Rond

Ineens viel het me op. Tijdens het douchen. Ik heb er niet zo op gelet het laatste jaar. Druk met andere zaken. Als ik de foto;s van mezelf nog eens bekijk tijdens mijn werk in Nepal zie ik vooral een stoere vrouw die soms jongensachtig, soms erg vrouwelijk is. Een beetje een kameleon. Wel bijna altijd met een lach behalve op de momenten dat het werk de harde kant van het bestaan van anderen zichtbaar maakt. Dan is ze serieus, ernstig zelfs soms. En ik zie dan een voorkeur voor kleurige kleding.

Op de bank zittend en dit stukje schrijvend bezie ik mezelf. Donker gekleed, wat somber en duidelijk niet op mijn plek. Ik zit er bij alsof ik een gast ben, een bezoeker die zo de deur uit kan wandelen naar, tsja waarnaar eigenlijk? Maar onder de douche vanmorgen zag ik mezelf ineens zoals ik nu ook ben. Rond met nadrukkelijk vrouwelijke vormen, een zacht gezicht. Kwetsbaar en met een lijf dat misschien wel bijna vijftig is maar oogt als veertig. Niet mooi of zo maar zeker ook niet onaantrekkelijk. De littekens van de operaties die me mijn leven terug gaven en mijn verleden verwoestten zijn amper meer te zien. Opgegaan in de omliggende huid. Een huid die vooral glad is geworden en in niets meer lijkt op die ruwere die mij tien jaar terug bedekte. In het vermoeide gezicht zijn dan soms de kleine rimpeltjes zichtbaar maar zo ’s morgens, net wakker, is zelfs daar geen sprake van.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Ik ben ronder geworden. Niet dikker maar ronder. Het hoekige dat toch al niet sterk ontwikkeld was is verdwenen en wat rest is de schaduw van een botstructuur uit het verleden. Deels mannelijke verhoudingen in een verder vrouwelijk lijf. Een lijf dat de transitie voorbij is, uitgegroeid en niet meer veranderen zal van structuur maar alleen nog verouderen zal. Een lijf ook zonder weg terug in de tijd en een lijf dat decennia gemist heeft. Het enige dat niet in verhouding lijkt te zijn is die afwezigheid van heupen alsof dat deel van mijn lichaam vergeten is. Het is niet anders.

Mijn lijf is me allang niet vreemd meer maar om te zeggen dat het me volkomen bekend is zou bezijden mijn waarheid zijn. De aanblik kan me immers nog steeds verrassen zoals vanmorgen. Niet op een vervelende manier maar op een troostende. Want ik weet waar ik naar kijk, ik zie de geschondenheid er van. De gevolgen van de ingrepen die een redelijk geslaagde poging waren om dat lijf mij te laten zijn. En het is wel goed zo eigenlijk. Ik denk dat ik mijn lijf vanavond maar een biertje geef. Even drinken op de liefde tussen mijn lijf en mij.

Alice © 2012

Advertenties

Emancipatie en transgenders, een onmogelijkheid.

Al jaren irriteert het me mateloos. De naïviteit van ‘georganiseerd’ transgender Nederland als het gaat om de eigen emancipatie. Iedere keer opnieuw, gemiddeld zo’n vier keer per jaar, is er weer een onderzoek op poten gezet of wordt er weer eens geneuzeld over hoevel transen in welke varianten ons landje kent. Lekker belangrijk.

samenwerking met homoorganisaties:
ondergang van echte emancipatie

Lekker belangrijk vooral omdat als het om de onderwerpen die er voor transgenders – maakt me niet uit welke variant – wèl toe doen er over het gebrek aan ontwikkelingen en resultaten op het gebied van emancipatie een wel heel relaxte houding wordt aangenomen. Onderzoek van het CBS over de werkgelegenheid van transgenders? Klein tekstje op de website van het subsidierondpompende emancipatieclubje. Maar veel meer gebeurt er niet. Rapport van Human Rights Watch over transgenders in Nederland? Een presentatie en wat persberichten en dat was het dan weer. Geen verbeteringen in het vergoedingsenstelsel in de zorg omdat het kabinet het de moeite niet waard vindt? Een lam protestje en klaar zijn we weer. Tot het volgende media incidentje. Ondertussen wel vooral ‘constructief samenwerken met de homobeweging’ zodat er vooral veel geleuterd en weinig resultaat geboekt wordt.

Transgenderorganisaties in Nederland blinken uit door slapte, appelflauwte en reactief gedrag. Maar dat mag je niet zeggen hoor. Nee, laten we vooral lekker rustig blijven. Doorpitten en blij zijn met het zoveelste Nederlandse of Europese onderzoek om de situatie / problemen / zorg / werkgelegenheid en Joost mag weten wat al niet meer van transgenders te onderzoeken. Want onderzoeken zijn belangrijk. Toch? Want we weten het allemaal niet. Toch? En de cijfers zijn twijfelachtig. Toch?  Het gezegde ‘blij zijn met een dode mus’ wordt niet begrepen en zo duurt de jarenlange winterslaap van de transgender emancipatie is dit slapjanussenlandje voort.

Wat er niet gebeurt is verbetering van de zorg, afschaffing van beschamende discriminerende wetgeving en verbetering van de arbeismarkt positie van transgenders.

De argumenten tegen de veel te schaarse kritiek is dat Keulen en Aken niet op een dag gebouwd zijn, dat emancipatie decennia duurt en Joost mag het wederom weten wat voor flauwekul argumenten nog meer. Zolang er maar geen discussie ontstaat over de daadwerkelijk behaalde resultaten van de subsidie machine gestuurde belangenbehartiging en emancipatieclubjes. Nederland lijdt al jaren aan cijfer en onderzoek fetisjisme en de transgender gemeenschap doet dat op een inmiddels pathologische manier. Zozeer zelfs dat als er kritiek op wordt gegeven (al is het op het lamme Facebook) men in no time op de lange teentjes getrapt is. De kritikaster wordt als negatief bestempeld waarmee voorkomen wordt om op de argumenten in te gaan. Vluchten in de metadiscussie is bij de stuudjes en post acadeempjes die het transgender belangenbehartigingscircuit beheersen een stevig gewortelde strategie geworden. Tsja, het is maar waar je je centjes mee verdiend.

Wat mij betreft stoppen we met deze flauwekul. Trek die subsidies aan dat slome Transgender Netwerk Nederland maar gewoon in, onttrek de penningen aan het COC en kap de onderzoeksflauwekul van Movisie en Joost – daar is ie weer – mag weten wat voor onderzoeksgroepjes nog meer. Vergeet samenwerking tussen de homobeweging en transgender belangenbehartiging want veel verder dan wat slappe lippendienst komt het niet (lees daarvoor eerdere berichten over hoe bijvoorbeeld COC op de momenten dat het er op aankomt het erbij laat zitten als het om transgenderbelangen gaat).

Gooi dan dat geld op een hoop en steek dat in daadwerkelijke actie. In emancipatie op straat, in de media en in de samenleving. Geld voor positionering van die transgenders die wel in staat zijn om met een open en kritische blik naar de samenleving te kijken en de misstanden willen wegwerken. Geld voor werkgelegenheidsprojecten en ondersteuning van transgenders die ondanks de maatschappelijke tegenwerking zich uit de armoedeval en het maatschappelijk dal omhoog knokken. Want die belangenbehartiging is een wassen neus geplakt op mensen met lange tenen. Steun die mensen die niet meer accepteren dat de politiek indut en zich achter valse argumenten verschuilt zodat ze discriminatie overeind kunnen houden. Gebruik het geld om iets te DOEN!

Voor de transen met lange tenen die last van mijn tekst hebben een tip: koop veiligheidsschoenen.

Alice © 2012

(Toch niet zo) stomme homo’s… maar wel flauwe lesbo’s.

Naschrift:
Vera is op haar tenen getrapt. Ze is niet mutserig, geen minkukel en geen ignorent trutje. Volgens zichzelf. Ach. Henk Krol daarentegen begrijpt het wel en wijst me op zijn weblog en met name op zijn blogje van vóór de uitzending van PenW.

Kijk, het eerste is vooral grappig want er kan iemand even niet tegen een zuidwester stormpje. Jammer dan. En het tweede vind ik dus portief. Blijkt dus dat nu uitgerekend Henk Krol op zijn weblog nog voor de uitzending van PenW juist wèl de situatie van transgenders in één mooie adem noemde met zijn pleidooi voor een koerswijziging van de homobeweging. Dat in tegenstelling tot nu juist Vera Bergkamp die dat dus naliet op het moment dat ze dat nadrukkelijk niet had mogen nalaten. En daarmee van mij een redelijk harde veeg uit de potten kreeg.

Waarmee de kritiek van Vera in een interessant daglicht komt te staan. Ofwel: hoe een ‘voorvechtster’ dus eigenlijk onterecht kritiek heeft op een ander maar het er zelf lelijk bij laat zitten en er vervolgens niet tegen kan daarop verbaal aangepakt te worden. Maar eh Henk… chapeau!
En dan nu het vervolg Henk…, wordt het geen tijd voor de Gay Krant om het stokje over te nemen en een stevig artikel aan de positie van transgenders te besteden? Liefst met transmannen in de hoofdrol? Ik daag je – met een brede glimlach – toe uit!

Wat rest is dat ik Henk sportief vind en Vera niet. Ach, het kan verkeren. Wat ook rest is dat voor diegenen die vinden dat ik soms te ver ga in het verbaal onderuit schoffelen van ego’s het erg jammer is want de kans dat ik me daar ook maar iets van aantrek zo ongeveer nul comma nul is. Als schrijfster eigen ik me dat recht gewoon toe, net als andere schrijvers en polemisten in Nederland. En kan iemand er niet tegen? Dan lees je het toch gewoon niet. I simply don’t give a damn!

Ik ga er even een paar weken van tussen om te voorkomen dat ik na die idiote Katholiek in soepjurk die me al irriteerde over ga tot een massamoord op kerstmannen. En in januari ben ik weer terug. Mocht iemand iets stoms doen wees dan gewaarschuwd: ik vreet je verbaal op met huid en haar… en dat terwijl ik toch eigenlijk best heel lief ben. Aan alle homo- en transhaters: steek veel vuurwerk af, laat het te laat los en verlies een paar handen…

— en dan nu mijn oorspronkelijke artikeltje —

Ik zeg het niet snel en ik schrijf het zelden of nooit. Maar ze zijn er, stomme homo’s en mutserige lesbiënnes.

Als voorafje: ik ben zelf nogal lesbisch zal ik maar zeggen dus ik veeg hier in het eigen nest.

Goed dan, daar gaat ie. Eergisterenavond. Pauw en Witteman. Ik heb niet gekeken en vandaar dat ik nu pas mijn te berge gerezen haren verbaal platstrijk en dat niet een dagje eerder heb gedaan. Uitzending gemist kwam op mijn weg nadat een Facebook linkje van iemand in mijn vriendjes / vriendinnetjes / vriendandersjes lijstje bij mijn iPad naar boven popte. En dus heb ik wel gekeken, op zijn cyberspace’ dus. Henk Krol, je weet wel die grote vent van de Gay Krant die voor zijn mannen goede zaken gedaan heeft en Vera Bergkamp, charmant en krachtig als altijd als voorzitter van het COC aan tafel. In gesprek. Een gesprek waarin Pauw niet zoveel vraagt, die heeft niet zoveel ruimte bovenin voor homo’s met die 200 vrouwen van hem dus vooral Witteman die de voorzetjes geeft.

Henk heeft iets raars gezegd namelijk. En als je als homovoorman iets raars zegt kom je bij PenW op TV. Dàt hebben ze in ieder geval bereikt in vijftig jaar emancipatie. Henk vindt dat de homobeweging wel kan stoppen. De strijd is gestreden, de wetten zijn aangepast, de maatschappij weet het nu wel en verdomd Henk, je hebt helemaal gelijk. Voor homomannen dan wel te verstaan. Mooie Vera is het er natuurlijk niet mee eens. Want er is nog veel niet goed en daar rollen de mantras van de lesbische vrouwen die een kind willen en de verplichte voorlichting op scholen samen met de weigerambtenaren vlotjes over de buis.

En dan ontspoort het. Henk heeft gezegd dat het wel geregeld is met die wetten en tot mijn ontsteltenis bevestigd Vera dat met zoveel woorden. Het zijn inderdaad andere zaken dan wetgeving die nu aan de beurt zijn.

En ik ontplof. Met een doodsklap.

Wàt zegt Vera? Wàt beweerd die Krol? Het is wel geregeld met die wetgeving? COC Vera, die dondersgoed weet dat er een vreselijk slecht wetsvoorstel bij meneer Teeven op het bureau ligt om de juridische geslachtswijziging van transgenders te regelen?
Kijk dat Krol dat niet weet of wil weten of vergeet is één ding. De homomannen van de Gay krant heb ik niet kunnen betrappen op al teveel aandacht voor transgenders. Maar Vera, meis, toe nou. Het COC. Kom op zeg. Jullie roepen toch zo graag dat je LGBT belangen dient? Dus inclusief de T van transgender? Jullie doen toch allerlei dingen binnen de gemeenschap waarbij die T telkens genoemd (maar overigens zelden serieus ingevuld of van fondsen voorzien) wordt? Of is het zo dat alles uitbesteed is naar het Transgender Netwerk Nederland inclusief een stukkie budget en je dus maar gewoon helemaal niet aan die verdomde wetgeving voor transgenders denkt?

Sterker: je maakt het erger. Je wijst er op dat er een tweede emancipatiegolf aan de orde is. Voorbij de discriminerende wetgeving want die is er niet meer. Het gaat om de uitvoering van die wetten nu. Het gaat om de weigerambtenaren. Dat er in tegenstelling tot Henk’s en jouw stelling dat er geen problemen op wetgevingsgebied zijn een schandelijk slecht wetsvoorstel NOG STEEDS op het bureau ligt te verstoffen, dat het daar alweer ene tijdje ligt, dat het niet deugd, dat die wet nadrukkelijk in strijd is met de mensenrechten, dat dit al kabinetsperioden vertraagd en doorgeschoven wordt en dat er tienduizenden mensen zijn die daar elke dag last van hebben, dàt noem je niet. Je laat het moment passeren, je denkt niet eens aan die transgenders die wel door het COC genoemd worden in de eigen positionering want je kunt er zo fijn contributie bij heffen.

Je haakt niet in, je meldt niet dat er knullige onderzoeken gedaan worden door de overheid waarin naar de bekende weg gevraagd wordt voor de zoveelste keer want zolang er onderzocht wordt hoeft die overheid niets te doen. Je laat de boel liggen. Wat mij betreft laat je daarmee je transgender broers, zussen en tusseninnen in de hoek liggen. Je steelt zelfs de mogelijkheid van een prikje om die wet te verbeteren. En daardoor marginaliseer je vrolijk mee. En het aller allerergste Vera, is dat je je er niet eens van bewust was. Want als je je dat wel was dan zou je je nog veel harder moeten schamen.

Wat mij betreft Vera: het COC, weg ermee! en neem en passant die Gay krant ook maar mee!
Want mensen als ik, trangenders (hetero of niet), hebben niks aan jullie als je het er bij laat zitten. 

Kom ook alsjeblieft niet met een sorry of zo er is immers een geloofwaardigheidsprobleempje dat je beter maar eerst kunt oplossen. Een telefoontje naar Teeven heb ik liever. Of die al klaar is met broeden en of het ei inmiddels een beter ei is dan wat we hebben gelezen deze zomer. En doe maar liever niet meer alsof jij en het COC écht een lor geven om transgenders. Dat is nu té ongeloofwaardig en geloof me, eens loopt de druppel over. Ook bij ons.

Alice © 2011
Transgender activist

Voorts ben ik van mening…

Voorts ben ik van mening dat de huidige wet op de geslachtsverandering geschrapt moet worden.

Vanaf vandaag zal deze zin aan al mijn publicaties hier worden toegevoegd. Omdat het helaas nodig is.

Alice © 2011

Titels.

Ik ben voorgedragen voor een titel. Nu ben ik niet zo van de titels en neig ik – hoe ongeloofwaardig dat ook misschien is in de ogen van sommigen – naar ernstige verlegenheid wanneer ik gecomplimenteerd wordt. Dus weet ik me niet zo goed een houding te geven. Het is namelijk zo’n titel waarvoor je voorgedragen wordt en vervolgens op basis van het aantal stemmen die titel al dan niet toegewezen krijgt. Een soort publieksverkiezing dus en we weten inmiddels allemaal wat er met Elsevier ringen en Gouden Kalveren gebeurt. Wat de titel waard is ligt hem in zowel de erkenning door de ontvanger als door hoe ‘men’ over die titel denkt.

Zet ik de mogelijkheden tegen elkaar af op een twee-bij-tweetje (ja, oude gewoonte tot versimpelen van de werkelijkheid en ik weet het) dan is de aanblik daarvan zo verontrustend als de negatieve uitersten van de assen aangeven. Maak ik een vier kwadrantenplaatje waarin de ene as die van persoonlijke waarde van de titel met de uitersten ‘flut’ en ‘wow’ en de andere as die met dezelfde beoordelingen maar dan vanuit het collectieve beeld van mij zijn. Dan levert dat kwadranten in termen van mijn beleving op die variëren van ‘waardeloos’, ‘niet van belang’, ‘deprimerend’ en ‘geweldig’ op. Zo oppervlakkig bezien ga ik alleen voor het kwadrant ‘geweldig’ en dus is zo’n verkiezing een verontrustende zaak in relatie tot mijn gemoedsrust. En erg rustig is mijn gemoed toch al niet.

Maar goed, ik ben dus voorgedragen voor de titel ‘LesbICOONingin’. De gruwelijke woordspeling daargelaten en de reductie tot doods object, want dat zijn iconen doorgaans, staat zo’n titel dus voor iemand die blijkbaar iets met lesbiennes heeft en een voorbeeldfunctie vervuld. Even serieus, dat is de strekking van de tekst van de Stichting OndersteBoven die opkomt voor lesbische, biseksuele en transgender vrouwen en zo. Nu heb ik inderdaad heel graag iets met lesbiennes, hoewel de voorkeur toch wel gaat naar één tegelijk hoor. Ik hoor immers zelf ook tot het pottenleger. Er zijn, hele lieve, vriendinnen die dus blijkbaar vinden dat ik een positieve voorbeeldfunctie vervul binnen de ‘lesbische gemeenschap’. Wat die gemeenschap dan ook wezen moge. De reden voor de aanbeveling, en die waardeer ik echt wel hoor, is dat ik soms onthullend schrijf over gesodemieter in die gemeenschap. Want zoals in elke gemeenschap bestaat ook daar gesodemieter.

Jaren terug leerde een ex-baas van me mij een wijze les. Die ging als volgt. ‘Weet je Verheij, als een organisatie groot genoeg is kun je er maar beter vanuit gaan dat ze een afspiegeling van de samenleving is. En dat houdt in dat er dieven, moordenaars, verkrachters, oplichters en viezerikken in die organisatie werken.’ De uitspraak is me altijd bijgebleven als de ultieme ontnuchtering van de positieve blik op de samenleving. Er zijn dus bedriegende Angolese asielzoekers waardoor Mauro het extra moeilijk krijgt en er zijn criminele lesbiennes. En omdat ik nu eenmaal een wat losse pen heb kan ik het niet laten om daar over te schrijven als ik daarmee geconfronteerd wordt. Een paar onthullende artikeltjes op deze schrijfplek over gelazer op Lesbos en de criminele praktijken in lesbisch ondernemersland zijn daar voorbeelden van. Net als mijn teksten waarin ik ageer tegen de marginalisering van transgenders in deze maatschappij en de bedenkelijke rol van de overheid daarbij. Ik schrijf dat soort artikelen en stukjes met gemengde gevoelens. Enerzijds heb ik de journalistieke drang om een stevig commentaar te geven op de actualiteit maar anderzijds vind ik het erg dat te moeten doen over zaken waar dat niet bij nodig zou moeten zijn. Transgenders mogen immers niet gemarginaliseerd worden en in de lesbische scene kan ik het maar moeilijk verdragen dat er sprake van criminaliteit is.

Edoch, voorgedragen worden voor een dergelijke titel is, zeker wanneer dat gemeend gebeurt alleraardigst. Het is een soort waardering voor dat wat ik doe en waar ik voor sta. Wat mij betreft ook iets waarvan ik hoop dat het niet meer nodig zal zijn. Dit soort titels mogen wat mij betreft afgeschaft worden wanneer de reden van toekenning niet meer bestaat. In dit geval wanneer lesbische, biseksuele en transgender vrouwen op alle gebieden volwaardig in de samenleving staan en als zodanig gewaardeerd worden. Kortom, als eigenlijk iedereen een LesbICOONingin zou moeten zijn. Tot die tijd echter kan er dus gestemd worden op iemand die zo’n titel verdiend. Dat ik daarbij voorgedragen ben als transgender lesbienne zie ik dan maar als een erkenning.

Ik ga hier niet zeggen hoe en waar er gestemd kan worden, dat is niet zo mijn manier van zelfpromotie. Google biedt wellicht uitkomst mocht U, lieve lezer, willen stemmen. En op mijn hoeft U echt niet te stemmen hoor. Het màg natuurlijk wel. O, en mocht ik nu gekozen worden door een schare enthousiaste fans dan beloof ik de Gouden Lesbo niet uit het raam van de taxi te gooien.

Alice © 2011

PS Rijk is dood en dat vind ik jammer. Ik hield van de grumpy old man al was het maar omdat hij zijn Gouden Kalf met genoegen op straat flikkerde…

De T zit weer in de maand.

Inmiddels al weer drie maanden. Om de een of andere vage reden is het de laatste jaren schijnbaar zo dat na de ‘zomer’ politici, medici, belangenbehartigers, lijdende voorwerpen en zo meer in het wereldje van van genderandersen (transgenders en zo) wakker worden. Er verschijnen uitspraken, televisieprogramma’s, rapporten en toezeggingen. Was het vorige maand de maand van Human Rights Watch‘ rapport en de politici die aangeven nu echt wat te gaan doen tegen die sterilisatie eis, deze maand begint met een nieuw internationaal behandelprotocol. Holistischer dan het voorgaande. En ook aan de uitgangspunten van dat protocol wordt driftig gesleuteld. De DSM, de diagnosebijbel van de psychologen begint nu ook de contouren te laten zien maar vrolijk wordt ik niet van dat al.

De DSM (en het nieuwe WPATH protocol) zijn niet bepaald in lijn met mijn gedachten over gender. Om te beginnen wordt de transgender gezien als iemand met een stoornis. Met kwalijke gevolgen want stoornissen moeten behandeld worden. Maar als we naar de natuur versus de samenleving kijken dan zien we in die natuur een continuum als het om gender gaat terwijl de maatschappij dichotoom is ingericht. Nu ga ik er vanuit dat de natuur niet onnatuurlijk is en de maatschappij een creatie van het menselijk denken en handelen. Die redenering doortrekkend is het dus nog maar helemaal de vraag of iemand met een andere genderidentiteit dan de maatschappelijke norm een stoornis heeft. Een afwijking, dat wel natuurlijk. Ten opzichte van de maatschappelijke norm. Maar weer niet ten opzichte van de biologische norm want die kent immers een breed spectrum aan genderidentiteiten. Zoveel heeft de wetenschap ons inmiddels wel geleerd op dit gebied.

En toch wordt er gesproken over stoornis. En dat dan ook nog eens bijzonder consequent zodat er nauwelijks een andere interpretatie van de biologie mogelijk blijkt. Wijk je af van de maatschappelijke dichotome gendernorm dan heb je dus een stoornis, is de al te simpele redenering. En daar is dan de volledige behandeling van transgenderisme en zelfs transseksualiteit als uiterste variant van op gebaseerd. Volgens deze redenering is een bakfiets een gestoorde fiets want die voldoet aan de norm van fiets met twee wielen en is een Fries een gestoorde Nederlander want die vormt een minderheid op de bevolking. Als je genderidentiteit niet conformeert met de geldende dichotome – en onnatuurlijke – norm, dan ben je dus gestoord. Wat een onzin!

En wat een leed veroorzaakt dat. Want wat nu als de maatschappij gender nu eens zou bekijken vanuit de mogelijkheid van geheel natuurlijke variatie? Dan zou er geen sprake zijn van een stoornis maar van een volkomen natuurlijke minderheidsvariant. Maatschappelijke aanvaarding zou veel eenvoudiger zijn en behandeling alleen relevant voor die mensen die uit vrije wil voor een andere indeling in het gendercontinuum dan welke zij van geboorte hebben ingenomen. De behandeling zou dan gericht zijn op het verwezenlijken van die wens met als uiterste een ingreep op de fysieke uitvoering van het geslacht voor die groepen die daar behoefte aan hebben. Volledige behandeling en deelbehandeling zouden vanzelfsprekender onderdeel zijn van de behandelmogelijkheden in de zorg en maatschappelijke aanvaarding zou impliciet worden. Gender zou als identificatie criterium bepaald niet meer vanzelfsprekend zijn en dus zouden rare wetten en vermeldingen in allerlei administraties van te beperkte op dichotomie gestoelde aanduidingen onzinnig worden. We zouden allemaal mensen zijn in een oneindige variëteit.

Maar in plaats daarvan volhardt de medische ‘wetenschap’ – die nogal weinig met weten te maken heeft in dit verband – in oude denkbeelden en een op maatschappelijke normen gebaseerde indelingen. Beperkt relevant en in de grond incompleet en onvoldoende. Transgenders zullen er nog decennia last van blijven houden. Deze maanden zijn wat mij betreft geen goede voor de transgenders.

Alice © 2011

Commentaar op wijziging bepalingen boek 1 BW ivm transgenders.

Burgers mogen commentaar geven op wetsvoorstellen. Daar is een procedure voor en tegenwoordig kan dat online. Op dit moment is een wetsvoorstel ter consultatie aangeboden aan diverse organisaties door de Minister van Justitie en Veiligheid. Het voorstel gaat over de juridische geslachtsaanpassing. (Voor de goede orde: dus niet over de medische geslachtsaanpassing.) Natuurlijk heb ik een reactie geschreven op het voorstel want ik strijd immers al jaren tegen de huidige wetgeving op dit punt die de mensenrechten schendt in niet (meer) voldoet aan de internationale eisen en verdragen die Nederland zegt te ondersteunen. In dit commentaar behandel ik de hoofdzaken en niet alle detailzaken die aan de orde zijn met betrekking tot dit wetsvoorstel. Uitgangspunt van mijn commentaar is dat iedere burger volledig zelfbeschikkingsrecht heeft en houdt en in dit geval krijgt als het om gender gaat. De overheid heeft niet alleen niks te zoeken in ons ondergoed (citaat van Vreer) maar heeft zich ook niet te mengen in onze verantwoordelijkheid als het om medische zaken gaat én heeft niet te bepalen hoe wij ons identificeren.

Voor de geïnteresseerden staat hier de tekst van het wetsvoorstel:

5710222 TransseksualiteitWETSVOORSTEL_consultatie

Dit is mijn reactie er op:

Het voorliggende wetsvoorstel is onvoldoende en lost een aantal problemen niet op. Daarnaast introduceert het een bijzonder ongewenste situatie. Op rij af.

1. Het blijft noodzakelijk om via de rechtbank de geslachtswijziging door te laten voeren. Dat is nodeloos en belastend. Ten eerste zijn er gerechtelijke kosten noodzakelijk die niet door iedereen gedragen kunnen worden. Een rechtsgang is daarnaast belastend voor het Juridische stelsel daar de uitspraak, mits gestaafd met de juiste documenten, altijd positief zal zijn. Immers, de rechter zal niet tegen de verklaringen van de deskundigen in (mogen) gaan. Daarmee wordt de hele procedure een nodeloze papieren exercitie. Veel beter is dit via de burgerlijke stand te laten afwikkelen. Daarbij kan eventueel een ‘bedenktijd’ van 3 tot 6 maanden in acht worden genomen. Voordelen: veel eenvoudiger en vooral veel goedkoper, geen belasting van het juridische systeem en uitvoering van de geslachtswijziging bij de organisatie die verantwoordelijk is voor de praktische invulling daarvan , te weten de gemeente.

Meerwaarde van een rechtsgang is niet aangetoond noch onderbouwd in het wetsvoorstel maar lijkt eerder een ongefundeerd vasthouden aan de verouderde praktijk.

2. De informatie van het oorspronkelijke biologische geslacht om medische redenen is de verantwoordelijk van de persoon zelf. In andere gevallen is oude medische informatie ook niet voorhanden (denk aan migranten, adoptiekinderen en zo meer). In al die gevallen kan er sprake zijn van medisch belastende informatie voor de persoon zelf die niet beschikbaar is. Het is in die gevallen zaak voor de persson zelf om die informatie beschikbaar te hebben. In het geval van transseksuelen kan dat vereenvoudigd worden door een codicil dat iemand bij zich draagt (net zoals veel diabetici dat doen) en dat eventueel in een database is geregistreerd wanneer de informatie centraal beschikbaar moet zijn. Overigens zijn er weinig medische behandelingen die hiermee te maken zullen hebben en is juiste informatievoorziening nu ook al voor patiënten in eerste aanleg een verantwoordelijkheid van de patiënt zelf. Vasthouden aan registratie van het geboortegeslacht is feitelijk een medische onder curatele stelling van de transseksueel en om die reden een inperking van de vrijheid en invasie van de persoonlijke levenssfeer.

3. Ja die mogelijkheid voor mensen die niet man of vrouw zijn moet er zeker komen. Op grond van de huidige stand van zaken van de gendertheorie is het vasthouden aan een genderdichotome samenleving uit de tijd en wetenschappelijk feitelijk een versimpeling van de werkelijkheid. Hiervoor zijn vele wetenschappelijke bronnen beschikbaar die dit staven. Een gendercontinuum zoals dat in werkelijkheid bestaat vergt dat de samenleving daar ruimte voor maakt. Dat kan eenvoudig door het toevoegen van de mogelijkheid om een X in te laten vullen op het paspoort zoals in Australië en de VS al mogelijk is en door het VK wordt voorgesteld. De invoering van een third gender zoals in Nepal verdiend nadrukkelijk overweging om een ieder die zich – op wat voor wijze dan ook – niet wil identificeren als man of vrouw, de mogelijkheid te geven volwaardige identiteits- en reisdocumenten te verkrijgen.

Conform de huidige gendertheorie is juist de huidige praktijk waarin alleen ‘man’ en ‘vrouw’ bestaan een kunstmatige praktijk die de werkelijkheid ontkend.

Verder is de voorgestelde bepaling waarin transseksuele ouders ‘vader’ of ‘moeder’ worden genoemd afhankelijk van hun geboortegeslacht en niet van hun werkelijke geslacht een contradictie in het wetsvoorstel. Het wetsvoorstel wordt daarmee voor deze mensen een halve erkenning. Voor mij persoonlijk zou het zelfs inhouden dat ik ook bij een wet conform het huidige voorstel zal moeten weigeren mijn geslacht te laten veranderen ondanks dat ik al jaren geleden geopereerd ben en voldoe aan alle eisen die de wetgever stelt. Wanneer er een wet komt die mijn desondanks dat ik vrouw ben ‘vader’ blijft noemen in plaats van ‘ouder’ van mijn kinderen dan ontkend die wet mijn werkelijke persoonlijkheid en identiteit. Een dergelijk wet mag er niet komen en ik zal me tegen die wet actief blijven verzetten. Deze bepaling maakt dat ik me gediscrimineerd voel (en dat ook daadwerkelijk ben) ten opzichte van andere ouders. Ik vraag mij ook af of een toets op gelijke behandeling deze bepaling wel toe zou staan.

In het kort:

1. Wijziging GBA via de burgelijke stand tegen normale legeskosten. Eventuaal met bedenktijd.

2. Mogelijkheid van een ‘X’ bij geslachtsaanduiding en invoering van een third gender voor een ieder die niet als man of vrouw geïdentificeerd kan worden.

3. Geslachtsverandering betekend dat de aanduiding voor de relatie met de kinderen aangepast wordt naar een geslachtsconforme aanduiding of ‘ouder’.

4. Invoering van de mogelijkheid om een geslachts-codicil toe te passen voor informatie die van medisch belang kan zijn. Geen verplichting maar mogelijkheid tot aangezien dit de verantwoordelijkheid van de persoon zelf betreft.

Alice Verheij © 2011

Je zus F Krijst!

Ook een ‘Je zus F krijst!’ t-shirt?
Bestel ze via email in tiet of tietloze uitvoering
Alleen in XL verkrijgbaar.
€18 incl. verzendkosten.
Bestellingen naar contact@woordenstorm.nl 

Damn. Lees net het wetsvoorstel van Teef Teeven met betrekking tot vereenvoudiging van geslachtsverandering (de juridische genitaliën identificatie). Wat een kutvoorstel. Ik bedoel wat een matige tekst. Dit moet maar eens een paar dagen bij me borrelen, bubbelen en stomen voordat ik er een uitgebreid artikel aan wijd. Wat wel gaat gebeuren natuurlijk.

Freddie T.

Hopelijk lukt het om de komende dagen er, ondanks verhuizing / huisuitzetting en zo, een stevig artikel aan te wijden want dat is zeker nodig. Zoveel maanden werk van ambtenaren en dan dit soort broddelwerk maakt niet alleen verdrietig. Het is dat ik van de pen ben en niet van de bakstenen want anders zouden er de nodige ruiten sneuvelen bij Teef en consorten.

Nou ja, het gal is er voor even uit. Nu nog een keertje nakotsen en dan in- en uitademen (langzaam, minimaal drie keer). Straks maar weer Zen worden dan? Dan kan ik zondag er een goed verhaal uit persen. Ik bedenk me trouwens ineens dat het woord ‘gender’ deel uitmaakt van ‘gedonder’. Zou dat de verklaring zijn van de stupiditeit die ik zie?

Alice © 2011 (Jawel, zelfs hier gooi ik kopijrecht op!)

Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Interview bij Knooppunt Kranenbarg.

Prima interview gehad met Bert Kranenbarg. Om blij van te worden.

Klik hier en luister het nog eens na.

En hier is een interview met Boris Dittrich van Human Rights Watch met de BBC.

Alice.

Human Rights Watch komt op voor transgenders en de media reageert weer eens achterlijk.

Noot: Het Parool heeft de gewraakte foto zojuist verwijderd. Gelukkig! Zouden ze wat geleerd hebben?

Lieve lezers,

doe mij een plezier en lees eerst het persbericht van HRW hier onder en liefst ook het rapport dat ze geschreven hebben. Het gaat over wat mij en velen met mij dagelijks treft. Over hoe mijn en onze mensenrechten structureel geschonden worden door de Nederlandse overheid. 
En lees daarna het onderstaande over hoe de media dit oppakken…

Liefs,
Alice

persbericht HRW over hun vandaag verschenen rapport.

HRW rapport ‘Controlling bodies denying identities’

En dan nu over hoe sommige media, in dit geval het Parool zonder na te denken stigmatiseert en schoffeert door zelfs zoiets als een fotokeuze. Gelukkig zijn er ook andere kwalitatief sterkere media en hopelijk zullen die beter berichten over dit zo belangrijke rapport.

Vandaag om 10u was het embargo afgelopen. Het embargo op het rapport van Human Rights Watch over het feit dat de Nederlandse Staat de mensenrechten schendt van transgenders. Eindelijk heeft een internationale mensenrechten organisatie na gedegen onderzoek een duidelijk rapport geschreven en gepubliceerd. Dat wil zeggen, vrij gegeven aan de media. Het rapport wordt overmorgen gepresenteerd in Nederland.

In het kort is de strekking dat de sterilisatieeis die de Nederlandse wetgever stelt bij geslachtsverandering om ook de juridische wijziging door te voeren, zodat mensen als ik een paspoort krijgen dat (beter) klopt, tegen het internationale menserechtenverdrag indruist. De werkelijkheid is overigens nog ingewikkelder maar daar gaat het in dit stukje niet over. Scharrel daarvoor gerust over mijn site of lees het rapport dat een heel degelijk stuk werk is.

Echter, de Nederlandse media zouden de Nederlandse media niet zijn als ze, op een witte raaf na, niet bij zo ongeveer de eerste melding over een rapport als dit volledig op hun bek zouden gaan. Het adagium dat transgenders freaks zijn, travestieten die rondspringen tijdens de gay pride en niet heel gewone mensen die een persoonlijk drama hebben overleefd en daarvoor een drastische ingreep in hun leven hebben moeten doen, wordt onderstreept. Neem het Parool, toch een doorgaans gerespecteerde krant met in ieder geval enige kwaliteit. Toch? Nou, niet dus. De stupiditeit bij de redactie druipt er weer eens vanaf en dus wordt er een stigmatiserende foto uitgezocht en geplaatst waarmee het hele onderwerp down de drain gaat. Bedankt Parool! Dat hebben jullie dus weer eens goed verkloot in nog geen uur na de pers release van HRW. Knap hoor. Het stelletje minkukels op de Amsterdamse Parool redactie plaats natuurlijk een travestieten foto die geen enkele maar dan ook geen enkele relatie tot het onderwerp heeft opvallend bij het overigens slecht geschreven artikeltje. Het rapport is niet gelezen en de tekst is een overname van de ANP tekst. Journalistiek bestaat tegenwoordig uit rechtstreeks overnemen van ANP teksten, het toevoegen van een foute foto en het neerplempen van het resultaat in krant en op de website. Mijn God wat een journalistieke kloothommels. Overigens wordt een prima uitspraak aan Boris Dittrich toegewezen terwijl de uitspraak van de enige echte transgender activist in Nederland afkomstig is en dat in het rapport ook staat aangegeven. Maar ja, dat weet je als journalist natuurlijk pas als je het rapport ook echt leest en dat is ongetwijfeld teveel werk voor het Parool journaille.

Voor wie wil weten hoe het echt is, voor wie de werkelijke inhoud wil lezen staat hierboven dus de link naar het rapport. Download, lees en bedenk dan of je zelf met de huidige Nederlandse wet op dit punt zou willen leven als je in mijn / onze pumps stond.

Alice © 2011

Samen uit de kast? My ass!

Ja hoor, het is weer eens zover. Weer een gayclubje dat oproept om vooral solidair met elkaar te zijn om vervolgens in de communicatie direct op precies dat punt ‘samen’ volledig uit de bocht te vliegen.

De ‘samen uit de kast campagne‘ (www.samenuitdekast.nl) is er op gericht dat homomannen en lesbische vrouwen samen optrekken om vooral maar uit de kast te blijven ondanks discriminatie, ridiculisering, foute beeldvorming, toename van geweld en ga maar even door. Een lovend streven natuurlijk, ware het niet dat er natuurlijk weer eens niet gesproken wordt over transgenders en biseksuelen. Blijkbaar zijn er binnen de Nederlandse LGBT scene nog steeds mensen die geleid door grove onkunde, gebrek aan inzicht en gebrek aan inclusief denken in staat zijn te vergeten dat er een B en een T in de afkortingen LGBT en HLBT zitten.

Als dat nu nog incidenteel zou gebeuren zou dat niet zo erg zijn. Domme clubjes zullen er immers altijd zijn. Punt is natuurlijk dat dit exclusie gedrag structureel is in de LGbt gemeenschap. Foute naamgeving van LGBT organisaties als ProGay (want of die transgender gay is, is nog maar helemaal de vraag) en verwante clubs is nog tot daar aan toe. Ernstiger is natuurlijk het beleidsmatig negeren van beide groepen en hun belangen. Tuurlijk, transgenders mogen opdraven voor entertainment doeleinden (steevast worden de travestieacts naar voren geschoven) maar serieus nemen en integreren in de zo incomplete en onvolwassen LGBT gemeenschap (HLBT klinkt op internationaal niveau natuurlijk wat dwaas), is niet aan de orde. Vroeger niet, nu niet en waarschijnlijk never nooit niet. Overigens geldt dit niet alleen voor dit clubje maar ook voor bijvoorbeeld het ‘Landelijk Meldpunt Homodiscriminatie’. Alsof er geen transgender en biseksuelen discriminatie bestaat…

En dus is er weer eens een initiatief geboren dat in de postnatale fase al compleet onderuit gegaan is.

LGBT gemeenschap in Nederland? SAMEN uit de kast? My ass! Als er niet echt wat veranderd in de kortzichtige houding van veel van de LGBT organisaties zal dat samen er nooit van komen. Zou de Nederlandse LBGT gemeenschap ooit volwassen worden? Ik denk van niet.

Bah.

Alice © 2011

Proud@.nl

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘Proud@.nl‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out www.proudat.nl for a sneak peak.

Alice © 2011

Laat ik het er voor één keertje dan maar over hebben.

Wat ervaringen sinds mijn terugkomst in Nederland na het filmen in Nepal geven mij voldoende aanleiding om mij maar eens een keer heel duidelijk uit te spreken over misschien we de grootste irritatie in mijn leven.

Het punt is dat ik er van hou om mensen te ontmoeten. Soms kan dat een date zijn (ja ik date soms, so what?), soms zijn het mensen waar ik mee samen werk of ga werken. Soms zijn het mensen in de kroeg of mensen die ik anderszins tegenkom. De basis is dat ik graag open sta voor andere mensen en dat heeft me veel goeds en een paar geweldige vrienden / vriendinnen / vriendandersen opgeleverd. En dat ik opensta voor anderen houdt ook in dat anderen me mogen leren kennen. Mogen weten wie ik ben, wat mijn realiteit is, waar ik passioneel over ben en wat ik verafschuw. Ze mogen weten dat ik lesbisch ben en ook dat ik een transvrouw ben. Het is niet iets om geheimzinnig over te doen vind ik. Hoewel de samenleving daar overigens geregeld wel alle aanleiding toe geeft, maar ik volg mijn eigen weg en ben net als de meeste andere mensen best blij met mezelf. Mijn seksuele geaardheid en gender identiteit zijn onderdelen van de mens Alice die onlosmakelijk met mij verbonden zijn. Ze definiëren me in veel opzichten.

Des te vervelender is dat het blijkbaar nog steeds zo is dat mensen als ik geregeld bloot komen te staan aan vragen en opmerkingen die op zijn minst onbeleefd maar vooral ook dommig en bot zijn. Iedere transvrouw kent die vragen ongetwijfeld ook. Zal ik een lijstje geven? Ik geef er dan meteen de antwoorden maar bij zodat mocht er weer eens een situatie zijn dat weer iemand, hoe ‘goed bedoeld’ ook, zichzelf verliest in ongebreidelde nieuwsgierigheid naar het wezen van mij als transvrouw er naar verwezen kan worden. Daar gaat ie dan, de top tien van transvrouw onvriendelijke vragen:

  1. Ben je omgebouwd? Antwoord: ik ben geen auto of huis.
  2. Hoe lang is het gelden? Antwoord: lang genoeg.
  3. Kan je gewoon sex hebben? Antwoord: definieer gewoon alsjeblieft.
  4. Wat vinden je kinderen er van? Antwoord: vraag het ze, als je dat durft.
  5. Vast wel erg voor je ex vrouw toch? Antwoord: nee, ze vond het geweldig. Nou goed?
  6. Voel je je nu echt vrouw? Antwoord: voel jij je dan echt vrouw (of man)?
  7. Dus je hebt een vagina? Antwoord: wat denk je zelf?
  8. Heb je nou nooit spijt van je keuze? Antwoord: keuze? Welke keuze?
  9. Nou die van de operatie… Antwoord: zie ik er uit alsof ik daar spijt van heb?
  10. Hoe heette je vroeger? Antwoord: Frankenstein!
  11. Goed nog eentje extra dan: Goh, hou je dan niet van mannen? Antwoord: zei ik niet dat ik lesbisch ben? 

Nee, serieus mensen. Het zijn vragen die geregeld gesteld worden. Echt waar. Zelfs door mensen die redelijk dichtbij komen. Het zijn vragen die natuurlijk niet kunnen. Ze zijn bot en getuigen van een ongezonde of op zijn minst onbehoorlijke nieuwsgierigheid naar de genitale wetenswaardigheden rond mijn persoontje (of die van andere transen). En doorgaans maak ik me er met een beleefd maar vaag antwoord van af als ik denk dat de vragensteller / vragenstelster uit naïviteit dit soort vragen stelt. Ik vraag toch ook niet (meteen) of je ook aan SM doet?

Maar soms is het wat erger allemaal. Dan is het ongezonde nieuwsgierigheid. Het punt is, ik vertel intieme zaken aan mensen die ik vertrouw en waar een situatie mee ontstaan is dat het van belang is die details te vertellen. Net als de meeste andere normale mensen. Ik vraag toch ook niet aan de bar naar de genitale status van de persoon waar ik mee zit te kletsen? En wanneer iemand uit zo’n ongezonde nieuwsgierigheid met een vage blik me een aantal van de vragen uit het lijstje stelt (of nog botter vraagt of ik vroeger een vent was) neig ik tot moord. Die neiging onderdruk ik meestal snel en reduceer die tot een simpele wedervraag waarbij ik voorstel dat de ander mij eerste verteld met wie, wanneer en onder welke omstandigheden de persoon sex gehad heeft. Of het lekker was en of de vriend / vriendin een beetje goed neukertje is. Doorgaans is het dan duidelijk dat men te ver gegaan is. Voor diegenen die daar dan boos over worden naar mij rest een op het hoofd omgekeerd glas bier. En dat is op mijn vriendelijke dagen.

Er zijn trouwens mensen (doorgaans mannen) die het allemaal nog veel erger maken door nadrukkelijk naar mijn borsten en benen te staren met een soort verbaasde blik in de ogen dat zoveel moois mogelijk is bij een trans en niet omwille van het feit dat ik inderdaad redelijk geconserveerd ben. Heel erg irritant.
Het is inmiddels al een tijdje 2011. Er mag wat mij betreft gevoeglijk aangenomen worden dat de meeste volwassenen wel weten wat een trans(seksuele) vrouw is. Dat die dan ook voldoende beleefdheid in acht nemen om ons in onze waarde te laten en zich te onthouden van het stellen van veel te intieme vragen. Gewoon omdat dat in een normaal sociaal verkeer iets is wat je niet doet. Of is het echt zo moeilijk om het fatsoen te houden?

Dus kom je me ooit tegen en ben je een beetje nieuwsgierig naar wat voor mens ik ben, toom die nieuwsgierigheid dan in en wees liever gewoon aardig. Dan ben ik het ook. Zo niet, er zijn genoeg gevulde glazen bier te vinden om de haren mee te wassen. Misschien is het dan toch tijd voor een boekje ‘Hoe hoor je met transgenders om te gaan?’ te schrijven voor gebruik bij de ontwikkeling van normale sociale contacten.

Alice © 2011

‘Een familiezaak’ op herhaling.

Vandaag kwam er een bericht langs dat het door mij in 2007 voor het Midzomergracht festival geschreven en door Ellen Boekelaar bewerkte toneelstuk ‘Een familiezaak’ in 2012 tijdens ‘Haarlem Roze Stad’ weer opgevoerd gaat worden. Daarmee krijgt de Familiezaak een welverdiend vervolg. Het is fijn om te zien dat er geloofd wordt in de kwaliteit van het stuk en ik hoop dan ook dat het een succes gaat worden.

‘Een Familiezaak’ was het begin van mijn schrijvers loopbaan die inmiddels serieus vorm heeft gekregen. Het script is op deze website als PDF bestand terug te vinden: Een Familiezaak. Voor meer informatie over het stuk klik hier.

De cast van 2007: Petra BeelenAlfred Heppener,Arna van der SlootClaudia van RooijWouter van der Valk, Annette van Soest, Peter Boekelaar. Regie: Ida van de Lagemaat. Script: Alice Verheij en Ellen Boekelaar. Dramaturgie: Ellen Boekelaar.

Alice © 2011

Trots.

Het is Pride week in Nederland. Nou ja, in Amsterdam hoofdzakelijk. Gay Pride om precies te zijn. Ik was van plan het dit jaar weer eens volledig langs me heen te laten gaan maar zoals zo vaak dwingen omstandigheden me tot iets anders. Wazzup?

Sinds een krap weekje weet ik me versierd door een leuke vrouw. Mooi, Surinaams-Creools. We hebben elkaar ontmoet in mijn stamkroeg, de leukste lesbo tent van Amsterdam. De afgelopen dagen echter bekruipt me twijfel. Twijfel die je hebt als je iemand leuk vind maar er achter komt dat er een paar dingen in de weg staan. Normaal gesproken zijn hindernissen er om op te ruimen maar in dit geval is me inmiddels duidelijk dat het niet gaat lukken deze keer.

Thing is, de dame is wat heftig. Meestal op een leuke manier maar soms schemert er een levensstijl doorheen waar ik niets mee kan. Of mee wil. Gaat er iets mis dan is het steevast de schuld van de ander en na een paar keer gaat mij dat op mijn zenuwen werken. Het wordt dan later wel weer opgelost, maar toch. Het gevoel blijft hangen. Zelfs dat is iets waar ik overheen zou kunnen stappen, als dat alles was. Immers, iedereen heeft wel een ruw kantje en daar ga je dan mee om als je van elkaar houdt.

Maar gisteren ging het wat mij betreft mis en niet zo’n beetje ook. Zoals de meesten hier wel weten ben ik niet alleen lesbisch maar ook transgender (of wat voor foute naam men daar ook aan wil hangen). Geboren in een mannenlijf dus. Nu is dat inmiddels al jaren terug veranderd naar wat het moet zijn en ben ik dus klaar met het gedoe wat daarbij hoort. Voor een lief echter is het altijd weer wennen. Los van de eeuwige ‘wanneer vertel ik het haar vraag’ is er de vraag of ze er mee weet om te gaan. En niet alleen of een lief er mee om kan gaan maar ook of haar omgeving dat kan.

En daar is het weer eens gierend de bocht uitgevlogen. Het hoge woord kwam er al snel uit en dat ging als volgt:

‘Ik wil niet dat je mijn kinderen verteld dat je transgender bent hoor.’
‘Hoe dat zo?’
‘Mijn zoon pikt dan niet en dan is het meteen over tussen ons.’
‘Wat? Hoe bedoel je.’
‘Hij zou het een schande voor de familie vinden.’
‘Doe effe gewoon zeg, dus je vraagt me om terug de kast in te gaan?’
‘Ik wil gewoon niet dat je het mijn kinderen verteld.’
‘Nou sorry, maar dat kan ik niet. Ik schaam me niet voor mezelf hoor.’
‘Ja maar bij ons kan dat niet dus als je niks zegt weet niemand het.’
‘Belachelijk.’
‘Als je het ze verteld dan is het uit tussen ons.’
‘Nou sorry hoor maar ik ga dus echt never nooit terug de kast in. Dat kan helemaal niet trouwens.’
‘Hoezo?’
‘Ik ben all over the internet dus ze komen er toch in no time achter.’
‘O maar ze zoeken niet op internet naar je hoor.’
‘Nee tuurlijk niet. Nou hoor eens, ik ben trots op mezelf en verdom het om me anders voor te doen dan ik ben. Ze zullen er mee moeten dealen.’
‘Nou dat gaan ze echt niet doen.’
‘Dat is dan jammer voor hun maar dit kan ik niet doen en ik vind ook dat je dat niet van me kunt vragen.’
‘Ik wil gewoon niet dat je mijn kinderen verteld hoe je bent, iedereen praat er dan over en mijn zoon vindt dan dat je de familie ten schande maakt.’
‘Dat is dan zijn probleem. Ik zal mezelf nooit verloochenen, sorry maar dat verdom ik.’
‘Dan is het zo uit tussen ons hoor.’
‘Dus je schaamt je voor me?’
‘Ik niet hoor. Maar ik moet er wel aan wennen.’
‘Weinig van gemerkt anders. Van dat wennen. Maar ik kan niet leven met iemand die wil dat ik niet mezelf ben.’
‘Nou laten we het er maar niet meer over hebben.’
‘Onmogelijk.’
‘Ik wil het er niet meer over hebben.’

En toen staakte het gesprek. De dag wikkelde zich af en de bom was in mijn hoofd geplant. Ik heb het nog even geprobeerd hoor maar er viel geen ruimte te vinden. Uiteindelijk heeft het tot de keuze geleid om mee te gaan in haar wens en mezelf te ontkennen of mezelf blijven en niet opgeven. Natuurlijk heb ik voor het laatste gekozen en dus wacht me vandaag de taak duidelijk te maken dat ik niet verder wil in een relatie waar ik niet volledig mezelf kan zijn. Als ze er alsnog mee om kan gaan is er nog een kansje maar in alle eerlijkheid betwijfel ik of ik zelf dit nog wel wil.

Eén ding is me duidelijk geworden: er moet nog zo verdomd veel gebeuren voordat mensen als ik als volwaardig worden gezien door iedereen. Want de bovenstaande conversatie is de gekuiste versie. De werkelijke was naar mij regelrecht discriminerend en dat is wel een rare ervaring als de ander een Creoolse is die zelf al snel roept dat ze gediscrimineerd wordt op momenten dat ze een stommiteit begaat. Maak ik de goede keuze door deze prille relatie in de knop te breken hierom? Ik weet het niet maar ik voel dat ik niet anders kan en ik ben op mijn gevoel gaan vertrouwen wat dat betreft.

Zaterdag ga ik dus gewoon naar de Pride. Genieten van mijn mensen en mezelf zijn. Gewoon zoals het hoort: trots, mooi en – helaas – single.

Alice © 2011

Juridische geslachtsverandering en het gebrek aan aandacht in politiek Nederland.

Al jaren wordt er een stil gevecht gevoerd door transgenders voor een eenvoudige en menswaardige mogelijkheid tot juridische geslachtsverandering. Politiek onvermogen, politieke laksheid en gebrek aan een sterke maatschappelijke basis van transgenders hebben tot op heden tot resultaat gehad dat er geen positief resultaat geboekt is. Als het goed is komt daaraan nog dit jaar een einde. Althans er lijkt telkens weer aanleiding dat te mogen hopen. Een hoop die even zo vaak ook weer de grond in geboord wordt.

Transgenders moeten, willen zij hun geslacht juridisch aanpassen, op basis van een archaïsche wet aantonen dat zij onvruchtbaar zijn. Het is daarmee de enige groep waarvan de Staat eist dat zij zich vrijwillig laten steriliseren. Los van het feit dat die sterilisatie een onontkoombaar gevolg is van de medische behandeling van transseksuelen is dat een eis die de wetgever niet mag stellen op grond van internationale verdragen als het Internationale verdrag van de Rechten van de Mens. Daarnaast verlangt ook de Europese Gemeenschap dat de lidstaten dergelijke weten buiten werking stellen. De Nederlandse overheid en de politiek die haar aanstuurt is als het om het buitenwerking stellen van die wet gaat echter uitermate laks geweest. Voor de niet transseksuele transgenders die hun juridische geslacht gewijzigd willen zien houdt de huidige situatie een keuze in tussen acceptatie van een in hun ogen verkeerde geslachtsaanduiding of het volgen van de medische route tot geslachtsverandering en het zich daarbij onderwerpen aan een wet die eist dat je je fysieke integriteit laat aantasten met als gevolg het ontnemen van de mogelijkheid om kinderen te krijgen. Een situatie die uit ethische overwegingen in Nederland zelfs aan de zwaarste zedendelinquenten niet wordt opgelegd. In het kader van gelijke behandeling van burgers dunkt me een misstand van enorm formaat.

Ten tijde van het aantreden van het laatste kabinet Balkenende in 2005 werd er door verschillende ministers toegezegd aan deze situatie binnen die kabinetsperiode een eind te maken. Ministers als Plassterk (projectminister Emancipatiezaken) en Klink (Volksgezondheid) zegden toe dat deze ongewenste situatie tot een einde zou komen. Daarnaast werd op grond van de ‘homonota’ van dat kabinet Transgender Netwerk Nederland (TNN)  opgericht met als doel meer inzicht en bekendheid te geven aan de problemen van transgenders in Nederland. Daarmee werd deze kersverse maar minimaal uitgeruste organisatie de gesprekspartner van ambtenaren en Tweede Kamer commissies die over dit onderwerp gaan. Een aanpassing van de wet kwam in de pen.

Maar ondanks vele toezeggingen is de wetswijziging niet tot stand gekomen. Zelfs een reprimande van Hammelberg (Europees commissaris voor de Mensenrechten) in 2009 mocht niet baten. De ambtenarij verviel in opperste traagheid en de politieke partijen hadden zonder uitzondering onvoldoende aandacht om de zo gewenste en noodzakelijke verandering tot stand te brengen. Inmiddels is dat kabinet gevallen en is er na lange tijd een ander kabinet aangetreden die het onderwerp wederom in de schoot geworpen krijgt. En dus is er weer een commissievergadering, deze keer van Justitie en Veiligheid, waarin een brief behandeld wordt van TNN waarin aangedrongen wordt op behandeling van de gewenste wetswijziging voor het zomerreces dit jaar. De aanleiding is de toezegging van staatssecretaris Teeven in februari dat aan de huidige situatie een einde moet komen. Mocht het zo zijn dat die wetswijziging daadwerkelijk voor de zomer behandeld wordt dan hebben we het dus over een uitgestelde behandeling van dit onderwerp twee jaar na dato. Immers in het voorjaar van 2009 zou dat wetsvoorstel al in de kamer moeten komen maar juist in die periode viel het kabinet Balkenende.

Dat er niet meer druk op het proces van wetswijziging is gekomen komt doordat de transgenders in Nederland niet in staat zijn een maatschappelijke vuist te maken. De redenen daarvoor zijn veelvuldig en vaak van (groeps)psychologische aard. Een fors deel van de betreffende groep wil immers niet met de eigen identiteit zichtbaar zijn omwille van het risico van ridiculisering en discriminatie (in die zin heeft een deel van de media jarenlang een zeer bedenkelijke rol gespeeld), een ander deel van de groep zit in de positie dat ze al blij zijn als er enige zorg geleverd wordt en wil dat niet in gevaar brengen door al te nadrukkelijk naar voren te treden en nog een ander deel van de groep vertrouwd op de lobbyisten uit eigen kring en de belangenorganisaties als TNN en COC. Ten slotte is er nog een deel die het probleem simpelweg zelf niet belangrijk genoeg vindt. Al met al moet vastgesteld worden dat transgenders in Nederland als het gaat om het opkomen voor eigen rechten en volwaardige zorg ongeëmancipeerd zijn. Het blijkt nauwelijks mogelijk om de eigen groep te mobiliseren voor zelfs een strijd voor de eigen fundamentele burgerrechten die voor deze groep helaas nog aan de orde is.

Het is om dit complex aan redenen dat tot op de dag van vandaag transgenders in Nederland in een achterstandspositie leven, zowel juridisch als voor wat betreft de zorg. Inmiddels is het zelfs zo dat voormalig voorloper land Nederland in internationaal verband in de achterhoede is terecht gekomen. Landen als het Verenigd Koninkrijk, Spanje, Portugal en zelfs een land als Nepal hebben inmiddels aanmerkelijk vrijere wetgeving als het om de juridische status van transgenders gaat. Het aantal westerse landen dat nog steeds wetgeving in stand houdt waarin de mensenrechten rechtstreeks geschonden worden neemt nadrukkelijk af. Nederland echter blinkt uit door traagheid en politieke desinteresse.

Vanmiddag kwam die Tweede Kamer commissie bijeen en op de agenda stond de TNN brief. De brief werd niet met name genoemd en verdween in de berg brieven waar men geen opmerkingen over had. Of het moest de laatstegenoemde en laatsgenummerde brief 45 zijn waarvan men ‘akte nam’. Tsja, misschien zou zo langzamerhand een andere tactiek gevolgd moeten worden om mensenrechtenschending in Nederland aan de kaak te stellen. Toch maar buitenparlementair actie voeren dan?

Alice Verheij © 2011

Over de auteur: Alice Verheij is een transseksuele schrijfster, documentaire maakster en activiste die er voor gekozen heeft haar juridische geslachtsaanduiding niet te laten wijzigen zolang de bestaande wet van kracht blijft. Daarmee een statement makend tegen de mensenrechtenschendende praktijk van de Nederlandse wetgever.

Genderkind in Nepal?

In een klein Mithila dorpje een eind buiten Janakpur zag ik het kind. Het kind was anders dan alle andere kinderen van het dorp. In de meeste opzichten gedroeg het zich als een ondeugend jongetje dat graag overal met de neus bovenop staat. Maar het was een kind dat door de andere kinderen en door de volwassenen ogenschijnlijk extra in de gaten gehouden en liefdevol beschermd werd. Het schooiertje toonde niet alleen een vrolijk warrige haardos, afwijkend van het sluike zwarte haar van de andere kinderen maar die haardos was ook nog eens afwijkend van kleur. Niet zwart maar roodbruin.

Toen ik extra goed keek viel me het knopje in de linker neusvleugel op. Het is een meisje zegt dat sieraad me. Maar buiten dat zag ze er uit en gedroeg ze zich als een jongetje. Sinds ik het kind zag houdt het me bezig. Ik heb het die middag veel gezien omdat de groep kinderen in het boerendorpje ons drie westerlingen bleef volgen en ik een naamspelletjes met ze deed. Ook met dit kind. Toen we elkaar bij dat spel aankeken was de blik intens en vriendelijk, alsof er een soort herkenning in lag. Hé, jij bent er ook een, leek het te zeggen. De kleding van het kind was jongenskleding, een simpele broek en dito shirtje. Meisjes dragen daar ook al op jonge leeftijd de traditionele kleding bestaande uit een salwar kameez of kurta. Traditionele Indiase kleding meestal in felle kleuren en voorzien van eenvoudig borduurwerk. Dit kind leek in alles op het neussieraad na een jongetje en toch is ze dat dus niet.

Ik ben er niet uitgekomen maar denk dat gegeven de houding van de andere kinderen en de volwassenen en het zo duidelijk andere uiterlijk en gedrag het wellicht het een kind is dat als androgyn kan worden getypeerd, misschien wel als interseksueel en dat als zodanig in die kleine dorpsgemeenschap een eigen positie heeft gekregen. Dat dat een mooie en bijzondere positie is, was wat mij betreft volslagen duidelijk.

Alice © 2011

Prikpil

Uitzending Gemist laat me de laatste Pauw & Witteman zien. Er zit een dame van Jeugdzorg die voor invoering van de verplichte prikpil is bij gevallen waarbij de ouders niet in staat zijn hun kinderen normaal op te voeden. Voor de goede orde, het gaat om de excessen. Haar betoog begrijp ik wel en op zich is verplichte sterilisatie een goede oplossing voor deze zeer ernstige gevallen. Maar ja, integriteit van het lichaam en zo…

Ineens schrik ik van mijn eigen gedachten en ineens voel ik mezelf als een crimineel behandeld. Want, is het niet de Nederlandse staat die van mij eist dat ik mijn onvruchtbaarheid aantoon om de eenvoudige reden dat mijn geslacht veranderd is? Want pas als ik dat heb aangetoond is men bereid mijn juridische geslacht te wijzigen naar het juiste. Ik realiseer dat al het ethische gepraat in de uitzending niet aan de orde komt in mijn situatie, in de situatie van die duizenden transgenders die hun geslacht willen wijzigen en daarvoor verplicht worden een operatie te ondergaan waardoor, als bijverschijnsel, ze onvruchtbaar worden. Een bijverschijnsel dat de overheid als maat neemt om geslachtsverandering in het paspoort toe te staan. Verplichte sterilisatie om mezelf te mogen zijn. En ik walg want ik kan het mezelf niet uitleggen waarom ik me gecriminaliseerd voel.

In Nepal zou ik me als third gender of vrouw laten registreren, de procedure daar eist niet een aantasting van mijn fysieke integriteit. In Nederland is dat onmogelijk helaas. Waar een modern land achterlijk in is gebleven.

Alice © 2011