Kan boeddhisme wel bestaan in het westen?

OLYMPUS DIGITAL CAMERAfoto: Boeddhistische stupa in Boudanath, Nepal © 2011 Alice Anna Verheij

Ik heb een tijdje gewerkt en geleefd in Nepal, dat zal bekend zijn. Voor diegenen met dergelijke ervaringen is het ook ongetwijfeld bekend dat het Boeddhisme daar net zo alomtegenwoordig is als het Hindoeïsme en dat de versmelting van beide onderling en met het dagelijks leven overal voelbaar is. Die versmelting met het dagelijkse leven is dusdanig dat het ook duidelijk zal zijn dat alle aspecten van de samenleving zich ook in het Boeddhisme manifesteren. Je hoeft er maar een tijdje te zijn om te gaan inzien dat er geen grens is tussen filosofie, religie en het leven. Althans in de beoefening ervan. Maar ook zaken als onachtzaamheid, zelfzucht, discriminatie, sexisme, xenofobie, misogynie en zelfs geweld zijn onlosmakelijk verbonden met zowel dat dagelijkse leven als de beide religies.

Azië is wat dat betreft een groot verschil met de rest van de wereld en zeker met het westen. In het westen wordt Boeddhisme door veel mensen gezien als verlicht, geweldloos en zelfs verheven. Maar de werkelijkheid is dus anders. Heel anders.

Waar in Azië met name het Boeddhisme zich steeds vaker gewelddadig manifesteert (denk aan Bhutan dat Hindoe’s het land uitgejaagd heeft door etnische zuivering en Birma / Myanmar waar monniken moslims uit hun huizen jagen en vermoorden), manifesteert datzelfde Boeddhisme zich in het westen als een religie die zichzelf omgeeft met onechte mystiek, onterechte verering van individuën en flagrante onoprechtheid. Het is niet moeilijk om met eigen ogen te zien in welke mate ook deze Boeddhistische wereld geleid wordt door simpele menselijke emoties als egoïsme en zelfverrijking. Je hoeft er slecht een tijdje voor rond te lopen in Nepal of India en goed om je heen te kijken om het contrast met de situatie in Nederland te zien. De vrolijke kleuren van de gebedsvlaggetjes kunnen niet verhinderen dat onoprechtheid zichtbaar is.

Ook in Nederland.

Sinds langere tijd volg ik de discussies rond Zen-scholen en leraren, de Boeddhistische Omroep BOS, het Boeddhistisch Dagblad, het BUN en een lijstje met andere drieletterige organisaties die zich voordoen als de bewakers van die Boeddhistische leer in Nederland. De wijze waarop in Boeddhistisch-Nederlandse kring mensen elkaar zwart maken als het om leiding en sturing van de eigen organisaties gaat is schokkend. Net zo schokkend als de arrogantie van dergelijke organisaties, het gebrek aan transparantie en het opkloppen van het eigen belang.

Wat mij steeds meer verbaasd is de structurele discrepantie tussen het gedrag van mensen en de filosofie of religie die ze zeggen aan te hangen. De verloochening van de eigen waarden die ze anderen voorhouden als essentieel is opvallend. Niet alleen bij Christelijke politieke partijen en kerken, moskeebesturen en ‘belangenorganisaties’ maar dus ook bij dat ogenschijnlijk zo verheven Boeddhisme. Er is nog steeds niemand die mij kan of wil verklaren waarom zelfs een man als de Dalai Lama weigert zich uit te spreken over de etnische zuivering in Bhutan zoals uitgevoerd door zijn eigen geloofsgenoten. Net zo min als dat niemand lijkt enige zelfbeheersing te betrachten als het gaat om andermans beleving van de filosofie of religie waar men toe behoort. Je hoeft er slecht de artikelen over die BOS, BUN en Zen-leraren maar over te volgen.

Wat wel duidelijk is wat mij betreft is dat georganiseerde filosofische en religieuze stromingen uitblinken in het zichzelf ongeloofwaardig maken voor hen die zich er in verdiepen. Zou het dan toch zo zijn dat filosofie en religie alleen in de individuele beleving gevrijwaard kan blijven van corruptie? Zou het dan ook zo zijn dat wanneer meerdere mensen gezamenlijk een filosofie of religie zeggen te omarmen dat er altijd sprake zal blijken te zijn van het afkalven van de voor die filosofie of religie kenmerkende normen en waarden? Ongeacht over welke filosofie of religie dat gaat? Gewoon omdat de mens nu eenmaal zichzelf corrumpeert?

Want als dat zo is, dan kan een mens maar beter atheïst zijn.

© 2013 Alice Anna Verheij

Advertenties

Karma

No I am not a Buddhist. Nor am I an educated Hindu. I am also not a Christian anymore and certainly not Muslim. In fact I am non religious.

But am I really?

Well, maybe not. Maybe I am a religious person but in a different way. Maybe I do believe in powers stronger than mankind. Maybe I do believe in good fate and bad fate.

I do believe in a certain balance from within. A balance I am slowly learning to understand. The Buddhist principal of enlightment is something I think I understand. Up to a level. However, I do not understand why Buddhists can be as violent as they often are. Because I know they are. I’ve seen too much of that in regard to Bhutan. And I do not accept that it’s the Birmese Buddhist monks that are as true racists hindering Islamic charity organizations to enter the country and help the poor people in the refugee camps in the west of Birma along the Bangladesh border.

Islam is something I cannot embrace. It’s too violent. There are too many wars fought by Muslims nowadays. And I think that just as in other religions there really is a terrible inequality between men and women. Let alone other genders like me. No matter what other Muslims say, there seems to be an unbreachable gap between the Islam vision on humanity and the lack of positive action in the world coming from Muslim countries.

Same goes for Judism for as far as I am concerned. Because the politics from Israel (and their US based supporters) is disgusting. To my opinion.

I am certainly not Christian. I know too much of history to be able to be Christian. I would be too ashamed to be part of that religion. And I know I don’t believe in hell. Actually, that is the very reason why I cannot be a Christian anymore. I simply cannot mentally accept that there would be a God of revenge allowing a place like hell to exist. For me that God would not be a God but quite the opposite.

Hindu? No. Because there are too much problems in that. I love some cultural aspects of Hinduism and I certainly am positively interested in the concept of integration of the Hindu Gods in daily life. But I doubt the way minorities are treated and the caste system that seems to have originated from Hinduism is something I can never accept. It is horrendous.

But I do believe in the concept of karma. The concept of predestination on the basis of how people act and how ‘the system’ works. The concept of consequences connected with acts and thoughts and the lasting effect of that. Even on to new life over the border of death. Reincarnation is something that I can believe in. Just as people say they’ve not seen proof I find that there has also not been proof against it. And I do have some experiences I cannot explain and that haven proven to me that these connections to previous lives are certainly possible.

And I do believe in dharma. In doing what I have to do. And what I have to do is what I know by heart is the only reasonable option to do. Always. That includes the positive and negative and the choices I make and have made in life. I do believe that there is a framework, a masterplan, that we do not see or know. But that guides our lives.

And I have learned to trust both dharma as a sort of guidance system in my life nowadays and karma as the inevitability of how life unravels itself to me (and others). I solidly believe that there are reasons for me to be who I am and to experience my life like it is. Which is why I meditate, read the old Hindu books and slowly learn the importance of that guidence system in life. It is why I honor deteis like Nataraja and Ardhanrishvara as the two Hindu Gods that are closest to my inner person. That is where the connection lies and that is what I am slowly starting to understand as the core mechanism of my being.

Real life proves it to me.

Example. I live a poor life. I am pretty sure that just about everyone I talk too has an economically easier life than I have. And if I would really have to live off the funds I have available it would we be totally impossible to live in this complicated money driven society. I am in fact living at the sideline.

Which is fine with me.

Because I’ve learned to trust karma. I’ve learned that when things are really important and need funds to be supported on an acceptable level, I can trust that there will always happen something positive. Just today, that positive way of looking at life got rewarded. Our work (mine and my friends work) is on display in a gallery in the best possible manner. And that little backup that I need to be able do that one thing that is so important for the research on my new book, seems to be there. Totally unexpected when looked at from a western perspective but totally expected when looked at from an eastern perspective. Karma proved its existence again to me.

I suppose for a lot of people this thinking is unrealistic or even crap. But for me it certainly is not. It is how my life works. And I don’t mind. Actually I like it this way. I guess I am partly Hindu, a little Buddhist with a Christian background which originated from Judaism. A wonderful mix.

So, why did I write this?
I wouldn’t know. I suppose I just had to.

© 2012 Alice Anna

Thuis

Thuis is een etage in Den Haag met buiten regen en grijze lucht. Thuis is een boerderij in het Jhapa district met een mangoboom, een waterput, een toilet buiten en zon en moesson.

Thuis is mijn kinderen vast kunnen houden in plaats van te zien via Skype vanuit een krakkemikkig cybercafé in de stoffige stad. Thuis is mijn vrienden bij me weten en samen dal bhat eten na een lange dag.

Thuis is een wc met een wc pot en warm stromend water en altijd stroom. Thuis is load shedding en een gat in de grond in het veld.

Thuis is een geveegde straat met nieuwe auto’s en af en toe een motorfiets. Thuis is stof op de weg maar geen plaveisel, kleine oude auto’s die rammelen en waaraan altijd iets mankeert en die omgeven worden door grote aantallen brommertjes en motorfietsen in een orgastische mobiele heksenketel.

Thuis is gesloten kerken en hier en daar een moskee die vooral niet teveel mag opvallen. Maar thuis is ook in elke straat tempeltjes en heiligdommen, allerlei goden, geluiden, bloemenkransen, tika’s en wierook. En altijd het geluid van iemand die ergens zijn religieuze plicht doet. Zonder dwang.

Thuis is een zacht maar leeg bed waar heel soms iemand anders me vergezeld en thuis is een hard bed met de zachte armen van een lieve vrouw die me warm houdt, en ik haar.

Thuis is mensen op straat die snel lopen en niet lachen, gekleed in sobere kleuren. De gezichten vertrokken in een grimas van economische moeite en de onbedwingbare behoefte aan meer van wat dan ook. En thuis is vrouwen in de kleurigste gewaden en overal de lach van armoede en de aanvaarding van het gebrek aan van alles.

Thuis is Nederland. Thuis is Nepal. Voortaan ben ik altijd thuis.

Alice © 2011

Beeldhouwer gezocht.

Ik zoek een beeldhouwer. Om een standbeeld te maken. Voor op een gigantische sokkel zodat het gemakkelijk gezien kan worden. Een standbeeld voor Anuradha Koirala omdat deze vrouw als geen ander verdiend om alle aandacht te krijgen.

Anuradha Koirala is een Nepalese vrouw van 61 jaar die weliswaar ongeletterd was toen ze slachtoffer van vrouwenhandel werd maar die het gelukt is om te ontsnappen aan haar kwelgeesten. Ze is de moeder Theresa van de slachtoffers van vrouwenhandel in Nepal. In 1993 heeft ze samen met onderwijzers, journalisten en maatschappelijk werkers en mensenrechtenactivisten Maiti Nepal opgericht. Doel was en is om meisjes die slachtoffer zijn geworden of dreigen te worden van trafficking te onttrekken aan de vrouwenhandelaren en een nieuw bestaan te geven.

Vrouwenhandel (vooral jonge meisjes soms al vanaf 5 jaar) is het gruwelijkste probleem in Nepal. Tegenwoordig haalt Maiti Nepal 50 meisjes per dag uit de bussen die de grens met India over gaan. De meisjes worden in de bordelen in India tewerk gesteld en vaak door verhandeld naar landen als Australië en het midden oosten. Ze worden gedwongen tot prostitutie onder afgrijselijke omstandigheden. Velen lopen HIV op en velen overleven het leven in de bordelen van Dehli en Calcutta niet. Naast de 50 geredde meisjes per dag zijn er zo’n 100 die niet gered worden. Per dag.

De meisjes raken getraumatiseerd, geïnfecteerd met HIV en al in de vroege pubertijd zwanger met alle gevolgen van dien. Ze moeten vaak 20 tot 25 mannen per dag ‘bedienen’. De meisjes die gered worden, vaak ternauwernood voor de grens of door invallen van Maiti Nepal in samenwerking met de Indiase politie in de Indiase bordelen, zijn zo zwaar getraumatiseerd dat er nauwelijks met ze te communiceren valt. Maiti Nepal onder leiding van Anuradha Koirala geeft ze een veilig thuis, medische en psychologische zorg.

Anuradha en haar mensen voeren een ongelijke strijd maar geven niet op. Elk gered meisje is een gered leven wat hun betreft en gelukkig is er inmiddels internationale erkenning aan het ontstaan. Vorig jaar werd Anuradha tot ‘hero of the year 2010’ gekroond door CNN en de Amerikaanse regering heeft de organisatie een donatie van $500.000 voor twee jaar geschonken. Als het dan toch over cijfers heb ik er hier nog paar. Maiti Nepal heeft inmiddels zo’n 12.000 meisjes gered en meer dan 1.100 vrouwenhandelaren weten te pakken waarvan er 415 veroordeeld zijn en 725 hun zaak afwachten in een cel. In groepjes van vijf ex slachtoffers worden inmiddels 10 van de 26 grensovergangen met India bewaakt. Elke groep redt zo’n vijf meisjes per dag.
Buiten dat echter is deze vrouw in het westen beperkt bekend en dat mag best veranderen. Wat mij betreft hoort ze aan het rijtje Gandhi – moeder Theresa te worden toegevoegd.

Mijn verblijf in dit overigens prachtige land heeft me duidelijk gemaakt onder welke omstandigheden en met welke beperkingen jonge meisjes opgroeien. De kansen op voldoende onderwijs zijn voor de meesten niet al te groot. Maar al te vaak moet door armoede besloten worden om de twee extra jaren die na de middelbare school volgen en die essentieel zijn voor vervolgopleidingen niet te volgen. Diezelfde armoede maakt dat in een gezin met meerdere dochters het lastig is om een huwelijkspartner te vinden. Immers in deze samenleving zijn gearrangeerde huwelijken nog altijd de regel en daarbij hoort dat de ouders van de bruid een bruidsschat doneren. Met weinig geld is die bruidsschat een onmogelijkheid. Om die reden worden jonge meisjes nogal eens meegegeven aan vrouwenhandelaren wat dus vaak gelijk staat aan uitgestelde moord. Natuurlijk is armoede geen excuus voor het exces van de meisjeshandel in Nepal. Ook de traditionele niet vrouwvriendelijke cultuur is geen excuus daarvoor. Het is dieptriest te moeten vaststellen dat de politieke rammelkast Nepal tot gevolg heeft dat de overheid uitblinkt in ineffectiviteit in alle gebieden van de samenleving. Milieu, infrastructuur, veiligheid, onderwijs, gezondheidszorg, het zijn allemaal probleem gebieden. Maar het voornaamste achterliggende probleem is een cultuur die nog veel kenmerken van een middeleeuws tijdperk kent. Het gebrek aan respect voor de rechten van minderheden en vrouwen is een ingebakken gebrek gevoed door een eeuwenlange deken van traditioneel Hindoeïsme en een onmenselijk kastenstelsel.

Wat niet wil zeggen dat er in dit land geen mensen zijn die onder die deken vandaan gekropen zijn, integendeel. De jongere generatie is veelbelovend en vrouwen als Anuradha Koirala zijn een voorbeeld voor een ieder. Dat is de reden dat een standbeeld voor haar bepaald op zijn plaats is.

Alice © 2011

Turbokerk

Het is gemakkelijk er cynisch over te doen of om er mee te spotten. Het is simpel om te ridiculiseren en eenvoudig om voor gek te verklaren. Maar is dat wel terecht? Voor mij werkt het niet maar ik kan me zo goed voorstellen dat voor veel mensen (jongeren en jong van geesten) het wel werkt. De aanpak van de kerkgemeenschap ‘Doorbrekers’ in Barneveld. Een protestantse kerk die op wel heel moderne leest geschoeid is lijkt de EO links ingehaald te hebben, op topsnelheid. Met MP3 preken, met muziek, evenementen, met een flitsende website. Gericht op jongeren, kids, tieners en jong volwassenen maar met oude boodschappen over geloof, huwelijk en zo meer.

Nogmaals, ik zal me er niet thuisvoelen. Ik heb ook best problemen met veel van de verkondigde denkbeelden en met de drift waarmee ze hun geloof de wereld in brullen. Maar respect heb ik er wel voor. Want wat ik er ook vinden kan als het om de inhoud gaat, ik zie een jonge kerk die het totaal anders aanpakt. Met taal en middelen die wél begrepen worden en die passen in deze tijd. En ondanks dat ik me geen gelovige meer wil noemen kan ik niet anders dan bewondering hebben voor de manier waarop deze mensen tegen de stroom van de secularisatie in met een ongebreideld enthousiasme jongeren weten te binden. Zonder geweld, zonder seks, zonder ranzigheid. Kom daar nog maar eens om tegenwoordig.

In Barneveld is een turbo-kerk en ja kan er nog naar de finale komen kijken ook. Ondanks de ongetwijfeld lullige kritieken in de media geef ik ze groot gelijk. Kerk en plezier, waarom niet eigenlijk? Zelfs op zondag!

Alice Verheij © 2010

Minaretten

Ik wil een minaret in mijn straat. Met kleine luidsprekertjes die me ’s morgens vriendelijk wekken en verder op de dag laten weten dat er weer een aantal uren is verstreken. Let wel, ik heb niks met Islam of zo, het lijkt me gewoon handig. Daar komt bij dat minaretjes er heel fraai uit kunnen zien. Tenminste als er een beetje moeite gedaan wordt om met de vormen te spelen. Eigenlijk zijn minaretten vreemde dingen.

Het zijn in mijn ogen lange en hoge verticaal staande nogal mannelijke objecten met een verdikking bovenop waar vanaf mannen iets voor mij onverstaanbaars doch enigszins melodieus over de stad roepen. Heel wat creatiever dan kerktorens waar gewoon een bronzen bel in hangt waar een hamer tegen aan ramt. Altijd hetzelfde geluid, altijd dezelfde manier van wegsterven. Zo niet bij minaretten. Ze doen me aan een mooie vakantie in Egypte en aan mannen denken. Heerlijk.

In Londen hebben ze het wel begrepen. Er staat een mooi modern exemplaar. De oplettende kijker ziet zelfs Hollandse baksteentjes aan het ding en een schattig half maantje op de top. Zo leuk!

In Zwitserland schijnen ze dat niet te begrijpen wat ik dan weer wel begrijp aangezien ik dat te opgepoetste en gestofzogen land een aantal keren bezocht heb. Zwitsers zijn kleurloos, smakeloos, humorloos en bestaan voor het overgrote deel uit mannetjes die een raar soort Duits brabbelen of arrogant in mismaakt Frans je te woord staan en ’t verdommen om een ander taaltje te leren. (Los van die enkele Zwitser die Italiaans of het eigen dialectje spreekt. Zwitsers zijn eng. Net zoals Geert Wilders eng is en de vrouwenhaters van de SGP dat zijn. Geen van allen types waar ik als vrouw onder zou willen liggen om kindjes te maken in ieder geval. Brrr.

Ik vind trouwens dat Zwitserse chocola verboden moet worden. Onze eigen chocolade en die van onze zuiderburen is goed genoeg om dat Zwitserse spul te moeten eten. En zakmessen, wat moeten we met die popperige rode zakmessen van ‘Victorinox’? Is Sola of Gero niet goed genoeg dan? Of het knipmesje, vlindermesje of stilettootje van de messenshop om de hoek? Stomme rode portable gereedschapkistjes zijn het met gereedschap voor kleine zielige en kleinzielige Zwitsers.

Anyway, doe mij maar een minaretje hier. Of twee want dan heb ik stereo. Ik beloof dat ik ga meezingen. Als dat mag van Balkenende. Hm, ineens zingt wijlen Robert Long in mijn hoofd. ‘Mina ret, Mina ret, redt Mina van de sloop…’ of zoiets…

Alice © 2009

De gezegende zondaar

180805BRE114

Enige tijd geleden heb ik mij net als veel andere mensen opgewonden over de uitspraken van paus Benedictus (de gezegende) rond gendertheorie. De afgelopen periode is de man opnieuw in opspraak gekomen door uitspraken rond condoomgebruik. Ik vraag mij af wat deze dolende ‘afgevaardigde van god’ bezielt. Een mening hebben als paus is één ding maar om meningen te hebben die aantoonbaar wetenschappelijk onjuist zijn en die vervolgens ventileren in landen waar de bevolking geneigd is naar zo’n leugenachtige mening te luisteren is heel wat anders. Zeker als de gevolgen van acceptatie van die mening mensenlevens gaat kosten. Dan is de uiting van die op zich al verwerperlijke mening een misdaad tegen de mensheid. Het in genocidale handeling zelfs gegeven het grote aantal potentiële slachtoffers.

Dat maakt deze paus niet alleen tot een aanzetter tot (indirecte) moord maar tevens tot een zondaar van formaat die volgens de leer van het Christendom uiteindelijk in de hel (zo die al bestaat) zal belanden. Benedictus, ‘gezegend’ en zondaar. Het is een bizarre toestand die in een naar we dachten moderne wereld niet zou moeten kunnen bestaan.

Er zijn er geweest die mijn eerdere commentaar op deze paus waarbij ik hem vergeleek met Hitler te ver vonden gaan of te ongenuanceerd vonden. Ik moet nu na deze nieuwe waanzinnige uitspraken van deze zelfde man mijn oorspronkelijke vergelijking onderstrepen. Want, uitbanning van condoomgebruik staat in Afrika gelijk genocide. Alleen al op grond van het onvoorstelbare aantal slachtoffers. Deze misdadige paus blijft vooralsnog op zijn Vaticaanse zetel zitten. De interne kritiek in de katholieke kerk is te zwak om de bisschoppen aan te zetten tot een dicussie met deze paus. Zijne heiligheid schijnt immers in morele zaken onfeilbaar te zijn volgens de kerkelijke doctrine. Te belachelijk voor woorden. Hij is niet meer dan een gewoon mens en dus feilbaar. Een paus is niet god, zelfs niet Jezus. Hij is ook geen opvolger van Petrus al doet de kerk geloven dat dit anders ligt.

Inmiddels nemen de protesten tegen deze malloot toe. Regeringsleiders en ministers roepen het Vaticaan ter verantwoording, Veel media veroordelen terecht deze paus en prominente katholieken keren die kerk de rug toe. En daar ligt de oplossing. Hoe meer deze man dit soort uitspraken blijft doen hoe minder volgelingen blijven er over. Totdat de katholieke kerk een sektarisch bestaan gaat leiden en verdwijnt uit de maatschappij.

Maar wil ik dat eigenlijk wel? Het eenvoudige antwoord is nee. Ik wil dat niet. Diezelfde katholieke kerk is verantwoordelijk voor inspiratie tot prachtige muziek, schilderijen, beelden en talloze cultuurschatten. De gebouwen, kathedralen, kerken hebben onder zich enkele van de mooiste gebouwen ter wereld. Maar nog veel belangrijker is dat diezelfde katholieke kerk in de praktijk in juist die landen waar de problemen groot zijn een bijzondere rol kent. Waarbij priesters, monniken en nonnen geweldig werk leveren. Zelfs aalmoezeniers binnen het leger. Nee, de veldwerkers zijn doorgaans integer en weten wat telt in het leven. Mensen met goede bedoelingen, hardwerkend, zichzelf ontzeggend wat de meeste anderen (ik zelf incluis) als vanzelfsprekend onderdeel van hun leven vinden. Het zijn mensen die respect verdienen. Mensen die ook niet een paus als Benedictus verdienen maar een paus die bruggenbouwer is. Een paus met compassie, een paus die zich gedraagt zoals zijn eigen geloof hem voorschrijft. Een paus die zich aan de tien geboden houdt.

En dat is dus het voornaamste probleem. Benedictus is geen paus die zijn naast lief heeft als zich zelf. En daar is alles mee gezegd want het is daarmee een paus die een continue doodzonde pleegt en zijn plaats als hoofd van een wereldkerk volslagen onwaardig is. Een dolende en zeker geen gezegende zondaar.  Een antichrist die onder de dekmantal van positie en naam de mensheid willens en wetens schade berokkend. De farizeers om hem heen staan er bij en kijken er naar. De Jezus in deze situatie is dat AIDS slachtoffer als gevolg van het niet van de kerk mogen gebruiken van condooms. Paus Kaiafas de Eerste zou een betere naam zijn.

Alice © 2009

Chuck Deely

Er zijn van die mensen die je heel vaak tegenkomt en ‘iets’ mee hebt. Zelfs al lijken ze van een andere planeet te komen of daar geregeld te vertoeven. Chuck Deely is er eentje van. En wel een heel bijzondere. Het verhaal van Chuck Deely staat op Wikipedia inmiddels (http://nl.wikipedia.org/wiki/Chuck_Deely). Het is een bijzonder en welhaast bizar verhaal. Om misschien eigenlijk juist niet.

dsc_0061

Chuck is straatmuzikant in Den Haag. Ik ken hem al jaren als een vaste bewoner van de bakstenen bij het Centraal Station, de Bijenkorf en in de Vlamingstraat. Chuck met gitaar en rauwe stem afwisselnd CSN&Y, de Stones en Neil Young vertolkend. Op niet mis te verstane wijze, elke dag weer ongeacht de condities. Het boek met verhalen dat in hem verborgen zit is groot en de hoeveelheid anekdotes zijn ontelbaar. Chuck heeft een vreemd leven geleid.

Geboren in Detroit, gelegerd in Duitsland, opgetreden en geleefd op Tenerife en tenslotte gestrand of geland in Den Haag. Een Amerikaan die door Europa gezworven heeft en dat bij tijd en wijle nog steeds doet maar niet meer naar de States terug wil. Hij houdt niet van zijn land – of de mentaliteit daar. Chuck is vrij man. Twee huwelijken, ziekte, verslaving, afkicken, zwerven, concerten op het Binnenhof en andere aansprekende plekken, alles heeft hij meegemaakt.

Vanmiddag zag ik hem weer zitten voor de Bijenkorf. Crosby, Stills, Nash & Young in één stem en één gitaar verenigd. Het klonk zoals altijd verweerd maar mooi. Het ‘publiek’ loopt hem zoals doorgaans voorbij, een enkeling staat stil bij de wat slonzige man met zijn sluike haar. Het door het leven verweerde gezicht in een grimas die al snel een glimlach is bij een enkel oogcontact. ‘Teach your children’… het komt er gemakkelijk uit en het gitaarspel is doorspekt met soli die de moeite van het toehoren waard zijn.

Zo af en toe neemt iemand de moeite om eens met hem te kletsen. Chuck houdt daarvan. Een goed jaar terug werkte ik bij een ministerie waar hij voor de deur pleegt te zitten tijdens de ochtendspits. Ik had geen zin om hem weer voorbij te lopen want elke keer als ik naar het kantoor ging zorgde hij er voor dat ik me een beetje vrolijker voelde. Chuck doet iets met je als je de oren er voor hebt. Dus die keer ben ik maar eens bij hem gaan zitten om te kletsen over zijn muziek en zijn gitaar. Een akoustische toen nog. Tegenwoordig wil hij er nog weleens met een Stratocaster zitten en een kleine amp.

straatmuzikanten-chuck-usa-den-haag

Eén anekdote wil ik jullie niet onthouden. Op 28 maart 2008 werd Chuck door twee net van de politieschool vrijgelaten coppers voorzien van een bon van honderd euro. Hij had geen vergunning. Chuck bleef als altijd rustig onder het gedoe maar zijn publiek gelukkig niet. Als snel werden de poeplappen (tsja, het is wel Den Haag natuurlijk) getrokken en werd er gelapt. Ondertussen de babyface agenten de mantel uitvegend. De beide ‘dienders’ die even niet doorhadden wat dienen betekend hebben het geweten. Een schrobbering op het bureau was het resultaat en uiteindelijk zijn er excuses aangeboden aan de Haagse nummer één van de straat en werd de bon nietig verklaard. Gerechtigheid nietwaar?

Ik houdt een beetje van Chuck. Dat weet hij natuurlijk niet want ik ben gewoon een fan als vele anderen. Fan van een fenomeen dat je zo vaak life kunt komen aanhoren als je wilt en als hij gezond is. Chuck Deely, ik hoop dat die rare amerikaan met zijn rauwe stem, doorgroefde gezicht en Fender nog heel lang mag spelen in mijn stad. Voor wie hem even wil horen is hier dan een live optreden, of liever een ‘life’ optreden:

Ach goed dan. Nog eentje maar dan wel een eigen compositie en gespeeld door de Chuck Deely band…

Oke, oke, nooit genoeg natuurlijk. Voor de die hards een interview wat met Kerst is afgenomen. Beetje veel reli-geklets van de kant van de interviewer maar onze Chuck blijkt in alle bescheidenheid de wijsheid van zuiver antwoorden te beheersen.

Alice © 2009

Rollende koppen

216_marcellinus01

Marcellinus I, ineens moest ik aan hem denken toen het bericht op de ‘newswire’ verscheen dat de Pius X broederschap hun bisschop Williamson heeft ontslagen als rector van een seminarie in Argentinië. Marcellinus was paus tussen 296 en 304. Even lang als Bush president is geweest. Acht jaar waren genoeg om onthoofd te worden. Marcellinus zag Armenië de eerste Christelijke natie worden tijdens zijn pontificaat maar was zelf afvallig, keerde op zijn schreden terug en werd vervolgens alsnog door de keizer onthoofd in 304 (om verolgens ook dood gezwegen te worden door de kerk want hij was immers even afvallig geweest). Tenminste zo willen de geschiedschrijvers ons doen geloven. Williamson zit trouwens langer op zijn zetel geloof ik.

Het is ‘damage control’ als het om de antisemiet Williamson gaat, niet meer dan dat. De man wordt uit functie gezet maar zit nog steeds binnen de katholieke kerk. Ik vraag me af hoe lang het duurt voordat Benedictus er achter komt dat de schade al zo groot is dat er niks anders meer over blijft dan zijn broeder te (slacht)offeren. Tot nu toe is de pauselijke doofpot wijd open gezet om de dolende bisschop in te ontvangen maar wil het nog niet lukken die geest in de fles terug te stoppen. De commotie is inmiddels groot binnen de katholieke kerk. Mensen haken af, Nijmeegse professoren treden uit, pers blijft zich storten op Rome en de internationale politiek blijft het onderwerp Williamson bespreken. Daarmee het Vaticaan zo lang ze nog geen daadwerkelijke actie hebben genomen om het bisschoppelijke ongedierte uit de gelederen te verwijderen (terecht) negatief in het nieuws houdend. Van Public Relations heeft Benedictus duidelijk geen kaas gegeten. Hoeft ook niet want de kerk is niet democratisch, pausen worden niet door de gelovigen gekozen en blijven tot hun dood op hun troon met gat zitten en kunnen niet weggestemd worden. Presidenten wel, pausen niet jammer genoeg. De gerehabiliteerde o zo enge Pius X kliek schuift Williamson nu halfslachtig opzij, niet meer dan dat. Allemaal met de illusie dat het daarmee wel gedaan zal zijn. Maar de damage is er al en van control is geen sprake. De zo stabiele organisatie (geen organisatieadviseurs nodig) wankelt. De kerken schudden op hun grondvesten, de gelovigen morren en de wereld er om heen kijkt sceptisch toe hoe het Vaticaan vrolijk verder klungelt.

En de paus? Die wierookte er wat over heen en zweeg in alle talen en vooral in het Latijn.

Nee, Williamson een rectoraatje ontnemen is niet genoeg en Rome weet dat heus wel. Damage Control vergt een ferme hand en een grote ziel. Het vergt een paus die mans genoeg is (hij is immers voorzien van ballen gegeven de uitspraak ‘testiculos habet’ van de jongst aanwezige kardinaal tijdens zijn verkiezing) om echte stappen te nemen. Om te erkennen dat hij een grote fout gemaakt heeft. Een besluit dat hij niet had mogen nemen. Een dommigheidje zo je wil. Maar de kleine Ratzinger is eenvoudigweg niet groot genoeg daarvoor. En dat is jammer want een goede paus kan veel goed doen en een slechte paus ook omdat die de wereld van zich af stoot. Maar een halfslachtige paus is als een zachte heelmeester. De wonden gaan stinken na een tijdje.

Voorlopig rollen er nog geen koppen in het Vaticaan.

Alice © 2009

De paus is gek geworden

ratzinger

Zo en nu ga ik maar eens flink op een groot aantal tenen staan – denk ik. Want ik ben alleprofeten razend op de ‘aartsvader’ die weer eens flink uit de bocht is gevlogen met haatzaaiende en opruiende uitspraken over homoseksuelen en transseksuelen. En ik ben niet de enige die laaiend is, zoveel is gelukkig wel duidelijk.

Benedictus, gewoon Ratzinger onder schuilnaam, vond het nodig om afgelopen maandag de moderne gender theorie af te wijzen in niet mis te verstane afgrijselijke bewoordingen. Na decennia is er weer een Duitser die het nodig vindt om de wereld te waarschuwen voor bepaalde groepen mensen. Bloed kruipt waar het niet gaan kan want was het niet diezelfde Ratzinger die zijn jonge geest heeft laten vergiftigen in de Hitlerjügend? Maar goed, wat wil het geval nu eigenlijk?

Paus B. te Vaticaanstad heeft gezegd – hoe is het in Godsnaam (!) mogelijk – dat praktiserende homoseksuelen en transseksuelen een bedreiging zijn voor het voortbestaan van de mensheid. Toen ik de letterlijke tekst las riep dat direct een associatie op met een andere Duitser die in het verleden de mensheid vertelde – toeschreeuwde – dat bepaalde groepen mensen, Joden, Roma’s en Homoseksuelen, een bedreiging voor ‘Das Volk’ waren. Sommige Duitsers, al zijn ze paus geworden, hebben geen steek geleerd van de twintigste eeuw.

Benedictus vindt het dus nodig om als reïncarnatie van Hitler op te merken dat ik en de mijnen een bedreiging zijn voor het voortbestaan van de mensheid. Een duidelijker oproep tot uitroeiing kan deze aan genocide medeschuldige engerd niet plaatsen om homo- en transfobie om te zetten in geweld. Wat mij betreft mag deze ‘man’ eenzelfde weg gaan als Sint Pieter en dat meen ik. Het is te schandelijk voor woorden dat in een vrije wereld als de onze dit soort uitspraken gedaan mogen worden door een ‘bevriend staatshoofd’, want dat is ie, zonder dat onze regering zijn lokale vazal op het matje roept voor een forse schrobbering. Maar ons al te Christelijke kabinet zal wel niet tot een dergelijke stap over durven gaan. Nee, stilzwijgen komt er vanuit het Haagse. Saillant omdat juist onze minister Verhagen in de VN zich achter de tekst heeft gesteld van een voorstel dat de rechten van homoseksuelen en transgenders moet verdedigen. Dat voorstel is de achterliggende reden voor de paus om de gewraakte uitspraken te doen. Alle aanleiding voor een reactie vanuit Den Haag dunkt me.

Maar goed, de opvolger van de aanstichters van kruistochten en inquisitie, de moordenaar die nog steeds vindt dat condooms niet mogen in Afrika, deze randfiguur vindt het dus nodig om mij dubbel in de hoek te zetten. Ik ben immers transvrouw én lesbisch. Ik ben een bedreiging voor de mensheid volgens deze gevaarlijke gek. Wat mij betreft worden de komende kerstmissen in die haatkerk flink verstoord, deze man voor eens en altijd de mond gesnoerd en al zijn kornuiten die zich niet expliciet uitspreken tegen hem ook.

Ik vindt dat ieder mens recht heeft op ontplooiing, ik ben voor vrijheid van meningsuiting en religie. Maar ik ben tegen het vrijelijk uiten van discriminerende opruiende en haatzaaiende teksten uit naam van wie dan ook, including God him/herself. Ik ben tegen de paus en vindt de man te walgelijk voor woorden. Als de kerk zich achter deze man opstelt ben ik tegen de kerk. Niet tegen het geloof want mijn vader, hij ruste zacht, leerde me al dat het niet de kerk maar het waardeloze grondpersoneel is die het kwaad vertegenwoordigt. Ik ben tegen de duivel die naar mijn vaste overtuiging bestaat en zich manifesteert in deze paus.

Ik laat mij door deze goddeloze dwaler niet vertellen dat ik een bedreiging vorm voor het voortbestaan van de mensheid. Ik laat me niet zeggen dat ik niet mezelf mag zijn door een kerel die in jurken vage symbolen kust en wappert met de handen ondertussen Latijn brabbelend. Ik laat me niet verleiden tot haat, wel tot boosheid. Ik zal met alle plezier mijn hersens, pen en mond inzetten om deze man te veroordelen. Want ondanks dat zijn Bijbel zegt dat je niet mag oordelen ben ik van mening dat ik dat wel mag. Zeker als er gekken als Ratzinger vrijuit mogen spreken. Ik hoop van harte dat alle ‘andersen’, van wat voor kleur, smaak, geaardheid of identiteit ook, zich massaal afkeren van deze man. Hem net als ik publiekelijk veroordelen voor zijn abjecte ideeën en uitspraken en hem zo snel mogelijk zijn jurk uit wensen. Deze man is niet en mag niet als ‘vertegenwoordiger van God’ gelden. Hij is het niet waard.

Dus…

hierbij roep ik iedereen op om nog eens goed na te lezen welke gruwelijk stupide tekst deze aanfluiting van een kerkvorst op zijn conto heeft geschreven. Om dan nadrukkelijk en openbaar zich waar dan ook uit te spreken voor de mensheid en tegen de onmenselijkheid. Voor inclusie en tegen uitsluiting. Voor de liefde en tegen de haat. Voor de mens en tegen Ratzinger / Benedictus.

Hoe dat kan? Wegen genoeg, gelegenheden genoeg. Er komen de komende dagen heel veel kerkdiensten en missen. Prima momenten om eens flink aan de bel te klingelen wat mij betreft. En kom niet bij mij klagen dat ik deze makker met Hitler vergelijk of me hard over hem uitspreek. Dat kan immers op geen enkele wijze in vergelijking worden getrokken met een uitspraak die zo’n 10% van de wereldbevolking afschrijft als bedreiging voor de mensheid.

Is ie nou helemaal gek geworden? In het vagevuur met die jurk! Ik ga even kotsen.

Alice © 2008

O ja, de letterlijke tekst van Hitler 2 is hier onder geciteerd. Het is belangrijk die goed te lezen en vast te stellen dat seksuele geaardheid en gender identiteit door de paus als onbijbels worden gekarakteriseerd en tevens leiden tot ondergang van het menselijk ras (de metaforische vergelijking met het regenwoud zegt meer dan genoeg dunkt me). Inmiddels is een Duitse versie van de pauselijke reden op de website van het Vaticaan geplaatst. Ik citeer de volledige passage waar het om gaat:

“Weil der Glaube an den Schöpfer ein wesentlicher Teil des christlichen Credo ist, kann und darf sich die Kirche nicht damit begnügen, ihren Gläubigen die Botschaft des Heils auszurichten. Sie trägt Verantwortung für die Schöpfung und muß diese Verantwortung auch öffentlich zur Geltung bringen. Und sie muß dabei nicht nur die Erde, das Wasser und die Luft als Schöpfungsgaben verteidigen, die allen gehören. Sie muß auch den Menschen gegen die Zerstörung seiner selbst schützen. Es muß so etwas wie eine Ökologie des Menschen im recht verstandenen Sinn geben. Es ist nicht überholte Metaphysik, wenn die Kirche von der Natur des Menschen als Mann und Frau redet und das Achten dieser Schöpfungsordnung einfordert. Da geht es in der Tat um den Glauben an den Schöpfer und das Hören auf die Sprache der Schöpfung, die zu mißachten Selbstzerstörung des Menschen und so Zerstörung von Gottes eigenem Werk sein würde. Was in dem Begriff „Gender“ vielfach gesagt und gemeint wird, läuft letztlich auf die Selbstemanzipation des Menschen von der Schöpfung und vom Schöpfer hinaus. Der Mensch will sich nur selber machen und sein Eigenes immer nur selbst bestimmen. Aber so lebt er gegen die Wahrheit, lebt gegen den Schöpfergeist. Die Regenwälder verdienen unseren Schutz, ja, aber nicht weniger der Mensch als Geschöpf, dem eine Botschaft eingeschrieben ist, die nicht Gegensatz zu unserer Freiheit, sondern ihre Bedingung bedeutet. Große Theologen der Scholastik haben die Ehe, die lebenslange Verbindung von Mann und Frau als Schöpfungssakrament bezeichnet, das der Schöpfer selbst eingesetzt und das Christus dann – ohne die Schöpfungsbotschaft zu verändern – in die Heilsgeschichte als Sakrament des Neuen Bundes aufgenommen hat. Zur Verkündigungsaufgabe der Kirche gehört das Zeugnis für den Schöpfergeist in der Natur als Ganzer und gerade auch in der Natur des gottebenbildlichen Menschen. Von da aus sollte man die Enzyklika „Humanae vitae“ neu lesen: Papst Paul VI. ging es darin darum, die Liebe gegen Sexualität als Konsum, die Zukunft gegen den Alleinanspruch der Gegenwart und die Natur des Menschen gegen ihre Manipulation zu verteidigen.”

Gedenken maar niet herinneren

remember

Dualiteit, het thema van vele levens. Ook van het mijne. Dualiteit, een ogenschijnlijke tegenstrijdigheid in gevoelens. Ik heb er een dag mee geworsteld, in mijn achterhoofd. Maar het beeld heeft me niet losgelaten. Gisteren, na een feestelijke avond in een vreemde omgeving, konden we (mijn reisvriendin was er bij) het niet laten om bij het passeren van Margraten op de weg van Vaals naar Maastricht een bezoek te brengen aan het Amerikaanse oorlogskerkhof.Van feest naar gedenken.

Ik ben geen kerkhofganger en van de oorlog herinner ik me niets. Het was voor mijn tijd gelukkig. Maar als naoorlogs kind van ouders die ramp die oorlog heet wel hebben meegemaakt weet ik meer dan gemiddeld wat er gebeurt is. Om de een of andere reden kan ik niet zonder nadenken voorbij gaan aan een plaats als Margraten. Mijn jongere reisgenote had net als ik een soort aandrang om getuige te willen zijn van dat veld met witte kruisen en Davidssterren. Allebei met onze eigen gevoelens en met eigen redenen.

We zijn omgedraaid en terug gereden om stil over dat veld te lopen. Een enkel marmeren kruis aanrakend bij het passeren. Bedenkend dat veel van die Amerikaanse slachtoffers van die oorlog die op die kruisen en Davidssterren staan genoemd toen jonger waren dan wij zijn of in ieder geval niet veel ouder. Door de manier waarop het veld is aangelegd met in gebogen lijnen opgestelde kruisen geeft het de indruk van oneindigheid. Het maakt de ervaring alleen maar verschrikkelijker. De sfeer, de grauwe lucht, de bomen die als grillige wanhopige armen zich naar de hemel uitstrekken alsof ze schreeuwen van pijn, het koele witte marmer en de monolith van de kapel, ze raakten ons hard en diep.

De verhalen van mijn vader en moeder spookten door mijn hoofd. Het beeldverhaal van landkaarten waarop het verloop van de campagne van invasie tot de val van Berlijn zichtbaar werd maakte mij eens temeer duidelijk hoe onmogelijk het is om op alle fronten te moeten vechten en toch te overleven. De harde werkelijkheid was overal om ons heen. Het besef van de verschrikkelijke verspilling die een oorlog is, de onmacht van achterblijvers die echo’s in mijn hoofd lieten horen. De verstilde schreeuwen van de jongens die in helse pijn hun leven lieten. Het maakte ons klein, nederig en onmetelijk verdrietig. Hoe kan het dat mensen dit aanrichten?

Het klinkt haast banaal en ik heb zeker wel schroom om het te schrijven maar er was ook een gevoel van verbondenheid met de mensen achter de namen. Nog sterker met hen die in het geweld zelfs daar van beroofd waren. ‘Comrade in arms’. Het staat er zo eenvoudig in maar drie Engelse woorden. Kameraden in de strijd, er spreekt opoffering uit, vriendschap, menselijkheid en vooral kwetsbaarheid in een niet zelf verkozen anonimiteit. Het maakt dat je de behoefte krijgt om je hand over zo’n kruis te laten glijden, te voelen. Om te laten weten dat je denkt aan de mens achter die drie woorden.

Dankbaarheid voor de vrijheid waarin we leven is op deze plaats geen cliché meer. Daarvoor is de pijn die voor altijd met die grond verbonden is te groot, het respect te groot en de tranen die zich laten voelen teveel de werkelijkheid van vandaag. Er is geen directe aanleiding voor om juist vandaag stil te staan bij wat we daar voelden anders dan dat het gevoel nog zo vers is. Maar er is ook geen aanleiding nodig om te gedenken. Dus doe ik dat maar gewoon nu in alle bescheidenheid en respect. Niet voor de God die genoemd wordt maar voor die toen jonge jongens en mannen die geen ander lot kenden dan eindigen als naam op een wit marmeren teken. Voor sommigen zat zelfs dat er niet in. Het wordt nu ook tijd om te doen wat ik eigenlijk al lang van plan was: de velden van de andere partij bezoeken en toch die beangstigende tocht naar Auschwitz maken die ik al jaren voor me uit schuif. Het moet er maar eens van komen.

Alice © 2008

Scrooged

Het is zo ver. Corporate greed is uit. De economie is op hol geslagen, naar de mening van velen de verkeerde kant op maar naar mijn mening precies de goede. De financiële instituties krijgen hun trekken thuis. En niet zo’n beetje ook. Het ABN-AMRO logo is nog nauwelijks van de megalomane gevel van het monstrum aan de zuidas verwijderd, het Fortis logo is er nog niet eens opgehangen en de vierkante meters gevel staan alweer vacant. Terecht.

Het punt is naar mijn mening dat de westerse maatschappij geregeerd wordt door foute emoties. Die emoties hebben te maken met ego en gierigheid. Twee geheel menselijke trekjes die iedereen in meer of mindere mate heeft. Op wijlen moeder Theresa na wellicht. Maar in tegenstelling tot de door Harvard geregeerde met angelsaksiche bedrijfsmentaliteit overgoten organisaties en mensen is een groot deel van de mensheid in staat om deze eigenschappen onder bedwang te houden. Zo niet de wereldwijde financiële industrie. Deze ‘dienstverleners’ worden nu aan de maatschappelijke schandpaal genageld en ook dat is terecht.

Na Enron (zie ‘Enronmania‘, mijn column uit 2002) die de hypocrisie en frauduleuze bedrijfsvoering in de Amerikaanse energiesector en en passant de bedroevende praktijken van coporate consultants en accountants onthulde is nu de beurt aan de ‘financials’. Bankiers, verzekeraars en andere papieren geld schuivers tuimelen om als de dominosteentjes op ‘Domino day’. De een tikt de ander om en er lijkt geen houden meer aan. Bijna elke beursdag is een bank aan de beurt om ‘gered’ te worden door de grootste collectieve nationalisatiegolf sins de tweede wereldoorlog. Het kon ook niet uitblijven.

De bedrijfsarchitectuur van de laatste tientallen jaren bewoog al naar een hoogtepunt van Armageddon gehalte. Al halverwege de jaren negentig zagen we in de wereld van telecombedrijven dat onze voormalige staatsbedrijftrots een gouden kroon op het nieuwe hoofdkantoor plaatste die groter was dan die op het huisje van de koningin enkele kilometers verder. De val van telecom was ternauwernood te voorkomen maar de internet bubble barstte niet veel later. De banken en verzekeraars (en de grote adviesbedrijven, accountants en advocatenkantoren in hun spoor) hebben de laatste jaren exact hetzelfde gedrag vertoond. Daarmee was de voorbode van de val in beeld. In Nederland hebben zowel Fortis als ABN-AMRO en ING vrolijk meegedaan met deze megalomane nieuwbouw. ABN-AMRO, de zwakste broeder van het stel, vertoonde daarbij de grootste arrogantie. De bezoeker wordt op het hoofdkantoor bij binnenkomst zo nederig gemaakt als maar mogelijk is. Vijftien meter ver van de entree is pas de balie, de bezoeker wordt geacht de nodige meters corporate marmer te kruisen voordat de nederige aanmelding bij de te hoge balie kan plaatsvinden. Koning Willem I kijkt vanuit de hoek naast de ingang streng op het tafereel toe, net als de bewakers die in de hal huizen. O ja, het plafond lijkt afwezig en eenmaal binnen kan je onmogelijk om de dealing room heen. Tijdens de bouw een leuke gedachte maar nu even niet meer want de cijfers zijn rood en dat is geen fijn uitzicht op zo’n dealing room. Het kantoor ademt een ongebreidelde arrogantie en dat is dus precies het probleem waar aan die bank ten onder is gegaan. Je wilt toch als klant niet in een dergelijk gebouw klein gemaakt worden door de bank.

En waar de gebouwen uitblinken in arrogantie zijn ze de spiegel van de organisaties die ze neer zetten. Die organisaties zijn weer de spiegel van hun topmannen (topvrouwen zijn nauwelijks te vinden in deze spookwereld). En die topmannen zijn de spiegel van de gierigheid van de aandeelhouders. De aandeelhouders van hedge funds. En zo is er een spiegelpaleis waarin niets meer is wat het lijkt en alles nergens op lijkt. Ziedaar de arrogante corporate wereld van de ‘grote’ financials. Dat de val maar vooral hard en diep mag zijn. De Bijbel is niet polulair bij me maar ‘hoogmoed komt voor de val’ is realistischer dan ooit. De ABN-AMRO > Fortis > BeNeLux overheden > nieuwe koper geschiedenis is de representant van het einde van de graaieconomie. ABN-AMRO is ‘Scrooged’. Zo ook Fortis. En als we niet uitkijken volgt na een tijdje de belastingbetaler. Want die ‘reddingen’ van banken worden uitgevoerd met geld van de belastingbetaler.

Ik kan er niet somber over worden. De boodschap is dat de graaieconomie als uitwas van het na-oorlogse kapitalisme de val van dat systeem aan toont. Het resultaat is een hypothekencrisis van ongebreidelde proporties, een toename van voedselbanken, afname van zorg en educatie, verslechtering van het ecologisch systeem en uiteindelijk een ‘collaps’ van het westen. De westerse wereld heeft zichzelf overleefd. Ook dit neo Romeinse rijk stort ineen. De geruststelling is dat er – positief als ik wil blijven denken – een nieuw systeem voor in de plaats zal komen. Dat systeem zal een tegenbeweging laten zien door aandacht te geven aan de menselijke maat. Door de technologische ontwikkelingen en de voortschrijdende wetenschap is het niet te verwachten dat religie het antwoord zal zijn. Daarvoor is de strijd wetenschap versus religie als te lang beslecht in het voordeel van de wetenschap. De nieuwe wereld zal naar mijn stellige overtuiging de fundamenten vinden in het denken en handelen van de mens zelf. Alle schuilplaatsen als feodale, religieuze en economische systemen gaan ten onder. Wat overblijft is de mens zelf. De mens die kan denken en die kan handelen. Niet de humanist maar de mens zelf. Filosofie, spritualiteit en intellect zullen een belangrijke rol krijgen bij het herstel van waarden. Een herstel dat inzet bij de ineenstorting van corporate greed.

Het is maar goed dat zoiets banaals als de persoonlijke belangen van congresleden bij de komende presidentsverkiezingen de Amerikaanse overheid in de steek laten bij het uitwerken en organiseren van een reddingsplan voor de financiële industrie. Geld pompen dat diezelfde overheid helemaal niet heeft in een moreel failliet systeem kan de oplossing niet zijn. Het is tijd voor bezinning.

Alice © 2008

Wetenschappelijke doorbraak in genonderzoek…

Amazing! Eindelijk is duidelijk waar dat geloof vandaan komt. Natuurlijk hebben we alle begrip voor die arme christenen die zo hebben moeten vechten voor het recht om hun identiteit zonder discriminatie, hoon en uitsluiting te uiten. Begrijpelijk dat ze tegen alle verdrukking in binnenkort een Sing-in houden op de Dam waarbij ze in het openbaar hun liefde voor hun god bezingen.

Zo triest dat dan op de reactiefora van kranten als de Telegraaf die intolerante homo’s, lesbo’s, bi’s en transen de meest vreselijke dingen over deze arme mensen zeggen.

Eindelijk kan ook christendom verwijderd worden uit de DSM want er blijkt een biologische afwijking aan de orde te zijn in plaats van een psychiatrische aandoening. De praktijk van de vele religieteams in de verschillende academische ziekenhuizen wordt nu helaas wel bedreigt. De overheid overweegt in reactie op de ontdekking van het christengen om de behandeling tot bekering niet langer te financieren en te verwijderen uit het zorgaanbod. Natuurlijk wordt hier door deze minderheidsgroep tegen geageerd. De minister van emancipatiezaken heeft ter bescherming van de christenen besloten om een jaarlijks budget van 80.000 euro beschikbaar te stellen voor informatievoorziening aan de hulpverleners die met deze groep mensen te maken krijgt. Het kabinet geeft in de nota aan dat zowel regering als samenleving eigenlijk weinig van de specifieke problemen van deze groep mensen kent en dringt aan op vergroting van de kennis over deze groep.

Binnenkort zal het christen netwerk nederland een campagne starten om de samenleving toleranter te laten zijn tegenover deze groep.

Overigens ontkennen enkele psychiaters en psychologen bij monde van Ds. Da Campo dat er sprake kan zijn van een christengen. Zij betwijfelen de kwaliteit en objectiviteit van het onderzoek dat in de reportage besproken wordt en blijven van mening dat de betreffende aandoening te genezen is met psychotherapie.

De onderzoekers echter hebben aangekondigd inmiddels ook het islamgen en bhoeddagen op het spoor te zijn en verwachten ook die binnen een jaar te kunnen isoleren. De verwachting is dat het ongeveer 10 jaar zal duren voor er medicatie op de markt komt die mogelijk genezing van deze aandoeningen kan bieden. Daarmee zal een einde kunnen komen aan het leed van honderden miljoenen mensen.

(M)alice © 2008

Lieve God…

Naschrift: de aardigheid van een oude tekst nalezen is dat het leven doorgegaan is na het schrijven van de tekst waarmee er soms een ander lading aan komt te hangen bij herlezing. Zo ook hierbij. Het schietgebedje heb ik gedaan en in het jaar na schrijven nog een paar keer. Het resultaat is er niet (helemaal) gekomen. Mijn virtuele bedankje zal er dus ook nooit komen.
Het scalpelfeestje werden vier van die feestjes. Het resultaat is de afwezigheid van een wezenlijk onderdeel van mijn vrouwelijkheid. Maar ik geef die God niet de schuld hoor. Het is het gevolg van hoe mijn lijf om gaat met sommige zaken zo is gebleken. Het is niet anders en ik ben er niet minder gelukkig onder. Het is zoals het is en het is goed. En die God? Ach, gaat toch heen en laat je belazeren door al die mensen die bij niet begrijpen reageren met geloven in een almachtige. Intellectueel armoedig is dat naar mijn overtuiging. Lees: overtuiging en niet ‘geloof’.

god.jpg

Tsja lieve God, wat moet ik nou met je aanvangen? Eigenlijk als ik eerlijk ben geloof ik niet in je want als ik dat wel zou doen dan weet ik het even niet meer. Ach weet je, als je bestaat heb je me zo’n 46 jaar geleden een lelijke streek geleverd. Potjandorie het is toch alleprofeten vervelend om als mannetje op de wereld te komen terwijl je een vrouwtje bent. Dat was helemaal niet aardig van je, zoiets doe je iemand niet aan natuurlijk. Maar ja, je bent dan ook niet natuurlijk maar bovennatuurlijk als ik de gelovigen moet geloven.

Ik heb dus moeite met je. Zo beelden die rare mensen je al eeuwen af als een man met een baard terwijl ik je toch liever als vrouw zou zien. Ik ben niet voor niks lesbisch uiteindelijk. En dan die Goede Vrijdag vindt ik toch een beetje moeizame dag. Een beetje je zoon aan zijn einde laten komen zodat anderen van hun ‘zonden’ bevrijd worden en later alsnog in die hemel van je terecht kunnen komen. Hoe moet dat dan met die paar miljard Chinezen en andere Aziaten, Afrikanen en Zuid-Amerikanen die nog even niet van hem gehoord hebben? Mogen die er niet bij of zo? Beetje elitair niet waar? Tot op de dag van vandaag heb ik nog geen Godkundige of gelovige kunnen vinden die me een fatsoenlijk antwoord hierop kon geven. Dus eh, als je er al bestaat moet je het wel met een minderheidje van gelovigen doen. Wel zijn er van die lieden die beweren dat je ergens in ieder mens zit. Nou ik heb me rotgezocht, maarre geen spoor van te vinden. De meeste mensen zijn gewoon best lief van zichzelf. Ik weet niet of het nog wel goed komt tussen ons beste onzichtbare voorlopig kan ik je even niet plaatsen in mijn leventje.

Ik geloof dus niet dat je bestaat maar ja ik ben ook maar een mens en mensen vergissen zich nogal eens. Dus stel nou dat ik het mis heb. Dat je wel bestaat. Wat was dan je bedoeling met die rare frats die je met mij hebt uitgehaald? O, je hebt niks uitgehaald? Het moest gewoon zo zijn? Mijn lot? Get a life zeg, dat gelooft toch niemand. Ik heb al te maken met al die mensen die denken dat het een keuze van me is om die misser zoveel mogelijk te laten corrigeren. Om dan nog in een soort lotsbestemming te geloven gaat me te ver. Dus, eh, als je bestaat geef ik je toch mooi de schuld van alle gelazer die ik heb gehad en nog heb omdat er bij mij nu eenmaal iets naar buiten hangt in plaats van dat er een heerlijk warm plekje is waar juist iets in moet.

Nou wil het geval dat ik er dus iets aan laat doen. Een verbouwinkje zeg maar. Daar hebben wij slimmerikken op deze aardkloot (vergeef me het woord) artsen voor. En dus is er over een paar weekjes een snijpartijtje aan de orde ergens in Amsterdam waardoor het een in het andere veranderd. Nu ben ik geen held en al helemaal geen heldin, dus ik ben behoorlijk bang voor dat scalpelfeestje. Om niet te zeggen heel erg bang. Dat helpt me geen zier en heeft dus totaal geen nut maar het is wel zo. Mocht je dus wel bestaan dan vindt ik dat je best een beetje moeite voor me mag doen. Zo zou je bijvoorbeeld die lieve man die me onder handen neemt het goed kunnen laten doen. En erna me een beetje vlot laten herstellen zonder al teveel pijn om eens een paar dingen te noemen die ik wel belangrijk vindt. Het allerbelangrijkste is wel dat het resultaat ook goed wordt en vooral bruikbaar want aan een beetje plezier ben ik wel toe. Kan je daar een misschien een beetje moeite voor doen?

Ik beloof je dat ik vooraf een schietgebedje zal doen en dat achteraf bij succes ik je een virtueel bedankje stuur. Misschien vergeef ik je dan nog wel die streek van 46 jaar terug.

(M)alice © 2008

Ontspoorde opinie

ontsporing.jpg

Waarde leesvrienden en vriendinnen,

Tussen de vele bladen en boeken die ik over allerlei onderwerpen lees zit het blad ‘CV koers’ – opinieblad voor de Christen van vandaag. Welnu dat ben ik geloof ik wel en dus lees ik het zo nu en dan. En nee, het is geen dogmatisch fundamentalistisch Christelijk periodiek. De artikelen zijn doorgaans boeiend en stemmen tot nadenken en verdieping, dus niks mis mee. Recenties van boeken en theaterproducties zijn ook meestal behoorlijk goed geschreven en stemmen tot nieuwsgierigheid. Ja ja, ik weet het, het is wel allemaal vanuit een specifieke invalshoek beschouwd maar op zich stoort me dat niet. Totdat…

Tsja, totdat de feiten geweld aan wordt gedaan.

In het aprilnummer is een lezenswaardig artikel opgenomen met als titel ‘Op zoek naar de ziel van Europa’ en met een subtitel ‘De Europese kernwaarden hebben een Christelijke oorsprong’. Het is een goed geschreven artikel van Tjirk van der Ziel waarin een interview is opgenomen met Antoine Bodar. En de erudiete Antoine? Je vindt hem vreselijk of je houdt van hem. Een tussenweg lijkt er niet. Bodar boeit door zijn uitspraken en zijn groot historisch besef dat helaas voor veel mensen als ‘paarlen voor de zwijnen’ is. Het artikel is een prachtig overzicht van de ontwikkeling van ‘Europa’ waarbij de culturele en dus ook religieuze fundamenten zichtbaar worden gemaakt. Het is kritisch naar de historie en naar het denken van decennia terug over het onderwerp. Bodar wijst op de ‘de pest van het nationalisme dat het bloed van de Europese cultuur vergiftigd heeft’. Harde woorden met helaas veel waarheid. Nu ga ik hier dit artikel niet recenseren of bekritiseren maar ik wil ingaan op wat er – wellicht voor het snelle overzicht dat koppensnellers graag hebben – aan toegevoegd is. De tijdbalk verspreid over een paar pagina’s met illustraties en korte tijdsbeeld gevende teksten van de hand van een andere auteur.

De functie van die tijdbalk is wel leuk bij dit artikel als historisch overzichtje. De tijdbalk loopt van de Pax Romana via achtereenvolgens Clovis, Karel de Grote, het grote Romeinse schisma, de renaissance, de reformatie, de verlichting en revolutie, de parlementaire democratie, de wereldoorlogen, de atoombom, 1968 en de val van de muur tot vandaag de dag. Keurig een paar mooie hoogte- en dieptepunten in onze Europese geschiedenis.

Maar het gaat mis, vreselijk mis zelfs. En dan nota bene in 1968, toch een spannend jaar, tijdsgewricht en draaipunt. Want wat staat er in het tekstblokje? Ik zal het letterlijk citeren hier en vervolgens ontleden zodat duidelijk wordt wat mij al dagen hindert.

Aldus Ronald Westerbeek:
‘1968 – leegloop van de kerken. De moderne theologie krijgt voet aan de grond in de gevestigde kerken, die de decennia erop leeglopen. De geestelijke uitholling van de kerken leidt tot een diepgaande secularisatie in de samenleving, uitmondend in de seksuele revolutie van de jaren zestig en zeventig, maar ook in libertaire ‘verworvenheden’ als legalisering van abortus en euthanasie. Maar is het niet zo dat religiositeit het aflegt tegen atheïsme: naast het klassieke libertaire denken steekt ook een ‘nieuw heidendom’ de kop op in Europa: aandacht voor new age, wicca en Germaans heidendom.’

Einde citaat. Op zijn Brits: ‘poppycock!’. Hier wordt de recente historie niet alleen misgeïnterpreteerd maar zelfs gemanipuleerd om een mening neer te leggen die volslagen niet onderbouwd wordt door de feiten. Neem nu de eerste zin. Daar wordt een oorzakelijk verband gesuggereerd tussen de moderne theologie die voet aan de grond krijgt en de leegloop van de kerken. Waar dat op gebaseerd wordt? Mij is het niet duidelijk. Lijkt me eerder dat de leegloop van de kerken veel eerder te maken had en heeft met veranderende inzichten in de naoorlogse samenleving, herwaardering van het individu, hang naar vrijheid en vorderingen op wetenschappelijk en technologisch gebied en een in het algemeen ‘kleiner’ wordende wereld. Maar zeker niet door de moderne theologie. Onbewezen flauwekul. Het wordt nog erger. ‘Geestelijke uitholling van de kerken’, waar gaat dit over. Hoezo zijn de kerken in die tijd geestelijk uitgehold? Goed, misschien spraken de westerse kerken door al die ontwikkelingen in de wereldwijde samenleving minder tot de verbeelding maar dat is toch geen geestelijke uitholling? Enkele zinnen erna worden abortus en euthanasie gepositioneerd als Libertaire ‘verworvenheden’. De mening is duidelijk door de aanhalingstekens rond verworvenheden maar het is natuurlijk nonsens. Abortus en ook euthanasie hebben vooral een plaats gekregen door emancipatie van de westerse mens. Hetzij vanuit het feminisme (baas in eigen buik) of vanuit het algemeen recht op zelfbeschikking dat gewoon in de rechten van de mens is vastgelegd en waarbij er inderdaad een discussie over vrijwillige levensbeeindiging kan worden en ook is gevoerd. Libertair? Dacht het niet, tenzij KVP, CHU en ARP libertair waren natuurlijk. Dat trouwens de diepgaande secularisatie uitgemond is in de seksuele revolutie is een wel erg boute uitspraak. Het kan een rol gespeeld hebben maar uitmonden in is toch veel te veel het leggen van oorzakekelijke verbanden die niet hard te maken zijn, teveel ‘eer’ hier voor de secularisatie. Om dat dan aan 1968 op te hangen is voor de vrije seksuele moraal nog wel te verklaren want nog steeds wordt ‘the summer of ’68’ bezongen en beschreven als de tijd van vrijgevochten seksualiteit. Maar secularisatie als aanjager? Ook in 1968 bestond de maatschappij al lang uit veel meer dan de westerse mens met uitsluitend kerkelijke denkbeelden. Het is de tijd van de opkomende popcultuur, veranderingen in de academische wereld, de nieuwe democratie van de straat, politieke moord en opkomend terrorisme, Vietnam, de club van Rome. Het samenstel van al die parallelle en deels kruisende maatschappelijke processen hebben geleid tot de beschreven effecten. De kerk heeft een beetje meegeholpen door zich in die tijd buiten die nieuwe samenleving te plaatsen en vast te houden aan oude beelden en bolwerken, maar niet meer dan dat. En dan de uitsmijter van de alinea: religiositeit legt het af tegen atheïsme. Naast het klassieke libertaire denken steekt een ‘nieuw heidendom’ de kop op. Met alle respect maar new age was in de tachtiger en negentiger jaren aan de orde als reactie op een steeds pregnanter wordende behoefte aan spiritualiteit en vond zijn basis in de esoterie. Wicca en Germaans heidendom? Verklaar u nader. Dat zijn toch net zo min zaken die zich vanuit 1968 ontwikkeld hebben? Het is atheïsme, dat is zeker. Maar de relatie met de geschetste ontwikkelingen is veel te gemakkelijk gelegd. Wicca is afkomstig uit Engeland (Gerard Gardner in 1954 en Margaret Murray in 1921) en is slechts een in het interbellum gegrondveste twintigste eeuwse projectie van aloude hekserij en natuurgodsdienst. Wat heeft dat met 1968 en verder te maken? Met ontkerkelijking wellicht, maar dan alleen als het substantieel en alomtegenwoordig is. Niets is echter minder waar.

Nee, jammer, jammer. Zo’n uitgebalanceerde uitgave als CV koers en het artikel van Tjirk van der Ziel verdienen beter. Er is niks op tegen om in ‘the byline’ een tijdsbeeld te schetsen ter illustratie, maar hou het dan bij feiten en verzin niet van alles bij elkaar. Suggereer geen historische of oorzakelijke verbanden die er niet zijn. Meningen poneren is natuurlijk prima, het helpt het denken. Maar pleeg geen geschiedsvervalsing, het zet de lezer op het verkeerde been. De kritische lezer schrikt van de onzin die gelezen wordt en als het een beetje tegenzit wordt het verder mooie blad terzijde gelegd als fundamentalistische en eenzijdige onzinpublicatie. Het lijkt vooral dat de tekst is geschreven vanuit een positie van een Christelijk bolwerk dat onder vuur ligt en waarbij niet zichtbaar is wie er vuurt. De ‘vijand’ is dan al snel alomtegenwoordig, massaal en de wereld wordt een complot.

En dat was dan wat ik las in slecht één van de kadertjes in die tijdsbalk, de rest zal ik u besparen.

Alice Verheij

Het bovenstaande wordt in verkorte vorm geplaatst in CV koers met de volgende reactie van de redactie er bij. De reactie is mooi maar geeft ook meteen aan wat de in mijn ogen problematische bronnen van de betrokken redacteur zijn:

Naschrift van de redactie:
Natuurlijk is zo’n tijdbalk van 2000 jaar geschiedenis onvermijdelijk kort door de bocht en uiteraard valt over interpretaties te twisten. Ondertussen worden de genoemde oorzakelijke verbanden gelegd door de historicus R. Palmer (in zijn standaardwerk ‘A history of the modern world’) en cultuurhistoricus P.J. Bouman (‘Cultuurgeschiedenis van de twintigste eeuw’) en uiteraard door Francis Schaeffer.
In de tijdbalk hebben we willen aangeven dat de secularisatie niet een soort ‘natuurramp’ was die de kerken ook maar overkwam vanuit de ‘boze buitenwereld’, maar dat interne factoren (moderne theologie en gebrekkige spiritualiteit) van doorslaggevend belang waren. De kerken zijn ook zelf verantwoordelijk voor de snelle leegloop.