Best film since a long time: ‘Historias que so existem quando lembradas’.

I am as much a film enthousiast and watcher as I am a film maker. Same goes for photography and same goes for novelwriting and poetry. I truly love the art that I make and that I enjoy seeing and experiencing. And of course I have some criteria for what I find beautiful and of high quality. And very rarely I find something that is of such amazing outstanding quality that it makes me humble as an artist.

Even rarer is to watch something, like a movie for instance, that in all aspects is so vlose to my own work and to what I desire to make. Tonight I had such an experience and I feel that – together with what has been going on in the past few weeks – will influence my further work profoundly.

Tonight I got to watch the movie ‘Historias que so existem quando lembradas’ of the Brazilian director Julia Mura who also wrote the script. The film showed me what I wish to be able to make someday in my life. Script, photography, music, coloring, camera handling, editing and directing is absolute perfection. I do not recall to have seen a movie of this quality since ‘Una giornata particolare‘ which is my all time favorite movie.

The story is simple. In a fairy tale village somewhere in Brasil people get old but do not die. They just live their daily lives. One day a young girl comes to the village. She makes pinhole photographs and her being in the village all of a sudden leads to adjustments in the behaviour of the villagers who slowly but gradually accept her presence. She stays with an old lady who bakes the bread for the villagers. An old lady who just wants to die to be reunited with her husband who passed away a long time ago. But the old lady bakes the bread and cannot be missed, so she doesn’t die. The young girl connects with the old lady to in the end set her free and become part of the village herself.

The story is a metaphorical story, a fairy tale about love, about mourning the dead, about growing old and about learning to die, to accept the inevitable at the time that’s most suited. It is a story about the mortality of man.

The director made the best use of the locations and the colors that were at hand to create an atmosphere of tranquility and tenderness. The film is in all its aspects a statement of love. The way it was shot and edited made it into a film that is really moving. The music in the film underlines the story in an amazing way and the photography is very surprising, beautifully stylistic and of extreme quality. I have never ever seen anything like this.

If you have the opportunity to go see this movie, please do so. If you love cinema you just have to.

© 2012 Alice Anna Verheij

Advertenties

Wahoe! Script Frenzy gehaald…

Ja, ik geef toe het is hier wat stilletjes geweest de afgelopen week. Daar waren goede redenen voor want ik had het gewoon hartstikke druk én ik heb me een aantal dagen bepaald niet senang gevoeld. Dat laatste door die stomme antidepressiva die ik dus nog aan het afbouwen ben en het eerste omdat ik nogal wat werk aan de Literaire salons, mijn theaterlessen en het schrijven van het script voor Handtassen Mafia heb. Vooral dat script schrijven heeft me de afgelopen weken in de schrijvershel gebracht. Door met Script Frenzy mee te doen heb ik mezelf aardig onder druk gezet en dat levert een flinke hoeveelheid tekst op maar niet van de kwaliteit die ik wil.

Het script van Handtassen Mafia is verre van klaar. Ongeveer tweederde van het aantal begrote scenes is nu geschreven en ik zit al dik over de honderd pagina’s script. Daarmee heb ik dus wel Script Frenzy volbracht maar dat is ondanks de tevredenheid daarover nog lang niet genoeg. De komende anderhalve en misschien wel twee maanden heb ik nog veel werk te verzetten om de laatste scènes te schrijven, het hele handeltje door te lopen en te corrigeren om het vervolgens in overleg met mijn regisseur te herschrijven. Dramaturgisch ben ik matig tevreden. De verhaallijn en de scène indeling is in orde. De dialogen zijn gaandeweg sprankelender geworden maar het geheel is dus nog niet af. Ik heb mezelf nog tot eind mei gegeven om het script zover af te hebben dat ik het aandurf om mijn regisseur lastig te vallen met het harde werk om te gaan schrappen, krassen, slijpen, schuren en verven.

Voor vandaag ga ik maar blij zijn dat ik op pagina 104 terecht ben gekomen in 29 dagen en daarmee na NaNoWriMo in 2009 nu ook Script Frenzy in 2010 volbracht heb. De komende tijd zal ik dus weer wat trouwen worden in het schrijven op deze plek.

Alice Verheij

Cold Case – Cold Shivers

Veel tv kijken doe ik niet. Wel kijk ik al jaren naar vooral Amerikaanse series. Dat begon met Law & Order jaren terug. In een verder verleden voorgegaan door Hill Street Blues. De vooral over criminaliteit, politie en advocatuur gaande reeksen werden prettig onderbroken door The L Word want een beetje lesbo kan het niet laten soms de driften te laten gaan. Al is het maar in gedachten.

De laatste tijd kijk ik samen met mijn dochter steevast naar nog steeds Law & Order maar ook af en toe naar True Blood en zo goed als altijd naar Cold Case. Vooral Cold Case wil ons nog weleens raken door de knappe flashbacks hoewel het concept na een tijdje een visueel truukje dreigt te worden. Aan het eind van de aflevering wordt de muziek anders en worden met slimme beeldwisselingen de hoofdpersonen in hun huidige en oude uiterlijk getoond. Het werkt erg effectief om je bij de keel te grijpen.

Vaak ook is er sprake van een maatschappelijke boodschap. Of het nu over thema’s als rijk en arm, verkrachting van vrouwen of burgerrechten gaat, de producenten van Law & Order en Cold Case schuwen het maatschappelijk debat niet. Overigens wel op een veilige manier. Vanavond was er de moord door ophanging van een negerjongen (ik laat de politiek correcte aanduidingen die toch niet werken maar even achterwege) door een stel idiote blanken die zowel de reputatie van een ‘nette’ huisvader wilden beschermen als hun racisme botvieren op een jongen die zijn mond niet hield. Hoe het verhaal precies in elkaar zit vind ik minder interessant dan het effect dat de beelden en combinatie met de muziek op ons hadden.

De producers van Cold Case doen hun werk goed. Ze weten heel handig precies aan de theatrale en dramaturgische lijntjes trekken die je beurtelings op het puntje van je stoel zetten en laten schrikken of je hart even laten overslaan. Desnoods een traantje opwekken. Zo ook deze keer. Aan het eind van de aflevering horen we de bergrede van Dr. Martin Luther King met precies de quotes die het beste bij de harde geweldsscène passen gevolgd door Billi Holiday die ‘Strange fruit (hanging from the poplar tree)’ zingt. Een song die ik door Sting leerde kennen maar die ik, na het zoeken naar de betekenis van de tekst, bij Billie Holiday nog eens tegen kwam in een vele malen snijdender uitvoering.

‘Strange Fruit’. Het is het lied waarin de toeschouwers zingen over de door blanke racisten opgehangen negerslaven die als vreemd fruit worden omschreven. Het kan geen kwaad die tekst nog eens voorbij te laten komen. Gewoon om te beseffen waar rassenhaat mensen toe drijft en wat de getroffenen hebben moeten ondergaan.

In de door Karel D’huyvetters prachtig vertaalde versie ‘Vreemd ooft’:

De bomen in het zuiden dragen vreemde vruchten.

Bloed op de bladeren en bloed aan de wortels.

Zwarte lijven bengelen in de zuiderse bries.

Vreemde vruchten hangen aan de populieren.

Een landelijk tafereel in het gallante Zuiden,

uitpuilende ogen, verwrongen mond.

De geur van magnolia, zoet en fris

en dan plots de geur van brandend vlees!

Dit zijn vruchten waarvan de kraaien plukken,

Waarvan de regen oogst waaraan de wind zuigt

Die rotten in de zon, die vallen van de bomen.

Dit is een vreemd en bitter ooft.

Het is een rauwe tekst. Plastisch geschreven en het is bijna niet mogelijk om het beschreven beeld van het netvlies te weren. De magnolia’s zijn bijna te ruiken terwijl daar die jongen bungelt aan een rafelig touw dat over een boomtak is geslingerd. Billie Holiday won de nodige prijzen en erkenningen met haar uitvoering, niet vreemd. De manier waarop zij het zong was zo persoonlijk en zo diep vanuit haar eigen gevoel dat het de luisteraar niet onberoerd kan laten. Van alle lelijks is dan toch hele mooie muziek ontstaan. De tekst is overigens geschreven door Abel Meeropol onder zijn pseudoniem Lewis Allen. Abel Meeropol was Joods, communist en adoptieouder samen met zijn vrouw van de kinderen van Julius en Ethel Rosenberg, de enige twee Amerikaanse burgers die wegens spionage voor de Sovjets geëxecuteerd zijn in 1953. Maar dat is weer een heel ander verhaal van overigens twijfelachtig allooi.

Nu goed dan, toch Sting dan nog maar even. In ieder geval klopt zijn artiestennaam bij dit nummer.

Alice © 2010

Script Frenzy is gestart!

Script Frenzy 2010

Na NaNoWriMo 2009 met als gevolg de nu – eindelijk – bijna geredigeerde versie van de roman ‘Droomvlucht Afrika’ is het in april tijd voor Script Frenzy 2010. Wat? Ja, precies. Eén maand van 30 dagen om een script te schrijven van 100 pagina’s. Toeval (?) wil dat ik deze dagen bezig ben met de opzet van een toneelstuk dus dat komt goed uit.

Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik een beetje vals speel door al een verhaallijn en personages te hebben en doordat ik al schrijfoefeningen doe in het schrijven van scènes maar ik beloof het echte script pas op 1 april te beginnen te schrijven. Hand op mijn hart, echt waar. Geen woord dat in het definitieve script gaat komen dat van voor 1 april aanstaande is. En het is geen 1 april grap. Vorderingen zijn te volgen op www.scriptfrenzy.org.

Even wat over het stuk.

De werktitel is Handtassen Mafia en het is een moderne samensmelting van twee Griekse mythen met een twist. Zowel de Amor en Psyche van de Berber Apuleius als de De Androgyne Mythe uit de bundel ‘De Gouden Ezel’ van de Griekse blijspelschrijver Aristophanes die in Plato’s ‘Symposium’ wordt naverteld, worden door mij gebruikt en in een modern jasje gestoken. Het verhaal wordt getransponeerd naar de modewereld van tegenwoordig. De Londense modescene om precies te zijn. Het wordt een verhaal van een bekend modeimperium met goddelijke status dat zich bedreigt voelt door een nieuw hot modehuis van een jonge ontwerpster. Op de achtergrond speelt de financiële crisis waardoor het voor iedereen moeilijker is geworden om in de markt te blijven. Er is liefde in het spel en gender verwarring. Het resultaat is een lovestory en een (Griekse) tragedie van enorme proporties. De uitdaging is om recht te doen aan de Griekse klassieken en toch de moderne plaatsing te realiseren inclusief een filosofisch gevecht met Plato over gender.

Het stuk zal in het seizoen 2011 – 2012 op de planken moeten komen als een drieakter, onder regie van Claudia van Rooij en productie via de stichting Strass Theater in Amsterdam.

Ben ik gek dat ik er weer voor ga? Ik denk het.

Alice

Script schrijven

Ik had nog ze tegen mezelf (en anderen) gezegd het nooit meer te doen. He-le-maal nooit meer. Gewoon omdat het klerewerk is. Maar als inconsequent mens had ik dat maar beter niet kunnen zeggen want nu doe ik het verdorie toch weer. Gewoon weer omdat er een reden is dat ik er niet omheen kom.

Script schrijven.

Ik ben gek op films hoor, en toneel. Maar een script schrijven is voor zoiets als een tocht naar de Hades. Script schrijven is moeilijk voor iemand die verhalen graag een beetje bloemrijk op schrijft. Er zijn ook weinig roman schrijvers die ook script schrijvers. Andersom zijn er meer in ieder geval.

Maar goed, ik ontkom er dus niet aan en het is helemaal mijn eigen schuld dat ik de komende maanden in monologen, dialogen en podiumbeelden moet denken. Me onthouden van bloemrijk en gloedvol omschreven beschrijvingen van de context van de handeling. Geen mooie beschrijvingen van personage, plaats en handeling. Monologen en dialogen, daar gaat het om. Ik weet het, in der beschränkung zeigt sie erst der meister. Dus voeg ik mij in mijn duister lot en verdiep met nog maar eens in Proper’s ‘Kill your darlings’ want er zullen de komende tijd heel wat geliefden de vroege dood vinden. Het kan niet anders dan dat ik veel zal gaan weggooien van wat ik maak, mijn regisseur nog meer weggooit en de dramaturg als die er komt nog eens een lading teksten van me sloopt, ombouwt en verminkt. Het trieste lot van de tekst van een scriptschrijver en het nog triestere lot van de scriptschrijver zelf. Het kan niet anders want zo gaat het altijd en zo hoort het ook te gaan.

Gelukkig is er wat houvast. Ik heb een verhaal, er zijn personages, er is een tijdperk en visualiseren is gemakkelijk. Er zijn ook prachtige metaforische verhalen die ik kan gebruiken. In dit geval de Mythe van de Androgyn geschreven door Aristophanes een oude Griekse toneelschrijver en opgetekend door Plato in zijn Symposium wat een verslag is van bijeenkomsten waar Plato Socrates en anderen placht te ontmoeten. Een ander verhaal dat ik gebruik is de Amor en Psyche van Apulejus. Het is een traditionele love story waarin het zoontje van de godin Aphrodite, Amor, verliefd wordt en uiteindelijk trouwt met de aardse schone dame Psyche. Couperus heeft er nog een typisch pathetisch verhaal over geschreven. Beide verhalen samen zijn de basis voor het stuk dat ik schrijf en dat in een moderne context is geplaatst. De poging is om in structuur en inhoud zo ver mogelijk bij het origineel te blijven en toch een en ander in de moderne tijd te laten plaatsvinden. Natuurlijk komt er een twist aan het verhaal die alles op scherp stelt. Het resultaat is een toneelstuk aan het worden dat enige maatschappij in zich heeft en eigenlijk over een hatecrime zal gaan. Een hatecrime die zelfs onontkoombaar lijkt als gevolg van hoe er in de maatschappij gedacht wordt over gender en de consequenties van genderconflicten binnen de familie en in de openbaarheid. Het zal leiden tot in ieder geval één gedode darling maar dat is dan wat je noemt een voor het stuk functionele moord.

Het script vordert inmiddels. Zoiets begint met het bedenken van een ruwe verhaallijn, het bedenken en uitwerken van personages die een heden en verleden krijgen en soms zelfs een gesuggereerde toekomst. Daarna komt de opdeling in akten en in dit geval is dat de traditionele drie akten. Dan komt er de scène lijst en kan het schrijven pas beginnen. Schrijven zonder een structuur werkt voor mij niet. Ik merk dat er een groot verschil is met het schrijven van een roman. De hoeveelheid research is gelijkwaardig en het langzaam verder uitwerken op basis van een verhaallijn en personages is vergelijkbaar. Maar de opdeling in akten en die weer in scènes en die weer in spel, monologen en dialogen is heel anders. De woorden die er aan het eind op papier staan verhouden zich anders tot het verhaal. Het geheel is zelfs tijdens het schrijfproces al aanmerkelijk meer staccato dan ik gewend ben en het kost me veel moeite om een vloeiende beleving te creëren. De eerste scènes liggen te wachten op evaluatie, revisie en uiteindelijk repetitie. Pas dan zal duidelijk worden wat werkt en wat niet. Waar ik geneigd ben in verhaalvorm de monologen en dialogen beperkt te houden en de rol van de God’s eye die de gebeurtenissen gadeslaat en verslaat wordt ik nu gedwongen om aanmerkelijk langere monologen en dialogen te schrijven. Simpelweg omdat het anders veel te snel gaat en het geheel als een lawine over de kijkers komt. Dat is niet de bedoeling natuurlijk.

Script schrijven is een nauwkeurig en geduldig werk waarbij ik mezelf moet dwingen om de teksten gewoon uit te spreken en te ervaren wat wel en wat niet werkt. Veel verschillende scripts lezen helpt ook, veel films kijken ook maar dat is wel bedreigend. Toneel stelt zo haar eigen eisen en deels is het nog voor mezelf verhuld wat die eisen zijn. Ik ga ze ervaren. Natuurlijk vrees ik de kritiek van regisseur, dramaturg en tegenlezers maar tegelijk is die hard nodig om de juiste kwaliteit te behalen. Het stuk weggeven op deze plek kan natuurlijk niet  al is het alleen al omdat het voor niemand leuk is om een script te lezen, tenzij je natuurlijk acteur of regisseur bent.

Voorlopig worstel ik en ben ik blij met elk deel van een scène, monoloog en dialoog die uit mijn pen vloeit. Zo af en toe zal ik in de komende maanden tijdens geschikte gelegenheden stukken voordragen of spelen om de tekst te testen voor publiek. Het zal geen ‘Who’s afraid for Virginia Woolf ?’ worden, maar na de ervaring met ‘Een familiezaak’ in 2007 ben ik misschien wel toe aan weer een toneelstuk. Deze keer wel op basis van mijn eigen visie en op mijn manier. Volwassener als toneelschrijfster.

Alice Verheij © 2010

Over liefde en haat.

Enige tijd terug ben ik, na afronding van mijn roman ‘Droomvlucht Afrika’ die nu de laatste correctieslag doormaakt, begonnen aan het creëren van een theaterprogramma. Het interessante is dat naarmate daar met meer mensen over gesproken is er ook meer mensen bij betrokken raken. Zoals mijn regisseur Claudia van Rooij (www.strasstheater.nl). Die hele vroege betrokkenheid leidt tot een interessante wisselwerking die zo ongeveer alle aspecten van wat ik van plan was te doen op scherp zet. Het ‘theaterprogramma’ is aan het verworden tot een toneelstuk in drie bedrijven. Het is een bijzonder stuk aan het worden en het ontwikkeld zich in een ongemeen hoog tempo.

Natuurlijk ga ik hier niet een spoiler van formaat maken door het verhaal op te schrijven maar ik kan wel wat vertellen over de verschillende componenten waaruit het stuk opgebouwd gaat worden. Ze zijn boeiend, niet zozeer op zichzelf maar juist door de combinatie die we aan het maken zijn. Het resultaat wordt oorspronkelijk theater met een thema en een boodschap. Een toneelvoorstelling die als het goed is het publiek gaat aanzetten tot reflectie over de eigen denkbeelden en die van de maatschappij ten opzichte van uiterlijk, gender, geld en criminaliteit. Over leven en dood zelfs. Maar bovenal over liefde en haat. Grote thema’s om beet te pakken.

De bouwblokken van het stuk (waarvan ik ook de werktitel nog even niet wil vrijgeven):

  • ‘De androgyne mythe’ van Aristophanes (zoals Plato die omschreef).
  • Apuleius ‘Amor en Psyche’ uit zijn bundel ‘Metamorfosen’.
  • De modewereld.
  • De financiële crisis.
  • Eerwraak, afgunst, liefde, gender en geld als bronnen van het kwaad.
  • Een hate crime.

Het is mooi werk om gebruikmakend van de klassieken weer een nieuw toneelstuk te schrijven. Ondanks dat ik eerder vaak gezegd heb nooit meer script te willen schrijven is het er dus weer van gekomen. Na ‘Een familiezaak’ in 2007 vloeit er dus dit jaar een nieuw script voor een toneelstuk uit mijn pen. En het werk aan de korte roman ‘Droomvlucht Afrika’, de gedichtenbundel ‘Passiezeren’ en mijn piece de résistance ‘Terug naar Budapest’ gaat ondertussen gewoon door, zei het langzamer dan voorheen.

Het leven is in ieder geval in artistiek opzicht heel erg mooi nu.

Alice Verheij © 2010

Script ‘Een familiezaak’

Voor de geïnteresseerden kan hier het script van ‘Een familiezaak’ worden gedownload. ‘Een familiezaak’ is naar een idee van mij geschreven door mij en Ellen Boekelaar. Het is in juni 2007 opgevoerd in het Werftheater in Utrecht onder regie van Ida van de Lagemaat. Meer informatie over die voorstellingen kan gelezen worden op deze plek.

Uiteraard is er sprake van copyright. Gebruik van het script kan daarom uitsluitend met toestemming van de auteurs plaatsvinden. Voor informatie kan natuurlijk contact met mij worden opgenomen.

   

Alice

TV series

Vroeger (vroegûh) waren het detectives en politieseries die me soms aan de buis kluisterden. Derrick en zo en later Hill Street Blues wat ik nog steeds zo ongeveer de beste serie in zijn soort vindt. Maar de tijden veranderen en ik verander mee. Aangezien Hollywood niet ophoudt met het aanboren van nieuw acteertalent en nieuwe scriptschrijvers vindt ook in mijn kijkgedrag verandering plaats. Niet dat ik vaak kijk trouwens, maar voor sommige series maak ik een uitzondering.

Dus was ik tijden verslaafd aan Law & Order. Totdat tot mijn verbijstering de serie op de vroege avond van de buis verdween, mij in verwarring en visuele jetlag achterlatend. De late avond versies kon ik nooit aan wennen. Grey’s Anatomy kwam er voor in de plaats. Verschrikkelijk! Ik hou niet van ziekenhuizen. Iets teveel gezien de laatste tijd en iets te intens zal ik maar zeggen. Maar ja, dochter in huis denkt daar anders over en dus komt Grey’s regelmatig langs en ook de spin-off Private Practice sluipt ons kijkgedrag binnen. Eerlijk is eerlijk, alles went en Grey’s dus ook.

Maar beide series kunnen niet in de schaduw staan van de ultiem lesboserie: the L Word. Niet te zien op de Nederlandse tv. Niet meer want blijkbaar moeten de verschillende series vooral voldoen aan de heteronormatieve selectie van de netbeheerders. Commercieel gezien ook wel begrijpelijk. Maar boeiend is anders. The L Word is dus voor mij een kwestie van downloaden (niet verder vertellen hoor!) en met de laptop kijken. Lekker lui in bed hangend, laptop in de hoek, glas wijn er bij, kaarsjes aan. Rrrrrrr. Zo stereotiep ben ik wel dat ik daar van kan genieten.

En zo stereotiep ben ik ook dat vooral Shane me wakker houdt. Jenny een beetje en Marina is gelukkig de serie uitgeschreven want die is echt slecht voor de nachtrust.

Wat deze series gemeen hebben is de goeie casting en het prima acteerwerk. Goed, de verhaallijntjes zijn bij Law & Order vaak té maatschappelijk verantwoord en politiek correct, bij Grey’s té grappig of triest en bij the L Word te seksistisch, lesbisch of truttig. Maar de rest klopt heel behoorlijk. En de waarheid gebiedt ook te zeggen dat de laatste twee series voor mij ook wel leuk zijn omdat regelmatig stukken Los Angeles passeren en dat herinnerd me aan een prachtige vakantie. Het maakt duidelijk hoe iconografisch die stad eigenlijk is met Santa Monica, Ocean Avenue, West Hollywood en zo meer. Wel hoop ik ooit nog eens een shot te zien van Santa Monica Boulevard in West Hollywood op het punt waar naast de stars & stripes twee regenboogvlaggen prijken. Om de één of andere reden gebeurt dat niet. Misschien wil men de combinatie van de vlaggen niet zien. Bij Grey’s is heterogedrag de norm en bij the L Word is gay de norm. En bij een norm is het misschien niet zo geweldig die te bestrijden of juist al te visueel te maken? Ach, ik denk er het mijne van.

Het is ook wel aardig om te zien hoe ver tv series verwijderd zijn van de werkelijkheid als ze zich afspelen in een omgeving die je zelf gezien hebt en die een heel ander beeld geeft dan zo’n serie. Hollywood Magic wordt dan al snel Hollywood Crap. Het leven in Los Angeles is als je genoeg geld hebt gemakkelijk maar behoorlijk saai. Echt bruisen doet zo’n stad niet als je het vergelijkt met Amsterdam, dat op zich niet veel meer is dan formaat provinciestad maar wel veel meer karakter heeft dan zo’n platte metropool als L.A.. Maar ook die crap verhindert me niet om toch te kijken en plezier te beleven aan de verhaaltjes, intriges, love stories en drama’s. En om te laten zien dat zelfs een lesboserie als the L Word goed acteerwerk kan laten zien doe ik hier er nog een clipje bij waarin de schrijfster in gaat op hoe een specifieke afelevering is geschreven en uitgewerkt…

Alice © 2008

Mustang

The iconic 1968 Ford Mustang Convertible

Today I received an invitation to compete in a scriptwriters contest for a filmcompany in Los Angeles. Crazy! The invitation is to write a 3 minute script for the Ford Motor Company focussing on the legendary Ford Mustang. I always liked the Mustang imago being the sporty, classy and classic speeder. I’d like to see it in the hands of a girl. So the coming days I’ll be thinking about the angle to use writing that script. It’s got to be in before the 27th… and so it will…

The result will be on this site shortly after the 27th under strict copyrights.
If selected from the entries it’s gonna be produced as a promotional video… Wim Wenders and Werner Herzog are in the jury. Wow!

So, here’s the story. Didn’t make the final I guess but it did give me contacts in the scriptwriting industry…
Click on this mustangs hyperlink to download the PDF.

Alice

Law & Order – Lindsay & Lohan

Toneel: ‘Een familiezaak’

Op zondag 17 juni wordt de try-out voorstelling gehouden voor ‘Een familiezaak’ ter voorbereiding op de première op donderdag 21 juni. Allebei de voorstellingen in het Werftheater in Utrecht om 20.00u.

Er zijn nog kaarten voor maar 8 euro, dus kom langs op http://familiezaak.wordpress.com en bestel snel!

Het script is van Ellen Boekelaar en mij naar een idee dat ik in januari kreeg en met Ida vd Lagemaat, de regisseuse heb uitgewerkt. Ida doet de regie en het wordt een fantastisch mooie voorstelling!

Toch maar geen bundeling van schrijfwerk

Aanvulling:

Schreef ik hieronder dat ik toneelscript en roman zou gaan bundelen dan kan ik zeggen dat ik dat toch maar niet doe. Bij gedeeltelijk herschrijven van de eerste vier hoofdstukken van de roman blijkt toch dat het verhaal in die roman op zichzelf mooier is dan in een bundeling met het toneelscript. Misschien dat ik nog een aparte versie van het script ga schrijven in de vorm van een novelle maar dat gebeurt niet eerder dan nadat ik de laatste hand heb gelegd aan ‘Verwondering’ (de werktitel).

Alice

Beste lezers,

elders op mij blog is een aanzet te lezen voor de roman ‘Sorpresa’ die ik aan het schrijven ben en ook op dit blog is het nodige te lezen over het script voor het toneelstuk ‘Een familiezaak’. Vanaf 5 mei ben ik weer een week in Toscane voor studie en schrijfwerk. Ik zal dan beginnen met de samensmelting van het boek met het toneelscript. De bedoeling is dat ik op die manier nog dit jaar het boek kan afronden en dan ook nog op een manier die het naar mijn overtuiging sterker maakt. Ongeveer half mei zal een korte boekbeschrijving op dit blog worden gezet zodat jullie een indruk krijgen van het uiteindelijke boek.

groet,

Alice

‘Prettige verjaardag, Lotte!’ wordt ‘Een familiezaak’

Een familiezaak‘, dat is de titel geworden van wat tot nu toe de eenakter in wording ‘Prettige verjaardag, Lotte!’ was. ‘Een familiezaak’ wordt een verbijsterende, boeiende, confronterende, emotionele maar vooral prachtige theaterproductie. Op 21 juni is de première in Utrecht op het MidZomerGracht festival in het intieme Werftheater. Het wordt de moeite waard!

Maar ‘Een familiezaak’ gaat daarna verder. Hoe, waar en wanneer deze zaak de deuren nog meer opent kunt u volgen op http://familiezaak.wordpress.com. Op die website vindt u alles over het verhaal, de spelers, speeldata en u kunt er ‘the making of’ volgen. Kom langs of nog beter: kom kijken naar deze eerste gezamenlijke theaterproductie van Improduct en IT’s AliVe!

Alice

‘Prettige verjaardag Lotte.’

Hieronder staat een korte inleiding op het toneelstuk en de personages die er in voorkomen. ‘Prettige verjaardag Lotte’ wordt de komende maanden uitgewerkt met de bedoeling om het tijdens het komende Midzomergracht festival in Utrecht op de planken te zetten. De premiere is gepland op donderdag 21 juni in het Werftheater in Utrecht.

Inleiding

Lotte wordt 25, een kroonjaar. Helemaal tegen haar gewoonte in heeft ze de avond voor haar verjaardag familie uitgenodigd om haar verjaardag te vieren. Haar nieuwe vriend Samuel is er natuurlijk en verder zijn Petra, de buurvrouw Carolien, haar oom Johan, opa en oma er. Samuel kent de familie nauwelijks, hij is pas drie weken de vriend van Lotte. Het is nog pril en ze zijn hartstikke verliefd. De moeder van Lotte is overleden. Petra is haar vader en dus transseksueel maar Samuel weet dat niet. Hij denkt dat Petra Lotte’s moeder is. Lotte heeft het nog niet uitgelegd. Oom Johan is als een tweede vader geweest voor Lotte. Oom Johan weet het allemaal het beste en vindt het maar niks dat zijn broer nu zijn zus is. De buurvrouw is er bij omdat zij er altijd bij is en een goede roddel is nooit weg natuurlijk.

313_the_festen-3.jpg

De verjaardag wordt een avond vol intrige, stommiteiten, gekke situaties, verhulde familievetes, menselijke nieuwsgierigheid, anekdotes en verhalen. Maar ook van wel en niet uitgesproken meningen, verhullend gedrag en veel gedoe om een geheim dat geen geheim hoeft te zijn. O ja, belang om te blijven heeft iedereen wel. Opa is immers gewend om te regeren en laat hij niet merken dat iemand niet op een verjaardag verschijnt. Kan die persoon toch zomaar op rapport komen. Dus Johan zal niet weggaan. Oma wil nooit ruzie en opa luistert op zijn beurt weer naar oma want de lieve vrede tussen die twee eist ook wat. Carolien en Samuel blijven natuurlijk vanzelf. De eerste is aartsnieuwsgierig en de tweede smoorverliefd. Maar wat zijn de plannen van opa rond de erfenis? Hun huis – een mooie villa – is een hoop waard en de oudste zoon heeft wat hem betreft het eerste recht. Het is een ouderwetse man. Maar wie is er eigenlijk de oudste zoon?

De personages

Lotte de Boer: 25, verliefd op Samuel. Ze is ‘interior designer’ en dat is aan haar huis te zien. Je vindt het mooi of je vindt het niks. Altijd creatief geweest en gek op haar ouders. Haar moeder is overleden toen ze 18 was. Lotte wil eigenlijk naar New York, ze is er vol van maar Lotte is ook wat naief soms.

Samuel Kramer: 27, lang, donker en eigenlijk gewoon een mooie jongen. Hij is afgestudeerd psycholoog en gek op de mooie Lotte. Hij heeft Petra pas 1 keer eerder gezien en dat was bij het wegbrengen van de katten van Lotte die Petra even verzorgde toen hij en Lotte naar Parijs gingen. Toen hij aan Lotte vroeg, is dat je moeder, heeft ze daar ja op gezegd. Ze hadden haast en Lotte durfde de waarheid niet te zeggen. Het was ook een zotte inval geweest om naar Parijs te gaan terwijl ze elkaar net kenden. De verliefdheid had ze overvallen.

Oma de Boer: de moeder van Petra die dus vroeger Peter heette. De lieve schat is 76 jaar, een beetje slechthorend en lopen wil ook al niet zo lekker meer. Ze heeft Petra geaccepteerd, tenminste dat denken zij en Petra zelf. Maar is dat ook zo? Soms flapt ze nog steeds ‘Peter’ er uit. Oma heeft het er liever allemaal niet over, ze houdt niet van die moeilijke dingen. Begrijpen doet ze het niet echt hoewel ze wel ziet dat Petra, haar Peter, gelukkig is en dat is wel eens anders geweest.

Opa de Boer: Petra’s vader is 79 jaar en nog steeds een krasse oude man. Hij was toen hij werkte officier bij de marine en vindt nog steeds dat ‘mannen niet mogen huilen’. Een opa van stavast waar je als kind nu niet echt lekker bij op schoot kruipt. Hij begrijpt Petra niet en eigenlijk heeft hij dat nooit gedaan. Johan is tenminste een vent. Maar ja opa valt eigenlijk in stilte wel op kerels hoewel hij dat nooit zal toegeven. Vrouwen en meiden zijn onbegrijpelijke wezens. Wel handig om goeie sier meer te maken en ze koken ook best lekker.

Oom Johan de Boer: Lotte’s zelfbenoemde plaatsvervangende (peet)vader. Zelfbenoemd want wat moet je met je petekind als de vader het laat afweten. Johan en Petra zijn een slecht combinatie. Johan is 46 en 1 jaar jonger dan Petra maar vindt zichzelf vooral ouder en wijzer dan zijn onverantwoordelijke ‘zus’. Johan is expert in alles en heeft uitgesproken meningen. Hij en zijn vader zijn vier handen op 1 buik. Ze zijn het altijd eens. Zijn moeder vindt het vervelend als ze weer eens samenspannen. O ja, Johan houdt van een geintje, tenminste dat vindt hij zelf. Zijn geintjes gaan echter vaak ten koste van anderen en meestal vindt alleen hij ze leuk.

Buurvrouw Carolien van Pommeren: Carolien is een vrouw van 39 jaar en was al vroeg moeder. Haar dochter is nu net 20 geworden. Ze was altijd druk met haar kind, haar (foute) mannen, de twee honden en de mensen om haar heen. Ze is een flapuit en roept in haar onschuld soms de gekste dingen. Ze lacht op de verkeerde momenten en dan vooral als ze zenuwachtig wordt. Maar het is een schat, Lotte’s steun en toeverlaat in bange tijden. Carolien weet alles van Lotte, ze weet alles van iedereen trouwens.

Petra de Boer: Transseksueel en gelukkig. Het hele gedoe is nu 2 jaar achter de rug en de wereld ziet haar als vrouw. Nou ja, zo hier en daar zijn er nog de vervelende ervaringen. Eentje daarvan heet Johan, haar ‘broertje’ die het niet laten kan vervelend te doen. Soms bijgestaan door zijn vader. Petra houdt van haar ouders en haar kind maar ondanks dat is er spanning tussen haar en haar vader. Ze heeft het er af en toe moeilijk mee dat die er niks van lijkt te willen begrijpen. Ze heeft een hekel aan verjaardagsfeestjes, vooral als de kamer ‘vol met familie zit’.

2007 – © (M)alice