Transgender Chronicles 29 (omhels me)

De meeste dagen kan ik wel aan. Het is niet gemakkelijk hoor om constant heen en weer te slingeren tussen vreugde en verdriet. Langzaam maar zeker voelt mijn lijf mij bekender, langzaam maar zeker vlakt mijn emotie af. Mijn hoofd laat me alleen niet alleen. Gedachten blijven drijven als wolken in een stormlucht zo snel. Vroeger wordt steeds meer vroeger, nu is confronterend en morgen lijkt steeds verder weg. Het zijn dagen van afscheid en welkom, van pijn en geluk, van mijn lichaam dat zich sterker maakt, van mijn hart dat voorzichtig op zoek gaat naar een onbekende toekomst.

Een nieuw leven, wat moet ik er mee? Is het voor mij alleen of mag ik het met je delen? Hoeveel van mij is er voor jou en hoeveel jou is er voor mij? We zullen het ondervinden, we zullen leren. Ik zal steeds sterker worden, herstellen maar ik zal nooit de oude worden. Dat kan niet en dat wil ik niet. Ik herstel en wordt hopelijk snel de nieuwe. Met een nieuw leven waarin ik kan zwemmen, kan sporten zonder schaamte. Me laten zien aan jou zoals ik ben, me laten voelen. Een nieuw leven waarin ik mijn best ga doen om precies dat te doen wat mijn hart me ingeeft. Najagen waar ik van droom, waar ik me in kan verliezen. In woorden, beelden, reizen, ervaren, voelen, liefhebben. Alles wat in dat vorig leven er nooit mocht zijn zonder die schaduw in de buurt. Welnu, die schaduw is weg.

Ik weet een beetje wat geluk is, ik ken wanhoop, pijn en frustratie, ik weet hoe vriendschap voelt. Maar wat ik nu vooral nodig heb zijn jouw armen om me heen. Niet om me te troosten, niet om me te beschermen maar om te laten voelen dat ik bij je hoor. Er mag zijn in jouw leven zonder voorbehoud, veilig en vertrouwd.
Sla je armen om me heen en dan sla ik de mijne om jou heen, zoekend naar geborgenheid.

Alice © 2008

Advertenties

Transgender Chronicles 28 (tears in heaven)

Deze aflevering van TC wordt een pittige, dus heb je geen zin in zware kost, skip it. Het wordt ook zoals de meeste eerdere afleveringen een persoonlijke, een heel persoonlijke. Dat komt omdat ik iets wil proberen te vertellen, van me af te schrijven zo je wil, dat ik zelf niet zo goed bevat.

Sinds mijn operatie ben ik een heel ander mens geworden. Dat klinkt dramatischer dan dat het is hoor, Het is echter ook heel waar. De laatste dagen ben ik behoorlijk emotioneel. Mensen om me heen zeggen me dat dit niet gek is gegeven de zwaarte van de operatie en de impact op mijn leven. Ik denk dat ze gelijk hebben hoewel de meesten waarschijnlijk ook niet weten hoe groot die impact is.

Vorige week donderdag ben ik thuis gekomen. Ik ben nu zo’n zes dagen thuis en dat is tegelijk prettig en loodzwaar. Vooral de emoties grijpen me op de meest idiote momenten naar de keel. Dan zit ik ineens te huilen zonder goed te begrijpen waarom. En dan niet een beetje snikken maar voluit janken. Op andere momenten gebeurt er iets waar ik even niet zo goed mee om kan gaan (missen van een trein vandaag bij mijn controlebezoek aan het ziekenhuis) en dan vloeien de tranen ook. Ik ben een soort emotionele rammelkast.

Verklaringen zijn er zat te bedenken. Mijn hormonen liggen volledig in de war (waar want testo’s worden nauwelijks meer aangemaakt). Het herstel is pittig (ook waar want ik heb best wel pijn zo af en toe). Ik moet het allemaal op eigen houtje doen (ook waar want ik woon nu eenmaal alleen en bezoek is wat anders dan iemand die de hele tijd bij je is). Maar er is meer, veel meer.

Sinds 17 april is mijn leven in twee delen geknipt. Het deel ‘er voor’ en het deel ‘er na’. Het eerste deel is een heel definitief verleden waarin ik als jongen en man geleefd heb. Het tweede deel is mijn leven nu, als vrouw. Die overgang wordt in mijn gevoel gemarkeerd door een betonnen muur die nooit meer zal weg gaan. Ik heb die muur zelf opgetrokken. Niet dat ik dat wou. Beslist niet. Maar omdat het moest gebeuren, omdat ik er onderdoor had gegaan als die muur er niet was gekomen. Het is een muur uit lijfsbehoud, een muur om er voor te zorgen dat ik niet gek wordt. Het is een muur die heel erg nodig is. Diep in mijn hart vindt ik het verschrikkelijk dat het in mijn leven zover moest komen dat die muur gebouwd moest worden.

Zingeving, het is een begrip waar ik moeite mee heb. Ik worstel er veel mee maar zal er nooit uitkomen. Wat is de bedoeling dat ik dit meemaak, dat ik dit heb moeten doen. Ik vindt het heel erg dat het allemaal zover is gekomen dat ik mijn gezonde lichaam dit moet aan doen. Want een aanslag op je lijf is het zeker wel. Ik had zo graag gehad dat dit allemaal niet nodig was geweest, dat ik gewoon net als al die andere mensen zonder deze bezoeking gelukkig met mezelf had kunnen zijn. Maar nee, bij mij moest het dus blijkbaar zo zijn als het is. Eerlijk kan ik het niet vinden. Pas nu ik aan mijn lijf merk hoe groot de ingreep was, pas nu besef ik hoe verschrikkelijk het is dat er mensen zoals ik zijn die dit doormaken. Niet dat ik niet blij ben met het resultaat hoor. Dat zeker niet want ik heb er mijn leven door terug, ik hoef me niet meer te schamen voor mezelf. Ik mag weer de dingen doen die ik graag doe. Eindelijk vindt ik mezelf mooi als voor de spiegel sta. Dus het is geweldig dat dit kan. Misschien wordt ik er echt gelukkiger door. Daar klinkt een voorbehoud in en dat klopt ook wel. Ik ben bang geworden voor geluk.

Hoe het me de komende tijd zal vergaan, ik weet het niet. Ik zal in ieder geval mijn best doen zo goed mogelijk weer op de been te komen en met een beetje mazzel zijn er geen ‘correcties’ nodig. Maar ik ben wel veranderd, veel meer dan anderen aan me zullen kunnen zien. Ik heb mijn verleden nog wel. Toch lijkt het steeds meer het verleden van een andere ik. Het is moeilijk om het te koesteren. Het is moeilijk om met liefde terug te kijken naar dat jongetje van 4, van 12, de knul van 16, de jonge man van 22 of de echtgenoot van 30 of de vader van 40. De meeste beelden doen me pijn, is het niet uit medelijden om hoe die persoon zich voelde in die periode, dan is het wel om de leugen in het leven van die persoon op een ander moment.

Het is net zo verschrikkelijk dat ik anderen pijn heb moeten doen, misschien nog doe, met mijn verandering. Ondanks dat de operatie toch vooral een zaak van mij alleen is speelt het definitieve van de ingreep een grote rol voor anderen. Vooral voor diegenen die het dichtste bij me staan of stonden. Ik ben er onderweg een paar kwijtgeraakt. Mijn eigen zus, die niet eens navraagt hoe het me vergaan is. Liefde die kant op sturen valt me zwaar als je er niets voor terug krijgt. Mijn ex die het niet met me aandurfde. Was dat geaardheid of angst voor gezichtsverlies? Ik zal het waarschijnlijk nooit weten. In zekere zin mijn moeder die, hoewel ze erg meeleeft en van me houdt, me regelmatig door de ziel snijdt als ze me weer bij mijn oude naam roept. Of als het eten klaar is roept: ‘Zo meneer, het eten staat op tafel…’. Sorry voor de tere zieltjes, maar godverdomme heb ik daarvoor in mijn lijf laten snijden om dat nog te moeten aanhoren. Ik weet dat ze het zo niet meent maar pijn doet het me wel.

Kortom, ik ben er nog lang niet. Tranen zullen er regelmatig zijn. Ze zijn een vast onderdeel van mijn leven geworden. Ja, ik ben een gemankeerd mens en ja, dat zal nooit meer veranderen. De littekens zijn te zichtbaar. Eigenlijk ben ik twee mensen. Die ene van ‘er voor’ zal steeds meer een schaduw uit het verleden worden, steeds verder van me af. Die andere van ‘er na’ heeft zich zelf de opdracht te geven om het leven te omarmen. Van de grond af aan opnieuw opbouwen. Tegen de stroom in desnoods en zeker ook met de moed der wanhoop. De rest van mijn leven, hoe lang of kort ook, zal ik alleen maar ruimte maken voor wat ik echt belangrijk vindt. Bij mij hoeft niemand meer aan te komen met flauwekul die niet bij me past. Ik zal ze vriendelijk wegsturen. Mijn leven draait nu om de mensen waar ik mee te maken heb en krijg, om het leren genieten van de mooie dingen, de natuur, kunst, vriendschap, liefde als me dat gegeven wordt.

Die rottige tranen die me nu elke dag treiteren helpen me telkens weer er aan herinneren waarom ik dit doormaak. Al die moeite om gewoon een beetje gelukkig te kunnen zijn. Gelukkig zijn, het moeilijkste wat er is in dit leven.

Alice © 2008

naschrift: Denk nu niet dat ik ongelukkig ben want dat is niet zo. Ik ben zielsgelukkig, want ik heb uiteindelijk een nieuw leven gekregen. Wat ik er mee aan moet weet ik nog niet zo goed, dat zal ik de komende maanden en jaren wel gaan merken. Het valt alleen op sommige momenten niet mee dat er niemand is die haar armen om me heen slaat nu ik dat zo ontzettend nodig heb.

Transgender Chronicles 27 (a sort of homecoming)

‘Life changing events’ hebben als bijeffect dat er na ofwel een langdurig gevoel van onthechting optreedt of juist een gevoel van thuiskomen. Zo’n life changing event heb ik dus nu achter de rug en welk van de twee gevoelens die ik hiervoor noemde overheerst of zelfs uitsluitend aan de orde is weet ik niet. Misschien is het allemaal nog te vers.

Ach, onthechting is wel aan de orde denk ik. Oude belangen en waarden spelen nauwelijks meer een rol. Zaken als geld, bezit, status, ik heb ze afgelegd. Als het meezit voor de rest van mijn leven. Tenminste zo denk ik er nu over omdat ze vervangen zijn door heel andere zaken zoals liefde, vriendschap, eigenheid, ontplooiing. Het valt best te doen om te leven met minder geld en veel minder spullen. Zelf kan ik alleen absoluut niet zonder liefde en vriendschappen. En ik voel een ongelooflijke sterke drang om te creëren.

Thuiskomen als gevoel is nadrukkelijk ook aan de orde. Thuiskomen in mijn lichaam dan wel te verstaan. De veranderingen die ik ondergaan heb zijn zo fundamenteel dat mijn hersenen moeite hebben met het herijken. Gevoel en plaats van gevoel zijn niet meer automatisch aan elkaar verbonden. Sterker nog, er is sprake van hercodering en dat vergt tijd. Maar ondanks dat is het gevoel dat nu na een leven in een vergissingslijf ik dus inderdaad mezelf in mezelf herken. Ook fysiek.

Al met al dus ‘a sort of home coming’. Sort of, dat wel. Het is een verwarrende ervaring en gegeven de zwaarte van de ingreep merk ik dat er een zware wissel op dat lichaam is getrokken. Energie is iets vreemds dat op momenten er in volle kracht is om vlak daarna het raam uitgevlogen te zijn, de perenbloesem over, de huizen langs, over de duinen en het strand om uiteindelijk in de zee te verdwijnen. Het is raar om als je gewend bent van alles te doen en veel te moeten schakelen tussen verschillende activiteiten, dat dus niet meer lijkt te werken. Van de ene naar de andere activiteit kost vreselijk veel moeite nu. Dat zal wel weer beter worden, maar toch hinderlijk is het wel.

De andere ongemakken als fysieke pijn zijn wel te bestrijden. Middeltjes genoeg maar als die niet op tijd in huis zijn ga je je al snel zorgen maken. Gelukkig onterecht. Lastiger is het ‘onderhoud’ zoals ik het dan maar noem. Nieuwe handelingen die ik uitvoer en die me langzaam vertrouwd worden. Helemaal niet vervelend na een tijdje.

Geestelijke pijn is veel lastiger. Want die hersenen van mij zijn toch wel druk met het verwerken van wat er allemaal is gebeurt. Niet alleen dat van de afgelopen week, maar juist alles wat er aan vooraf ging. De ‘Jaren Van Moeite’ noem ik ze maar. Ik begin te begrijpen dat er littekens op mijn zieltje zijn ontstaan en die zijn behoorlijk gevoelig. Het vergt veel concentratie, meditatie en oefening om daar mee om te gaan. Het besef dat het begrip ‘veranderingsmanagement’ dat in mijn beroep zo belangrijk is eigenlijk in veel gevallen onzinnig is, dringt goed tot me door. Sommige veranderingen kan je niet ‘managen’ of sturen. Ze sturen en managen jou. Wat dan overblijft is achteraf omgaan met die veranderingen. Dat kan een enorme last zijn maar zoals in mijn geval soms ook juist een enorm geluk.

De ‘Jaren Van Moeite’, van het grote weg zijn van mezelf, hebben dus hun sporen achter gelaten. Sommige sporen hebben me als mens veel rijker gemaakt, als economische entiteit juist veel armer. Het lijkt wel alsof daar een onbalans in zit, of emotionele mens versus economische mens communicerende vaten zijn. Beide rijk is niet simpel te bereiken en het één verhinderd het ander om te groeien. Tenminste, bij mij en gedurende die jaren die nu achter me liggen. En ook dat veranderd hoewel je na veel moeite en tegenslag niet snel geloof hecht aan ‘zeven vette jaren’. Ik zal het wel gaan ervaren met als enorm voordeel dat ik in veel zaken niet meer zoveel interesse heb. Precies die zaken die mijn verleden voor een flink deel definieerden. Dàt is het resultaat van mijn verandering.

Ik weet wie ik vroeger was toen ik op de toppen van mijn ambitie succes had, zonder expressie in mijn gezicht. Vlakke trekken, onzekere lach, zelfverzekerd masker. Zie ik mezelf dan nu terug op een video van een lezing dan valt mij de expressie op die ik nu wel heb. Ogen, wenkbrauwen, een lach… allemaal van mij en allemaal actief. Ook die confrontatie met zo’n uitzending waarin je jezelf ziet is een soort thuiskomen. Want ik herken mijn eigen emoties zoals ik die had toen ik die lezing uitsprak. Ineens zie ik een vrouw van middelbare leeftijd een verhaal houden met een natuurlijke zekerheid en zekere passie voor het onderwerp. En met gepast cynisme op die punten waar de ook terecht is. Het beeld bevalt me wel.

Dat zelfbeeld is nog confronterender als ik mezelf voor de levensgrote spiegel in mijn kamer zie. Helemaal zoals het hoort te zijn. Niet jong meer, maar wel in orde. Geen bouwfouten meer zichtbaar. Eindelijk ben ik er. Hier wil ik nooit meer uit weg.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 26 (… aan de andere kant)

Vandaag kan ik weer schrijven. Square 1 op het schaakbord van de rest van mijn leven is een mooie plek in het Amsterdam waar ik steeds meer van ga houden. Net zoals het stappen door een spiegel maar heel kort duurt was mijn laatste stap er eentje die voor mij ongemerkt voorbij ging. Ach narcose helpt je anders tegen tijd aan te gaan kijken. Het is alsof er een gat van eenderde dag in je leven gemaakt wordt dat zich in je bewustzijn niet meer kan vullen. Alsof je dood gaat om acht uur later in een nieuw lichaam wakker te worden.

De dagen na de spiegelstap hadden alles in zich. Verdoving door de morfine, pijn, pijn die weg gaat, verwachting en ook wel angst soms maar uiteindelijk geluk van een omvang die nauwelijks te bevatten is. En dan is er dat moment van de confrontatie met je lichaam waarmee je de rest van je leven en je hele nieuwe leven verder gaat. Het besef eindelijk thuis te zijn is er in een flits, alsof er iets in je hoofd gebeurt dat alle verdriet, angst en pijn van al die jaren volledig verblind. De mens te mogen zijn die je echt bent, zonder mismaaktheid van je lichaam, constante pijn in je hart en onrust in je hoofd is een gift die de bijna iedereen met de geboorte mee krijgt. Gelukkig maar. Maar ik dus niet. Die gift kreeg ik op de vijfde dag van mijn nieuwe leven. Nog nadrukkelijker herboren worden kan ik me niet voorstellen.

Natuurlijk zullen de meeste mensen een Alice zien die ze al meenden te kennen. Alleen ik en een enkeling die mij misschien beter kent dan ik mezelf ken zal een verandering merken. Dit alles is als een lange reis geweest waarbij er onvoorstelbare moeilijkheden zijn die je moet overwinnen. Waarbij er ongelukken gebeuren die je, al zie je ze aankomen, niet kunt voorkomen. Maar het is ook zo vaak een mooie reis, zoals reizen altijd mooie momenten en plaatsen kennen. Gelukkig is het een eenmalige reis want deze reis zou niemand moeten hoeven maken. Maar goed, ik heb hem dus wel gemaakt net als veel anderen die wel moesten. Het mooiste moment van deze reis is de aankomst. Die flits dus.

Alice is veranderd, daar valt niets tegen in te brengen. Het is een medisch feit. Plastisch gesproken zit er een gat in mij, het is niet anders. En ach, grof genomen de helft van de wereldbevolking deelt dat gegeven met me. Maar voor mij betekend het dat ik ontvanger ben geworden, bewust van mijn kwetsbaarheid maar ook van mijn kracht om te bepalen of er ontvangen wordt. Dat besef heeft enorme gevolgen. Ik kan me nauwelijks indenken dat het mijn verhouding met andere mensen niet zou wijzigen want dat doet het natuurlijk wel met me. Dat zal op de een of andere manier weleens merkbaar zijn voor de ander.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 25 (ik stap door de spiegel…)

Vandaag stapt Alice door de spiegel. Het oude leven aan de ene kant, infuus er in en dan langzaam naar dromenland om uren later wakker te worden aan de andere kant van de spiegel.

Er is één verschil met de Alice van Lewis Carroll. Deze Alice blijft aan die andere kant straks telkens een volgende zet makend op het grote schaakbord van de rest van mijn leven. En aangezien de tijd daar terug loopt heb ik nog een hele tijd te gaan. Vandaag wordt ik in één zet de koningin:

To the Looking-Glass world it was Alice that said
“I’ve a sceptre in hand, I’ve a crown on my head.
Let the Looking-Glass creatures, whatever they be
Come dine with the Red Queen, the White Queen and Me!”

Then fill up the glasses as quick as you can
And sprinkle the table with buttons and bran:
Put cats in the coffee, and mice in the tea–
And welcome Queen Alice with thirty-times-three!

“O Looking-Glass creatures,” quoth Alice, “draw near!
‘Tis an honour to see me, a favour to hear:
‘Tis a privilege high to have dinner and tea
Along with the Red Queen, the White Queen, and Me!”

Then fill up the glasses with treacle and ink,
Or anything else that is pleasant to drink:
Mix sand with the cider, and wool with the wine
And welcome Queen Alice with ninety-times-nine!

Na vandaag blijf ik in de wereld achter de spiegel. Genietend van de karakters die ik tegen kom, zo divers als ze zijn. Springend over slootjes om naar een volgend vlak te gaan. Hoe lang ik op een plekje blijf staan? Geen idee. Vast lang genoeg om ze te leren kennen, om ze te overwinnen als het nodig is en zeker lang genoeg om van ze te blijven houden, voor altijd.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 24 (T-day)

Tsja en dan is het ineens zover.
Vanmorgen ’t vliegtuig van her.
Autorit en tassenwissel en dan
een tram, trein en weer ’n tram.

Daar is die ingang, die zuilen.
Dan zal ik heel zachtjes huilen.
Ik kom mezelf uit handen geven,
ben klaar voor m’n nieuwe leven.

Het oude was niet altijd heerlijk,
eigenlijk een beetje oneerlijk.
Nog twee dagen is er te gaan.
goed dan, ik kom er aan.

Alice © 2008

T-day minus 2: ritueel in Barcelona

Vandaag ben ik in Barcelona.

Dat heeft een andere reden dan zomaar een reisje maken. Vandaag ben ik jarig, mijn laatste verjaardag waarop ik fysiek nog deels als man door het leven ga. Over een paar dagen is dat anders geworden. Ik wilde mijn verjaardag niet in Nederland vieren en in ieder geval niet in een bekende omgeving. Dit unieke jaar in mijn leven is mijn verjaardag symbolisch. Ik zal hem voortaan vieren als mijn verjaardag maar niet als geboortedag want als het allemaal goed gaat is niet die 13e april maar straks die 17e april mijn (her)geboortedag.

Die overgang is een organisch proces dat zijn eigen verloop heeft. Ik zie daarin een verband tussen de architectuur van Gaudi en de architectuur van mijn leven. De keuze om met een paar vriendinnen naar Barcelona te gaan heeft daarmee te maken. Ik heb behoefte aan een ritueel en heb besloten dat te vinden in het door een deur gaan met mijn oude leven in mijn handen. Het is een simpele handeling maar een speciale deur. Aan de ene kant van die deur ligt mijn leven tot nu toe, aan de andere kant mijn nieuwe leven. Ik zal mij oude leven over de drempel terugleggen waar het hoort te zijn. Achter me.
Er zit glas in de deur en dus kan ik vanuit mijn nieuwe leven altijd nog even terugkijken. Maar ik ga er maar één keer door en ik ga er niet door terug. De deur die uitgekozen heb is een deur in het Casa Battló. De deur zelf kenmerkt zich door een organische vormgeving, bijna een baarmoederhals.

Vandaag ga ik naar dat huis om die deur door te gaan. Het huis zelf ligt aan de Paseo de Gracia. De naam van de straat alleen al is sprookjesachtig mooi, je vindt er de mooiste scheppingen van Gaudi. Alan Parson’s cd ‘Gaudi’ ademt de sfeer die ik in mijn hoofd heb.

Mijn hergeboorte zet zich vandaag in met het afscheid van mijn leven tot nu toe. Afscheid van dat jongetje dat in zijn vroege jeugd zo gelukkig was. Lieve blonde jongen, nog onwetend van wat daarna zou komen. Tevreden met speelgoed en de liefde van zijn ouders. Ik houdt van het knulletje.

Afscheid van de geschonden jongen in die voor hem zo verwarrende pubertijd. Die jongen die zichzelf niet begreep en die door anderen niet begrepen werd maar geplaagd, geslagen en uiteindelijk geschonden. Die zich geen raad wist nadat hij kapot gemaakt was. Die zich geen raad wist met zijn eigen gevoelens. Die zich geen raad wist. Als ik hem in retrospectief terug zie snijdt het me. Ik heb medelijden met hem.

Afscheid van die jonge man die hoopvol verder ging na een jarenlang gevecht om zelfvertrouwen. Die jonge man die geluk zocht in werk, ambities en hobbies. Maar het niet vond want altijd was er dat gevoel anders te zijn, afwijkend, vreemd. Het was een mooie jongen die in de bloei van zijn leven had moeten zijn. Het misschien ook wel was, alleen de bloem klopte niet. Hem zien maakt me wel vrolijk. Hij wilde zoveel en kon nog meer. Stoer was hij niet maar hij mocht er zijn, ook al zat er dat onbegrepen laagje in zijn persoon.

Afscheid van die volwassen man, misschien wel gevlucht in een huwelijk. Gelukkig met zijn kinderen, ongelukkig met zichzelf. Verdrietig om hoe het leven verlopen was en over de onmogelijkheid geluk te vinden in een identiteit waar hij zich voor schaamde. Die man die het bijna had opgegeven in de meest letterlijke zin. Met pijn kijk ik naar hem, naar mijn oude zelf. Hij is het dichtste bij, de pijn en het verdriet zijn nog vers. Van hem afscheid nemen is het moeilijkste.

Mijn stap door die deur is de markering van de overgang naar mijn nieuwe leven. Mijn vijfde leven. Het leven waar ik al aan begin te wennen. Een leven zonder leugen waarin ik eindelijk, eindelijk durf te tonen wie ik ben. Waarin ik naar mezelf kijk en mezelf mooi vindt en nog belangrijker mezelf herken in die sterke vrouw met die zachte kant. Een leven waarin vriendschappen de sleutel vormen naar een geluk dat mij niet meer zal verlaten. Een leven waarin ik mezelf kan delen met anderen op een manier die ik lange tijd niet voor mogelijk hield. De stap door de deur is het afschudden van pijn en verdriet. De stap zal ik van binnen naar buiten maken. Vanuit de donkere kamer van vroeger het daglicht in van nu en straks. En dan kijk ik nog even om.

Voor de argeloze beschouwer die me door die deur ziet stappen zal het niets voorstellen. Gewoon een vrouw van middelbare leeftijd die een deur door gaat. Eenmaal over de drempel een paar foto’s in de kamer terug legt. Misschien wat langzaam en bedachtzaam maar dat is dan ook alles. Voor mij is het de metafoor van een nieuwe start waar ik zo lang naar toe heb gewerkt. Een kleine handeling met een groot gevoel op mijn manier.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 23 (business as usual, unusual business)

feature1.jpg

Zo dat was het dan. Geen ‘business as usual’ meer voor mij, voorlopig althans. Rare gewaarwording voor een mens die graag werkt en dat werk leuk vindt om voor langere tijd niet meer te hoeven werken. Knettergek eigenlijk. Vandaag was dus mijn laatste werkdag want de operatie is over anderhalve week. De geslachtsverandering zoals het genoemd wordt in Nederland. Een flutnaam vindt ik want het is alleen het fysieke deel. Het geestelijke deel hebben we het voor het gemak maar niet over.

De afgelopen weken heb ik moeten ‘afbouwen’ zoals we dat noemen. Werk overdragen aan collega’s en nog net voldoende regelen om te zorgen dat mijn klant verder kan met het project waar ze mee bezig zijn. Dus een project dat ik niet afmaak, niet bepaald iets dat mijn gewoonte is. Veel gesprekjes met mensen die eerlijke interesse hebben in wat ik meemaak. Maar ook me dagenlang te vroeg uit mijn bed laten glijden om me in het verkeer te storten, files te trotseren en mezelf voort te slepen naar mijn ‘klus’. Eenmaal aan de gang ging het wel maar de laatste week was zwaar. Mijn hersenen wilden eigenlijk niet meer en van die hersenen moet ik het hebben. Maar goed, het is nu achter de rug. Over een aantal maanden is het de bedoeling dat ik weer aan de slag ga. En daar tussenin gebeurt het dus.

Er is nu niet veel meer dat me weerhoudt van het voorbereiden op die operatie. Ik zie er vreemd genoeg niet meer tegenop. Dat was maandenlang anders maar sinds ik de datum erg dicht bij zie komen is de angst weggegaan. Het zal er wel op neerkomen dat ik me dus aan de situatie over geef. De operatie zelf is zwaar en niet van gevaar ontbloot. Zoals elke operatie dat is maar met specifiek voor deze operatie het gegeven dat ik direct na de operatie nog niet zal weten of die geslaagd is. Dat duurt nog een paar spannende dagen. Gelukkig schijn ik door de opiaten die dagen voor een flink deel in Lalaland slijten. Dan volgen de dagen van herstel, van ‘in gebruik name’ zoals ik het maar noem. De noodzakelijke zelfverzorging die zo belangrijk is om te eindigen met een goed bruikbaar lichaamsdeel. Want dat is wel de bedoeling natuurlijk. Een verandering in mijn dagelijkse leven, een andere routine.
Eenmaal het ziekenhuis uit zal ik dan verder thuis herstellen. Niet gemakkelijk voor iemand die zich snel verveeld. Naar mijn vriendinnen gaan is even niet zo gemakkelijk want autorijden is er een tijdje niet bij. Ik hoop dat ze zo lief zijn naar mij te komen. De maanden die er voor het herstel zijn gebruik ik dan maar om een boek te schrijven. Eigenlijk twee parallel aan elkaar. Als vrouw moet ik dat natuurlijk probleemloos kunnen, nietwaar? Misschien nog een vakantie ergens in een zonnig land? Mijn juridische geslachtswijziging in gang zetten. De bortsoperatie plannen want helemaal klaar ben ik deze zomer nog niet helaas. En dan, na een flinke tijd, kan ik eindelijk weer mijn leven de ruimte geven. Zwemmen, naar de sauna, vrijen, sporten. Als vrouw, als mezelf en niet meer als een ‘foutje’. En eindelijk, eindelijk kan ik er dan zijn voor mijn lief zoals ik hoor te zijn.

Het is allemaal niet meer zo ver van me verwijderd en dat is een raar idee. Misschien gaat het altijd wel zo dat iets waar je heel erg naar verlangt vreemd voor je wordt als het eenmaal daar is. Ik weet het niet, eigenlijk heb ik geen idee van wat ik kan verwachten. Ja cognitief wel natuurlijk, ik weet wat er gaat gebeuren. Ik de beschrijvingen gelezen, de foto’s gezien en er vaak genoeg over gesproken. Maar hoe ‘het’ voelt straks, hoe voel ik me, ben ik dan gelukkig, of opgelucht? Ik heb echt geen enkel idee. Op dit moment is er alleen nog verlangen. En hoop, hoop dat het me goed vergaat. Dat er geen complicaties ontstaan, dat de pijn meevalt, dat mijn lieve vriendin er is als ik weer bijgekomen ben. Hoop op een mooie zomer, misschien wel de mooiste in mijn leven.

Nee, even geen ‘business as usual’ maar ‘unusual business’ voor mij. Eindelijk de doorstart in mijn leven, een opstapje naar meer geluk. Het is tijd.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 22 (mijn moeder)

foto-1-groot.jpg

Mijn moeder is oud. Nou ja, zo’n 75 jaar en dat is niet jong in mijn ogen.
Mijn moeder is jong. Ze heeft nog een mening, is er geestelijk helemaal bij.

Mijn moeder is zwak. Het lichaam wil al tijden niet en heeft chemie nodig.
Mijn moeder is sterk. Ondanks alles is er nog steeds die oude veerkracht.

Mijn moeder is moe. Een leven met hindernissen, ze voelt de slijtage.
Mijn moeder is vitaal. Nog altijd leeft ze op zichzelf verbijsterend genoeg.

Mijn moeder is gesloten. Het leven wordt kleiner, haar wereld ook.
Mijn moeder is open. Ze is er voor de ander als die het moeilijk heeft.

Mijn moeder is klein. Van stuk om precies te zijn en wordt nog kleiner.
Mijn moeder is groot. Van hart en hersens met haar eigen wijsheden.

Mijn moeder is gewoontjes. Een duidelijk mens om van te houden.
Mijn moeder is speciaal. Zoals alleen mijn moeder voor mij kan zijn.

Mijn moeder is mijn moeder en ik ben haar dochter.
Mijn moeder is mijn hoeder en ik hou van mijn hoeder.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 21 (spiritualiteit)

ogen.jpg

Al jaren ben ik nu op reis. Eigenlijk maak ik meerdere reizen tegelijk, een reis van man naar vrouw, een reis van buiten naar binnen, een reis van ratio naar emotio. De laatste twee zijn eigenlijk spirituele reizen. Ooit was ik Christelijk maar dan wel met de nuance dat als ik in China geboren zou zijn wellicht Taoïst zou zijn geweest. Geloof is iets wat me zwaar is gaan vallen. De onrecht van het paasverhaal is dagelijks zichtbaar in onze wereld. De ellende van zoveel mensen, de oorlogen, rampen… ik kan en wil het niet verenigen met een Goddelijke bestemming of goedkeuring.

Als ik naar mezelf kijk dan kan ik niet veel goddelijks in mij herkennen. Ik worstel slechts met mijn bestaan, mijn identiteit en daarmee met de wereld om me heen. Dat doe ik net als ieder ander, zonder één uitzondering of het nu om een ‘groot mens’ gaat zoals de Dalai Lama of Mandela of om ‘kleine mensen’ als mijn schoenmaker of schoonheidsspecialiste. We worstelen allemaal met het bestaan. Toegegeven, de worsteling is niet bij iedereen evenredig. De ene mens moet meer verstouwen dan de andere mens, het is nu eenmaal zo.

Daar aan denkend, kom ik er niet om heen om de bekende filosofische vraag te stellen wat nu het nut van dit al is. Een antwoord heb ik niet, vragen wel. Als er geen God is, is er dan iets anders dat ons lot, ons leven bepaald? Of is er niets ‘hogers’? Moeten we het gewoon zelf doen en is het na een tijdje op deze aardkloot gewoon afgelopen? Dat laatste gaat er bij mij ook niet in. Zou ik alleen maar determineren dan blijft er geen God maar ook geen goddeloosheid over. Dan blijven er wel mensen over. En sommige van die mensen zijn van betekenis voor heel veel andere mensen. Soms in ongunstige zin maar soms ook in goede zin. Gelukkig ervaar ik vooral dat laatste, vriendinnen, vrienden, onbekenden en bekenden kunnen zomaar ineens onbaatzuchtig er voor iemand zijn. Dát heeft voor mij spirituele waarde want ik wil me niet voorstellen dat goedheid onbetekenend is.

Op mijn reis naar binnen die ik nu begonnen ben kom ik langs allerlei stations. Ze heten man, vrouw, jongen, geluk, verdriet, sex, vriendschap, pijn, kracht, zwakte, geloof, religie, geest, overgang, ontdekking, angst, rust en nog allerlei andere namen. Sommige stations vergen dat ik er een tijd blijf, even de restauratie in duik om daarna verder te gaan.

Ik hoop de reis af te kunnen maken en er rijker en sterker door worden. Geloof is alleen nodig voor het maken van de reis, voor het doorleven van de belemmeringen en de mooie dingen. De reis maak ik met mensen om me heen die belangrijk voor me zijn, een familie van bijzondere en mooie mensen die samen zoveel ‘goddelijks’ in zich dragen dat ze een wereld van schoonheid vormen. Mijn reis is gelukkig ook een spirituele. Ik zal er anders voor staan aan het eind dan aan het begin. Fysiek maar ook geestelijk.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 20 (en nu naar binnen!)

chirurg18.jpg
Het is vreemd maar als je in deze tijd van wachtlijsten uitkijkt naar een zware operatie en je krijgt onverwacht te horen wanneer die plaats gaat vinden dan veranderd er plotseling iets in je beleving van de situatie. Vooraf zijn er gevoelens van wachten, onzekerheid en angst en nu zijn die vervangen door verwachting, nieuwsgierigheid en overgave.
Het zal bij iedereen wellicht wel anders verlopen maar bij mij gaat het bovenstaande in ieder geval wel op. Ik voel mezelf dus in verwachting, ben nieuwsgierig naar de ervaring en het resultaat en geef me er aan over. Vooral dat laatste is voor mijn een tegennatuurlijke houding. Mijn leven stond altijd in het teken van controle over de dingen hebben. Inmiddels weet ik beter en merk ik dat het niet hebben van controle ook erg prettig kan zijn, zelfs rustgevend.

Maar eerst is er dus dat gevoel van verwachting. Wat verwacht ik nu eigenlijk? Om dat te beantwoorden moet ik naar binnen gaan. Me in mezelf keren. Wat ik niet verwacht is dat ik volledig vrouw zal worden door die operatie, dat kan immers niet. Wel verwacht ik dat ik me veel beter met mijn lichaam zal voelen, vrouwelijker, mooier, ontvankelijker. Het resultaat is immers bedoeld om te ontvangen en niet om te geven in tegenstelling tot wat daar beneden zit voor de operatie. Is daarmee mijn beleving van de noodzaak voor de operatie seksueel? Ontkennen zou een leugen zijn want natuurlijk is dat zo. Niet uitsluitend want er zijn nog zaken als ‘body image’ en het je als vrouw kunnen uiten in het leven. Sporten, zwemmen, naar de sauna. Allemaal zaken die voor veel mensen heel gewoon zijn maar voor mij op dit moment onmogelijk en dat vindt ik erg. Ik voel me door de aanwezigheid van dat voor mij inmiddels afstotende ding buitengesloten. Er zijn teveel dingen in de maatschappij die genitaal verdeeld zijn. Waar de onzichtbaarheid er is, is er geen probleem voor me. Maar die situaties waarin gezien kan worden dat er wat zit zijn vreselijk. Zo’n ding definieert je. Seksueel gezien vindt ik het niet fijn om te penetreren om het maar eens recht toe recht aan te zetten. Ik ontvang liever, geef me liever over aan iemand. Of dat ooit gebeurt weet ik niet maar het kan straks in ieder geval wel.

Naast verwachting is nieuwsgierigheid. Nieuwsgierigheid naar hoe het me zal vergaan, naar de pijn, naar het resultaat, naar het gevoel en het gevoel als het gebruikt wordt zoals bedoeld. Vindt ik het prettig straks? Kan alles er mee? Nieuwsgierigheid naar de pijn klinkt vast raar. Het punt is dat ik me er gewoon niets bij kan voorstellen. Hoe erg zal het zijn? Ben ik bang voor hoe het aanvoelt er na? Hoe het ruikt? Misschien, maar op het moment is het eerder nieuwsgierigheid dan angst. Er verdwijnt iets dat er nooit had mogen zijn en daarvoor in de plaats komt iets waar je je hele leven vanaf de vroege pubertijd al aan denkt. Nieuwsgierig ben ik natuurlijk ook naar of de operatie mijn leven eigenlijk wel veranderd los van de typische vrouwenzaken waar ik niet meer omheen kom en die puur met de fysiek te maken hebben, het Always effect noem ik dat maar. Maar ook hoe de belasting van het dagelijkse onderhoud uitpakt. Ik ben niet zo’n geregeld mens en dus vraag ik me wel af of me het gemakkelijk zal vallen om te wennen aan een fysiek gedwongen regelmaat. Dagelijks dilateren, goed verzorgen, trainen en straks na de borstoperatie ook daar de dagelijkse massage. Het zal toch een ritueel worden. Ga ik dat prettig vinden?

En dan is er de overgave. Een hele nieuwe ervaring die me dwingt te vertrouwen op de kundigheid van de artsen en het verplegend personeel. Maar ook op mijn eigen vaardigheid om mezelf te verzorgen zonder angst voor schade aan het resultaat. Ik zal wel moeten dus dan doe ik dat natuurlijk. In plaats van zelf bepalen wat, hoe en wanneer heb ik nu een pakket regeltjes waar ik me aan moet houden voor mijn eigen bestwil. Netjes op tijd doen wat je moet doen, de tijd nemen en gewoon laten gaan. De operatie zelf is een soort ‘gedwongen loop’. Je moet wel en terug kan je niet, wil je niet. Je hebt geen invloed op het verloop zodra je in het ziekenhuis aangekomen bent. Anderen bepalen alles. Wanneer je wat doet, wat je eet en drinkt en hoe je je hersteld.

De weken voorafgaand aan de grote dag kies ik er voor om bij mezelf naar binnen te gaan. De wereld langzaam maar zeker een beetje buitensluitend regel ik de noodzakelijke zaken om geen last te hebben van allerlei zorgen en besognes. Nadenken, schrijven, slapen, luisteren, lezen, lijstjes maken, ik probeer het met concentratie te doen. Alles weloverwogen om het mezelf mogelijk te maken de verandering die ik onderga te doorleven. Vrienden en vriendinnen zijn daarbij belangrijk omdat zij me en spiegeltje voor houden. Het naar binnen keren is wel een bijzonder proces. Ik merk dat er steeds minder van de buitenwereld binnen kan komen, er is niet zoveel plaats voor. Daar komt nog bij dat ik met de hormonen heb moeten stoppen en dat richt nogal wat bij me aan. Ik wordt wat instabieler, vindt het lekker om af en toe te huilen en wil graag in hoekjes wegkruipen. Vanmorgen was het zelfs prettig om onder de douche te gaan zitten en gewoon het water maar op me te laten plenzen. Dat duurde een hele tijd en gek genoeg voelde het als een soort innerlijke reiniging. Vreemde dingen doe je dan toch in zo’n situatie als waarin ik me bevindt.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 19 (’t is bijna zover…)

renee-richards.jpg

In 1975 onderging de toenmalige toptenniss(t)er Renee Richards een geslachtsveranderende operatie (ook wel sex reassignment surgery of srs genoemd). Ze werd in 1976 niet toegelaten tot de US Open en in 1977 in het gelijk gesteld bij het beroep wat ze had aangetekend. Een mijlpaal voor transgenderrechten. Ik was toen dit speelde een jongetje van 14, in de brugklas en werd enorm gepest. Die school was mijn persoonlijk hel met alles wat er gebeurde. Het klopte bij mij niet, ik begreep het zelf niet en dan wordt je al gauw slachtoffer. Maar daar gaat het hier nu niet over, dat verhaal schrijf ik ooit nog wel eens op.

Als er voor een Coming Out een zelfherkenning optreedt, en dat is geen acceptatie maar eerder een schok, dan is dat het moment in mijn leven geweest dat ik me onbewust herkende in het verhaal van Renee. Ik weet nog goed dat er op tv een uitzending over haar was en die is in mijn hoofd geprent. Waarom ik zo geraakt werd wist ik nog niet precies maar nu ik zelf zo dichtbij dezelfde stap ben als Renee is het me natuurlijk wel duidelijk.

Renee werd bekend door die operatie maar vooral ook door de conflicten over haar deelname aan het dames toptennis. Het heeft tot Martina Navratilova geduurd voordat Renee het respect kreeg wat zij verdiende. Ze heeft Martina naar twee Wimbledon kampioenschappen gecoacht en was een heel bijzondere speler, speelster en coach. Renee had het moeilijk met haar transseksualiteit. Niet zozeer in het begin maar zeker wel op latere leeftijd. Het grootste probleem was dat haar gezicht duidelijk mannelijke trekken had en ze geen gezichtschirurgie had laten doen zoals die later door Dr. Ousterhout in de VS met veel succes werd toegepast. De consequenties waren vooral dat Renee nooit als vrouw gezien werd maar altijd als ‘die transseksuele tennisster’. Inmiddels heeft ze vaak aangegeven spijt te hebben van haar transitie.

Voor mij is dat pijnlijk. Renee was lang mijn heldin maar nu wijst ze zelfs deelname van transseksuelen aan topsport evenementen af. Ze staat nu dus lijnrecht tegenover mij met haar meningen. En dat terwijl ik diep respect heb voor deze vrouw, want ik zie haar wel als zodanig. We hebben weleens gemaild hierover en dat was een vreemde mailuitwisseling. Ze waarschuwde me voor de transitie, het onherroepelijke er van, de reacties van de mensen op je ook na je operatie en nog een aantal dingen. Toch wenste ze me succes en een veilige en geslaagde transitie toe.

Nu over een paar weken ik zelf onder het mes ga moet ik weer aan Renee denken. Hoe zou het nu gaan met haar? Is ze inmiddels gelukkiger geworden? Of is het toch allemaal anders gelopen? Ik denk aan de risico’s die ik binnenkort neem, het gevaar en de pijn en moeite van het herstel. Maar ook aan de vreugde eindelijk fysiek te mogen zijn wie ik had moeten zijn in het eerste deel van mijn leven. Langzaam neem ik nu afscheid van dat blonde jongetje van 14, die stevige man van 30 en die verdrietige transseksueel van 40. De komende weken ga ik op reis in mijn hoofd en in mijn hart, in mijn lichaam, in gedachten en in werkelijkheid. Ik hoop dat ik goed aankom. De reis is moeilijk en pijnlijk maar tot nu toe ook van een bijzondere schoonheid. Twijfel heb ik niet, ik ben er ook al lang klaar voor denk ik. Er moet nog wat gewicht af maar gelukkig niet zoveel en ik doe er alles aan om in conditie te komen. De wereld moet geregeld worden, er is zoveel om aan te denken. Maar ik zal naast alle praktische gedachten zeker ook regelmatig aan Renee denken, toch nog mijn heldin.

Alice © 2008

Naschrift: na wat zoeken op YouTube heb ik een interview gevonden met Renee dat recent is gemaakt. Ze leeft gelukkig als vrouw en van spijt lijkt zeker geen sprake (meer) te zijn. Het blijkt de druk van de publiciteit te zijn die haar een tijdlang teveel is geworden, niet haar vrouw zijn. Het leven buiten de spotlights heeft haar mild en mooi gemaakt.

Transgender Chronicles 18 (over wiebeldagen…)

together_alone_4a_w420.jpg

Vandaag is weer zo’n dag. Wiebeldag. Zwangere vrouwen schijnen ze ook te kennen. Het zijn van die dagen dat vermoeidheid, hormonen, alledaagse en niet alledaagse problemen, gedoe, gezeur en gelazer bij elkaar komen. Emotioneel instabiel, zo zal ik dan wel ervaren worden op zo’n wiebeldag.
Eigenlijk is er geen land bezeilen met mij vandaag. Het zal ook de storm wel zijn, die doet gekke dingen met mensen heb ik weleens gehoord. In ieder geval: het wil effe niet.

Op zo’n wiebeldag wil ik in mijn bed blijven liggen ’s morgens en kan ik me ’s avonds er niet toe zetten om er juist weer in te duiken. Op zo’n wiebeldag wil ik een tattoo laten zetten, onverantwoord veel geld aan kleren en chocola uitgeven, latte macchiato drinken, gek doen, maffe teksten schrijven, onverwacht bij iemand op de stoep staan om die te verleiden, vrijen tot de kleine dood er op volgt, stomme mensen uitkafferen of op zijn minst voor gek zetten, flirten, foute kleren aan doen, fietsen op een éénwieler, voetballen, sex op spannende plaatsen hebben, een schilderij maken, een absoluut fout lied zingen, met krijtjes gooien, nog een latte macchiato drinken, vriendinnen opzoeken, de stad schilderen, mijn klanten ongezouten vertellen wat ik van ze vindt (no offence mensen), mijn baas een zoen geven, dansen met een mooie vrouw, te hard rijden in een knalrode cabrio met knalharde Italiaanse muziek, in het vliegtuig stappen naar Venetië of Barcelona of Rome of Peru of Vietnam, naar mijn kroeg in de Jordaan gaan, dronken worden en op de bar dansen, ergens tegen protesteren op het Binnenhof, een heel grote flatscreen in mijn kamer hangen en spannende films kijken, mijn tv het raam uit mikken, die mooie cd zo hard draaien dat de buren mee kunnen zingen, nog een keer latte macchiato drinken, uithuilen bij mijn liefste vriendin en al mijn geheimen opbiechten (but not really), de paus bellen, paella maken, eerlijk vertellen dat ik toch verliefd ben, radeloos zijn en redeloos doen, de kat plagen en nog veel meer.

In werkelijkheid ga ik gewoon naar mijn werk op zo’n dag, kom thuis, maak eten en voel me zielig. Gelukkig gaat zo’n dag weer over.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 17 (over ons…)

3372_crowd_2.jpg

Ik ben multiple, meervoud. Geen multiple choice want keuze bestaat niet bij mij, ik ben er slechts. Mezelf ken ik niet want dan zou ik zoveel zelven moeten kennen.

Er zijn momenten dat ik de vader ben maar net zo goed voel ik me moeder. Ik heb niet fysiek gebaard maar wel geestelijk.
De ene dag ben ik de ex, een andere nacht een geliefde. Liefde die was, passie die is en die nieuw is, mooi is, spannend is.
Ik was de zoon en in mijn geschiedenis ben ik dat nog ondanks dat ik nu de dochter ben. In mijn hoofd ben ik soms allebei in verwarrende afwisseling.
Mijn oude naam is mijn naam gebleven al gebruik ik hem niet. Mijn nieuwe naam is de mijne geworden en zo wordt ik ook gekend gelukkig. Ik ben Alice.
Als ik schrijf voel ik me meer (M)alice, alsof ik moet beschadigen, kritiek moet hebben, moet vechten met mijn toetsenbord.
Vriend was ik nooit, vriendin ben ik vaak tegenwoordig. Zo anders dan vroeger, zoveel meer vanuit mijn hart.
Ik ben geen man meer en zal nooit vrouw zijn. Ik ben wie ik ben, ondefinieerbaar, onbegrijpelijk wellicht. Uiterlijk niet altijd in overeenstemming met uiting.
Als ik vroeger hetero was zou ik nu zonder wijziging lesbisch zijn, gay zijn. Misschien is dat ook zo, misschien niet. Misschien wil ik geen duidelijkheid, misschien is het niet van belang.
Ik ben een sterke vrouw en zwakke man, allebei tegelijk op de meest onverwachte momenten. De behoefte aan controle is weggesleten, de daadkracht deels ook, de passie zeker niet.
Maar bovenal, boven iedereen die ik ben, ben ik mens. Met een hart, met hersens en een lijf, met gevoel, liefde, vriendschap en zelfs een beetje geluk.
Had ik duizenden jaren geleden geleefd dan was ik een halfgod of sjamaan, had ik honderden jaren geleden geleefd dan had ik dat niet lang gedaan. Brandstapels genoeg in die tijd.

En dit alles is dan nog maar wat ik zelf denk wie ik allemaal ben. Hoe zie jij me? Jij, vriendin, vriend, geliefde, flirt, collega, familie, zus, moeder? Wie ben ik voor jou? Ben ik Alice voor je? Ken je me echt? Begrijp je me?

Ik hoef het niet te weten want het maakt niets uit. Er zal niets veranderen door hoe jij me ziet, hoogstens bij jezelf. En als het een beetje meezit is dat een goede verandering.
Ik ben wij met zijn allen, ik ben ik. Transgender vrouw, vader, moeder, geliefde, ex, flirt, zoon, dochter, broer, zus, vriend, vriendin, hetero, gay, Alice… mens. En het is goed zo.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 16 (over literatuur…)

maly1a.gif
Boeken en literatuur over transgenders, ik weet niet zo goed wat ik daar mee aan moet. Wat ik immers altijd jammer vindt is dat er zoveel droefenis en ellende aan bod komt in dit soort boeken.
Ik zie mijn eigen leven eerder als een lange periode waarin het leven complexer en ondraaglijker werd.
Vanaf het moment dat ik begon aan mijn transitie door eerst mezelf eindelijk te accepteren ben ik echter aan de reis van mijn leven begonnen. Een wonderlijke en mooie reis, niet gemakkelijk en met tegenslagen onderweg maar uiteindelijk van een verbazende schoonheid.
Het is geweldig te ervaren dat mijn volwassen lichaam wakker wordt geschud door hormonen en gaat groeien en veranderen. Ik ben 45 maar mijn borsten zijn mooi en stevig, nog wel klein maar toch. Mijn huid is zoveel zachter geworden, mijn haar ook. Mijn gezichtsuitdrukking is zachter geworden en de meeste rimpeltjes zijn weg getrokken. Mijn lichaam verjongt in deze tijd. Mijn geest is open gaan staan, gevoeliger en emotioneler geworden. Het is alsof het leven zichzelf sorteert in onbelangrijke zaken als geld, bezit en status en de dingen die er echt toe doen als liefde, vriendinnen, relaties, sex. Ik zie de verandering zich voltrekken en ben verbaasd en vol bewondering over wat er gebeurt. De sensaties die je meemaakt in dit proces zijn nauwelijks te beschrijven.
Dat is wat ik in mijn roman probeer te vangen. De transitie die ik doormaak van man naar vrouw is tegelijk moeizaam, moeilijk, emotioneel, wonderlijk en geweldig. Het is net of mijn gevoelens verfijnder zijn geworden en daar ben ik dolgelukkig mee. Ik voel mezelf soms zwak maar tegelijk weet ik dat ik een sterk mens ben geworden. Ik kan dit aan en dat maakt me trots. Mijn vrienden en vriendinnen zijn er omdat zij mij als hun vriendin willen. Mijn helaas ex geliefde kan dan wel niet mijn geliefde zijn maar we hebben een band die ik en zij met geen anders mens ooit kunnen hebben. De mensen om mij heen zijn mooi. Geld heb ik niet, bezit nauwelijks, problemen maar al te veel, maar ik leidt een ongekend rijk leven want ik ben mezelf geworden en ik mag er zijn. En langzaam maar zeker kom ik zo vast in mijn leven te staan dat geen zuidwesterstorm mij ooit nog omver zal krijgen.
Dat zou ik willen lezen in boeken over transgenders, want dat is wat ik bij een aantal van mijn lotgenotes terug vindt. Mooie sterke mensen die een wonder ervaren of ervaren hebben, vlinders. Gekropen uit de onooglijke rups. Soms, heel soms tref ik zo’n verhaal, zo’n boek met vreugde en levenslust als boventoon. Het zouden er meer moeten zijn. Misschien moet ik gewoon beter zoeken en nog meer lezen.
Alice © 2008

Transgender Chronicles 15 (over blondjes…)

langblond.jpg

Ok, ik val op vrouwen. So? Niks bijzonders. Trouwens niet altijd hoor maar dat terzijde. Gisterenavond zat ik in mijn stamkroeg, gewoon de week weg te denken in de hoop dat het me gelukt was een vriendin tot date te bevorderen. Het was een langzame avond, zo eentje waar bij je aan de bar blijft hangen in de hoop dat je een paar leuke gesprekken hebt met de andere ‘regulars’. Het was gezellig, ze beginnen me zo langzamerhand te herkennen.

Na een flink uurtje was mijn vriendinnetje er en het werd dus nog gezelliger. Tegen een uur of tien loopt het dan vol. Aangezien het een lesbo/queer café is stikt het er al snel van de mooie vrouwen.

Op een gegeven moment zaten we te kletsen over mijn aanstaande boobjob en dat trok blijkbaar de aandacht van de dames naast ons. Ze hadden door wij transjes zijn dus dat moest maar even bestudeerd worden. Een van de meiden was een blondje (niet zo lichtblond als ik overigens) met een mooi gezicht. In mannentermen een stoot zal ik maar zeggen. Enfin, mijn vriendinnetje en ik werden dus studieobjecten. Zo werd de cupmaat besproken en na een tijdje onze lippen en zelfs wenkbrauwen. De dames waren verbaasd. Blondie schatte onze leeftijd in en zat er – semi opzettelijk volgens mij – toch zo’n dikke tien jaar naast bij ons allebei. Ik geef toe, we zien er natuurlijk geweldig uit na onze hormonale verjongingskuur. We speelden allebei mee maar onze gedachten spraken we maar niet uit. De studie ging een nog tijdje zo door door en de briljante toevoegingen richting mijn date van de avond kwamen op het niveau van ‘je bent echt net een meisje’. Dat woordje ‘net’ deed zo ongeveer de deur dicht, in ieder geval bij mij. Blondie had blijkbaar een vriendje ergens over (was ze bi?) dat in de aanbieding ging. Nou ja, wij hadden al snel besloten dat als ie echt zo leuk is dat hij dan doordeweeks van mij en in de weekends van mijn vriendinnetje zou zij. Gewoon het gebruik delen maar het leidde er niet toe dat het blonde bi-tje de arme knul helemaal slachtofferde. In plaats daarvan ging ze steeds dieper in de ogen van mijn vriendin kijken. Tijd voor maatregelen dus. Sommige lesbo’s kunnen ook zo alleprofeten bot zijn, echt niet te geloven. Om evidente redenen daalde bij mij de interesse zo ongeveer tot in de kelder, niet dat blondie of de rest van het groepje ook maar iets in de gaten had hoor. Ze hadden het iets te druk met vooral elkaar leuk vinden en het blondje dus met steeds dichter naar mijn date schuiven. Grrrrr.

Gelukkig ging de rest van het stel er op dat moment vandoor, Blondie meeslepend. Of we mee gingen dansen in de Sappho werd er nog geroepen. Nice try but no thanks, andere keer misschien. Dus werd het “ben te moe en moet morgen vroeg op, sorry.”. Lame excuse, ik weet het, maar het werkte. Ze verlieten geitend het café… en ik weet nu dat ik niet op blondjes val, doe mij maar donker mét brains.

Alice © 2008

Transgender Chronicles 14 (over bouwpakketen…)

keukentrolley_doeco.jpg

Ok, ok, ik geef het toe. Ik koop weleens heel burgerlijk wat bij Ikea de Aldi. Omdat ik diep in mijn hart masochist ben. Zo ook vorige week. Een keukentrolley was het deze keer. Ik heb niet alleen recht op een aanrecht maar ik heb recht op meer aanrecht. Zo’n houten / metalen ding biedt dat. Tenminste dat is de bedoeling. Los van het gegeven dat die trolleys (wat een stom woord trouwens voor een verrijdbaar keukenblokje) altijd groter zijn dan je verwacht en het dus nu niet meer mogelijk is de chachacha in de keuken te doen, komt het ding dus van onze zweedse knutselkampioen.

De handleiding om het geval in elkaar te zetten is gelukkig niet in het Zwöds (?) maar in het internationale Ikea Aldi plaatjes dialect. Een kind kan de was doen. Zo niet ik. Ik raak in verwarring door de grote variëteit aan schroefjes, moertjes en plankjes. Op de tekeningetjes zijn die dan ook nog heel klein getekend. Er staat dan wel een code bij elk onderdeeltje dat – zo vertelde een slimmer iemand me – verwijst naar een index waar de maten staan. Alleen ben ik van de TTFM (Trash The Fuckin’ Manual) in plaats van de RTFM (Read The Fuckin’ Manual) generatie. Ik zie zo’n index dus pas als ik klaar ben met het gevecht.

Enthousiast begonnen lette ik niet op de uitgeboorde gaten in een paar balkjes waar de schroefkoppen in moesten vallen. Gevolg, uit elkaar halen, uithuilen, uit laten lachen door mijn oudste dwerg en opnieuw beginnen. Vervolgens gaan die #%@Y&$ schroeven ook nog vrij lastig in het hout. Om niet te zeggen heel erg lastig, om niet te zeggen niet. Er breekt dus een schroefkop zodat mijn exemplaar op een bepaalde plek een schroef mist. Gelukkig hebben de Zweden dat verwacht want er zitten zo alleprofeten veel schroeven in dat ding dat een enkel schroefje niet gemist wordt. Een goed uurtje gepuzzel later kom ik er achter dat ik een plank ondersteboven heb gemonteerd. Oeps, zal ik maar zeggen. Deze keer slechts gedeeltelijke demontage maar wel een in omvang ernstig toenemende deuk in mijn ego. Heb je nota bene technische school gedaan, gebeurt je dit.

Weer een half uur later nadert het bouwwerk voltooiing. De laatjes heb ik bewaard om later in elkaar te zetten en later is inmiddels al drie dagen verder. Het kan nog wel even duren ben ik bang voordat er keukengereedschapjes in het geheel uit Zweeds hout en staal geconstrueerde wondermeubel kunnen worden opgeborgen. Wel heeft mijn mag nu een ereplekje gekregen, zijn de flessen wijn er in opgeborgen (ik mag dus nooit meer dan 5 flessen ongeopend hebben volgens Ikea) en liggen de dienbladen in het mandje. De krat met lege flessen staat op het plankje onderop.

Mocht ik nu onverwacht veel snijwerk hebben in de keuken dan moet de mag maar even wijken ten gunste van het imposante snijvlak van mijn nieuwe aanwinst. En tegen de argeloze bezoeker/ster zeg ik gewoon dat ik hem zelf in elkaar gezet heb. Stoer he?

Wel gek hoor, vroeger kon ik alles in elkaar zetten, uit elkaar zetten en weer in elkaar zetten zonder enig probleem. Zijn het de hormonen zoals een lieve vriendin me vrijdagavond toevoegde?

Alice © 2008

Transgender Chronicles 13 (over namen…)

alicekl.jpg

Waarom heet ik Alice?

Zoals heel veel van mijn zusjes en broertjes, eh lotgenotes en lotgenoten, heb ik een tijd terug definitief gekozen voor een andere voornaam. Eigenlijk iets wat best mooi is omdat je dan een naam kan kiezen waarvan je vindt dat die je recht doet. Bij mij is dat ‘Alice’ geworden. Maar hoe kwam ik daar nu aan? Soms wordt het me gevraagd, zoals vandaag. Dus hierbij de uitleg hoe mijn naam tot stand is gekomen.

Daarbij merk ik wel op dat een voornaam / roepnaam iets heel geks is. Zo zijn er vast (veel) meer mensen met dezelfde naam terwijl je eigen emotie die naam toch nadrukkelijk als jouw eigen of jouw bezit laat zijn. En wat nog gekker is, een andere naam went veel sneller dan je zelf verwacht. Tenminste zo ging het bij mij. Totdat ik mezelf betrapte op het met mijn ‘oude’ naam opnemen van de telefoon ruim een jaar nadat die naam veranderd was. Potverdrie…

Hoe dan ook, hoe ging dat bij mij? Welnu, mijn moeder had mijn geboortenaam gekozen. ‘Albert’ in mijn geval. De naam betekend zoveel als ‘door adel schitterend’. Je zou er toch zomaar koning mee willen worden, nietwaar?
Mijn nieuwe naam moest aan een paar eisen voldoen vond ik. Zo moest de eerste letter gelijk blijven want dan hoefde ik mijn handtekening niet te veranderen. Je bent lui of niet, toch? Maar ook wilde ik dat de betekenis een beetje in de buurt bleef bij mijn geboortenaam. Maar natuurlijk moest ik de naam ook nog gewoon mooi vinden en bij me passend vinden.

Het kwam dus uit op ‘Alice’ wat zoveel betekend als ‘van edele afkomst’. Mijn ouders vindt ik nogal edel, dus vandaar. De andere criteria gaven ook geen problemen. Wat iets minder is, er schijnt nog een uitleg van mijn naam te zijn. Dat zou dan ‘van God gewijde’ zijn. Niet echt prettig want echt gelovig ben ik niet meer en ik vindt dat ik sowieso nog wat met de baas boven te schaften heb over een streekje wat me is geleverd toen ik geboren werd. Ik moest er nota bene mijn naam voor veranderen. Ik hou het dus maar bij het eerste, ik heb sinds een paar jaar dus een edele afkomst. Lekker gevoel is dat. Maar er is nog meer, ik vindt dat ik in een soort wonderland leef. Dat wil ik graag zo houden want ik wil nog veel wonderen meemaken. Dus heet ik niet alleen Alice, ik bén het ook.

Alice © 2008

malice_fl.jpg

naschrift: Voor diegenen die echt nieuwsgierig zijn, ik schrijf onder het pseudoniem (M)alice. De (M) gaat over de man die nog ergens in me zit en die ik zeker niet helemaal kwijt wil.
Maar ‘malice’ heeft ook zo zijn betekenis, het is een Angelsaksische juridische term die verwijst naar het door iemand doelgericht verwonden van een ander. Zie ook de film ‘Malice’ uit 1993.
Verder is Malice een karakter uit de comic ‘Uncanny X-men’ uit 1986.

Mijn eigen interpretatie van Malice is vooral ‘ondeugd’ in de goede zin van het woord.

Transgender Chronicles 12 (over de noodzaak van dansschoenen…)

dsc_0012.jpg

Vanavond was de tweede dansles. Deze keer foxtrot, chachacha, salsa en Engelse wals. Basispassen en af en toe een draaitje er bij.

Ik had me uitgebreid voorbereid. Eerst een schoenmaker gezocht die danszooltjes onder mijn favoriete schoenen wilde zetten en rubberen hakjes. Dat laatste is dus niet gelukt. Punt is dat ik na de entree van vorige week niet weer op dat stomme trapje naar de dansvloer een uitglijer wil maken. Natuurlijk na het werk even lekker opgefrist, opgetut, iets korter rokje dan gewoonlijk aan gedaan en een lekker luchtje op. Het moet er uiteindelijk ook een beetje oke uit zien toch?

Enfin, ik was veel te vroeg op de dansschool want ik had tijd over. Kom aan de praat met de assistente daar en dat werd even erg vertrouwelijk. Ik vertel haar langs mijn neus weg hoe ik in elkaar zit en dat ik dus transgender ben en daardoor andersom moet denken met de passen. Gelooft ze me niet. Bekijkt me, zegt ‘je houdt me voor de gek’, ‘ik geloof er niks van’, ‘je maakt gewoon een grap’ en ‘Jees mens, dat kan toch niet want je ziet er perfect uit joh.’ Uiteindelijk overtuigde mijn onderstem haar en we hebben even zitten gieren om de verwarring die er met dansen dus kan ontstaan. Het is een schat van een lekker duidelijke Haagse vrouw, ik vond het wel veilig.

Maar goed, de les begint om negen uur en dus allemaal de zaal in. En ja hoor… het trapje naar beneden. Toch te harde hakjes en het leek wel een ijsbaan. De uitglijer was zo mogelijk spectaculairder dan die van vorige week. Die trap wordt zo langzamerhand een traumatische ervaring voor me. De mensen om me heen schrokken overigens meer dan ik. Alleen mijn rechterenkel werd dus niet blij want die pest me nu nog.

De les zelf was heerlijk. Vooral de chachacha is een deja vu ervaring van jewelste. Eenmaal aan het dansen komen er allerlei passen en draaien in mijn hoofd en in mijn benen. Ik heb eigenlijk nog een heel behoorlijk arsenaaltje passen in voorraad. Voldoende voor brons, dat zeker. De salsa was nieuw voor me. Toen ik jaren terug les had was de routine zo ongeveer: foxtrot, engelse wals, weense wals, quickstep, rumba, chachacha, samba, paso doble en natuurlijk de tango. Tegenwoordig komt die samba niet aan bod maar wel de salsa. De paso doble komt ook niet aan bod maar wel de merengue. Mijn danspartner heeft er duidelijk plezier in. We maken het gezellig en lachen veel en de lieverd danst lekker. Hij heeft duidelijk ook vroeger les gehad wat het allemaal lekker relaxed maakt. En vreemd genoeg, ongelooflijk denk ik voor iedereen die me een beetje kent, ik vindt het heerlijk om me te laten leiden! Gewoon lekker volgen wat de heer wil en veel draaien. Eigenlijk is het veel leuker om als vrouw te dansen want je mag dus veel meer draaien en variëren met de passen. Zo leuk!

Het goede nieuws voor deze week is dat de swing er nog goed in zit, de heupen het prima doen en het ritmegevoel als vanouds is.

Het slechte nieuws is dat ik een trappenfobie aan het ontwikkelen ben. Volgende week zal ik met de entree wel een uitglijer maken waar ik de hele zaal door schuif om te landen aan de andere kant bij de bar. Er zijn slechter plaatsen om te stranden bedenk ik dan maar. En mijn partner heeft beloofd me te komen oprapen.

O ja, na de les nog lang blijven beppen met een andere meid en mijn vessie dat ik vorige week had vergeten weer teruggevonden. Het was een mooie avond.

Alice © 2008