Dove

Op de website van Rop Gonggrijp, misschien wel de belangrijkste voorvechter van het goede gebruik van internet, waar ik terecht kwam door een facebook bericht, staat een postje over een reclame campagne van Dove (van de smeerseltjes, shampoos en doucheschuim). Het filmpje confronteert en net al bij eerdere campagnes doet het dat op het gebied van beeldvorming van vrouwen. In dit geval gaat het dan om het zelfbeeld van vrouwen. Dit is het filmpje.

Ik besef dat ook ik een issue heb met mijn zelfbeeld, een flink probleem.

Ik heb veel foto’s van mijzelf. Bijna allemaal gemaakt in de afgelopen acht jaar. Foto’s van voor 2005 zijn er amper meer, ze zijn gewist, verknipt, vermalen, verbrand, weggegooid, vernietigd. Omdat die foto’s mij wanneer ik ze zie herinneren aan een verleden waar bij zo goed als iedere foto ik mij herinner wat de pijn is die verbonden met me was op het moment van die foto. Zo af en toe op een onbewaakt moment wordt ik ongewild geconfronteerd met die oude foto’s. Er komen foto’s of negatieven boven of oude cd’s met foto’s. Soms een mapje of een brief met een bijgesloten foto. Die confrontaties zijn uiterst pijnlijk en nooit fijn.

Is dat normaal? Nee, dat is niet normaal.

De pijn van het moeten kijken naar een ongewenst verleden in die zin dat ik dan iemand zie die ik niet wens te zijn geweest is niet goed uit te leggen. Na 2005 veranderd alles in mijn leven en ook de foto’s veranderden. Waar op foto’s uit het verleden mijn lach in de loop van de jaren verdween en vervangen werd door een masker is op de foto’s na 2005 te zien dat er een nieuwe lach voor in de plaats is gekomen. Eigenlijk worden er zelden meer foto’s van me gemaakt waar ik niet op lach, zelfs al is die lach soms een minimale glimlach. Maar ben ik dan blij met die foto’s van tegenwoordig? Ja en nee.

Als fotografe is het beeld een essentieel deel van mijn bestaan, van mijn werk. En in de komende jaren zal het dat ook zeker blijven waarbij ikzelf dan ook nota bene onderwerp of lijdend voorwerp zal zijn in die beelden. Wat betekent dat ik mij comfortabel moet voelen bij afbeeldingen van mijzelf. Maar ik voel me lang niet altijd comfortabel met die afbeelding. Net als de vrouwen in het filmpje kan ik mijzelf niet als mooi zien. Dat is me nooit gelukt in het verleden en dat lukt me nog steeds niet. Ik kan mijzelf niet als aantrekkelijk zien. Dat komt door mijn verleden en door de codering die de samenleving in zich heeft en oplegt aan mensen, vrouwen in het bijzonder.

Over het geheel genomen ben ik niet echt heel erg ontevreden over mijn lijf, maar ik ben me maar al tezeer bewust van de beperkingen die structuur en operaties op het begrip schoonheid hebben gelegd. Als het om mijn gezicht gaat zie ik vooral de ‘foutjes’. De rimpeltjes die sneller zichtbaar worden dan ik wil, de plekjes die daar net als op andere plaatsen op mijn lijf te zien zijn, de wallen onder de ogen en hangende oogleden, de asymmetrie van mijn mond, mijn slechter wordende gebit en de leeftijdsonderkin veroorzaakt door overtollig vel. Ik zie een vrouw die snel ouder wordt, haar ‘prime’ voorbij is (wetende dat die er nooit geweest is), en die een toekomst voor zich heeft waar dat beeld niet aantrekkelijker wordt. Lelijk vind ik mezelf niet, maar aantrekkelijk beslist ook niet.

Ook ik ben gevoelig voor wat de wereld vind van het uiterlijk van vrouwen. Uiterlijk is belangrijk voor mij. Kleding, make up, het is voor mij essentieel om mijzelf goed te voelen. Zonder make up over straat gaan is iets dat ik niet wil en de kleding moet mij goed staan en zeker niet ouwelijk zijn. Terwijl ik nota bene mijzelf nu regelmatig in een kledingstijl hul van meer dan honderd jaar geleden. Mijn gevoeligheid op dit punt, mijn verleden ook, maken dat mijn zelfvertrouwen over mijn uiterlijk niet groot is. Het is zelfs zo sterk dat het soms minderwaardigheid oproept. Mijn angst om omwille van mijn uiterlijk, om de bouw van mijn lijf waar een schaduw van een ongewenst leven in te zien is, om mijn ouder wordend gezicht, afgewezen te worden in zoiets essentieels als de liefde is groot. Het is me een paar keer overkomen.

Ik besef dat ik voor wat betreft lijf, uiterlijk en mijn eigen beleving daarvan, een beschadigd mens ben.

Om die reden ben ik heel erg blij met de reclamecampagnes van Dove. Zeker met deze. Want het laat zien dat ons zelfbeeld bijna zonder uitzondering negatiever is dan het beeld dat anderen van ons hebben. En toch, ondanks het prachtige filmpje blijft er dat gevoel fysiek niet aantrekkelijk te kunnen zijn voor een ander. Zoals een vrouw in het filmpje zegt: I have work to do with myself. Ze heeft gelijk.

© Alice Anna Verheij

Wat een week!

De afgelopen week was me er eentje.

Om te beginnen waren er de dagen in Parijs voor de OuiShare conferentie die ik samen met een paar wijkgenoten bezocht. Nou ja, eigenlijk alleen de eerste dag want daarna was ik ook wel klaar met die conferentie. Een paar dagen nadien en flink wat ander werk maken dat het beeld dat ik vooraf had en dat ernstig bevestigd werd op die eerste dag alleen maar sterker is geworden. Wat mij betreft was het allemaal ‘much to do about nothing’. Vernieuwingsgraad laag, babbelgehalte hoog, extase afwezig, kunst idem dito en dus eigenlijk niet interessant. Parijs zelf was dat echter des te meer en de twee dagen waarop ik vijentwintig jaar oude herinneringen overschreef met nieuwe, rondzwierf in de stad, Hemingway’s voetsporen poogde te drukken èn een berg foto’s gemaakt heb, zijn voor herhaling vatbaar. Niks fijner dan met een goede camera zwerven in een stad als Parijs op de eerste echte lentedagen. Of het nu ikzelf of Anna Ros was die er gezworven heeft en in La Belle Hortense, Café de Flore en Les Deux Magots zat weet ik nog niet precies.

Alice AnnaCafé de Flore in St. Germain-des-Prés, Parijs

Eenmaal terug was het vol aan de bak met het monteren van Dooie Pier, mijn eerste documentaire die ik samen maak met Arna van der Sloot voor televisie en die aanstaande zaterdag op TV West wordt uitgezonden. Vijentwintig minuten over de pier bij Scheveningen bezien door de ogen van verschillende generaties Scheveningers. Moet hij blijven of moet hij weg? Of wordt het opknappen en wat zijn de herinneringen die ze hebben aan dat markante bouwwerk voor de kust van Scheveningen? Dit is de promotie poster met daaronder de teaser voor de film.

dooie pier poster horizontaal klein

Tussendoor is dan ook nog eens WoordenStorm opgericht. Na een paar jaar in de koelkast gelegen te hebben en niet als bedrijf te functioneren werd het tijd (en bleek het mogelijk) om mijn eenvrouwszaak dan toch maar van de grond te tillen. Het eerste werk is er ook al en dus is de start ‘vliegend’. Mooi en fijn.

De komende dagen zijn wat rustiger en dan kan er gewerkt worden aan de verschillende projecten, van tijdreisgids en toneelstuk tot vertaalwerk en het schrijven aan mijn eigen romans, het voorbereiden van foto exposities en nog zo het een en ander.

Het is en wordt een mooi en druk jaar. Nu maar hopen dat het goed blijft gaan.

© 2013 Alice Anna Verheij

Het is maar een film…

Vannacht keek ik naar de film ‘Exit’. Een Telefilm uitgezonden door de NCRV. De film gaat over Amadou uit Guinee die als jongetje vluchtte voor het geweld in zijn land, zijn broer vermoord zag worden, de huizen afgebrand worden. Amadou heeft in de verhoren tegenstrijdige verklaringen afgelegd. De moord op zijn broer was op een zaterdag, of een zondag. Het kind Amadou wist het niet precies meer.

Later blijkt zijn verhoorambtenaar van Es dat gegeven van onduidelijkheid gebruikt te hebben om zijn asielverzoek af te wijzen. Jaren later. Amadou was bijna gediplomeerd verzorgende inmiddels. De jonge man Amadou is één van een groep van vijf mannen die ‘uitgeprocedeerd’ zijn. Ze worden uitgezet naar Guinee. Op basis van Europese laissez passez’s en zonder de noodzakelijke Guineese documenten. Hij weet, zij weten alle vijf, dat ze in Guinee direct in de gevangenis gegooid zullen worden en waarschijnlijk vermoord.

De film laat het verzet zien van de vijf mannen in een bus op het vliegveld van Rotterdam. Bijna lukt het ze om de uitzetting te voorkomen. Maar van Es, een soort NSB-er apres la lettre, liegt ze uiteindelijk de bus uit waar ze zich in verschanst hadden. De mannen worden met veel geweld overmeesterd en alsnog in het vliegtuig uitgezet. Later zal blijken dat ze in Guinee inderdaad direct de gevangenis in gegaan zijn waarna er niets meer van ze vernomen is.

Amadou en zijn vier kameraden zijn door de staat uitgezet en indirect mogelijk vermoord. Het hele proces rond de uitzetting is een schokkende aaneenschakeling van mensenrechtenschendingen uit naam van de Nederlandse staat. Het meest schokkende is nog wel dat de film gebaseerd is op waarheid. Op feiten. Op situaties die daadwerkelijk voorgekomen zijn en nog steeds voorkomen. Het is een felle aanklacht tegen de onmenselijkheid van het vreemdelingenbeleid en de mentale en fysieke gewelddadigheid van uitzettingen.

Een normaal mens kan niet zonder walging naar de film kijken.

En toch, ‘het is maar een film’ zullen sommigen zeggen. Daarmee het gegeven van deze film en de grauwe werkelijkheid van staatsterreur tegen individuen die vermalen worden door de IND regels en procedures, marechaussee en politiegeweld, leugens en bedrog en de handen van ambtelijke slachters als de IND-er van Es uit de film.

Een normaal Nederlander kan niet zonder diepe schaamte naar de film kijken.

Toch zullen er mensen zijn die blijven volhouden dat de regels gehandhaaft moeten worden, hoe oneerlijk ook en hoe mismaakt de uitvoering van die regels ook geworden is. Ze zullen zwijgend toekijken net als de politiemensen die in de film worden uitgebeeld en die de vuile handen zijn van een overheid die zich vershuild achter wetten en regels waarbij alle menselijkheid opzij is gezet.

Een normaal mens kan niet zonder tranen in de ogen naar de film kijken.

Maar er zullen er altijd zijn die beweren dat het land vol is, dat er geen plek is voor de vreemdeling, de asielzoeker, de uitgeprocedeerde. Mensen die het ongeluk hadden geboren te zijn en geleefd te hebben in een land vol geweld en gevaar en die dus hebben moeten vluchten. Die het overleefd hebben maar alles verloren, inclusief hun rechten. Want die mensenrechten lijken mooi op papier maar ze worden met te groot gemak geschonden  door de uitvoerders van wetten en regels.

Het is maar een film…

Inderdaad. Het is maar een film. Maar wel eentje die mensen zou moeten aanzetten tot nadenken, tot meer menselijkheid en meer begrip voor de situatie waarin zovelen verkeren. Een film die als een grote ‘J’accuse’ tegen de praktijk van uitzettingen mag worden, moet worden gezien. Een film die wat mij betreft door iedereen moet worden gezien. Al is het alleen maar omdat het duidelijk maakt hoe gewelddadig onze ‘rechtsstaat’ werkelijk is. En hoe ver recht verwijderd is van de werkelijkheid.

Maar het is een film.

Die me doet schamen Nederlander te zijn.

Die me boos maakt.

Die me doet walgen.

Die me alle respect voor de Nederlandse rechtsstaat doet verliezen.

Die me met bewondering voor de regie, productie en cast vervult.

En dat bij een ieder zal doen die met open ogen blijft kijken.

‘Exit’ is gemaakt door:

Cast: Emmanuel Ohene Boafo, Romijn Conen, Werner Kolf, Goua Robert Grovogui, Adam Kissequel, Tony Bola-Audu, Hubert Fermin, Juda Goslinga, Sara De Bosschere. Regie & scenario: Boris Paval Conen, producent: KeyFilm, omroep: NCRV

EXIT1

© 2013 Alice Anna Verheij

Opgezegd.

Ik heb het opgezegd. Dat abonnement. Het kostte me immers elke maand een tientje en dat is het niet waard. Zo af en toe het nieuws kijken of een programma dat te vaak onderbroken wordt door boodschappen waar ik geen behoefte aan heb. Liever koop ik er een goede fles wijn voor iedere maand, of twee wellicht iets minder goede maar toch altijd nog smakelijker flessen dan de flauwe grappen van Bekende Nederlanders.

tv static

De zinloosheid van het publiek bestel schijnt, zo lees ik ergens, er toe geleid te hebben dat er wellicht van drie door programma’s onderbroken reclamezenders terug gegaan wordt naar twee publieke reclamenetten. De derde wordt dan gevuld met iets regionaals. Dat is het soort televisie dat het goed doet in verzorgingshuizen of als bewegend behang. Televisie met onwelriekende spruitjeswalm. Nee, voor mij hoeft het allemaal niet meer. De detectives van de katholieken kan ik op mijn laptopje zien en mocht er zo nu en dan eens een interessant programma zijn dat stel ik me er op in om het te missen. Want dan kan ik er later naar kijken wanneer mij het uitkomt en er een interessepiek bij me optreedt. Maar buiten dat bevalt de rust die ik nu in mijn wereld weet me zo goed dat het knopje rechtsonder aan het scherm vaker beroerd wordt om een film te bekijken die ik op mijn computer afspeel dan dat ik er naar een programma mee schakel.

Natuurlijk, een wezenlijk verschil tussen de ‘publieken’ en de ‘commerciëlen’ is a nauwelijks. Het is een soort strijd tussen ‘hoeksen’ en ‘kabeljouwen’ waarbij inmiddels ook bijna niemand meer weet wat het onderscheid was tussen die twistende partijen. Op de televisie laat de een reclames zien onderbroken door nietszeggende programma’s voor Jan met de pet, Henk, Ingrid en tanta Pietje, de ander onderbreekt de reclames met het gepraat van mannelijke hoofden in een doorgedraaide wereld of een ego show die naar een overjarig sexistisch duo is genoemd. Ze boeien me niet. Gelukkig maar. De laatste jaren leefde ik met zo’n Digitenne ding in huis, dat was niet zo duur en zoveel keek ik toch al niet. Als ik het apparaat aan zette leidde dat steevast tot een vrij snelle irritatie, niet in het minst omdat de nieuwsvoorziening te Nederlands eenzijdig is. Onderwerpen die hier eindeloos worden uitgemolken en stupide hype gedrag terwijl de rest van de wereld met hele andere zaken bezig is. De armoe droop zo ernstig van het scherm de laatste tijd. Zelfs iemand als Paul de Leeuw leek vooral verveeld te zijn met zichzelf. Ongelijk geven kan ik hem niet als dat inderdaad zo is.

Per 1 januari is het gebeurt met de televisie. Einde oefening. Het scherm kan nog dienst doen als monitor voor videobewerking maar verder is het wel klaar zo. Tot die tijd denk ik niet dat ik het nog aanzet voor een programma. Ach weet u, ik haal de kabeltjes en Digidinges rommel gewoon nu al weg. Eindejaars opruiming. Heeft iemand nog behoefte aan een Digitenne insteekkaartje voor een moderne flatscreen televisie? Nieuwprijs €25, je mag hem hebben voor een tientje of twee flessen glühwein.

© 2012 Alice Anna Verheij

Debat op 2: reconstructie van een mislukte uitzending.

Noot: de redactie van Debat op 2 heeft niet gereageerd en ik verwacht ook dat ze dat niet doen. Uiteraard is dat een zwaktebod. Het zei zo. Daarmee komt ook een einde aan de discussie op mijn schrijfplek. Er worden geen nieuwe inzichten gepresenteerd in de reacties dus hiermee sluit ik ook de reactiemogelijkheid. Iedereen bedankt voor de instemmende èn de afwijzende reactie op wat ik over dit onderwerp geschreven heb in de afgelopen dagen. Een goede decembermaand gewenst.

Alice Anna

De KRO en NCRV hebben een gezamenlijk debatprogramma.

Ongeveer een jaar geleden is de redactie van het programma Debat op 2 gewezen op de problematische situatie van transgenders in de Nederlandse samenleving. In het jaar na die eerste signalering heeft men mensen gezocht die de redactie konden helpen een goed programma te maken. Die mensen heeft men gevonden en er is een aantal bijeenkomsten en een serie gesprekken georganiseerd. Daarbij heeft men ook gezocht naar meningen die tegengesteld zijn aan die van de transgenders zelf. Als belangrijkste heeft men daar een ‘deskundige’ opgevoerd in de persoon van de psychiater a Campo die verklaard tegenstander is van geslachtscorrigerende operaties op basis van aangetoond onwetenschappelijk broddelwerk onderzoek (zie reacties naar aan leiding van publicaties hierover van zijn hand in Trouw van 2005 en op andere plaatsen in 2007 en later).

Een aantal weken voor de uitzending heeft men nog gesprekken gevoerd en was voor de beoogde deelnemers duidelijk dat er een afgewogen programma zou komen met discussies over maatschappelijke positie, arbeidsproblematiek, gezondheidszong en zo meer. Deze onderwerpen waren gekoppeld aan de uitkomsten van het SCP onderzoek dat recent verscheen en dat onder embargo beschikbaar was gesteld aan de programmamakers. De deelnemers hadden de terechte verwachting dat het programma ook nadrukkelijk over deze onderwerpen zou gaan en over de conclusies uit dat rapport.

Een week voor de uitzending heeft de VARA met Paul de Leeuw een programma gemaakt over transgenders. Mensen die in dat programma voor het voetlicht kwamen zijn door de redactie van Debat op 2 in de dagen daarna benaderd om ook op te treden in hun programma. Bij afwijzende reacties heeft men deze mensen herhaald onder druk gezet om toch deel te nemen. Zelfs ouders van genderkinderen. Zonder succes overigens.

Enkele dagen voor de uitzending kregen deelnemers te horen dat zij gedegradeerd waren tot publiek en hun de spreektijd ontnomen was. (Zie reacties op de door mij geschreven open brief op deze website.) Verder is enkele dagen voor de uitzending een bekende in artiestenland (een acteur) uitgekomen voor zhaar transgender identiteit. Deze persoon is door de redactie op het laatste moment in de uitzending gehaald en prominent aan het woord gekomen. Daarmee de andere deelnemers voor een verrassing stellend want deze persoon is in de voorbereidende gesprekken niet betrokken geweest. Waarbij nog komt dat het de vraag is of deze persoon op dit punt in zhaar eventuele transitie wel betrouwbare studiogast kan zijn.

Vlak voor de uitzending bleek de presentatrice ziek te zijn en werd zij vervangen door Arie Boomsma. Deze heeft naar eigen zeggen zich snel op de hoogte gesteld door onder andere te kijken naar de uitzending van Paul de Leeuw. Een magere voorbereiding. De vervanging van de presentator werd bij deelnemers en publiek pas vlak voor aanvang van de uitzending bekend gemaakt. Er was geen mogelijkheid meer om hier op aan te passen ondanks dat enkelen niet gelukkig waren met deze presentator.

De tot publiek gedegradeerde deelnemers werd aangegeven niet te reageren in het programma omdat zij daarmee de loop van het programma zouden verstoren en anderen daarmee spreektijd zouden ontnemen. Het publiek heeft zich aan die aanwijzing gehouden.

Tijdens de uitzending heeft de presentator (en de regie) onvoldoende ruimte gegeven tot weerwoord op de regelrecht geuitte transfobie. Daarnaast is men niet duidelijk geweest in de status van enkele prominente deelnemers waaronder een ‘werkgever’ die uitgesproken negatief over en zelfs openlijk discriminerend naar transgenders was maar zelf een transman is volgens sommigen (en volgens anderen weer niet). Een wel heel bijzondere keuze van deelnemer. Ook is niet ingegrepen op discriminerende uitlatingen. Er is wel sprake geweest van een extreme onbalans in het programma zoals ik in mijn open brief onderbouwd heb. Maar ook heeft men in het programma een aantal onderwerpen die vooraf met de deelnemers afgesproken waren niet aan de orde laten komen. Het SCP rapport is slechts in de marge benoemd. De procedures rond gezondheidszorg voor transgenders zijn niet aan de orde gekomen terwijl die nu juist wel door deelnemers als uiterst belemmerend voor het functioneren van transgenders en als knelpunt waren benoemd.

Al deze en andere bij mij bekende feiten rond de aanpak die door de redactie van Debat op 2 is gevolgd op een rij zettend moet worden vastgesteld dat deze redactie deelnemers en publiek gemanipuleerd heeft om tot een ‘spannender’ en controversiëler uitzending te komen. In goed Nederlands: sensationeler. Dat is in gesprekken met deelnemers ook aangegeven in het bekende televisiejargon: het format van het programma eiste dit. Sensatielust en controverse waren dus blijkbaar de doelen van de programmamakers.

De redactie van Debat op 2 heeft in hoge mate onethisch gehandeld. Regisseur en producent hebben dit laten gebeuren en de presentator heeft een en ander in de uitzending versterkt. (Let daarbij met name op het interruptiegedrag en de meerdere herhalingen van de sensationele maar volslagen onjuiste uitlating van de psycholoog a Campo over het percentage psychisch gestoorden onder de transgenders.).

De vraag werpt zich op of de handelswijze van de redactie van Debat op 2 ethisch door de beugel kan. Ik stel daarbij dat dat niet zo is. Wat dat betreft moet ik de open brief die ik gestuurd heb aan de redactie, hun directies en een aantal landelijke dagbladen aanscherpen. Hierbij dus mijn aangescherpte standpunt:

De redactie van Debat op 2 heeft onethisch en onjournalistiek gehandeld. Zij heeft deelnemers en publiek onder druk gezet teneinde een uitzending te kunnen maken die sensationeel genoeg was naar het oordeel van de redactie. Daarmee hebben de redactie, de regie, de productie en de programmaleiding de opdracht aan de publieke omroep om zorgvuldige programma’s te maken geschonden. Daarnaast is er sprake van aantoonbaar onjournalistiek handelen.

Wat mij betreft ligt hier een taak voor de netcoördinator van Nederland 2 om in te grijpen en bij de programmamakers om hun excuses aan te bieden voor deze handelswijze, naast het zich ter harte nemen dat zij niet betaald worden voor het maken van wanproducten van publiek geld. Transgenders in Nederland hebben er recht op om fatsoenlijk behandeld te worden, ook door programmamakers van de publieke omroep.

© 2012 Alice Anna Verheij

Debat op 2 deel 2: manipulatie door redactie.

Noot: ik had onderstaande tekst geschreven er vanuit gaande dat ik over kon gaan tot de orde van de dag. Edoch, naarmate de tijd vordert komen er meer reacties naar mij los van deelnemers aan en publiek van het programma. Daaruit blijkt dat de redactie van Debat op 2 uiterst manipulatief en tegen alle journalistiek codes gehandeld heeft. Mensen voelen zich terzijde geschoven en bedrogen ten bate van een sensatiebelust programma. Dus is er op deze plaats bepaald niet het laatste woord geschreven over Debat op 2. De werkelijkheid blijkt immers ernstiger dan die op het eerste gezicht scheen te zijn en de programmamakers hebben grenzen overschreden die niet overschreden mogen worden. Er is nadrukkelijk sprake van onethisch handelen, mensen onder druk zetten en pogen onmondig te maken. Dit grenst aan gedrag waar de Raad voor de Journalistiek haar licht over zou moeten laten schijnen. Zonder mijn bronnen te onthullen kan ik meedelen dat ik verklaringen in handen heb van mensen die slachtoffer zijn van manipulatie van redacteuren van Debat op 2. Ik kan en zal deze verklaringen niet publiek maken maar wel inhoudelijk bespreken met de programmamakers wanneer men bereid is deze zaak serieus te nemen. Doet men dit niet dan volgt melding bij hun directies en de Raad voor de Journalistiek onder bescherming van mijn bronnen.

Alice Anna.

– – –

Tsja daar sta ik dan als schrijfster.

Ik schrijf boeken. Romans bij voorkeur. Ik schrijf ook hier en ventileer hier liedjes, gedichten, korte verhalen, columns over van alles en nog wat en zo nu en dan een J’Accuse of open brief. Zoals gisteren de brief aan de KRO en NCRV en de programmamakers van Debat op 2.

Ik verwacht daar niet grote aantallen reacties op. Of zelfs röring. Toch gebeurt dat soms zoals na die open brief die ik hier plaatste (en aan een aantal kranten en journalisten stuurde). Helaas echter heb ik nooit eerder zoveel bezoekers hier op deze schrijfplek langs gekregen op één dag. Die röring echter, is mij bijzonder welkom. Niet als schrijfster maar als mens en als transvrouw die zich beschadigd weet door een wanstaltig televisieprogramma onder leiding van een kluns van een presentator. Et tu Arie?

Ruim duizend keer is die brief hier gelezen, nog los van de keren dat deze op andere plekken is gelezen want de brief reist verder dan het vertrekpunt op deze schrijfplek. Het aantal directe reacties naar mij is behoorlijk. Ruim 100 keer heeft iemand moeite genomen om zijn, haar of hzem of zhaar gevoelens te uiten. Ter ondersteuning van wat ik schreef.

Daarmee is het wel duidelijk dat Debat op 2 als programma de plank ernstig heeft misgeslagen. Het werk van de redactie is niet goed geweest, de productieleiding heeft gefaald door deelnemers te manipuleren (lees de reacties van betrokkenen op mijn open brief) en de presentator bakte er niets van. Ook als was jij slechts een invaller Arie, deze keer had je geen goede dag. Het is duidelijk dat ik niet alleen sta in mijn mening. Sterker nog, het is volslagen helder dat mijn mening dat dit een schadelijk programma was onderschreven wordt door velen.

De bal ligt bij de makers van het gedrocht, bij de KRO en de NCRV. Ik ben benieuwd of ze de klacht serieus nemen en de uitdaging aannemen om een goed programma te maken over het SCP rapport. Want dat is waar ik naar toe wil. Het rapport van het SCP is baanbrekend omdat het loepzuiver in kaart heeft gebracht dat de sociaal maatschappelijk positie van transgenders in Nederland bedroevend is. Mijn reactie op dat rapport verscheen eergisteren en ik onderschrijf de bevindingen van het SCP vanuit mijn persoonlijke ervaring. In die zin ben ik helaas uitermate deskundig. Dat is niet arrogant maar eerder een triest waarheid.

Ik wacht af of de redactie reageert. Of Arie reageert. Of de omroepbonzen van KRO en NCRV reageren. Die reactie zal bepalend zijn voor het vervolg. Wat mij betreft komt er een nieuwe poging voor een afgewogen en wetenschappelijk, maatschappelijk en sociaal verantwoord en respectvol programma over de problemen die transgenders nog steeds (en zelfs in toenemende mate) ervaren in Nederland.

Voor wat betreft het grote aantal reageerders op de open brief. Hartelijk dank. Jullie reacties tonen aan dat ondanks wat Debat op 2 aangericht heeft er nog veel goede mensen bestaan die respectvol zijn naar mensen als ik en mijn lotgenoten.

Voor wat betreft het schrijven over dit onderwerp op deze plek: ik ga weer over tot de orde van de dag. Er zijn veel prettiger onderwerpen om over te schrijven en de hoofdpersonen in mijn nieuwe roman schreeuwen om aandacht.

© 2012 Alice Anna Verheij

Open brief aan de KRO en NCRV.

Noot: hiermee sluit ik de reacties op deze open brief. Dank iedereen voor de hartverwarmende steunbetuigingen. Een antwoord van KRO / NCRV laat vooralsnog op zicht wachten maar ik ziee geen toegevoegde waarde in verdere reacties op dit moment. Mocht er uit Hilversum alsnog een reactie komen dan meldt ik die hier integraal.

OPROEP: als je als transgender of iemand die betrokken is met transgenders het eens bent met deze open brief en mij wilt steunen in dit publiekelijke protest tegen de uitzending van Debat op 2, laat mij dat dan weten in een reactie hier. Ik neem deze dan in ondertekening mee in de brief die ik maandag verstuur.

Alice Anna

Den Haag, 18 november 2012

Beste omroepbazen van de KRO en NCRV,
beste programmamakers van Debat op 2,

Gisterenavond heb ik naar het door Arie Boomsma gepresenteerde Debat op 2 programma gekeken. Ik heb het uitgekeken ondanks mijn sterke aandrang weg te zappen.

Het doel van een debat is om op grond van een stelling of situatie voor- en tegenstanders aan het woord te laten. Deze keer was de subtitel van Debat op 2 ‘Man of vrouw’ en ging het over de maatschappelijke positie van transgenders in Nederland. De timing van het programma was goed omdat er een publicatie van het Sociaal Cultureel Planburo was verschenen waarin duidelijk wordt dat de sociaal maatschappelijke positie van en de gezondheidszorg voor transgenders in Nederland ernstig te wensen over laat. Uw programmamakers waren zich daarvan bewust en het programma zou een uitgelezen kans zijn geweest om mee te helpen aan een betere beeldvorming over transgenders en verbetering van hun positie.

Maar het programma ontspoorde ernstig.

Zo ernstig dat nu achteraf alleen maar geconcludeerd kan worden dat het schadelijk is geweest voor transgenders in Nederland. De oorzaken hiervan zal ik in kort bestek opsommen.

  1. De (inval)presentator was onzorgvuldig in het gendergewijs goed aanspreken van zijn gasten.
  2. Er was een bijzonder sterke onbalans in het programma voor negatieve mening en beeldvorming over transgenders door het opvoeren van mensen met een zeer kortzichtige blik en schaamteloze vooroordelen. Deze mensen deden uitlatingen die te gek voor woorden zijn en het waard zijn om te melden bij anti discriminatie buro’s. Maar een adequaat weerwoord werd niet gezocht of zeer kort gehouden.
  3. Jullie hebben de psychiater A Campo opgevoerd. De man is jaren geleden al naar aanleiding van teksten van hem in onder andere Dagblad Trouw onderuit gehaald op de wetenschappelijk rammelende opzet en onderbouwing van zijn zogenaamde onderzoek naar psychiatrische stoornissen bij transgenders. Deze man is uiterst omstreden en wordt in de wereld van begeleiding en behandeling van transgenders gezien als een charlatan. Zijn mening dat 60% van de transgenders psychisch gestoord is werd door Arie Boomsma nog eens een drietal malen onderstreept. Het weerwoord van Peggy Cohen van het VU genderteam werd dermate kort gehouden dat zij de kans niet kreeg aan te geven waarom A Campo’s beweringen flauwekul zijn. Het is onbegrijpelijk dat jullie deze man een platform voor zijn transfobie hebben gegeven, zeker gegeven zijn wel zeer twijfelachtige staat van dienst.
  4. Er werd een ‘werkgever’ opgevoerd die niet als werkgever serieus te nemen is. Waarom niet de baas van een stevig bedrijf dat beleid heeft rond de omgang met transgenders op de werkvloer? Philips, KPN en vele grotere bedrijven hebben een dergelijk beleid.
  5. Ouders die hun kinderen niet accepteren zoals ze zijn vinden we overal. In het geval van de ouders die aan het woord kwamen droop de stupiditeit en het empatisch onvermogen van het scherm. Een fatsoenlijke bespiegeling over hun overduidelijke empatische stoornis kwam niet aan de orde, wel kregen ze buitensporig veel ruimte hun eigen kind te schofferen.
  6. De jonge transvrouw die aan bod kwam werd in haar toelichting onderbroken door de man van datzelfde ouderpaar. Zij kon daardoor haar reactie niet afmaken en haar verhaal werd daarmee ook onderuit gehaald. De woorden ‘als vrouw’ kwamen regelmatig over de bühne. Dat suggereert dat ze niet als een vrouw maar als een man die vrouw probeert te zijn werd gezien. Een impliciete houding die in het programma bleef hangen.
  7. Er is niet of nauwelijks ingegaan op het SCP onderzoek. Een aantal hoofdlijnen kwam aan bod maar vervolgens werden die ondergesneeuwd in negatieve meningen over het bestaansrecht van transgenders, niet over hun problemen.
  8. Het debat ging dus uiteindelijk over de vraag of transgenders wel mogen bestaan in deze maatschappij. De meningen waren overwegend negatief en een goed antwoord op de vraag waarom de sociaal maatschappelijke positie van transgenders in Nederland zo slecht is kwam niet tot stand. Op die vraag was geen verdieping maar werd het verschijnsel slechts benoemd. Dat is zoals een ieder weet geen debat maar maakt van een goed debat juist een farce.

Als ik dit alles zo bekijk kan ik niet anders dan vaststellen dat de programmamakers en de inval presentator jammerlijk gefaald hebben in het ogenschijnlijke doel van het programma. Sterker nog, het programma schaadt transgenders, hun maatschappelijk positie en de mogelijke verbetering van die positie. Immers het beeld dat het programma geeft is er een van gelegitimeerde afwijzing van transgenders in Nederland.

Ik vraag mij af of het programma zou zijn uitgezonden als er op deze wijze over homoseksuelen, gehandicapten, Marokkanen of Joden was gesproken. De meningen van transgenders die naar dit programma gekeken hebben lopen uiteen van: ‘dit nooit meer’ via ‘schandalig’ en ‘tenenkrommend’ tot ‘waarom doen ze ons dit aan?’. Wat jullie als programmamakers niet schijnen te realiseren is dat juist dezer dagen een voor transgenders belangrijk wetsvoorstel in de tweede kamer ter bespreking ligt, dat moet leiden tot een eenvoudiger juridische geslachtswijziging. Een voorstel waar al heel lang op gewacht wordt en dat ondanks de manco’s die er nog in zitten voor velen een strohalm is waar aan wordt vastgehouden. Een programma met een dergelijk bedroevende stigmatisering van transgenders als Debat op 2 kan ook een dergelijk proces schaden omdat het de meningen van de Nederlanders ten opzichte van transgenders negatief beïnvloedt. Ik ben bang voor ‘collatoral damage’ als gevolg van dit programma.

Verantwoordelijken voor Debat op 2, jullie hebben een wanprestatie geleverd en een zeer kwetsbare groep mensen gekwetst en geschonden. Er past schaamrood en een excuus aan de transgenders in Nederland. Er past reparatie door een programma te maken dat de bevindingen van het SCP in hun rapportage op een afgewogen wijze aan de orde stelt en een maatschappelijk debat over uitsluiting, slechte zorg en maatschappelijke achterstelling voert voor, over en met deze groep.

Maar bovenal past schaamte voor een kwalitatief triest televisie product. Ik begrijp van de Twitter account van Arie Boomsma dat hij Ghislaine verving bij de presentatie van het programma en dat hij Paul de Leeuw’s programma als ‘research’ gebruikte. Gaan jullie altijd zo slordig om met het briefen van jullie presentatoren? Laten jullie altijd onkundige presentatoren invallen? Want duidelijk was dat Arie Boomsma het programma zowel inhoudelijk als presentatietechnisch niet kon leiden!

Ik verzoek jullie het programma terug te trekken en niet op Uitzending Gemist aan te bieden zodat er niet nog meer schade wordt berokkend dan er al is. Ik daag jullie uit een reparatie programma te maken met Arie Boomsma en mij aangevuld met een aantal echte deskundigen inclusief de onderzoeker van het SCP, mevrouw Cohen of dhr. van Trotsenburg van het VUMC en een vertegenwoordiger van het Transgender Netwerk Nederland waarin zij en ik de ruimte krijgen om duidelijk te maken wat er werkelijk mis is met de positie van en de zorg voor transgenders in Nederland.

Met vriendelijke groet,

Alice Anna Verheij
schrijfster

PS Het staat wat mij betreft een ieder vrij om deze tekst zonder aanpassingen te verspreiden via de media.

Debat op 2 schaadt transgenders.

Vanavond was naar aanleiding van het SCP rapport (zie vorig bericht) het NCRV/KRO programma Debat op 2 op de televisie.

Het programma was een wanvertoning en met name een platform voor transgender vijandige meningen, transfoben en zelfs een uiterst discutabele psychiater (A Campo) waarvan is aangetoond dat hij rammelend pseudo wetenschappelijk onderzoek als feiten tegen geslachtsverandering presenteert.

Dit programma schaadt de belangen van de in deze samenleving toch al zo ernstig achtergestelde transgenders rechtstreeks. De NCRV en de KRO moeten zich schamen voor dit wanproduct en hopelijk komt er nooit maar dan ook nooit meer zo een uitzending op de Nederlandse televisie. Het was een uit de hand gelopen uitzending waarin negativiteit ten opzichte van transgenders de boventoon voerde, slordig met de aanduiding van het gender van de gasten werd omgesprongen en transvijandige mensen alle ruimte kregen hun afschuwelijke meningen en teksten te uiten. Voor mij niet veel anders dan een debatprogramma waarin bijvoorbeeld neonazis alle ruimte krijgen mensen te haten.

Eigenlijk zouden KRO en NCRV een herstelactie moeten doen en een vervolgprogramma maken dat wel zindelijk is en ingaat op de echte problemen in plaats van ze in een pseudo-debat setting met een slecht functionerende presentator slechts oppervlakking te benoemen en dan vrij baan geven aan kortzichtige en domme mensen die niet eens hun eigen kind kunnen accepteren. Wat een triestigheid.

© 2012 Alice Anna Verheij

Malle Pietje is niet meer.

Malle Pietje – Piet van Dijk – de acteur Piet Ekel – is niet meer. De man met het hoedje, de papegaai op de schouder en de grote sigaar in zijn mond die een rommelwinkeltje heeft zoals iedereen die wel zou willen hebben en daar met de regelmaat van de niet op tijd lopende klok over potten en pannen struikelt heeft op 90 jarige leeftijd het tijdelijke voor het eeuwige gewisseld.

Hij zit nu vast ergens in de hemel met Bromsnor, Saartje èn Swiebertje aan de keukentafel van Saartje een kopjen kofjen te drinken. Met boterkoekjes en de goedkeurende blik van de Grote Burgermeester op zich gevestigd.

Het ga je goed Piet. Het was fijn om op te groeien met je.

© 2012 Alice Anna Verheij

Come fly with me…

I am lost. Totally. I think I must have time traveled back to the sixties. Thing is I am hooked on Pan Am, the sixties airline series from ABC about Pan American World Airways. Or, to be more specific, about four stewardesses having fun being stewardesses sometime in the imaginary sixties. And to be even more specific about the Maggie Ryan character. Or to be even more specific about Christina Ricci. For the ones who are not familiair with the series, you’re allowed to guess which one of the girls is a genuine turn on in my eyes.

Promo photo for Pan Am, courtesy: ABC Networks

To be honest, I have been in love with the sixties for a long, long time. The industrial design, the cars, the architecture and furniture and of course most of the fashion. I just totally love the look. And, one of the greatest fashion designs are of course the stewardess uniforms of the airlines in that era. With Pan Am gloriously in bright blue with white accessories. At that time a lot more attractive than the KLM uniforms which were in equivalent blue but not as sexy as Pan Am had them designed.

I suppose I was just born some 25 years too late. Not that I would have lucky – and gorgeous – enough for a stewardess career but hey, a girl may heve her dreams. Even when supposed to be too mature for this sort of follies. Because I would lie if I wouldn’t just want to have one of these uniforms just for the fun of it. Anyway, I love the series. The storylines are crappy and superficial but frankly, I don’t care as long as the visual part is as it is.

As it is tv and as we are some fifty (OMG!) years later than the sixties we all know that the whole thing has little or nothing to do with reality. Apart from the stewardesses. Come on, we all know that Schiphol Airport even today is a kind of lesbian candy shop (if the guys who read this might think they’re the only ones who dig these girls than wake up fellowa, you’ve got competition there).

Anyway, I would love it when fashion designers watch these series closely and adjust their designs to be more sixties like and return to more feminine attire for daily use. Because what’s in the shops cannot get me enthusiastic at all after watching old sixties films and television series. It’s the timeless quality of sixties fashion that was by the way not exclusively designed for women with the bodies of fifteen year old anorexia patients but for genuine women. With curves and all and with sizes that are more human (the television series unfortunately limits itself to small size starlets). I prefer the richness of the Marilyn Monroe type of woman who by todays standards would be regarded as too short, too fat and physically not equipped for high fashion. Which implicates the lack of taste of most modern day designers and fashionistas. Still, maybe some designers will try to make use of what these retro television series and their huge success promises: hard cash for the sixties experience.

So, if anyone has the power to beam me back to the sixties or get me into a fitting (which might be a challenge!) uniform like the ones above, please call or email! In the meanwhile I will just do with my own sixties stuff that I have in my closet.

Alice Anna © 2012

‘Echte meisjes’ schofferen een samenleving.

Ik heb me lang ingehouden. Vooral omdat het nu eenmaal in Nederland niet populair is om een commerciële televisiezender aan te pakken op cultureel racisme. Omdat dat ook grote woorden zijn. Maar ik houdt het niet vol merk ik.

Sind enige tijd teistert RTL de buis met een programma over een groepje leeghoofdige meisjes die een soort competitie in stupiditeit met elkaar houden onder begeleiding van zweefcoach Ad Visser. Ad, de “spirituele” ex presentator van Top Pop die na allerlei zweverige omzwervingen sinds kort weer omarmt lijkt te zijn door een Nederlandse televisiezender. RTL in dit geval.

De ‘spirituele’ Ad Visser, het recent door RTL opgedoken presentator-fossiel.

De jongedames zijn naar Nepal afgereisd om op hun hakjes dwars door de Nepalese Hindu en Boeddhistische cultuur te stappen alsof ze een horde op hol geslagen olifanten zijn op weg naar de afdeling porcelein van het Rijksmuseum. In de verschillende afleveringen van het programma worden werkelijk alle aspecten van de Nepalese cultuur bij de kop gepakt, geridiculiseerd en geschoffeerd. En dat gebeurt op een wijze die werkelijk te erg is om aan te zien. Van enig respect voor Nepal, de Nepalezen en de Hindu cultuur die daar dominant is, blijkt geen sprake. Bij Pashupatinath waar de doden gecremeerd worden volgens Hindu gebruik wordt dat afgedaan als ranzig en vies. Tempels worden ontheiligd, mensen belachelijk gemaakt en er wordt zelfs midden op een dorpsplein door één van de dellen een ‘douche’ in bikini genomen waarbij ze zich vervolgens verbaasd dat de bevolking haar aanstaart alsof ze van Mars komt. Niet beseffend dat ze inderdaad van Mars komt.

Ad Visser treft natuurlijk de nodige blaam. Net als de producent overigens. Iemand die zogenaamd spiritueel is kan onmogelijk een complete sterk religieuze cultuur als de Nepalese betreden op de wijze die deze man doet. De schofferingen zijn niet van de lucht en alles wordt gereduceerd tot een spelletje waarin hij de ‘dames’ alle ruimte geeft om de Nepalese samenleving belachelijk te maken en af te schilderen als achterlijk en idioot. De ‘echte meisjes’ vinden alles wat ze tegenkomen ‘vies’, ‘ranzig’, ‘achterlijk’ en ‘gestoord’ en van enige redactie op hun uitspraken is geen sprake.

Voor een indruk van het RTL wanproduct surf naar: http://www.rtl.nl/reality/echtemeisjesopzoeknaarzichzelf/home/

Als op deze manier de Nederlandse samenleving zou worden aangepakt door een televisieproducent uit het buitenland zou de wereld te klein zijn en zouden er binnen de kortste keren kamervragen liggen en de verontwaardiging in de samenleving groot zijn.

Zoniet in Nepal. Mij ontgaat het waarom deze gekken van RTL, Ad Visser en zijn ‘echte meisjes’ niet bij kop en kont gepakt zijn en op de eerste de beste Arkefly vluchte retour Schiphol gestuurd zijn. Het zou volkomen terecht zijn als zij verwijderd waren uit het land want hoeveel beledigingen en schofferingen kan een bevolking hebben? Maar zo gaat het niet in Nepal dat de handen vol heeft aan een multitude van problemen waar Ad Visser en zijn crew geen oog voor hebben. De camera beperkt zich tot de kleurrijke kant van het land, de cliches, de folklore en die elementen in de plaatselijke cultuur die een westerling vreemd voorkomen. Want dat maakt immers lekkere televisie. Er wordt niet gekeken naar de kinder en vrouwenhandel, de abominabele staat van de infrastructuur en de dagelijkse struggle for life die de bevolking in het land voert.

De bevolking zelf komt vooral in beeld als primitieve halve wilden met allerlei gekke gebruiken.

RTL bedrijft met dit programma in mijn overtuiging regelrecht racisme. En dat kan tegenwoordig als het gaat om een beeld van de Hindu cultuur in het westen. Een dergelijke benadering zou onmogelijk zijn in Islamitische landen, Ad Visser zou binnen een paar uur (terecht) in de bajes belanden. Een dergelijke benadering is onmogelijk in Israel of in een Christelijk land. Maar als het om de zo ver van de gemiddelde Nederlander / RTL kijker afstaande Hindu cultuur is denkt men zich blijkbaar dit te kunnen veroorloven. En inderdaad, RTL komt er mee weg. Ad Visser ook.

Voor diegenen die het land en de cultuur een warm hart toedragen doen deze uitzending pijn. Ik voel me persoonlijk geraakt wanneer ik zie hoe er met Hollandse polderpoten door Nepal gebanjerd wordt zonder enig respect voor het land, de bevolking, de cultuur en de religie. Het toont mij hoe lelijk televisie in Nederland kan zijn wanneer die in handen is van bedrijven als RTL en mensen als Ad Visser. Walging is nog een veel te mild woord daarvoor. Het geld dat in deze productie gestoken is had veel beter gebruikt kunnen worden, bijvoorbeeld ter ondersteuning van de Nepalese samenleving.

Alice © 2012

About media responsibility.

In January 2009, over two years ago now, I wrote a column about a television program in the Netherlands that disgusted me. The title ‘Family Matters’ (not the US comedy) hinted about the topic of the program. It was a reality tv show with an aid worker (experienced because he himself has been a drug addict for many years) who ‘helps’ families in their relationships and family ties. The method for that was cold turkey confrontation and tough. Which in every single show showed people brought to the limits of what they could take before improvement started. I doubted the program, the presenter and the results.

In December 2010 that same presenter got accused by some of his pupils for sexual harrassment and rape. The broadcasting company involved immediately cancelled the show and made the shortest press statement ever. After that they never talked about it. The program makers, director and producer and the production company, went dead silent on the issue at hand.

Some time ago Keith Bakker, the presenter confessed the sexual harrassment and the fact that he had sex with minors at the time the program was filmed in the Netherlands and Spain. He now states he was a sex addict at the time of recording. Which raises eyebrows and questions regarding the involvement of both the broadcasting company (NCRV, a protestant government subsidised broadcasting company) and the production company. Mind you, the shows are still online and can be watched at the public broadcasting viewing website ‘Uitzending Gemist’. Though Keith Bakker is not yet convicted it is clear that he is guilty of what he is accused of. He admitted to the accusations. So now we can all watch a criminal at work by surfing to this website: http://www.uitzendinggemist.nl/afleveringen/640656

This is interesting from a media ethical perspective.

First of all I do not understand why the NCRV as a broadcasting company still has the old shows online. Knowing what is been admitted by Bakker it is now known that at least one of the girls in the shows recorded in Spain is in fact a victim of Keith Bakker who was – as he said so himself – acting as a sex addicted predator at the time of recording.

Secondly I do wonder how it is possible that the production team and production company were not aware of the abuse that was taking place under their very eyes. Some people in that team must have seen or heard things. Simply because in a reality tv show that is about very personal problems it is impossible to have sexual harrassment to go unnoticed. So where are these people now? Where is that production company? Well, the production company Strix Television, a Swedish company, is staying under the radar and keeping quiet about the ‘incidents’. They still, just like the NCRV, list the show on their websites. Where the NCRV made a press statement in December 2010, Strix has kept silent.

My conclusion of the behaviour of both the broadcasting company and production company is that when media organizations are being confronted with a disaster concerning their program, even if that disaster has social relevance, they simply try to back off as fast as possible and duck for any responsibility by bringing that show to the screen. Only recently the unlawful filming of hopital patients by another production company in the Netherlands resulted in the withdrawal of that program from the screen but is also resulting in a big financial claim by those companies to the hospital. How blunt can people be? But in the Family Matters case the program actually gave Keith Bakker the opportunity to act as predator on vulnerable young girls while the show was made. As he stated himself it was in that timeframe (2009 / 2010) that he had completely lost track and was in fact a sex addict. Obviously the screening and guidance by both the boradcasting company as the production company in regard to Keith Bakker have failed dramatically. With the side effect of young girls that were in a difficult position being harmed. No they will not face a judge but it would be a good thing if they at least would acknowledge responsibility for giving a platform to Keith Bakker to commit his crimes. Unknowingly at first and probably naive. But nevertheless, moral responsibiliy comes when starting the making of this kind of programs and does not end when the presenter goes to jail.

Because looking back at any of the shows it is impossible to hear Keith Bakker making statements that he is proud of his pupils and giving advice to youngsters, also on their sexuality, without being utterly disgusted.

Today, the district attorneys office will make public what punishment they require for Keith Bakker. The NCRV and Strix are not accused and are not requested to give statements on their facilitating role and poor judgement. That is for the public to decide.

Alice © 2012

Short trailer of Headwind released today.

Today the short trailer of Headwind is released with a call for support and funding.
More information about the film can be found at http://www.headwindfilm.com.
The trailer will be published on http://www.eu1.tv too later today.

We still need substantial funding for the completion of this film.

Alice
director of Headwind

WikiLeaks documentaire Zweedse televisie.

Vooralsnog niet te zien op de Nederlandse televisie.

Iedereen die denkt dat het wel meevalt met WikiLeaks, iedereen die denkt dat het gaat om internetpiraten die de westerse diplomatie schaden, iedereen die zich misschien afvraagt wat de mensen achter WikiLeaks bezielt maar ook iedereen die ze wel begrijpt en die een vrije pers in een vrije wereld wenst en tegen overheidsmanipulatie is zou deze documentaire moeten zien. Vandaar dat ik hem hier toon. Het is een door de Zweedse televisie gemaakte documentaire van de handen van Jesper Huor en Bosse Lindquist. Het is de ruwe versie, de eerste montage, de definitieve documentaire zal waarschijnlijk later komen wanneer de gebeurtenissen van de afgelopen weken verwerkt zijn.

Alice

“From summer 2010 until now, SVT has been following the secretive media organization WikiLeaks and its enigmatic Editor-in-Chief Julian Assange. Reporters Jesper Huor and Bosse Lindquist have traveled to key countries where WikiLeaks operates, interviewing top members, such as Assange, new Spokesperson Kristinn Hrafnsson, as well as people like Daniel Domscheit-Berg who now is starting his own version – Openleaks.org.”
The documentary also includes interviews with Ian Overton from The Bureau of Investigative Journalism, James Ball of TBIJ and WikiLeaks, Icelandic MP Birgitta Jónsdóttir, former WikiLeaks collaborators Herbert Snorrason and Smári McCarthy, and PRQ CEO Mikael Viborg. The documentary looks at WikiLeaks’ philosophy and operations, some of its famous disclosures including the Kenya report, the Guantanamo manuals, Kaupthing, Trafigura, the Collateral Murder video, the Afghanistan and Iraq war logs, the US administration’s reactions, and the lead-up to the Cablegate release.

Oòk NCRV…

Ergens begin 2009 schreef ik al eens over Keith Bakker. Over zijn programma ‘Family Matters’ en over wat mij zo hinderde aan de methode en de man. Vandaag wordt ik verdrietig van wat ik lees in de Nationale Visverpakking de Telegraaf. De krant van wakker Nederland die de omroepbonzen van de NCRV nu klaar wakker heeft geschud.

Keith Bakker, broddeltherapeut van Amerikaanse bodem met een hoog Dr. Phil gehalte, kan niet met zijn jatten van jonge meiden afblijven die aan zijn ‘zorg’ zijn overgeleverd. De man, werkte tot juni dit jaar, in zijn ‘kliniek’ met de naam ‘Smith & Jones’ in Amsterdam, in de verslavingszorg. Het pand was niet brandveilig, hij kreeg gelazer met de huurbaas en de kliniek hield op te bestaan. Toch ging de NCRV met hem verder.

Let wel, hij is beschuldigd van seksueel misbruik, er is geen veroordeling. Nog niet. Dus hij is slechts verdachte en niet meer dan dat.

Desalniettemin, in januari 2009 schreef ik dus over wat mijn gevoel was bij het NCRV programma. Over hoe ik onpasselijk werd van een ‘behandelmethode’ die er uitsluitend uit bestaat om mensen zo hard te confronteren tot ze breken om dan onder een lawine aan spijtbetuigingen en goede bedoelingen een happy end te suggereren voor de lijdende voorwerpen. Amerikaans, de website van Smith & Jones is dat evenzeer. Want hard is goed om ‘er doorheen te breken’. Het moet cold turkey allemaal. En dan vegen we de scherven wel weer op. Die aanpak werd dus in een emo-tv programma op de buis geflikkerd door de NCRV. Oòk NCRV!

Tot vandaag, want diezelfde NCRV weet niet hoe snel ze in de meeste neutrale en beperkte bewoordingen ze de handen van Bakker af moeten trekken. De ‘persverklaring’ die uit anderhalve armetierige zin bestaat laat zien dat die omroep zelf geen enkele verantwoordelijkheid neemt voor het programma en de boost die ze aan de bekendheid van Keith daarmee gegeven hebben. Geen woord over begeleiding door de NCRV van de would-be therapeut / programmamaker. Geen enkel signaal van het nemen van de eigen verantwoordelijkheid als het gaat om het screenen van de man, zijn kliniek en zijn methode. Geen enkel woord over de rol van de NCRV.
Nee, de NCRV noemt mogelijke aanranding en verkrachting niet bij naam, stel je voor. Het blijft bij het eufemistische ‘enkele cliënten laten zich kritisch uit over…’. Wat een stelletje laffe zwetsers zijn dat zeg. Ontzettend. Natuurlijk moet de Christelijke omroep in de eerste reactie al zo ontwijkend mogelijk doen. Want seksueel en de kerk, dat zien we toch liever niet aan elkaar gekoppeld worden. De Nederlandse Christelijke Radio Vereniging had natuurlijk ook gewoon kunnen stellen dat als het na onderzoek zou blijken dat er sprake is van seksueel misbruik zij dat verschrikkelijk vinden en dat het ze spijt als hun programma daar een rol in kan hebben gespeeld. Maar nee hoor, het vloerkleed is alvast opgetild zodat de rotzooi er rapido onder geschoven kan gaan worden.

Het is allemaal nogal onder de gordel, letterlijk, en dus praten ze er liever niet over. Willen ze er niet meegeassocieerd worden. Doen ze liever geen uitspraken anders dan dat ze meedelen dat het programma van de buis gehaald is. De nieuwe serie ‘Family Matters’ wordt niet uitgezonden. Good riddens wat mij betreft!. Maar wat een lamme houdingvan de NCRV om het in hun verklaring slechts daarbij te laten. Geen woord van compassie (iets wat CDA en NCRV nu blijkbaar ook al uit hun woordenboek geschrapt hebben) voor de mogelijke slachtoffers van de man. Want als het inderdaad waar is, als het inderdaad zo is dat er sprake is van misbruik, zelfs al zou dat slechts één keer in plaats van stelselmatig zijn, dan zou diezelfde NCRV er in mijn ogen medeplichtig aan zijn. Simpelweg omdat zij met dit programma de man een positie hebben gegeven waarin het mogelijk werd dat dit soort dingen dan konden gebeuren.

Eigenlijk hoop ik dat het niet waar is. Dat Keith een compassievolle, betrokken, lieve man is die vrouwen en meiden respecteert en geen misbruik pleegt. Dat mijn beeld van begin 2009 helemaal onjuist was en dat het beeld van nu niet klopt. Maar eerlijk gezegd ben ik bang dat de NCRV ruimte heeft gegeven aan wat ik een ‘predator’ noem. Een aanrander / verkrachter onder therapeutische vlag. Tot schade van de slachtoffers, het therapievak en het geloof van mensen in de goede bedoelingen van een hulpverlener. Een man met een overdosis aan ‘bad vibes’.

Tsja, dat is dus òòk NCRV!

Alice © 2010

Bhutan en mensenrechten.

Dit is een oproep. Ik doe dat niet vaak hier maar in dit geval maak ik een uitzondering.

Het mag bekend verondersteld worden (voor een ieder die hier vaker leest) dat ik bezig ben met het maken van een documentaire én het schrijven van een boek over Nepal. Sommigen weten inmiddels dat het onderwerp de afgelopen weken verschoven is naar het verhaal van een man uit Bhutan die zijn land moest ontvluchten om jaren later in Nederland een veilige toekomst te vinden. Het wordt dus een mensenrechten documentaire en al begin 2011 zal ik afreizen voor de eerste opnamen.

De tragedie van de duizenden, meer dan 120.000, die zuid Bhutan hebben ontvlucht en deels onderdak vonden in de nu al twintig jaar bestaande vluchtelingenkampen van de UNHCR in oost Nepal heeft me aangegrepen. Het verhaal van die goeddeels vergeten groep vluchtelingen, de enkelen onder hen die een plek in het westen vonden en het menselijk drama dat daarbij hoort is een verhaal dat verteld moet worden. In westerse media is weinig bekend over de situatie ter plekke. Nog minder over de uitzichtloosheid van deze, nu statenloze, mensen. Een enkele documentaire van het uitstekende programma ‘Reporter’ daar gelaten.

In 2011 zal ik naar Nepal reizen om ooggetuige te worden van deze humanitaire ramp die zich vanaf 1990 voltrokken heeft. Ik zal in de kampen en op andere plaatsen het verhaal vangen in camerabeelden en woorden. Het verhaal daar komt te staan naast het verhaal van iemand die het wel redde, die wel een nieuwe toekomst vond. Maar ook hoe ondanks die nieuwe toekomst er dat grote leed is van het niet meer, mogelijk nooit meer, terug kunnen gaan naar het land waarin hij geboren is. Het leed over de uiteengeslagen familie en vriendschapsbanden door de diaspora waarin deze mensen leven én over de hoop die ze ondanks alles houden.

Mijn oproep is deze: is er een krant, blad, website of omroep die de totstandkoming van deze documentaire en het bijbehorende boek wil volgen? Die daadwerkelijk interesse heeft in één van de grootste groepen statenlozen ter wereld en hun situatie en die me wil steunen om dit project tot een succes te maken?

Alles wat ik in dit verband doe wordt met een bijzonder krap budget uitgevoerd maar dusdanig ondersteund dat er een hoogwaardig product tot stand komt. De eerste werkzaamheden zijn inmiddels al begonnen, er is een filmplan beschikbaar voor serieus geïnteresseerden en er is een contactnetwerk opgebouwd. Daarnaast wordt het project ondersteund door een weliswaar kleine maar kundige NGO in Nederland.
Achtergrond informatie is te vinden op de website van het Atma Project, die zeer regelmatig wordt bijgewerkt.
Ook individuen die dit project willen steunen zijn meer dan welkom.

Interesse? Laat het me weten.

Alice Verheij
schrijfster, documentairemaker
The Atma Project
http://theatmaproject.wordpress.com/local-projects/ram
theatmaproject@xs4all.nl

Hufterigheid.

Hufterigheid is in Nederland geaccepteerd.

Zoveel is wel duidelijk uit de bagger die Prem Radakishun in De Wereld Draait Door, het opgefokte testosteron gestuurde schreeuwprogramma van de VARA, over de Volkskrant uitstortte. Overigens nadat hij hetzelfde kunstje al eerder bij PowNed had geflikt, die dat natuurlijk wel best vonden. Net als het besef dat hufters (een door de PVV nadrukkelijk omarmde term) zelfs in de Tweede Kamer een duurbetaalde zetel hebben gekregen. En het besef dat de eeuwige stuurman aan wal Cruyffie (want zo noemden we hem vroeger) zich koestert in die zijlijn positie om een club het leven zuur te maken met losse flodders om vervolgens nota bene steun te vinden bij de voorzitter van die club. In alle drie de gevallen is het overheersende gevoel vooral verbijstering dat het allemaal zo maar lijkt te kunnen.
Dat gevoel is eigenlijk zoiets als wat een mens krijgt na gedumpt te zijn door een ex.
Over de hufterigheid van clubs als Geen Stijl, Retecool en PowNed schrijf ik hier maar verder niets, hufterigheid zou daar immers wel een geregistreerd handelsmerk kunnen zijn.

Of toch niet?

Maar er is hoop. Sinds gisterenavond. De reactie van Matthijs van Nieuwkerk, niet bepaald iemand waar ik een fan van ben, en de VARA op de schandalige vuilspuiterij van Prem geeft hoop. De zielepoot is voor de rest van het seizoen verbannen naar de kerkers van het VARA gebouw. In ketenen met een knevel in de mond (nee niet Andries) zodat die mond gesnoerd is. En wat is dat een opluchting. Het lijkt er zowaar op dat de VARA doet wat de PVV nalaat, ze donderen bij de zoveelste uitbarsting van de sidekick, de lelijkerd in het morele gevang. Waar die thuis hoort, gehuld in boetekleed met het hoofd in het media schandblok.

In overleg met betrokkenen, zo heet het, is besloten de uitzending volledig online te zetten. Dat betekent dat nu iedereen het idiote gedrag van de self proclaimed co-host Prem kan zien. Kan zien hoe na zijn schandalige tekst hij met bijkant het schuim op de mond fulmineert tegen een krant omdat een medewerker van de krant én die krant zelf hem niet welgevallig zijn. De man slaat door op een manier dat een oppervlakkige beschouwer bijna zou kunnen denken dat er een paar lijntjes coke verwerkt zijn door de neus van Prem voor de uitzending. De ogen gesperd, druk gesticulerend, schreeuwend en overschreeuwend in onsamenhangende zinnen de aanval uitvoerend op een krant waarvan de hoofdredacteur precies die houding aanneemt die wél deugd. Een houding van rust, non verbale verontwaardiging maar vooral van morele diskwalificatie. Waarmee de triestheid van de uitbarsting van de tot advocaat geschoolde ordinaire schreeuwlelijk alleen maar nadrukkelijker wordt.

Prem is uitgespeeld voorlopig en dat is naar mijn mening geen verlies maar een zegen. Nu Cruyff, sorry Johan, en die van Lucassen nog. De laatste mag wat mij betreft in zijn langzame val zijn ondemocratische partij meenemen.

Alice © 2010

Je zal het maar zijn.

Kwetsbaar. Zo voel je je als je jezelf terugziet op televisie. Zeker als het om een zo persoonlijk iets gaat als wat Sophie bij BNN in aflevering zes van ‘Je zal het maar zijn’ laat zien van mijn dochter en mij.

Mij zal het niet verbazen als er kijkers zijn die me maar raar vinden, of een slechte ouder. Want hoe kan je je kinderen een breuk in hun leven aandoen zoals ik gedaan heb bij mijn kinderen. Andere kijkers zullen wellicht met verbazing zien hoe mijn dochter en ik toch gewoon van elkaar zijn blijven houden ondanks de enorme veranderingen in onze levens in de afgelopen zes jaren. In alle eerlijkheid, het maakt me eigenlijk niet zoveel uit wat anderen vinden van wat Sophie in het programma laat zien. De reden daarvoor is vrij eenvoudig.

Sophie en het team waar ze mee werkt verdienen een compliment wat mij betreft, en ik weet zeker dat mijn dochter er precies zo over denkt. De opnamedagen waren vermoeiend en bij tijd en wijle waren er moeilijke momenten. Soms komt het allemaal weer erg dichtbij immers. Natuurlijk is het simpelweg pijnlijk foto’s van mezelf te moeten zien waar ik geen binding meer mee heb. De kinderen op de foto’s zijn mijn kinderen maar zelf sta ik er niet bij. Wel een ander, iemand uit een moeilijk en ongelukkig verleden.

Ik sta nog steeds achter de keuze om mee te werken aan het programma ook al is er altijd wel die ene gek die me daarvoor veroordeeld, me schizofreen noemt, of gestoord of egoïstisch of een basket case die zichzelf wel binnenkort van kant zal maken. En geloof me er zijn mensen die het nodig vinden me dat inderdaad toe te voegen. Het zal me wat.
Mijn dochter en ik hopen natuurlijk dat, wat men ook van mening is, het beeld van ons laat zien dat er een leven als ouder-kind mogelijk is na de transitie. Dat het helemaal niet hoeft te betekenen dat ook dàt kapot moet gaan. Natuurlijk is er schade, een transitie is niet iets waar een mens en haar of zijn omgeving zonder kleerscheuren vanaf komt. Altijd zullen er ruwe kantjes blijven aan het leven als gevolg van wat er gebeurd is. Maar welbeschouwd zijn er zoveel situaties in een leven die leiden tot lijden, tot schade, tot pijn. Dat heet leven vrees ik.

Wil je de uitzending zien? Kijk dan even hier: BNN-JeZalHetMaarZijn.

Misschien is het belangrijkste dat mijn dochter en ik allebei nog steeds achter deze documentaire staan, ook nadat we het resultaat nu gezien hebben. Dat is alles behalve vanzelfsprekend en zegt veel over het vakvrouwschap van Sophie en de kwaliteiten van haar team. Die Publieke Omroep heeft wat mij betreft wel degelijk een belangrijke plek in het Nederlandse medialandschapje.

Alice © 2010

http://tinyurl.com/3x395j6

Aankondigingen

Lieve lezers,

ik heb twee aankondigingen.

  • Op dinsdag 16 november wordt door BNN om 20.25u op Nederland 3 een aflevering van ‘Je zal het maar zijn’ van Sophie Hilbrand uitgezonden. In de uitzending komen mijn dochter en ik uitgebreid in beeld. Wie mij en haar kent weet over welk onderwerp dat onder meer zal gaan. Verdere details volgen op de website van BNN.
  • Op zaterdag 20 november is het weer de jaarlijkse Transgender Gedenkdag. Deze keer in mijn woonplaats Den Haag. In het programma is om 19u in het Basta Café van het COC  aan het Scheveningse Veer een uitvoering opgenomen van het lied ‘Rode baret’ dat ik geschreven heb ter herinnering aan Henriëtte / Harry Wiersinga die in 2007 in Den Haag is vermoord. De muziek is van Max Douw die me ook zal begeleiden.
    Het volledige programma is te vinden op de website van TNN, het Transgender Netwerk Nederland.

Lieve groet,

Alice