The End.

Beste lezers,

Vandaag is er een einde gekomen aan mijn publicatiestroom op deze website. Writer’s Block is niet meer. Na zeven jaar en zo’n 1550 teksten is het tijd voor iets anders. Het stopzetten van Writer’s Block valt samen met veranderingen in mijn leven en werk die ik al heel lang wens. Soms komen dromen uit.

Mijn werk zal voortaan, voor zover ik daar behoefte aan heb, ontsloten worden via reguliere media en mijn geheel nieuwe persoonlijke website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block zal als archief van mijn werk tot op heden beschikbaar blijven. Dit echter is de laatste tekst hier, nummer 1548.

Ik dank jullie allemaal voor het bezoek hier, het lezen en reageren en de vele vriendschappen die Writer’s Block mij bracht. Ik zie jullie graag weer tijdens exposities, via mijn boeken, social media of www.aliceannaverheij.nl. Voor informatie over mijn werk en bedrijf verwijs ik graag naar www.woordenstorm.nl.

Den Haag 12 juli 2013,
Alice Anna Verheij

Dear readers,

Today, Writer’s Block has ceased to exist. After seven years of writing in this place and almost 1550 publications its time for something else. Stopping with my Writer’s Block coincides with major changes in my life and work that I’ve always dreamt of. Sometimes dreams do come true.

From now on my work will, when I desire so, be brought to you through regular media and my completely new personal website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block will stay available as an online archive of my work until this date. This is the last contribution to Writer’s Block, number 1548.

I thank all of you for reading and responding, for the friendships that Writer’s Block has brought me. I would love to see you again at my exhibitions, through my books, social media and www.aliceannaverheij.nl. For information regarding my work and company I gladly refer to www.woordenstorm.nl.

The Hague, July 12, 2013

Advertenties

WoordenStorm (2.0)

Na lange jaren tegenwind, tegenslag op tegenslag, economische neergang met een inkomensverlies van rond de 80% (!), fysieke en mentale achteruitgang, depressie en ellende, keert het tij.

Nadat ik mede, maar beslist niet uitsluitend, als gevolg van mijn transitie en de medische problemen die daar uit voort kwamen tot een soort absoluut nulpunt ben gedaald heeft zich enige tijd geleden een kanteling plaats gevonden. Goeddeels op eigen kracht maar met de mentale steun (en soms praktische hulp) van vriendinnen is 2013 een voor mij bijzonder jaar aan het worden.

Waar 2012 mijn tweede gepubliceerde roman opleverde, mijn eerste fotoboek (samen met Eveline) maar verder vooral de weerslag van al het gedoe van de jaren ervoor, is er dit jaar sprake van een zelfs voor mij onverwachte opleving. De kansen stapelen zich in hoog tempo op en dat op een wijze die me weer grond onder de voeten geeft.

De volgende mijlpaal is de doorstart van wat ik ooit had opgezet als een bedrijf in wording maar niet kon doorzetten: WoordenStorm. WoordenStorm begint op 5 mei, bevrijdingsdag, juridisch ietsje later op de 7e mei. En WoordenStorm is veranderd ten opzichte van waar ik al eerder aan werkte. Vanaf 7 mei heeft WoordenStorm een toevoeging achter de bedrijfsnaam die de kern van het bedrijf en mijn werk omschrijft: ‘tekst kunst media’. Vanaf nu is het dus:

woordenstorm-logo-2013 wit centered

tekst | kunst | media

De toevoeging is veelzeggend en beschrijft de drie hoofdactiviteiten waar het bedrijf en dus ik zich mee bezig houdt. WoordenStorm | tekst kunst media is een tekstbureau, mediabureau (vormgeving, fotografie, film, websites) en basis voor het naar buiten brengen van mijn kunstuitingen (literatuur, poëzie, fotografie en film). De documentaire fotografie en filmactiviteiten worden uitgevoerd onder het handelsmerk White Stork Films.

Het goede nieuws is dat de eerste opdracht binnen is en bestaand werk er in onder gebracht kan gaan worden. Zoals het er nu uit ziet is de portefeuille bij start zeker 4 maanden full time werk en er staan nog een tweetal belangrijke klussen aan te komen die de komende jaren werk gaan opleveren. Het is allemaal een kwestie van zorgvuldig plannen.

Naast het commerciële tekst werk (vertalingen, ghostwriting) en wat website bouw worden er in 2013 en 2014 wederom fotoexposities gehouden in Nederland maar zoals het er naar uitziet ook Londen. Het filmwerk wordt niet vergeten en na de oplevering van de documentaire ‘Dooie Pier’ die samen met Arna’s Productie Huis wordt gemaakt voor Omroep West staat de afronding van bestaand werk aan de documentaire ‘Headwind’ op de rol.

Een bijzondere activiteit van WoordenStorm is de uitgeverij. Na eerdere uitgaven in 2010 en 2012 staan er nieuwe uitgaven in de planning voor 2014 en verder. Meer informatie daarover is te vinden op de website. Of de trilogie die ik aan het schrijven ben ook via WoordenStorm zal worden uitgegeven is nog onbeslist. Vooralsnog behoort dat tot de mogelijkheden tenzij zich een andere uitgever aandiend met meer bekendheid.

Al met al gaat het goed met WoordenStorm en zoals het ervoor staat wordt dat voorlopig alleen maar beter. De belangrijkste zorg is natuurlijk gezond blijven en voldoende creatieve inspiratie blijven behouden. Ik doe mijn best wat dat betreft. En ik ben trots op wat er al staat.

© 2013 Alice Anna Verheij
LIC WoordenStorm | tekst kunst media
www.woordenstorm.nl

Booktitles

Booktitles. Finding the proper title for the book one writes is kind of killing. Sometimes it just works. My last book made its own title. This time however I’ve been manipulating titles for quite sometime. Currently third incarnation of my new novels title is there. This one will stay for as I’m concerned. The previous two titles are incorporated in the book, I’ll explain.

My newest novel is titled ‘Lachrymae‘, the Latin word for ‘tears’. The books is actually two books in one. The first part about Mary Lloyd is subtitled ‘The Angel of Kensington‘, because that’s what she was in her time. The second part, subtitled ‘The Improbability of Love‘ is about Lena Dene and her love for Mary. At least, this is what the books seems to be about if one would stay at the surface. But when digging deeper the book is actually about women who were surprisingly emancipated in a non emacipated age. It’s about love and death. The great themes. And it is about relationships between women (and sometimes men) and the consequences of relationships and the state people are in at different points in their life. The book deals with sickness and how to live (and love) with e genital defect. At the turn of the twentieth century in a post Victorian society with the same hangups that our society seems to have fallen back to.

Lachrymae, I am slowly starting to love the inert quality of the word. For the dutch language version it is perfectly ok, in the English language version this a undecided. It’s how languages work, one never knows for sure what to choose.

© 2012 Alice Anna

Na 10.000 gratis downloads is het klaar.

Nu meer dan 9.000x gedownload:
de gratis eBook versie van mijn debuutroman
‘Eén latte, een cappu en een espresso’.

DOWNLOAD HEM HIER! *

Na 10.000 downloads zal het niet meer mogelijk zijn dit eBook gratis te downloaden!

Naar verwachting zal rond 1 oktober de 10.000e download plaatsvinden.
Vanaf dat moment gaat dit eBook €1,99 kosten.
De opbrengst van de betaalde downloads komt volledig
ten goede aan de projecten van de Empowerment Foundation.

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.

The Story of Mary Lloyd.

She was a beautiful and praised model at the end of the 19th century. Then she was forgotten.
Until 1933 when a newspaper article told her sad story to it’s readers. The she was forgotten again.
Until 1996 when Dr. Martin Postle, a British art historian discovered photographs of Lord Frederic Leighton’s atelier just after he died showing multiple paintings for which Mary posed. Just like she posed for Frederic Brock when he made the Victoria Memorial years later. Then she was forgotten again.
Until I saw the painting by Frederic Leighton titled ‘Flaming June’ and learned about the dispute regarding the model who sat for Leighton when he painted this painting. That triggered and puzzled me. And when I found out about Mary’s story there was no way back for me.

Mary Lloyd, the forgotten model is the main character in my upcoming Dutch language novel (hopefully to be translated into English later) De Engel van Kensington (The Angel from Kensington). Although large parts of Mary’s life are unknown and impossible to retrieve from the past the story of Mary Lloyd, the upper middle class girl who became a painters model and lived a rather quiet life, is a beautiful story full of 19th century fin de siècle atmosphere, 20th century interbellum excitement and love.

Mary Lloyd who at seventy was still a beautiful woman leading a poor life as a seamstress and housekeeper but looking back at a wonderful modelling career, deep friendships, beautiful art a two loves of her life. So, what really happened in Mary’s life?

The Angel from Kensington is planned for publication before Christmas 2012. The story of Mary Lloyd starts again today.

Alice Anna © 2012

Een nieuwe roman: De engel van Kensington.

Meer informatie over De engel van Kensington is te vinden op de speciale pagina op deze site.

Enige tijd geleden ben ik begonnen aan het onderzoek voor mijn volgende roman. Inmiddels is er mij zoveel bekend over de hoofdpersoon en met name over welke perioden in haar leven niet meer geschiedkundig kunnen worden gerecontrueerd dat ik op basis van die informatie vandaag toch maar begonnen ben met schrijven. ‘De engel van Kensington’ zal deze zomer worden geschreven en mogelijk dit jaar gereed zijn.

Synopsis (versie Mei 2012)

Mary Lloyd (door sommige van haar opdrachtgevers en vrienden Molly genoemd) was een jonge vrouw van gegoede afkomst. Haar vader was ‘squire’ op Benthall Hall, het landgoed van de aristocratische familie Benthall in Shropshire in het negentiende eeuwse Engeland. Mary’s vader John Lloyd ging echter nadat de Benthall’s hun landgoed van de hand moesten doen in verband met de hoge kosten failliet. Hij was zijn werk kwijtgeraakt en in het toen verarmde Shropshire was er geen mogelijkheid vervangend werk te vinden.

Omslag ontwerp ‘De engel van Kensington’. © 2012 Alice Verheij

Enkele jaren later vertrok Mary uit het ouderlijk huis, een kleine cottage op het landgoed dat het gezin uit dankbaarheid jegens haar vader beschikbaar was gesteld door Lord Benthall. Tegen de wil van haar familie koos de jonge Mary voor een onafhankelijk en avontuurlijk leven in Londen. Ze vond een baantje in een fourniturenwinkel en na enkele jaren werd ze ontdekt door een liaison van de schilders van de Pre Rafaëlistische Broederschap, een groep avant garde schilders die streefden naar vernieuwing in de schilderkunst door terug te grijpen naar mythologische thema’s.

Mary stond door haar verpletterende schoonheid al snel model bij alle bekende schilders en beeldhouwers uit die tijd en werd de protégé van een van die schilders en zijn favoriete model met wie hij een verhouding had. Binnen niet al te lange tijd werd Mary onderdeel van een menage a trois met de schilder en zijn model waarbij zij een gevecht moest voeren tegen de burgerlijke moraal waarmee ze was opgevoed en haar eigen gevoelens. De verhouding tussen de drie leverde niet alleen prachtige schilderkunst op maar tegelijkertijd ook spanning binnen de gemeenschap van de schilders en hun modellen in het Londense Kensington.

Maar de schilders zijn al op leeftijd en een voor een vallen ze weg totdat ook Mary’s beschermheer sterft waarna ze zonder voldoende inkomen samen met haar grootste rivale én geliefde achterblijft. De relatie tussen de twee vrouwen verdiept zich snel maar dan slaat het noodlot toe.

Decennia later leeft Mary nog altijd in Kensington als laatste van de modellen uit een vervlogen tijd en kijkt op haar leven en liefdes terug. Bij haar weinige overgebleven vrienden staat ze nog altijd bekend als de engel van Kensington.

Alice © 2012

Uitgave nieuwe roman.

In de zomer van dit jaar schreef ik mijn eerste Engelstalige roman in de bergen vijfentwintig kilometer noordelijk van Kathmandu. Daar, in het kleine plaatsje Kakani van waaruit je over als slagroom soesjes op een zee van laveldel blauwe lucht drijvende witte toppen van de Himalaya uitkijkt. Na enkele weken was het boek dat zich in mijn hoofd gevormd had als manuscript klaar.

Het is maanden verder. De laatste loodjes van mijn laatste eigen redactie op het manuscript zijn zwaar. Zoals loodjes horen te zijn. Over enkele dagen vlieg ik weer naar Nepal en zal ik vanuit het vliegtuig Kakani kunnen zien liggen. Ik ga er vrienden zien en in de verloren momenten zal ik er de laatste hand leggen aan mijn eigen redactie van dit boek. Ik weet nu al dat er een paar passages ernstig veranderen. Zo moet het ook zijn. Je maakt iets tot op het punt dat je aanvankelijk denkt dat het klaar is maar dan laat je het rusten en rijpen. Na een tijdje buiten zicht gerezen te zijn blijkt het laagje deeg een luchtige volle cake geworden. En dan gaat die uit de vorm, wordt aangekleed en opgesierd. Klaar voor consumptie.

Dat aankleden en opsieren gebeurt in december. De laatste correctie door een Engelstalige redacteur ook. En wanneer dat allemaal is gebeurt wordt mijn nieuweling opgediend. In Nederland en in Nepal. Een synopsis:

Headwind, Laxmi’s Story, want zo heet ze, is een verhaal over een jonge vrouw die in haar vroege adolescentie vanuit een vluchtelingenkamp met haar familie migreert naar Nederland. In het kader van een third country resettlement programma van de Verenigde Naties. Eenmaal in Nederland begint de integratie in de Nederlandse samenleving. Een samenleving die wonderlijk is maar die met de openheid van een kind benaderd wordt. Maar ook een samenleving waarbinnen haar familie als een soort cocon in stand probeert te blijven. Laxmi verwijderd door haar jeugd en de contacten met leeftijdsgenoten zich van haar familie. Meer dan haar jongere broer met wie ze optrekt. Haar oudere broers werken vooral hard, haar ouders worstelen met hun identiteit in dit land dat niet biedt wat zij zo nodig hebben.
Voor Laxmi het Beldangi kamp in het Jhapa district in Nepal verliet had ze een vriendje: Jigme. Een mooie jongen van haar eigen leeftijd maar uit een lage kaste waar haar eigen familie in een hoge kaste leeft. Jigme werd getolereerd door haar ouders en broers en zusje. Eenmaal in Nederland echter blijkt dat Jigme naar Amerika gaat. Hij en Laxmi proberen contact te houden want de liefde is niet verdwenen. Laxmi’s ouders, vooral haar vader, willen dat er een einde komt aan de vriendschap tussen Laxmi en Jigme en vind een ander voor haar. Maar een gearrangeerd huwelijk is voor Laxmi vooral een gedwongen huwelijk en na een ruzie verlaat ze het huis en haar familie.
Enkele jaren later, Laxmi heeft dan een bloemenstalletje samen met een vriendin die ze van de inburgeringscursus kent, staat ineens Laxmi’s oom Suraj voor haar. Suraj leeft in Amerika en vraagt Laxmi haar vakantie bij zijn gezin door te brengen.
En al die tijd dat Laxmi in Nederland is denkt ze terug aan haar oude leven. Aan wat er in het kamp gebeurde, aan de mooie dingen maar ook aan de moeilijke en soms gruwelijke ervaringen uit de tijd dat ze een vluchteling was. Tot ze beseft dat de vlucht nog niet voorbij is.

Headwind, Laxmi’s Story komt in januari 2012 uit. De Nederlandse druk zal uitgegeven worden door WoordenStorm in samenwerking met de Empowerment Foundation in een beperkte oplage. De Nepalese druk wordt in Kathmandu uitgegeven later in 2012 en zal niet beschikbaar komen voor de Nederlandse markt. Het boek zal uitsluitend via internet te bestellen zijn. De opbrengsten van de verkoop van de roman komt geheel ten goede aan het werk van de Empowerment Foundation en meer speciaal aan het Headwind project dat bestaat uit de uitgifte van de roman, de productie van de documentaire film Headwind en de fototentoonstellingen. Headwind is een Empowerment Foundation project met als doel het vergroten van de bekendheid van het vluchtelingenvraagstuk van de Bhutaanse bevolking die in het begin van de negentiger jaren uit het zuiden van Bhutan is verdreven door hun koning en zijn leger.

~

Uitgave: 310 pagina’s middenformaat paperback met full color cover
Prijs: €18,95 inclusief BTW maar exclusief verzending
Distributie: via de auteur en de Empowerment Foundation (www.empowermentfoundation.nl)
Voorintekening: kan vanaf heden plaatsvinden door een email te sturen naar alice@empowermentfoundation.nl 

Novel publication announcement Fall 2011.

Publication Announcement Fall 2011.

This fall WoordenStorm Publications will publish the novel ‘Headwind Laxmi’s Story’ by Alice Verheij. The novel is written in English to be able to distribute it in the Bhutanese and Nepalese communities globally. There will also be an edition published in Nepal for south Asia and global distribution.

About the story.

‘Headwind, Laxmi’s Story’ is a beautifully crafted and compelling novel about a young girl who was born in exile, resettled to the Netherlands and had to fight for both her place in society as her independence from her own society.

Laxmi, who names herself Cindy now was born in a Bhutanese family in a refugee-camp in Nepal. At a very young age she learns about the dangers in the camps as she is attacked and raped violently. But she also befriended Jigme, a Dalit (low caste) boy as a child and there friendship becomes more intimate over the years and grows to real love.

In 2008 Laxmi’s parents opt for resettlement, so Laxmi and Jigme have to part. Indefinitely. The life in her new homeland is difficult. But Shreeni learns to adjust. She is even able to find a job and after a few years she actually starts her own flower shop. But the cost is high as she has to break with her family not being able to feel part of their strict Hindu culture anymore. After a terrible row she finally takes her life in her own hands.

Then, a few years later she gets an invitation from her uncle who now lives in Chicago to come to his house for a holiday. She decides to go not knowing that her life will take a decisive turn.

Headwind, Laxmi’s Story is both a novel that is critical about the situation of the exiles form Bhutan as a great love story.

About the author.

Alice Verheij is a Dutch writer who started writing at a later age. After a theatre play in 2007 and a few yet unpublished novels she had her first novel published in 2010. She prefers to write about social and cultural issues in present day using the novel as a form to let people understand the challenges of the characters in her books.

Since 2010 she is involved with the exiles from Bhutan who had to leave their country as a result of horrific discrimination and ethnic cleansing in the early nineties of the last century. Until this day these people face many challenges and disregard for their situation by the international community.

About the Headwind project.

‘Headwind, Laxmi’s Story’ is the third part of the Headwind cross media project focussing on the situation of the Bhutanese exiles and refugees. In 2012 the feature length documentary, titled ‘Headwind’, will be released at the international documentary and human rights focussed film festivals.

The novel has been written in the summer of 2011 in between the shootings for the documentary in Nepal. Thereby the author has been able to capture the specific nature of the life of a young refugee girl, living in a camp in the Terai region in the subtropic southeast of Nepal. Having visited the camps many times the author’s descriptions of these camps and the live within are as close to reality as possible. This novel not only tells the tale of an original love story but also gives an inside look at the lives of the exiled Bhutanese. By that it is an unique work worth reading. For more information on the Headwind project please surf to http://www.headwindfilm.org.

Paperback Approximately 310 pages
Full color cover High print quality
Price: €19,95 including taxes excluding shipping 
Availability: Internet, Publisher

For more information about this novel, the upcoming documentary or the Headwind Project please contact:

WoordenStorm Publications
Mient 247 2564 KM The Hague, Netherlands
Phonenumber +31 (0)6 1738 5526
Email contact@woordenstorm.nl
Website http://www.woordenstorm.nl

Dat was niet de afspraak!

Wat maken jullie nou Kat, Beth en Jolanda? De bedoeling was dat jullie je eigen levens gingen leiden na ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ maar niets blijkt minder waar te zijn. Maar jullie strijd is nog niet klaar begrijp ik, zelfs pas begonnen vertelden jullie me vanmiddag in ‘Den Engel’.

En dus, in plaats van heel andere dingen doen, schrijf ik jullie belevenissen maar weer op. Over jullie reizen in Nepal en zelfs India, over hoe die vrouwenhandel echt werkt en over wat jullie er tegen doen. En waarom, het is niet jullie wereld en niet jullie probleem. ‘Omdat het nodig is’ zegt Beth me dan met haar lief Kat naast zich achter een espresso en een latte. Omdat het nodig is. Ik moest er over nadenken of dat genoeg is om zoiets aan te gaan maar blijkbaar is dat zo voor jullie. Ik zou het niet durven.

En ik begrijp ook dat jullie tweetjes, Kat en Beth, alvast maar op de Chai zijn overgeschakeld omdat de koffie in die landen niet gemakkelijk te krijgen is. Het is maar wat je wilt. Nou ja, ik schrijf het maar allemaal op en misschien dat met het Nepalees nieuwjaar, half april, deel twee van wat als het aan jullie ligt een trilogie moet worden af is. Ik doe het maar omdat ik ook niet anders kan en jullie me de rust niet gunnen. Maar het is niet wat we afgesproken hadden. Dat jullie dat wel weten.

‘Twee Chai graag!’ verschijnt in april 2011 bij WoordenStorm. Wil je meer weten over de avonturen van Kat, Beth en Jolanda? Bestel en lees deel 1 ‘Eén latte, een cappu en een espresso’.

Alice © 2010

Een boek in 16 platen.

‘Eén latte, een cappu en een espresso’ gevangen in 16 platen.

Woorden in wolken over woorden in een boek.
Een verhaal gezien vanuit een andere invalshoek.
De plot verstopt in details en composities
en al doe ik mijn best het is net of ik niets zie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De platen laten allerlei woorden zien per hoofdstuk. De meest voorkomende woorden zijn het grootst (en vaak het minst interessant) en zo hier en daar zitten woorden die in samenhang de plot schetsen in een vreemde puzzel.

Wil je de woordenwolk in zijn geheel zien (gewoon te bekijken van linksboven naar rechtsonder) dan heb ik hem hier nog een keertje geplaatst. Gewoon er op klikken voor een grote afbeelding.

Alice Verheij © 2010

Uitpakparty

Nog voor de Kerst. Eerder dan verwacht dus. Net terug uit de stad waar ik hoofdstuk één van het vervolg heb afgeschreven zie ik voor mijn deur een man met een grote doos staan. En er kan geen kerstpakket tegen op.

De eerste editie van mijn debuutroman ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ is daar. De finale versie van het werk. Met de laatste aanpassingen, een iets lichtere cover en een herschreven eind. En dus heb ik mijn eigen uitpakparty gehouden.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Eerste editie van ‘Eén latte…’ gesigneerd ontvangen?

Lieve lezer,

wil je een gesigneerd exemplaar van mijn debuutroman ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ ontvangen? Bestel dan voor 31 december en ontvang een gesigneerd exemplaar uit de eerste editie in januari thuis.
Kijk op www.aliceverheij.net/publicaties/latte en bestel snel.


Alleen de eerste editie wordt volledig gesigneerd geleverd.

Alice

Geboren: mijn debuutroman.

Lieve lezers,

Vandaag kwam de meneer met het pakketje. Inmiddels niet meer werkend voor TNT maar voor een koeriersdienst. Hij verdient nu 30% meer en hij heeft een zoen van me gekregen! Hij herkende me van het programma van Sophie Hilbrand maar nog veel belangrijker: hij was een week eerder dan verwacht mét de proefdrukken van mijn roman.

Nu moet ik een gat in mijn plafond gaan repareren want ik ben heel erg tevreden over het resultaat. Het is geweldig mooi geworden. Reken maar dat het best een emotioneel moment is om je eigen debuutroman in de handen te kunnen houden. Vanaf het schrijven de eerste woorden op 1 november met slechts en begin van een plot tot nu dus het vasthouden van het fysieke boek op 8 december is het allemaal als een razende verlopen.

Het was de eerste keer dat een verhaal zich zo gemakkelijk ontwikkelde dat ik het gevoel hield constant achter dat verhaal aan te moeten rennen om het vast te leggen. Daarna de correcties verwerken wat alles bij elkaar slechts een week gekost heeft omdat Heleen van der Vlist in België keihard gewerkt heeft om die eerste correctie door te voeren. Dan de herschrijving van een paar stukken en met name het einde van het boek. Vervolgens de vormgeving voor de cover die ik toch ook maar zelf gedaan heb en waar ik erg tevreden over ben, het lay-outen van het boekblok, de ISBN registratie, de barcode en het gedoetje wat daarbij hoort. En dan op het eind de definitieve bestanden maken voor de upload naar de drukker na alles nòg een keer van begin tot eind door te hebben gelezen en de laatste vuiltjes te hebben weggewerkt. En dan slechts drie dagen later en een week eerder dan verwacht het resultaat dus hier op tafel naast mijn laptop. Het maakt me hartstikke blij en trots en dus gaat er een fles wijn aan vanavond.

Dus, lieve lieve lezers, koop dat boek gewoon! Orders die deze week nog binnen komen worden, bij betaling voor de kerst, meegenomen in de eerste lichting die van de drukker komt. Begin januari hebben jullie dan het boek. Als cadeautje krijgen jullie daarbij een toegang tot de besloten website waar de e-book versie in PDF formaat kan worden gedownload. Iedere koper van een hardcopy krijgt zo’n e-book dat voorlopig niet op een andere manier beschikbaar gaat komen. Gewoon omdat ik het leuk vind om te doen.

Enne, van de prijs van 18 euro gaat 5 euro naar de Empowerment Foundation ter ondersteuning van het Atma Project en het maken van een documentaire en boek in 2011 en 2012 over de vergeten vluchtelingen uit Bhutan.

Liefs,

Alice

Roman af: eerste exemplaar voor Sinterklaas.

Mijn roman is af.

Goh, wat zou het? Er verschijnen wel meer romans.
Dit jaar is het me weer gelukt een roman te schrijven in minder dan een maand. Net iets meer dan drie weken waren er nodig. Het boek is ook grotendeels al gecorrigeerd en zal dat de komende week ook voor het laatste stuk worden.
En dan kan het gedrukt worden.

Deze keer ga ik dat op een ongebruikelijke manier doen. Het eerste exemplaar zal uit een boekdrukmachine van het American Book Center in Den Haag rollen. De machine is gisteren in gebruik genomen en produceert een boek in korte tijd op basis van een aangeleverd manuscript voor €12,50. Duurder dan bij een drukker maar wel met ‘instant gratification’. Het geeft mij de mogelijkheid om een exemplaar van mijn manuscript in paperback in zeer korte tijd beschikbaar te krijgen. Een geweldige manier om het boek in voltooide staat te laten lezen aan geïnteresseerde uitgevers. En dat is dus precies wat ik ga doen.

Het apparaat wat mijn eerste exemplaar gaat drukken heet ‘The Espresso Book Machine.’ Voor een boek met de titel ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ een geweldige naam voor een dergelijke tovermachine. Volgende week is het zover. Van de productie van mijn boek zal ik een fotoserie of video maken die hier dan weer te zien is. Het is de bedoeling op 1 december, de dag na het verscheiden van de schrijfmaand november het manuscript tot een boek fysiek te maken. Een synopsis publiceer ik én mocht U het willen lezen: het kan besteld worden. Meer daar over later.

De opbrengst van het boek komt ten goede aan het Atma Project, waarover ook later (en ook elders) meer.

Alice © 2010

NaNoWriMo 2010 hoofdstuk 13.

Goed dan. Nog maar een voorproefje van de roman. Hoofdstuk dertien, ongecorrigeerd. Omdat ik dertien een mooi getal vind. Na dit hoofdstuk verschijnen er geen hoofdstukken meer op deze website. Wel een bericht over hoe jij het boek kunt bestellen binnenkort. Veel plezier! Let wel, dit is de ruwe versie dus in het boek zal er zo hier en daar nog wel het nodige aan geschaafd zijn.

Hoofdstuk 13. Bommenmakers.

We besloten om de volgende dag een tapijt dat ik nog in huis had naar Beth’ huis te brengen zodat we dat over de schroeiplek in haar achterkamer konden leggen en om de rommel van de brand weg te werken en de werkkamer netjes op te ruimen. Het moest lukken dat ’s avonds te doen zodat het niet in de gaten zou lopen. Ik zou niet meegaan maar Beth zou het alleen doen terwijl ik gewoon braaf thuis bleef.

De maandag verliep zonder incidenten en nadat we Jolanda gebeld hadden en ook verteld hadden dat er politie aan de deur was geweest waren we boodschappen gaan doen om vooral maar zo normaal mogelijk te doen. We zeiden Jolanda niet wat er tussen Beth en mij voorgevallen was, dat hoefde ze nog niet te weten op dit moment en we vertelden ook niet dat de agenten begonnen waren over Chaim. Eerst de dinsdag maar even afwachten. De meeste ‘ingrediënten’ van de bom konden we gewoon in de supermarkt en bij de drogist kopen. We kozen er voor om dat die ochtend bij verschillende winkels te doen zodat het later ondoenlijk zou zijn om ook maar iets te traceren. Eenmaal weer thuis haalden we het niet al te grote tapijt dat ik in de berging had liggen omdat ik het toch niet meer mooi vond achter het schot vandaan en maakten er een rol van vastgehouden door wat tape. Beth’ auto stond recht voor de deur en in no time was het geheel in de kofferbak verdwenen.

Ik zette koffie en even later zaten we broodjes te eten met latte en espresso er bij en bespraken het maken van de bom. Echt ingewikkeld was het allemaal niet maar we wilden geen fouten maken dus overhoorden we elkaar over de constructie zoals die ons was uitgelegd in het kantoortje bij de fabriek van Sunil. Het enige dat we toegespeeld hadden gekregen en wat we niet zelf kochten of maakten waren de ontsteking en vijfenveertig gram Semtex-A, een plastic explosief dat genoeg was om een auto op te blazen en bij montage onder de bodemplaat ter hoogte van het differentieel zouden de passagiers grote kans lopen om zich voortaan in een rolstoel te moeten verplaatsen. Het goedje dat voor de helft uit pentriet en de andere helft uit cycloniet bestond kwam uit een partijtje dat Sunil had weten te bemachtigen via ‘connecties’ die hij voor ons verborgen hield. We wilden het ook niet weten want dat het niet allemaal zuivere koffie was in de strijd tegen de vrouwenhandel was ons in dat kantoortje wel duidelijk geworden.

De ontsteking bestond uit een aangepaste gsm telefoon met een alternatieve batterij die als detonater moest werken en zou ontploffen zodra het gsm nummer gebeld werd. Het apparaat zou op de plak Semtex-A worden vastgezet met tape en omhuld worden met schuimrubber zodat al te harde schokken van de auto de boel niet zouden doen ontploffen. Het leek allemaal eenvoudig om te maken en zonder al teveel risico totdat Beth ineens terloops een opmerking plaatste.

‘Wat nu als er iemand per ongeluk het verkeerde nummer kiest en dit nummer intoetst?’
‘Eh. Shit. Volgens mij knalt ie dan.’
‘Nee hoor dat doet ie niet.’
‘Wat? Hoezo dan? Hij gaat toch af als er gebeld wordt?’
‘Niet helemaal.’
‘O?’
‘Hij gaat af als er twee keer gebeld wordt met tussenpozen van vijf seconden. Dus drie keer over laten gaan en dan ophangen, vijf seconden wachten, weer bellen en weer en meteen ophangen na 1 keer overgaan. Dàn pas is er vuurwerk. Tenminste dat staat hier.’
‘Omslachtig.’
‘ja, maar ook veilig Kat.’
‘Wel stoer eigenlijk, onze eerste bom.’
‘Pardon? Onze eerste? Was je van plan een bedrijfje te beginnen of zo?’
‘Ja tuurlijk: ‘KJB voor al uw bommen en granaten.’
‘O ja tuurlijk en dan alle boeven opblazen.’
‘En de tweede kamer. Zijn we tenminste ook van de kunstbezuinigingen af.’
‘Zo kan die wel weer Beth.’

De Semtex-A ende ontsteking zouden volgens Sunil al op gescheiden plaatsen in het huis van Beth aanwezig zijn. Weer andere ‘vrienden’ waren ingehuurd om het af te leveren bij Beth twee dagen na onze terugkeer in Nederland, op diezelfde dag dus waarop wij rustig over het bommen maken spraken met een kop koffie in de hand.

‘Beth, ik neem aan dat je dat kleed alleen wegbrengt? Lijkt me niet handig als ik me in de buurt van jouw huis vertoon, toch?’
‘Hoe dat zo? De politie weet dat we vriendinnen zijn. Alleen Jolanda en de anderen weten het nog niet.’
‘Eigenlijk wil ik dat zo laten tot na de aanslag. Het zou mij niet verbazen als de anderen het afblazen als ze dit horen.’
‘Nou dat zal wel meevallen denk ik. Ik maak er meer zorgen over hoe we in hemelsnaam die week na de aanslag doorkomen zonder elkaar te zien.’
‘Hoe bedoel je schat?’
‘Nou ja, het lijkt mij verstandig om elkaar een paar dagen niet te zien want die aanslag zal wel voor de nodige heisa zorgen.’
‘Maar niemand kan ons er toch aan koppelen?’
‘Nu nog niet nee. Maar of dat zo blijft. Misschien maken we wel een stomme fout, of doet één van die Nepalezen dat. En dan kunnen we maar beter los van elkaar zijn.’
‘Misschien wel maar ik heb eigenlijk een ander idee om dat op te lossen.’
‘O, vertel?’
‘Nou kijk we zitten toch in Brussel die dag? Tenminste dat is de bedoeling dat iedereen om ons heen weet dat we daar zijn in plaats van in 020.’
‘Ja, en?’
‘Als we nu zorgen dat we na de aanslag als de donder écht naar Brussel gaan. Wij samen. Jolanda blijft in de stad want die moet aan een kunstproject werken voor één of andere expositie in Delftshaven. Dus wij hebben vrij spel. We gaan dan met de gewone trein zodat we niks hoeven reserveren en we zorgen dat er in plaats van alleen voor de zestiende we ook op de zeventiende daar kunnen verblijven, tenminste volgens de gegevens van het hotel daar.’
‘Maar hoe had jij dan de timing precies in gedachten want het wordt nu wel wat anders dan we eigenlijk gepland hadden.’
‘Ja Kat, maar ik denk dat wij tweeën ons eigen plan moeten trekken willen we veilig samen verder kunnen gaan. Wat dacht je ervan als we het zo zouden doen. De zestiende ’s morgens met de auto naar Brussel, inchecken in het hotel en de auto daar laten. Het is een hotel waar we ongezien naar binnen kunnen en weer weg kunnen. Dan met de trein naar Amsterdam en dan overnachten bij Jolanda nadat we ’s avonds de bom onder de auto geplaatst hebben. De zeventiende pik ik alleen de auto op en ga dan op de juiste tijd naar de parkeergarage waar de auto van die klootzakken staat met de bom er onder om te wachten tot ze wegrijden. Ik volg die lui alleen en laat de poging op de Torontobrug voor wat die is. Op het Prins Bernhardplein trigger jij de bom vanuit Dauphine zodra de mannen op de rotonde rijden. Vanaf de eerste etage heb je vrij zicht op de rotonde. Ik rij de rotonde af naar Dauphine en zet de auto volgens plan op de parkeerplaats achter het restaurant en ga koffie drinken beneden. Dan wachten we totdat we zeker weten dat de auto ontploft is en die gasten niet weg zijn gekomen, pakken de auto en rijden zoals afgesproken naar de Ysbreeker. ‘
‘Klinkt doordacht maar waarom rij jij dan eigenlijk nog achter die kerels aan dan?’
‘Voor het geval dat er vertraging is omdat ze van mijn part sigaretten moeten halen of voor als ze een andere route nemen. Mocht dat gebeuren dan doe ik het alleen op een punt waar het ’t veiligst is.’
‘Weet Sunil dit? En Jolanda?’
‘Nee, ik bedacht het me vannacht toen ik je neukte.’
‘Bitch dat je bent! Idiote gestoorde mafketel. Dus als we seks hebben bedenkt jij moordplannen. Nee, die is lekker hoor.’

We schoten in de lach maar werden even snel ook weer serieus.

‘Ok, nou het klinkt allemaal goed maar wat gaan we nu dan precies doen na de aanslag?’
‘Nou kijk. We melden ons af in de Ysbreeker, grote kans dat er dan aardig wat politie op de been is en er een helikopter cirkelt. De telefoon hebben we gesloopt en in de Amstel gegooid dus ze kunnen ons niet meer aan de hand van dat ding traceren. Verder zijn we niet eens in de directe nabijheid van de ontploffing geweest en ook niet samen. Dus we kunnen kalmpjes aan doen dan. Vervolgens pakken we de trein naar Brussel naar ons hotel daar en neuken de veren uit het bed. Dan op de achttiende vertrekken we met mijn auto naar de Ardennen, naar klein hotel dat ik weet te liggen aan een meertje met een watermolen dat zo fucking romantisch is dat je daar nooit meer weg wilt om daar de rest van de week te blijven. Daarna gaan we gewoon op ons dooie akkertje naar huis. Wat denk je? Is dat wat?’

Beth keek me glunderend aan. Té glunderend, ze had het verdomme allemaal perfect uitgedacht. Té perfect en te aanlokkelijk om er niet in mee te gaan.

‘En jij dacht dat ik daar zomaar in mee ga?’
‘Ja natuurlijk. Je wilt immers niks liever dan mij dagelijks je bed in sleuren?’
‘Nou jongedame, dat gaan we dus echt niet zomaar even doen.’

Beth keek me stomverbaasd aan.

‘O?’

Ze klonk teleurgesteld.

‘Nee natuurlijk niet. Wat denk je nou zeg. Het is allemaal super link en ik heb geen zin gesnapt te worden. Dus dit is niet goed.’
‘Wat is er mis dan? Alles is helemaal uitgedacht hoor en ik zou echt niet weten wat er niet goed aan is.’
‘Nou heel simpel, als jij denkt dat een love nest van een weekje in de Ardennen genoeg is dan heb je het helemaal mis. Ik heb minimaal twee weken nodig om er achter te komen welke standjes en perverse seks jij allemaal lekker vindt. Dus moeten er twee weken vakantie zijn en moeten we de jaarwisseling maar met ander soort vuurwerk vieren. In bed wat mij betreft en met champagne.’

De volgende dag verliep zoals gepland. Beth bracht het tapijt naar haar huis om de schroeivlek af te dekken nadat ze die had geschuurd en met bijenwas geprobeerd onzichtbaar te maken wat volgens haar maar matig gelukt was. Ze had ook gekeken of er bij Chaim’s huis iets bijzonders te zien was maar dat was niet zo gelukkig. Haar eigen huis was precies zoals we het achter gelaten hadden.
Onderwijl kon ik mijn eigen etage eens goed onderhanden nemen en flink schoonmaken. Doing the domestics is zo’n beetje mijn persoonlijke therapie tegen paniekaanvallen dus ik stortte me met zeepsop dweilen en op mijn vloeren en kasten. De slaapkamer pakt ik aan en ontruimde een kast zodat Beth haar spulletjes er in kon doen. De grote kus van Klimt tegenover mijn bed werd voorzien van een spotlight en de daarnaast hangende poster ‘Kiss’ van twee lesbische meiden in een lijst gehangen. Op het plafond plakte ik glow in the dark sterren in een spiraal en om mijn bed hing ik toch maar weer mijn vlasgordijn op. Na Barb moest mijn slaapkamer weer een boudoir worden. Op tactische plaatsen zette ik kaarsen neer en ondertussen ruimde ik alle rommel en rondslingerende kleren op. Na de slaapkamer was de huiskamer aan de beurt. Ik stak een stokje sandelhout wierook aan want daar voelde ik me altijd prettig door en brandde een waxinelichtje voor mijn altaartje met Shiva, rozen, water, rijst en een foto van mijn ouders.

Sinds een paar jaar had ik een eigen symbolentaal ontwikkeld om mezelf op te peppen. Daarin kwam elementen uit Hindoeïsme en Boeddhisme samen met allerlei andere zaken.
De dansende Shiva Nataraja inspireerde me want ik hield die voor een universele verbeelding van de contante verandering die de basis vormde voor mijn leven en mijn werk. De gedroogde rozen in verschillende tinten stonden voor de liefde in al haar vormen, het water voor de kracht om te leven en de rijst voor de voeding die ik daar bij nodig had. Het branden van kaarsen voor mensen die belangrijk voor me zijn is een gewoonte geworden en twee keer per week werd er een kaarsje geofferd aan mijn overleden ouders. Aangezien mijn moeder aan het begin van de zomer het tijdelijke voor het eeuwige had verwisseld was de gedachte aan haar nog erg intens. In zekere zin rouwde ik nog steeds, zij het dat het een milde rouw was. De handelingen die bij mijn ritueel hoorden verrichte ik instrumenteel in alle rust. Ze hielpen me om rustig te worden want ik voelde de spanning in heel mijn lijf.
Op de gang scheurde ik november van het jaar af om december te onthullen. Morgen zou het 1 december zijn. Nog zestien dagen te gaan voordat ik mensen zou gaan verminken voor de rest van hun leven. En misschien, als de bom te groot was, ze vermoorden. Want ik vertrouwde er niet helemaal op dat ons bommetje klein genoeg was om niet een moordwapen te zijn. Wat wist ik nu eenmaal van bommen af? In plaats van een soort wreker voelde ik me een terrorist.
De wierook was al uren gedoofd en tot fijne grijze as vervallen toen Beth weer voor de deur stond. Na een glas wijn verdwenen we de slaapkamer in. Moe, te moe om te vrijen.

Alice © 2010

NaNoWriMo na één week.

Zo, de eerste week zit er op. De november maand is sinds een paar jaar de vreemdste maand in het jaar voor me. Het is nu de derde keer dat ik mee doe met de jaarlijkse gekte om in één maand een complete roman te schrijven. Nu ben ik hartstikke eigenwijs en trek ik me niks aan van de algemeen geldende regel tijdens NaNoWriMo om vooral te schrijven en je totaal niet druk te maken over de kwaliteit van die ‘roman’. Die aanpak om tot een roman van 50.000 woorden in 30 dagen te komen is mij te gemakkelijk.

Dus, net als vorig jaar, is er sprake van een serieuze plot ontwikkeling, opbouw en uitwerking van de karakters en de nodige research om tot een roman te komen waarvan ik zelf vind dat die door de beugel kan. Het is nu dus één week na de start. Vorige week maandag om 00.00u begon ik en inmiddels heb ik de helft van die 50.000 met mezelf verbijsterend op papier gekregen. Een productie van gemiddeld veertien pagina’s per dag is dermate veel dat er wel iets bijzonders aan de hand moet zijn dit keer en dat is ook zo. De reden van de hoge productie heeft vooral te maken met een plot dat zich tijdens het schrijven ontwikkeld en dat mezelf nieuwsgierig maakt naar de afloop.

Dat zit zo, ik ben zoals altijd als ik begin met het schrijven van een boek, begonnen met een simpel niet uitgewerkt stukje van een verhaallijn. Daarbij komen dan personages, een protagonist en antagonisten en maak ik een eerste incident zodat er een spanningsboog ontstaat. Dan ga ik schrijven en als ik dan geluk heb dan gaan de personages leven voor me. Ik zie ze terug in mijn dagelijkse leven en op straat of in de tram of trein, bij de Turkse bakker of in de kroeg. Net zoals in het normale leven gaan ze hun eigen gang. Ze ontwikkelen zichzelf gedurende het verhaal en na een tijdje sturen ze het verhaal de kant op waar het blijkbaar naar toe moet gaan. Het enige dat ik doe is het verhaal schetsen.

Niet duidelijk? Nou goed dan, hier is een korte synopsis van het verhaal in twee stappen. De eerste stap is waarmee ik begon vorige week maandag en de tweede stap is waar ik nu na een week schrijven ben aangekomen.

Het verhaal begon allemaal met de maandelijkse koffiemiddag in Den Engel. Tweede woensdag van de maand, vaste prik, ruim tien jaar lang al. Kat, Beth en Jolanda hebben in al die jaren nooit één van die middagen over geslagen. Natuurlijk niet want hun ontmoetingen vinden alleen op die middagen plaats en daarbuiten, zo is de afspraak, ontmoeten ze elkaar nooit. Hun levens, werk, liefdes, vakanties en andere reizen, hebben ze altijd zo ingericht dat die voor hun heilige middagen niet verstoord worden. De drie zijn hartsvriendinnen geworden in die inmiddels dus bijna elf jaar. Kat, de hoofdpersoon is een schrijfster die zich door het leven worstelt. Ze woont in de straat waar ik woon, heeft de fiets die ik ook heb en haar kat lijkt ontzettend op die van mij. Net als de inrichting van haar huis. Zelfs haar liefdes vertonen de nodige overeenkomsten met die van mij. Beth is een muzikaal type. Zangeres en vooral harpiste maar daarnaast ook fotografe want van de muziek alleen kan ze niet leven. Ze schuimt met haar camera de stad af en de festiviteiten in de stad. Een soort ‘urban photografer’, te vergelijken met Schlijper in Amsterdam. Ze is de jongste van de drie vrouwen en studeerde nog toen de koffiemiddagen in december 1999 van start gingen. En dan is er Jolanda, de lange mooie en o zo stijlvolle en getalenteerde beeldend kunstenares. Soms met een wat kort lontje. Ze kan haar eigen kleding en schoenen maken, als ze daar zin in heeft. Maakt geweldige schilderijen en opstellingen en cirkelt in de Amsterdamse kunstkringen. Ze woont ergens in de Pijp in Amsterdam en is net wat jonger dan Kat. De koffiemiddagen vinden altijd plaats in Den Engel in Den Haag. Aan de Willem de Zwijgerlaan tegenover de boekhandel. Een zaak die al bijna dertig jaar bestaat en zich kenmerkt door rust en gezelligheid. De vrouwen zijn van Den Engel gaan houden en van Leo die er de scepter zwaait. O ja, Kat is natuurlijk lesbisch in tegenstelling tot haar vriendinnen. En dan op een koffiemiddag eind oktober 2010 komt Beth niet opdagen…

Ziedaar, korte verhaallijn, setting, personages en het begin van ‘Eén latte, een cappu en een espresso.’ Het is nu één week later en wat is er allemaal gebeurt?

De dames bevinden zich inmiddels in Patan, de zusterstad van Kathmanda op de zuidoever van de rivier die de twee steden scheidt. Samen met de buurman van Beth zijn ze na een poging tot brandstichting in het verlaten huis van Beth, de ontdekking van compromitterende foto’s aldaar, een poging tot inbraak bij Kat en een stel mysterieuze briefjes en mailtjes van Beth afgereisd naar Nepal. Op instructie, want een verzoek was het nu niet bepaald, van Beth. Al snel blijkt dat Beth per toeval betrokken is geraakt bij een bende vrouwenhandelaren met vertakkingen in Nederland en Nepal. Eenmaal in Nepal komen Kat en Jolanda er achter dat ze er ingeluisd zijn door Chaim, de zo ‘behulpzame’ buurman van Beth. Ze weten met de hulp van Beth en haar vrienden te ontkomen aan Chaim en zijn kompanen. Dan begint een kat en muis spel.

Het verhaal is nu, zo schat ik in, tot op een derde gevorderd en zal zo’n driehonderd pagina’s gaan beslaan. Zowel personages als locaties bestaan ook buiten het boek. De personages als mengproducten van bekenden en de locaties precies zoals ze beschreven worden. Het manuscript, en dat was niet gepland, ontwikkeld zich tot een thriller waarbij de vrouwenhandel in Nepal aan de orde komt. In Nepal worden er circa 7000 jonge meisjes en weduwen jaarlijks het land uit gesmokkeld naar de bordelen in Dehli en andere plaatsen in India. Naar schatting heeft die trafficking inmiddels ruim 120.000 slachtoffers getroffen. Het is een enorm maatschappelijk probleem dat in stand gehouden wordt door bijgeloof onder de bevolking (weduwen zijn in de ogen van veel mensen vervloekt) en armoede (een meisje laten trouwen kost de ouders veel geld en dat is er vaak niet).
Waar ik volgende week zal zijn met het verhaal weet ik nog niet. In ieder geval verwacht ik dat de vrouwen, mits ze het overleven, niet meer in Nepal zijn. Maar wie weet wat er de komende week echt gebeurt met ze? Ik laat me verrassen door de drie.

‘Eén latte, een cappu en een espresso’ wordt na voltooiing in boekvorm uitgegeven als paperback. Het manuscript wordt al tijdens de creatie gecorrigeerd en vormgegeven waardoor het naar verwachting vrij snel na voltooiing drukklaar zal zijn. Hoe en waar het boek te verkrijgen zal zijn wordt hier natuurlijk gemeld. Interesse in een exemplaar? Mail me gerust.

Heb ik nog een sociaal leven op dit moment vraagt U zich misschien af? Vraag me dat dan over een paar weken maar, ik moet nu verder schrijven…

Vanaf 1 november op deze website.

Vanaf 1 november zal er via deze website een mogelijkheid komen om gedrukte exemplaren te bestellen van de volgende uitgaven:

  • De Genderdans (geheel vernieuwde 2010 revisie), mijn verhalenbundel over 1 jaar transitie van een transvrouw (verschijnt in december 2010).
  • Passiezeren, mijn eerste gedichtenbundel met een selectie van 30 gedichten over passie en pijn.
  • Droomvlucht Afrika, mijn derde roman over een waanzinnige ballonvlucht boven Afrika.

Alle drie de publicaties zullen worden verkocht via een ‘publishing on demand’ constructie waarbij de verkoopprijs €16,95 incl. 6% BTW en inclusief verzendkosten in Nederland bedraagt. De uitgaven worden in paperback uitvoering geleverd op zwaar papier en met full color cover. Betaling kan plaatsvinden via overmaking van het bedrag over Paypal. Verdere gegevens volgen op de verkooppagina die per 1 september op de website beschikbaar komt.

Ook zal er op de verkooppagina een intekenmogelijkheid komen voor de volgende twee producten:

  • Atma, het boek over een jaar werken en leven in Nepal. (€15 bij voorintekening, incl. 6% BTW en verzendkosten in Nederland)
  • Atma, de documentaire over hetzelfde onderwerp. (€15 bij voorintekening, incl. 6% BTW en verzendkosten in Nederland)

Zowel boek als documentaire komen pas in 2012 beschikbaar. Gedurende 2011 en 2012 zullen voorintekenaars nieuwsbrieven ontvangen met delen uit het manuscript voor het boek en video footage dat bronmateriaal vormt voor de documentaire. Met hun voorintekening steunen zij het Atma Project (www.theatmaproject.org) dat in 2011 en de eerste helft van 2012 wordt uitgevoerd.
Het wordt ook mogelijk om boek én documentaire tezamen te bestellen voor €25 incl. 6% BTW en verzendkosten in Nederland.

Alice Verheij
WoordenStorm✒