Year’s end and new beginnings.

When I face the desolate impossibility of writing 500 pages, a sick sense of failure falls on me, and I know I can never do it. Then gradually, I write one page and then another. One day’s work is all that I can permit myself to contemplate. John Steinbeck

I was born on a New Year’s Eve. Nepali New Year’s Eve on April 13 to be exact. Not the one we celebrate here. I wasn’t aware of that until last year. Working and living in Nepal made me realize it. Of course it is of no importance besides the fact that I nowadays celebrate the New Year twice a year. Once is my own new year, the other one is everyone else’s new year. And every year I reflect on the past year, look back a year, or two or three, and compare. Compare how my life is compared to the previous New Year’s Eves. I’ve always done that because I solemnly believe that when times are hard it is good to look back and based on the comparison understand where the progress has been. I thrive on progress and change, that’s why I do that. Because I also believe that the year I can no longer define progress in any aspect I will have lost my soul.

Past nine years have brought joy, challenge, pain and sorrow. So, on the one scale is all that defines me now as the person I am and what I think is good. The other scale is loaded with the negative, the disasters, illnesses and headwind. And I do not even try to objectivate the outcome. Because if I do I I can not be sure that the overall balance is positive. I simply don’t know if I’m better off now than a year ago. This year has learned more than any year before that the negative might just as well bring a lot op positive things and the seemingly positive can be a dark thing.

A year ago I was in love, and love was answered. In another place in the world, far away from home I had unexpectedly found a woman who I fell in love with and in spite of a massive ravine between our cultures. I felt my life had changed and I planned to move away from Europe and start another life in Asia. It wasn’t even a dream but it was a reality and steps were made, choise were made and I felt so good. In February the axe fell. Totally unexpected. Cultural differences prooved unbreacheable. I had to let go and to be honest, I had already done so the day I stepped on that damned airplane that flew me back to my European life in January. Sometimes I still feel I shouldn’t have boarded that plane but just stayed. For that new life. For love.

I didn’t stay. I flew back. I lost my love.

It tumbled me over and then it was the April New Year’s Eve and I turned fifty, thinking it didn’t matter to me at all. But it did. A lot, an awful lot. I fell sick and the summer went unnoticed. I did not live.

By fall I started breathing again. I published a novel and a photobook. Photo exhibitions followed and there is still one ongoing until February next year. Four days after my birthday on April 18 I was in bed with a bad flu and I found a painting on the internet. I swept me off my feet. I had to know what that painting was and I started researching. I found out it was made by a nineteenth century painter who lived in Kensington, London. ‘Flaming June‘ made me restart my life. Research learned me that there was a dispute about the model who sat for Frederick Leighton for thet specific painting. That dispute led me to a forgotten woman who died in the 1930’s but who was three decades earlier one of the most beautiful women in England. And gradually a story unfolded which was already there waiting to be revealed. More on that can be read here: www.woordenstorm.nl/lachrymae.

Flaming_June,_by_Fredrick_Lord_Leighton_(1830-1896)

It’s end of December now, tomorrow is the last day of this year. I am working hard on my new novel which has evolved in a trilogy about three women, about emancipation, about relationships, war, poverty, wealth, beauty and decay. And about me. It’s the work I will have to write in the coming year, maybe even years. I already know most of the story but I also know that as always it will grow and evolve in a much more detailed and compelling story. My biggest work ever. And tonight I look back. Back to this crazy year.

My life is in many aspects destroyed in the past decade. My body is defect in a very private aspect and I feel deep sadness about that. It actually is the reason why relationships scare me. I don’t think anyone can help me with that, it is very much my own struggle to get some peace over that. My economics are, well they are virtually non-existent. To Dutch standards I am poor and in debt to a level that I will never overcome, no matter what I do and no matter how hard I work. This was the year that I had to learn the harsh reality of not having the money to lead a normal life. I don’t have my own front door anymore, most of my belongings have gone (which for the most of it I don’t mind at all), I can hardly afford transport to anywhere and my social life is becoming smaller and smaller. There are days I do not have food. But this year also learned me that I have the ability to go on and after a year living way below poverty standards I am still here. The most important thing that happend to me this year is that I relearned to make decisions about my own life again. Because I did.

Which brings me to next year.

January will be very difficult. They’re coming to take some of my things away. I won’t be there myself. Complicated story. Pressure is building on me rapidly and life will certainly not improve in January. But important moves are being made. Finance stuff for instance. In the coming months it will all become more transparant and that will inevitable lead me into some sort of debt reduction scheme or bankruptcy. Life won’t end over that. What will happen is that I’m entering a couple of years of very poor living standards but I have the assurance that they won’t be worse than they are now. And yes, that old divorce thing will be corrected in the coming months and that might very well bring a lot of relief. If only because the negative economic part of that will be lifted and redevided in a manner that is fair and making my life easier. It’s all the direct result of the I choice made this year to start rebuilding my life after a downwards spiral that had caught me in the past nine years.

And then there is art. The other major decision I made is that my life will be about writing my books, making my photos and filmwork and focus on the arts as my line of business and the major driving force in my life. It even tops relationships. I know now I can not make any concessions anymore in regard to the art I make and the reason why I do that. Because writing is for me like breathing. There is no way that I can stop that or want to do so. Which made me to choose a pseudonym for writing my future work. Enter Anna Ros. 2012 has brought me a lot on the artistic plane because I’ve grown and made major steps forward but 2013 is even more promising in that. My work improved and so did my writing. I have become confident in that work. I know my abilities and I know where improvement is needed. And there is a lot out there waiting for me to take on. The trilogy being the most important work but there’s also that other loosely related work which I make with a befriended writer. It will surprise a lot of people and is really exciting to make. And of course the film will get finished in 2013, at last. Not as one major work but as a series of three or four short documentaries, portraits of specific people telling the story of forgotten refugees.

And love? Well, that is something else entirely. I am not chasing it to the intensity that I did in the past years. If it happens, it happens. Which doesn’t mean I am not in love because I think I am. To a certain extend. Maybe 2013 will be a good year for love. I would like that but of course that’s uncertain. What is certain is that it will be a great year for friendships. With the few people out there who really know me.

So, this New Years Eve is a very unclear one. Unclear on how my live will continue in 2013, uncertain about where I’ll live and with who. Uncertain about love. But very certain about what defines me: my writings.

I wish all of you a good 2013. With health and love. Skip the economics and other non important things of life, just go for happiness and health. That should suffice.

Love,
Alice Anna

© 2012 Alice Anna Verheij

Transgender zijn in Nederland kan. Maar wel in eenzaamheid en armoede.

Vandaag kwam het Sociaal Cultureel Planburo met hun rapport over de positie van transgenders in de Nederlandse samenleving. Het is een belangrijk rapport voor mensen als ik. Belangrijk omdat het de vinger op de vele zere plekken legt en nu eindelijk eens niet volledig op het (eventuele) medische aspect maar nu juist op het sociaalmaatschappelijke aspect van het leven als transgender in dit land gericht is. De conclusies zijn ronduit schokkend.

Voor mij zijn de conclusies schokkend omdat ik niet kan ontkennen dat een groot aantal de negatieve effecten van de transitie die ik heb ondergaan te ervaren op de wijze zoals die in het rapport is omschreven. Ik ben niet anders dan andere transgenders en in wezen slachtoffer van mijn eigen transitie. Slachtoffer van mijzelf.

Een paar ‘hoogtepunten’, die dus eigenlijk dieptepunten zijn:

  • De werkloosheid onder transgenders is fors hoger dan onder andere groepen en 1/3 leeft onder armoedegrens. Velen zijn afhankelijk van een uitkering en 12% is arbeidsongeschikt.
  • Er zijn twee keer zoveel transgenders eenzaam als mensen in andere groepen in de samenleving (2/3 van de transgenders is eenzaam en 1/4 is ernstig eenzaam).
  • 40% heeft te maken met negativiteit waaronder afwijzing, ridiculisering en geweld.
  • De gezondheidszorg is niet gericht op behandeling en begeleiding van transgenders. Te weinig capaciteit, extreme wachtlijsten en geen of uiterst gebrekkige psychische begeleiding.
  • Meer dan 2/3 van de transgenders heeft over zelfmoord gedacht (8x zoveel dan de rest van de Nederlanders) en ruim 20% heeft minimaal 1 zelfmoordpoging achter de rug.

Ik wordt verdrietig van deze gegevens en de conclusies die daaraan verbonden moeten worden. De belangrijkste voor mij persoonlijk zijn dat alles dat hierboven staat onverkort op mij van toepassing is.

Daarnaast moet ik vaststellen op grond van dit rapport, eerdere rapporten (bijvoorbeeld het UWV rapport mbt de werkgelegenheid onder transgenders van vorig jaar) en eigen ervaring dat het allemaal zo erg is als het in deze rapporten lijkt te zijn. Het is in de Nederlandse samenleving volstrekt onmogelijk om als transgender te leven zonder:

  • Daling van inkomen tot zelfs een mogelijke armoedeval.
  • Ridiculisering in de maatschappij en blootstelling aan transfoob geweld.
  • Eenzaamheid en de bijna onmogelijkheid om nog relaties aan te knopen.
  • Zekerheid te hebben over werk, inkomen en maatschappelijke positie.
  • Voldoende en adequate zorg te ontvangen voor, tijdens en na de transitie.

De conclusie zijn zoals gezegd ernstig omdat ze aantonen dat transgenders in veel hogere mate dan andere groepen in de samenleving ongewild aan de rand van het bestaan kunnen komen en daar dan vervolgens alleen hun leven moeten slijten.

Voor mijn lezers die mijn teksten lezen over mijn leven en zich afvragen waarom dat leven mij soms zo extreem zwaar valt, is dit rapport het antwoord op die vragen. Het is geen fijn antwoord.

Naar mezelf kijkend moet ik ook vaststellen dat ik het er als transgender niet zo geweldig vanaf gebracht heb, maatschappelijk gezien. Inderdaad is mijn inkomen ingestort en is armoedeval mijn deel. Ik leef ver onder de armoedegrens en soms is zelfs eten een probleem. Overleven is een kwestie van met kunst en vliegwerk leven en mezelf soms iets gunnen zodat mijn leven de moeite waard blijft waarbij het duidelijk is dat dat altijd ten koste van iets anders gaat. Maak ik een kort reisje (vakantie is onbetaalbaar) dan kan het zijn dat ik een maand later geen geld voor voeding heb. Om maar eens wat te noemen.

In dit rapport komt voor het eerst in Nederland ook het begrip eenzaamheid naar voren en ook daar onderstreept het mijn eigen wrange ervaringen. Als transvrouw die ook nog eens lesbisch is moet ik vaststellen dat de kans op een leven met een partner minimaal is. Vriendschappen zijn mogelijk, en ook sterke vriendschappen. Maar een liefdesrelatie inclusief de seksuele component blijkt een doorgaans onbegaanbare weg om de eenvoudige reden dan niet transgenders zich zelden tot nooit aangetrokken voelen tot de fysiek van een transmens. Het rapport is niet expliciet in de oorzaken van de eenzaamheid van velen van mijn lotgenoten maar daar komt mijn eigen ervaring en die van anderen me in negatieve zin te hulp. Helaas. Het gevolg: een ongewild relatieloos leven dat in sommige gevallen kan leiden tot extreme eenzaamheid en depressie. Helaas weet ik daar alles van.

Ik kan nog een tijd doorgaan maar dat is niet zo zinnig. Het belangrijkste dat ik wil meegeven naar aanleiding van het verschijnen van dit rapport is dat hoewel het in Nederland gode zij dank mogelijk is als transgender te leven en zelfs een geslachtsaanpassende operatie te ondergaan, het leven alles behalve rozengeur en maneschijn is. Vooral ook dat de sociaal maatschappelijke positie dermate slechts is dat gesteld kan worden dat de stap om in het gevoelsmatige geslacht te gaan leven een bijna garantie is voor de vernietiging van een groot deel van het maatschappelijk levensgeluk.

Redt je het wel als transgender dan ben je een uitzondering want de meesten gaan flink onderuit en velen staan nooit meer op tot het sociaal maatschappelijk niveau van voor de transitie. Daarmee zijn de moeilijkheden na transitie als een straf voor een niet begane misdaad. De samenleving is niet in staat je daartegen te beschermen. De overheid is onvoldoende deskundig en de wetten en regels rond identiteit en zorg zijn tegen je.

Vandaag was reden voor tevredenheid over het feit dat dit nu eindelijk eens gesteld wordt in een rapport dat bedoeld is om de overheid zich te laten verbeteren. Maar vandaag was ook reden voor droefheid over de staat van acceptatie en bescherming van transgenders in Nederland. Criminelen worden beter behandeld en krijgen meer kansen in de maatschappij na het uitzitten van hun straf dan transgenders na hun transitie. Daarmee is een gendertransitie maatschappelijk gezien erg goed te vergelijken met een stevige gevangenisstraf. Want net als een bajesklant zul je als trangender het na de straf erg moeilijk krijgen je in de samenleving overeind te houden. Op alle gebied.

En daar moet maar eens goed over worden nagedacht.

© 2012 Alice Anna Verheij

Dit is overigens het persbericht van het SCP (het rapport is bij hun op te vragen):

Worden wie je bent.
Het leven van transgenders in Nederland

Den Haag, 17 november 2012

  1. Er zijn in Nederland naar schatting ruim 48.000 personen van 15-70 jaar ‘transgender’. Driekwart van hen is als man geboren.
  2. De meerderheid van de transgenders heeft werk, maar bijna de helft van de transgenders is daar niet open over het trans-zijn.
  3. Er zijn opvallend veel transgenders afhankelijk van een uitkering. Een derde van de alleenstaande transgenders heeft een inkomen onder de armoedegrens.
  4. Vergeleken met de rest van de bevolking zijn meer dan twee keer zoveel transgenders die aan het onderzoek meededen eenzaam, hebben zeven keer zo veel van hen ernstige psychische problemen en hebben tien keer zo veel ooit een zelfmoordpoging ondernomen.
  5. Ruim 40% van de transgenders heeft te maken met negatieve reacties.

Dit blijkt uit de SCP-publicatie Worden wie je bent, die op 17 november 2012 verschijnt. De onderzoeker, prof. dr. Saskia Keuzenkamp, schreef dit rapport op verzoek van de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, die de coördinatie van het transgenderbeleid in portefeuille heeft. Het is gebaseerd op een enquête die eind 2011 / begin 2012 werd gehouden. Ruim 450 transgenders deden mee, waarvan twee derde als man is geboren en een derde als vrouw. De meeste respondenten (96%) waren tussen de 16 en 65 jaar, 4% was 65plusser.

Het verkeerde lichaam 

“De oudste bewuste gedachte die ik me kan herinneren was: ik zit in het verkeerde lichaam.“ Zo schreef een van de respondenten van het onderzoek. Degenen die als jongen zijn geboren, waren gemiddeld 14,1 jaar en de meisjes 12,4 toen ze zich dat realiseerden. Ze wisten vaak al langer dat er iets aan de hand was, maar niet wat dat was. De helft van de respondenten wist al voor het 10e levensjaar dat hun genderidentiteit niet overeenkwam met het geboortegeslacht.

Hoeveel transgenders zijn er? 

De term ‘transgenders’ wordt gebruikt voor mensen bij wie het geboortegeslacht niet of niet helemaal overeenkomt met hun genderidentiteit (het gevoel man of vrouw te zijn). Naar schatting zijn er in Nederland ruim 48 duizend personen van 15 tot 70 jaar die niet tevreden zijn met hun eigen mannen- of vrouwenlichaam en het geboortegeslacht (gedeeltelijk) willen aanpassen via hormonen en/of operaties. Er zijn meer als man dan als vrouw geboren transgenders. Op de bevolking van 15-70 jaar gaat het naar schatting om 0,6% van de mannen en 0,2% van de vrouwen.

De transitie

Transgenders verschillen naar de mate waarin zij stappen hebben gezet om te leven volgens hun genderidentiteit. De meest ingrijpende maatregel is het ondergaan van een geslachtstransitie. Nadat een psycholoog of psychiater heeft vastgesteld dat er sprake is van genderdysforie (de medische term voor transseksualiteit), moeten degenen die als man geboren zijn anderhalf jaar leven als vrouw. Bij vrouwen is dat een jaar. In die tijd krijgen zij hormonen toegediend, waardoor hun geslachtskenmerken gedeeltelijk veranderen. Om de geslachtstransitie te voltooien zijn nog operaties nodig, maar niet iedereen gaat zover.

Leefsituatie

Ruim een derde van de respondenten woont alleen, een kwart woont samen met de partner, een op de tien met partner en kinderen. Ruim de helft van de respondenten (54%) leeft altijd volgens hun genderidentiteit, 29% doet dat zelden of nooit. Ruim 20% houdt het trans-zijn verborgen voor de ouders. Op het werk zijn de respondenten veel vaker niet uit de kast (45%).

Maatschappelijke positie

Transgenders zijn relatief vaak hoogopgeleid. 44% van de respondenten heeft een hbo- of universitair diploma. De meerderheid (61%) verricht betaald werk. Opvallend is het hoge aandeel dat arbeidsongeschikt is (12%) of werkloos (9%). Ruim 40% van de respondenten kan moeilijk rondkomen. Van de alleenstaande transgenders heeft een derde een inkomen onder de armoedegrens. Onder de Nederlandse bevolking van 18-64 jaar is dat 14%.

Welbevinden en gezondheid

Twee derde van de transgenders die meededen aan het onderzoek voelt zich eenzaam, een kwart zelfs in (zeer) sterke mate. Onder de Nederlandse bevolking voelt 30% zich eenzaam en 10% (zeer) sterk. De helft van de respondenten heeft psychische problemen en 14% is ernstig psychisch ongezond te noemen. Onder de rest van de bevolking gaat het om resp. 14% en 2%.

Meer dan twee derde van de respondenten heeft er ooit aan gedacht om uit het leven te stappen; 21% deed ooit een zelfmoordpoging en 3% deed dat in het afgelopen jaar. Onder de Nederlandse bevolking heeft 8% er ooit aan gedacht, 2% ooit een poging ondernomen en deed 0,1% dat in het afgelopen jaar.

Veiligheid en negatieve reacties

Ruim een derde (37%) van de respondenten voelde zich in het afgelopen jaar niet altijd veilig in de buurt. Dat gold vooral voor degenen die in transitie waren.
42% kreeg in het afgelopen jaar een of meer negatieve reacties vanwege het trans-zijn. Dat kwam het meest voor in de openbare ruimte: 38% die conform de genderidentiteit leeft is daar in het afgelopen jaar negatief bejegend. Het meest genoemd zijn: afkeurende blikken (27%), belachelijk gemaakt zijn of het mikpunt van flauwe grappen (19%) en scheldpartijen (12%). 5% werd bedreigd en 5% seksueel geïntimideerd.

Transgenderbeleid

Transgenders hebben het niet gemakkelijk. In het rapport zijn vier thema’s genoemd waar beleid zou kunnen bijdragen aan het verminderen van de knelpunten die transgenders ervaren:

  • vermindering van de wachttijden bij de genderteams, betere vergoedingen voor bepaalde medische ingrepen en uitbreiding van de psychische zorg;
  • het vergroten van de maatschappelijke acceptatie van en kennis over transgenders;
  • het vergemakkelijken van de procedure om de geslachtsaanduiding te wijzigen in de Gemeentelijke Basisadministratie;
  • het verbeteren van de arbeidsmarktpositie van transgenders.

SCP-publicatie 2012-30, Worden wie je bent. Het leven van transgenders in Nederland, Saskia Keuzenkamp. Den Haag: Sociaal en Cultureel Planbureau, ISBN- nummer 978 90 377 0625 3, prijs € 18,50.
De publicatie is verkrijgbaar bij de (internet)boekhandel of te bestellen/downloaden via de website: http://www.scp.nl.

Voor meer informatie: Saskia Keuzenkamp, tel: 070 – 340 7813, e-mail: s.keuzenkamp@scp.nl
Voor algemene informatie: I.H. Schenk, tel: 070 – 340 5605, e-mail:
i.schenk@scp.nl

Pesten

Een jongen pleegt suïcide. Japin schrijft er meesterlijk over in de Volkskrant, refererend aan zijn eigen jeugdervaringen (http://krant.volkskrant.nl/ipaper-online/print/article/8002/18815/NL/1357114). Misschien is het goed als de schrijvers die uit eigen ervaring weten wat pesten kan aanrichten in een leven er over schrijven. Ik volg Japin’s voorbeeld en deel nu voor het eerst mijn eigen ervaringen, hoe moeilijk dat ook is.

Zelfmoord omdat je jarenlang gepest bent, het is het ultieme gevolg van wat kinderen elkaar soms aan doen. Waar volwassenen oorlogen voeren oefenen kinderen zich maar al te vaak daarin door pesten van zwakkeren. Ik kan het weten. Helaas.

Het zal begonnen zijn in de derde klas op de lagere school. Ik was negen en de kleinste van de klas op Anja na. De kleinste jongen dus in ieder geval. Een beetje iel, erg verlegen, helemaal niet lenig en voetballen bakte ik niks van. Er was ook een grootste jongen, een sterkste, een ondeugendste, een moeilijkste en een populairste. Omdat ik verlegen was stond ik er een beetje buiten. Wat niet meehielp was dat ik heel hoge cijfers haalde behalve voor gym. Ik tekende ook goed. Ik had in die jaren één vriendje, Mauk. Een jongen van Friese komaf. Maar Mauk verhuisde toen ik in de vierde zat en toen was ik alleen. De grootste jongen in de klas pestte me regelmatig, de populairste af en toe, en ik wist er niet mee om te gaan. Dus ging het van kwaad tot erger. Waren de pesterijen eerst nog wat onschuldig, later liepen ze uit de hand. Ik werd in elkaar geslagen en uitgescholden. In de winter van het jaar dat mijn moeder het ziekenhuis in moest voor een zware operatie ging het mis.

Iedere winter lag er ijs op het schoolplein en wij maakten er glijbanen op. Schaatsen kon ik niet maar die glijbaantjes waren wel leuk. De juffen en meesters bleven binnen achter het raam kijken hoe de kinderen in de kou buiten speelden in het speelkwartier. Op een middag hadden we weer een paar mooie glijbanen gemaakt en net voordat we wilden gaan spelen begon het. Ik werd uitgescholden in de hoop dat ik er op zou reageren. Maar ik liep weg. Dat had ik beter niet kunnen doen want voor ik het wist werd ik in mijn rug getrapt en viel. Met mijn hoofd hard op het ijs. Een zware hersenschudding en drie weken in het donker blijven was het gevolg. Ineens wist niemand wie me in mijn rug getrapt had, want de grootste jongen in de klas kon je maar beter te vriend houden.

Na jaren van persterijen op de lagere school kwam de middelbare school. De brugklas was bij mij in de straat. En ook daar ging het mis. Vanaf de eerste dag werd ik gepest en getreiterd. Bertje was het ergste, ik was dagelijks de pineut. Eén keer was het zo erg dat ik in de pauze huilend het schoolplein afliep naar huis. Dat werd gezien en binnen de korste keren zat er een groep van zeker tien brugpiepers achter me aan. Tot in het portiek waar ik woonde werd ik achtervolgd en geschopt en geslagen. Ik ben weken niet meer naar school geweest, doodsbang als ik was.

Ik begon te speibelen. Later dat jaar ging het helemaal mis. Op de terugweg van de gymles werd ik opgewacht door drie oudere meiden. Ook jongens kunnen verkracht worden.

Na het brugklas jaar ging ik naar een andere vestiging van dezelfde school. Maar mijn kwelgeesten verhuisden mee. Het opvolgende jaar werd een hel en het jaar daarna ook. Mijn cijfers waren erg slecht want van leren kwam niks meer. Het waren de jaren waarin mijn toekomst kapot gemaakt werd. Ik ben de tel kwijt geraakt van de keren dat ik geslagen en uitgescholden ben. Ik heb de uitsluitingen niet meer kunnen bijhouden. Het was te vaak en teveel. Na twee jaar ellende ben ik van school weggebleven. Een half jaar later kon ik naar een heel ander soort school aan de andere kant van de stad. Waar het veilig was.

Ik durf te stellen dat als ik niet zo gepest was maar gewoon net als de andere kinderen een normale schooltijd gehad zou hebben ik wèl naar de universiteit had kunnen gaan en ik veel eerder mijn eigen leven had kunnen aanpakken. Het had de weg niet eenvoudiger gemaakt voor me maar zeker wel korter. In zekere zin is wat er in mijn vroege jeugd tekenend geweest voor het vervolg en vormend voor mijn karakter gebleken. Het is pijnlijk te beseffen dat ik beschadigd ben, toen al. Het is nog pijnlijker te beseffen dat die beschadiging nooit helemaal weg zal gaan. Soms zijn er nog de dromen.

Maar het is niet alles kommer en kwel. Het gepest dat ik heb ondergaan heeft in mij een rechtvaardigheidsgevoel tot leven gewekt dat tegenwoordig als een richtsnoer voor mijn leven en in de opvoeding van mijn kinderen is. Het maakt dat ik niet tegen onrecht kan en dat ik besef dat we op deze wereld rondlopen om goed te doen. Niet om anderen te schaden. En nu ik sterker ben kan ik dat ook omzetten in daden. Mijn boeken gaan niet voor niets over de strijd tegen onrecht en uitsluiting. Want waar voor de een er geen andere weg is dan levensbeeindiging is voor de ander er een weg om te vechten tegen het kwaad. Het eerste is begrijpelijk maar ik ben blij het bij het tweede te kunnen houden.

En toch, voor mij geen goede herinneringen aan de lagere en middelbare schooltijd. Sommige tv programma’s als ‘klasgenoten’ kan ik niet kijken zonder dat alles weer boven komt. De middelbare school is afgebroken inmiddels, de lagere nog niet. Om andere redenen heb ik dat gevoel van veiligheid nog steeds niet maar ik kan dat nu omzetten in wat ik doe en wat ik maak.

© Alice Anna Verheij

This is what the trans ‘community’ needs in NL’s.

There’s a problem with trans emancipation in the Netherlands. The lack of a role model for transwomen and transmen. Well, not really, we do have one. Valentijn is doing a tremondous job being un unwanted but good rolemodel for transgender youth. But it’s not only youth who need role models, older trans people need role models too. And most of all society needs role models.

These two women, Janet Mock and Isis King talking about thier position as role model are doing great in the US. I do wish we had some like them in the Netherlands.

And yes, they are both gorgeous. Nothing wrong with that for as far as I’m concerned.

But we don’t, I’m afraid. Probably because socety around them is still acting pretty shitty about it all. Still, I do have hope that things will change. Eventually.

Instabiel

Vandaag noemde iemand me op Facebook instabiel. Omdat ik niet door een hoepeltje spring en de kwaliteit van wat ik maak niet onder tijdsdruk wens in te leveren. Ach.

Nu ben ik natuurlijk inderdaad instabiel. Gegeven mijn levensloop en waar ik nu in dat rare leven staat is dat eerder een complimenteuze vaststelling dan een psychische conditie. Je zult immers maar stabiel zijn en de uitdagingen in mijn bestaan aan moeten gaan. Er zou geen dag meer prettig zijn.

Mijn instabiliteit leidt er toe dat echt negatieve zaken me minder raken want bij nadrukkelijke rampspoed laat ik bij mezelf een tijdje de depressie toe (ik ben nu eenmaal regelmatig depressief en schaam me daar niet voor) om na enige tijd de lucht op te zoeken. Dat laatste doe ik dan door te schrijven. Een verhaal, gedicht of lied of om iets anders te maken. In ieder geval door te creeëren.

Waarmee ik mijn eigen instabiliteit niet als negatief maar een hanteerbare realiteit ervaar. Blijkbaar is dat niet voor iedereen om me heen hanteerbaar met als gevolg dat mijn kringetje vooral bestaat uit vlinders, paradijsvogels en kunstenaars. In ieder geval mensen die niet zoveel van mij verschillen en begrijpen dat artisticiteit en kwaliteit in combinatie niet af te dwingen zijn maar het resultaat van een magische mix van kennis, kunde en inspiratie. Zij die dat niet vatten vallen op een bepaald moment als vanzelf buiten die kring, hoe lief ze me als mens wellicht ook zijn.

Overigens, ik vraag mij werkelijk af waarom stabiliteit per sé gezien wordt als positief. Voor mij is het namenlijk al snel het equivalent van grijsheid, saaiheid en burgerlijkheid. Dus dan blijf ik maar liever instabiel in de ogen van de stabielen, gek in de ogen van de normalen en vreemd in de ogen van saaien. Het zal wellicht niet meer in deze tijd passen maar ik ben toch echt liever de bohémienne die een beetje ongrijpbaar blijft en anders is dan anderen en die vooral niet te voorspelbaar is. Een verandermens.

Alice © 2012

Een oude foto uit een verloren tas.

Er staan op sommige plekken op de aardbol tassen van me. Eentje in Kathmandu, een kleine in Damak, misschien bestaat die in Londen nog hoewel dat inmiddels decennia geleden is. En er staat nog een tas in Amsterdam. Met stukjes van mijn leven er in. Bij die tas was ik vorige week en hoewel ik moe was heb er even in rondgesnuffeld. Oude schoolschriften en ook oude foto’s zaten er in samen met wat kleding. Zelfs een bundeltje liefdesbrieven aan Sarah, een vriendinnetje dat ik had toen ik een jaar of 18 of 19 was. Ze kwam uit Londen en ik kwam vaak daar. Het was een brievenliefde die slechts op papier geconsumeerd werd.

Maar in het stapeltje foto’s, tussen oude pasfoto’s en klassefoto’s vond ik de foto van mijn eerst vriendinnetje. Frida heette ze. Ik was zo verliefd op haar als maar kon. En zij op mij. Waarom zij mij leuk vond weet ik nog niet want ik was stil en teruggetrokken. Ik leerde haar kennen op dansles en zij werd er mijn vaste danspartner voor een tijdje. Zo vast dat we zelfs samen ‘af dansten’ en wedstrijden dansten. Ze deed aan ballet bij het Koninklijk Conservatorium, speelde cello en had ogen waar ik in verdronk, een lijf waar ze alles meer kon – en deed – en kuste heerlijk. Ik was 17, zij 18. Het bleef bij kussen en natuurlijk had zij het initiatief genomen naar me. Ik durfde dat niet.

Ze kwam uit een erg artistiek gezin en ik uit een erg burgerlijk gezin. Ik herinner me goed hoe haar vader me een keer nogal onaagenaam confronteerde met mijn afkomst. Ik speelde geen muziekinstrument en het enige wat ik wel kon – maar hem niet durfde laten zien – was prachtig tekenen. Ik herinner me ook dat ik na maanden er achter kwam dat mijn ouders de brieven die mijn vriendinnetje aan me schreef open maakten en lazen. Het resulteerde er in dat mijn vader mij verbood nog langer met haar om te gaan. Het punt was dat ze verder was dan ik als het ging over de liefde en de erotiek en dat ook in haar brieven liet merken. Ik heb die brieven altijd bewaard en ik ben ook altijd een beetje op haar verliefd gebleven ondanks dat het niet kon.

De mooie Frida is nog regelmatig in mijn gedachten geweest. Zo om de paar jaar was ze weer even in mijn leven omdat een eerste liefde nu eenmaal nooit vergeten wordt en zomaar heel belangrijk kan zijn. Altijd vroeg ik me af hoe het met haar zou zijn. Of ze getrouwd zou zijn of een briljante carriëre in de muziek of dans had weten te vinden. Ze had zoveel talent. Hoe kon zij weten dat die verlegen jongen die zo goed de rumba danste en die zo mooi tekenen eigenlijk een vrouw zou blijken te zijn en hoe zou zij daar nu tegenover staan zoveel jaren later. Het zijn de vragen die ik me stel als ik de foto bekijk waarop ze zo onbevangen kijkt naar de fotograaf.

Vorig week vond ik Frida weer. Zorgvuldig weggestopt tussen vergeten foto’s. Ik kon niet nalaten te speuren en het lijkt er op dat ze in Australië woont en dansles en les in Nederlands geeft. Maar of zij het echt is weet ik nog niet. Australië, zo ver weg uit een zo ver verleden. Het is ruim dertig jaar nadat ze me de foto gaf op een romantische middag in een park in Den Haag.

Als iemand een Frida (Amanda) Joosting kent of haar herkent van de foto (ze woonde in Voorburg in 1978), laat haar dan gerust dit eens lezen.

Alice Anna © 2012

Verrassing

Life is full of surprises.

Inderdaad. Waar begin dit jaar het er nadrukkelijk naar uit zag dat ik voor jaren in Nepal zou gaan wonen blijkt de werkelijkheid enkele maanden later volledig anders uit te pakken. Tegenslagen in de liefde en in mijn mogelijkheden op een normaal leven maken dat – zoals wel vaker in mijn rare leven – de vlag er na een paar maanden bepaald anders voor staat.

Financieel dusdanig aan de grond gezet dat er zonder een mirakel geen kans is om terug naar Nepal te gaan leek het er de laatste maanden op dat dit jaar een jaar om over te slaan zou worden. Tenminste als het om het reizen gaat. Natuurlijk, er wordt naarstig gewerkt aan de film die toch echt deze zomer uit komt, de publicatie van maar liefst drie boeken in de komende maanden en een grote tentoonstelling in de Domkerk in Utrecht in september en oktober. En dan ben ik ook nog begonnen aan een nieuwe roman. 2012 blijkt dus vooral een creatief explosief jaar en om dat mogelijk te maken moet ik nu eenmaal in Nederland zijn.

Daar komt bij dat ik van mezelf weet dat als ik in de gemoedstoestand waarin ik verkeer binnen enkele maanden naar Nepal zou gaan ik er zeker van ben niet meer terug te komen. Zo sterk is mijn afkeer van dit land geworden. En niet zonder redenen.

Maar, het lot beschikt weer eens anders en karma plaatst me zoals zo vaak voor verrassingen.

Om te beginnen ben ik even een paar weken flink ziek geweest en dat is een prima manier om weer met beide benen op de grond te belanden. En keuzes voor de korte termijn te maken. En dan zijn er vrienden en vriendinnen die het eigenlijk niet leuk vinden als ik lang weg ben. Wat natuurlijk geweldig lief is en me doet beseffen dat zij ook voor mij te belangrijk zijn om afscheid te nemen van het westen.

En dus wordt de zomer besteed aan het werk rond film en publicaties. Om het nog een beetje leuk te maken buiten het werk heb ik besloten de Literaire Salon terug te laten komen maar dan wel in de buurt waar ik nu woon en die ik met de dag leuker ga vinden. Daarover volgt later ongetwijfeld meer. Verder werk ik dus inmiddels op de momenten dat daar wat ruimte voor is aan mijn nieuwe boek, ‘De engel van Kensington’ waarbij ik weer het plezier van het roman schrijven terug heb gekregen na bijna een jaar afwezigheid.

Maar het land uit anders dan voor een kort onderzoeksreisje naar Londen ergens in de komende maanden was van de planning verdwenen. En dat is lastig voor iemand die eigenlijk vooral een reizigster is met de lusteloosheid van een bohémienne.

En dan belt een vriendin die me naar Lesbos meeneemt in september. Twee weken vakantie (met een beetje werken) op een mooi eiland in een mooie zee met leuk gezelschap. En dus wordt er toch nog gereist dit jaar. Onverwacht, zoals het hoort met verrassingen. De camera’s gaan mee wat daarvoor is er werk aan de winkel en dat is eigenlijk ook wel weer leuk want gefilmd en gefotografeerd moet er natuurlijk wel worden dit jaar.

Sommige pareltjes zijn het mooist in het roze. Voor degenen die ook zin hebben in een september avontuur (en het vrouwenfestival op Lesbos), er is nog plek… en voor goed gezelschap schenk ik met alle plezier een lekker glas wijn bij zonsondergang.
http://pinkpearlsamsterdam.com/nl/reizen/Fantasy-Island-holiday

Ik kijk er nu al naar uit.

Alice © 2012

50 en in de ontkennende fase.

Ok, lieve vrienden / vriendinnen / vriendandersen / lezers / lezeressen / lezerandersen en zo meer, ik ben vandaag 50. En in ontkenning. Natuurlijk. Maar goed, verjaardagen zijn alleen relevant voor mensen die echt hechten aan het decimale stelsel en in mijn wereldje is dat decimale me vaak te absoluut. Daarnaast het ik het geluk om tijdens leven geincarneerd te zijn waardoor ik twee levens in één prop. Er vanuit gaande dat de kat in mij er niet nog een zevental achter de hand heeft. En dus vandaar deze 1300e bijdrage.

Edoch, als iemand vijftig wordt gaat die door een crisis en die is dus ook lekker losgebarsten. Remedie: veel vrienden bij elkaar jagen en dronken worden. Er is geen bar hier dus mijn waardigheid kan ik niet verliezen door het dansen op een toog. Wel zal er gezongen, gedicht en verteld worden en hopelijk heel veel gelachen. Natuurlijk kon ik het niet laten om een liedtekste te maken op de melodie van een bekend Nederlandstalig lied en dus heb ik – hoe kan het ook anders – ‘Het Testament’ van Lennaert Nijgh onder handen genomen.

Het testament

Na grofweg 50 jaren in dit leven,
maak ik het testament op van mijn jeugd.
Ik heb nog wel wat goed om weg te geven,
maar zakelijk heb ik niet echt gedeugd.

Toch zijn er ook nog wat fraaie idealen,
mooi bedacht, hoewel ze uit de mode zijn.
Ik wil ze met je delen in mijn verhalen,
want heel misschien, vindt je dat wel fijn.

Aan mijn kinderen die zo graag nog wat leren,
laat ik met wat pijn de last na die ik droeg.
Om te proberen ze te behoeden voor ‘t verkeerde
en de klappen die ik kreeg en niet verdroeg.

En dan zijn er nog een stuk of wat vriendinnen,
die o zo lief en heel verstandig zijn,
en waarmee dus geen garen valt te spinnen,
maar die toch wel mijn allerliefsten zijn.

Voor mijn zoontje zijn mijn allermooiste dromen
wel wat ondeugend maar ach ze zijn zo mooi.
Ik behoor hem toch immers klaar te stomen
voor een leven buiten een gouden kooi.

Aan mijn vrienden laat ik graag ook mijn vermogen
verliefd te worden op een meid of knul.
Zelf ben ik helaas echt veel te vaak belogen
maar ga ‘t gerust toch maar proberen die flauwekul.

M’n lieve schat, ik laat jou alle nachten
dat ik tranen om jouw angsten heb gestort.
Maar bedenk het wel ik blijf niet langer wachten
en zal lachen want ‘t leven is mij te kort.

En die mensen die mij blijven bedreigen
“Dame, U bent nog lang niet van ons af!”
Kunnen de pot op en zullen niet veel krijgen,
Dat wil zeggen, ik heb het met hun gehad.

(instrumentaal)

Voor mijn ouders in mijn album met de plaatjes,
die zo lijkt het getuigen van een blije jeugd.
Is ‘t besef dat al hun mooie opvoedpraatjes
die zij vertelden niet echt hebben gedeugd.

Maar verder krijgen ze ook echt alle dingen
terug die ze mij ingeprent hebben die tijd.
Ze hebben me tenslotte niet gedwongen
groot te worden zonder felle pijn en spijt.

En dan zijn er ook nog enk’le goede vrienden
die van me houden, die ben ik lang niet zat.
Dus die gun ik al ‘t goede dat ze verdienen
nog vele jaren, opgesloten in m’n hart.

Verder niks, er zijn alleen nog een paar dingen
die zijn van mij omdat ‘n ander er niks aan heeft.
Dat zijn mijn nieuwste prachtherinneringen
die neem ik mee naar waar ik verder leef.

tekst: Alice Verheij © 2012

Confused? You shouldn’t be.

Many years ago there was a television series that started every episode with this great line:

“Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.”

I love this line as it pretty much describes what I am about to tell and request you, dear readers, fans, lovers, friends and who-evers.

Most, if not all of you, know that I am an open and out transgender lesbian woman. Proud on all three labels and at the same time disgusted by the fact that labels exist because they discriminate, set people apart and make them vulnerable to ridicule. The thing is that I am very aware of the fact that I confuse people. Because I am who I am. Wether it is in a café or bar where sometimes a guy gets swept of his feet and starts asking indecent questions (yes, it happened again last week) or online where without asking people sometimes refer to me as a transsexual writer and film maker. As if my writing and film making has anything to do with my past and current gender.

The problem is that I am lesbian and transgender. This is socially a deadly combination in the lesbian community which is by it’s nature my natural hunting ground (pun intended). No really, I love and prefer women so it’s all perfectly natural being a woman myself and being single that I frequently move in the lesbian scene. Like hetero’s move around and meet people in their little part of this gendered world and gay men move around in their little dark rooms. I do not so much differentiate between transwomen and ciswomen, as long as they are gay and can connect with me I will find them interesting. And when attraction hits me the only thing that really counts is the fact that they’re women and not men.

Now why do I write all this and what has that to do with others being confused? It is all quite simple but for some people obviously too darn complex to grab. So let me explain.

I for one don’t give a damn that my past is influenced by transsexuality. And I also don’t give a damn that I happen to be lesbian (although I did hit up some guys in past years like most other lesbians do although some of them are to zealot to admit that). It’s always the others who seem to care. It’s the others who are ‘interested’ in my transsexual past and show that by indecent questions (and sometimes proposals) and a weird interest in how the plumming is inside my pants / skirt / dress / sarwal… I never ask them the same questions. It’s always the others who do.

So I often wonder why people can not just let things be as they are. Simply accept the fact that lesbians do exist and are as much female as any heterosexual woman and that transwomen (transgender or transsexual) are also just as much a woman as any cis gendered (genitalwise born) woman. And I also wonder why people seem to have the urge to think or advocate for me that transwomen should be treated just like anyone else. I don’t need others to speak for me. I don’t need others to advocate my rights to be who I am. And I certainly do not need any promotion for myself and my books and films with a fat line underneath the words trans and lesbian. If I want to use my sexuality and gender for promotion of myself and my work I can very well do that myself, thank you very much!

And as I don’t want to do that and am only interested to play the transgender and lesbian cards when that support emancipation of any of these groups I want to decide when those labels are used in connection with me. So please, please, please, just forget about all the crap concerning gender and sexuality when it comes to me and my work. If you haven’t noticed it by now let me tell you who I really am:

I am Alice Anna. I write. I make photos. I make films. I love women. I love South Asia. I love me.
(And maybe you if you’re lucky!)

That’s all there is to say about me. And if any of you ever want to refer to me as a transsexual or lesbian: ask me first! Because after all, that is none of your business until I allow you to make it such. Don’t abuse my identity, my gender or sexuality. Don’t abuse me. Because I have had it with that completely. And believe me that has everything to do with the general behaviour and transphobia in the lesbian and hetero scenes where a lot is said about acceptance and tolerance but much less is done to allow women like me to fully participate. My dear people, if not specifically requested by me in person, stay the fuck out of my knickers!

I rather see you buying my books, photos or come and watch my film when that’s coming out of the closet in a couple of months because you like them!

Alice © 2012

Headwind and bad times.

Within a couple of weeks my world has turned for the worse. I experience a shitload of headwind.

For whatever reason my love left me, the exact reasons are still a bit unclear although some hints are there. No one to blame. After that came creative crisis. Poetry is far away, theatre performance went well but the videorecording failed tragically (can’t do camera and perform at the same time) and a few days ago my allowance was decreased with more than 30% leaving me with not enough money to live. Rent, health care and normal dayli things leave me without enough money for food. Hard times ahead. And to top it all the effort of finishing Headwind is for whatever reason anyone has until now still more than 90% depending on me. Too little support, to little progress, too little co-operation. It is so clear that if I would stop working on this film it will never hit the screens. That alone makes that this is essence a film made by with. With some support but not enough by any length. Financially this film project has made gone all the way into post production with a reasonable balance sheet but also with ruining my personal economic life. Productionwise it still is mainly me effort, no matter what has been tried so far to expand that effort and have others become co-creators. Currently I am doing camera, audio recording, soundtrack building, audio and video editing, directing and 90% of the producing, writing and financing myself. That is not a good feeling at all.

So I have to get back in fighting mode but somehow I really can’t. Too damned tired of it all. Because doing this all on my own is just too much. But ok, I’ll put up another fight, like I’ve always done but there is little pleasure left in my life especially as I feel so very much displaced with my heart and emotions left in Nepal and my body in this cold, grey and cynical country. From whatever perspective my personal life is a total shambles. Single, desolated, technically bankrupt and creatively worn out. This time the fight is extra tough and I have no idea how long it will take to get on my feet again.

A few things are clear however.

I will finish my film no matter what happens and my finished novel will be published. No idea where or how to get thefunds for it, but it will certainly be finalized in the coming two months. After that all I do will be connected with making my personal life manageable, because at this stage it certainly isn’t. And when that point is reached I will be gone. Leaving this country for as long as possible beause I do not want to spend the rest of my life in this land. I cannot survive here and I feel out of place an useless. I hope that some time soon I will be able to go and place my life in the hands of whatever God / Gods and dedicate what’s left of it to writing, filming and showing the western world the gravity of life in South Asia. Because it is high time that that region with all it’s challenges becomes more known to the west.

I feel I am finished here and as always before in my life I know that this means I have to go elsewhere. And no matter what, I will be able to finish what I started and what I love to do when I feel a bit better: finishing Headwind and bringing my work to the screen. And that is not easy, not easy at all. But it certainly is worth all the crap that is happening to me. Because there are people waiting for that film to come to their screens. Unfortunately in the west most people don’t give a damn about knowing the reality of forgotten exiles let alone support the making of a film. In the end it is like with most guerilla filmers: you make it because there is no way not to do that, wether anyone is interested or not.

Alice © 2012

Eve teasing.

It’s fairly common in South Asia. Due to the changing society and increase of women’s liberties it is all to common now in countries like India, Pakistan and Nepal for women to travel without male company. Many men in those countries cannot handle situations where women prove to be independent and some of these men (and boys) become harrasive. Eve teasing is the term used for their sexually abusieve behavior.

Eve teasing relates of course to the Biblical Eve and the word teasing to a playful thing, which it for obvious reasons is not. Over the past few weeks I’ve been working in Nepal, in the southeast Terai and due to the way we work we often used public transport. Two western women, one of them dressed European style and the other dressed Nepali style but still very obvious European white women. Most of the days and most of the travels are without incidents and also most of the days and travels men noticeably observe and watch. Not much ado about anything.

And then, one day, there’s a local bus ride from a provincial town to a refugee camp. The bus is crowded, over crowded as the busses always are. It is by all means the quickest way of transport in that location although one would probably not think so according to the speed of the vehicles. It’s the big bus, not one of the small ones and after a few stops the thing is completely filled with people standing against each other, leaning over and trying to grab anything that can hold them upright while the bus bumpes it’s way along te road. And we are of course noticed.

Most people don’t even react, some of them look at us and children gaze. Older women smile when they see us and younger women look curiously. Old men have no interest but the other man gaze. Except for one. The guy starts throwing remarks. Friendly at first as if he’s trying to charm us but after a while he continues with his remarks in a flirtatious way. Some people laugh. Some remarks are in Nepali and not in English, presumably he thinks we do not understand his Nepali. He is right as far as my European dressed curly haired companion is concerned but I do understand some words. They are sexually loaded remarks.

No one interferes and he seems unable to get more attention than a few laughs from other young men and a couple of giggles from teenager girls. Still, his remarks were pretty indecent as the whole of his behaviour was. The only reasons for it being two western women traveling in the same bus he was in. He could have stayed silent. But he didn’t.

This time there were no others to jump in on his attempts to be ‘funny’. This time there were many women on the bus and only few men. So this time it all stayed at a harmless level. Quite different from another instance earlier last year when I solely walked the streets of a little town during a bhanda, a general strike. At that instance I came into a situation where young men in their early adolescense started throwing remarks at me. Mind you, I was dressed Nepali style as usual at the time. Still they started of from the other side of the street making remarks. First it were words but within minutes some of the were shouting remarks at me. A few of the remarks I understood as I do understand some Nepali. I was being ‘Eve teased’. Not in a ‘funny’ way like on the bus but in a more agressive and intrusive way. I didn’t quite understand what happened at the time but now I know that it was one of those examples of harrasment that many women in South Asia experience when moving in public without male company.

Both instances of Eve Teasing were relatively mild but both of them unwanted. Both instances were sexually loaded and directed at me and both instances were examples of sexual harrasment as in both cases it wat unwanted and intrusive.

Now, after months living and traveling in the region I know more and now I realize how deep the unease of a lot of men is when they see women in public without a male companion. I also understand now that social change and women liberation in countries like Nepal and India has come at a consequence that society has not been able to handle. Men simply seem not able to accept women being emancipated.

Now ofcourse this all is quite different from the experiences we’ve had in working with the great guys who were helping us with our work. They are the modern guys. The ones who act normally and do not fool around. They support and enjoy working together and gender is not an issue with them. But outside this amazing group of guys there are so many men in Nepal and India who seem sexually frustrated. Harrasing women is an evil in society that is unfortunately all to common. Bollywood enforces that as society is constantly flooded with gender traditional images on television. Films, commercials and even music underline an overly heterosexual and gender biased mentality in a culture that is changing rapidly but does not yet understand the importance of female independency and emancipation. Eve teasing is just part of that. It should be fought against as much as possible.

Alice © 2012

2011, a review.

It’s two weeks after the demise of 2011. A good moment for a quick review of my life in that year.

First of all, I’m getting used to realizing that part of my life actually is not following the western calendar but the Nepali calendar which means that this review is some three months too early. Anyway 3.5/12(2067)+8.5/12(2068)=2011 in a somewhat nonmathematical way the reality of last year but for the sake of readability and because I just happened to live in Europe until last year let’s review the past twelve months as the 2011. Thing is, 2011 has become a very surprising year in almost all aspects of life. So much has happened and although some things were really bad most of the year has brought me happiness. Reviewing is not an easy thing in my life as it might very well become a rollercoaster reading experience so I will try to stay chronologically correct.

End of 2010 I had started working on the Headwind project (then Atma project) to bring myself to Nepal and become useful for society in a place that is not as selfish and egocentric as the west. At the same time I had to experience a conflict in the lesbian scene in the Netherlands that pretty much made me sick to my stomach and desiring even more to let it all go and go elsewhere. Little did I know of what would happen.

In january the Atma Project turned into a project for filming a documentary and the decision was made to make a research trip to Nepal and hopefully to ‘a refugee camp’ to find out if making a film would be feasible. We left in February with three team members and it became an amazing trip. We did see a camp, we talked to UNHCR and affiliate organizations and we decided to go on with the filming. That is to say we decided I would continue filming. One team member couldn’t cope working in Nepal. In March we returned to Holland.
Back in Holland that lesbian thing had become worse and so did my disgust with it. It’s not nice to see how a friends business is destroyed by cybercrime and idiots spreading false information on the internet and in the scene. It’s even worse to find out that most lesbians and even some lgbt organizations swiftly hopped on the crucifixion bandwagon pushing for the destruction of an honest business and not caring one bit for the person who runs it. It became the downfall of many lesbian ‘icons’ for as far as I am concerned. So I wrote about that shit.

Then on March 22 the Goldhap camp in Nepal burned down and I just had to leave for Nepal to go to the site as soon as possible. Which meant that I left for Kathmandu in April and stayed there until August. That whole summer including the monsoon I worked and filmed there. I wrote my novel in June (to be published within a couple of months) and I came back with almost all the footage I had set out to get. I visited three major camps including the unfortunate Goldhap camp and the huge Beldangi refugee camp. I gained friendships with amazing people and in the end I lost my heart in Nepal. In August I returned, in love with the country, the people and a woman that I’d met. I had not intended to fall in love, but I did. Still I didn’t know if the feeling was mutual in spite of the special friendship we already had developed. From September disaster (relative disaster that is) struck. The investments for the film had been high and financial support extremely low basically draining my last financial means to the extend that I had to leave my house. Eviction, a traumatic experience.

But I found out that friends do exist and to my great surprise within weeks I found a much cheaper and much nicer place to live. Within a group of people in a beatiful city house and for the first time in ten years I really felt at home. Home is not about the roof above the head but about the people one lives with. A great lesson to learn. And although the financial troubles were big, and still are unsolvable, I felt much happier. The filmwork was in good progress although the Dutch shooting took much longer than anticipated. And then after a couple of month filled with homesickness for the beautiful Nepal countryside and missing my dear friends there all of a sudden that phonecall was there. My co-producer / co-director suggesting me to travel to Nepal and India to escape the grey Dutch winter.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

I knew it was my chance to do extra fieldwork of the things I had missed and, more important, to find out wether my love was something that could be mutual. To find out if she loved me too. So we went on December 10. Back to Kathmandu, back to Jhapa, Damak, the camps, the little farm, to my love. The trip to Nepal and India was amazing. A true adventure shared with the best travel and working companion imaginable and resulting in more than 10.000 photo’s, 8 hours of great video and in the end with a new love in my life. December has been the best month in the year for me which is in itself miraculous as I tend to hate that month.

So it worked out pretty well. And here I am now, fresh in the new year, counting the days before I can travel back to Nepal and start a new life, living together with my love in Kathmandu for at least half of the year and maybe longer when we’re smart. Only months before the release of Headwind, the documentary and the publication of not one but three books. Only months before I will be able to hold her again with the solid intention to start sharing life again.

In the meanwhile that gruesome Dutch lesbian community affair had escalated into the courtroom and end of the coming week a verdict will be read by a judge against one of the people who’ve been rightfully accused of setting up a slanker campaign to kill some other woman’s business. I’m curious wether justice will be done.

As for me, this year will be different from other years, this year I will divide my life between time in my country of birth and time in my country of love. This year will be the year that I am finally done with the biggest perils in my life and restart into another stage of my life with better, more important and more creative work and for the most of it together with that one woman I love so much.

2011 has been a miracle, 2012 is going to be magic!

Alice © 2012

Havoc on Lesbos.

ANOTHER UPDATE (November 7):
Today I receive d a threatening email from a Dutch lawyer summoning me to take back the article you can read underneath these lines. Of course I shall not do that. My public reaction to this can be read here: http://wp.me/p29zz-1KP.

UPDATE:
As the latest reactions on this article do not add anything to what’s already been written the possibility to file any further comments is closed as of now. If you want to react further, please email me directly on alice.schrijft@xs4all.nl.

As the writer of this article I do understand that some people who have additional information are afraid to react publicly but still want to share that information. That is possible! Any reactions containing new information and additional facts are most welcome. Sources will be protected by me as I never reveal them according to normal journalistic standards. New information is welcome and will possibly be used for a follow up article that is currently being composed by me.

Alice Verheij 

English translation of a previously published Dutch language article on this website.

Sometimes I would like that lesbians, or maybe the whole gay community, would behave themselves a little bit more like the heterosexual mainstream. Mind you, sometimes, only sometimes. A lesbian businesswoman operating in the lesbian market told me a while ago that she didn’t understand why some lesbian businesswomen in ‘the community’ behaved themselves the way they do without scruples. My curiosity was awakened and I wondered what had happened. After a few months of research in the dark dungeons of the lesbian business community I got my answer. Which was not a very nice answer because it seemed that there were very dubious, if not Mafioso, practices going on out there. Healthy competition seems to be banned, just like a free market. Intimidation and manipulation rule.

Since many years a festival is being organized on the Greek island of Lesbos aimed at lesbian women. For the outsiders: on Lesbos once lived Sappho, a famous Greek female poet who wrote about lesbian love. The lesbian pilgrimage is visited yearly by a large number of lesbian women from all over the globe around the solstice during summer. Women who collectively enjoy sun, sea, food, hospitality and each other, celebrating the lesbian lifestyle. The ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is an attraction for many lesbians and many have been there or will go there because one should go there at someday. If you like great music you wait every year for the Dutch Pinkpop Festival and if you as a woman love women   Lesbos lures you in the summer. It’s a great festival. Or rather: it was a great festival.

Where many people travel rises business interest. It’s like that in the hetero world and the lesbian community obviously is just like that. And although the Netherlands is a small country, it certainly is not without importance in the international lesbian community. That business interest, thus money, translates itself normally into a healthy competition between businesspeople and companies. The hundreds of women who travel to the Skala Eressos festival every year represent (travel, accommodation and expenses added up) the equivalent of a couple of hundred thousand Euro’s potentially rising to about a quarter million Euro’s. A bag full of money who for some is so attractive that they choose to fight newcomers in that market. That fight, according to the lamentation of the business woman, knows no scruples. Literally.

What’s the issue? Since April 2010 the Dutch based travel agency TravelWomen, which aimes specifically at the lesbian market, is trying to monopolize the market. That is done by at least supporting a (now after nine months of creating havoc) slander campaign against their newcomer competitor Pink Pearls. Which, when the issue escalated to Dutch soil, ended up in threats and intimidation and even blackmail of artists who were booked to perform on women parties organized by that same newcomer competitor. A slander campaign orchestrated by an anonymous group of lesbian women. This group a.k.a. ‘De Moraalprincessen’ (the Morale princesses), succeeded in their endeavor with a social media (Facebook and Hyves) centered slander campaign. They were able to do that because on the one hand the victimized business woman was not able to respond timely and adequately because of very sad personal circumstances and on the other hand because many women in the lesbian community hopped on the slandering bandwagon. Tempted by the sensationalist gossiping of populistic lesbians mainly from the Amsterdam lesbian community. No means were shunned to push the competition out of the market and as a smart distraction maneuver the organization of parties was spearheaded to ‘get their point across’ within the community, sidelining the concerned businesswoman. The parties organized by ‘Garbo for Women’, previously organized by two (now former) businesspartners (the women behind ‘Garbo for Women’ and ‘Garbo Amsterdam’) were monopolized by the first. Although both business partners had previously agreed that they would both follow their own track to organize their own parties ad lib, ‘Garbo Amsterdam’ was falsely accused of name stealing the Garbo name. Social media were extensively used to blacken and destroy ‘Garbo Amsterdam’. Even an (expensive) name change to ‘Pink Pearls’ was to no avail. Women were pressed through social media to boycott the Pink Pearls parties. The organization behind Garbo for Women stayed silent, they were not attacked end pushing out Garbo Amsterdam was beneficial for the business. They enjoyed that the uncritically community morally allotted the Garbo name to them. But it didn’t end there.

Garbo Amsterdam (now Pink Pearls), who organized the Garbo Amsterdam parties (later the Pink Pearls parties), owns some other businesses. A datingsite, a webzine and the organization of travels to the Eressos festival on Lesbos. Which was the original target. So, coincidentally , in April another group of again anonymous lesbian women started, in close cooperation with a German company (Skytravel24 from Wiesbaden) a slander campaign by publishing a Europe wide press statement. From early 2009 it was reported in the media that the festival in september on Lesbos was organized by TravelWomen. This, of course was not true because the real organizers of the festival, Sappho Women, is a Greek organization based on the island. Even a respectable newspaper like the ‘Volkskrant’ was misguided in a published interview with the editor in chief of the ‘Zij Aan Zij’, a Dutch lesbian monthly, in which again this false image of reality was painted. In June the campaign intensified en as said, a press statement was issued and distributed on June 28 on Lesbos. Again social and traditional media were used. That misguiding press statement kept on circulating until the September festival amongst women visiting Lesbos. Those campaigns were led by the anonymous groups ‘The Lesbian Veterans of Eressos’ on Lesbos and ‘De Moraalprincessen’ on Facebook and Hyves in the Netherlands. But with some digging it was not that difficult to unveil the people behind these anonymous groups until last week the Facebook and Hyves groups disappeared from the net.

TravelWomen, the travel agency in Utrecht, the Netherlands, succeeded as an effect of this campaign in pushing Pink Pearls out of the market (temporarily). Business benefits: an estimated €150.000 2011 turnover from travels and accommodations that would not have to be shared with a competitor. The prognosed turnover for 2012 is considerably higher. Pink Pearls was forced to annul the September journeys to Lesbos to prevent further damage to the festival. The Greeks (Sappho Women) were not amused with this pause in their working relationship but also didn’t want to become victims of the business issues of Dutch companies. The Zij aan Zij magazine, the as mentioned earlier leading (young, hip, tolerant and sexy) monthly for lesbian women let themselves once again to be the promotional channel and publicized in January 2011 an insinuation against Pink Pearls regarding the Garbo womens parties. Of course not mentioned by name, but that obviously is not necessary in the lesbian community where most readers know very well who is intended. That this magazine is disregarding normal journalistic practice is obvious but that it by doing that became part of a criminal conspiracy is naive, to say the least. That magazine is not the only organization that was led by the nose. Even known organizations and individuals in the gay scene have compromised themselves by supporting comments to the ‘Moraalprincessen’ on their Facebook and Hyves pages. Demonstrating that populistic and publicity horny gays are uncritically following slander campaigns easily. Especialle when personal or business  profits are out there. Of course a magazine needs content and workshops need to be sold.

In the meanwhile in Greece in the Lesbos capitol Myitilini a court case is filed concerning Mafioso practices against the German company. The Dutch court case around these slander campaigns concerning the Garbo name and travel business is upcoming. In the past nine months proof has been gathered on both slander campaigns against the originators. It now is a solid legal case. When the summons will be send it is to be expected that a small shockwave will go through the lesbian community. Because who would have thought that Dutch lesbian business women would use Mafioso practices or let themselves be dragged into that? Who would have thought the lesbian business community in the Netherlands is so sock that even abroad court cases are being held? And  who would have thought that lesbian business women have so few scruples in shitting their own nests.

Soon I will publish more information about this case. The waiting now is on the summons to go out and the moves made by the involved businesses in Greece and the Netherlands. The sad thing is of course that the business woman at the start of this article, Annelies Hintjes, as the driving force behind Pink Pearls, is being forced to follow the legal path out of self protection. That while the only thing she really wanted to do was organize compelling parties and beautiful travels for lesbian women together with Sappho Women, the Greek organizers of the festivals in Skala Eressos. That lesbian women choose to fight commercial interests with illegal practices is as far as I am concerned shocking.

Alice Verheij © 2011

Alice Verheij is a Dutch novelist, film maker and journalist writing about social topics including refugees, womens and gay rights and the lgbt community. Many of her publications can be read at www.aliceverheij.net

Lawaai op Lesbos: ‘er zijn er bij die over lijken gaan.’

Naschrift 2 (7 november):
Vandaag ontving ik tot mijn verrassing een email van een Nederlandse advocaat die me sommeerde onderstaand artikel en verwante artikelen terug te trekken. Daar kan natuurlijk geen sprake van zijn. Mijn publieke reactie op die rare email kunt U hier lezen: http://wp.me/p29zz-1KP. 

Naschrift:

Lieve mensen, deze plek is een schrijfplek van me. Geen forum en ook niet bedoeld voor beschuldigingen aan wie dan ook anders dan in door mijzelf geschreven artikelen (waar ik uitgebreid onderzocht heb, bewijzen heb en hoor-wederhoor heb toegepast).
Met klachten over TravelWoman kan het beste gereageerd worden naar hun zelf of op de openbare lesbische fora. Natuurlijk ook naar de ZijAanZij die dat bedrijf schaamteloos geplugd heeft. Ook de ZijAanZij heeft een forum.

Bijval voor een geschreven artikel is natuurlijk fijn en zeker ook voor Annelies die zoals ik in het artikel schrijf het slachtoffer is geworden van een criminele lastercampagne. Ik hoop van harte dat zodra de Nederlandse rechtszaak er is dan ook via andere wegen de waarheid boven water komt. Zelf zal ik tegen die tijd een wederom een artikel erover schijven waarbij ik van plan ben de zaak bij de rechtbank in de zitting te volgen.

Van belang is dat TravelWoman, Garbo for Women en de ZijAanZij zich in stilzwijgen blijven hullen, wellicht vanuit een aanpak om door doodzwijgen te hopen dat het stormpje overwaait. Van belang is ook dat Annelies met haar Pink Pearls gelukkig van plan is om de draad heel nadrukkelijk en met alle energie wederom op te pakken en ook weer reizen te organiseren in samenwerking met de werkelijke organisatoren van het festival in Skala Eressos.

Hierbij sluit ik de reactiemogelijkheid op deze post.

NB Mocht iemand additionele informatie en / of nieuwe feiten weten over deze zaak en die niet publiekelijk willen delen (ik weet dat sommigen bang zijn voor de gevolgen binnen de gemeenschap) dan kan dat altijd naar mij gestuurd worden via email. Alle informatie wordt vertrouwelijk door mij behandeld en ik onthul mijn bronnen niet (conform de normale journalistieke praktijk van bronbescherming). Verdere reacties met nieuwe informatie kunnen gestuurd worden naar alice.schrijft@xs4all.nl.

~

Soms wil ik dat lesbo’s, of eigenlijk misschien de hele gay community, zich eens wat meer zou gedragen als de hetero mainstream. Let wel: soms, heel soms. Een onderneemster die onderneemt in de markt voor lesbische vrouwen verzuchtte laatst dat ze niet begreep waarom sommige onderneemsters in ‘het circuit’ zich gedragen zoals zich gedragen en over lijken gaan. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik vroeg me af wat er aan de hand was. Na een paar maanden spitten in het donkere moeras van lesbisch ondernemersland heeft me dat het antwoord opgeleverd. En dat is geen fijn antwoord want er blijken op zijn minst heel twijfelachtige, zo niet maffiose, ondernemerspraktijken aan de orde te zijn. Gezonde concurrentie lijkt uitgesloten, een vrije markt evenzo. Intimidatie en manipulatie overheersen.

Sinds jaren wordt er een festival op het Griekse Lesbos gehouden voor lesbische vrouwen. Voor de niet kenners: op Lesbos woonde ooit Sappho, de bekende Griekse dichteres die over de lesbische liefde dichtte, heel lang geleden. Het lesbische bedevaartsoord wordt ieder jaar bezocht door een groot aantal vrouwen van over de hele wereld omstreeks de zonnewende. Vrouwen onder elkaar die collectief genieten van de zon, de zee, het eten, de gastvrijheid en elkaar. Het ‘International Eressos Women’s Festival’ in Skala Eressos is een trekpleister voor veel lesbische vrouwen en menigeen is daar geweest of gaat daar naar toe omdat je er toch zeker een keer geweest moet zijn. Hou je van goeie muziek dan wacht je ieder jaar op PinkPop en hou je als vrouw van vrouwen dan lokt Lesbos in de zomer. Het is een pracht festival. Of liever: dat was het want inmiddels is er een Nederlandse smet op het festival gekomen.

Waar veel mensen reizen bestaan zakelijke belangen. In de hetero wereld is dat zo en in de lesbische wereld natuurlijk ook. En ondanks dat Nederland een klein landje is, is het bepaald niet onbetekenend in de internationale lesbische gemeenschap. Dat zakelijke belang, geld dus, vertaald zich normaliter in een gezonde concurrentie tussen ondernemers en bedrijven. De honderden Nederlandse vrouwen die naar het festival in Skala Eressos reizen ieder jaar vertegenwoordigen, reis, accommodatie en verblijf bij elkaar geteld, een potentiële markt van enkele tonnen. Grof genomen op termijn oplopend tot een kwart miljoen euro. Een zak geld die voor sommigen dermate aanlokkelijk is dat ze er voor kiezen om nieuwe concurrenten in de markt te bestrijden. En die strijd gaat dus, blijkens de verzuchting van die onderneemster, over lijken. Bijna letterlijk.
Wat wil het geval? Sinds april 2010 poogt de in Nederland gevestigde reisorganisatie TravelWomen die zich specifiek op lesbische vrouwen richt de markt te monopoliseren. Dat gebeurt onder meer door het op zijn minst ondersteunen van een (inmiddels na 9 maanden schade aanrichten off line gehaalde) smaad- en lastercampagne tegen concurrent Pink Pearls. En toen de zaak naar het Nederlandse grondgebied escaleerde zelfs met bedreiging, intimidatie en chantage van artiesten die op de vrouwenfeesten van diezelfde concurrent optraden door een anonieme groep vrouwen. Deze groep, onder de schuilnaam ‘de Moraalprincessen’, slaagde in haar opzet met een op FaceBook en Hyves gestarte lastercampagne. Dit omdat aan de ene kant de getroffen onderneemster door een zeer trieste privé situatie niet in staat was snel genoeg en adequaat te reageren én omdat veel vrouwen in de lesbische gemeenschap als lemmingen naar de Griekse zee mee liepen, gek zoals veel mensen blijkbaar zijn op een roddel én op het aanhaken bij populitische lesbo’s uit het Amsterdamse circuit. Geen middel werd geschuwd om de concurrentie uit de markt te drukken en daarbij werd als slimme afleidingsmanoeuvre de organisatie van feesten in Nederland als speerpunt gebruikt om ‘het punt te maken’ binnen de gemeenschap en de betreffende onderneemster in een kwaad daglicht te stellen. De feesten die door Garbo for Women georganiseerd werden door twee (inmiddels ex) zakenpartners (de vrouwen achter Garbo for Women en Garbo Amsterdam), werden door de eerste gemonopoliseerd. Ondanks dat beiden overeengekomen waren dat zij ieders haars weegs zouden gaan en in vrijheid eigen feesten zouden organiseren, werd Garbo Amsterdam valselijk beschuldigd van naamsdiefstal en werd deze op de sociale media zwart en uiteindelijk kapot gemaakt. Zelfs de kostbare naamsverandering naar Pink Pearls mocht niet baten. De organisatie achter de Garbo for Women feesten hielt zich publiekelijk stil, zij werden immers niet aangevallen en vonden het wel prima dat de naam Garbo aan haar moreel werd toebedeeld door de kritiekloze gemeenschap. Maar daar bleef het niet bij.

Garbo Amsterdam (nu Pink Pearls), die de Garbo Amsterdam feesten organiseerde (later dus de Pink Pearls feesten), heeft nog een aantal andere zakelijke activiteiten. Een datingsite, een webzine én het organiseren van reizen naar Lesbos. Om dat laatste ging het natuurlijk en opvallend genoeg werd er in april door een groep anonieme lesbische vrouwen, in samenwerking met een Duitse organisatie (Skytravel24 uit Wiesbaden) ook een lastercampagne gestart middels een Europees persbericht. Vanaf begin 2009 werd in de media voorgespiegeld dat het festival in september op Lesbos door dat TravelWomen werd georganiseerd. Niets is minder waar want de werkelijke organisatie, Sappho Women, is Grieks. Een respectabele krant als de Volkskrant is zelfs zijdelings betrokken geraakt door de publicatie van een interview met de hoofdredacteur van de Zij Aan Zij, een maandblad voor lesbische vrouwen, waarin opnieuw dit valse beeld werd geschetst van de werkelijkheid. In juni intensiveerde de campagne van misleiding en manipulatie. Er werden zoals gezegd een persbericht uitgedeeld op Lesbos op 28 juni en wederom werden sociale én traditionele media ingezet. Het gewraakte persbericht is blijven circuleren onder de festivalgangers in september. De campagnes stonden onder aanvoering van anonieme groepen lesbische vrouwen in Nederland (de ‘Moraalprincessen’ op FaceBook en Hyves) en Lesbos (de ‘Lesbische Veteranen van Eressos’). De anonimiteit van de mensen achter deze groepen en publicaties was echter met wat spitten vrij eenvoudig te achterhalen totdat eerder deze week de FaceBook en Hyves groepen zonder toelichting verdwenen.

TravelWomen, het reisbureau in Utrecht, slaagde er dankzij deze campagne in Nederland én Griekenland in om Pink Pearls ook (tijdelijk) uit die markt te verdrijven. Opbrengst: naar schatting €150.000 aan omzet aan reizen en accomodatie in 2011 die niet meer verdeeld hoefde te worden over meerdere organisties. De omzetverwachting voor 2012 ligt aanmerkelijk hoger. Pink Pearls zag zich genoodzaakt om de geplande reis voor september dit jaar te annuleren om geen schade aan te richten aan het festival. De Grieken (Sappho Women) waren niet blij met deze onderbreking van de samenwerking maar wilden natuurlijk ook niet het slachtoffer worden van een zakelijke ruzie tussen organisaties in Nederland. De Zij Aan Zij, het eerder genoemde en toonaangevende blad voor lesbische vrouwen (hip, tolerant en modern) liet zich wederom eenvoudig voor het (zakelijke) karretje spannen en publiceerde in januari zelfs een insinuatie tegen Pink Pearls met betrekking tot de Garbo vrouwenfeesten. Niet met name genoemd natuurlijk, maar dat hoeft ook niet in de lesbische gemeenschap waar de meeste lezeressen natuurlijk heel goed weten wie er bedoeld wordt. Dat het blad daarmee de normale journalistieke praktijk aan de laars lapte is opvallend, dat het daarbij een middel werd in een criminele samenspanning is op zijn zachts gezegd naïef. Het blad is niet de enige organisatie die zich voor het karretje liet spannen. Zelfs bekende organisaties of hun kopstukken in de gay scene hebben zich gecompromitteerd door uitspraken en steunbetuigingen aan de Moraalprincessen groep op FaceBook en Hyves. Waaruit blijkt dat kritiekloos meegaan in een laster en roddelcircuit ook voor gretige en publiciteitsgerichte gays maar al te gewoon is. Zeker als er persoonlijk of bedrijfsmatig gewin aan de orde is. Immers, een blad moet gevuld en workshops moeten worden verkocht.

Inmiddels is er in Griekenland in de hoofdstad van Lesbos, Mytilini, een rechtszaak op de rol gezet rond deze maffia praktijken. De Nederlandse rechtszaak rond de lastercampagnes gericht op de organisatie van de feesten én de reizen naar Lesbos staat op stapel. De afgelopen negen maanden is de bewijslast voor de beide lastercampagnes bij elkaar gebracht. Het is een inmiddels juridisch sluitend verhaal. Wanneer de dagvaardingen de deur uit gaan is er grote kans dat er een schokgolfje door de lesbische gemeenschap zal gaan. Want wie had gedacht dat Nederlandse lesbische onderneemsters maffiose praktijken er op nahouden of zich daarin mee laten slepen? Wie had gedacht dat de lesbische ondernemers gemeenschap in Nederland dusdanig verziekt is dat er zelfs in het buitenland rechtszaken ontstaan. En wie had gedacht dat lesbische onderneemsters met zo weinig scrupules het eigen nest zouden bevuilen?

Binnenkort publiceer ik meer informatie over deze zaak. Het wachten is nu nog op de dagvaardingen en op de bewegingen van de betrokken organisaties in Griekenland en Nederland. Het trieste is natuurlijk dat de onderneemster uit het begin van dit verhaal, Annelies Hintjes, als de drijvende kracht achter Pink Pearls door de hele situatie gedwongen is om het juridische pad te kiezen uit zakelijk lijfsbehoud. Dat terwijl ze eigenlijk niets anders wou dan aansprekende feesten en mooie reizen voor lesbische vrouwen organiseren samen met Sappho Women, de Griekse organisatoren van de festivals in Skala Eressos. Dat lesbische vrouwen ervoor kiezen om commerciële belangen te bevechten door middel van ronduit illegale praktijken en anonieme lastercampagnes is wat mij betreft schokkend.

Alice Verheij © 2011

Verdere informatie:
www.sapphowomen.org
www.womensfestival.eu

www.pinkpearlsamsterdam.com

www.travelwomen.nl

www.facebook.com/travelpink.pearls
www.facebook.com/pinkpearlsamsterdam

www.facebook.com/pages/Travel-women/173279064268

www.facebook.com/event.php?eid=183667631649890

www.facebook.com/#!/sapphowomen

Alle bronnen en ondersteunende documenten inclusief derden verklaringen zijn bij de auteur voorhanden. Alice Verheij is onafhankelijke schrijfster, film maakster en journaliste en schrijft voor verschillende media onder andere binnen de LGBT gemeenschap inclusief Pink Pearls. 

TravelWomen heeft ondanks een verzoek daartoe zich onthouden van enige reactie.

The rabbit hole 2.0.

It’s been rocky since I came back from Nepal. Getting used to life in this neurotic Dutch society isn’t easy after one has lost her heart in the mysterious and enchanting Nepal. But I managed so far. Working on the photo exhibition, which by the way was rather successful, did help me acclimatize.

After only a few weeks back I was overtaken by the financial drain of making movies. I had to leave my house. To prevent forceful eviction I frantically searched for a safe house. With a little help from some friends. And it worked itself out. Some good tips and meeting great folks has turned things around. So last weekend I shifted my stuff from my shelter (because that’s what my ‘old house’ was) to an old city house and a small but decent studio somewhere on the second floor. The house is over a hundred years old and as I understood in the very same room I am living now a character from a novel lived for some years. I share the house you see. With some wonderful people and on my floor a nice girl, gay like me, who has this lovely little dog and a great smile. Life is getting relaxed now.

The rent of the place is less than half of the other house that has been so hostile to me over the years, making life a bit easier for me. It also gives me the opportunity to have my dear sister from Nepal coming over in due time. Anyway, the room is square and high. Exactly what I have wanted for so long. So I decorated it in a style that is so much more me and so different from my old place (and the ones before that). It’s got everything. Old and high windows, old fashioned heating, big white walls that are now covered in record sleeves, dozens of small picture frames and musical instruments. Even the lighting is so much easier here. I made my little temple there and everywhere you look there are traces of me. It’s by far the most individual room I ever had. It even has an annex which is big enough for a sleepover. Next week my bed will arrive. A single bed that can made into a double in a jiffy. Because one never knows.

This house and these rooms, these people and the atmosphere here is so welcoming and friendly that right now I feel totally at home. A sensation that is rather new to me. I had in Nepal, I didn’t have it in the Netherlands in the last ten years. It feels like I’ve arrived. Finally. And now all the other – complicated – affairs can be taken on. Fixing situations that should have been fixed a long time ago but were impossible to fix due to the monthly financial drain hat my old place was for me.

Last night there was the shock of the news of the earthquake in Sikkim and Nepal. So close to my dear friends. After a night and morning long series of attempts to contact them I finally reached my dearest friend there. She’s safe and although life is difficult there, she’s cheerful. And so, after days of work and lots of tension, this evening has become one of the most relaxed evenings since my return from Nepal. I feel safe here, overlooking the old cities rooftops from my window with a tram passing by just around the corner. City life, city sounds. As it should be. I’m there where I am supposed to be. A place where I can create, write, edit my film, design things and think. A place that feels like… the rabbit hole.

Alice © 2011

Moving on.

And again it’s time to move on. In the last decennium I have been living in several houses in different places. Thinking about the last ten years I have experienced an economic downfall from wealth to poverty and the way I am housed reflects that. Starting at the largest house I ever lived in that was build for (then) us with a big garden and an abundance of space, followed by the forced shift to a cheaper but still large house in the same little village and ending after the inevitable split in an old apartment in the city where I was born.

The houses I have lived in for the last ten years brought me sorrow, not happiness. And increasingly I got fed up with all the stuff in them. Going from big to small makes that small is usually packed with ‘belongings’.

All shifts were made because it was the only option in life. The last one in 2006 was the most dramatic one as I ran away from my own family to a place that was some sort of safe house. I still live there. Maybe it’s the reason why I had to go and live in this apartment, maybe it’s something fluid like ‘bad vibes’, but it never felt home to me. Actually my current apartment is technically ‘ok’. It’s quite big for someone living alone, it gives me privacy and above all it’s a very light place. Most people who come here love it. But I don’t and never did. I got it as an escape, a shelter and I was not looking forward to it when I dragged my stuff in. In the last two years it became so bed that I have been trying to stay away from the place as much as possible and I succeeded in that.

And now that seems to end. I am moving on.

Just a week ago the mail brought me an eviction order. Actually it was the feared paper announcing a court case to have me evicted. Thing is the rent is to high for me and I simply can’t afford living here anymore. I have tried to for to long and since my income has been pushed down as a result of my divorce it has become impossible to live in this place. The eviction order gave me the push I needed for so long to finally take my own matters in my own hand. I started moving, telling friends what’s happening to me and trying to find a way to reduce my cost of living by something like 50%. From experience I know that when people start acting the dynamics usually help to go to a new state of mind and possibly, when lucky, some sort of solution for the problems will pop up somewhere. The only thing being that one doesn’t know exactly what will happen in such a situation. The best thing to do is just keeping faith, communicate, recognize the severity of the situation and act.

I did. I did not panic and that felt as victory over my own misery. After a few days opportunities popped up thanks to great friends. And yesterday, a week after the eviction order, I found a place. And it fits like a glove. At first entry I felt a vibe that is positive thanks to the people living in the house and after that initial joy one surprise came after the other. It is an amazing place. Just what I have always desired. It’s old. Very old. Something like over 100 years old and I love that. On the second floor lives a girl and there are two rooms vacant, both for me to occupy. We will share a kitchen, bathroom, toilet and small balcony overlooking the backyard and garden. The colors in the house are warm and the materials honest. Wood all over. The rooms are bigger than expected and having two joined rooms I will have all the privacy I need. The place will cost me almost 65% less than my current apartment and most important: there are other people living in the house. When I live there I will not be alone every single day. There are people to talk to sometimes and there are peoples sounds in the house. Living alone is one of the reasons why I never felt good in my current place. I tried to but I failed being a loner. It didn’t work for me and never will. I am a peoples person, I need the feeling of having others around me.

So after over four years of not feeling home in my home I move on. Another step, a renewed life. I can’t wait to start.

Alice © 2011

Laat ik het er voor één keertje dan maar over hebben.

Wat ervaringen sinds mijn terugkomst in Nederland na het filmen in Nepal geven mij voldoende aanleiding om mij maar eens een keer heel duidelijk uit te spreken over misschien we de grootste irritatie in mijn leven.

Het punt is dat ik er van hou om mensen te ontmoeten. Soms kan dat een date zijn (ja ik date soms, so what?), soms zijn het mensen waar ik mee samen werk of ga werken. Soms zijn het mensen in de kroeg of mensen die ik anderszins tegenkom. De basis is dat ik graag open sta voor andere mensen en dat heeft me veel goeds en een paar geweldige vrienden / vriendinnen / vriendandersen opgeleverd. En dat ik opensta voor anderen houdt ook in dat anderen me mogen leren kennen. Mogen weten wie ik ben, wat mijn realiteit is, waar ik passioneel over ben en wat ik verafschuw. Ze mogen weten dat ik lesbisch ben en ook dat ik een transvrouw ben. Het is niet iets om geheimzinnig over te doen vind ik. Hoewel de samenleving daar overigens geregeld wel alle aanleiding toe geeft, maar ik volg mijn eigen weg en ben net als de meeste andere mensen best blij met mezelf. Mijn seksuele geaardheid en gender identiteit zijn onderdelen van de mens Alice die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Ze definiëren me in veel opzichten.

Des te vervelender is dat het blijkbaar nog steeds zo is dat mensen als ik geregeld bloot komen te staan aan vragen en opmerkingen die op zijn minst onbeleefd maar vooral ook dommig en bot zijn. Iedere transvrouw kent die vragen ongetwijfeld ook. Zal ik een lijstje geven? Ik geef er dan meteen de antwoorden maar bij zodat mocht er weer eens een situatie zijn dat weer iemand, hoe ‘goed bedoeld’ ook, zichzelf verliest in ongebreidelde nieuwsgierigheid naar het wezen van mij als transvrouw er naar verwezen kan worden. Daar gaat ie dan, de top tien van transvrouw onvriendelijke vragen:

  1. Ben je omgebouwd? Antwoord: ik ben geen auto of huis.
  2. Hoe lang is het gelden? Antwoord: lang genoeg.
  3. Kan je gewoon sex hebben? Antwoord: definieer gewoon alsjeblieft.
  4. Wat vinden je kinderen er van? Antwoord: vraag het ze, als je dat durft.
  5. Vast wel erg voor je ex vrouw toch? Antwoord: nee, ze vond het geweldig. Nou goed?
  6. Voel je je nu echt vrouw? Antwoord: voel jij je dan echt vrouw (of man)?
  7. Dus je hebt een vagina? Antwoord: wat denk je zelf?
  8. Heb je nou nooit spijt van je keuze? Antwoord: keuze? Welke keuze?
  9. Nou die van de operatie… Antwoord: zie ik er uit alsof ik daar spijt van heb?
  10. Hoe heette je vroeger? Antwoord: Frankenstein!
  11. Goed nog eentje extra dan: Goh, hou je dan niet van mannen? Antwoord: zei ik niet dat ik lesbisch ben? 

Nee, serieus mensen. Het zijn vragen die geregeld gesteld worden. Echt waar. Zelfs door mensen die redelijk dichtbij komen. Het zijn vragen die natuurlijk niet kunnen. Ze zijn bot en getuigen van een ongezonde of op zijn minst onbehoorlijke nieuwsgierigheid naar de genitale wetenswaardigheden rond mijn persoontje (of die van andere transen). En doorgaans maak ik me er met een beleefd maar vaag antwoord van af als ik denk dat de vragensteller / vragenstelster uit naïviteit dit soort vragen stelt. Ik vraag toch ook niet (meteen) of je ook aan SM doet?

Maar soms is het wat erger allemaal. Dan is het ongezonde nieuwsgierigheid. Het punt is, ik vertel intieme zaken aan mensen die ik vertrouw en waar een situatie mee ontstaan is dat het van belang is die details te vertellen. Net als de meeste andere normale mensen. Ik vraag toch ook niet aan de bar naar de genitale status van de persoon waar ik mee zit te kletsen? En wanneer iemand uit zo’n ongezonde nieuwsgierigheid met een vage blik me een aantal van de vragen uit het lijstje stelt (of nog botter vraagt of ik vroeger een vent was) neig ik tot moord. Die neiging onderdruk ik meestal snel en reduceer die tot een simpele wedervraag waarbij ik voorstel dat de ander mij eerste verteld met wie, wanneer en onder welke omstandigheden de persoon sex gehad heeft. Of het lekker was en of de vriend / vriendin een beetje goed neukertje is. Doorgaans is het dan duidelijk dat men te ver gegaan is. Voor diegenen die daar dan boos over worden naar mij rest een op het hoofd omgekeerd glas bier. En dat is op mijn vriendelijke dagen.

Er zijn trouwens mensen (doorgaans mannen) die het allemaal nog veel erger maken door nadrukkelijk naar mijn borsten en benen te staren met een soort verbaasde blik in de ogen dat zoveel moois mogelijk is bij een trans en niet omwille van het feit dat ik inderdaad redelijk geconserveerd ben. Heel erg irritant.
Het is inmiddels al een tijdje 2011. Er mag wat mij betreft gevoeglijk aangenomen worden dat de meeste volwassenen wel weten wat een trans(seksuele) vrouw is. Dat die dan ook voldoende beleefdheid in acht nemen om ons in onze waarde te laten en zich te onthouden van het stellen van veel te intieme vragen. Gewoon omdat dat in een normaal sociaal verkeer iets is wat je niet doet. Of is het echt zo moeilijk om het fatsoen te houden?

Dus kom je me ooit tegen en ben je een beetje nieuwsgierig naar wat voor mens ik ben, toom die nieuwsgierigheid dan in en wees liever gewoon aardig. Dan ben ik het ook. Zo niet, er zijn genoeg gevulde glazen bier te vinden om de haren mee te wassen. Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten.

Alice © 2011

Germany likes nobody.

Germany has a problem. A reputation problem. Thing is, Germans are not likable. In fact in Germany it nowadays is prohibited to like someone or a group. Really, ‘es its verboten’. On FaceBook that is. According to their ‘Datenschutz’ organization in Schleswig-Holstein.’ The suckers.

Being Dutch means that it is socially almost unacceptable to like Germans and for once I’m afraid I fit in the general, albeit strongly biased, opinion about these humorless, shouting, hole in the beach digging, bratwurst eating and beer drinking Bavarians. I don’t like Germany. If there was an ‘unlike’ button on FaceBook I would probably try to perform a mass unlike on al Germans, their companies and their BMW’s, Mercedesses and Opels.

But FaceBook doesn’t have an ‘unlike’ button. Honestly I think it would be the most wanted new feature of FaceBook for as far as I am concerned. FaceBook does however have a ‘like’ button. But it’s not allowed to have that. Or at least German organizations and companies are not allowed to be present on FaceBook with the possibility of being liked. As if that would be possible at all.

Anyhow, In Germany some crazy people in an independent organization working on privacy issues decided that the ‘like’ button on FaceBook is against privacy laws. Because when you press ‘like’ Zuckie (Zuckerberg) and his friends profile you. They store info about the fact that it was you, yes you! that has pressed ‘like’ on that page about the latest trent in pornography and they will notify everyone that you did so. Actually they will call Beate Uhse (if you don’t know who that is, tough luck) and tell her that there is this deviant person that pressed ‘like’ on that porno fan page. So that Beate will be on your very doorstop within days, all hot and willing. With a camera team to make some homemade porn of you. And they will write articles in Bild and the Frankfurter Allgemeine that you, yes you, are working in the porno industry.

To prevent that from happening, the silly Bavarians wants Zuckie to dismantle the like button. Because Germans are not supposed to be able to like anything. Except Dutch beaches in the summer, bratwurst and beer that is. So Germans will, if these silly paranoid people get what they want, never be able to like anything. And to me that is the greatest form of justice. Because why should people who nobody likes be allowed to be able to like others? No let Germany stay this boring country filled with humorless people. They deserve that.

Dr. Thilo Weichert,
Datenschutzbeauftragter des Landes Schleswig-Holstein

This what these people write about it:

Das Unabhängige Landeszentrum für Datenschutz (ULD) fordert alle Stellen in Schleswig-Holstein auf, ihre Fanpages bei Facebook und Social-Plugins wie den „Gefällt mir“-Button auf ihren Webseiten zu entfernen. Nach eingehender technischer und rechtlicher Analyse kommt das ULD zu dem Ergebnis, dass derartige Angebote gegen das Telemediengesetz (TMG) und gegen das Bundesdatenschutzgesetz (BDSG) bzw. das Landesdatenschutzgesetz Schleswig-Holstein (LDSG SH) verstoßen. Bei Nutzung der Facebook-Dienste erfolgt eine Datenweitergabe von Verkehrs- und Inhaltsdaten in die USA und eine qualifizierte Rückmeldung an den Betreiber hinsichtlich der Nutzung des Angebots, die sog. Reichweitenanalyse. Wer einmal bei Facebook war oder ein Plugin genutzt hat, der muss davon ausgehen, dass er von dem Unternehmen zwei Jahre lang getrackt wird. Bei Facebook wird eine umfassende persönliche, bei Mitgliedern sogar eine personifizierte Profilbildung vorgenommen. Diese Abläufe verstoßen gegen deutsches und europäisches Datenschutzrecht. Es erfolgt keine hinreichende Information der betroffenen Nutzerinnen und Nutzer; diesen wird kein Wahlrecht zugestanden; die Formulierungen in den Nutzungsbedingungen und Datenschutzrichtlinien von Facebook genügen nicht annähernd den rechtlichen Anforderungen an gesetzeskonforme Hinweise, an wirksame Datenschutzeinwilligungen und an allgemeine Geschäftsbedingungen.

Of course I really do like Germany and I do value privacy. Of course there is something to say for the ideas of these silly Germans about the privacy aspects of FaceBook’s features. But honestly, isn’t government interference with the possibilities and technology behind social media not getting a little bit out of hand? Is it not safe to say that even some profiling (something every organization or company has been doing for decades to get hold of an audience or group of customers) a perfectly normal thing in this capitalistic and commercialized world? Are there not stronger privacy issues to be taken care of. Shouldn’t German’s not be worried much more about the privacy problems the German government is creating itself?  Like storing phone call and email details and storing location information because that same government just like the Dutch and other European governments doesn’t trust its own citizens anymore? Shouldn’t they worry much more about the fact that Germany is just like other European countries hopping on the bandwagon of big brother style control of its own citizens because someone might be terrorist or criminal?

Of course they should do that but instead of taking on the real privacy issues of a government profiling its own citizens they want to limit technological development in social media. What a joke.

And about that ‘like’ button. I will continue to use it as I personally don’t give a damn that Zuckie’s computers know that I am a transgender lesbian who loves female porn, writes, films, drinks beer sometimes, loves her kids and friends, hate stupid Germans, makes art and writes silly little articles on a website. And yes, if people research on me they will find out all kind of nice (and dirty) little details about me. So what?
By the way, that website of those people… my God, 1984!

Oh, and before I forget: don’t press the like button on this post because I will profile you, really, I will!

Alice © 2011

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011