The fall of the sportsman.

Remember how it all began
the apple and the fall of man
The price we pay
so the people say
Down the path of shame it led us
dare to bite the hand that fed us
Fairy tale the moral end,
wheel of fortune never turns again
Never turns again

Above lyrics have been my phones ringtone for quite sometime. I know them by heart. They’re from a song by Natalie Merchant. ‘Thick as thieves’ is the title. It’s a mysteriously complex song with lyrics of biblical proportions. She sings about the fall of men and of how a king abandones his people and in the end falls from grace. Like mankind has fallen from grace.

Like the sportsman that fell from grace. Like Lance Armstrong.

I use that ringtone as a constant reminder to me about the nature of mankind and the consequences of that. To warn me against deceit and to let me understand that superiority and status have no meaning but are nothing more than the outcome of fortune. In most cases. Of course, for the real great women and men in history this is different. They have gained status and were in many cases superior. But not without mistakes. Gandhi was a strange guy doing very strange things to young girls. Mandela was involved in agression and Rabin was a freedom fighter with blood on his hands. But all of them were great in their own right because they’ve changed themselves over time and have become examples of man’s greatness to the world.

So how about Lance Armstrong? The fallen sportsman. And how about cycling as a sport or sport as a part of society? What is the relation with the songtext I wrote just above these lines?

Lance Armstrong was a cancer patient. And he survived. Not because of persistence although his fight must have been heroic. Not because of his abilities. No, he simply survived because he was fortunate. If not damned lucky. All the noise around him when he returned to cycling after having ‘conquered’ cancer, was crap. And we all knew that. But many wanted to believe. The man now seems to have been a spider in the largest doping & deceit web in cycling history. Maybe in the history of sports all together. And he has fallen. Deep.

But his sport, cycling, had long before fallen. Fallen in the hands of man’s greatest enemy: greed. Sponsors and all kinds of people and organizations, have bundled their forces many years ago. For their own good and for the money. Because cycling is business. Actually sports is business. And where there’s business, there’s greed and deceit. It really is not that complicated to comprehend. Which makes the sport’s crocodile tears the more unbelievable. But there is more.

Where in everyday’s society we have laws to guide us all, sports has its own mechanisms. No laws, but rules. Rules that are constantly broken. To understand the status of rules versus laws one only has to watch a soccer match. Hitting or spitting someone in the face will result in a red card, if its seen by the referee. Or nowadays by the camera. If one would do so in the real world, a night in a cell would be regarded as fairly normal and justified. And that’s just an example. The incidents in sports concerning discrimination of minorities, abuse, substance abuse, deceit, drugs trafficking and dealing, bribes, slander and violence, are countless. Only seldom does that, in normal society defined as anti social, behaviour come to public conviction. Sports have rules, no laws. And because of that sport is behaving lawless because bending and braking the rules is ‘all in the game’.

But is it? Is all of that really ‘all in the game’? Isn’t it logical to file suit against the likes of Armstrong, when proof or testimonies against him are there? Wouldn’t a court case be a normal thing for someone who has become a very rich person thanks to the sport that he used for his own purposes and richness? And wouldn’t it be logical for the police to arrest footbal hooligans who defame people with another skin colour or sexual prevelance? And get them on trial to be convicted. Because in fact, they do break the laws that are in place for the rest of the society.

Isn’t it in a larger perspective not high time that sports in general becomes subdued to law? Wouldn’t it be completely logical to have for instance the FIFA targeted as a criminal organization after proven fraud, threats and bribing of government officials and indeed complete governments? Why would sport continue to have a ‘status aparte’? Why is it that we allow the IOC, the FIFA, the UCI, to name but a few, have a status above the laws of society. Isn’t it completely crazy that we allow these organizations to demand amnesty upfront for crimes by their staff, while negotiating the countries they hold their major sports events? Sport in the twentyfirst century has become almost, if not completely, the most openly corrupted business globally. And it certainly makes victims. Just ask the people in South Africa living close to the soccer stadiums and the people in East London living in the parts of town who were promised improved housing and services but were only used for the greater good of capitalism.

Sports is no loger what it once was intended for and what it for most of the amateurs still is: a fair competition of people who are skilled in a certain area. With winners and losers. And with a participating society that simply loves the games and hates the cheaters. The major sports have become openly criminalized parts of society living in a seemingly lawless world.

Maybe, just maybe, the fall of the sportman Armstrong will lead to a cleaner sport. And maybe, just maybe, society will learn form the fall of who many thought was a great man but who seems to be nothing less than just a fraud.

But unfortunately, Lance Armstrong will probably never get a fair trial in a normal court of law and sports will stay what it is: an in its core dishounest practice which is appealing to be witnessed by the general public. Next year, no doubt, people wil hail the new victor of the Tour de France at the Champs Élysée in Paris. As if nothing has happened and as if the competition was fair.

© 2012 Alice Anna Verheij

Voetbal en techniek

Ik ben geen voetbalspeelster. Nooit geweest ook. Maar ik ken wel de spelregels goed genoeg om te weten dat een bal achter de lijn in het doel een doelpunt betekend en dat als een speler in buitenspelpositie scoort het een ongeldig doelpunt is.

Ik weet meer van technologie en nog meer van organisaties. Ik ben bekend met menselijk gedrag in organisaties en vooral met macht in organisaties en de wijze waarop die macht zichzelf, de organisatie en zelfs de doelen van die organisatie kan corrumperen. Zoals bij het voetbal meneer Blatter binnen de FIFA doet. De wereldwijde voetbal terreurorganisatie die landen oplegt hun wetten te wijzigen, die zeer lucratieve sponsorcontracten sluit en vervolgens een eigen politiemacht aanstelt om die contracten veilig te stellen. De internationale sportbond die, in navolging van het Internationaal Olympisch Comité, vooral een financieel gestuurde op winst beluste onderneming is geworden. Een organisatie die zich niet verantwoordelijk voelt voor de uitbuiting van de mensen die voor die organisatie werken zoals de stewards wanneer die mensen bedonderd worden door de ingehuurde onderaannemers. Een organisatie die zich op dat punt gedraagt als Pontius Pilates die zijn handen waste omdat hij vond niet schuldig te zijn aan de misdaad en later religieus gerechtelijke moord op Jezus.

De sportbond ook die weigert nieuwe bewezen technologie in te zetten om er voor te zorgen dat de voetbalsport op een eerlijke wijze beoefend wordt. Technologie waarmee tegenwoordig zonder een spoor van twijfel (en mocht die er toch nog zijn in ieder geval minder twijfel dan zonder die technologie) bijvoorbeeld doelpunten en buitenspelsituaties kan vaststellen. Technologie die ook door middel van vrijwel directe herhaling van camerabeelden een scheidsrechter op de hoogte kan stellen van een overtreding die hij niet met zijn eigen ogen heeft gezien zoals de elleboog naar een tegenstander achter de rug van de scheidsrechter. Het vergt niet veel inlevingsvermogen in de organisatie van de FIFA om te beseffen dat er sprake moet zijn van belangenverstrengeling die er toe leidt dat men baat heeft bij de mogelijkheid van onduidelijkheid bij beslissingen tijdens de wedstrijden. Als ik mezelf aan het hoofd van die terreurorganisatie stel in de positie van Blatter als een soort zelfbenoemde führer dat zou ik in ieder geval het volgende wensenlijstje omtrent landendeelname hebben:

  • liever Frankrijk dan Ierland (gelukt)
  • liever Duitsland dan Engeland in een finale (ook gelukt)
  • liever Argentinië dan Mexico in een finale (ook gelukt)
  • liever Brazilië dan Nederland in een finale (komt nog wel)
  • liever Spanje dan Portugal in een finale (ook gelukt)

De halve finalisten zouden dus Duitsland, Argentinië, Brazilië en Spanje moeten zijn. Gewoon omdat die landen voetbaleconomisch nu eenmaal meer in de melk te brokkelen hebben dan Ierland, Engeland, Nederland en Portugal. De middengroep waar Frankrijk en Italië in zitten mag geofferd worden. De droomfinale is natuurlijk Duitsland-Argentinië. Financieel gezien dan natuurlijk. Want een dergelijke finale levert gegarandeerd voor een volgend kampioenschap de meeste sponsorgelden op. Het speelschema verhinderd dit helaas dus is een andere combinatie nodig die genoeg oplevert. Dat wordt dan Brazilië in een halve finale tegen Duitsland of Argentinië. Uruguay tegen Spanje met resultaat een finale Brazilië – Spanje of anders Argentinië – Spanje, ook een gegarandeerde thriller met in ieder geval ook lucratieve halve finales.

Zijn de scheidsrechters op dit niveau corrupt? Laten ze zich beïnvloeden tot het gebruik maken van een twijfelachtige situatie in een wedstrijd om het voordeel te leggen bij de voor de FIFA meest lucratieve ploeg? Zijn scheidsrechters bang voor de FIFA als werkgever? Ik heb de neiging om overal ja op te antwoorden.

Want, een sportbond die als rechtgeaarde fascistoïde organisatie alle democratie uitgebannen heeft. Een bond die zelfs rechtsgang van een aangesloten land of individu bestraft met interne sancties. Een sportbond die de media aan strakke banden gelegd heeft en vrije nieuwsgaring belemmerd. Een sportbond die sponsorbelangen hoger stelt dan mensenrechten. Een sportbond die techniek uitbant zodat er scharrelruimte blijft voor wedstrijd manipulatie. Een sportbond die een volk uitmelkt. Een sportbond die miljarden over de balk gooit door de bouw van grote nieuwe stadions waar wellicht ook een renovatie van bestaande mogelijk was. Een sportbond die de mensen die voor hun werken laat bedonderen. Een sportbond die persconferenties houdt waarin vooral niet op terechte vragen van de journalistiek wordt geantwoord. Een sportbond die ‘souvenirs’ laat maken in landen en door bedrijven die kinderarbeid niet schuwen. Een sportbond die zich niet meer met de sport bezighoudt maar wel met de hoogte van de bankrekening. Zo een sportbond is corrupt. Een voorzitter van een dergelijke bond is een internationale misdadiger omdat hij corruptie en misdaad in stand houdt en zelfs in beleid omzet.

Ik hou van voetbal (om naar te kijken), ik heb een hekel aan de commercie er omheen, ik heb een hekel aan het geweld op en buiten het veld. En ik verafschuw de FIFA. Mijn ontgaat de ratio achter de acceptatie van het huidige FIFA bestuur en beleid door alle bij de FIFA aangesloten voetbalbonden. Die acceptatie staat wat mij betreft gelijk aan collaboratie. In het huidige toernooi is het onmogelijk de uiteindelijke winnaar zonder voorbehoud als terechte winnaar aan te merken. Daarvoor zijn er in de aanloop naar dit toernooi en tijdens dit toernooi teveel ongerijmdheden geweest die een eerlijk verloop onherstelbaar geschaad hebben.

Zou er ooit nog een kleine kans bestaan op een verandering in het voetbal waardoor er weer sprake van een echte sport wordt? Zal de zwarte bladzij die Blatter heet omgeslagen worden in 2011? Kiest het voetbal voor een nieuwe frisse, moderne, menslievende organisatie in plaats van het huidige polibureau?

Alice Verheij © 2010


Aan de zijlijn van het voetbal wordt er getennist. En sportgeschiedenis geschreven. Nooit eerder is een tenniswedstrijd in een titanenstrijd van ontaard op een manier zoals die twee mannen, de Amerikaan John Isner en de Fransman Nicolas Mahut, laten zien. Ze staan niet hoog op de wereldranglijst. Voetbal is ineens totaal oninteressant geworden voor de echte sportliefhebber want ach hoe lang duurt zo’n voetbalpot nu helemaal. Anderhalf uur en dan heb je het gehad. Isner en Mahut staan nu voor de derde opeenvolgende dag op het center court van Wimbledon.

Het is nu 64-64 in de vijfde set en de aanslag op mijn zitvlees is ernstig. Als ik niet uitkijk krijg ik doorzitplekken van deze wedstrijd. Als er nog wereldrecords zijn in de zin van aantallen aces per wedstrijd, tijdsduur, aantal games en zo meer dan zullen die ook wel sneuvelen. Wie er ook wint, een winnaar is er niet en een verliezer ook niet. Wel twee winnaars. Twee jonge mannen die op een bepaald moment in hun tennisloopbaan allebei precies even sterk zijn is een onvoorstelbaar gegeven in de topsport. Remise bestaat niet in het tennis maar het zou de enige terechte uitslag zijn van deze slijtage slag.

65-65 en nog gaat het door. Geen van de mannen breekt. Hoe ze op de been blijven is een vraag. Zelfs in de kroeg wint deze match het gemakkelijk van de WK wedstrijd waarin Italië op achterstand staat. Wisselen van kanaal op de tv is niet aan de orde en terecht. Zelf heb ik niet zoveel met sport maar deze wedstrijd bindt mij aan het scherm, naar de w.c. gaan kan alleen als de mannen even pauzeren, inmiddels is het 67-67. De wedstrijd houdt niet op en zo nu dan rolt er een ace uit. Met een snelheid van zelfs 214 km/u en dan valt de verbinding weg tot grote frustratie van het lange afstandspubliek.  O gelukkig, er is weer beeld bij een stand van 67-68. Ook het publiek in de tennistempel wijkt niet van de tribunes, net zo min als de spelers voor elkaar wijken.

Balletje links, balletje rechts, het blijft tennis. Op zich niet de meest aantrekkelijke sport om naar te kijken natuurlijk maar dit is geen sportwedstrijd meer. Het is een overlevingsgevecht geworden waardij de mannen zo ver zijn doorgegaan dat het onmogelijk is om op te geven of te verslappen. Geen van beide doet voor de ander onder en accepteert een verlies. Het is weer gelijk. Of nee, Isner staat weer even voor. Matchpoint voor Isner. Daar gaat ie en na een korte slagenwisseling is het gebeurt. Isner wint in de langste tenniswedstrijd ooit.

Ik kan weer ademhalen. Snel wordt er geschakeld naar het voetbal om te zien hoe de Italianen afgedroogd worden door de Slovenen. Niet dat het me interesseert.

Alice Verheij © 2010

Freek, Freek! Waar ben je nu we je nodig hebben?

De nu beroemde DutchDress waarmee Bavaria Budweiser voor schut zet.

Morgen is het zover. De dag van het monsterproces in Zuid-Afrika waar de twee Bavaria-babes (en o, wat zijn ze leuk in die jurkjes) voor de rechter-FIFA-vazal worden gesleept wegens hun grove misdaad. Onvoorstelbaar dat deze vrouwen denken zomaar een oranje jurkje van een andere biersponsor dan de WK hoofdsponsor Budweiser aan te mogen trekken in een voetbalstadion. Schaamteloze concurrentie van de grote Amerikaanse brouwer van ‘Bud’. De twee meiden die voor de rechter moeten komen omdat Bavaria hun hotelkamer had betaald en de conclusie van de FIFA-aanklager is dat zij dus een commerciële actie uitvoerden hebben de volgende verklaring afgegeven:

Dit is een persbericht van Barbara en Mirte vanuit Zuid-Afrika
Wij sturen deze verklaring, omdat we minder aandacht van de pers willen hier in Zuid-Afrika. U kunt deze verklaring gebruiken om de wereld te laten weten het OK met ons gaat.

Wat is begonnen als een leuk uitstapje naar het WK is veranderd in een enorme intimidatie door de FIFA. We werden vastgehouden en vier uur lang ondervraagd in de vrieskou na de wedstrijd. Twee dagen later werden we van ons bed gelicht en woensdagochtend kregen we te horen dat we zijn beschuldigd van crimineel handelen in het Soccer City Stadium. Onze paspoorten werden ingenomen en we moeten 22 juni voor de Zuid-Afrikaanse rechter verschijnen.

Je wilt je echt niet weten wat er met gebeurt, als officials van de FIFA maar blijven zeggen dat er zes maanden gevangenisstraf boven je hoofd hangt. De eerste dagen waren we echt in shock. We kregen te horen dat we niet weg mochten lopen, anders zouden we worden neergeschoten.

Maar Bavaria heeft ons geholpen om de beste advocaten te krijgen en we voelen ons gesteund door Bavaria. We krijgen veel telefoontjes en steun van vrienden en familie en de wereld ziet er nu beter uit. We geloven echt in de goede afloop. We denken dat dit binnenkort allemaal voorbij zal zijn. Kun je je voorstellen dat je naar de gevangenis moet voor het dragen van een oranje jurk? Hoe zit het met alle supporters in shirtjes met merknamen die geen sponsor van de FIFA zijn? Zijn die ook naar de gevangenis gebracht? Het WK is zeker geen feest meer voor ons. We willen de wedstrijden graag in een oranje jurk thuis bekijken. Laten we hopen dat we dat zo spoedig mogelijk kunnen doen…. Duimen maar!

Barbara en Mirte, Jo’burg 16-6

Overal ontstaan initiatieven om de meiden te beschermen tegen de juridische FIFA terreur en ze te behoeden voor een ongewilde vakantie in een Zuid-Afrikaanse gevangenis. Niet op water en brood maar op Budweiser en brood ongetwijfeld. Ko en Jo van zijn een actie begonnen tegen de FIFA onder de noemer ‘Free Barbara’ zo meldt de Pers. Het jurkje bedacht door de creatieve meiden van Blanco&Co en Don’t tell mom, twee femme eenpitters die elkaar vonden in het ontwerpen van leuke campagnes en die aan de vrouw brachten bij in dit geval Bavaria. Het idee was een modern-feministisch getinte actie tegen het gebrek aan leuke, sexy kleding voor de dames tijdens het al te macho voetbalwereldje. Een pracht actie natuurlijk want als vrouwen vrouw is er nu voor mij tenminste ook weer wat te genieten. Ik val immers niet voor voetbalmannen maar wel voor voetbalvrouwen, maar dat terzijde.

Helaas is er nog geen solidariteitsactie van de Nederlandse voetbalvrouwen ontstaan, ongetwijfeld omdat de commerciële belangen van de KNVB en het Nederlands elftal een confrontatie met de Blattermaffia aan te gaan. Silvie en al die andere meiden, ze zijn wel leuk, maar aan lef ontbreekt het de luxe poezen blijkbaar. In ieder geval aan solidariteit met de Bavaria-babes.

Barbara en Mirte, de door de FIFA-maffia vervolgde Hollandse deernen.

Nog erger, en dat hindert me misschien nog wel het meest, ons nationale voetbalkampioenschap geweten Freek de Jonge heb ik er ook nog niet over gehoord. Geen oproep tot een boycot van het WK, geen oproep tot protesten voor de Zuid-Afrikaanse en Amerikaanse ambassades. Geen oproep tot rituele verbranding van FIFA vlaggen of een guerilla actie om alle voetballen die er maar te vinden zijn lek te prikken. Geen oproep om middenstippen en cornervlaggen te roven of doelnetten te pikken en daarmee de Zuid-Afrikaanse ambassade behangen. Freek, jongen, waar ben je? We missen je. De babes hebben je nodig!

Dus begin ik maar mijn soloactie, veilig op de bank. Geen wedstrijden meer kijken van andere ploegen dan het Nederlands elftal en hun directe tegenstander. De Zuid-Afrikaanse contra-apartheidsvlag zal bij mij niet wapperen. FIFA zal door mij voortaan als FIFA-maffia betiteld worden en als de meiden veroordeeld worden ga ik hoogstpersoonlijk voor de Zuid-Afrikaanse ambassade protesteren. Tenminste als iemand een Bavaria-jurkje voor me heeft. En Freek nodig ik uit! Enne, ik beloof plechtig geen Budweiser meer te drinken. Ik hoef dat Amerikaanse bocht niet meer en ga nú een Bavje kopen!

Alice Verheij © 2010



De afgelopen weken waren een zware tijd voor me. Dat komt omdat ik één van de wellicht niet meer dan drie Nederlanders ben die het niet kan. Schaatsen bedoel ik. Er zijn een paar oorzaken voor dat niet kunnen en het resultaat is dat ik al jaren beschaamd moet toegeven dat ik wéér niet geschaatst heb terwijl zo ongeveer heel de bevolking, autochtoon en allochtoon, op de ijzers gestaan lijkt te hebben.

Ik niet dus. Mijn vroegste herinnering aan de nobele schaatssport, ik moet er diep naar graven, is traumatisch en waarschijnlijk bepalend geweest voor mijn wel heel beperkte schaatsloopbaan. Want dat is het: vooral een loop-baan. Het zal ergens in de winter van ’67 of ’68 geweest zijn. In die jaren waren winters nog winters en die gingen gepaard met handschoenen, mutsen, truien en geitenwollen sokken. De handschoenen waren van wol zodat als je viel bij het schaatsen je in ieder geval natte handen overhield, ze hadden ook geen vingers wat het niet bepaald handiger maakte om de riempjes van de schaatsen vast te maken. Die handen werder dus ijskoud. De winters waren ook zo streng dat de oren aan mijn toen nog blonde koppie rood werden. De schaatsen zelf waren nog echt, niks geen klapschaatsen of zo. Dat wil zeggen er waren Friese doorlopers (ik dacht toen dat het vrieze doorlopers waren). Van die houtjes met een stuk gebogen ijzer er onder en touwtjes die je om je groene met geitenwollen sokken en kleine voeten gevulde kaplaarzen moest binden. De touwtjes waren steevast rood, waarom weet ik tot op de dag van vandaag nog niet. De fourage bestond uit een kop hete chocola vooraf aangevuld met ontbijtkoek en een boterham met pindakaas. Bij thuiskomst erwtensoep en dat vind ik ook al niet lekker.

We, mijn vriendjes en ik, staken de straat over en liepen over het grasveldje richting weiland. Toen kon er vanuit die straat via de slootjes tussen de weilanden in nog van Den Haag naar Voorschoten geschaatst worden zonder een snelweg tegen te komen. Het weiland was eigendom van Juliana en daardoor had het een beschermde status waardoor het niet zomaar weilanden waren maar gewoon ook mooie weilanden. Met soms zelfs ooievaars in de zomer. In de winter waren de sloten steevast dichtgevroren en dus schaatsbaar. In die tijd werd het ijs ook niet kapot gegooid door vervelende kinderen maar juist gespaard omdat we er zoveel mogelijk op wilden spelen.

De ijspret bestond uit in oplopende moeilijkheidsgraad glijen, tikkertje spelen, schaatsen en ijshockey met houten stokken en een stukje hout. IJsmutsen met een steen er in waren uitstekende ‘doelpalen’. Maar ja, kon je niet schaatsen dan kon je natuurlijk ook niet ijshockeyen. Ik heb vaak staan kijken. Wat mij trouwens in die tijd al verbaasde was de hiërarchie tussen mensen. Je had immers de beginnelingen (doorlopers met stoel), de eenjarigen of watjes (doorlopers zonder stoel), de meisjes (kunstschaatsen en cirkeltjes maken), de jongens (hockeyschaatsen en hockeyen) en de echte schaatsbonken (met Noren). De laatste groep ging vooral ver weg de polder in voor lange tochten inclusief kluunen, koek en zopie.

Het stadium beginneling ben ik nooit ontstegen. Tegen de tijd dat ik op de schaats kon staan (staan dus, niet schaatsen) ging het al weer dooien. Vaag herinner ik me een schaatsles van mijn toen grote zus, ze is nu kleiner dan ik, waarbij ik ondanks stoel het presteerde vooral languit op het ijs te liggen totdat ze het zat was en met het buurmeisje de polder in schaatste. Mij achter latend in wanhoop en desillusie. Al vroeg ontwikkelde zich dan ook bij mij de gedachte dat schaatsen iets volslagen onnatuurlijks is. Waarom zou een mens immers op smalle ijzertjes op een ijsvloer gaan staan? Sneeuwschoenbreed schoeisel leek me logischer, kon je niet mee omvallen namelijk. Dat jaar is het niks meer geworden.

Uit een later jaar (schiet me maar lek als ik weet welk jaar) herinner ik me zwart-rode tweedehands hockeyschaatsen die te groot waren. Ik zwikte er constant in en mijn inmiddels door het korfbal ernstig verzwakte enkels boden onvoldoende weerstand om het vol te houden. Ondanks die middag in de Uithof tussen al die kinderen die wel op de been bleven. Komt bij dat ik de witte meisjesschaatsen veel mooier vond. Kom daar maar een mee bij je moeder in die tijd. Daar verdween het tweede jaar.

Het is nooit meer wat geworden tussen de schaats en mij. Zelfs rolschaatsen wilde niet werken. Inmiddels vermijdt ik nadrukkelijk schaats, rolschaats, skate, skateboard, snowboard en ski. Geen van alle trekken ze me aan omdat ik toch vooral een verticaal georiënteerd mens ben en ik met zekerheid meen te weten dat die verschillende hulpstukken die oriëntatie onherroepelijk verstoren.

Ineens is het dan winter 2009. Holland raakt eigenlijk onverwacht in de ban van het schaatsen en zelfs de elfstedentocht wordt weer genoemd als een reeële mogelijkheid. Nu ja, kijken er naar vindt ik wel leuk. Maar schaatsen? Nee, ik heb me maar heel erg stil gehouden de laatste dagen en het onderwerp in het gesprek gemeden. Beschaamd als ik ben over mijn gebrek aan schaatscapaciteiten.

Alice © 2009

Ik ben boos op Floris Jan Bovelander

Bovenstaande foto is de foto van een voormalig topsporter. En van een dom en discriminerend mens.

Soms is verdriet en teleurstelling een goed fundament om boosheid over iets heel anders effectief en scherp te laten werken. Wellicht ook nu. Goed mijn eigen ‘situatie’ nu is niet geweldig (zie vorig blogje) maar daar gaat deze column niet over. Wel over onkunde en discriminatie in de sport als het gaat om deelname van transseksuelen aan topsport. Over arrogantie en domheid vooral. Van in dit geval een voormalig topsporten nota bene.

Om hoor en wederhoor toe te passen plaats ik hier onder de oorspronkelijke column van Floris Jan Bovelander uit ‘de Pers’ van 24 september 2007 integraal. Floris Jan – van de strafcorners geloof ik – laat hiermee zien dat hij een exponent is van een onkundige sportwereld die oordelen heeft over transseksuelen zònder te weten hoe het nu echt zit. Na zijn walgelijke tekst volgt dan mijn reactie.

Transseksuelen mogen tegenwoordig meedoen in competities van hun nieuwe geslacht. Dat klinkt aardig maar het kan er op topniveau bij mij niet in. Ik begrijp best dat je als nieuwe vrouw niet meer mee wilt doen aan de typische kleedkamerhumor van mannen en dat je je ook wat ongemakkelijk voelt tussen de macho’s van de mannensport.

Samen douchen is wellicht ook wat lastiger geworden, maar als je competitief op het hoogste niveau mee wilt strijden in de competitie van je nieuwe geslacht is dat voor de meeste sporten helaas uitgesloten. Wat mij betreft dan, want het mag officieel wel. Je moet volgens de voorschriften wel volledig vrouw geworden zijn, dat wil zeggen een volledige fysieke transformatie. Dat betekent dat waar vroeger voor een belangrijk toernooi nog een geslachtstest in het lab moest worden gedaan om te kijken of de dames het mannelijke Y-chromosoom bezaten, je nu kunt volstaan met je broek te laten zakken om je geslacht letterlijk te showen. Daarnaast moet je aantonen dat je voldoende vrouwelijke hormonen slikt. Moeten de artsen controleren of je je pil wel hebt genomen. Geen pil heet in dit geval aan de doping. Doping door je eigen lichaam gemaakt. Het oorspronkelijke mannelijke lichaam is namelijk voor een vrouw een grote dopingfabriek. Misschien is de geest al een tijdje aan het feit gewend dat je vrouw bent, je lichaam niet. Dat lichaam produceert de hele dag door mannelijkheid. Transseksueel Nathalie van Gogh neemt regelmatig een wielerbeker mee naar huis nu de geboren man tussen de dames fietst. Het moet flink frustrerend zijn voor de achtervolgers. Als er bij hen maar één microgram testosteron gevonden wordt, worden ze jaren geschorst terwijl voor hen iemand rijdt die er vol mee zit. Helaas is topsport niet voor iedereen weggelegd. Behalve doorzettingsvermogen, talent en veel training heb je ook nog een passend lichaam nodig. Ik denk dat ongeveer 90 procent van de wedstrijdsporters de top niet haalt omdat hun lichaam er net niet goed genoeg voor is. Zwakke enkels, knikkende knieën, te lang of te kort. Lange slungels passen niet in de ringen en turners zijn te klein voor volleybal. Ik zie mijzelf ook niet snel die honderd kilo de berg op fietsen. Je wordt geboren in je eigen lichaam en je zal het er in de sport maar mee moeten doen.

Welnu dan Floris Jan, hierbij mijn antwoord. Jouw tekst getuigd van een schandalig niveau van onkunde en een bijzonder aanmatigende houding ten opzichte van transseksuelen. De belangrijkste feitelijke onjuistheden in je tekst zal ik maar meteen noemen.

  • transseksuelen zijn geen vrouwen met een mannenlichaam. Het zijn (als we het alleen over de man naar vrouw transseksuelen hebben) vrouwen die als man geboren zijn en afhankelijk van wanneer en op welke wijze hun transitie heeft plaatsgevonden tot hun grote verdriet (!) uitgerust met een lichaam met naast de vrouwelijke kenmerken zoals borsten, structuur van huid en haar, vetverdeling, gewicht, spiermassa (!) enkele mannelijke kenmerken. Er zijn natuurlijk ook vrouw naar man transseksuelen maar daar schrijf je natuurlijk niet over. Stel je voor…
  • man naar vrouw transseksuelen hebben allen (!) een geslachtsveranderende operatie ondergaan. Die operatie houdt in de verwijdering van onder andere de testes. Zoals jij duidelijk niet weet is dat de fabriek waar testosteron in een mannenlijf wordt aangemaakt. Dus deze transseksuelen maken helemaal niet die hoeveelheden testosteron aan die jou doen veronderstellen dat zij zouden aanmaken. Daarmee vervalt je gehele betoog over hormonen.
  • man naar vrouw transseksuelen maken natuurlijk wel testosteron aan op andere plaatsen in hun lijf maar verschillen daar na de operatie niet in ten opzichte van ‘biologische’ vrouwen zoals wij die noemen. Immers elke vrouw maakt testosteron aan (gemiddeld zo’n 5% van wat een man aanmaakt).
  • man naar vrouw transseksuelen maken geen oestrogenen aan in voldoende mate om hun lichaam volledig te laten vervrouwelijken. Het gaat dan niet om zaken als spierkracht en spiermassa (hier over later meer) maar over uiterlijke geslachtskenmerken als lichaamsbeharing, borstgroei en vetverdeling. Bij afwezigheid van oestrogenen zal het lichaam niet verder vervrouwelijken. 
  • het niet meer aanmaken van testosteron bij man naar vrouw transseksuelen (wat tijdens de gehele jaren lange medische procedure aan de orde is) vindt zijn oorsprong in de hormoonbehandeling die bestaat uit toediening van testosteron blockers. Feitelijk is dat in Nederland Androcur dat bedoeld is voor de behandeling van prostaatkanker en als bijverschijnsel (!) heeft dat in korte tijd de testosteronwaarde tot zo goed als 0 wordt terug gebracht. Daarmee hebben man naar vrouw transseksuelen tijdens de behandeling een testosteronwaarde die substantieel lager is dan die van vrouwen.
  • een effect van het niet meer hebben van een mannelijke hoeveelheid testosteron is afname van spiermassa en verlies van fysieke kracht. Tot wel zo’n procent of 40 soms. Daarmee neemt de spierkracht een transseksueel in behandeling feitelijk af tot het niveau dat vrouwen van zichzelf hebben. Het oorspronkelijk verschil in spierkracht tussen mannen en vrouwen verdampt dus eigenlijk.
  • nà de operatie krijgt een man naar vrouw transseksueel geen testosteron blockers meer. Ze maakt immers net zoveel testosteron aan als een geboren vrouw. Wel krijgt ze oestrogenen. De pil zogezegd of een andere variant die hetzelfde doel dient. Het doel is onderhoud van de feminisering van het lichaam. Daarmee neemt de kans op borstkanker toe tot het niveau dat de gemiddelde geboren vrouw ook kent. Daarnaast zorgt het er voor dat huid, haar, vetverdeling en borstgroei op een hanteerbaar niveau blijven. Geen van alle aspecten die invloed hebben op de sportbeoefening en de sportprestatie.
  • je opmerking over het abjecte verleden van de ‘sextest’ waar het IOC mensen onderwierp aan een chromosomentest is niet bepaald intelligent. Nooit van interseksuelen gehoord blijkbaar? De chromosomentest is door het IOC (en dus ook NOC/NSF) afgeschaft nadat door problemen in de atletiek het na wetenschappelijk onderzoek duidelijk is geworden dat de uitslagen van die tests in een heel aantal gevallen slechts een ambigue resultaat leveren. Interseksuelen (mensen waarvan niet eenvoudig is vast te stellen dat ze man of vrouw zijn door medisch / genetische oorzaken) zijn in het verleden regelmatig geslachtofferd. De bekendste in Nederland is Foekje Dillema geweest die door de atletiekunie verstoten is uit de sport en recent (na haar overlijden) eerherstel en haar vermeldingen en medailles heeft gekregen. Het schaamrood zit nog steeds op de kaken van de atletiekunie, de familie Blankers-Koen, de Telegraaf sport redactie en het NOC/NSF. Niet bij jou dus blijkbaar. Floris Jan je bent ingehaald door de wetenschap, de tijd en de emancipatie in de sport. Maar goed je bent dan ook ex topsporter nietwaar?
  • de regelgeving in de sport met betrekking tot man naar vrouw transseksuelen is dat men twee jaar na de juridische (!) geslachtswijziging mag deelnemen aan (top)sport. Triest genoeg wordt deze regelgeving door NOC/NSF ook gehanteerd en dus ook door veel sportbonden inclusief die hockeybond van jou. Zelfs bij gewone competitiesport. Met als gevolg soms levenslange uitsluiting van sportdeelname in het juiste gender voor transseksuelen en andere transgenders, een flagrante schending van artikel 1 van de Grondwet. De juridische geslachtwijziging bestaat in Nederland overigens uit een aanpassing van het geboorteregister nadat is aangetoond dat de persoon onvruchtbaar is. Een inmiddels uitgebreid besproken en gedocumenteerde schending van de mensenrechten. Immers, de sportorganisaties eisen dat de wet gehanteerd wordt die op zijn beurt eist dat iemand de integriteit van het eigen lichaam opoffert als het om mogelijke voortplanting gaat. Een ernstig verouderde en stupide wet die niet meer in deze tijd past. Daarbij komt dat veel landen dit soort wetten gelukkig veranderen of al verandert hebben. Nederland nog niet en dat mogen minister Plasterk en het ministerie van VWS zichzelf kwalijk nemen. Maar goed, de sportwereld staat boven de wet nietwaar Floris Jan?

Jouw tekst over het ‘slechts je broek laten zakken’ is niet alleen bijzonder onfatsoenlijk (maar ach eens studentenbal altijd studentalbal denk ik dan) maar ook kwetsend. Wat voor mens ben je eigenlijk dat je zo met de gevoelens van anderen om gaat? Je moet je gewoon schamen voor je mening die duidelijk gebaseerd is op onkunde en die je dan ook nog op een bepaald onfatsoenlijke en grievende wijze naar buiten kotst. Walgelijk! Nee Floris Jan, ga jij nou maar in de nadagen van je sportloopbaan balletje tikken maar bemoei je niet in al je onkunde met zaken die buiten jou staan, waar je duidelijk geen bal van af weet en waar jouw stem een verontreiniging van de sport en een belediging voor weldenkende mensen is. Maar misschien is het ook gewoon slechts de geestelijke handicap van een topsporter die teveel hockeyballen tegen het hoofd heeft gekregen met als gevolg dat normaal denken onmogelijk is geworden. Het trieste lot van de hockeyspeler. Dat uitgerekend ‘de Pers’ dit monstrum van een column van je afdrukt is wel verbazend trouwens. Slechts een paar weken voor Coming out dag zoiets als dit plaatsen plaatst de bijdrage aan die coming out dag voor mij in een geheel ander daglicht. Een tijd voor de Coming Out Dag is je column geschreven. Misschien ben je inmiddels wijzer? Had ik het eerder gezien dan had ik in ieder geval afgelopen zaterdag een hartig woordje met de pers en ‘de Pers’ kunnen praten over dit soort trieste ‘journalistiek’.

Wil je meer weten? Surf dan naar en bekijk de video van de lezing over transgenders en sport op de aparte pagina over dit onderwerp.

Alice Verheij © 2008