn en vergevingsgezind.

Maandag stond ik er dus. Het ging vrij goed en de adrenaline stoot na afloop van het optreden was gigantisch. Een lijntje coke is er niks bij. Denk ik. Het is een kick die je onmiddellijk naar meer doet verlangen en dus heb ik me vanmiddag toch maar opgegeven voor de open bak op vrijdagavond. Om half negen gaat de bak open met korte optredens van iedereen die iets op het podium wil gooien. Natuurlijk moest ik vandaag wel bedenken wat voor materiaal ik ga gebruiken. Niet dat dat echt moeilijk was.

De week van het Haags Kleinkunst Festival zou zaterdag eindigen met een open podium opgedragen aan Toon Hermans en ik ben opgegroeid in de zestiger en zeventiger jaren toen Toon op zijn best was. En dus, dus kan ik niet anders dan mijn ode aan Toon op het podium brengen. Zaterdag gaat niet door en dus kies ik er voor om vrijdagavond Toon toch aan bod te laten komen. Op mijn manier. Wil je weten hoe dat er uit gaat zien? Dan zul je moeten komen kijken en luisteren. Jullie zijn van harte uitgenodigd om te komen en te genieten van al die waaghalzen die het aandurven het podium op te kruipen en misschien amuseer je je zelfs bij mijn ode aan de grote kleine man. In alle bescheidenheid met een stille buiging voor de grote meester.

Lieve mensen, geniet even van Toon:

KOM KIJKEN EN RESERVEER VIA THEATER PEPIJN!

dankuwel, alstublieft…

Alice Verheij © 2010

Het Haags Kleinkunst Festival wordt georganiseerd door het Koorenhuis onder de inspirerende leiding van Elisabeth Boor. Meer informatie vindt je hier.

De geur van een piepkleine kleedkamer

De bronzen man voor Theater Pepijn

Met zijn rug staat hij in zijn bevroren bronzen houding vastberaden met de rug naar de Weduwe van Indië, enigszins wijdbeens. Hij kijkt vastberaden of bozig van onder zijn hoedje. Het mannetje voor Pepijn. Omdat zijn gezicht afgekeerd is van de gevel en hij net te ver van de ingang staat zullen zijn ogen niet zin wat er binnen gebeurt en zijn oren niet horen wie er zingt of een conference op het podium zet. Mij heeft hij dus ook niet gezien en niet gehoord. Niet dat het erg is want met bronzen ogen en oren in een bronzen hoofd weet ik wel zeker dat er de hersenen niet in zitten om te begrijpen wat er gisterenavond te beleven was in theater Pepijn. Het Haagse cabarettempeltje in het buurtschap 2005 met zijn panden van voor 1900. Gisterenavond het toneel van de eerste avond van het Haags Cabaret Festival.

Gisterenavond was het zover. Na een half jaar les en oefenen, schrijven, herschrijven, weggooien, de plank mis slaan, aanpassen en leren mochten Erik, Barry, Joao, Sander en ik eindelijk het podium op. Met een generale repetitie die generalesk geleid werd door de onnavolgbare Elisabeth en waarbij iedereen het gevoel had dat het helemaal niet goed ging begon het grote zweten om half acht achter de zware gordijnen bij de bezemkastgrote kleedkamertjes tussen de snoeren, kabels, apparaten en onder de oude posters uit gouden tijden in de Haagse cabaretgeschiedenis. En achter die gordijnen voelde ik me almaar kleiner worden, en nerveuzer. Reken maar dat ik nu weet wat podiumangst is.

De zaal vult zich en de spots gaan aan. Geroezemoes. Er zijn op één na geen vrienden of vriendinnen van me, allemaal te druk met hun eigen leven. Er is geen familie omdat ‘omstandigheden’ het tegenhouden dat ze er zijn. Eén vriendin is er wel, later zie ik haar vooraan zitten. Stilletjes vindt ik het heel erg jammer dat er geen bekenden zijn gekomen, Den Haag is voor veel mensen blijkbaar erg ver of misschien is de band niet zo sterk als die soms lijkt te zijn. Niet dat het iets uitmaakt overigens.

De eerste ons zo bekende pianoklanken beginnen toch nog onverwacht en snel gaat Erik tussen de gordijnen het toneel op. En het gaat goed. Het eerste couplet rolt er probleemloos uit en in duo’s stappen we tussen de gordijnen het podium op. De spots schijnen recht in ons gezicht en pas aan de rand van het podium kunnen we iets van het publiek zien. ‘Ik heb gelijk’ rolt er spetterend uit en we groeien als we bezig zijn. Een tiental minuten later doe ik mijn conference en laat het volgen door een lied van Spigt. Even lijk ik over een zin in het lied te struikelen maar ik zing er gewoon over heen. Alleen de kenners zullen het gemerkt hebben. En die ene zin in het lied die ik aangepast heb en laat verwijzen naar mijn nu zo zieke moeder is alleen bij mij bekend.

Na een uur optreden waarvan het bronzen mannetje niets heeft meegekregen is er dat waar we het allemaal om deden: het applaus. Het is goed gegaan, niemand zakte door het ijs en in de finale kregen we de zaal soepeltjes mee. Vijf amateurs die na veel werk het probeerden in Pepijn. Vijf omdat de zesde er jammer genoeg niet bij kon zijn door haar werk wat haar in Australië bracht. Vijf die verder willen met leren, met nieuwe teksten, met nog beter worden. Die ene vriendin die me manisch noemde toen ik haar Twitterde over mijn belevenis gisterenavond zal nooit beseffen hoever ze van de werkelijkheid af is. Theaterliefde is niet manisch, maar het is haar vergeven.

Voor even in de spotlights in het oude kleine theater achter het bronzen mannetje in de liefste wijk van Den Haag. Op heilige grond waar alle groten gestaan hebben. Stilletjes heb ik in een verloren momentje nog eens goed naar dat podium gekeken. Zo klein, een beetje rommelig maar zo ontzettend theater romantisch. Heel even heb ik mijn er op gelegd want heilige grond moet je aanraken. En de geur van de bezemkastformaat kleedkamer, je moet hem eenmaal geroken hebben om te begrijpen wat dat betekend.

Alice © 2010

23 juni: de eerste WoordenStorm Midzomernacht Strandsalon

WoordenStorm organiseert deze zomer tijdens de midzomernacht van woensdag 23 juni op donderdag 24 juni op het strand bij Kijkduin een literaire en muzikale nachtsalon onder de noemer

Eerste
WoordenStorm
Midzomernacht
Strandsalon.

Het programma is nog in opbouw maar zal heerlijk worden voor iedereen die van mooie gedichten, verhalen, liedjes en mensen houdt. Natuurlijk wordt er gezorgd voor dekens, kampvuur, windschermen en leuke mensen. Meedoen kan iedereen onder de hier genoemde voorwaarden waar volledig aan voldaan moet worden:

  • aanmelden via woordenstorm@xs4all.nl
  • minimaal één gerecht in voldoende mate meenemen (vooraf doorgeven wat)
  • drank meenemen (idem) (alleen non- of licht alcoholisch is toegestaan)
  • een geweldig humeur meenemen
  • minimaal 1 gedicht, lied of verhaal meenemen
  • een muziekinstrument of object om muziek mee te maken meenemen
  • promotie van de Woordenstorm Midzomernacht Strandsalon via de eigen Twitter, FaceBook of Hyves accounts of de eigen website
  • een slaapzak meenemen

Er kunnen maximaal twintig mensen deelnemen, er zijn geen kosten aan verbonden.

De organisatie is in handen van WoordenStorm mijn tekst, web presence en eventsorganisatie bedrijfje dat zich op deze manier wil presenteren aan vrienden en bekenden en geïnteresseerden en in juni dit jaar van start zal gaan.
De
WoordenStorm Midzomernacht Strandsalon is inmiddels aangemeld bij de gemeente Den Haag zodat er geen vergunningsproblemen ontstaan.

Wil je meewerken of heb je ideeën voor programmaonderdelen, ken je artiesten die het leuk vinden om mee te doen met dit ‘Vrienden van WoordenStorm’ event, meldt het me dan zodat ik contact met ze kan leggen.
Meer informatie zal later verschijnen op http://www.woordenstorm.nl en op de tijdelijke website woordenstorm.wordpress.com.

WoordenStorm / Alice Verheij © 2010

Mijn eerste setlist

Een heel oud setlistje (van de Beatles)

Voor het eerst in mijn leven heb ik een setlist van songs die in mijn (ehm… Anna’s) cabaretprogramma ‘Van de barkruk zijn opgenomen’. Een paar worden zaterdag 15 en zaterdag 22 mei voor het eerst met publiek gezongen.

Daar is ie dan:

  • Kruisweg‘ – hertaling van ‘Crossroads’ van Don McLean
  • Jankend koor‘ – hertaling van ‘Lemon Tree’ van Fool’s Garden
  • Dan weet je dat ik om je geef‘ – eigen tekst, eigen muziek
  • Dezelfde fout‘ – vertaling van ‘Same mistake’ van James Blunt
  • Spreek‘ – Frédérique Spigt
  • Mans genoeg‘ – Frédérique Spigt
  • Laat me‘ – Ramses Shaffy
  • Ik ben geen vrouw, ik ben geen man‘ – hertaling van ‘I’m not a woman, I’m not a man’ van Gare du Nord en Elkie Deadman.

Deze acht songs zijn de werken waar ik uit zal kiezen voor het definitieve programma. Zoals te zien is, alles in het Nederlands. Ik kan en wil wel in het Engels zingen maar om de een of andere reden heeft Nederlands toch mijn voorkeur. De hertalingen en de vertaling zijn stuk voor stuk zware bevallingen geweest maar ze kloppen. Inhoud, metrum, zinsopbouw en expressie kloppen. De rest is keihard repeteren en werken aan een goede podium aanwezigheid.

‘Kruisweg’ is vannacht ontstaan in een storm van slapeloosheid.

Alice © 2010

Spigt

Wie me kent weet dat ik van Frédérique Spigt volledig van de leg ga. Een mooi mens met geweldige muziek een hartverwarmende performance en teksten waar ik alleen maar diep voor kan buigen. Een kleine grootheid. Mijn ‘platenkast’ is goed gevuld met al die diamantjes van haar. Natuurlijk heb ik een paar songs die mij het meeste aanspreken. Als ik moet kiezen is mijn top 3 van het werk van Spigt:

  1. Spreek
  2. Mans Genoeg
  3. Ga maar vast vooruit

En dan ben ik retestreng geweest en heb met bloeden hart gekozen uit een lijst die veel en veel langer is. Voor mij is Fré één van de weinige nog oorspronkelijke artiesten in dit landje. Geen pretenties, niets gekunsteld, puur, rauw en gepolijst tegelijk. Vorig jaar nog heb ik een geweldig concert in de Kleine Komedie mogen bijwonen. Met Jan van der Meij op gitaar, ook zo’n grootheid vooral als je van de band Powerplay houdt, een legendarisch collectief. Voor mij was dat optreden in Amsterdam toch wel het beste concert dat ik in de afgelopen jaren heb gezien en gehoord.

Nu ik zelf het podium op ga ben ik er achter gekomen dat voor het zoeken van repertoire ik vooral dicht bij mezelf moet blijven. Qua muziek stijl en stembereik. Dat brengt me naar de blues, de jazz en sommige Nederlandstalig bluesy cabaret. Spigt dus. Het geweldige is dat ik vandaag toestemming kreeg om nummers van haar te zingen. De top drie ga ik natuurlijk instuderen en daarnaast heb ik mijn eigen werk waarvan het nodige ook op het podium zal gaan landen – over een tijdje – als ik het lef heb – als ik goed genoeg ben – als ik niet meer twijfel over mijn stem – als ik mijn performance heb staan. Voor ‘Spreek’ en ‘Mans genoeg’ heb ik veel werk te verzetten. Ik zoek naar de interpretatie die bij mij pas en gelukkig zoek ik niet meer alleen. Want ook sinds deze week heb ik een gitarist gevonden die het wel leuk vindt om eens te zien wat hij met me aan kan vangen. Pieter Koelmans, al een paar decennia verbonden aan de snaren, akoestische en elektrisch en heerlijk relaxed. De komende dagen zal duidelijk moeten maken of het gaat werken.

Het voorlopige resultaat is zaterdag te horen. Noem het een try out, dus garantie op de perfecte vertolking ga ik lekker niet geven maar reken maar dat ik er tegenaan ga. En voor die enkeling die in haar / zijn opvoeding gemist heeft wie Fré(dérique) Spigt is, luister en geniet!

Alice © 2010

Ongemerkt het podium op sluipen


Na een aantal vrijages met podiumoptredens in 2009 waar ik samen met Jet Valk als ‘de Quetterende Dames’ aan het dichten sloeg, onverwacht solo op de Roze Kertsmarkt in de kou in de Reguliersdwars een half uur vulde en de kleinere optredens in mijn eigen literaire salons wordt het tijd om dit jaar serieus het podium op te sluipen.

Sinds december werk ik aan een eigen cabaretprogramma van drie kwartier. Tenminste, Anna Reiziger, mijn alter ego, doet dat. Ondertussen volg ik cabaret, zang, mime en stemvormingslessen om te zorgen dat het allemaal ook een beetje door de artistieke beugel kan. De cabaret- en mimelessen worden in juni afgerond en dat betekent dat ik begin juni in Pepijn mag optreden. Een kwartiertje of zo, niet langer. Maar hé Pepijn… wie had dat gedacht? Voetafdrukken van mij op het podium dat door Paul van Vliet en Liselore Gerritsen is opgezet. Om verlegen van te worden.

Het legendarische kleinkunsttheater ‘Pepijn’ aan de Nieuwe Schoolstraat in Den Haag

Maar er komen meer optredens aan. Zo ga ik het entertainment verzorgen van de Ladies Nights die vanaf juni en Den Engel, mijn nieuwe thuisbasis, worden georganiseerd. Verder ben ik alsnog gevraagd om op 22 mei op te treden op het Transfusion Festival in Casa400 in Amsterdam en op 7 juni dus in Pepijn ter afronding van de cabaretcursus. Dan is er ook nog het theaterdiner in het Koorenhuis op 5 juni waar ik met de andere leden van de cabaret- en mimegroepen het Koorenhuis podium op ga. Die keer niet solo dus maar met fantastisch leuke mede studenten. Niet te vergeten is er mijn eigen Literaire Salon waarvan op 15 mei de eerstvolgende gepland staat en daarna die van 12 juni, beiden in Den Haag.

Casa 400 in Amsterdam

Voor Pepijn is al duidelijk dat er een conference komt waarin de moeite die mensen hebben om met elkaar te spreken of elkaar te willen verstaan gevolgd wordt door mijn uitvoering van het lied ‘Spreek’ van de niet te evenaren Frederique Spigt. Natuurlijk geen imitatie van Fré, ik zou niet durven. Wel een geheel eigen interpretatie ondersteund door piano en basgitaar en met een eigen arrangement. Hoe het precies zal gaan klinken is nog een verrassing, daarvoor moeten jullie maar tegen die tijd naar Pepijn komen. De komende weken ga ik hard repeteren natuurlijk.

Het Koorenhuis – hét kunsten centrum van Den Haag

Ik heb er zin in. Al is het maar omdat ik zo graag wil en inmiddels niet meer bang ben om mezelf op het podium te laten horen. Zingen nota bene, iets waarvan ik dacht dat ik het niet kon. Maar ook eigen cabaretteksten maken en die op het podium smijten. Het publiek proberen te pakken, te ontroeren, te laten nadenken, te raken. Het is allemaal nog wel nieuw voor me maar het is zo geweldig om te kunnen doen.

Hopelijk komen er vrienden en bekenden in juni kijken en luisteren naar mijn gedoetjes in Pepijn en het Koorenhuis.
Nog even de data dan:

  • zaterdag 15 mei – 17.00u: Literaire Salon in Den Engel, Willem de Zwijgerlaan 50 in Den Haag
  • zaterdag 22 mei – tijd nog niet bekend: Transfusion Festival in Casa 400 in Amsterdam
  • zaterdag 5 juni – 17.30u: theaterdiner in het Koorenhuis in Den Haag
  • maandag 7 juni – 20.00u: aansluitend aan de cabaret dagen in theater Pepijn in Den Haag

Alice © 2010

10 april: 1e Literaire Salon in Den Haag

Over liefde en haat.

Enige tijd terug ben ik, na afronding van mijn roman ‘Droomvlucht Afrika’ die nu de laatste correctieslag doormaakt, begonnen aan het creëren van een theaterprogramma. Het interessante is dat naarmate daar met meer mensen over gesproken is er ook meer mensen bij betrokken raken. Zoals mijn regisseur Claudia van Rooij (www.strasstheater.nl). Die hele vroege betrokkenheid leidt tot een interessante wisselwerking die zo ongeveer alle aspecten van wat ik van plan was te doen op scherp zet. Het ‘theaterprogramma’ is aan het verworden tot een toneelstuk in drie bedrijven. Het is een bijzonder stuk aan het worden en het ontwikkeld zich in een ongemeen hoog tempo.

Natuurlijk ga ik hier niet een spoiler van formaat maken door het verhaal op te schrijven maar ik kan wel wat vertellen over de verschillende componenten waaruit het stuk opgebouwd gaat worden. Ze zijn boeiend, niet zozeer op zichzelf maar juist door de combinatie die we aan het maken zijn. Het resultaat wordt oorspronkelijk theater met een thema en een boodschap. Een toneelvoorstelling die als het goed is het publiek gaat aanzetten tot reflectie over de eigen denkbeelden en die van de maatschappij ten opzichte van uiterlijk, gender, geld en criminaliteit. Over leven en dood zelfs. Maar bovenal over liefde en haat. Grote thema’s om beet te pakken.

De bouwblokken van het stuk (waarvan ik ook de werktitel nog even niet wil vrijgeven):

  • ‘De androgyne mythe’ van Aristophanes (zoals Plato die omschreef).
  • Apuleius ‘Amor en Psyche’ uit zijn bundel ‘Metamorfosen’.
  • De modewereld.
  • De financiële crisis.
  • Eerwraak, afgunst, liefde, gender en geld als bronnen van het kwaad.
  • Een hate crime.

Het is mooi werk om gebruikmakend van de klassieken weer een nieuw toneelstuk te schrijven. Ondanks dat ik eerder vaak gezegd heb nooit meer script te willen schrijven is het er dus weer van gekomen. Na ‘Een familiezaak’ in 2007 vloeit er dus dit jaar een nieuw script voor een toneelstuk uit mijn pen. En het werk aan de korte roman ‘Droomvlucht Afrika’, de gedichtenbundel ‘Passiezeren’ en mijn piece de résistance ‘Terug naar Budapest’ gaat ondertussen gewoon door, zei het langzamer dan voorheen.

Het leven is in ieder geval in artistiek opzicht heel erg mooi nu.

Alice Verheij © 2010

Zondag 28/2 Literaire Salon in Saarein

Zondagmiddag is het weer zover. De maandelijkse literaire salon komt weer naar Saarein. We starten natuurlijk weer om 15.00u met een geweldig programma. Natuurlijk weer anders dan in januari maar toch ook weer vertrouwd.

Deze keer treden op:

  • Manon Uphoff vertelt over en draagt voor uit ‘De Spelers’. Haar laatst verschenen boek.
  • Renee Stevense bespeelt de zinnen en de bas met eigen liedjes en uitdagende teksten.
  • Hannah Biemold neemt ons meer op een roadtrip en vertelt over haar bijzondere debuutroman ‘In het hooi’.
  • Saskia van Leendert gaat verrassen met spannende serieuze en komische poëzie uit haar bundel ‘Hoe zij mij leest’.

Dia en de crew van Saarein houden de tap open en zorgen voor een heerlijke sfeer. Lucas doet weer het geluid en ondergetekende verzorgd natuurlijk de presentatie.

En misschien, heel misschien laat Anna Reiziger zich nog even horen.

Dus, lieve lezers, kom er bij aanstaande zondag, kom genieten van een heerlijke literaire middag en neem iedereen mee waarvan je denkt dat hij, zij of zhij van vrouwen en woorden houdt. We willen de kroeg weer lekker vol krijgen!

Alice Verheij

Until hell freezes over…

‘#Fail’, we kennen het van Twitter en nog wel meer plaatsen op internet. Soms ook in het ‘echte’ leven, zoals vanavond. Ik had met mijn oudste zoon afgesproken in ‘De Zwarte Ruiter’, toch wel één van mijn favoriete kroegen in het Haagse. Onur Ataman zou er met band optreden. Fusion Jazz, altijd leuk nietwaar? En inderdaad het is normaal lekkere muziek om te horen. Om tien uur zou het concert beginnen. Goed ik weet, vaak begint zoiets later. Een kwartiertje of half uurtje speling kan geen kwaad en neem je al snel voor lief. Maar vanavond was het een wanvertoning. Until hell freezes over, en dan bedoel ik niet de geweldige cd van The Eagles maar de wachttijd waarop we daar getrakteerd werden voordat Onur en co. gingen spelen.

De leden van de band kwamen pas in de toch al wel volle kroeg binnenstromen tegen half elf waarna in uiterst sloom tempo begonnen werd met het klaarmaken van het podium. De instrumenten werden neergezet in de te verwachten opzet. Drums, basgitaar, gitaar, toetsen en klarinet. Verder een trits microfoons, per instrument een monitor en bij de gitaren het bekende rijtje effectpedalen. Al snel wordt zoiets een lekker kabel zootje, zeker als je een klein podium hebt. Maar rocket science? Nee. het is een bekende setup. Zelden, of eigenlijk nooit, heb ik zoveel geklungel gezien met het podium klaar maken. De een installeert de effectpedaaltjes en bekabelt om dan door de gitarist zelf gevolgd te worden met het omsteken van diezelfde kabeltjes waarna de beste man in opperste verbazing een half uur later er achter komt dat er geen geluid uit zijn plank komt.

Het gereedmaken voordat er begonnen kon worden duurde maar liefst een tenenkrommende anderhalf uur. Voor de OV-afhankelijken onder het publiek zou er dus maar een krap uurtje overblijven om te kunnen luisteren naar de ongetwijfeld virtuoze Onur. Nou vergeet het maar! Kwart voor twaalf werden de eerste klanken de kroeg in gesmeten onder de aankondiging dat er eerst een paar nummertjes gespeeld zouden worden als soundcheck! En er was al anderhalf uur geklooid met het opbouwen.  De piepende microfoons in het eerste nummer voor lief nemend en het geneuzel rond en op het podium negerend kwam er zowaar tegen twaalven (twee uur na de geprogrammeerde aanvangstijd) een beetje vaart in. Dat wil zeggen, een lange eindeloze gitaarsolo. Knap maar niet interessant.

Fusion jazz? Nou ehm, eigenlijk klonken de eerste vijftien minuten dus als een soort Pink Floyd. Nu houdt ik daar wel van maar van fusion jazz was nog verdomd weinig te horen.

We hebben het opgegeven om kwart over twaalf na ongeveer een kwartiertje gitaargefreak vooraf gegaan door bijna twee uur wachten op een optreden. Een grote dikke vette #fail dus. Zowel voor de Zwarte Ruiter die als muziekkroeg wat ons betreft met een doodsklap door de mand donderde als voor Onur & special guests die zo verschrikkelijk lang nodig hebben om muziek uit hun instrumenten te toveren dat de belangstelling bij een beetje muziekliefhebber verdampt is tegen de tijd dat ze eindelijk gaan spelen. Zeldzaam hoe sloom een stelletje muzikanten zichzelf neerzetten en het publiek eindeloos laten wachten. Waardeloos!

Voor het gemak vergelijk ik het gedoetje maar eens met ‘Luchtalarm’ dat op de eerste maandagavond van de maand ’s avonds bij de buren (September, andere kroeg zelfde eigenaar) plaatsvindt. Eén geluidtechnicus, drums, gitaar, basgitaar, contrabas, een rijtje microfoons en een aantal monitors van bescheiden formaat. Vijf kerels die doodkalm de boel eventjes vlot opbouwen (kwartiertje werk, zo gepiept), nauwelijks soundchecken, gaan zitten en de sterren van de hemel spelen met een sound die staat als een huis. Zo kan het ook! Roy Cruz and friends weten hoe het moet in tegenstelling tot de pretentieuze Onur and special guests.

Het is jammer maar het geklungel in de Zwarte Ruiter was onprofessioneel, publieksonvriendelijk en triest. Onur zal verder best lekker gespeeld hebben hoor maar aan mij is het niet besteed om uren voor een podium te hangen en wachten op een band die om half tien al aan de slag had moeten zijn om het podium op te bouwen. Als dat de manier is waarop in de Zwarte Ruiter concerten worden neergezet dan kunnen ze wat mij betreft wel ophouden. Of zet anders op je (overigens voor smartphones volslagen onbruikbare website) de èchte aanvangstijd. Vanavond was een demonstratie hoe je een band niet moet neerzetten en die demonstratie is goed gelukt! Dat mijn zoon als eerste de strijd opgaf is tekenend. De kerel ziet enorm veel bands en concerten en kon het geklooi niet langer aan zien. Ik kan hem geen ongelijk geven.

Alice Verheij © 2010

Maar wie is dan die Roy Cruz die het met zijn vrienden wel voor elkaar krijgt?
(de onderstaande tekst komt van de site van Roy www.cruzmusic.nl)

Roy Cruz treedt op als zanger/slide gitarist en is nu vooral bekend als vertolker van Ry Cooder repertoir en oprichter van The Ry Cooder Fanclub. Hij leerde gitaar spelen van zijn opa en zijn vader, groeide op met een gitaar in zijn hand en wist al sinds kind wat hij liefst zou willen doen: muziek maken! Dus hij was de hele zomer met gitaar op het strand te vinden bij paviljoen ‘de Instuif ‘ waar Haagse Country Blues muzikanten als Philip Krooneberg , Ton van Bergeyk , Frenk van Meeteren zaten te spelen in de zon .
Hij begon zijn professionele carrière als bassist in de populaire Indo Rock band ‘The Survivals’ (van zijn oom  de zanger/gitarist Frans Croes) maar kwam er al snel achter dat hij toch liever zijn eigen weg wou gaan.
Hij leerde zichzelf naast fingerpicking ook 5-string banjo slide-gitaar en mandoline spelen en had ook klassieke gitaarles en pianoles. Zijn eerste eigen band (Onderkast) waar ook Evert Willemstijn ooit als saxofonist in speelde kreeg de aandacht van KRO DJ Vincent van Engelen die het in de Vara studio opgenomen ‘ Texel’ met grote regelmaat op de Hilversumse radio draaide. Ook staan er twee nummers van de band  op de elpee Rocktempel van de KRO.
Sinds die tijd verscheen Roy regelmatig op de Nederlandse podia met verschillende nationaal en internationaal bekende muzikanten. Hij trad op met o.a Casino (singles EMI: Some people, Turn on ), Step by Step (singles CNR Do it again, Eloise) en speelde als bassist (vaak samen Taco Gorter) met o.a  Jan Akkerman, Daniel Sahuleka, Peter Tetteroo (Teeset), Polle Eduards (After Tea), Jeff Wattkins (James Brown band) en leidde daarnaast drie jamsessions per week in Den Haag en Delft.

The day after

Labcane (Jamilla en begeleiding)

Ze beten het spits af. Labcane (Jamilla en twee van haar bandleden). Op mijn eerste Literaire Salon Saarein afgelopen zondag. En de kenners weten, dan kan het niet meer stuk. Want wat was het een geweldige Salon de 31e januari. Een middag met een voor mijn ongehoord hoog adrenalinegehalte. Het was een gok en natuurlijk gierden de zenuwen me door het lijf. Klopte het geluid wel? Ja dus, maar wel op het laatste nippertje. Was het programma aantrekkelijk genoeg? O dat gegeven de reacties. Zou er wel publiek zijn? Nou reken maar, het werd steeds drukker naarmate het programma vorderde. Zou de sfeer wel kloppen? Nou die kon niet beter? En last but not least, zou ik niet dichtklappen en stotterend en struikelend over mijn woorden super amateuristisch de boel aan elkaar presenteren. Ik geloof niet dat dat gebeurt is.

De Literaire Salon Saarein, de eerste in een reeks, was dus een succes. Dank zij het publiek en de geweldige gasten. Labcane die de toon zetten met een geweldig akoestisch optreden dat beslist naar meer smaakt. (O hemel, hoe kan ik ze verleiden to vaker spelen?) Maar ook de heerlijke Wanda Reisel die me de primeur gunde van haar nieuwste boek ‘Plattegrond van een jeugd’ en de magie gunde van het vasthouden van het eerste exemplaar. Een eer, want hoe vaak kan je met zo’n geweldige schrijfster een mooi interview houden over een prachtige creatie. Maar ook Kater Sheridan van boekhandel Vrolijk die ons op reis nam langs een aantal boeken uit de selectie van Vrolijk.

Poëtisch perfomer Jet Valk

En Jet Valk, die weer heerlijke lesbisch erotische gedichten de lucht in slingerde en me toch weer verleidde tot het mee voordragen. En dan Her Curving Landscape. De mooi en zoetgevooisde Kimm die niet alleen mij maar het hele publiek betoverde met haar heerlijke muziek, de mooise teksten en het lekkere gitaarspel.

Wanda Reisel vertelt over ‘Plattegrond van een jeugd.’

Het was onvergetelijk en voor mij een soort droom die in vervulling gaat en geen mooiere start kon hebben dan deze. Ook voor Saarein is het een geslaagde middag geweest en dat was natuurlijk ook de bedoeling want met dit soort events willen we Saarein ‘the place to be’ laten worden voor iedereen die zich niet laat beperken door de ingewikkelde hokjesgeest maar gewoon geprikkeld wil worden door een leuke middag of avond, door onverwachte belevenissen, muziek, literatuur en nog veel meer. Ik ben nog lang blijven hangen en ik was niet de enige. Een paar keer poolen, plezier maken met de meiden, het hoort er allemaal bij en maakte het zondag een knaller. Iedereen, en dan bedoel ik echt iedereen die er was en/of meegewerkt heeft: heel erg bedankt en op naar de volgende Literaire Salon op zondag 28 februari. Minstens even leuk, misschien nog wel leuker en beter en in ieder geval meer dan de moeite waard om te komen.

Her Curving Landscape (de heerlijke Kimm Boum Bletterman)

Ik hoop dat iedereen die geweest is genoten heeft en iets van haar / zijn gading heeft gehoord. En als dat zo is, kom de volgende keer weer en neem iedereen mee die geïnteresseerd is in de combinatie vrouwen en woorden.

ondergetekende

Iedereen is welkom en iedereen is welkom om ideeën aan te dragen. Heb je een idee of ken je iemand die een podium verdiend voor haar / zijn woordkunsten in welke vorm dan ook, laat het me weten via literaire.salon@xs4all.nl.

Tot de volgende Literaire Salon Saarein op 28 februari. Zet het in je agenda!

Alice Verheij © 2010