Coming out. Of niet.

Voor heel veel mensen is het begrip ‘coming out‘, het ‘uit de kast komen’, een zwaar beladen begrip. Voor diegenen die problemen hebben met andere dan mainstream identiteiten en geaardheden, voor hen die (nog) ‘in de kast’ zitten. Om verschillende redenen waarbij de tweede groep, die kwetsbaar is, mijn sympathie nadrukkelijk heeft.

Maar er is nog een derde groep en voor het gemak van argumentatie richt ik me in deze tekst op de LHBT (Lesbisch-Homo-Bisexueel-Transgender) gemeenschap. De gemeenschap in de sameleving die voornamenlijk bestaat uit hen die zelf wel uit de kast zijn gekomen.

Het probleem wat deze gemeenschap heeft is dat de algemene mening binnen de gemeenschap lijkt te zijn dat uit de kast komen een goede zaak is en dat iedereen die het betreft dat eigenlijk ook zou moeten doen. Om emancipatoire redenen. Want de communicatie van belangengroepen en organisaties lezend en kennend kan zonder meer vast gesteld worden dat ‘uit de kast’ komen een goede zaak is en het niet uitkomen voor sexuele geaardheid of genderidentiteit een slechte. Of in ieder geval een ongewenste. Zij die niet uit de kast komen zijn niet geëmandcipeerd en lijden onder de onderdrukking van hun omgeving. Onderdrukking in de vorm van potentiële afwijzing of erger.

253304_377786638994122_385859700_n

Heel vaak is dat ook zo. Heel vaak hebben ‘andersen’, mijn woord voor zij die niet binnen de algemeen geldende maatschappelijke kaders vallen, het zwaar. Haat-criminaliteit en de mildere vormen van afwijzing zijn aan de orde van de dag en de laatste jaren zijn die zelfs erger te zijn geworden. Zowel in onze westerse maatschappij als in andere samenlevingen zoals de Oost-Europese en Russische.

Zelf overigens, ben ik jaren geleden als toen transseksuele vrouw naar buiten gekomen. In een klein dorpje midden in de knellende Bijbelband van het land. Dat was, zo kan ik u verzekeren, geen pretje. De beschimpingen op straat, de afgewende blikken van mensen die eerder pretendeerden vrienden te zijn en de eieren tegen de ramen zal ik niet vergeten. Kan ik niet vergeten en mijn kinderen denk ik ook niet. Uiteindelijk ben ik de bekrompen hel van het dorpje ontvlucht en in mijn geboortestad gaan wonen. Een goede keuze.

Toch ben ik van mening dat de koers die veel belangenbertigende organisaties in het LHBT domein het op dit punt niet goed doen. Immers, de emancipatiedrang (die ik onderschrijf) vanuit die organisaties is groot. Dat uit zich in de algemen mores binnen de LHBT gemeenschap zoals eerder omschreven: uit de kast komen is goed, er in blijven niet. Daar nu ben ik het mee oneens. De aanleiding voor deze gedachte is het zoveelste facebook berichtje in mijn tijdlijn dat op ‘grappige’ wijze mensen er op wijst dat in de kast blijven, het niet uitkomen voor je geaardheid, niet goed is. Ben je gay of trans dan wordt je opgeroepen om daar voor uit te komen. Organisaties als COC doen dat nadrukkelijk. En dat bevalt me allerminst.

Als het zo zou zijn dat er aangegeven werd dat als je uitkomt voor je geaardheid of identiteit je erg welkom bent dan zou dat mooi zijn. Want dat is zo ongeveer het enige dat echt telt. Als er aangegeven werd dat je steun zou krijgen dan zou dat ook erg mooi zijn. Maar dat is niet wat er staat, dat is niet wat er gesuggereerd wordt. De suggestie is dat niet uitkomen voor geaardheid of identiteit slecht is. En dat is het niet. Integendeel. Als een mens besluit om de dagen te slijten zonder expliciet te zijn over sexuele geaardheid of (afwijkende) genderidentiteit dan is dat immers volledig des persoons. Een mens heeft gewoon het recht om zelf, zonder druk van buitenaf, te beslissen om expliciet te worden of dat na te laten. De sociale en morele druk vanuit de gemeenschap is in dat licht bezien immoreel. Want die druk, het constant drammen op de noodzaak tot coming out, ontneemt mensen het morele recht om dat nu juist niet te doen. Het is normatief en goed beschouwd zelfs contra-emancipatorisch. Het is, zo durf ik te stellen, een vorm van groepspressie op individuen die men niet eens kent en in specifieke situaties zelfs morele groeps repressie. De tolerantie voor mensen die om religieuze redenen hun geaardheid of identiteit niet op straat willen gooien is op zijn zachtst gezegd heel erg beperkt.

Ik ben blij dat ik de keuze heb gemaakt om expliciet te worden over mijn andere genderidentiteit dan welke men dacht dat ik had. Mijn coming out over het feit dat ik lesbisch ben overkwam me eigenlijk meer dan dat ik er ooit over nagedacht had. Het feit dat ik eigenlijk in zekere zin bisexueel ben vind ik zo weinig interessant dat ik niet de moeite neem dat te verhullen nog te bespreken. Voor mij zijn gender en sexuele geaardheid begrippen die fluïde zijn. Ja, ook gender. Ik voel me heus niet altijd vrouw. Ik weet zelfs niet wat het is om me man of vrouw te voelen. Het interesseert me ook niet als het om mezelf gaat, ik ben gewoon wie ik ben.

Toch vind ik beslist niet dat iedereen moet uit komen voor, publiek moet worden over, genderidentiteit en sexuele geaardheid. Wat mij betreft moet iedereen dat gewoon zelf weten en daar keuzes in maken of juist geen keuzes daarin maken. Ik kan me niet verenigen met de morele dwang die er vanuit de LHBT gemeenschap wordt gelegd op die mensen. Sterker nog, ik vind die morele dwang onethisch. Wil je in de kast blijven? Prima, dat is jouw keuzen en dat mag. Wil je dat niet? Ook goed, ook dat is jouw keuze en als je hulp nodig hebt om staande te blijven in de maatschappij die je (deels) zal afwijzen dan verdien je alle hulp. Natuurlijk.

Maar alsjeblieft zeg, laten we gewoon ophouden met die stomme berichtjes die mensen moreel onder druk zetten. Geef mensen echte vrijheid. Vrijheid inclusief het recht op de keuze om niet expliciet te zijn over zaken die nadrukkelijk strikt persoonlijk zijn. Uit de kast komen mag en verdiend steun. Maar het hoeft niet. Echt niet. Wat als die goedbedoelende organisatie ook zeggen.

© 2013 Alice Anna Verheij

Nog één kamertje…

Nog één kamer.

Na Ministeries, de Raad van State, een waslijst kamercommissies en een stemming in de Tweede Kamer is er nog één kamer te gaan. De Eerste Kamer. En dan is het klaar. Hopelijk. Eindelijk.

RS232 GENDER CHANGER M-M

Al jaren wordt er gesproken, geschreven, gewerkt en gevochten om te komen tot een eenvoudiger procedure voor het wijzigen van het juridische geslacht. Niet meer op basis van mensenschendende wetten documenten moeten overleggen die denigrerend, inhumaan, stigmatiserend en schofferend zijn. Niet meer langs een rechter die mag beslissen of je wel mag zijn wie je bent. Niet meer een procedure waarin eenieder het recht heeft om bij de rechter kenbaar te maken dat ze ertegen zijn dat je bent wie je bent. Niet meer onnodig hoge kosten maken en onnodig veel mensen aan het werk zetten voor iets dat zo evident is.

Aangezien mijn paspoort eind mei verloopt en naar het zich laat aanzien dat ik dit jaar en komende jaren geregeld in het buitenland zal zijn, èn mijn identiteitskaart (die met dat gaatje op een zekere plek) ook verlopen is, zal ik helaas nog een keer geld moeten uitgeven aan een officieel bewijs van mijn identiteit wat niet mijn identiteit omschrijft maar die van een meneer. Het kost me onnodig weer legeskosten voor iets dat ik eigenlijk helemaal niet wil hebben. Het steekt me dat te moeten doen. Het steekt me geduld te moeten oefenen tot naar verwachting 1 januari 2014 wat zoals te verwachten is mijn persoonlijke bevrijdingsdag zal worden. Ik zal de onnodige kosten voor dat paspoort of die identiteitskaart die dan officieel niet meer klopt waar die nu in de praktijk al niet meer klopt terug gaan vragen aan de gemeente.

Ze zullen het afwijzen en me niet de kosten voor wèèr een nieuw paspoort vergoeden, hoewel daartoe dunkt me wel een morele verplichting is.

Gegeven dat gewijzigde en nieuwe wetten doorgaans op 1 januari van kracht worden èn gegeven de verwachting dat de Eerste Kamer deze wet niet zal tegenhouden of treineren resten mij dus nog een slordige 200 dagen voordat ik een aanvraag kan indienen voor een correct reispapier. En nog iets langer voordat ik dat zal hebben en ook niet meer verkeerd aangesproken zal worden door ambtenaren en lieden die informatie uit de Gemeentelijke Basis Administratie op hun scherm of papier hebben wanneer ze met mij te maken hebben. Het kan me niet snel genoeg gaan, natuurlijk niet. Mijn geduld is allang op. Mijn tolerantie naar deze wet, deze overheid en deze samenleving die die vreselijke wet veel te lang heeft laten bestaan, is verdwenen. Het leven is me moeilijk genoeg gemaakt door deze flauwekul en het wordt hoog tijd dat ik als volwaardig burger en niet als tweede- of derderangs burger behandeld wordt. Want zo voelt het. Al jaren. Alsof ik een straf heb gekregen omwille van mijn gender zelfidentificatie. Iets waar geen mens en organisatie enig recht toe heeft.

Op dit moment in mijn leven verlang ik naar een andere samenleving. Een ander land. Eenmaal voorzien van het juiste reispapier zou ik dolgraag dit land verlaten om me elders te vestigen, al moet ik er één of meer keer per jaar even voor dat andere land uit. Dat gevoel hier niet te willen zijn is het directe gevolg van hoe ik mij behandeld en ontkend voel. En wie dat gezeur vindt kan wat mij betreft de boom in, want het is wèl hoe ik me voel: ongelukkig in een land dat mij in mijn diepste identiteit te lang structureel ontkend heeft.

Hopelijk heb ik in 2014 reden om daar anders over te denken. Of dat zo zal zijn is afhankelijk van de Eerste Kamer.

© 2013 Alice Anna Verheij

Eindigt vanavond mijn strijd?

Vanavond om kwart over acht vergadert de Tweede Kamer plenair over wat de wijziging van de transgenderwet wordt genoemd. Hier kun je er meer over lezen. Het is voor mensen als ik een historische vergadering, in potentie. Voor mij kan het betekenen dat ik na die vergadering eindelijk de erkenning krijg voor wie ik ben, iets dat mij tot op heden door de Nederlandse Staat onthouden is.

Als het goed gaat vanavond zal ik over enige tijd een nieuw paspoort kunnen halen aan het loket van de gemeente waarin bij geslacht een ‘V’ staat in plaats van het injuiste ‘M’. Ik hecht daar waarde aan omdat ik nu eenmaal als vrouw door het leven worstel. Zelfs mijn lijf is aangepast en toch is de juridische wijziging er nooit gekomen.

tgflag

In het kort is (en hopelijk was) mijn strijdpunt dat ik weiger me te onderwerpen aan een wet waarbij van mij geeist wordt dat ik met een doktersattest aantoon onvruchtbaar te zijn. De huidige wet immers schrijft gedwongen sterilisatie voor transseksuelen voor. Dat is uiteraard een grove schending van de mensenrechten want die Universele Rechten van de Mens schrijven voor dat een staat de fysieke integriteit van een mens niet mag (laten) aantasten. De overheid heeft simpelweg het recht niet om een dergelijke voorwaarde te stellen. Waarbij nog komt dat voor die wijziging een gang naar de rechter nodig is die vaak niet betaald kan worden en onnodig duur is. Tot slot mag een ander dan zelfs nog bezwaar aantekenen wat er op neer komt dat zo ongeveer iedereen het recht heeft op dit moment om tot juridische aanranding over te gaan bij transseksuelen. Want wat heeft een ander ermee te maken of ik als mens onvruchtbaar ben.

Natuurlijk hoop ik dat het huidige wetsvoorstel geaccepteerd wordt en de wet aangepast wordt naar een meer humane wet. Waardoor mijn lijdensweg eindigt en ik in de toekomst verschoond zal blijven van de bijna dagelijkse post van overheid en overheid gerelateerde organisaties die me aanschrijven als ‘dhr’ in plaats van ‘mevr’. Ik zal niet langer door de telefoon en aan het loket moeten uitleggen bij de meest banale handelingen dat ik toch echt A.Verheij ben en ja dat ik een vrouw ben en niet een man zoals op het scherm van de ander staat vermeldt.

Maar ik wantrouw de politiek diep. Ik wantrouw de parlementariërs die jarenlang mijn groep mensen bedrogen heeft, veronachtzaamd heeft en onze rechten geschonden. Ik wantrouw de partijen die vaak riepen maar nooit waarmaakten en ik ben bang voor de woorden van kamerleden die om wat voor reden dan ook dit wetsvoorstel tegen willen houden. Die woorden immers, als ze vallen, zullen in mij snijden, mij kwetsen, mij weer opzij zetten.

Misschien valt het mee. Misschien komt het goed. Misschien eindigt mijn strijd. Vanavond zal ik er zijn, op de publieke tribune. En als ze die wet niet wijzigen zal ik me laten horen, ook als de kamerregels dat verbieden.

© 2013 Alice Anna Verheij

De lange gang naar erkenning.

In de afgelopen jaren heb ik meerdere malen op deze plaats geschreven over de wetgeving rond aanpassing van het juridische geslacht en de geslachtsaanduiding, bij de burgerlijke stand. Dat heb ik gedaan vanuit de stellingname dat ik mij niet ondergeschikt wens te maken aan een wet waarvan allang gekend is dat die indruist tegen de universele rechten van de mens, verdragen waar de Nederlandse staat zich aan heeft verbonden, humane en ethische criteria en simpelweg boerenverstand van fatsoenlijke mensen.

Ik heb zelf er nadrukkelijk voor gekozen om na mijn fysieke geslachtsaanpassing in 2007 niet een procedure tot juridische wijziging van mijn geslacht bij de burgerlijke stand af te dwingen. Dat was en is een activistisch standpunt.

Lijdensweg

Mensen die mij kennen weten hoezeer ik lijd onder de structurele foutieve aanduiding in de post die ik van allerlei instanties krijg, aan de telefoon zodra er weer iets officieels aan de orde is of aan het loket als de ambtenaar in kwestie meer op zijn of haar computerscherm dan op mij als mens is gericht. Jarenlang structureel aangeduid worden als ‘meneer’ na alles wat ik al doorgemaakt heb is bepaald geen pretje. Sterker nog, het doet iets met je. Je voelt je buiten de realiteit geplaatst en in zekere zin buiten de maatschappij en er ontstaat, hoe goed je je daar ook tegen wapend, een zekere mate van verbittering. Ik noem dat schade. Het is de collateral damage die een transseksueel mens ondervindt als gevolg van de transitie in combinatie met het overeind houden van eigen waardigheid en principes. Ik had de wijziging kunnen laten doorvoeren onder de huidige wet maar dan wel ten koste van mijn principes rond mensenrechten.

transgenderlogoZelfs mijn beste vrienden, vriendinnen en vriendandersen hebben er in de afgelopen jaren bij me op aangedrongen om toch maar die gang naar de rechtbank te maken. Er is me zelfs aangeboden dat voor me te betalen als ik geen rechtshulp zou krijgen. Toch heb ik de stap nog steeds niet genomen. Want het valt me zwaar om me te schikken naar een wet die iets van mij eist dat gewoon niet in de haak is.

Op dit moment ben ik blij dat ik die stap niet gemaakt heb want het begint er op te lijken dat het over een tijdje niet meer nodig is. Na jaren pleiten, ageren, vechten, discussiëren en bedonderd worden door politici van ALLE politieke denominaties, lijkt het er op dat binnen afzienbare tijd ten lange leste die discriminerende en mensenrechten schendende wet van tafel is.

Hoe zat het ook alwaar met mijn bezwaren?

Allereerst eist de wetgever een artsenverklaring dat ik onvruchtbaar ben. Dat is een archaïsch en inhumaan criterium want het impliceert overheidsdwang tot sterilisatie voor mensen die in het maatschappelijk verkeer slechts aangeduid willen worden als zijnde van het geslacht dat in overeenstemming is met hun psyche. Los van de lichamelijkheid. Dit criterium heeft simpelweg mensenlevens gekost doordat sommigen niet overeind zijn kunnen blijven onder de druk van het moeten ondergaan van een geslachtsaanpassende operatie in combinatie met de transitie effecten in het dagelijks leven. Het suïcide percentage on transgenders is – gedocumenteerd – erg hoog en ik kan er helaas over meepraten. Dat wil zeggen, ik kan er nog over praten omdat ik geluk heb gehad. De overheid mag vanuit menselijk perspectief een dergelijke eis nooit stellen en zelf heb ik me door die eis altijd behandeld gevoeld als een freak die erger is dan de ergste zedencrimineel. Een overheid die mij oplegt om me gedwongen te laten steriliseren / castreren terwijl bij de grootste monsters dat nog niet wordt opgelegd als straf is een overheid die mijn vijand is. Voor de goede orde, het feit dat ik zelf er voor gekozen heb om me te laten opereren met als gevolg dat ik onvruchtbaar ben doet niet ter zake als het gaat om de vraag of de overheid rechtmatig handelt als ze een sterilisatie eis stelt. Vandaar mijn principiële standpunt waarin ik de overheid dat recht ontzeg gebaseerd op het universele en onvervreembare recht van een mens op integriteit van lichaam en geest. Vandaar dat in de jaren na mijn operatie ik die overheid ben gaan zien en ervaren als mijn vijand. Voor vijanden buig ik niet.

Daarnaast vind ik het problematisch dat er een rechtsgang nodig is voor juridische geslachtswijziging. Onnodig complex, onnodig duur en erger nog, er zit een beroepsmogelijk voor derden in die bezwaar tegen die verandering kunnen indienen. Daarmee wordt je in pricipe blootgesteld aan maatschappelijke chantage.

Wetsvoorstel

Op dit moment ligt na lange jaren wachten en discussiëren met onkundige politici en ambtenaren er eindelijk een wetsvoorstel bij de kamer. Staatssecretaris Teeven heeft in tegenstelling tot al zijn voorgangers woord gehouden. Later dan toegezegd door hem, maar het ligt er nu wel. Dat is op zich al een mijlpaal. Het voorstel houdt grof genomen in dat je simpelweg naar de Burgerlijke Stand in je gemeente gaat, een verklaring van een deskundige op de balie legt, de verschuldigde leges betaald en dan klaar bent. Je geslachtsaanduiding wordt dan in de Gemeentelijke Basis Administratie (en in het geboorteregister) aangepast. Geen rechtbank en geen sterilisatie eis. Alle honderden andere gekoppelde databases volgen automatisch. Het is afgelopen met de structureel foutieve benadering in de post en aan het loket en de telefoon.

En zo hoort het ook te zijn. Als dit door de kamer bekrachtigd wordt (het is een aanpassing op een bestaande wet en hoeft dan geen ellenlange politieke loop meer te hebben) dan is mijn maatschappelijk lijdensweg op dit gebied ten einde. Ik zal dan heel snel bij het loket staan om ervoor te zorgen dat ik dan eindelijk ook administratief en juridisch mezelf ben. Zonder inmenging van wie dan ook, behoudens die deskundige die de verklaring opstelde.

Is het nu dan goed?

Ja en nee. Ja omdat de wetgever zich eindelijk humaan naar mensen als mij gaat opstellen en uit mijn slipje blijft.

Nee omdat er nog steeds een deskundige nodig is en er additionele eisen aan die deskundigheid worden gesteld die de normale vakkennis van een huisarts of psycholoog overstijgen. Er wordt verlangt dat men specifieke ervaring heeft met ‘genderdysforie’. Dit wordt gepresenteerd als de invulling van wat we ‘informed consent‘ noemen. Een moderne wijze van omgang met mensen die een ingrijpende gebeurtenis moeten ondergaan zoals een zware operatie of in dit geval een grote maatschappelijk relevante aanpassing in juridische positie. Informed consent, het geïnformeerd zijn omtrent de mogelijke gevolgen van een ingreep is op zich een goede zaak. Het probleem echter dat ik ermee heb is dat men die specifieke deskundigheid op het gebied van genderdysforie onderstreept in wetgeving. Dat is de verkeerde weg.

Wat eigenlijk zou moeten gebeuren is het inbedden van basiskennis op het gebied van gendervariatie in de opleiding van (huis)artsen, psychologen en maatschappelijk werkers. Kennis over het simpele feit dat de wereld diverser is dan de traditionele man – vrouw verdeling zou gemeengoed moeten worden. Iedere huisarts en psycholoog moet in staat zijn om vast te stellen of er sprake is van een duurzame en gefundeerde noodzaak tot aanpassing van het geslacht. Als het om de juridische component gaat. Ontpathologiseren zou het devies moeten zijn van de wetgever. Waarbij voor diegenen die net als ik zijn en ook hun lichaam willen laten aanpassen, voor het medische traject dat daaraan verbonden is natuurlijk wel een gedegen behandeling en begeleiding moeten krijgen. Dat laatste is echter een zorgwet zaak en niet een zaak voor het familie- en burgerschapsrecht.

Tot slot

Het huidige voorstel is nog niet perfect. Het kan altijd beter, maar het is een majeure doorbraak als dit wordt aangenomen. Majeur omdat in één klap een hele groep mensen in de bevolking erkend worden als de mens die ze zijn. Zonder absurde eisen, zonder śtraf in de vorm van gedwongen sterilisatie, zonder dat derden zich daar tegenaan kunnen bemoeien en zonder dat zij en de maatschappij onnodig op kosten worden gejaagd door een dure en onnodige rechtsgang.

Ik hoop dat de kamer zich opstelt als een modern parlement dat streeft naar moderne wetgeving en Nederland uit de achterstandspositie op dit gebied haalt en de Nederlandse wet aanpast naar wat inmiddels in steeds meer landen de norm is voor humane wetgeving op het gebied van genderregistratie.

Ik hoop dat het niet lang meer duurt voordat ik mijn leven terug krijg. Ik ben tenslotte een vrouw en wens ook als zodanig erkend te worden door de overheid die op zijn beurt van mij van alles en nog wat eist. Ik wil mijn burgerrechten. Voor mijn lieve vrienden die me altijd gesteund hebben, heb nog even geduld met mij op dit punt, want het lijkt er op dat het nu uiteindelijk dus toch goed komt en ik ben, ondanks alles, niet gebroken.

(c) 2013 Alice Anna Verheij

‘Verfris je gender’ op het Lesbisch Festival Den Haag.

Van 22 t/m 24 maart 2013 organiseren COC Haaglanden en COC Nederland in samenwerking met LaVita Publishing, On Heelz, Intense Impact, Quirky, Vreerwerk, Travel Women en Krijg ’t het LesBian Festival in Den Haag.

lbf

Op zaterdag 23 maart wordt in de middag ‘Verfris je gender’ georganiseerd door Vreerwerk. Ik zal er als gespreksleidster de forumdiscussie leiden.

De middag wordt een culturele middag waarbij onze opvattingen over mannelijkheid en vrouwelijkheid worden uitgedaagd.

Het programma begint met een workshop over gendernormativiteit. Vervolgens wordt de Deense documentaire “Nobody passes perfectly” getoond, waarin Tomka zhaar genderreis verbeeldt en twijfels uitspreekt of zhe ooit echt als man zal slagen, en of zhe dat eigenlijk wel wil. De middag eindigt met een paneldiscussie, waarbij een viertal panelleden in gesprek gaat over feminisme, vrouwelijkheid, trans- en cisgender.

*Vreerwerk is het eenmensbedrijfje van Vreer en houdt zich bezig met gendereducatie en transgender- en intersexrechten advocacy .

Locatie: het Nutshuis aan de Riviervismarkt 5, Den Haag
Tijd: ​13.00-17.00u

www.vreerwerk.org
www.lesbianfestival.nl
www.nutshuis.nl
www.aliceannaverheij.nl

Mijn brein spreekt.

Al jaren wordt er wetenschappelijk onderzoek gedaan door zeer geleerde dames en heren met als doel het vinden van de oorzaak van het feit dat er mensen zoals ik bestaan. Mensen die fysiek biologisch niet in overeenstemming met hun mentale geslacht worden geboren. Het is een zoektocht naar de maakbaarheid van goud, het ei van een Portugees en een speld in een hooiberg. Hersenonderzoekers houden van dergelijk onderzoek.

Jaren geleden alweer verscheen er een publicatie van Professor Schwaab over de verschillen tussen de hersenen van heteroseksuelen versus homoseksuelen en cisgenders versus transgenders. Het bleek volgens een simpele weergave van zijn conclusies dat transmensen als ik hersenen hebben die op een aantal plekken het volume hebben van de rest van de mensheid van het tegengestelde fysieke geslacht. Zoiets als dat er plekjes in de hersenen zijn die bij mannen kleiner of groter zijn dan bij vrouwen en waarbij mensen als ik dus voor wat betreft de architectuur van de hersenen niet conformeren aan de norm van de cisgenders (mensen waarbij biologisch en mentaal geslacht overeenkomen). Een interessante conclusie.

schwaabProfessor Dick Schwaab, hersenonderzoeker.

Schwaab’s onderzoek is nog steeds niet gereproduceerd want daarvoor moeten er eerst genoeg hersenen van overleden transmensen worden geanalyseerd. Zijn conclusies zin door velen in de wereld van de transmensen omarmd als een begrijpelijke verklaring voor het gegeven dat wij bestaan. Recent is hierover een boek verschenen van een Amerikaanse dame die de uitkomsten en conclusies van dit soort hersenwetenschappers analyseerde en duidelijk maakte dat het allemaal nog niet wetenschappelijk aangetoond is wat er beweerd werd. Schwaab’s conclusies zijn tot op de dag van vandaag slecht hypothesen op grond van nogal beperkt onderzoek. Een goede vriending van me schreef op het Continuum (www.continuum.nl) een boekbespreking van het werk van de Amerikaanse dame en sloot die af met de vraag om een reactie. Mijn brein had de behoefte te reageren en dit is die reactie.

Een transbrein, Dr. Schwaab heeft erover gepubliceerd zoals je aanhaalt in de boekbespreking. Het was een troostrijke gedachte voor me dat ik wellicht een afwijkende architectuur heb ten opzichte van die van mannen- en vrouwen-, hetero en homobreinen. Toch is er altijd een deel in mijn cortex geweest dat ernstige twijfel hield bij Schwaab’s stellige uitspraken. Het punt is een beetje dat ik mede gevormd ben door een beta opleiding waarbij begrippen als ‘meten is weten’ in mijn kwabben zijn geïmplanteerd. Daar schort het bij Schwaab c.s. aan want zoals Rebecca (de Amerikaanse auteur) aangeeft is het onderzoek van onze Hollandse prof nog altijd niet gereproduceerd. Daarmee zijn de uitspraken van hem slechts een hypothese. Maar wel een belangrijke hypothese die veel publiciteit heeft gekregen en door de behoefte aan herkenning en erkenning bij veel transmensen nogal gemakkelijk aangenomen als bewezen. Wij breinen van transmensen zijn afwijkend van de breinen van niet transmensen. Het is een geruststellende gedachte voor mij als brein dat niet conformeerd met de grootste gemene deler van menselijke breinen.
 
Maar een gedachte is geen mening en al helemaal geen onderbouwde mening. Mijn gedachten zijn veelvuldiger dan die primaire behoefte aan herkenning en erkenning en pendelen in hoog en chaotisch tempo van de ene kwab naar de andere. Soms is er een emotionele gedachte die maar wat graag mij als transbrein, en dus uniek, wil zien maar al snel wordt die gedachte gevolgd door een rationele die heel hard ‘bewijs het dan’ roept. Dan is er nog die gedachte die in het liefdesstukje van mij spookt en zo graag wil dat ik een heel gewoon brein ben en als zodanig ook door collega breinen als zodanig gezien wordt zodat die ware toch nog eens voorbij komt zonder dat ik in een apart hokje van ‘vreemde breinen’ geplaatst ben. Even later galmt er in weer een ander deel van mijn grijze massa een angstgedachte. Want wat zou er gebeuren als het zeker zou zijn dat ik een heus transbrein ben? Gaan de dames en heren hersenchirurgen dan voorstellen om in de toekomst collega’s van mij aan te passen naar de maatschappelijk gemakkelijker te hanteren niet-trans breinen? Gaan we dan wellicht terug naar de lobotomie? Mijn afdeling hoop geeft aan dat vooral niet te hopen en mijn afdeling pijn doet me een steek voelen alsof er al een naald in een kwab gestoken wordt.
 
Weet je, ik kom er gewoon niet uit. Ik ben er niet wanhopig onder dat het allemaal niet duidelijk is, die tijd is voorbij. Mijn geheugen weet zich dat nog wel te herinneren maar ik ben gegroeid in de afgelopen jaren. Niet zozeer biologisch maar ik ben wel wat beter in staat geworden om al die gedachten, meningen, impulsen, gevoelens en behoeften met elkaar in verband te brengen en in een soort kwetsbaar evenwicht te plaatsen. Een evenwicht dat gebaseerd is op de wetenschap (ik pretendeer dit te weten namenlijk) dat het allemaal goed is. Het is goed dat ik een transbrein ben en het is ook goed als ik als niet ben. Het is goed als dit brein aan de rest van het lijf van die rare Alice Anna laat weten dat ze een vrouw is en het is evenzo goed als ze af en toe aan haar laat weten dat ze weer eens lekker mannelijk bezig is. Het is prima dat er van die breinonderzoekers zijn die mij proberen te doorgronden en verklaren maar het is nog veel beter dat ze dat nooit zal lukken. Mijn punt is namenlijk dat ik van het mysterie houd. Een mooie vrouw is immers mooier in verhullende kledij die iets te raden over laat, dan in confronterende naaktheid. Tenminste dat werkt in mijn brein zo en ik schijn niet de enige te zijn met dat soort gedachten. 
 
Zoals je zult begrijpen bekijk ik als het brein van Alice Anna dat wetenschappelijk onderzoek door een gekleurd brilletje. Natuurlijk. De wetenschappers willen immers blijkbaar mij zo graag verklaren, terwijl ik stiekumpjes weet dat ik niet te verklaren ben noch dat wil zijn. In zekere zin vind ik die onderzoeken ook bedreigend want wat nu als er zekerheid ontstaat? Ik heb angst voor de menselijke behoefte om afwijkingen van de norm te zien als fouten die gecorrigeerd moeten worden. Veel liever zie ik wetenschappers moeite doen om vast te stellen dat de afwijking nu juist de norm is van het menselijk bestaan. Zonder afwijking is er geen norm zogezegd. Als de breinenwereld in mannelijk en vrouwelijk verdeeld wordt dan ga ik er vanuit dat dit een zeer kortzichtige verdeling is. Nergens immers is er in de natuur het binair absolutisme dat regeert. Alle mensen hebben twee benen… welnee, er zijn er ook waar dat anders is. Zij wijken dan af van de rest van de mensheid maar ze zijn niet minder mens dan al die anderen. 
 
En daar is dan mijn conclusie. Natuurlijk is er een transbrein. Niet omdat dat wetenschappelijk aangetoond zou zijn maar simpelweg omdat de mensheid breinen in een mannelijke en vrouwelijke dualiteit denkt te kunnen beschrijven. De natuur leert ons dat die dualiteiten nergens bestaan en dat impliceert dus dat er ook andere dan mannen- en vrouwenbreinen zijn. Niet op grond van wetenschappelijk bewijs maar op grond van het begrip van de oneindige variëteit in de biologie, kan het niet anders zijn dan dat er ook transbreinen zijn. Sterker nog, ook die transbreinen zullen niet eenduidig kunnen worden gedefinieerd en getypologeerd. Het continuum belet een dergelijke over simplificatie van de natuur nu eenmaal. Ik, mijn beste, bevindt me als brein in het goede gezelschap van een oneindige variëteit aan genderbreinen. En dat is maar goed ook wat mij betreft.
 
Liefs en de hartelijke groeten van mij en de rest van het lijf van Alice Anna.
De artikelen naar aanleiding waarvan mijn brein reageerde zijn te vinden op de website van het Continuum. Arianne van der Ven heeft daar een uitstekende boekbespreking van het boek ‘Brainstorm’ van Rebecca M. Jordan-Young geschreven. Zowel het boek als de boekbespreking zijn het lezen meer dan de moeite waard voor iedereen die in gender en hersenen is geïnteresserd. Het boek van Dick Schwaab is overigens evenzo interessant en een aanrader voor wie meer wil weten over hoe ons brein werkt. Google maar op Schwaab en brein en je vindt het.
© 2013 Alice Anna Verheij

SP duikt voor verantwoordelijkheid van breken belofte aan transgenders.

rotte tomaat

Enige tijd geleden schreef ik dit (de gehele transgendergemeenschap was op dat moment in Kerstslaap verzonken inclusief TNN):

Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

Het was 23 december en even daarvoor had de tweede kamer het wetsvoorstel voor aanpassing van het zorgsysteem en heropname van NOODZAKELIJKE medische zorg voor transgenders afgestemd. Niet dat het ook maar iemand leek te interesseren.
Na mijn artikel kwamen er wat reacties uit het veld en vandaag, na afloop van het Kerstreces kwam er zowaar een reactie uit het politieke veld. Van de SP, één van de fracties die transgenders zo lelijk in de kou heeft laten staan.

De SP vind dat het zorgvuldig is geweest. Ze gaan in hun reactie echter aan nogal wat zaken voorbij. Maar hier is eerst de mail die ik ontving van de salonsocialisten:

Beste Alice,

de SP heeft tegen dit amendement gestemd omdat we de wijze van financieren niet goed vinden en waar het geld gehaald wordt ook niet. Wij zijn voor het financieren van deze zorg via de basisverzekering, zo organiseer je dat iedereen er recht op heeft (bijvoorbeeld ook mensen met een genetische afwijking en daardoor afwezige borstgroei is).

Ik hoop met dit bericht jouw interpretatie over ‘in de steek laten’ recht te zetten, dat is geenszins het geval. De voorstelde oplossing via een fonds en de wijze waarop het gefinancieerd wordt, is volgens ons niet de juiste wijze.

Met groet,

Eelco Eikenaar
Beleidsmedewerker SP Tweede Kamerfractie

Leuk zo’n reactie want in ieder geval is mijn tekst gelezen door die fractie. Echter.
Echter, de reactie raakt kant nog wal. Want toen in 2005 die zorg UIT de verzekering werd gehaald was het argument van gelijke behandeling naar mensen met een genetische stoornis helemaal niet aan de orde. Het toenmalige kabinet zat gewoon in een bezuinigingsstuip en transgenders zijn een prima sluitstuk van de zorgbegroting.
Verder is het inhoudelijk ook een onzin argument dat in andere situaties niet gehanteerd wordt. Want, waarom wordt bijvoorbeeld borstreconstructie na borstkanker dan wel vergoed? Zijn die vrouwen ineens ernstiger getroffen door afwezigheid van borsten dan transvrouwen die te weinig borstgroei hebben na hormoonbehandeling? Nee, natuurlijk. Er is dus al ongelijkheid en in plaats van die ongelijkheid fors te verminderen kiest de SP ervoor om die ongelijkheid te gebruiken als argument tegen verbetering van de zorg. Belachelijk argument dus en zeer beslist niet goed doordacht.

De financiering dan? Hoezo financiering? Eer is nu niks. Liever een fonds dan niks, stelletje dwazen! Het gaat trouwens om een belachelijk laag percentage van de totale zorgbegroting, ergens in de promilles.

En dan heb ik het er nog niet eens over dat… o wacht, daar heb ik het nu eens wel over. De SP heeft immers meerdere malen toegezegd voor dit wetsvoorstel ter verbetering te gaan stemmen en laat het gewoon afweten. Dat heeft bedrog meneer Eelco Eikenaar! Bedrog van mensen die in een niet te benijden positie verkeren en juist geholpen zouden moeten worden. Maar daar doen jullie dus niet aan, mensen van de SP fractie. Welnee, de SP laat veel liever vrouwen na geslachtsaanpassing rondlopen met overmatige baardgroei, zonder borsten en transmannen helpen jullie dus liever ook niet. In plaats daarvan laten jullie, (niet zo) beste SP fractie, ons in de kou staan. De huidige trieste situatie blijft bestaan en zicht op verbetering is er niet. Want dat zicht hebben jullie ons ontnomen.

Punt is, beste SP, jullie moeten gewoon niet jokken. Dat is niet netjes. Ik weet, jullie zijn politici en jokken is een genetische afwijking van politici. Maar toch.

Nee, de SP gebruikt lamme argumenten om een groep mensen nog langer in de kou te laten staan. Dat heet wat mij betreft a-sociaal en dat maakt voor mij (en vast nog een aantal anderen) de SP een a-sociale partij.

© 2013 Alice Anna Verheij

Transgender zorg en -rechten in Nederland en het bedrog door de politiek.

De discussie loopt al jaren en de stapel toezeggingen van politiek leiders van CDA, VVD, PvdA, SP, Groen Links en D66, zou wanneer opgeschreven en uitgeprint een respectabel aantal pagina’s beslaan. Nog geen jaar terug (voor de val van Rutte 1) waren alle grote partijen het er over eens: aan de slechte situatie van transgenders in Nederland moest een eind komen. Geld werd uitgetrokken voor bevordering van kennis bij de overheid over de problemen die mensen als ik ondervonden en ondervinden. Onderzoeksinstituten kregen opdracht om dat inzicht te verschaffen. Dat inzicht kwam er en de rapporten van het Centraal Bureau voor de Statistiek (in opdracht van het UWV), heel recent van het Sociaal Cultueel Planbureau en anderen schetsten een triest beeld. Voor meer informatie kunt u op deze site wat rondsnuffelen in de categorie ‘transgender’ of naar het TNN gaan: http://transgendernetwerk.nl

help

Op zo ongeveer alle gebied worden transgenders ernstig achtergesteld. De werkloosheid is verhoudingsgewijs extreem groot, er zijn grote problemen in de zorg door wachtlijsten en een slecht vergoedingensysteem, sociale uitsluiting is aan de orde, net zoals armoedeval en maatschappelijke discriminatie. In het kort: een leven van transgender betekend maar al te vaak een leven in de marges van de samenleving waarbij basisrechten je onthouden worden. Dat is dan nog los van de al bekende feiten als de gedwongen onvruchtbaarheid ten behoeve van juridische geslachtswijziging wat een grove mensenrechten schending is waarvoor de Nederlandse staat al zeer regelmatig voor op de vingers is getikt.

Internationaal slaat Nederland een modderfiguur als voormalig tolerant land en voorloperland dat inmiddels alles behalve tolerant en nadrukkelijk een achterhoede land is geworden. Landen als Ierland, Groot Brittannië en zelfs Spanje brengen het er wat betreft wetgeving stukken beter vanaf. De Europese Unie heeft net als bijvoorbeeld Human Rights Watch Nederland aangesproken op de bestaande situatie.

We zijn weer een jaar later. De verkiezingen zijn voorbij en er is crisispraat in de hele politiek. Er moet bezuinigd worden. Van die eenvoudiger juridische geslachtswijziging is het nog steeds niet gekomen. Het wetsvoorstel is er nog altijd niet door. Het recente SCP rapport is erg negatief over de maatschappelijke positie van transgenders waarbij vooral de ontoegankelijkheid van goede zorg en de bedroevende inkomenspositie en maatschappelijke positie opvallen. Onderkend wordt dat er problemen zijn met acceptatie in de samenleving doordat veel transgenders vereenzamen. Dat heeft rechtstreeks te maken met de onmogelijkheid of voor sommigen onbetaalbaarheid van correctie van secundaire geslachtskenmerken. Die groep zal door de crisis alleen maar groeien in de komende jaren. Het percentage zelfdodingen en het aantal transgenders dat daar over nadenken of nagedacht hebben is groot. Daarmee wordt eigenlijk onderstreept dat de huidige organisatie van die zorg en de financiering ervan slachtoffers maakt. Ik kan dat helaas uit eigen ervaring bevestigen want het is echt geen sprookje.

En wat doet de tweede kamer dus wanneer een herstel van het vergoedingenstelsel ten behoeve van vergoeding van correctie van secundaire geslachtskenmerken aan bod komt?

Precies: ze stemde het weg.

Met uitzondering van Groen Links, D66 en de Partij voor de Dieren hebben de partijen gestemd tegen het voorstel om op de zorgbegroting van 60 miljard 200.000 euro beschikbaar te stellen voor het verlenen van vergoeding voor de noodzakelijke aanpassing van secundaire geslachtskenmerken. Partijen als CD, PvdA, VVD en SP stemden tegen het voorstel terwijl voor de verkiezingen zij allemaal meerdere malen aangaven dat die vergoeding terug zouden moeten komen. (In 2005 schafte het toenmalige kabinet ze af.)

Algemeen wordt erkend dat het voor transgenders bijzonder moeilijk is om werk te behouden of een baan te vinden na baanverlies. Omdat ze transgender zijn en op de werkvloer men daar niet mee uit de voeten kan. Of omdat werkgevers liever geen ‘probleemgeval’ in dienst nemen. Dat komt door onder andere door het stigma van de ‘man in de jurk’ dat veel transvrouwen opgedrukt krijgen (over transmannen wordt amper gesproken of gedacht in de maatschappij). Dat problemen met gezichtsbeharing en het niet hebben van een vrouwelijk figuur (in verband met te geringe of afwezigheid van borsten) voor transvrouwen dat stigma bevestigd is duidelijk zodra men zich in de materie verdiept en de politieke partijen zijn zich daar heel goed van bewust. Alle fracties hebben uitgebreide informatie van organisaties als COC en Transgender Netwerk Nederland hierover ontvangen. Naast dus die rapporten die niets aan duidelijkheid te wensen over laten.

En toch werd donderdagnacht dit wetsvoorstel afgestemd.

Hiermee zijn transgenders in Nederland were jaren achteruit gezet. Hoop op verbetering van de zorg op afzienbare termijn is er niet. De wachtlijsten voor geslachtsaanpassende operaties zijn langer geworden in de afgelopen jaren, de vergoedingen zijn veel te beperkt en de kosten voor volwaardige behandeling zijn te hoog voor veel van ons die naast alle problemen van een maatschappelijk transitie die gehinderd wordt door de eisen van het medisch behandelprotocol in combinatie met de afwezigheid van goede ondersteunende zorg en correctie van secundaire geslachtskenmerken. Het leven van transgenders wordt er in tegenstelling tot de nadrukkelijke politieke toezeggingen niet beter op in Nederland maar juist slechter.

Dat partijen als de VVD, PvdA en de SP, die altijd achter verbetering van rechten en zorg van transgenders stonden, dit voorstel afgestemd hebben is ronduit schandelijk. Kiezersbedrog van de bovenste plank naar een kwetsbare groep mensen. Bedrog van partnerorganisaties van de overheid, bedrog van tienduizenden mensen. De enige conclusie die overblijft is dat de transgenders in Nederland van de politieke partijen die in dit land de dienst uitmaken niets te verwachten hebben. Afgelopen donderdagnacht is er in het gebouw van de Tweede Kamer een dieptepunt bereikt in het recht doen aan een normaal leven voor transgenders. De regeringspartijen ondersteund door CDA en VDD zijn daar verantwoordelijk voor. Rechtstreeks.

Mijn walging over zoveel bedrog over de ruggen van een groep mensen voor een bedrag dat verdampt in de marges van de totale zorgbegroting kan ik met geen pen beschrijven. Ze is groter dan wat u hier leest. Voor mij, en vele anderen met mij, kan de politiek gestolen worden. De politieke partijen CDA, SP, VVD en PvdA zijn mijn vijanden. Ze maken mij en mijn lotgenoten het leven zuur en we hebben niets goeds van ze te verwachten.

Ik wens de fractieleden van SP, CDA, VVD en PvdA een uiterst onprettige Kerst toe en een bijzonder ongelukkig 2013. Vanuit het diepst van mijn hart. Beste kamerleden: sterf van mijn part! U bent het niet waard om op de zetels in de tweede kamer te zitten.
Laat ik milder zijn, ik wens alle vrouwelijke tweede kamerleden van die partijen overmatige baardgroei en het verlies van hun borsten en de mannelijke tweede kamerleden castratie in combinatie met een lang publiekelijk leven toe.

Voor de criticasters: ik heb die noodzakelijke aanpassingen om mijzelf maatschappelijk aanvaardbaar als vrouw te kunnen presenteren laten doen, van mijn eigen laatste geld. De keuze was een leven als een schaduw van wie ik eigenlijk ben of armoede. Ik koos het tweede want er is wat dat betreft nooit een stuiver vergoed. Ik ben blij dat ik die keuze maakte want ik leef en het gaat steeds beter, maar de keuze betekende een verscherping van de armoedeval die toch al mijn deel was. Wat verklaard waarom ik hier zo boos over ben. Anderen na mij zullen het niet beter krijgen en dat gun ik geen mens, sterker nog: het is mensonterend.

© Alice Anna Verheij

Debat op 2: reconstructie van een mislukte uitzending.

Noot: de redactie van Debat op 2 heeft niet gereageerd en ik verwacht ook dat ze dat niet doen. Uiteraard is dat een zwaktebod. Het zei zo. Daarmee komt ook een einde aan de discussie op mijn schrijfplek. Er worden geen nieuwe inzichten gepresenteerd in de reacties dus hiermee sluit ik ook de reactiemogelijkheid. Iedereen bedankt voor de instemmende èn de afwijzende reactie op wat ik over dit onderwerp geschreven heb in de afgelopen dagen. Een goede decembermaand gewenst.

Alice Anna

De KRO en NCRV hebben een gezamenlijk debatprogramma.

Ongeveer een jaar geleden is de redactie van het programma Debat op 2 gewezen op de problematische situatie van transgenders in de Nederlandse samenleving. In het jaar na die eerste signalering heeft men mensen gezocht die de redactie konden helpen een goed programma te maken. Die mensen heeft men gevonden en er is een aantal bijeenkomsten en een serie gesprekken georganiseerd. Daarbij heeft men ook gezocht naar meningen die tegengesteld zijn aan die van de transgenders zelf. Als belangrijkste heeft men daar een ‘deskundige’ opgevoerd in de persoon van de psychiater a Campo die verklaard tegenstander is van geslachtscorrigerende operaties op basis van aangetoond onwetenschappelijk broddelwerk onderzoek (zie reacties naar aan leiding van publicaties hierover van zijn hand in Trouw van 2005 en op andere plaatsen in 2007 en later).

Een aantal weken voor de uitzending heeft men nog gesprekken gevoerd en was voor de beoogde deelnemers duidelijk dat er een afgewogen programma zou komen met discussies over maatschappelijke positie, arbeidsproblematiek, gezondheidszong en zo meer. Deze onderwerpen waren gekoppeld aan de uitkomsten van het SCP onderzoek dat recent verscheen en dat onder embargo beschikbaar was gesteld aan de programmamakers. De deelnemers hadden de terechte verwachting dat het programma ook nadrukkelijk over deze onderwerpen zou gaan en over de conclusies uit dat rapport.

Een week voor de uitzending heeft de VARA met Paul de Leeuw een programma gemaakt over transgenders. Mensen die in dat programma voor het voetlicht kwamen zijn door de redactie van Debat op 2 in de dagen daarna benaderd om ook op te treden in hun programma. Bij afwijzende reacties heeft men deze mensen herhaald onder druk gezet om toch deel te nemen. Zelfs ouders van genderkinderen. Zonder succes overigens.

Enkele dagen voor de uitzending kregen deelnemers te horen dat zij gedegradeerd waren tot publiek en hun de spreektijd ontnomen was. (Zie reacties op de door mij geschreven open brief op deze website.) Verder is enkele dagen voor de uitzending een bekende in artiestenland (een acteur) uitgekomen voor zhaar transgender identiteit. Deze persoon is door de redactie op het laatste moment in de uitzending gehaald en prominent aan het woord gekomen. Daarmee de andere deelnemers voor een verrassing stellend want deze persoon is in de voorbereidende gesprekken niet betrokken geweest. Waarbij nog komt dat het de vraag is of deze persoon op dit punt in zhaar eventuele transitie wel betrouwbare studiogast kan zijn.

Vlak voor de uitzending bleek de presentatrice ziek te zijn en werd zij vervangen door Arie Boomsma. Deze heeft naar eigen zeggen zich snel op de hoogte gesteld door onder andere te kijken naar de uitzending van Paul de Leeuw. Een magere voorbereiding. De vervanging van de presentator werd bij deelnemers en publiek pas vlak voor aanvang van de uitzending bekend gemaakt. Er was geen mogelijkheid meer om hier op aan te passen ondanks dat enkelen niet gelukkig waren met deze presentator.

De tot publiek gedegradeerde deelnemers werd aangegeven niet te reageren in het programma omdat zij daarmee de loop van het programma zouden verstoren en anderen daarmee spreektijd zouden ontnemen. Het publiek heeft zich aan die aanwijzing gehouden.

Tijdens de uitzending heeft de presentator (en de regie) onvoldoende ruimte gegeven tot weerwoord op de regelrecht geuitte transfobie. Daarnaast is men niet duidelijk geweest in de status van enkele prominente deelnemers waaronder een ‘werkgever’ die uitgesproken negatief over en zelfs openlijk discriminerend naar transgenders was maar zelf een transman is volgens sommigen (en volgens anderen weer niet). Een wel heel bijzondere keuze van deelnemer. Ook is niet ingegrepen op discriminerende uitlatingen. Er is wel sprake geweest van een extreme onbalans in het programma zoals ik in mijn open brief onderbouwd heb. Maar ook heeft men in het programma een aantal onderwerpen die vooraf met de deelnemers afgesproken waren niet aan de orde laten komen. Het SCP rapport is slechts in de marge benoemd. De procedures rond gezondheidszorg voor transgenders zijn niet aan de orde gekomen terwijl die nu juist wel door deelnemers als uiterst belemmerend voor het functioneren van transgenders en als knelpunt waren benoemd.

Al deze en andere bij mij bekende feiten rond de aanpak die door de redactie van Debat op 2 is gevolgd op een rij zettend moet worden vastgesteld dat deze redactie deelnemers en publiek gemanipuleerd heeft om tot een ‘spannender’ en controversiëler uitzending te komen. In goed Nederlands: sensationeler. Dat is in gesprekken met deelnemers ook aangegeven in het bekende televisiejargon: het format van het programma eiste dit. Sensatielust en controverse waren dus blijkbaar de doelen van de programmamakers.

De redactie van Debat op 2 heeft in hoge mate onethisch gehandeld. Regisseur en producent hebben dit laten gebeuren en de presentator heeft een en ander in de uitzending versterkt. (Let daarbij met name op het interruptiegedrag en de meerdere herhalingen van de sensationele maar volslagen onjuiste uitlating van de psycholoog a Campo over het percentage psychisch gestoorden onder de transgenders.).

De vraag werpt zich op of de handelswijze van de redactie van Debat op 2 ethisch door de beugel kan. Ik stel daarbij dat dat niet zo is. Wat dat betreft moet ik de open brief die ik gestuurd heb aan de redactie, hun directies en een aantal landelijke dagbladen aanscherpen. Hierbij dus mijn aangescherpte standpunt:

De redactie van Debat op 2 heeft onethisch en onjournalistiek gehandeld. Zij heeft deelnemers en publiek onder druk gezet teneinde een uitzending te kunnen maken die sensationeel genoeg was naar het oordeel van de redactie. Daarmee hebben de redactie, de regie, de productie en de programmaleiding de opdracht aan de publieke omroep om zorgvuldige programma’s te maken geschonden. Daarnaast is er sprake van aantoonbaar onjournalistiek handelen.

Wat mij betreft ligt hier een taak voor de netcoördinator van Nederland 2 om in te grijpen en bij de programmamakers om hun excuses aan te bieden voor deze handelswijze, naast het zich ter harte nemen dat zij niet betaald worden voor het maken van wanproducten van publiek geld. Transgenders in Nederland hebben er recht op om fatsoenlijk behandeld te worden, ook door programmamakers van de publieke omroep.

© 2012 Alice Anna Verheij

Debat op 2 deel 2: manipulatie door redactie.

Noot: ik had onderstaande tekst geschreven er vanuit gaande dat ik over kon gaan tot de orde van de dag. Edoch, naarmate de tijd vordert komen er meer reacties naar mij los van deelnemers aan en publiek van het programma. Daaruit blijkt dat de redactie van Debat op 2 uiterst manipulatief en tegen alle journalistiek codes gehandeld heeft. Mensen voelen zich terzijde geschoven en bedrogen ten bate van een sensatiebelust programma. Dus is er op deze plaats bepaald niet het laatste woord geschreven over Debat op 2. De werkelijkheid blijkt immers ernstiger dan die op het eerste gezicht scheen te zijn en de programmamakers hebben grenzen overschreden die niet overschreden mogen worden. Er is nadrukkelijk sprake van onethisch handelen, mensen onder druk zetten en pogen onmondig te maken. Dit grenst aan gedrag waar de Raad voor de Journalistiek haar licht over zou moeten laten schijnen. Zonder mijn bronnen te onthullen kan ik meedelen dat ik verklaringen in handen heb van mensen die slachtoffer zijn van manipulatie van redacteuren van Debat op 2. Ik kan en zal deze verklaringen niet publiek maken maar wel inhoudelijk bespreken met de programmamakers wanneer men bereid is deze zaak serieus te nemen. Doet men dit niet dan volgt melding bij hun directies en de Raad voor de Journalistiek onder bescherming van mijn bronnen.

Alice Anna.

– – –

Tsja daar sta ik dan als schrijfster.

Ik schrijf boeken. Romans bij voorkeur. Ik schrijf ook hier en ventileer hier liedjes, gedichten, korte verhalen, columns over van alles en nog wat en zo nu en dan een J’Accuse of open brief. Zoals gisteren de brief aan de KRO en NCRV en de programmamakers van Debat op 2.

Ik verwacht daar niet grote aantallen reacties op. Of zelfs röring. Toch gebeurt dat soms zoals na die open brief die ik hier plaatste (en aan een aantal kranten en journalisten stuurde). Helaas echter heb ik nooit eerder zoveel bezoekers hier op deze schrijfplek langs gekregen op één dag. Die röring echter, is mij bijzonder welkom. Niet als schrijfster maar als mens en als transvrouw die zich beschadigd weet door een wanstaltig televisieprogramma onder leiding van een kluns van een presentator. Et tu Arie?

Ruim duizend keer is die brief hier gelezen, nog los van de keren dat deze op andere plekken is gelezen want de brief reist verder dan het vertrekpunt op deze schrijfplek. Het aantal directe reacties naar mij is behoorlijk. Ruim 100 keer heeft iemand moeite genomen om zijn, haar of hzem of zhaar gevoelens te uiten. Ter ondersteuning van wat ik schreef.

Daarmee is het wel duidelijk dat Debat op 2 als programma de plank ernstig heeft misgeslagen. Het werk van de redactie is niet goed geweest, de productieleiding heeft gefaald door deelnemers te manipuleren (lees de reacties van betrokkenen op mijn open brief) en de presentator bakte er niets van. Ook als was jij slechts een invaller Arie, deze keer had je geen goede dag. Het is duidelijk dat ik niet alleen sta in mijn mening. Sterker nog, het is volslagen helder dat mijn mening dat dit een schadelijk programma was onderschreven wordt door velen.

De bal ligt bij de makers van het gedrocht, bij de KRO en de NCRV. Ik ben benieuwd of ze de klacht serieus nemen en de uitdaging aannemen om een goed programma te maken over het SCP rapport. Want dat is waar ik naar toe wil. Het rapport van het SCP is baanbrekend omdat het loepzuiver in kaart heeft gebracht dat de sociaal maatschappelijk positie van transgenders in Nederland bedroevend is. Mijn reactie op dat rapport verscheen eergisteren en ik onderschrijf de bevindingen van het SCP vanuit mijn persoonlijke ervaring. In die zin ben ik helaas uitermate deskundig. Dat is niet arrogant maar eerder een triest waarheid.

Ik wacht af of de redactie reageert. Of Arie reageert. Of de omroepbonzen van KRO en NCRV reageren. Die reactie zal bepalend zijn voor het vervolg. Wat mij betreft komt er een nieuwe poging voor een afgewogen en wetenschappelijk, maatschappelijk en sociaal verantwoord en respectvol programma over de problemen die transgenders nog steeds (en zelfs in toenemende mate) ervaren in Nederland.

Voor wat betreft het grote aantal reageerders op de open brief. Hartelijk dank. Jullie reacties tonen aan dat ondanks wat Debat op 2 aangericht heeft er nog veel goede mensen bestaan die respectvol zijn naar mensen als ik en mijn lotgenoten.

Voor wat betreft het schrijven over dit onderwerp op deze plek: ik ga weer over tot de orde van de dag. Er zijn veel prettiger onderwerpen om over te schrijven en de hoofdpersonen in mijn nieuwe roman schreeuwen om aandacht.

© 2012 Alice Anna Verheij

Open brief aan de KRO en NCRV.

Noot: hiermee sluit ik de reacties op deze open brief. Dank iedereen voor de hartverwarmende steunbetuigingen. Een antwoord van KRO / NCRV laat vooralsnog op zicht wachten maar ik ziee geen toegevoegde waarde in verdere reacties op dit moment. Mocht er uit Hilversum alsnog een reactie komen dan meldt ik die hier integraal.

OPROEP: als je als transgender of iemand die betrokken is met transgenders het eens bent met deze open brief en mij wilt steunen in dit publiekelijke protest tegen de uitzending van Debat op 2, laat mij dat dan weten in een reactie hier. Ik neem deze dan in ondertekening mee in de brief die ik maandag verstuur.

Alice Anna

Den Haag, 18 november 2012

Beste omroepbazen van de KRO en NCRV,
beste programmamakers van Debat op 2,

Gisterenavond heb ik naar het door Arie Boomsma gepresenteerde Debat op 2 programma gekeken. Ik heb het uitgekeken ondanks mijn sterke aandrang weg te zappen.

Het doel van een debat is om op grond van een stelling of situatie voor- en tegenstanders aan het woord te laten. Deze keer was de subtitel van Debat op 2 ‘Man of vrouw’ en ging het over de maatschappelijke positie van transgenders in Nederland. De timing van het programma was goed omdat er een publicatie van het Sociaal Cultureel Planburo was verschenen waarin duidelijk wordt dat de sociaal maatschappelijke positie van en de gezondheidszorg voor transgenders in Nederland ernstig te wensen over laat. Uw programmamakers waren zich daarvan bewust en het programma zou een uitgelezen kans zijn geweest om mee te helpen aan een betere beeldvorming over transgenders en verbetering van hun positie.

Maar het programma ontspoorde ernstig.

Zo ernstig dat nu achteraf alleen maar geconcludeerd kan worden dat het schadelijk is geweest voor transgenders in Nederland. De oorzaken hiervan zal ik in kort bestek opsommen.

  1. De (inval)presentator was onzorgvuldig in het gendergewijs goed aanspreken van zijn gasten.
  2. Er was een bijzonder sterke onbalans in het programma voor negatieve mening en beeldvorming over transgenders door het opvoeren van mensen met een zeer kortzichtige blik en schaamteloze vooroordelen. Deze mensen deden uitlatingen die te gek voor woorden zijn en het waard zijn om te melden bij anti discriminatie buro’s. Maar een adequaat weerwoord werd niet gezocht of zeer kort gehouden.
  3. Jullie hebben de psychiater A Campo opgevoerd. De man is jaren geleden al naar aanleiding van teksten van hem in onder andere Dagblad Trouw onderuit gehaald op de wetenschappelijk rammelende opzet en onderbouwing van zijn zogenaamde onderzoek naar psychiatrische stoornissen bij transgenders. Deze man is uiterst omstreden en wordt in de wereld van begeleiding en behandeling van transgenders gezien als een charlatan. Zijn mening dat 60% van de transgenders psychisch gestoord is werd door Arie Boomsma nog eens een drietal malen onderstreept. Het weerwoord van Peggy Cohen van het VU genderteam werd dermate kort gehouden dat zij de kans niet kreeg aan te geven waarom A Campo’s beweringen flauwekul zijn. Het is onbegrijpelijk dat jullie deze man een platform voor zijn transfobie hebben gegeven, zeker gegeven zijn wel zeer twijfelachtige staat van dienst.
  4. Er werd een ‘werkgever’ opgevoerd die niet als werkgever serieus te nemen is. Waarom niet de baas van een stevig bedrijf dat beleid heeft rond de omgang met transgenders op de werkvloer? Philips, KPN en vele grotere bedrijven hebben een dergelijk beleid.
  5. Ouders die hun kinderen niet accepteren zoals ze zijn vinden we overal. In het geval van de ouders die aan het woord kwamen droop de stupiditeit en het empatisch onvermogen van het scherm. Een fatsoenlijke bespiegeling over hun overduidelijke empatische stoornis kwam niet aan de orde, wel kregen ze buitensporig veel ruimte hun eigen kind te schofferen.
  6. De jonge transvrouw die aan bod kwam werd in haar toelichting onderbroken door de man van datzelfde ouderpaar. Zij kon daardoor haar reactie niet afmaken en haar verhaal werd daarmee ook onderuit gehaald. De woorden ‘als vrouw’ kwamen regelmatig over de bühne. Dat suggereert dat ze niet als een vrouw maar als een man die vrouw probeert te zijn werd gezien. Een impliciete houding die in het programma bleef hangen.
  7. Er is niet of nauwelijks ingegaan op het SCP onderzoek. Een aantal hoofdlijnen kwam aan bod maar vervolgens werden die ondergesneeuwd in negatieve meningen over het bestaansrecht van transgenders, niet over hun problemen.
  8. Het debat ging dus uiteindelijk over de vraag of transgenders wel mogen bestaan in deze maatschappij. De meningen waren overwegend negatief en een goed antwoord op de vraag waarom de sociaal maatschappelijke positie van transgenders in Nederland zo slecht is kwam niet tot stand. Op die vraag was geen verdieping maar werd het verschijnsel slechts benoemd. Dat is zoals een ieder weet geen debat maar maakt van een goed debat juist een farce.

Als ik dit alles zo bekijk kan ik niet anders dan vaststellen dat de programmamakers en de inval presentator jammerlijk gefaald hebben in het ogenschijnlijke doel van het programma. Sterker nog, het programma schaadt transgenders, hun maatschappelijk positie en de mogelijke verbetering van die positie. Immers het beeld dat het programma geeft is er een van gelegitimeerde afwijzing van transgenders in Nederland.

Ik vraag mij af of het programma zou zijn uitgezonden als er op deze wijze over homoseksuelen, gehandicapten, Marokkanen of Joden was gesproken. De meningen van transgenders die naar dit programma gekeken hebben lopen uiteen van: ‘dit nooit meer’ via ‘schandalig’ en ‘tenenkrommend’ tot ‘waarom doen ze ons dit aan?’. Wat jullie als programmamakers niet schijnen te realiseren is dat juist dezer dagen een voor transgenders belangrijk wetsvoorstel in de tweede kamer ter bespreking ligt, dat moet leiden tot een eenvoudiger juridische geslachtswijziging. Een voorstel waar al heel lang op gewacht wordt en dat ondanks de manco’s die er nog in zitten voor velen een strohalm is waar aan wordt vastgehouden. Een programma met een dergelijk bedroevende stigmatisering van transgenders als Debat op 2 kan ook een dergelijk proces schaden omdat het de meningen van de Nederlanders ten opzichte van transgenders negatief beïnvloedt. Ik ben bang voor ‘collatoral damage’ als gevolg van dit programma.

Verantwoordelijken voor Debat op 2, jullie hebben een wanprestatie geleverd en een zeer kwetsbare groep mensen gekwetst en geschonden. Er past schaamrood en een excuus aan de transgenders in Nederland. Er past reparatie door een programma te maken dat de bevindingen van het SCP in hun rapportage op een afgewogen wijze aan de orde stelt en een maatschappelijk debat over uitsluiting, slechte zorg en maatschappelijke achterstelling voert voor, over en met deze groep.

Maar bovenal past schaamte voor een kwalitatief triest televisie product. Ik begrijp van de Twitter account van Arie Boomsma dat hij Ghislaine verving bij de presentatie van het programma en dat hij Paul de Leeuw’s programma als ‘research’ gebruikte. Gaan jullie altijd zo slordig om met het briefen van jullie presentatoren? Laten jullie altijd onkundige presentatoren invallen? Want duidelijk was dat Arie Boomsma het programma zowel inhoudelijk als presentatietechnisch niet kon leiden!

Ik verzoek jullie het programma terug te trekken en niet op Uitzending Gemist aan te bieden zodat er niet nog meer schade wordt berokkend dan er al is. Ik daag jullie uit een reparatie programma te maken met Arie Boomsma en mij aangevuld met een aantal echte deskundigen inclusief de onderzoeker van het SCP, mevrouw Cohen of dhr. van Trotsenburg van het VUMC en een vertegenwoordiger van het Transgender Netwerk Nederland waarin zij en ik de ruimte krijgen om duidelijk te maken wat er werkelijk mis is met de positie van en de zorg voor transgenders in Nederland.

Met vriendelijke groet,

Alice Anna Verheij
schrijfster

PS Het staat wat mij betreft een ieder vrij om deze tekst zonder aanpassingen te verspreiden via de media.

Debat op 2 schaadt transgenders.

Vanavond was naar aanleiding van het SCP rapport (zie vorig bericht) het NCRV/KRO programma Debat op 2 op de televisie.

Het programma was een wanvertoning en met name een platform voor transgender vijandige meningen, transfoben en zelfs een uiterst discutabele psychiater (A Campo) waarvan is aangetoond dat hij rammelend pseudo wetenschappelijk onderzoek als feiten tegen geslachtsverandering presenteert.

Dit programma schaadt de belangen van de in deze samenleving toch al zo ernstig achtergestelde transgenders rechtstreeks. De NCRV en de KRO moeten zich schamen voor dit wanproduct en hopelijk komt er nooit maar dan ook nooit meer zo een uitzending op de Nederlandse televisie. Het was een uit de hand gelopen uitzending waarin negativiteit ten opzichte van transgenders de boventoon voerde, slordig met de aanduiding van het gender van de gasten werd omgesprongen en transvijandige mensen alle ruimte kregen hun afschuwelijke meningen en teksten te uiten. Voor mij niet veel anders dan een debatprogramma waarin bijvoorbeeld neonazis alle ruimte krijgen mensen te haten.

Eigenlijk zouden KRO en NCRV een herstelactie moeten doen en een vervolgprogramma maken dat wel zindelijk is en ingaat op de echte problemen in plaats van ze in een pseudo-debat setting met een slecht functionerende presentator slechts oppervlakking te benoemen en dan vrij baan geven aan kortzichtige en domme mensen die niet eens hun eigen kind kunnen accepteren. Wat een triestigheid.

© 2012 Alice Anna Verheij

Transgender zijn in Nederland kan. Maar wel in eenzaamheid en armoede.

Vandaag kwam het Sociaal Cultureel Planburo met hun rapport over de positie van transgenders in de Nederlandse samenleving. Het is een belangrijk rapport voor mensen als ik. Belangrijk omdat het de vinger op de vele zere plekken legt en nu eindelijk eens niet volledig op het (eventuele) medische aspect maar nu juist op het sociaalmaatschappelijke aspect van het leven als transgender in dit land gericht is. De conclusies zijn ronduit schokkend.

Voor mij zijn de conclusies schokkend omdat ik niet kan ontkennen dat een groot aantal de negatieve effecten van de transitie die ik heb ondergaan te ervaren op de wijze zoals die in het rapport is omschreven. Ik ben niet anders dan andere transgenders en in wezen slachtoffer van mijn eigen transitie. Slachtoffer van mijzelf.

Een paar ‘hoogtepunten’, die dus eigenlijk dieptepunten zijn:

  • De werkloosheid onder transgenders is fors hoger dan onder andere groepen en 1/3 leeft onder armoedegrens. Velen zijn afhankelijk van een uitkering en 12% is arbeidsongeschikt.
  • Er zijn twee keer zoveel transgenders eenzaam als mensen in andere groepen in de samenleving (2/3 van de transgenders is eenzaam en 1/4 is ernstig eenzaam).
  • 40% heeft te maken met negativiteit waaronder afwijzing, ridiculisering en geweld.
  • De gezondheidszorg is niet gericht op behandeling en begeleiding van transgenders. Te weinig capaciteit, extreme wachtlijsten en geen of uiterst gebrekkige psychische begeleiding.
  • Meer dan 2/3 van de transgenders heeft over zelfmoord gedacht (8x zoveel dan de rest van de Nederlanders) en ruim 20% heeft minimaal 1 zelfmoordpoging achter de rug.

Ik wordt verdrietig van deze gegevens en de conclusies die daaraan verbonden moeten worden. De belangrijkste voor mij persoonlijk zijn dat alles dat hierboven staat onverkort op mij van toepassing is.

Daarnaast moet ik vaststellen op grond van dit rapport, eerdere rapporten (bijvoorbeeld het UWV rapport mbt de werkgelegenheid onder transgenders van vorig jaar) en eigen ervaring dat het allemaal zo erg is als het in deze rapporten lijkt te zijn. Het is in de Nederlandse samenleving volstrekt onmogelijk om als transgender te leven zonder:

  • Daling van inkomen tot zelfs een mogelijke armoedeval.
  • Ridiculisering in de maatschappij en blootstelling aan transfoob geweld.
  • Eenzaamheid en de bijna onmogelijkheid om nog relaties aan te knopen.
  • Zekerheid te hebben over werk, inkomen en maatschappelijke positie.
  • Voldoende en adequate zorg te ontvangen voor, tijdens en na de transitie.

De conclusie zijn zoals gezegd ernstig omdat ze aantonen dat transgenders in veel hogere mate dan andere groepen in de samenleving ongewild aan de rand van het bestaan kunnen komen en daar dan vervolgens alleen hun leven moeten slijten.

Voor mijn lezers die mijn teksten lezen over mijn leven en zich afvragen waarom dat leven mij soms zo extreem zwaar valt, is dit rapport het antwoord op die vragen. Het is geen fijn antwoord.

Naar mezelf kijkend moet ik ook vaststellen dat ik het er als transgender niet zo geweldig vanaf gebracht heb, maatschappelijk gezien. Inderdaad is mijn inkomen ingestort en is armoedeval mijn deel. Ik leef ver onder de armoedegrens en soms is zelfs eten een probleem. Overleven is een kwestie van met kunst en vliegwerk leven en mezelf soms iets gunnen zodat mijn leven de moeite waard blijft waarbij het duidelijk is dat dat altijd ten koste van iets anders gaat. Maak ik een kort reisje (vakantie is onbetaalbaar) dan kan het zijn dat ik een maand later geen geld voor voeding heb. Om maar eens wat te noemen.

In dit rapport komt voor het eerst in Nederland ook het begrip eenzaamheid naar voren en ook daar onderstreept het mijn eigen wrange ervaringen. Als transvrouw die ook nog eens lesbisch is moet ik vaststellen dat de kans op een leven met een partner minimaal is. Vriendschappen zijn mogelijk, en ook sterke vriendschappen. Maar een liefdesrelatie inclusief de seksuele component blijkt een doorgaans onbegaanbare weg om de eenvoudige reden dan niet transgenders zich zelden tot nooit aangetrokken voelen tot de fysiek van een transmens. Het rapport is niet expliciet in de oorzaken van de eenzaamheid van velen van mijn lotgenoten maar daar komt mijn eigen ervaring en die van anderen me in negatieve zin te hulp. Helaas. Het gevolg: een ongewild relatieloos leven dat in sommige gevallen kan leiden tot extreme eenzaamheid en depressie. Helaas weet ik daar alles van.

Ik kan nog een tijd doorgaan maar dat is niet zo zinnig. Het belangrijkste dat ik wil meegeven naar aanleiding van het verschijnen van dit rapport is dat hoewel het in Nederland gode zij dank mogelijk is als transgender te leven en zelfs een geslachtsaanpassende operatie te ondergaan, het leven alles behalve rozengeur en maneschijn is. Vooral ook dat de sociaal maatschappelijke positie dermate slechts is dat gesteld kan worden dat de stap om in het gevoelsmatige geslacht te gaan leven een bijna garantie is voor de vernietiging van een groot deel van het maatschappelijk levensgeluk.

Redt je het wel als transgender dan ben je een uitzondering want de meesten gaan flink onderuit en velen staan nooit meer op tot het sociaal maatschappelijk niveau van voor de transitie. Daarmee zijn de moeilijkheden na transitie als een straf voor een niet begane misdaad. De samenleving is niet in staat je daartegen te beschermen. De overheid is onvoldoende deskundig en de wetten en regels rond identiteit en zorg zijn tegen je.

Vandaag was reden voor tevredenheid over het feit dat dit nu eindelijk eens gesteld wordt in een rapport dat bedoeld is om de overheid zich te laten verbeteren. Maar vandaag was ook reden voor droefheid over de staat van acceptatie en bescherming van transgenders in Nederland. Criminelen worden beter behandeld en krijgen meer kansen in de maatschappij na het uitzitten van hun straf dan transgenders na hun transitie. Daarmee is een gendertransitie maatschappelijk gezien erg goed te vergelijken met een stevige gevangenisstraf. Want net als een bajesklant zul je als trangender het na de straf erg moeilijk krijgen je in de samenleving overeind te houden. Op alle gebied.

En daar moet maar eens goed over worden nagedacht.

© 2012 Alice Anna Verheij

Dit is overigens het persbericht van het SCP (het rapport is bij hun op te vragen):

Worden wie je bent.
Het leven van transgenders in Nederland

Den Haag, 17 november 2012

  1. Er zijn in Nederland naar schatting ruim 48.000 personen van 15-70 jaar ‘transgender’. Driekwart van hen is als man geboren.
  2. De meerderheid van de transgenders heeft werk, maar bijna de helft van de transgenders is daar niet open over het trans-zijn.
  3. Er zijn opvallend veel transgenders afhankelijk van een uitkering. Een derde van de alleenstaande transgenders heeft een inkomen onder de armoedegrens.
  4. Vergeleken met de rest van de bevolking zijn meer dan twee keer zoveel transgenders die aan het onderzoek meededen eenzaam, hebben zeven keer zo veel van hen ernstige psychische problemen en hebben tien keer zo veel ooit een zelfmoordpoging ondernomen.
  5. Ruim 40% van de transgenders heeft te maken met negatieve reacties.

Dit blijkt uit de SCP-publicatie Worden wie je bent, die op 17 november 2012 verschijnt. De onderzoeker, prof. dr. Saskia Keuzenkamp, schreef dit rapport op verzoek van de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, die de coördinatie van het transgenderbeleid in portefeuille heeft. Het is gebaseerd op een enquête die eind 2011 / begin 2012 werd gehouden. Ruim 450 transgenders deden mee, waarvan twee derde als man is geboren en een derde als vrouw. De meeste respondenten (96%) waren tussen de 16 en 65 jaar, 4% was 65plusser.

Het verkeerde lichaam 

“De oudste bewuste gedachte die ik me kan herinneren was: ik zit in het verkeerde lichaam.“ Zo schreef een van de respondenten van het onderzoek. Degenen die als jongen zijn geboren, waren gemiddeld 14,1 jaar en de meisjes 12,4 toen ze zich dat realiseerden. Ze wisten vaak al langer dat er iets aan de hand was, maar niet wat dat was. De helft van de respondenten wist al voor het 10e levensjaar dat hun genderidentiteit niet overeenkwam met het geboortegeslacht.

Hoeveel transgenders zijn er? 

De term ‘transgenders’ wordt gebruikt voor mensen bij wie het geboortegeslacht niet of niet helemaal overeenkomt met hun genderidentiteit (het gevoel man of vrouw te zijn). Naar schatting zijn er in Nederland ruim 48 duizend personen van 15 tot 70 jaar die niet tevreden zijn met hun eigen mannen- of vrouwenlichaam en het geboortegeslacht (gedeeltelijk) willen aanpassen via hormonen en/of operaties. Er zijn meer als man dan als vrouw geboren transgenders. Op de bevolking van 15-70 jaar gaat het naar schatting om 0,6% van de mannen en 0,2% van de vrouwen.

De transitie

Transgenders verschillen naar de mate waarin zij stappen hebben gezet om te leven volgens hun genderidentiteit. De meest ingrijpende maatregel is het ondergaan van een geslachtstransitie. Nadat een psycholoog of psychiater heeft vastgesteld dat er sprake is van genderdysforie (de medische term voor transseksualiteit), moeten degenen die als man geboren zijn anderhalf jaar leven als vrouw. Bij vrouwen is dat een jaar. In die tijd krijgen zij hormonen toegediend, waardoor hun geslachtskenmerken gedeeltelijk veranderen. Om de geslachtstransitie te voltooien zijn nog operaties nodig, maar niet iedereen gaat zover.

Leefsituatie

Ruim een derde van de respondenten woont alleen, een kwart woont samen met de partner, een op de tien met partner en kinderen. Ruim de helft van de respondenten (54%) leeft altijd volgens hun genderidentiteit, 29% doet dat zelden of nooit. Ruim 20% houdt het trans-zijn verborgen voor de ouders. Op het werk zijn de respondenten veel vaker niet uit de kast (45%).

Maatschappelijke positie

Transgenders zijn relatief vaak hoogopgeleid. 44% van de respondenten heeft een hbo- of universitair diploma. De meerderheid (61%) verricht betaald werk. Opvallend is het hoge aandeel dat arbeidsongeschikt is (12%) of werkloos (9%). Ruim 40% van de respondenten kan moeilijk rondkomen. Van de alleenstaande transgenders heeft een derde een inkomen onder de armoedegrens. Onder de Nederlandse bevolking van 18-64 jaar is dat 14%.

Welbevinden en gezondheid

Twee derde van de transgenders die meededen aan het onderzoek voelt zich eenzaam, een kwart zelfs in (zeer) sterke mate. Onder de Nederlandse bevolking voelt 30% zich eenzaam en 10% (zeer) sterk. De helft van de respondenten heeft psychische problemen en 14% is ernstig psychisch ongezond te noemen. Onder de rest van de bevolking gaat het om resp. 14% en 2%.

Meer dan twee derde van de respondenten heeft er ooit aan gedacht om uit het leven te stappen; 21% deed ooit een zelfmoordpoging en 3% deed dat in het afgelopen jaar. Onder de Nederlandse bevolking heeft 8% er ooit aan gedacht, 2% ooit een poging ondernomen en deed 0,1% dat in het afgelopen jaar.

Veiligheid en negatieve reacties

Ruim een derde (37%) van de respondenten voelde zich in het afgelopen jaar niet altijd veilig in de buurt. Dat gold vooral voor degenen die in transitie waren.
42% kreeg in het afgelopen jaar een of meer negatieve reacties vanwege het trans-zijn. Dat kwam het meest voor in de openbare ruimte: 38% die conform de genderidentiteit leeft is daar in het afgelopen jaar negatief bejegend. Het meest genoemd zijn: afkeurende blikken (27%), belachelijk gemaakt zijn of het mikpunt van flauwe grappen (19%) en scheldpartijen (12%). 5% werd bedreigd en 5% seksueel geïntimideerd.

Transgenderbeleid

Transgenders hebben het niet gemakkelijk. In het rapport zijn vier thema’s genoemd waar beleid zou kunnen bijdragen aan het verminderen van de knelpunten die transgenders ervaren:

  • vermindering van de wachttijden bij de genderteams, betere vergoedingen voor bepaalde medische ingrepen en uitbreiding van de psychische zorg;
  • het vergroten van de maatschappelijke acceptatie van en kennis over transgenders;
  • het vergemakkelijken van de procedure om de geslachtsaanduiding te wijzigen in de Gemeentelijke Basisadministratie;
  • het verbeteren van de arbeidsmarktpositie van transgenders.

SCP-publicatie 2012-30, Worden wie je bent. Het leven van transgenders in Nederland, Saskia Keuzenkamp. Den Haag: Sociaal en Cultureel Planbureau, ISBN- nummer 978 90 377 0625 3, prijs € 18,50.
De publicatie is verkrijgbaar bij de (internet)boekhandel of te bestellen/downloaden via de website: http://www.scp.nl.

Voor meer informatie: Saskia Keuzenkamp, tel: 070 – 340 7813, e-mail: s.keuzenkamp@scp.nl
Voor algemene informatie: I.H. Schenk, tel: 070 – 340 5605, e-mail:
i.schenk@scp.nl

Ik zal er over schrijven.

Niet lang nadat ik vanmorgen opstond ontving ik het mailtje dat ik eigenlijk al een tijdje verwachtte. Maar dat desondanks me hard raakte omdat het zo nadrukkelijk mij als mens ontkende. Uit verdriet en frustratie meldde ik op facebook dat ik zou schrijven over waar dat mailtje voor staat en wat dat met mij doet. Niet omdat ik er over wil schrijven maar omdat schrijven nu eenmaal mijn secundaire manier van verwerken is. De primaire wijze zal iedereen kennen want dat is gewoon de tranen hun weg laten vinden.

Enige tijd geleden besloot ik het er maar weer eens op te wagen. Tegen alle ratio in want de laatste jaren, en eigenlijk het leeuwendeel van mijn leven, stonden in het teken van afgewezen worden. Werd ik eerst afgewezen omdat ik anders was, dan werd ik later afgewezen omdat ik veranderde van wat ik niet was in wat ik nu wel ben. Van man naar vrouw. Ik kon niet weten toen die verandering aan de orde was, dat de wereld zelfs na alles wat die verandering teweeg gebracht heeft mij nooit zal zien als wat ik ben, een vrouw.

Maar goed, ik besloot dus enige tijd geleden het er maar weer op te wagen. Tegenwoordig ontmoet je, als je wat ouder bent en niet van het type mens dat zich al te gemakkelijk of graag begeeft op feesten, potentiële vrienden of geliefden via datingbureaus of datingsites. Ik schreef me in. En binnen korte tijd was er interesse. Nu ben ik in het algemeen niet iemand die zichzelf onzichtbaar maakt, dat kan ook nauwelijks als je als schrijver en kunstenaar in de maatschappij staat. Ik ben niet iemand van de aliassen en anonimiteit en dus weet ik dat een eventuele geïnteresseerde vrouw (ik heb zoals bekend een voorkeur voor vrouwen) me gemakkelijk kan vinden via een zoekmachine. Waarna ze even gemakkelijk kan achterhalen wat mijn verleden is, gendergewijs.

In ongeveer dezelfde periode opende de fototentoonstelling in de domkerk die ik samen met mijn beste vriendin houd over een mensenrechtenzaak. Die tentoonstelling is een kroon op ons werk en een hoogtepunt in mijn nog verse loopbaan als documentair kunstenaar. De dame in kwestie was geïnteresseerd in die tentoonstelling, en in mij. Er volgde een ontmoeting. Er volgden emails. Er volgde een afspraakje. Er volgde oorverdovende radiostilte.

En ik wist dat het weer zover was.

Ik voelde aan dat opnieuw iemand schrok van mijn verleden en dat opnieuw iemand niet in staat zou zijn het beeld dat bij dat verleden hoort los te zien van de vrouw, van de mens, die ik ben. Maar ik hoopte dat ik me vergiste, tegen beter weten in. Totdat vanmorgen dat mailtje binnenkwam. Als een mokerslag, want mijn hoop bleek groter dan ik zelf gedacht had. De afspraak werd afgezegd onder verzachtende en complimenteuze woorden. Die door hun aard en toon de afwijzing alleen maar harder en bruusker maakten. Het verdriet om weer een afwijzing dieper.

Na de tranen die niet te remmen bleken kwam het diepe verdriet van het gevoel als mens afgewezen te zijn omdat de ander niet eens de moeite gedaan heeft me te leren kennen. Hoe kon ik nog uitleggen dat als er wel ruimte was geweest voor een betere kennismaking die ander misschien wel een heel erg lieve en trouwe vriendin zou hebben gekregen? Hoe kon ik nog uitleggen dat zelfs de idee van die ander over mij niet overeen kwam met de werkelijkheid zonder die ander in de ogen te kunnen zien? Hoe kon ik nog enig geloof hechten aan mooi geschreven complimenten over mijn persoon zonder diep gekwetst te zijn?

Het is gemakkelijk om de houding aan te nemen dat die ander mij dan niet waard is, maar zo ligt het niet. De pijn zit hem niet eens zozeer in de afwijzing op zich maar veel meer in de afwijzing zonder dat ik ooit een kans gekregen heb. En zonder dat die ander zichzelf ooit de kans gegeven heeft er achter te komen wie ik ben. Wat rest is een onderstreping van wat mij in de loop van mijn leven duidelijk is geworden.

Wat is dat dan die duidelijkheid?

Welnu, ik ben gaan beseffen dat een mens die een geslachtscorrectie ondergaan heeft, een onvolwaardig mens is. In de ogen van de ander. Iemand die, in mijn geval, niet ‘echt vrouw’ is en iemand die dus ook geen man meer is. De psychologie van dat gegeven is gebaseerd op onkunde en de moeilijkheid om de mens los te zien van het genitaal verleden. Het uiterlijk is het niet eens zozeer want ik mag niet klagen wat dat betreft. Het is echter de simpele wetenschap over het verleden dat niet in lijn is met wat de ander kan begrijpen en kan liefhebben. Het doet me beseffen dat het voor zo goed als iedereen onmogelijk is om een liefdesrelatie aan te knopen, of zelfs maar een aanzet daartoe aan te durven, met een transvrouw (of een transman want daar zal het niet veel anders zijn denk ik).

De reden waarom dat zo is kan ik niet vaststellen omdat het wellicht te complex is. Een complex van bijvoorbeeld de projectie van de lijfelijkheid van een transmens in het hoofd van een niet transmens. Die projectie zal bewust of onbewust leiden tot een huivering of angst. En huiveringen en angsten belemmeren normaal gedrag. Ineens wordt die transmens gezien als afwijkend en niet als conformerend aan het algemeen bekende beeld van hoe een mens in elkaar zit. Een transvrouw is geen vrouw, een transman geen man en dus vallen ze niet in de categorie van potentieel lief te hebben mens, seksueel gezien. De afwijzing van die transmens, van mij in dit geval, ligt dan vlak om de hoek. Tenzijn die ander voldoende kracht in zich heeft om zich er overheen te zetten of zelfs simpelweg zo in elkaar zit dat er geen belemmering is. Ik heb het dan niet over de meestal mannen die een perverse belangstelling hebben voor vrouwen als ik maar ik heb het over mensen die in staat zijn om genderverleden te plaatsen voor wat het is: verleden.

Het is me duidelijk geworden dat ik mijzelf ontdaan heb van mijn mannelijke fysiek en daarvoor in de plaats fysiek veranderd ben tot iets wat als vrouwelijk beschouwd kan worden. Maar ook dat dit niet zo volwaardig is dat een ander mij ook daadwerkelijk kan zien als gewoon een vrouw. Althans als het gaat om een vrouw waarmee een liefdesrelatie mogelijk is. Natuurlijk, ik heb vriendschappen. Meer met vrouwen dan met mannen en dat is niet onlogisch gezien mijn voorkeur voor vrouwen en het feit dat ik mannelijkheid niet begrijp en vaak ongewild als bedreigend ervaar. De incidenten in heterokroegen uit de tijd nog niet zo lang geleden dat ik weleens naar een ‘gewone’ kroeg ging, hebben me alleen maar verder van mannen afgedreven dan voordien. Zoals gezegd, vrouwenvriendschappen heb ik genoeg. Maar dat is heel wat anders dan een liefdesrelatie. Want als het daar over gaat dan komen lijfelijkheid en seksualiteit natuurlijk ook aan de orde en hoewel ik daar dus niet angstig over ben maar juist gelukkig over kan zijn, blijkt dat dus voor de ander een onmogelijke barriëre om te slechten. Als het er op aankomt ben ik als transvrouw niet veel anders dan een man waaraan gesleuteld is. In de ogen van de ander. Dat dit zo is heb ik te vaak bevestigd gekregen. Zelfs binnen relaties waarbij moeite gedaan werd door de ander om dat fysieke verleden niet mee te laten spelen bleek zonder uitzondering dat wanneer het eens een keer moeilijk werd om andere redenen dit het breekpunt werd. Ineens was ik dan weer de man. Of de perverseling.

Ligt het dan allemaal aan de ander dat dit gebeurt? Ik denk van niet. Het heeft te maken met hoe ik als mens ben denk ik, hoewel ik niet weet wat ik aan mezelf zou moeten veranderen om niet in eenzaamheid te eindigen. Het zal zeker te maken hebben met hoe de maatschappij over seksualiteit en gender denkt en spreekt. Er is welzeker sprake van een mate van culturele en sociale codering in de maatschappij, die overigens van cultuur tot cultuur variaties kent, en die maakt dat mensen als ik geen mensen zijn om lief te hebben op een niveau dat verder gaat dan diepe vriendschap. Zelfs ik kan me niet voorstellen dat een ander de lijfelijkheid van een transmens aantrekkelijk kan vinden want er is geen referentiekader anders dan de mannelijke en vrouwelijke variant van de mens. De mens die niet voldoet aan die stereotypen is een afwijking, een anomalie. En dat is precies zoals ik me voel. Ik ben in de ogen van de ander en de diepste grot van mijn gedachten een anomalie.

Achter me ligt een leven dat mij gebeten heeft als het om mijn gender gaat. Voor me een leven dat ik alleen zal slijten want de ervaring van vandaag onderstreept voor mij voor de zoveelste keer de onmogelijkheid van de liefde. Ik kan en zal niet boos zijn op de ander, zo ben ik niet. Ik wil niet verbitterd zijn maar ben dat wel aan het worden. En ik wil niet mijzelf verbieden verliefd te worden maar de angst dat te zijn beneemt me de adem. Langzaam maar zeker wordt mijn vermogen om lief te hebben afgetapt tot er niets meer over is als een niet te stoppen aderlating. Steeds meer voel ik mijzelf afglijden naar een volledige afwijzing van deze maatschappij waarin voor mensen als ik geen volwaardige plaats lijkt te zijn. Ik ben een te trots mens om op een klein krukje plaats te nemen waar de rest van de mensen om mij heen zich doorgaans kunnen koesteren in een leunstoel van liefde.

En de dame in kwestie? Het zou mij verbazen als ze zich bedenkt en mij overtuigt dat ik me vergis. De gedachte daaraan is verleidelijk, de werkelijkheid naar ik vrees het tegendeel.

© 2012 Alice Anna Verheij

Ik heb iets voor meneer Teeven.

In mijn bezit heb ik een kaartje van plastic dat is uitgegeven door de Staat. Er staat op de achterzijde onder meer het volgende:

Dit document is eigendom van de Staat der Nederlanden. De houder is verplicht het document zorgvuldig te bewaren. Het eigenmachtig aanbrengen van wijzigingen en / of aanvullingen maakt het document ongeldig en is strafbaar.

Op de voorzijde staat:

GESLACHT | SEX : M

Het document is de ‘NEDERLANDSE IDENTITEITSKAART’. Het is een document dat foutieve informatie bevat die niet gecorrigeerd kan worden zonder dat ik me ondergeschikt maak aan een wet die volgens internationale moraal (EU, VN) niet mag bestaan. De M had een V moeten zijn. Want ik ben geen man (meer).

Wat is er aan de hand?

De huidige wet op de geslachtsverandering eist dat ik voor een juridische wijziging een document overleg waarop door een arts is vastgelegd dat ik onvruchtbaar ben. Aangezien daarvoor een medische ingreep nodig is komt het er op neer dat de Nederlandse Staat in strijd met het internationaal geldende mensenrechtenverdrag, dat door diezelfde Staat is ondertekend, handelt. Aan een dergelijke wet wens ik me niet te onderwerpen.

Dat heb ik nu inmiddels vier jaar volgehouden en de straf ervoor is dat alle officiële instanties mij als man aanduiden en aanspreken, dat mijn paspoort en identiteitskaart van een M voorzien zijn en dat ik altijd en overal moet uitleggen wat er aan de hand is. Altijd weer uitleggen dat ik een transvrouw ben. En ik heb er geen zin meer in. En dus ga ik me aan die wet onderwerpen. Omdat ik het niet meer vol hou om op deze manier te strijden tegen een overheid die niet van plan is die wet ongedaan te maken. Ondanks de vele toezeggingen dat die wet veranderd wordt.

Fred Teeven heeft als verantwoordelijk bewindspersoon toegezegd dat voor het zomerreces het door zijn ministerie samengestelde wetsvoorstel bij de kamer zou liggen zodat na het zomerreces die wetswijziging aangenomen kan worden. In 2013 zou ik dan zonder die vermaledijde brief gewoon bij de Burgelijke Stand de aanpassing kunnen laten uitvoeren. Zonder gedoe, zonder rechtbank, zonder hoge kosten.

Maar Fred Teeven past in de traditie van politici die transgenders en transseksuelen in Nederland met een kluitje in het riet gestuurd hebben, ze aan het lijntje houden en besodemieteren. Want het voorstel dat inmiddels onder twee maanden stof ligt op zijn ministerie komt niet op tijd bij de kamer. Het gevolg: het wordt geen 2013 maar later. En gegeven de komende verkiezingen ben ik er van overtuigd dat het veel later zal gaan worden, if ever…

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

En dus geef ik mijn strijd op. Maar niet eerder dan nadat ik de wet overtreedt door het wijzigen van mijn identiteitskaart en het aanbieden van die gewijzigde kaart aan meneer Teeven. Deze kaart ga ik in ieder geval niet meer gebruiken (en hij was trouwens pas verlopen). Hij mag hem hebben ter herinnering aan zijn laksheid en bedrog. Hierbij dus twee foto’s. Eén van de kaart voor de aanpassing. De tweede van de kaart na de aanpassing. Ik heb hiermee een bezit van de Nederlandse Staat vernield. Iets strafbaars gedaan. En dat zal me – op zijn Haags – de aars oxideren.

Nu nog de afspraak met Teeven regelen om het stukje Staats plasticafval aan hem te geven. Met dank voor de niet geleverde dienst en de niet gehouden belofte. En die overtreding van mij dan? Ach, een staatssecretaris mag ook niet liegen maar doet het wel.

© 2012 Alice Anna Verheij

This is what the trans ‘community’ needs in NL’s.

There’s a problem with trans emancipation in the Netherlands. The lack of a role model for transwomen and transmen. Well, not really, we do have one. Valentijn is doing a tremondous job being un unwanted but good rolemodel for transgender youth. But it’s not only youth who need role models, older trans people need role models too. And most of all society needs role models.

These two women, Janet Mock and Isis King talking about thier position as role model are doing great in the US. I do wish we had some like them in the Netherlands.

And yes, they are both gorgeous. Nothing wrong with that for as far as I’m concerned.

But we don’t, I’m afraid. Probably because socety around them is still acting pretty shitty about it all. Still, I do have hope that things will change. Eventually.

Playboy, voor mannen en vrouwen maar niet voor mij.

Ik identificeer me niet uitsluitend als vrouw. Dat kan ik niet. Ik ben zowel (en vooral) vrouw maar ook een beetje man. Ik ben beide ook niet, ik ben anders. Ik ben een transvrouw, een transgender vrouw, een vrouw met een transseksueel verleden. Om het nog maar eens duidelijk te stellen. En ik val op vrouwen. Heb soms ook relaties met vrouwen (gehad). En sex. Omdat ik transvrouw ben is dat lesbische sex binnen een lesbische relatie. En dus, als er een enquete langs komt die daar over gaat behoor ik tot de doelgroep van geënqueteerden.

Of toch niet?

De Playboy wil met de komende Gay Pride een nummer uitbrengen speciaal voor lesbische vrouwen. Volgepropt met vrouwelijke eye-candy waar vooral vrouwen geacht worden onrustig van te worden. De mannen ongetwijfeld ook dus het zal de verkoopcijfers alleen maar ten goede komen. De Playboy zou de Playboy niet zijn als ze zich niet overmatig zouden richten op sex en dus is er een enquete op touw gezet die het beeld dat mensen hebben – excuus – ‘mannen en vrouwen’ hebben van lesbische relaties en lesbische sex. De Playboy wil weten van mannen en vrouwen wat zij weten van wat de dames zoal onder en boven de lakens met elkaar uitspoken. Een enquete over damesliefde, scharen en voorbinddildo’s dus. So far so good.

Nu ben ik de lulligste niet – pun intended – dus dacht deze dame de betreffende enquete maar in te gaan vullen. Ik ben natuurlijk vooral geïnteresseerd wat die vragen zouden zijn.
Maar toen ging het mis.

Bij vraag 1 wordt om ‘geslacht’ gevraagd. Moderne transvrouw als ik ben dacht ik dus volautomatisch daar ‘anders’ of ‘derde’ of ‘transgender’ in te kunnen vullen. Nou, mooi van niet dus. De Playboy verplicht me meteen bij vraag 1 al om man of vrouw te zijn. En het is een verplichte vraag dus ik mag niet voorbij Start, ontvang geen Playboy mok en hoef nog net niet door naar de gevangenis.

De Playboy is een uiterst conservatief blaadje met blootplaatjes en wat camouflage artikelen er omheen om het vooral maar de onderscheiden van de ranziger pornoblaadjes bij de sigarenboer of de Bruna. Goed, de foto’s zijn gemaakt door duurdere fotografen met duurdere apparatuur op locaties die de Jort Kelders van deze wereld ongetwijfeld bekend zullen voorkomen. Maar daar houdt het onderscheid dan ook wel mee op. Om met Golden Earring termen te spreken: het gaat ze om tits and asses en wie kunnen het daar nu beter over hebben dan hitsige vrouwen en geile heteromannen? Bij de Playboy is er geen plaats voor respondenten die niet voldoen aan de hormoongestuurde beelden in de hoofden van de redacteuren van het nationale pornoblad voor de nouveau riche. Transgenders bestaan niet en als ze wel bestaan zijn het dus geen mannen en vrouwen en mogen ze dus ook niet meepraten over ‘het beeld van lesbische relaties en lesbische sex in Nederland.’

Nou bedankt hoor Playboy. Goed gedaan jongens. Ik en mijn vriendandersen staan wel weer langs de zijlijn.

Gelukkig heb ik de Playboy niet nodig om de vragen te beantwoorden (of bedenken).

© 2012 Alice Anna Verheij

Being lesbian (1920’s – 2010’s).

I live a quite liberal life. In my own country and my own culture. Which means I do not hide my gender or my sexual prevalence. Of course I am open about both as my friends, family and readers know. After all, it’s 2012 and we live in a modern world, don’t we?

Image

1928 American Novel

But this is certainly not true everywhere. There are still many societies and cultures (and / or religions) that disapprove homosexuality and transgenderism. And being confronted with that after many years of being out of the closet is ehm, well ehm, confronting… Without giving away too much details I can safely say that it’s ok to be lesbian and travel and work in Nepal. As long as you stay beneith the radar. So for most of the time I did so. On the few occasions that I was open on myself I received mixed reactions. Some people, including my best friends there, didn’t make a fuss. Others however said they didn understand and as for most people the standard question for a western woman traveling alone is “do you have a husband?”. When answering no most people gave me some sort of pityful look and sometimes even said: “oh how sad.”. In most cases I didn continue conversation on the relationshsip line so that was it. And some specific situations turned awkward when people simply said “We don have that in our society.” Which is of course total crap.

I do honor other cultures and religions I am not familiair with so I just go things out of the way. Why would I make life more difficult than necessary?

But then love strikes and after an initially good time things turned for the worse. And I learned. The hard way. I learned that some things are simply not possible in traditional societies for all kinds of reasons. And I realized that although in many places on the globe people like me are gathered equal to anyone else there still are many, many places where that is certainly not true. That in itself makes me sad. Very sad. Because it takes away the opportunity for that one most beautiful thing on earth: love.

This world is not as modern is it looks like. Unfortunately.

Alice (c) 2012

Ying, yang and gender recognition in the Netherlands.

It’s another day like that… life swinging from sad to happy to sad to happy…

Today I learned that my income has decreased to an unmanageable level. Ruining many of the plans I have or at least making my life much more difficult. That, of course makes me sad. The good thing being that it also makes me angry about the dire situation I have been driven into. Well, I have a roof over my head and food to eat for most of the days. But that’s it. Still, it’s good enough for now.

The good news of today came from the government. The government? Yes! The government.

After many years of hardship the government decided to finalize the draft of the gender recognition act and have it send to the State Council for evaluation. When they agree, and let’s hope and pray they do so, a new law will finally replace the current law that is breaching a number of articles of the international Human Rights. The new law brings these changes once agreed by the parliament (let’s hope this time the government doesn’t fall before the law is brought to parliament):

  • a person can change legal gender without surgery (not applicable for me)
  • a person does not have to be sterilized as an effect of fore mentioned surgery (an old inhumane demand)
  • a person does not need to go to court to get that done. And experts statement suffices (I have that of course)
  • a person can just go to the municipality to have the changes made (which is a lot more affordable)

These four changes take away the barrier for me to get my legal status changed. I have been refusing that change because of the existence of that law and the effect of that on people like me. That law has ruined lives and part of my life. It is still an inhumane law that should never have existed and although it seems that it is being abolished at last it is a bloody disgrace that it has existed and politics has allowed it to exist for so long.

Anyway, in spite of the personal hardship I have to go through these days, this is great news. I have no idea how long the procedure at the State Council will take and how long it will take to push this law through parliament but I welcome the progress, I do not however expect that this will come in effect before 2013 due to normal legislative procedures in the Netherlands. Especially as the government seems to have listened to the arguments of organizations and people like me who responded to their call for feedback some time ago. The greatest disadvantages of the proposal that was at hand at that time have been jotted out. A good thing and worth a compliment.

So, and this is quite a unique thing for me to do, I call for a big hand of well meant applause for Minister Teeven and his people who are changing the world for transgenders in the Netherlands and for me personally for the better!

Alice © 2012

Here’s the Dutch language press statement from the government:

Kabinet wil meer erkenning voor transgenders

Persbericht | 02-03-2012

Mensen die transgender zijn, kunnen gemakkelijker de vermelding van het geslacht op hun geboorteakte laten wijzigen.

Zij hoeven niet langer eerst een operatie of een behandeling met hormonen te ondergaan om hun lichaam aan te passen aan het geslacht dat zij wensen. Ook vervalt de zogenoemde sterilisatie-eis. Die bepaalt dat transgenders onvruchtbaar moeten zijn, voordat de geboorteakte kan veranderen. Dit staat in een wetsvoorstel van staatssecretaris Teeven van Veiligheid en Justitie waarmee de ministerraad heeft ingestemd.

In de toekomst is het voldoende als een deskundige vaststelt dat de overtuiging van een transgender persoon blijvend van aard is. Met die verklaring kan de ambtenaar van de burgerlijke stand de vermelding van het geslacht in de akte van de geboorte wijzigen. Voor mensen die lichamelijk man of vrouw zijn, maar die er diep naar verlangen een persoon van het andere geslacht te zijn, betekent het schrappen van de vereisten van onvruchtbaarheid en van fysieke aanpassing aan het verlangde geslacht een ruimere erkenning van hun genderidentiteit. Verandering van het  geslacht in de geboorteakte werkt door in allerlei overheidsadministraties, zoals het GBA. Dat heeft gevolgen voor het paspoort,  andere reisdocumenten en school- en universiteitsdiploma’s.

Het kabinet verwacht dat transgender mensen beter in de samenleving zullen functioneren omdat belemmeringen worden weggenomen. Daarnaast hebben verschillende instanties als Human Rights Watch, het Comité van Ministers van de Raad van Europa en de Mensenrechtencommissaris van de Raad van Europa voor de aanpassing geijverd. Internationaal is steeds meer het inzicht gegroeid dat wettelijke erkenning van de genderidentiteit van een persoon niet afhankelijk moet zijn van eisen als geslachtsoperaties of hormonale behandeling. Nederland sluit zich daarbij aan.

De ministerraad heeft ermee ingestemd het wetsvoorstel voor advies aan de Raad van State te zenden. De tekst van het wetsvoorstel en van het advies van de Raad van State worden openbaar bij indiening bij de Tweede Kamer.