Nog even.

Sinds 2005 schrijf ik aan Writer’s Block, mijn continue te(kst)periment. Niet een blog, zoals zo vaak wordt gedacht, maar een scharrelplek, woorden laboratorium of tekstatelier. Kiest u maar. Acht jaar schrijven op een plek als deze is heel wat. Ik ben hier opgegroeid als schrijfster, heb er mijn diepste gevoelens, ellende, vreuge, liefde en verdriet gedeeld. Met als uitgangspunt dat ik mijzelf geen beperkingen op zal leggen in wat ik schrijf en op welke wijze.

Writers’ Block bracht mij een nieuw leven, een nieuw vak, nieuwe mogelijkheden bovenal nieuwe vriendschappen met heel bijzondere mensen. En een enkele ‘hater’. Zo gaan die dingen soms. De balans na al die jaren stukjes schrijven hier is in hele grote mate positief. Na 1.542 teksten en een dikke 416.000 bezoekjes is het echter welletjes. Writer’s Block houdt op te bestaan.

Tenminste, in deze vorm en onder deze naam. De website wordt een archief en er komt iets anders voor in de plaats.

Waarom stoppen met zoiets dat zo belangrijk in mijn leven is?

Omdat het nu nog gaat maar ik ook merk dat de inspiratie afneemt terwijl ik mijn creatieve bron nodig heb voor de boeken die ik maak, de foto’s, de exposities en de optredens. Omdat creatieve bronnen niet onuitputtelijk zijn en ik dat ook niet ben. Omdat ik van schrijven en documentaire kunst mijn beroep gemaakt heb en daar een ander soort benadering voor nodig is. Omdat het gewoon hoog tijd is om door te pakken en omdat ik een nieuwe fase in mijn leven in ga.

Binnenkort verlaat is, als alles goed gaat en daar ga ik wel vanuit, mijn geboortestad. Ik vertrek naar een plek in het land die mij beter past voor wat betreft rust, levensritme en inspiratie. Ik houdt van Den Haag maar de stad heeft voor mij ook een donkere kant in zich. De mogelijkheid om een verse start te maken op een plek waar ik geen persoonlijk verleden heb is er een die ik niet zal laten liggen maar die ik juist omarm.

Bij een nieuw begin hoort het afsluiten van zaken die daar aan toe zijn. Zoals mijn Writer’s Block.

Na Writer’s Block zal er onder deze domeinnaam een nieuwe persoonlijke website ontstaan waarin mijn andere uitingen worden ontsloten. WoordenStorm en Anna Ros zullen er deel vanuit gaan maken, net als het archief van Writer’s Block. Ik verdwijn dus niet van het toneel als het gaat mijn werk maar ik kom wel in andere gedaante terug. Hoe? Dat wordt de komende maanden wel duidelijk.

Alice Anna Verheij

Advertenties

Eline

DEM

Hugo schreef deze prachtige tekst over onze evenzo prachtige ontmoeting in Antwerpen in het kader van het project ‘Date Ex Machina’ van het Belgisch literaire tijdschrijft ‘Deus Ex Machina’. De tekst vind ik zo mooi geschreven dat ik deze met veel genoegen hier herplaats. Eline is Hugo dankbaar voor dit literaire cadeau.

~

Tempus Ex Machina

Haar rode hoed verraadt waar ze vandaan komt. Ze heeft 131 jaar gereisd om mij te ontmoeten. De plaats van afspraak is goed gekozen. Het majes-tueuze uurwerk boven het buffet van de Antwerpse Middenstatie trekt haar aandacht. Haar mondhoeken vibreren mee met de schok waarmee de grote wijzer zichzelf verzet. Deze Spoorwegkathedraal bewaart op zijn gelaat de trekken van zijn geboortetijd. Ik ontmoet een Facebookvriendin in levende lijve. Ik schenk haar mijn uitgestoken hand en voltooi mijn verwelkoming met een dunne wangkus, zoals een man zijn zuster begroet. Een bang parfum bespeur ik niet.

Mijn gestrekte vingers nodigen uit. In haar ogen lees ik welke zitplaats haar voorkeur geniet. Ze verkiest geen damesplek tegen de lambrisering van waaruit zij de ruimte kan overzien en de aandacht in haar richting in zich opnemen. Gracieus neemt zij haar hoed af en legt die samen met haar fluwelen mantel op een lege stoel. Haar koffertje zet ze naast de tafel. We schikken ons in het midden van Le Royal Café, de stationsrestauratie van Antwerpen-Centraal. Ik gun haar het uitzicht op de wandklok waarop de geschiedenis niet verstrijkt maar verspringt van minuut tot minuut.

Het appelgebak met slagroom klieft ze met rechterhand; de caffè latte nuttigt zij zonder gestrekte pink. Nonchalant betreedt ze mijn tijdsgewricht; zelfs haar sieraden zijn gepast voor het moment. We spreken over Facebook en het vervagen van grenzen. Afstand in denken is een grotere bezoeking dan eender welk verschil in levensmijlen.

‘Mag ik je Eline noemen?’

Ze neigt haar hoofd welwillend. Ik bloos. Ik ben vaker jarig geweest dan zij, weet ze. Maar toch: in haar eeuw was ik nog bijlange niet geboren. Ze verdient mijn egards, bovendien is haar oeuvre groter dan het mijne.

Ik overhandig het boek dat ik voor haar heb meegebracht. Voor mij gaat ‘Godenslaap’ over een oude vrouw die vertelt over haar liefde en ontrouw tijdens de ‘Groote Oorlog’; voor Eline is het een roman over haar toekomst.

‘‘Ach… gunst… ’14–’18…? Wat bijzonder… en dit verhaal is geschreven door een man?!’

‘Het gaat over schrijverschap.’

‘Dankjewel.’

Eline opent het deksel van haar koffertje en beantwoordt mijn aandenken met een roman van haar eigen hand: een literaire getuigenis over een volksverstrooiing in een verafgelegen tijd en ruimte.

‘Schrijf jij in het Engels?’

‘Ook.’

Ik stel voor om te lunchen in de stad. Ze neemt haar hoed en mantel. Dat rood staat haar goed en het fluweel van haar lange jas oogt avant-garde. Terwijl ze naar haar koffertje buigt, vraag ik mij af wie haar korset heeft aangesnoerd. Opeens denk ik aan baleinen, oceanen en abiotische milieu-factoren zoals weer en wind.

‘De opwarming van het klimaat laat op zich wachten.’

‘Waar gaan we heen?’

‘Brussel is mij vertrouwd,’ hoest ik terwijl ik al bij voorbaat naar mijn sigaretten tast, ‘maar in deze stad ben ik net zo vreemd als jij.’

‘Ik ben hier ooit eerder geweest, lang geleden.’

Haar mondhoeken vibreren opnieuw zoals de grote wijzer op de klok. We verlaten de Middenstatie door de zijuitgang. Via Keizerlei en Meir schrijden wij richting centrum. Eline vergelijkt het statige stedelijk erfgoed met het Londen van Victoria. Ze wil een kunstenaarsgroep oprichten in Bloomsbury, een wijk nabij Camden. Ze heeft er al over gesproken met Leslie Stephen, maar voorlopig had haar redacteur zijn handen vol met zijn pas geboren dochter Adeline Virginia.

‘Virginia Woolf?’

‘Nee, Stephen.’

Ik haal mijn schouders op. Hoe kan het bestaan dat iemand uit haar tijd een Facebook account heeft? Ik onderdruk de vraag. Het wordt hoogtijd om iets te eten. Een Italiaan wil ik haar niet aandoen. Aan de overkant lonkt een beter etablissement. De keuken blijkt nog open en het aanbod aan absint baart een blije kriebel in Eline’s onderbuik. In afwachting van een vrije tafel  bestellen we beiden een bolleke. Nog voor het nippen krijgen we een plaats toegewezen bij de lambrisering onder de wandspiegel. Ik houd mijn pas in. Ik wil weten of zij verlangt naar omringende aandacht. Ze aarzelt. Ik laat haar geen keuze. Ze neemt plaats onder de spiegel. De Antwerpse stoverij smaakt er niet minder om. Eline ontpopt.

‘Het valt niet altijd mee.’

‘Die spiegel boven je…’

‘De mensen zeggen…’

‘Als we daarin nu eens een foto maakten van onze ontmoeting…’

‘De idee is goed. Of zeg jij “het” idee?’

‘Beide is juist, maar ik voel een nuance…’

‘Welke?’

‘De mensen zeggen wat?’

‘Ze zeggen dat ik mijn kinderen te kort doe.’

‘Kinderen?’

‘Ik ben vader van drie.’

‘Vader?’

‘Ja.’

‘…’

‘Ik was man. Onderweg ben ik vrouw geworden.’

‘Vandaag?’

‘Zo snel gaat dat niet.’

Ik doop een frietje in het mayonaisepotje. Op Facebook is de scheiding tussen waarheid en fictie als caffè latte; je weet nooit waar de melk ophoudt en de koffie begint. Oog in oog spreken we verder over leven, liefde en dood. Haar tijdgeest stemt tot bezinning over de mijne. Mijn voorgeschiedenis is haar werkelijkheid. Als dessert wensen wij nog een bolleke. Daarna opent zij andermaal haar koffertje. Ze neemt haar camera obscura ter hand en maakt een fotografie van onze ontmoeting via de spiegel aan de wand.

‘Komaan, Eline, ik ken nog een bruin café op de Grote Markt.’

Ze gaat maar wat graag mee. We drinken nog een glas of twee en dat geeft me een idee. We kuieren uitgelaten naar een hallucinante plek. Daar dalen  we af. Twee ellenlange oude roltrappen brengen ons knarsend naar benêe. Daar begint de tunnel, de lange, magische tunnel naar de moderne tijd op linkeroever. Je kan er te voet naar toe. Eline legt het wormgat vast op de gevoelige plaat. Verder gaat ze niet. Ik bied haar bijna mijn arm om haar terug te leiden naar het spoor. Haar rode hoed vertelt me haar bestemming. Ik vraag me af wat voor weer het zou zijn in Den Haag. Mijn ‘date ex machina’ keert terug naar het Valkenbosplein in haar eigen tijd. Morgen tref ik haar weer op Facebook.

 

© Hugo Schellekens, 3 april 2013

Date ex machina

Magica ex machina.

De wekker liet zich te vroeg horen. De avond ervoor had langer geduurd dan ze zich herinnerde en de hoeveelheid rode wijn was evenzo meer geweest. Althans, zo liet haar hoofd haar weten. De klok, nee de kalender, was mentaal zo’n slordige 120 jaren teruggezet in de nacht. Geen aprilgrap, wel 1 april.

Het kwam door zoiets eenentwintigste eeuws als Facebook. Tijdens het kleeden en thee zetten bedacht ze dat ze de man nooit eerder ‘in the flesh’ getroffen had. Hij was tot dan een profielfoto en een verzameling gevatte commentaren en conversaties geweest. Charmant in tekst. Het idee voor een ontmoeting bestond al eerder en, eerlijk is eerlijk, was ook al gepland voor een later, zonniger en warmer, moment.

Hugo. Een mooie stevige naam. Lekker kort, beetje vierkant maar met een vriendelijke klank.

Tot dan toe waren de uitwisselingen beperkt geweest tot het literair vliegen afvangen, het uitruilen van kwinkslagen op statusmeldingen en het bewonderen van foto’s met, zonder uitzondering, een nostalgische lading. De man hield van wat de modernisten ‘vintage’ noemen. Zij zelf ook. Het was een foto geweest van een raar autootje, een driewieler met enige verwantschap met een cicade, of een cockpit van een oude Spitfire. Het ding was gemaakt door Messerschmidt en natuurlijk was er de verrassing geweest dat een dame als zij zo’n ding bij naam en toenaam kon benoemen. Een tweetal telefoongesprekken waren het gevolg èn het zalige plan zo’n karretje te bekomen teneinde ergens langs de kust daar een pier mee te berijden. En toen kwam er dat olijke plan van Deus Ex Machina: ‘date ex machina’.

date ex machina

Als een waar tijdreizigster was het vanzelfsprekend gebleken af te reizen naar Vlaanderen. Antwerpen om precies te zijn. Een niet echt vanzelfsprekende plaats voor een Haagse maar gegeven de psychologische ligging halverwege Brussel en Den Haag, de enige plaats die in aanmerking zou kunnen komen voor een afspraakje. Post Victoriaans bezien was het geen afspraak en al helemaal geen date. Dat soort zaken zijn respectievelijk twintigste en eenentwintigste eeuws. Het was eerder een tête à tête. Zonder chaperonne. De gekozen locatie, hoe kan het ook anders met tijdreizigers, was natuurlijk de restauratie van de spoorwegkathedraal van Antwerpen. Een passender plek bestond niet. Een passender datum overigens niet. De zon scheen zelfs.

Na de thee kwam de koffie en een croissant. De bakjes van de kat vulden zich met zalm, niet bepaald een prettig luchtje zo in de ochtend, en water. Een spiegelmoment verzekerde haar van zichzelf en na wat twijfel over passende kleding en hakhoogte verdween ze in haar jas en onder een bolhoedje. Tijdreizigers dragen hoeden immers. De tram kraakte en piepte als een eeuw geleden en de trein vertrok van een station dat zich in zekere zin kon meten met dat van de bestemming van de trein. Ze reisde van Holland Spoor naar Vlaamse trots, het klonk als een boektitel. Geen Fyra te bekennen, dat was vooral geruststellend. Geen vertraging ook. Overstappen in Roosendaal, deze keer geen roepende negotiant met karretje met koffie en koeken op het perron. Die was immers in de tijd verdwenen. Enkele hoofdstukken later dook haar trein ondergronds om aan te komen in het Antwerpse ruimtestation. Captain Kirk was nergens te bekennen, net zo min als Mister Spock. Het verbaasde haar opnieuw welk een wandeling en klim er nodig bleek om in de kathedraal te komen. Eenmaal daar echter bleek de tijdreis er op te zitten. De brede marmeren, of waren het granieten, trappen brachten haar naar de restauratie. ‘Le Royal Cafe’ staat er boven de toegangsdeur. Iets deed haar bedenken dat er eigenlijke ‘Le Café Royal’ zou moeten zijn, ze twijfelde.

Drie seconden waren er nodig om de brede lach en de opgestoken hand van haar amice te zien. Dertig seconden om gezamenlijk te landen aan een tafeltje ergens in het midden van het etablissement. De plaatsing was zodanig dat het haar lukte om de wijzer van de immense klok in de even immense spiegel op het halve uur een sprongetje te zien maken en al vibrerend tot stilstand te zien komen. Het was half twee. Een dame wenst overzicht te hebben.

Beleefdheden en grapjes werden uitgewisseld. Tot wederzijds genoegen. Goede koffie en een side-dish vergezelden hen. Niet lang duurde het voordat de boeken op tafel kwamen. Hij had een bijzonder boek meegenomen, een boek over een oude vrouw die schrijft, van een mannelijke auteur, een leeftijdsgenoot. ‘Godenslaap’ geschreven in 2008 door Erwin Mortier had het voor hem gewonnen van onder meer de Brontë’s. Omwille van het tijdreizen. Zij had, uiteraard, haar laatst geschreven roman meegenomen. Van ‘The old man and the sea’ van Hemingway kon ze immers onmogelijk scheiden en hoe kon trouwens een verhaal van een andere schrijver meer geliefd zijn dan het boek dat je zelf schreef?

Een middag, een goede maaltijd, vele gespreksonderwerpen, een stadswandeling, een bezoek aan (natuurlijk) Den Engel op de markt en een blik in de Scheldetunnel verder, eindigde de ontmoeting waar die begon. Zelfs een val kon niet voorkomen dat ze aan hetzelfde tafeltje in het station zaten. Want cirkels zijn rond en het is belangrijk om wat mooi is begonnen, mooi af te ronden. Een vervolg zal er zeker en vast (of is het ‘vast en zeker’?) komen. In Brussel. In ‘s-Gravenhage. Aan het begin van de avond wandelde ze wederom het ruimteschip in om terecht te komen in een trein. Naar een station in het Haagse. Naar een piepende tram. Naar een kamer waar een kat ongeduldig wachtte. De zalm was op. Het was gegaan zoals ze verwacht had. Een heerlijke dag, een pracht ontmoeting, twee geesten die verwant bleken te zijn, plezier en aandacht voor de schoonheid van het verleden en bedachtzaamheid over het heden. Een ontmoeting ook die welzeker niet alleen een vervolg verdient maar het grote genot van het lezen van een prachtboek dat in de tas mee terug reisde opleverde.

Alice Anna Verheij ontmoette Hugo Schellekens in het kader van ‘date ex machina’ en het werd bovenal een ‘magical date’.

© Alice Anna Verheij

1500

1500

Op 28 november 2005 schreef ik de tekst ‘1 jaar’ hier. Dit is hem:

1 jaar.

Tsja, en dan is het op 28 november ineens 1 jaar geleden.
1 jaar terug was er de wanhoop.
1 jaar terug was er de worsteling.
1 jaar terug was er geen toekomst.
1 jaar terug was er een goede vriend.
1 jaar terug was er een goed gesprek.
1 jaar terug was er een arm om mijn schouder.
1 jaar terug kwam er weer hoop.
1 jaar terug kwam er weer rust.
1 jaar terug begon mijn nieuwe leven.
En ja, dan is het ineens 1 jaar verder.
Ineens ben ik 1 jaar.
Al had het misschien 20 jaar eerder gemoeten,
het is goed zoals het is. Het is goed zoals het gaat.
Het is nu 1 jaar dat ik op weg ben.
Het is nu 1 jaar dat bijna iedereen met me meereist.
Het is nu al 1 jaar een mooie reis.
Het was een wonderlijk, spannend, soms moeilijk maar vaak mooi jaar.
Het was een jaar waarin ik veel mooie mensen heb leren kennen.
Nu na 1 jaar voel ik me zoveel sterker.
Nu 1 jaar kan ik eindelijk mezelf zijn.
Vanavond brand ik een kaars voor al die lieve mensen om me heen.
Ik ben ze dankbaar.

Alice.

Nu schrijf ik het 1500e bericht hier. Op zo’n moment leest een mens zijn eerste tekst terug. Zo nalezend kan ik me de euforie van dat moment, een jaar na mijn coming out nog goed herinneren. Het was nog voordat de stormen mij zouden treffen. Voordat het leven definitief op zijn kop ging en mijn wereld voorgoed zou veranderen. Ik was nog in veel opzichten die persoon uit mijn vorig leven. Pas op weg. Groen. Kakelvers. Pril. Juvenile.

We zijn nu een krappe 7,5 jaar verder. Ik ben 7,5 jaar verder. Mijn oude leven lijkt een eeuwigheid geleden. Ik heb op verschillende plekken gewoond, in Azië zelfs op een paalwoning tussen rijstvelden in. Liefdes kwamen en gingen, Pijn kwam en ging. Ik leerde onderweg dat een mens niet ongestraft een transitie mag doormaken zoals ik dat gedaan heb. De straf is het verlies van mensen en bezit, status en in zekere zin veiligheid. Maar de uitkomst na als die tijd is interessant genoeg nu juist een positieve.

Mijn weg sinds dat bericht van die 28e november heeft me geleerd wat vriendschappen zijn, en wat liefde is. Het heeft me geleerd dat een andere manier van leven misschien wel veel beter is dan wat ik voor die tijd dacht. Ik heb geleerd erg gelukkig te kunnen zijn met erg veel minder, ik heb geleerd dat zelfs armoede niet per sé vervelend hoeft te zijn zolang er een dak boven het hoofd is en de gezondheid goed is. Ik heb geleerd dat zonder concessies me wijden aan de kunst die ik maak me uiteindelijk zo goed als alles in mijn leven heeft gebracht. Al mijn vriendschappen en activiteiten van tegenwoordig komen voort uit het schrijfvak dat op die 28e november hier startte.

Deze schrijfplek heeft me over de wereld laten reizen, van Amerika en Egypte naar verschillende landen in Europa en uiteindelijk naar Nepal en India dat altijd in mijn hart zal zijn. Recent naar mijn eigen verleden en jeugd, naar Engeland. Dat alles in het besef dat mijn reis nog lang niet ten einde is als mij de tijd gegund wordt.

Deze schrijfplek heeft me aangezet tot het schrijven van romans. Ik ben hier opgegroeid van de lichtvoetigheid en mallotigheid van ‘Droomreis Afrika’ via de maatschappelijke thriller ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ tot het gevoelige ‘Headwind, Laxmi’s Story’ en uiteindelijk naar de trilogie ‘Lachrymae’ waar ik nu bijna een jaar mee bezig ben en die mij de komende jaren zal blijven vasthouden.

Maar het allerbelangrijkste dat deze schrijfplek me heeft gebracht is de meer dan 400.000 bezoeken waarbij mijn teksten gelezen zijn, becommentarieerd en soms vermenigvuldigd.

De komende week vertrek ik naar Londen voor ontspanning èn research ten behoeve van mijn nieuwe roman. Daarna ga ik in een onverwachte en ongewenste retraite waarover later dit jaar een boekje zal verschijnen. Er zal een radiostilte ontstaan hier die ik af en toe onderbreek met een tekst, een verhaal, een overweging of een gedicht.

Voor nu, bedankt voor het lezen van mijn teksten en de commentaren die jullie schreven. Blijf bij me, dan zal ik gewoon verder gaan.

Alice Anna Verheij

De lange gang naar erkenning.

In de afgelopen jaren heb ik meerdere malen op deze plaats geschreven over de wetgeving rond aanpassing van het juridische geslacht en de geslachtsaanduiding, bij de burgerlijke stand. Dat heb ik gedaan vanuit de stellingname dat ik mij niet ondergeschikt wens te maken aan een wet waarvan allang gekend is dat die indruist tegen de universele rechten van de mens, verdragen waar de Nederlandse staat zich aan heeft verbonden, humane en ethische criteria en simpelweg boerenverstand van fatsoenlijke mensen.

Ik heb zelf er nadrukkelijk voor gekozen om na mijn fysieke geslachtsaanpassing in 2007 niet een procedure tot juridische wijziging van mijn geslacht bij de burgerlijke stand af te dwingen. Dat was en is een activistisch standpunt.

Lijdensweg

Mensen die mij kennen weten hoezeer ik lijd onder de structurele foutieve aanduiding in de post die ik van allerlei instanties krijg, aan de telefoon zodra er weer iets officieels aan de orde is of aan het loket als de ambtenaar in kwestie meer op zijn of haar computerscherm dan op mij als mens is gericht. Jarenlang structureel aangeduid worden als ‘meneer’ na alles wat ik al doorgemaakt heb is bepaald geen pretje. Sterker nog, het doet iets met je. Je voelt je buiten de realiteit geplaatst en in zekere zin buiten de maatschappij en er ontstaat, hoe goed je je daar ook tegen wapend, een zekere mate van verbittering. Ik noem dat schade. Het is de collateral damage die een transseksueel mens ondervindt als gevolg van de transitie in combinatie met het overeind houden van eigen waardigheid en principes. Ik had de wijziging kunnen laten doorvoeren onder de huidige wet maar dan wel ten koste van mijn principes rond mensenrechten.

transgenderlogoZelfs mijn beste vrienden, vriendinnen en vriendandersen hebben er in de afgelopen jaren bij me op aangedrongen om toch maar die gang naar de rechtbank te maken. Er is me zelfs aangeboden dat voor me te betalen als ik geen rechtshulp zou krijgen. Toch heb ik de stap nog steeds niet genomen. Want het valt me zwaar om me te schikken naar een wet die iets van mij eist dat gewoon niet in de haak is.

Op dit moment ben ik blij dat ik die stap niet gemaakt heb want het begint er op te lijken dat het over een tijdje niet meer nodig is. Na jaren pleiten, ageren, vechten, discussiëren en bedonderd worden door politici van ALLE politieke denominaties, lijkt het er op dat binnen afzienbare tijd ten lange leste die discriminerende en mensenrechten schendende wet van tafel is.

Hoe zat het ook alwaar met mijn bezwaren?

Allereerst eist de wetgever een artsenverklaring dat ik onvruchtbaar ben. Dat is een archaïsch en inhumaan criterium want het impliceert overheidsdwang tot sterilisatie voor mensen die in het maatschappelijk verkeer slechts aangeduid willen worden als zijnde van het geslacht dat in overeenstemming is met hun psyche. Los van de lichamelijkheid. Dit criterium heeft simpelweg mensenlevens gekost doordat sommigen niet overeind zijn kunnen blijven onder de druk van het moeten ondergaan van een geslachtsaanpassende operatie in combinatie met de transitie effecten in het dagelijks leven. Het suïcide percentage on transgenders is – gedocumenteerd – erg hoog en ik kan er helaas over meepraten. Dat wil zeggen, ik kan er nog over praten omdat ik geluk heb gehad. De overheid mag vanuit menselijk perspectief een dergelijke eis nooit stellen en zelf heb ik me door die eis altijd behandeld gevoeld als een freak die erger is dan de ergste zedencrimineel. Een overheid die mij oplegt om me gedwongen te laten steriliseren / castreren terwijl bij de grootste monsters dat nog niet wordt opgelegd als straf is een overheid die mijn vijand is. Voor de goede orde, het feit dat ik zelf er voor gekozen heb om me te laten opereren met als gevolg dat ik onvruchtbaar ben doet niet ter zake als het gaat om de vraag of de overheid rechtmatig handelt als ze een sterilisatie eis stelt. Vandaar mijn principiële standpunt waarin ik de overheid dat recht ontzeg gebaseerd op het universele en onvervreembare recht van een mens op integriteit van lichaam en geest. Vandaar dat in de jaren na mijn operatie ik die overheid ben gaan zien en ervaren als mijn vijand. Voor vijanden buig ik niet.

Daarnaast vind ik het problematisch dat er een rechtsgang nodig is voor juridische geslachtswijziging. Onnodig complex, onnodig duur en erger nog, er zit een beroepsmogelijk voor derden in die bezwaar tegen die verandering kunnen indienen. Daarmee wordt je in pricipe blootgesteld aan maatschappelijke chantage.

Wetsvoorstel

Op dit moment ligt na lange jaren wachten en discussiëren met onkundige politici en ambtenaren er eindelijk een wetsvoorstel bij de kamer. Staatssecretaris Teeven heeft in tegenstelling tot al zijn voorgangers woord gehouden. Later dan toegezegd door hem, maar het ligt er nu wel. Dat is op zich al een mijlpaal. Het voorstel houdt grof genomen in dat je simpelweg naar de Burgerlijke Stand in je gemeente gaat, een verklaring van een deskundige op de balie legt, de verschuldigde leges betaald en dan klaar bent. Je geslachtsaanduiding wordt dan in de Gemeentelijke Basis Administratie (en in het geboorteregister) aangepast. Geen rechtbank en geen sterilisatie eis. Alle honderden andere gekoppelde databases volgen automatisch. Het is afgelopen met de structureel foutieve benadering in de post en aan het loket en de telefoon.

En zo hoort het ook te zijn. Als dit door de kamer bekrachtigd wordt (het is een aanpassing op een bestaande wet en hoeft dan geen ellenlange politieke loop meer te hebben) dan is mijn maatschappelijk lijdensweg op dit gebied ten einde. Ik zal dan heel snel bij het loket staan om ervoor te zorgen dat ik dan eindelijk ook administratief en juridisch mezelf ben. Zonder inmenging van wie dan ook, behoudens die deskundige die de verklaring opstelde.

Is het nu dan goed?

Ja en nee. Ja omdat de wetgever zich eindelijk humaan naar mensen als mij gaat opstellen en uit mijn slipje blijft.

Nee omdat er nog steeds een deskundige nodig is en er additionele eisen aan die deskundigheid worden gesteld die de normale vakkennis van een huisarts of psycholoog overstijgen. Er wordt verlangt dat men specifieke ervaring heeft met ‘genderdysforie’. Dit wordt gepresenteerd als de invulling van wat we ‘informed consent‘ noemen. Een moderne wijze van omgang met mensen die een ingrijpende gebeurtenis moeten ondergaan zoals een zware operatie of in dit geval een grote maatschappelijk relevante aanpassing in juridische positie. Informed consent, het geïnformeerd zijn omtrent de mogelijke gevolgen van een ingreep is op zich een goede zaak. Het probleem echter dat ik ermee heb is dat men die specifieke deskundigheid op het gebied van genderdysforie onderstreept in wetgeving. Dat is de verkeerde weg.

Wat eigenlijk zou moeten gebeuren is het inbedden van basiskennis op het gebied van gendervariatie in de opleiding van (huis)artsen, psychologen en maatschappelijk werkers. Kennis over het simpele feit dat de wereld diverser is dan de traditionele man – vrouw verdeling zou gemeengoed moeten worden. Iedere huisarts en psycholoog moet in staat zijn om vast te stellen of er sprake is van een duurzame en gefundeerde noodzaak tot aanpassing van het geslacht. Als het om de juridische component gaat. Ontpathologiseren zou het devies moeten zijn van de wetgever. Waarbij voor diegenen die net als ik zijn en ook hun lichaam willen laten aanpassen, voor het medische traject dat daaraan verbonden is natuurlijk wel een gedegen behandeling en begeleiding moeten krijgen. Dat laatste is echter een zorgwet zaak en niet een zaak voor het familie- en burgerschapsrecht.

Tot slot

Het huidige voorstel is nog niet perfect. Het kan altijd beter, maar het is een majeure doorbraak als dit wordt aangenomen. Majeur omdat in één klap een hele groep mensen in de bevolking erkend worden als de mens die ze zijn. Zonder absurde eisen, zonder śtraf in de vorm van gedwongen sterilisatie, zonder dat derden zich daar tegenaan kunnen bemoeien en zonder dat zij en de maatschappij onnodig op kosten worden gejaagd door een dure en onnodige rechtsgang.

Ik hoop dat de kamer zich opstelt als een modern parlement dat streeft naar moderne wetgeving en Nederland uit de achterstandspositie op dit gebied haalt en de Nederlandse wet aanpast naar wat inmiddels in steeds meer landen de norm is voor humane wetgeving op het gebied van genderregistratie.

Ik hoop dat het niet lang meer duurt voordat ik mijn leven terug krijg. Ik ben tenslotte een vrouw en wens ook als zodanig erkend te worden door de overheid die op zijn beurt van mij van alles en nog wat eist. Ik wil mijn burgerrechten. Voor mijn lieve vrienden die me altijd gesteund hebben, heb nog even geduld met mij op dit punt, want het lijkt er op dat het nu uiteindelijk dus toch goed komt en ik ben, ondanks alles, niet gebroken.

(c) 2013 Alice Anna Verheij

Transgender zijn in Nederland kan. Maar wel in eenzaamheid en armoede.

Vandaag kwam het Sociaal Cultureel Planburo met hun rapport over de positie van transgenders in de Nederlandse samenleving. Het is een belangrijk rapport voor mensen als ik. Belangrijk omdat het de vinger op de vele zere plekken legt en nu eindelijk eens niet volledig op het (eventuele) medische aspect maar nu juist op het sociaalmaatschappelijke aspect van het leven als transgender in dit land gericht is. De conclusies zijn ronduit schokkend.

Voor mij zijn de conclusies schokkend omdat ik niet kan ontkennen dat een groot aantal de negatieve effecten van de transitie die ik heb ondergaan te ervaren op de wijze zoals die in het rapport is omschreven. Ik ben niet anders dan andere transgenders en in wezen slachtoffer van mijn eigen transitie. Slachtoffer van mijzelf.

Een paar ‘hoogtepunten’, die dus eigenlijk dieptepunten zijn:

  • De werkloosheid onder transgenders is fors hoger dan onder andere groepen en 1/3 leeft onder armoedegrens. Velen zijn afhankelijk van een uitkering en 12% is arbeidsongeschikt.
  • Er zijn twee keer zoveel transgenders eenzaam als mensen in andere groepen in de samenleving (2/3 van de transgenders is eenzaam en 1/4 is ernstig eenzaam).
  • 40% heeft te maken met negativiteit waaronder afwijzing, ridiculisering en geweld.
  • De gezondheidszorg is niet gericht op behandeling en begeleiding van transgenders. Te weinig capaciteit, extreme wachtlijsten en geen of uiterst gebrekkige psychische begeleiding.
  • Meer dan 2/3 van de transgenders heeft over zelfmoord gedacht (8x zoveel dan de rest van de Nederlanders) en ruim 20% heeft minimaal 1 zelfmoordpoging achter de rug.

Ik wordt verdrietig van deze gegevens en de conclusies die daaraan verbonden moeten worden. De belangrijkste voor mij persoonlijk zijn dat alles dat hierboven staat onverkort op mij van toepassing is.

Daarnaast moet ik vaststellen op grond van dit rapport, eerdere rapporten (bijvoorbeeld het UWV rapport mbt de werkgelegenheid onder transgenders van vorig jaar) en eigen ervaring dat het allemaal zo erg is als het in deze rapporten lijkt te zijn. Het is in de Nederlandse samenleving volstrekt onmogelijk om als transgender te leven zonder:

  • Daling van inkomen tot zelfs een mogelijke armoedeval.
  • Ridiculisering in de maatschappij en blootstelling aan transfoob geweld.
  • Eenzaamheid en de bijna onmogelijkheid om nog relaties aan te knopen.
  • Zekerheid te hebben over werk, inkomen en maatschappelijke positie.
  • Voldoende en adequate zorg te ontvangen voor, tijdens en na de transitie.

De conclusie zijn zoals gezegd ernstig omdat ze aantonen dat transgenders in veel hogere mate dan andere groepen in de samenleving ongewild aan de rand van het bestaan kunnen komen en daar dan vervolgens alleen hun leven moeten slijten.

Voor mijn lezers die mijn teksten lezen over mijn leven en zich afvragen waarom dat leven mij soms zo extreem zwaar valt, is dit rapport het antwoord op die vragen. Het is geen fijn antwoord.

Naar mezelf kijkend moet ik ook vaststellen dat ik het er als transgender niet zo geweldig vanaf gebracht heb, maatschappelijk gezien. Inderdaad is mijn inkomen ingestort en is armoedeval mijn deel. Ik leef ver onder de armoedegrens en soms is zelfs eten een probleem. Overleven is een kwestie van met kunst en vliegwerk leven en mezelf soms iets gunnen zodat mijn leven de moeite waard blijft waarbij het duidelijk is dat dat altijd ten koste van iets anders gaat. Maak ik een kort reisje (vakantie is onbetaalbaar) dan kan het zijn dat ik een maand later geen geld voor voeding heb. Om maar eens wat te noemen.

In dit rapport komt voor het eerst in Nederland ook het begrip eenzaamheid naar voren en ook daar onderstreept het mijn eigen wrange ervaringen. Als transvrouw die ook nog eens lesbisch is moet ik vaststellen dat de kans op een leven met een partner minimaal is. Vriendschappen zijn mogelijk, en ook sterke vriendschappen. Maar een liefdesrelatie inclusief de seksuele component blijkt een doorgaans onbegaanbare weg om de eenvoudige reden dan niet transgenders zich zelden tot nooit aangetrokken voelen tot de fysiek van een transmens. Het rapport is niet expliciet in de oorzaken van de eenzaamheid van velen van mijn lotgenoten maar daar komt mijn eigen ervaring en die van anderen me in negatieve zin te hulp. Helaas. Het gevolg: een ongewild relatieloos leven dat in sommige gevallen kan leiden tot extreme eenzaamheid en depressie. Helaas weet ik daar alles van.

Ik kan nog een tijd doorgaan maar dat is niet zo zinnig. Het belangrijkste dat ik wil meegeven naar aanleiding van het verschijnen van dit rapport is dat hoewel het in Nederland gode zij dank mogelijk is als transgender te leven en zelfs een geslachtsaanpassende operatie te ondergaan, het leven alles behalve rozengeur en maneschijn is. Vooral ook dat de sociaal maatschappelijke positie dermate slechts is dat gesteld kan worden dat de stap om in het gevoelsmatige geslacht te gaan leven een bijna garantie is voor de vernietiging van een groot deel van het maatschappelijk levensgeluk.

Redt je het wel als transgender dan ben je een uitzondering want de meesten gaan flink onderuit en velen staan nooit meer op tot het sociaal maatschappelijk niveau van voor de transitie. Daarmee zijn de moeilijkheden na transitie als een straf voor een niet begane misdaad. De samenleving is niet in staat je daartegen te beschermen. De overheid is onvoldoende deskundig en de wetten en regels rond identiteit en zorg zijn tegen je.

Vandaag was reden voor tevredenheid over het feit dat dit nu eindelijk eens gesteld wordt in een rapport dat bedoeld is om de overheid zich te laten verbeteren. Maar vandaag was ook reden voor droefheid over de staat van acceptatie en bescherming van transgenders in Nederland. Criminelen worden beter behandeld en krijgen meer kansen in de maatschappij na het uitzitten van hun straf dan transgenders na hun transitie. Daarmee is een gendertransitie maatschappelijk gezien erg goed te vergelijken met een stevige gevangenisstraf. Want net als een bajesklant zul je als trangender het na de straf erg moeilijk krijgen je in de samenleving overeind te houden. Op alle gebied.

En daar moet maar eens goed over worden nagedacht.

© 2012 Alice Anna Verheij

Dit is overigens het persbericht van het SCP (het rapport is bij hun op te vragen):

Worden wie je bent.
Het leven van transgenders in Nederland

Den Haag, 17 november 2012

  1. Er zijn in Nederland naar schatting ruim 48.000 personen van 15-70 jaar ‘transgender’. Driekwart van hen is als man geboren.
  2. De meerderheid van de transgenders heeft werk, maar bijna de helft van de transgenders is daar niet open over het trans-zijn.
  3. Er zijn opvallend veel transgenders afhankelijk van een uitkering. Een derde van de alleenstaande transgenders heeft een inkomen onder de armoedegrens.
  4. Vergeleken met de rest van de bevolking zijn meer dan twee keer zoveel transgenders die aan het onderzoek meededen eenzaam, hebben zeven keer zo veel van hen ernstige psychische problemen en hebben tien keer zo veel ooit een zelfmoordpoging ondernomen.
  5. Ruim 40% van de transgenders heeft te maken met negatieve reacties.

Dit blijkt uit de SCP-publicatie Worden wie je bent, die op 17 november 2012 verschijnt. De onderzoeker, prof. dr. Saskia Keuzenkamp, schreef dit rapport op verzoek van de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, die de coördinatie van het transgenderbeleid in portefeuille heeft. Het is gebaseerd op een enquête die eind 2011 / begin 2012 werd gehouden. Ruim 450 transgenders deden mee, waarvan twee derde als man is geboren en een derde als vrouw. De meeste respondenten (96%) waren tussen de 16 en 65 jaar, 4% was 65plusser.

Het verkeerde lichaam 

“De oudste bewuste gedachte die ik me kan herinneren was: ik zit in het verkeerde lichaam.“ Zo schreef een van de respondenten van het onderzoek. Degenen die als jongen zijn geboren, waren gemiddeld 14,1 jaar en de meisjes 12,4 toen ze zich dat realiseerden. Ze wisten vaak al langer dat er iets aan de hand was, maar niet wat dat was. De helft van de respondenten wist al voor het 10e levensjaar dat hun genderidentiteit niet overeenkwam met het geboortegeslacht.

Hoeveel transgenders zijn er? 

De term ‘transgenders’ wordt gebruikt voor mensen bij wie het geboortegeslacht niet of niet helemaal overeenkomt met hun genderidentiteit (het gevoel man of vrouw te zijn). Naar schatting zijn er in Nederland ruim 48 duizend personen van 15 tot 70 jaar die niet tevreden zijn met hun eigen mannen- of vrouwenlichaam en het geboortegeslacht (gedeeltelijk) willen aanpassen via hormonen en/of operaties. Er zijn meer als man dan als vrouw geboren transgenders. Op de bevolking van 15-70 jaar gaat het naar schatting om 0,6% van de mannen en 0,2% van de vrouwen.

De transitie

Transgenders verschillen naar de mate waarin zij stappen hebben gezet om te leven volgens hun genderidentiteit. De meest ingrijpende maatregel is het ondergaan van een geslachtstransitie. Nadat een psycholoog of psychiater heeft vastgesteld dat er sprake is van genderdysforie (de medische term voor transseksualiteit), moeten degenen die als man geboren zijn anderhalf jaar leven als vrouw. Bij vrouwen is dat een jaar. In die tijd krijgen zij hormonen toegediend, waardoor hun geslachtskenmerken gedeeltelijk veranderen. Om de geslachtstransitie te voltooien zijn nog operaties nodig, maar niet iedereen gaat zover.

Leefsituatie

Ruim een derde van de respondenten woont alleen, een kwart woont samen met de partner, een op de tien met partner en kinderen. Ruim de helft van de respondenten (54%) leeft altijd volgens hun genderidentiteit, 29% doet dat zelden of nooit. Ruim 20% houdt het trans-zijn verborgen voor de ouders. Op het werk zijn de respondenten veel vaker niet uit de kast (45%).

Maatschappelijke positie

Transgenders zijn relatief vaak hoogopgeleid. 44% van de respondenten heeft een hbo- of universitair diploma. De meerderheid (61%) verricht betaald werk. Opvallend is het hoge aandeel dat arbeidsongeschikt is (12%) of werkloos (9%). Ruim 40% van de respondenten kan moeilijk rondkomen. Van de alleenstaande transgenders heeft een derde een inkomen onder de armoedegrens. Onder de Nederlandse bevolking van 18-64 jaar is dat 14%.

Welbevinden en gezondheid

Twee derde van de transgenders die meededen aan het onderzoek voelt zich eenzaam, een kwart zelfs in (zeer) sterke mate. Onder de Nederlandse bevolking voelt 30% zich eenzaam en 10% (zeer) sterk. De helft van de respondenten heeft psychische problemen en 14% is ernstig psychisch ongezond te noemen. Onder de rest van de bevolking gaat het om resp. 14% en 2%.

Meer dan twee derde van de respondenten heeft er ooit aan gedacht om uit het leven te stappen; 21% deed ooit een zelfmoordpoging en 3% deed dat in het afgelopen jaar. Onder de Nederlandse bevolking heeft 8% er ooit aan gedacht, 2% ooit een poging ondernomen en deed 0,1% dat in het afgelopen jaar.

Veiligheid en negatieve reacties

Ruim een derde (37%) van de respondenten voelde zich in het afgelopen jaar niet altijd veilig in de buurt. Dat gold vooral voor degenen die in transitie waren.
42% kreeg in het afgelopen jaar een of meer negatieve reacties vanwege het trans-zijn. Dat kwam het meest voor in de openbare ruimte: 38% die conform de genderidentiteit leeft is daar in het afgelopen jaar negatief bejegend. Het meest genoemd zijn: afkeurende blikken (27%), belachelijk gemaakt zijn of het mikpunt van flauwe grappen (19%) en scheldpartijen (12%). 5% werd bedreigd en 5% seksueel geïntimideerd.

Transgenderbeleid

Transgenders hebben het niet gemakkelijk. In het rapport zijn vier thema’s genoemd waar beleid zou kunnen bijdragen aan het verminderen van de knelpunten die transgenders ervaren:

  • vermindering van de wachttijden bij de genderteams, betere vergoedingen voor bepaalde medische ingrepen en uitbreiding van de psychische zorg;
  • het vergroten van de maatschappelijke acceptatie van en kennis over transgenders;
  • het vergemakkelijken van de procedure om de geslachtsaanduiding te wijzigen in de Gemeentelijke Basisadministratie;
  • het verbeteren van de arbeidsmarktpositie van transgenders.

SCP-publicatie 2012-30, Worden wie je bent. Het leven van transgenders in Nederland, Saskia Keuzenkamp. Den Haag: Sociaal en Cultureel Planbureau, ISBN- nummer 978 90 377 0625 3, prijs € 18,50.
De publicatie is verkrijgbaar bij de (internet)boekhandel of te bestellen/downloaden via de website: http://www.scp.nl.

Voor meer informatie: Saskia Keuzenkamp, tel: 070 – 340 7813, e-mail: s.keuzenkamp@scp.nl
Voor algemene informatie: I.H. Schenk, tel: 070 – 340 5605, e-mail:
i.schenk@scp.nl

Na 10.000 gratis downloads is het klaar.

Nu meer dan 9.000x gedownload:
de gratis eBook versie van mijn debuutroman
‘Eén latte, een cappu en een espresso’.

DOWNLOAD HEM HIER! *

Na 10.000 downloads zal het niet meer mogelijk zijn dit eBook gratis te downloaden!

Naar verwachting zal rond 1 oktober de 10.000e download plaatsvinden.
Vanaf dat moment gaat dit eBook €1,99 kosten.
De opbrengst van de betaalde downloads komt volledig
ten goede aan de projecten van de Empowerment Foundation.

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.

Playboy, voor mannen en vrouwen maar niet voor mij.

Ik identificeer me niet uitsluitend als vrouw. Dat kan ik niet. Ik ben zowel (en vooral) vrouw maar ook een beetje man. Ik ben beide ook niet, ik ben anders. Ik ben een transvrouw, een transgender vrouw, een vrouw met een transseksueel verleden. Om het nog maar eens duidelijk te stellen. En ik val op vrouwen. Heb soms ook relaties met vrouwen (gehad). En sex. Omdat ik transvrouw ben is dat lesbische sex binnen een lesbische relatie. En dus, als er een enquete langs komt die daar over gaat behoor ik tot de doelgroep van geënqueteerden.

Of toch niet?

De Playboy wil met de komende Gay Pride een nummer uitbrengen speciaal voor lesbische vrouwen. Volgepropt met vrouwelijke eye-candy waar vooral vrouwen geacht worden onrustig van te worden. De mannen ongetwijfeld ook dus het zal de verkoopcijfers alleen maar ten goede komen. De Playboy zou de Playboy niet zijn als ze zich niet overmatig zouden richten op sex en dus is er een enquete op touw gezet die het beeld dat mensen hebben – excuus – ‘mannen en vrouwen’ hebben van lesbische relaties en lesbische sex. De Playboy wil weten van mannen en vrouwen wat zij weten van wat de dames zoal onder en boven de lakens met elkaar uitspoken. Een enquete over damesliefde, scharen en voorbinddildo’s dus. So far so good.

Nu ben ik de lulligste niet – pun intended – dus dacht deze dame de betreffende enquete maar in te gaan vullen. Ik ben natuurlijk vooral geïnteresseerd wat die vragen zouden zijn.
Maar toen ging het mis.

Bij vraag 1 wordt om ‘geslacht’ gevraagd. Moderne transvrouw als ik ben dacht ik dus volautomatisch daar ‘anders’ of ‘derde’ of ‘transgender’ in te kunnen vullen. Nou, mooi van niet dus. De Playboy verplicht me meteen bij vraag 1 al om man of vrouw te zijn. En het is een verplichte vraag dus ik mag niet voorbij Start, ontvang geen Playboy mok en hoef nog net niet door naar de gevangenis.

De Playboy is een uiterst conservatief blaadje met blootplaatjes en wat camouflage artikelen er omheen om het vooral maar de onderscheiden van de ranziger pornoblaadjes bij de sigarenboer of de Bruna. Goed, de foto’s zijn gemaakt door duurdere fotografen met duurdere apparatuur op locaties die de Jort Kelders van deze wereld ongetwijfeld bekend zullen voorkomen. Maar daar houdt het onderscheid dan ook wel mee op. Om met Golden Earring termen te spreken: het gaat ze om tits and asses en wie kunnen het daar nu beter over hebben dan hitsige vrouwen en geile heteromannen? Bij de Playboy is er geen plaats voor respondenten die niet voldoen aan de hormoongestuurde beelden in de hoofden van de redacteuren van het nationale pornoblad voor de nouveau riche. Transgenders bestaan niet en als ze wel bestaan zijn het dus geen mannen en vrouwen en mogen ze dus ook niet meepraten over ‘het beeld van lesbische relaties en lesbische sex in Nederland.’

Nou bedankt hoor Playboy. Goed gedaan jongens. Ik en mijn vriendandersen staan wel weer langs de zijlijn.

Gelukkig heb ik de Playboy niet nodig om de vragen te beantwoorden (of bedenken).

© 2012 Alice Anna Verheij

Een kadootje voor mijn lezers.

Beste lezers,

soms moet je iets geks doen. Soms is dat heel zo gek niet.
Aangezien de drukkosten tegenwoordig hoog zijn en er geen fondsen zijn voor heruitgave van mijn debuutroman, gegeven dat ik die al lang in een eBook PDF versie klaar heb én gegeven dat ik gezien wat er allemaal dit jaar nog uitkomt aan nieuwe uitgaven, geef ik jullie hierbij een kado.

Daar is een reden voor. Ik ben een tegenstander van het beleid van het inmiddels demissionaire kabinet dat over zijn graf heen regeert en nog steeds allerlei maatregelen er door drukt die de samenleving schaden en de zwakken in de samenleving hard in de portemonnaie treffen. Ik ben een tegenstander van het beleid van de gemeente Den Haag die in navolging van dit cultuurbarbaarse kabinet de kunsten in Den Haag afslachten door intrekking van de steun aan het Koorenhuis waar duizenden Hagenaars met veel plezier tegen redelijke kosten kunst leren beoefenen. En ik ben tegen het intrekken van de subsidies aan kleine theaters als Branoul en de Regentes die een functie hebben in deze stad. Dat soort beleid raakt mij aan alle kanten. Het creeërt een klimaat in de samenleving waarbij kunst als nutteloos, overbodig en zonder waarde wordt gepositioneerd. Als hobby, als tijdverdrijf.

Met het gratis beschikbaar stellen van mijn debuutroman maak ik een statement tegen dat beleid. Tegen de destructie van de kunst, of dat nu amateurkunst of ‘professionele’ kunst is. Het is een statement gemaakt met de wanhoop van de schrijfster en de bohémienne die deze samenleving onderuit ziet gaan en als enig antwoord daar op heeft haar kunst op straat te gooien. Niet omdat die kunst niks waard is, maar omdat het de enige manier is waarop iedereen met of zonder geld daar kennis van kunnen nemen. In de hoop dat de bestuurders ooit hun verstand terug krijgen.

Mijn debuutroman Eén latte, een cappu en een espresso is vanaf vandaag gratis te downloaden vanaf deze website én vanaf GoodReads. Het downloaden hier is natuurlijk het eenvoudigst want dat is als U dit leest precies één klik weg. Klik HIER voor de eBook versie.

Ben ik gek dat ik de eBook versie gratis weggeef? Absoluut!

Alice Anna Verheij

For my English speaking readers: what is written above this is an announcement of the availability of my debuting novel FOR FREE DOWNLOAD. It is in Dutch, so if you’re in for a challenge, please go ahead and download and enjoy the book. And spread the word! To get it, just click on THIS.

Headwind, Laxmi’s Story. Pre-publication of the novel.

Dear readers,

today I give you a free sample as a pre publication of my latest novel ‘Headwind, Laxmi’s Story’ that is currently in its final stage before publishing. I hope you enjoy it and will get even more curious and interested in this book that I wrote straight from the heart in the summer of 2011 while staying in Nepal for the Headwind project.

This pre publication contains an explanation of the novel, the prologue and the first chapter. Right click on DOWNLOAD to get the PDF file.


As of today I accept pre-orders for the novel. The book price for non Bhutanese will be €17,95 / 1900 NPR / US$ 22, for Bhutanese this will be €9,00 / 990 NPR / US$11 excl. postage and packing.

For preordering please send an email to alice.writes@xs4all.nl and I wil answer with information regarding payment options.

Alice Anna Verheij
author of Headwind, Laxmi’s Story 

Short trailer of Headwind released today.

Today the short trailer of Headwind is released with a call for support and funding.
More information about the film can be found at http://www.headwindfilm.com.
The trailer will be published on http://www.eu1.tv too later today.

We still need substantial funding for the completion of this film.

Alice
director of Headwind

Pulitzer Price winner’s article republished on Headwind website.

Today The Nation granted me the rights to republishing an article written by Pulitzer Price winner Kai Bird on the Headwind website. Kai Bird’s article is an excellent account of recent history concerning the Bhutanese ethnic cleansing and exile in the early ninetees of last century, the ongoing resettlement of Bhutanese refugees and the long term to be expected effects of this on the position of Bhutan, it’s king and government.

Kai Bird won the Pulitzer Prize with his excellent co-authoring on a biography of Robert Oppenheimer, the ‘invertor’ of the atomic bomb. Mr. Bird has work for many years in the Middle East and has recently published his autobiographic ‘Crossing Mandelbaum Gate‘ about the Israeli – Palestinian conflict and how he has lived, grown and endured in the region. Mr. Bird has lived for some time in Kathmandu, Nepal and recently traveled to Bhutan and was a guest of the royals.

‘The Enigma of Bhutan’ is an absolute must read for anyone interested in the Bhutanese ethnic cleansing and exile, the ongoing largest UNHCR third country resettlement project and the effects of this all on Bhutan.

The article is published in The Nation’s March 26, 2012 issue and can be read on the website of the Nation and on the Headwind website.

Alice

The Headwind Poject: an overview.

In the past year the Headwind Project has broadened from making a documentary to much, much more. At this stage the project is in fact a more than full time job for the Headwind Production team. The following graph shows what is done and what is coming in the (near) future:

Alice © 2012

Krak! (ofwel ‘Lawaai op Lesbos’ deel 3)

Het jaar is amper begonnen of mijn klomp is al gebroken…

Wat is er aan de hand / voet?

Wellicht herinnerd U, lieve lezer, zich mijn artikelen over de maffiose praktijken in de lesbische scene in Nederland. In die artikelen onthul ik hoe verschillende commerciële bedrijven van ondernemende lesbische dames samenspannen om een andere, even ondernemende lesbische dame, uit de markt te drukken. Voor de op relletjes beluste of nieuwsgierige lezers zijn die artikelen hier en hier te vinden.

Recent, op 6 januari, is tijdens mijn afwezigheid in Nepal het kort geding voor de rechtbank gekomen dat de benadeelde en uit de markt gedrukte onderneemster Annelies Hintjes heeft aangespannen tegen Travel Women. Een reisorganisator waarvan ik in mijn artikelen aangeef dat zij betrokken is bij het uit de markt drukken van Annelies Hintjes met haar bedrijf Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls Amsterdam). Uiteraard heb ik mijn artikelen conform de conventies voor zuivere journalistiek geschreven en de betreffende organisatie de mogelijkheid tot hoor-wederhoor geboden. Zij hebben daar geen gebruik van gemaakt. Sterker nog, ze hebben nooit enige reactie gegeven op mijn artikelen. Zwijgen als strategie omdat het nu eenmaal beter is om stil te zitten als je geschoren wordt. Iets was sommige lesbische dames wellicht niet zo goed begrijpen. Natuurlijk zijn mijn artikelen gebaseerd op degelijk onderzoek en meerdere bronnen, ieder die mij kent weet dat ik nogal veel waarde aan goede research hecht maar vervolgens niet schuw voor scherpe analyse en conclusies. Iets wat in mijn artikelen ook aan de orde is.

Wat schetste dan vandaag mijn verbazing? Nalezing van de pleitnota van de advocaat van de aangeklaagde partij (Travel Women dus) leert mij dat deze mij ijskoud beschuldigd in punt 11 van haar pleitnota van het samenwerken met mevrouw Hintjes in een hetze waarbij er sprake zou zijn van onwaarheden en agressiviteit. Zie hiervoor de hieronder bijgevoegde afbeelding. Een bewering die gedaan wordt door te verwijzen naar een bevriende journaliste. Welnu, dat kan niet anders dan mijn persoontje zijn aangezien ik inderdaad bevriend ben met mevr. Hintjes voor wie ik overigens columns schrijf én ik de enige ben die over dit onderwerp gepubliceerd heeft. De bewering van de betreffende advocaat Mr. Boele raakt echter kant nog wal. Sterker nog, het is een uitermate onkiese poging om een hetze vast te stellen waarbij gebruik wordt gemaakt van het feit dat ik gepubliceerd heb in het voordeel van het slachtoffer van een uitgebreide en schadelijke lastercampagne binnen de scene aangericht door de partij die zij verdedigd. Hilarisch genoeg wordt er overigens verwezen naar een tekst die niet eens van mijn hand is waarmee al duidelijk is dat deze advocaat niet bijzonder talentvol is als het gaat om goed onderzoek.

En dus breekt mijn klomp. Allereerst omdat een advocaat zich verlaagd om zonder vrouw en paard te noemen een beschuldiging te uitten die alleen naar mij herleid kan worden waarbij die beschuldiging niet bewezen wordt, niet onderbouwd wordt en nadrukkelijk vals is. Advocaten en leugens kennen zoals bekend vaak een gelukkig huwelijk dus echt verbaasd kan ik er niet van zijn overigens.

Wel verbaasd ben ik over de aard van de verdediging van deze advocaat die in haar pleitnota het presteert om de beklaagde naar voren te schuiven als het slachtoffer van een hetze waarbij op grond van de feiten die beklaagde zelf een motor is geweest achter een bedrijfsvernietigende lastercampagne tegen een concurrent in de markt van lesbische vrouwenreizen naar Lesbos. Het is de bekende omkeertruc die toegepast wordt. Maak de beklaagde slachtoffer, gebruik daarvoor desnoods valse beweringen en afleidingsmanoeuvres en hoop dan dat de betreffende rechter er instinkt.

Wat een walgelijke vertoning!

De werkelijkheid is dat in dit geval het katje dermate in het nauw gedreven lijkt te zijn dat er rare sprongen worden gemaakt. Dat die sprongen dan ook nog eens zo amateuristisch worden uitgevoerd dat er grove sprongfouten worden gemaakt (verwijzen naar een niet door mij geschreven tekst) is niet alleen triest maar vooral ook hilarisch. Een wanvertoning voor het nobele beroep van advocaat en een schandelijke houding in het kader van zuivere procesvoering.

Enfin, nu maar hopen dat de betreffende rechter zich geen rad voor ogen laat draaien. Uitspraak in de zaak Hintjes versus Travel Women vindt plaats op 20 januari aanstaande. Telefonisch helaas. Ik had een zitting wel gewaardeerd, al is het maar om weer eens een leuk artikeltje aan de maffia praktijken in lesboland te wijden.

O, nog even dit voor mevrouw Boele, de avocaat in kwestie: gaat U mij nu aanklagen? En wat die Franc Craanen van de Zij Aan Zij nu aan de kant van de beklaagde in de rechtszaal deed is mij een raadsel. Misschien vaststellen wat er precies in zijn blaadje gerectificeerd moet gaan worden?

Alice © 2012

The perils of investigative journalism within the lesbian community.

A while ago I reported about criminal campaigning within the lesbian scene in the Netherlands and beyond. I wrote about how a group of anonymous – but with some effort traceable – people with a business interest tried with some degree of success to slander against some businesses in the Netherlands and Greece. In that article I unveiled the dark truth about some corners of the lesbian community where criminal practices prevail over healthy competition and a free market.

I wrote about a slanderous press statement made by that specific anonymous group and the all to obvious and documented link with a specific company in Germany. If anyone doubts this, here’s a quote, an excerpt from that press statement which literally names that company and the name of their CEO as the contentwise responsible party for that press statement. Mind you, the email with this statement was send from that companies email address according to the metadata from the extended email header which in numerous legal cases is rendered as solid evidence concerning the identification of the sending party. Also, there is written statement by third parties that the press statement was handed over to people from the lesbian community on Lesbos and beyond. Here’s the excerpt:

“The decision to publish in Germany was made in order to be subject to the jurisdiction and liberal German press (media) law. Every day, many Europeans are informed by the media and the liberal press about abuse of authority and corruption of Greeks. Among other things, we were threatened twice by Sappho Travel and exactly this case was brought to our attention: “We know how to defend ourselves (being Greeks) in our own country and you are just a foreigner.” For the purposes of German press (media) law, editorial responsibility is held by Skytravel24 GmbH (registered in accordance with German law under HRB 17896 in Wiesbaden), represented by CEO Natascha Hassel.” 

As a journalist I acknowledge freedom of press but the press statement I am referring to and from which the above closing quote comes is a flatout slandering statement accusing companies and individuals of deception, threats and much more without presenting any proof. It is also a blunt statement of German hatred and prejudice against Greece and the Greeks, their own target market. How curious and how inappropriate, especially in this year. But even more important is that this very quote proves the intent to harm others by the press statement. As if they were hiding behind press freedom. All of  this makes the happenings of today all the more ludicrous as it is that same press freedom they now seem to be attacking. Now how will that look in court?

Because thing is, today I received a threatening email from a Dutch based lawyer summoning me to ‘correct my statements’ concerning this company and even withdraw my articles about the slandering campaign. This was done in the name of that company in an all to obvious attempt to silence me as a writer / journalist who reports about this specific case.

Well, hell no!  Interesting enough, it seems that this lawyer has not taken my claim of the availability of solid proof of this criminal behavior seriously or has been poorly informed by their own client. Well, they are of course in for a surprise as currently I am working on another article meant for the national press unveiling the manipulations and slandering and the way they try to silence people reporting on that. The evidence that I have available is rock solid, double checked and confirmed by third parties. Also, I have been following the events in this case for the past year and with the evidence in hand it is very easy for me to link the aforementioned German company, a travel agency, to the slandering case. I only had to verify the source of their own press statement! More specifically, that press statement has been dropped into the lesbian community by email from that companies email address on June 28 of this year. And in fact, they pointed their finger to themselves in that very press statement as per the text in the above quote. A blunt and naive case of self accusation. As a journalist I merely mirrored their own press statement, second sourcing it. So they are actually asking me to withdraw a story based on their own press statement. How crazy can it be?

At this stage I will not reveal all information neither will I reveal the whole press statement where this affair seems to be originating from. Yet. Simply because I don’t want the victims of that slandering campaign to be hurt again by reposting that garbage. But also because it’s simply too early to my judgement. What some people do not seem to realize is that press freedom and freedom of opinion (although I am just stating and analyzing proven facts in my articles with the consequence that these (f)acts are criminal which is an observation and not so much an opinion) are rights that cannot be shoved aside that easy. They are well linked to the very foundation of our constitution and international rights. They also do not seem to realize that slandering in press statements is something that will in the end work against themselves.

Another thing is that obviously some people do not seem to realize that putting pressure on a journalist not to publish or even withdraw usually has the exact opposite effect of what the aim of that pressure is. In this case, the very act of pressurizing me merely underlines the importance of unveiling the truth of this type of dealings in a community that is in some areas not as tolerant, open and liberal at all. It also makes me more eager to dig deeper and push for publication of the other results of my findings.

As to be expected I am not at all impressed by this type of pressure. So, dear readers, stay tuned and within a few weeks I will produce another article about the current legal case in Greece and the upcoming legal case in the Netherlands concerning the slandering campaign that I presented in my previous articles. If necessary all related evidence in the form of documents and third party acknowledgements and statements will be published on this website as background information for the whole gay community to be read and judged.

As always I stand for a free and independent press. Even if that is not liked by other lesbians within the community. Even when I’m threatened by whatever means. The truth has to prevail, always! So to quote Johnny Cash in one of his last but greatest songs written by the infamous Tom Petty:

Well I won’t back down
No I won’t back down
You can stand me up at the gates of hell
But I won’t back down

Alice © 2011

NaNoWriMo 2011 gaat vannacht van start.

Na in 2008 mee te hebben gedaan en het niet gehaald te hebben met het Engelstalige manuscript voor ‘Cairo Scent‘, in 2009 te hebben meegedaan met als resultaat het manuscript voor ‘Droomvlucht Afrika‘, in 2010 te hebben meegedaan met als onontkoombaar gevolg de uitgave van ‘Eén latte, een cappu en een espresso‘ als mijn debuutroman, kan ik het niet laten om dit jaar wéér mee te doen met NaNoWriMo. De National Novel Writing Month die alles behalve ‘national’ is. Een roman schrijven in dertig dagen. Gekkenwerk.

Ware het niet dat ik eerder dit jaar in de maand juni al een roman geschreven heb toen ik in de bergen in Nepal verkeerde. ‘Headwind, Laxmi’s Story‘ is inmiddels in manuscript gereed en ligt bij de uitgever in Kathmandu, Nepal ter lezing en correctie. Het boek zal rond de jaarwisseling uit moeten gaan komen en wordt mijn eerste Engelstalige werk dat gepubliceerd gaat worden.

Maar zomaar meedoen met NaNoWriMo is niet genoeg. Ik weet dat ik een roman in een maand kan schrijven (dat wil zeggen, mijn brein legen op het virtuele papier van mijn geduldige laptop nadat het eerste weken of maanden is gevuld met een verhaallijn, personages, locaties en situaties). En dus moet het dit jaar maar anders dan anders verlopen.

Vanaf de eerste keer dat ik mij op NaNoWriMo stortte deed ik dat in het gezelschap van mijn beste vriendin. En dit jaar is dat niet anders. Sterker nog, er is sprake van coproductie. En daarmee houdt het dan ook op als het gaat om de publieke beschrijving van wat er gaat gebeuren want het boek dat er uit rolt over enige tijd is niet alleen leuk maar ook spannend en schokkend en zal zeker de media weten te bereiken door de onthullingen die er in komen te staan. Onthullingen die de natie zullen schokken en de weerslag zijn van veel research, uren zoekwerk in archieven, kranten, boeken en verschillende locatie bezoeken.

Ik heb er zin in.

Alice © 2011

Havoc on Lesbos.

ANOTHER UPDATE (November 7):
Today I receive d a threatening email from a Dutch lawyer summoning me to take back the article you can read underneath these lines. Of course I shall not do that. My public reaction to this can be read here: http://wp.me/p29zz-1KP.

UPDATE:
As the latest reactions on this article do not add anything to what’s already been written the possibility to file any further comments is closed as of now. If you want to react further, please email me directly on alice.schrijft@xs4all.nl.

As the writer of this article I do understand that some people who have additional information are afraid to react publicly but still want to share that information. That is possible! Any reactions containing new information and additional facts are most welcome. Sources will be protected by me as I never reveal them according to normal journalistic standards. New information is welcome and will possibly be used for a follow up article that is currently being composed by me.

Alice Verheij 

English translation of a previously published Dutch language article on this website.

Sometimes I would like that lesbians, or maybe the whole gay community, would behave themselves a little bit more like the heterosexual mainstream. Mind you, sometimes, only sometimes. A lesbian businesswoman operating in the lesbian market told me a while ago that she didn’t understand why some lesbian businesswomen in ‘the community’ behaved themselves the way they do without scruples. My curiosity was awakened and I wondered what had happened. After a few months of research in the dark dungeons of the lesbian business community I got my answer. Which was not a very nice answer because it seemed that there were very dubious, if not Mafioso, practices going on out there. Healthy competition seems to be banned, just like a free market. Intimidation and manipulation rule.

Since many years a festival is being organized on the Greek island of Lesbos aimed at lesbian women. For the outsiders: on Lesbos once lived Sappho, a famous Greek female poet who wrote about lesbian love. The lesbian pilgrimage is visited yearly by a large number of lesbian women from all over the globe around the solstice during summer. Women who collectively enjoy sun, sea, food, hospitality and each other, celebrating the lesbian lifestyle. The ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is an attraction for many lesbians and many have been there or will go there because one should go there at someday. If you like great music you wait every year for the Dutch Pinkpop Festival and if you as a woman love women   Lesbos lures you in the summer. It’s a great festival. Or rather: it was a great festival.

Where many people travel rises business interest. It’s like that in the hetero world and the lesbian community obviously is just like that. And although the Netherlands is a small country, it certainly is not without importance in the international lesbian community. That business interest, thus money, translates itself normally into a healthy competition between businesspeople and companies. The hundreds of women who travel to the Skala Eressos festival every year represent (travel, accommodation and expenses added up) the equivalent of a couple of hundred thousand Euro’s potentially rising to about a quarter million Euro’s. A bag full of money who for some is so attractive that they choose to fight newcomers in that market. That fight, according to the lamentation of the business woman, knows no scruples. Literally.

What’s the issue? Since April 2010 the Dutch based travel agency TravelWomen, which aimes specifically at the lesbian market, is trying to monopolize the market. That is done by at least supporting a (now after nine months of creating havoc) slander campaign against their newcomer competitor Pink Pearls. Which, when the issue escalated to Dutch soil, ended up in threats and intimidation and even blackmail of artists who were booked to perform on women parties organized by that same newcomer competitor. A slander campaign orchestrated by an anonymous group of lesbian women. This group a.k.a. ‘De Moraalprincessen’ (the Morale princesses), succeeded in their endeavor with a social media (Facebook and Hyves) centered slander campaign. They were able to do that because on the one hand the victimized business woman was not able to respond timely and adequately because of very sad personal circumstances and on the other hand because many women in the lesbian community hopped on the slandering bandwagon. Tempted by the sensationalist gossiping of populistic lesbians mainly from the Amsterdam lesbian community. No means were shunned to push the competition out of the market and as a smart distraction maneuver the organization of parties was spearheaded to ‘get their point across’ within the community, sidelining the concerned businesswoman. The parties organized by ‘Garbo for Women’, previously organized by two (now former) businesspartners (the women behind ‘Garbo for Women’ and ‘Garbo Amsterdam’) were monopolized by the first. Although both business partners had previously agreed that they would both follow their own track to organize their own parties ad lib, ‘Garbo Amsterdam’ was falsely accused of name stealing the Garbo name. Social media were extensively used to blacken and destroy ‘Garbo Amsterdam’. Even an (expensive) name change to ‘Pink Pearls’ was to no avail. Women were pressed through social media to boycott the Pink Pearls parties. The organization behind Garbo for Women stayed silent, they were not attacked end pushing out Garbo Amsterdam was beneficial for the business. They enjoyed that the uncritically community morally allotted the Garbo name to them. But it didn’t end there.

Garbo Amsterdam (now Pink Pearls), who organized the Garbo Amsterdam parties (later the Pink Pearls parties), owns some other businesses. A datingsite, a webzine and the organization of travels to the Eressos festival on Lesbos. Which was the original target. So, coincidentally , in April another group of again anonymous lesbian women started, in close cooperation with a German company (Skytravel24 from Wiesbaden) a slander campaign by publishing a Europe wide press statement. From early 2009 it was reported in the media that the festival in september on Lesbos was organized by TravelWomen. This, of course was not true because the real organizers of the festival, Sappho Women, is a Greek organization based on the island. Even a respectable newspaper like the ‘Volkskrant’ was misguided in a published interview with the editor in chief of the ‘Zij Aan Zij’, a Dutch lesbian monthly, in which again this false image of reality was painted. In June the campaign intensified en as said, a press statement was issued and distributed on June 28 on Lesbos. Again social and traditional media were used. That misguiding press statement kept on circulating until the September festival amongst women visiting Lesbos. Those campaigns were led by the anonymous groups ‘The Lesbian Veterans of Eressos’ on Lesbos and ‘De Moraalprincessen’ on Facebook and Hyves in the Netherlands. But with some digging it was not that difficult to unveil the people behind these anonymous groups until last week the Facebook and Hyves groups disappeared from the net.

TravelWomen, the travel agency in Utrecht, the Netherlands, succeeded as an effect of this campaign in pushing Pink Pearls out of the market (temporarily). Business benefits: an estimated €150.000 2011 turnover from travels and accommodations that would not have to be shared with a competitor. The prognosed turnover for 2012 is considerably higher. Pink Pearls was forced to annul the September journeys to Lesbos to prevent further damage to the festival. The Greeks (Sappho Women) were not amused with this pause in their working relationship but also didn’t want to become victims of the business issues of Dutch companies. The Zij aan Zij magazine, the as mentioned earlier leading (young, hip, tolerant and sexy) monthly for lesbian women let themselves once again to be the promotional channel and publicized in January 2011 an insinuation against Pink Pearls regarding the Garbo womens parties. Of course not mentioned by name, but that obviously is not necessary in the lesbian community where most readers know very well who is intended. That this magazine is disregarding normal journalistic practice is obvious but that it by doing that became part of a criminal conspiracy is naive, to say the least. That magazine is not the only organization that was led by the nose. Even known organizations and individuals in the gay scene have compromised themselves by supporting comments to the ‘Moraalprincessen’ on their Facebook and Hyves pages. Demonstrating that populistic and publicity horny gays are uncritically following slander campaigns easily. Especialle when personal or business  profits are out there. Of course a magazine needs content and workshops need to be sold.

In the meanwhile in Greece in the Lesbos capitol Myitilini a court case is filed concerning Mafioso practices against the German company. The Dutch court case around these slander campaigns concerning the Garbo name and travel business is upcoming. In the past nine months proof has been gathered on both slander campaigns against the originators. It now is a solid legal case. When the summons will be send it is to be expected that a small shockwave will go through the lesbian community. Because who would have thought that Dutch lesbian business women would use Mafioso practices or let themselves be dragged into that? Who would have thought the lesbian business community in the Netherlands is so sock that even abroad court cases are being held? And  who would have thought that lesbian business women have so few scruples in shitting their own nests.

Soon I will publish more information about this case. The waiting now is on the summons to go out and the moves made by the involved businesses in Greece and the Netherlands. The sad thing is of course that the business woman at the start of this article, Annelies Hintjes, as the driving force behind Pink Pearls, is being forced to follow the legal path out of self protection. That while the only thing she really wanted to do was organize compelling parties and beautiful travels for lesbian women together with Sappho Women, the Greek organizers of the festivals in Skala Eressos. That lesbian women choose to fight commercial interests with illegal practices is as far as I am concerned shocking.

Alice Verheij © 2011

Alice Verheij is a Dutch novelist, film maker and journalist writing about social topics including refugees, womens and gay rights and the lgbt community. Many of her publications can be read at www.aliceverheij.net

Lawaai op Lesbos: ‘er zijn er bij die over lijken gaan.’

Naschrift 2 (7 november):
Vandaag ontving ik tot mijn verrassing een email van een Nederlandse advocaat die me sommeerde onderstaand artikel en verwante artikelen terug te trekken. Daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. Mijn publieke reactie op die rare email kunt U hier lezen: http://wp.me/p29zz-1KP. 

Naschrift:

Lieve mensen, deze plek is een schrijfplek van me. Geen forum en ook niet bedoeld voor beschuldigingen aan wie dan ook anders dan in door mijzelf geschreven artikelen (waar ik uitgebreid onderzocht heb, bewijzen heb en hoor-wederhoor heb toegepast).
Met klachten over TravelWoman kan het beste gereageerd worden naar hun zelf of op de openbare lesbische fora. Natuurlijk ook naar de ZijAanZij die dat bedrijf schaamteloos geplugd heeft. Ook de ZijAanZij heeft een forum.

Bijval voor een geschreven artikel is natuurlijk fijn en zeker ook voor Annelies die zoals ik in het artikel schrijf het slachtoffer is geworden van een criminele lastercampagne. Ik hoop van harte dat zodra de Nederlandse rechtszaak er is dan ook via andere wegen de waarheid boven water komt. Zelf zal ik tegen die tijd een wederom een artikel erover schijven waarbij ik van plan ben de zaak bij de rechtbank in de zitting te volgen.

Van belang is dat TravelWoman, Garbo for Women en de ZijAanZij zich in stilzwijgen blijven hullen, wellicht vanuit een aanpak om door doodzwijgen te hopen dat het stormpje overwaait. Van belang is ook dat Annelies met haar Pink Pearls gelukkig van plan is om de draad heel nadrukkelijk en met alle energie wederom op te pakken en ook weer reizen te organiseren in samenwerking met de werkelijke organisatoren van het festival in Skala Eressos.

Hierbij sluit ik de reactiemogelijkheid op deze post.

NB Mocht iemand additionele informatie en / of nieuwe feiten weten over deze zaak en die niet publiekelijk willen delen (ik weet dat sommigen bang zijn voor de gevolgen binnen de gemeenschap) dan kan dat altijd naar mij gestuurd worden via email. Alle informatie wordt vertrouwelijk door mij behandeld en ik onthul mijn bronnen niet (conform de normale journalistieke praktijk van bronbescherming). Verdere reacties met nieuwe informatie kunnen gestuurd worden naar alice.schrijft@xs4all.nl.

~

Soms wil ik dat lesbo’s, of eigenlijk misschien de hele gay community, zich eens wat meer zou gedragen als de hetero mainstream. Let wel: soms, heel soms. Een onderneemster die onderneemt in de markt voor lesbische vrouwen verzuchtte laatst dat ze niet begreep waarom sommige onderneemsters in ‘het circuit’ zich gedragen zoals zich gedragen en over lijken gaan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Na een paar maanden spitten in het donkere moeras van lesbisch ondernemersland heeft me dat het antwoord opgeleverd. En dat is geen fijn antwoord want er blijken op zijn minst heel twijfelachtige, zo niet maffiose, ondernemerspraktijken aan de orde te zijn. Gezonde concurrentie lijkt uitgesloten, een vrije markt evenzo. Intimidatie en manipulatie overheersen.

Sinds jaren wordt er een festival op het Griekse Lesbos gehouden voor lesbische vrouwen. Voor de niet kenners: op Lesbos woonde ooit Sappho, de bekende Griekse dichteres die over de lesbische liefde dichtte, heel lang geleden. Het lesbische bedevaartsoord wordt ieder jaar bezocht door een groot aantal vrouwen van over de hele wereld omstreeks de zonnewende. Vrouwen onder elkaar die collectief genieten van de zon, de zee, het eten, de gastvrijheid en elkaar. Het ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is een trekpleister voor veel lesbische vrouwen en menigeen is daar geweest of gaat daar naar toe omdat je er toch zeker een keer geweest moet zijn. Hou je van goeie muziek dan wacht je ieder jaar op PinkPop en hou je als vrouw van vrouwen dan lokt Lesbos in de zomer. Het is een pracht festival. Of liever: dat was het want inmiddels is er een Nederlandse smet op het festival gekomen.

Waar veel mensen reizen bestaan zakelijke belangen. In de hetero wereld is dat zo en in de lesbische wereld natuurlijk ook. En ondanks dat Nederland een klein landje is, is het bepaald niet onbetekenend in de internationale lesbische gemeenschap. Dat zakelijke belang, geld dus, vertaald zich normaliter in een gezonde concurrentie tussen ondernemers en bedrijven. De honderden Nederlandse vrouwen die naar het festival in Skala Eressos reizen ieder jaar vertegenwoordigen, reis, accommodatie en verblijf bij elkaar geteld, een potentiële markt van enkele tonnen. Grof genomen op termijn oplopend tot een kwart miljoen euro. Een zak geld die voor sommigen dermate aanlokkelijk is dat ze er voor kiezen om nieuwe concurrenten in de markt te bestrijden. En die strijd gaat dus, blijkens de verzuchting van die onderneemster, over lijken. Bijna letterlijk.
Wat wil het geval? Sinds april 2010 poogt de in Nederland gevestigde reisorganisatie TravelWomen die zich specifiek op lesbische vrouwen richt de markt te monopoliseren. Dat gebeurt onder meer door het op zijn minst ondersteunen van een (inmiddels na 9 maanden schade aanrichten off line gehaalde) smaad- en lastercampagne tegen concurrent Pink Pearls. En toen de zaak naar het Nederlandse grondgebied escaleerde zelfs met bedreiging, intimidatie en chantage van artiesten die op de vrouwenfeesten van diezelfde concurrent optraden door een anonieme groep vrouwen. Deze groep, onder de schuilnaam ‘de Moraalprincessen’, slaagde in haar opzet met een op FaceBook en Hyves gestarte lastercampagne. Dit omdat aan de ene kant de getroffen onderneemster door een zeer trieste privé situatie niet in staat was snel genoeg en adequaat te reageren én omdat veel vrouwen in de lesbische gemeenschap als lemmingen naar de Griekse zee mee liepen, gek zoals veel mensen blijkbaar zijn op een roddel én op het aanhaken bij populitische lesbo’s uit het Amsterdamse circuit. Geen middel werd geschuwd om de concurrentie uit de markt te drukken en daarbij werd als slimme afleidingsmanoeuvre de organisatie van feesten in Nederland als speerpunt gebruikt om ‘het punt te maken’ binnen de gemeenschap en de betreffende onderneemster in een kwaad daglicht te stellen. De feesten die door Garbo for Women georganiseerd werden door twee (inmiddels ex) zakenpartners (de vrouwen achter Garbo for Women en Garbo Amsterdam), werden door de eerste gemonopoliseerd. Ondanks dat beiden overeengekomen waren dat zij ieders haars weegs zouden gaan en in vrijheid eigen feesten zouden organiseren, werd Garbo Amsterdam valselijk beschuldigd van naamsdiefstal en werd deze op de sociale media zwart en uiteindelijk kapot gemaakt. Zelfs de kostbare naamsverandering naar Pink Pearls mocht niet baten. De organisatie achter de Garbo for Women feesten hielt zich publiekelijk stil, zij werden immers niet aangevallen en vonden het wel prima dat de naam Garbo aan haar moreel werd toebedeeld door de kritiekloze gemeenschap. Maar daar bleef het niet bij.

Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls), die de Garbo Amsterdam feesten organiseerde (later dus de Pink Pearls feesten), heeft nog een aantal andere zakelijke activiteiten. Een datingsite, een webzine én het organiseren van reizen naar Lesbos. Om dat laatste ging het natuurlijk en opvallend genoeg werd er in april door een groep anonieme lesbische vrouwen, in samenwerking met een Duitse organisatie (Skytravel24 uit Wiesbaden) ook een lastercampagne gestart middels een Europees persbericht. Vanaf begin 2009 werd in de media voorgespiegeld dat het festival in september op Lesbos door dat TravelWomen werd georganiseerd. Niets is minder waar want de werkelijke organisatie, Sappho Women, is Grieks. Een respectabele krant als de Volkskrant is zelfs zijdelings betrokken geraakt door de publicatie van een interview met de hoofdredacteur van de Zij Aan Zij, een maandblad voor lesbische vrouwen, waarin opnieuw dit valse beeld werd geschetst van de werkelijkheid. In juni intensiveerde de campagne van misleiding en manipulatie. Er werden zoals gezegd een persbericht uitgedeeld op Lesbos op 28 juni en wederom werden sociale én traditionele media ingezet. Het gewraakte persbericht is blijven circuleren onder de festivalgangers in september. De campagnes stonden onder aanvoering van anonieme groepen lesbische vrouwen in Nederland (de ‘Moraalprincessen’ op FaceBook en Hyves) en Lesbos (de ‘Lesbische Veteranen van Eressos’). De anonimiteit van de mensen achter deze groepen en publicaties was echter met wat spitten vrij eenvoudig te achterhalen totdat eerder deze week de FaceBook en Hyves groepen zonder toelichting verdwenen.

TravelWomen, het reisbureau in Utrecht, slaagde er dankzij deze campagne in Nederland én Griekenland in om Pink Pearls ook (tijdelijk) uit die markt te verdrijven. Opbrengst: naar schatting €150.000 aan omzet aan reizen en accomodatie in 2011 die niet meer verdeeld hoefde te worden over meerdere organisties. De omzetverwachting voor 2012 ligt aanmerkelijk hoger. Pink Pearls zag zich genoodzaakt om de geplande reis voor september dit jaar te annuleren om geen schade aan te richten aan het festival. De Grieken (Sappho Women) waren niet blij met deze onderbreking van de samenwerking maar wilden natuurlijk ook niet het slachtoffer worden van een zakelijke ruzie tussen organisaties in Nederland. De Zij Aan Zij, het eerder genoemde en toonaangevende blad voor lesbische vrouwen (hip, tolerant en modern) liet zich wederom eenvoudig voor het (zakelijke) karretje spannen en publiceerde in januari zelfs een insinuatie tegen Pink Pearls met betrekking tot de Garbo vrouwenfeesten. Niet met name genoemd natuurlijk, maar dat hoeft ook niet in de lesbische gemeenschap waar de meeste lezeressen natuurlijk heel goed weten wie er bedoeld wordt. Dat het blad daarmee de normale journalistieke praktijk aan de laars lapte is opvallend, dat het daarbij een middel werd in een criminele samenspanning is op zijn zachts gezegd naïef. Het blad is niet de enige organisatie die zich voor het karretje liet spannen. Zelfs bekende organisaties of hun kopstukken in de gay scene hebben zich gecompromitteerd door uitspraken en steunbetuigingen aan de Moraalprincessen groep op FaceBook en Hyves. Waaruit blijkt dat kritiekloos meegaan in een laster en roddelcircuit ook voor gretige en publiciteitsgerichte gays maar al te gewoon is. Zeker als er persoonlijk of bedrijfsmatig gewin aan de orde is. Immers, een blad moet gevuld en workshops moeten worden verkocht.

Inmiddels is er in Griekenland in de hoofdstad van Lesbos, Mytilini, een rechtszaak op de rol gezet rond deze maffia praktijken. De Nederlandse rechtszaak rond de lastercampagnes gericht op de organisatie van de feesten én de reizen naar Lesbos staat op stapel. De afgelopen negen maanden is de bewijslast voor de beide lastercampagnes bij elkaar gebracht. Het is een inmiddels juridisch sluitend verhaal. Wanneer de dagvaardingen de deur uit gaan is er grote kans dat er een schokgolfje door de lesbische gemeenschap zal gaan. Want wie had gedacht dat Nederlandse lesbische onderneemsters maffiose praktijken er op nahouden of zich daarin mee laten slepen? Wie had gedacht dat de lesbische ondernemers gemeenschap in Nederland dusdanig verziekt is dat er zelfs in het buitenland rechtszaken ontstaan. En wie had gedacht dat lesbische onderneemsters met zo weinig scrupules het eigen nest zouden bevuilen?

Binnenkort publiceer ik meer informatie over deze zaak. Het wachten is nu nog op de dagvaardingen en op de bewegingen van de betrokken organisaties in Griekenland en Nederland. Het trieste is natuurlijk dat de onderneemster uit het begin van dit verhaal, Annelies Hintjes, als de drijvende kracht achter Pink Pearls door de hele situatie gedwongen is om het juridische pad te kiezen uit zakelijk lijfsbehoud. Dat terwijl ze eigenlijk niets anders wou dan aansprekende feesten en mooie reizen voor lesbische vrouwen organiseren samen met Sappho Women, de Griekse organisatoren van de festivals in Skala Eressos. Dat lesbische vrouwen ervoor kiezen om commerciële belangen te bevechten door middel van ronduit illegale praktijken en anonieme lastercampagnes is wat mij betreft schokkend.

Alice Verheij © 2011

Verdere informatie:
www.sapphowomen.org
www.womensfestival.eu

www.pinkpearlsamsterdam.com

www.travelwomen.nl

www.facebook.com/travelpink.pearls
www.facebook.com/pinkpearlsamsterdam

www.facebook.com/pages/Travel-women/173279064268

www.facebook.com/event.php?eid=183667631649890

www.facebook.com/#!/sapphowomen

Alle bronnen en ondersteunende documenten inclusief derden verklaringen zijn bij de auteur voorhanden. Alice Verheij is onafhankelijke schrijfster, film maakster en journaliste en schrijft voor verschillende media onder andere binnen de LGBT gemeenschap inclusief Pink Pearls. 

TravelWomen heeft ondanks een verzoek daartoe zich onthouden van enige reactie.