It’s certain now. Even before years end I shall return to Nepal. To my friends, my loved ones. To that special young woman who I am so fond of and without who it is difficult to live. To that amazing young man who has helped me so much while filming in difficult circumstances earlier this year. To all those people living in the refugee camps which I have become so familiar with. To the elderly whom I have had the honor to visit their simple homes and share a meal, or tea or just a conversation.

To the colors of the clothes the woman wear wether they live in poverty or not. To the smells in the streets that one can only value properly when experienced in person. To the rivers, the streams, the mountains and the wildlife. To the crowded Kathmandu city and the so silent and tranquil rice fields. I wish there were fireflies in winter. To the temples to do Puja, to the Buddhas, the Hindu Gods and Goddesses and to my personal lama in the amazing Boudha quarter of Kathmandu, who I started to like.

But most of all, really, to that one person who has touched my heart with her smile, her joy, her wit and her love.

It’s only weeks from now and I can’t believe it to be true. I can’t comprehend the wonders and amazement I shall – again – experience. Hopefully not only in Nepal but also in the Indian state of Sikkim. That former smallest of three Himalayan kingdoms which is now part of that enormous India. To visit the temples and stupas and to feel like home again. Of course I’ll carry my cameras with me and return with hours of footage for the Headwind Documentary and possibly other work as well. And again with hundreds if not thousands of photos of which I am sure already that there will be many great pictures. This time the balance is tipping more towards holiday and less to work but even now there is work to be done.

I cannot wait to embrace Nepal, my friends there and my Bhutanese family. And you my dear. Because if you read this you know it’s you that I long to see. And this time maybe we can together see a glimpse of the future.

Alice © 2011


Sitting on a stupa.

After months of preparation I’m finally there. A research visit was needed in February. And a plan. Money, lots of it. But most of all I needed to go through a development myself. About myself, about the film I am making. It started with a simple idea that would have been difficult to realize in a manner that viewers would be attracted to watch. It evolved by the contribution of the thinking of others who got involved in the project into a very much simpler idea that is easier to follow. In many aspects filming is storytelling. Storyline, characters, locations and situations are needed for both. Actually this summer I will be making both, a film and a novel.

But before it all really could start I needed to grow into someone else than the one I was a year ago. Live changing events help with that. The passing away of my mother, the rise and fall of a great love, the growing feeling of not longer being part of the society I lived in, the continuous pressure of western society, it all contributed.

So there I am, sitting in a café near the Boudha stupa. If you ever plan to go there, go to Flavors for some relaxation and good food. In April it’s not cold inside anymore and the wifi keeps working even during load shedding hours. If you’re there on time you might find me there, clicking some keys. Only two days ago I arrived at Thribuvan airport finding a country that became a little more complicated in recent months. Political instability and lack of fuel and electricity keeping the country in a tight and paralizing grip. Daily life slowing down at times when it should be buzzing out there. Running a country that should grow and evolve is hard when the basics are missing. But at least the smiles were there again and the beggars and the dirt. But somehow I don’t see that as the colors that paint the streets, building and most of all the people have an exhilarating effect on me. In this particular spot there a lot of westerners hanging around. Young girls, probably working for some sort of project, older hippies who got stuck on the hippy trail, western Buddhists looking totally out of place and even the occasional tourist, some of them looking for cheap hashiesh. They’re all there and they probably always will be.

I on the other hand am bracing myself. Preparing for next week. If all goes well and permits are on time I will leave the touristic safety of Kathmandu for the difficult southeast of the Jhapa and Mechi districts. Vidhyapati, my trusted production assistant, will be joining me so next Thursday we’ll do some basic camera training. Our meeting on the Sunday evening was really good. The planning seems to be feasible and there are some goodies come into the plan, like me giving a writing and storytelling workshop for youth in the camps. With a camera running in the corner I expect. The planned stay in Damak of one week will probably evolve into nearly two weeks freeing up some time for other activities than working solely on Headwind the film. We’ll be visiting Goldhap, the camp burned down last March, knowing that shooting extra footage there has importance for news gathering but is only slightly connected to the documentary storyline. Still it’s one of the things I feel strongly about doing. I know that on many counts it will be difficult. Difficult because of the heat approaching 40 degrees centigrade in a humid environment making me an easy target for mosquitos and other tiny little buggers. Difficult because of the reason for being there: filming and thereby interfering in the lives of people who do not have much hope in life. Usually people don’t get more responsive or inviting in such situations. But I have good company so I don’t need to worry all that much.

For the coming months we’ll be filming in the camps, in Kathmandu for some interviewing and in the countryside of the south to get enough footage in areas that at least resemble Bhutan. Besides the filming bit I will travel to Pokhara for a week, spend nearly a month at a monastery in isolation from the world I know not knowing if I can manage to live through the experience and go on a mountain trek. The camera won’t always be with me because of transportation challenges. The intention is to at least bring the equipment along on the mountain trek. Anyway, the first few days are kind of slow and I don’t mind that at all. It’s nice to walk around and fade into the not so massive masses. The essentials for working seem to be available and moneywise the only setback is the raising transportation cost due to skyrocketing fuel prizes. But for the rest of it? It feels pretty good in this strange place. Today is a good day after the rainy yesterday. I moved house to another guesthouse where I’ll stay till Sunday. Then on Monday we hope to travel to Damak for filming. It’s going to be the most important two weeks of the project so far. So I just sit on the stupa and take a deep breath before jumping…

Alice © 2011

Over verbouwingen, boudoirs en vakantie


Tot voor heel kort voelde ik me eigenlijk helemaal niet thuis in mijn eigen huis(je). Het lukte me maar niet om bij mezelf vast te stellen waarom dat was, hoezeer ik ook mijn best deed. Maar de hulp van een lieve vriendin heeft me veel duidelijk gemaakt over mijn huisje (en over mijzelf).

Ik kan niet goed tegen rommel. Dat wist ik eigenlijk al maar het probleem is wel dat ik zelf een goeie rommelmaker ben. Het liefste leef ik in een gezellige maar wel opgeruimde ruimte met dingetjes die een verhaal hebben. Bijna alles in mijn huis heeft een eigen verhaal maar omdat er een soort permanente chaos heerst komen die verhalen als een brei bij me binnen, wat mijn gevoel voor onrust dus weer vergroot.

Maar de allerbelangrijkste reden waarom mijn eigen huis niet van mij was heeft te maken met het niet hebben van een veilige cocon om me in terug te trekken. Natuurlijk is de slaapkamer de meest aangewezen plek daarvoor maar dan moet het wel een slaapkamer zijn en niet een washok en rommelhok. Een slaapkamer die vrouwelijk mooi is (en daar hou ik nu eenmaal van) vergt een andere aanpak dan welke ik tot nu toe had. Het liefste heb ik een soort boudoir maar om de een of andere manier ben ik niet handig in het maken van zoiets. Comes in the friend…

Vriendin die lijstje maakt om precies te zijn. Een goeie gewoonte van haar is het maken van lijstjes om duidelijk te krijgen wat er moet gebeuren. Dat gebeurt op geheel ondemocratische wijze waarbij mijn rol voornamelijk bestaat uit vastleggen wat er boven komt drijven en af en toe aanvullen of kiezen uit een paar alternatieven. Na korte tijd was er op die manier een plan ontstaan voor een slaapkamer naar boudoir transformatie. We zijn meteen aan de slag gegaan, heerlijk dat sommige mensen met zoiets heel praktisch zijn.

Na een flinke dag werken bleek mijn slaapkamer verleden tijd te zijn geworden. Het bed is direct de volgende morgen omgetoverd tot hemelbed en zo ongeveer het belangrijkste wat een vrouw kan hebben in haar boudoir, the walk in closet, ontstond als vanzelf. Het gevolg is een kamer die optisch ruimer is, waar felgekleurde troep weg is gehaald. Recht tegenover mijn sponde hangt nu de levensgrote kus van Klimt. De rest van de kamer is overwegend wit. De gordijnen hebben een mooie doorzichtige structuur waardoor het ochtendlicht vriendelijk is. Er is ineens ruimte voor naaispulletjes en mijn paspop. Niet alles is gedaan maar het restant kan na de vakantie snel opgelost worden. De ladenkastjes die turquoise met goud moeten worden, de toevoeging van een bescheiden toilettafel en het afwerken van een muur. Alles bij elkaar een heel leuk klusje wat goed zelf te doen is.


Ondertussen wordt ik nu wakker in een super romantisch hemelbed.

Als de dunne gordijnen dichtgaan lig ik in een witte cocon die perfect is voor lezen, schrijven, denken, ontbijten, film kijken en sex natuurlijk. Vooral als achter die gordijnen in mijn boudoir een paar kaarsen branden die een flakkerend licht verspreiden. De milde geur van lavendel of wierook moet dan in de kamer hangen en zachte muziek laat het boudoir leven. In het kooitje zit mijn geluksvogeltje vrolijk rond te kijken en ik… ja wat doe ik?

En het was niet eens een verbouwing die er voor nodig was, alleen maar een herschikking van wat er al was. Er is dus een transformatie van mijn kamer geweest, geen verbouwing. Verbouwen is heel wat anders. Verbouwen is voor mijn buurmannen die me of met drilboor of met getimmer ruw storen op de vroege morgen. Verbouwen is voor mijn vriend die zijn huis aan het opknappen is. De gevels weer mooi maakt waardoor het een warm huis wordt. Maar die in huis precies de fantasie mist die nodig is om het van netjes naar mooi te maken. Verbouwen is stressvol en dwingt tot vakantie na een tijdje. Vakantie voor oren en vakantie voor de geest. Gelukkig komt die vakantie nu snel. Het weer hier ter lande wordt gradueel minder dus het begint tijd te worden om de koers pal zuid te kiezen om te zien of de Middellandse Zee nog zo blauw is als de vorige keer dat ik haar zag. Nog effekes en dan weet ik dat.

Maar vakantie is stressvol.

Heb ik mijn geld op tijd binnen van mijn ex werkgever of wordt het gedoe? Wat vergeet ik deze keer? Gaat het lukken met het gezelschap van mij, dochter en vriend samen of is dat een roadmap to hell? Ik weet het niet en ben er dus gespannen onder. Zijn de kleren gewassen, is er voorraad, lukt het met luchtbedden, tent, kampeerspullen en wat al niet meer? Het is fijn om straks weg te gaan maar het heeft ook zo zijn nadelen. Ik weet bijvoorbeeld nu al dat ik sommige mensen (heel) erg zal missen als ik ze een paar weken niet zie. Ik zal mijn boudoir missen waar ik nu zo graag ben… Natuurlijk ga ik graag op vakantie maar het is een rare gewaarwording om op voorhand al die veilige cocon te missen.

Maar wat is het fijn om nu zomaar weer eens een luxeprobleem te hebben.

Alice © 2009

De Picknick


Nu ik over een tijdje in die Peugeot 404 rijdt en in de kofferbak een sixties radio en polkadot picknickkleed mee gaat kan ik ineens niet meer zonder een heuse picknickmand. Natuurlijk moet die aan allerlei eisen voldoen. Zo mag er geen plastic aan bod komen (sorry Hema en Tupperware), moeten de borden en bekers van ‘chinaware’ zijn en moet het bestek van metaal zijn met mooie handvaten. Natuurlijk moet de mand groot genoeg zijn voor broodjes, beleg en thermosfles. Is het enige juiste materiaal voor de mand riet en verwacht ik dat het beslag (het hang- en sluitwerk) liefst van leer is of een verwand materiaal.

Kortom, het moet een klassieker zijn.

Gelukkig is er Dus ben ik sinds vandaag voor een appel en een ei de trotse eigenaresse van een heuse rieten mand die aan alle eisen voldoet. Wat nu rest is het ontvangen van het bestelde kleed, het afhalen van de auto en het samenstellen van het juiste gezelschap om te gaan genieten van een heerlijke picknick. O ja, mooi weer. Dat is ook nodig.


Zoals te zien is de mand rijk uitgerust voor vier personen en laat dat nu een mooi getal zijn voor een intieme en vooral gezellige picknick. Komen er meer dan moeten die maar met eigen manden komen vindt ik. Het belangrijkste uitrustingsstuk in de mand is boven in de klep aangebracht: de kurkentrekker / doppenwipper. Want zonder een goed glas wijn is het ook maar niks. Dus ben ik nu op zoek naar een draagbare wijnkoeler oude stijl voor een prikkie en geschikte fourage en bovenal goed gezelschap. Dat laatste is het gemakkelijkst met alle leuke mensen die ik ken en de rest is te regelen.

Het kan natuurlijk allemaal ontaarden in zoiets:

O ja, zelf ben ik ‘boek’-baar voor een poëtische picknick waar tijdens de maaltijd, de thee en de wijn verhalen en gedichten over het picknickkleed gaan zweven.

Alice © 2009


bush radio

Het is nu wel duidelijk denk ik.
Ik ben retro.
De laatste tijd houden oude films, een Peugeot 404 uit ’63, rieten picknicksets, een polkadotjurk met klassieke schoentjes en handschoentjes er bij, een heleboel muziek van Dusty Springfield en zo, oude lesbische literatuur en een Bush radio me bezig.

Ach het is een fase zei mijn moeder altijd als ik weer eens wat had. Een bevlieging. Niets is minder waar. Het zit dieper. De zestiger en zeventiger jaren zitten in mijn lijf, in mijn hoofd en in mijn hart. Het waren de jaren dat ik opgroeide. De tijd van meisjes in mooie vrolijke jurken en even zo vrolijke muziek op de radio. Onschuld noemen sommige mensen dat. Ook niet waar want onschuldig waren die jaren allerminst als ik zo de verhalen lees en hoor en mensen om me heen bezie. Nee, onschuldig niet maar wel een relatief rustige tijd om in op te groeien in het weer welvarende Nederland. Zonder gevaarlijke zaken als Aids en overmatig geweld. Zonder zwarte beelden op de televisie elke avond. Maar met nozems op Puch’s, Kreidler’s of Zundapp’s. Niet op Sparta’s want die waren voor watjes. Of vaders.

Nee een fase is het niet. Een verlangen naar een minder ingewikkelde tijd wel. Het leven is tegenwoordig veel te ingewikkeld voor een mens. Zoveel meer regels en wetten, zoveel meer techniek die toegepast wordt en in elke auto zoveel meer knopjes. Dat was wel anders in die tijd. Een snelle telling met mijn kinderen in mijn leasebak (VW Touran) leverde meer dan 130 knopjes en andere bediendingen op in de auto. Gebruiksgemak, jaja. Een telling van de knopjes en dingetjes in die 404 uit ’63 kwam niet verder dan 35 knopjes en hendeltjes. Eigenlijk al heel wat maar in ieder geval een toonbeeld van overzichtelijkheid. Goed er zitten geen ruitenwissers met interval op. Ook geen mistlampen en achteruitrijlicht. Geen Radio met 24 knoppen maar eentje met 6. Een beetje zoals die Bush radio van de foto boven. Toegegeven, het is een replica. Maar uiterlijk een exacte kopie met precies evenveel knopjes. Alleen het geluid is stukken beter met deze. En gelukkig kan ik ook op een 9 Volt batterijtje spelen.

Ik koester het terughalen van die jaren omdat het me een prettige rust bezorgt. Maar dat niet alleen hoor. Ik heb weer plannen eindelijk. Plannen om die tijd al is het maar een beetje terug te halen. Om mezelf en anderen te vermaken, iets wat ik op zich al een prima doel vindt. Wel jammer dat de radiozenders zo 2009 zijn. House (jaja is ook al uit) op een Bush radio klinkt als Elvis Presley die een opera zingt. Ik denk dus dat de radio een beetje aangepast wordt. Een extra aansluitinkje er op om een iPod aan te sluiten waar lekker veel muziek uit de periode 1960 – 1980 op staat.

En dan over een tijdje kunnen jullie me zomaar ergens aantreffen in een polkadotjurk met petticoat op een polkadotkleed met een rieten picknickmand met porseleinen bordjes en kopjes en zilverbestek en kadetjes met aardbeien en een thermoskan met thee mét Bush radio en Dusty Springfield of misschien zelfs Connie Francis uit de speaker. Allemaal aangevoerd door een lichtgrijze Peugeot met slinger onder het voorspatbord en rode veloursbekleding en dubbele toeter.

Gewoon omdat ik er naar verlang om deze eeuw te ontvluchten naar die jaren met die vrolijke kleurtjes. Misschien schenk ik een kopje thee of lees een oud boek. Of…

Alice © 2009

Aanvulling: en dus kwam ik vanavond op de buis de serie ‘Mad Men’ tegen waarin het tijdsbeeld van de vroege jaren zestig scherp wordt neergezet. Heerlijk om te zien. Dus vanaf nu lekker uitzending gemist kijken.
Wil je zelf een sixties avatar maken? Dat kan hier.


Zo tijdens het vieren van een paar dagen retraite in Friesland (voor twintimi: #hollandseinvasie) kom je nog weleens wat onverwachts tegen. Zoals stripboeken over Michel Vaillant en Julie Woods. De laatste heb ik weliswaar niet zoveel gelezen maar Michel werd verslonden in de tijd dat ik me erg graag met autotjes en zo bezig hield. Vanmiddag wandelden we tussen bootje, appeltaart en weer bootje in zo’n snoeperig Fries dorpje door smalle straatjes. Mijn metgezellin wist dat er ergens een tweedehands boekhandeltje zat en dat is in mijn geval de kat op het spek binden. Kortom, het winkeltje werd geënterd en het snuffelen kon beginnen.

Na enig zoekwerk lagen er stapels stripboeken, netjes gesorteerd op titel. Heerlijk. Het duurde niet lang voordat na Dan Cooper (de Canadese straaljagerpiloot) de geweldige Michel Vaillant op dook. Good looking guy in de formule 1. Zoon van de eigenaar van een racestal en volop betrokken in de intriges van de racerij. De ultieme good guy die heel wat boeven op wielen te grazen weet te nemen. Sportman in hart en nieren en natuurlijk een hartenbreker. Frans ook nog. Zijn maat en teamgenoot Steve Warson is lichtblond, goudeerlijk maar ook bijzonder snel aangebrand. En niet al te slim. Genoeg ingrediënten dus om in mijn favorietenlijstje terecht te komen.

michel vaillant

Jaren heb ik ze niet meer gezien, tientallen jaren zelfs. Mijn eigen kinderen zijn zonder mijn helden opgegroeid. Maar nu, verstopt in een obscuur winkeltje in het Friese merengebied heb ik ze terug gevonden. Niet alleen Dan Cooper en Michel Vaillant maar ook Julie Wood. Julie de blonde babe op de motor, mijn hoogstpersoonlijke motormeisje (en ik val voor motormeisjes zoals de kenners weten, zie ‘scootermeisje‘ maar). Julie is cool, retecool om precies te zijn. Ze laat de mannen doorgaans op de racetrack het achterwiel van haar motor zien en verder windt ze ze regelmatig om haar mooie vingertjes. Jammer genoeg is ze zo hetero als maar kan. Michel Vaillants racecollega Steve Warson is verliefd op haar, maar zal dat natuurlijk nooit zomaar toegeven. Tot de mooie Julie een vreselijke crash maakt en in l’ Hospital verdaagd om niet veel later ongeschonden in de armen van de stoere coureur dat weer te verlaten. O Julie, je bent in al die jaren geen steek ouder geworden.

julie woodIk heb nu alle gelegenheid om weer lekker weg te dromen over auto’s, motoren en vrouwen. Oké dan, Michel mag er ook wel even bij maar niet te lang hoor. Misschien mag ik vannacht in mijn dromen wel bij Julie achter op de motor. Even lekker over een Frans circuit racen om dan daarna … ach het is maar goed dat sommige dingen alleen in stripboeken gebeuren. Misschien ook dat het vergeten van al die verhalen als je ouder bent geworden goed is. Hoe kan je anders genieten van het herlezen van die boekjes die je in dat Friese dorpje, geprijsd in guldens, gekocht hebt.

Alice © 2009

Gesluierd gekleed = versluierd veroordeeld


Ergens op een plekje op internet maakte ik vanavond een grapje naar iemand die haar arm even niet zo goed kan bewegen en die het advies kreeg naar een warm Midden-oosten land te gaan voor een tijdje. Ik opperde dat het dan wel lastig is om een sluier goed om te doen met dat ene speldje. Dat kwam me (natuurlijk) op een korte discussie te staan daar, waarbij ik er even fijntjes op gewezen werd dat het toch wel ‘jammer’ is dat ik als Europese vrouw door het dragen van een sluier min of meer gezwicht zou zijn voor de lokale ‘fundi’s’. Of woorden van die strekking.

Vandaar dat ik mijn ideeën over het dragen van een haarbedekkende of zelfs deels gezichtsbedekkende sjaal (hijab) maar eens uitschrijf hier. Vooral omdat de reactie op mij nogal Europees normatief over kwam en ik me daar best aan irriteer. Voor de goede orde: ik ben geen moslima, zelfs geen Christen (meer) en voel me niet gebonden of verbonden met een specifieke religie. Ik ben wel spiritueel en in zekere zin misschien wat ik noem multi-religieus. Maar daar gaat het eigenlijk niet om.

Vorig jaar was ik met een vriendin in Egypte. Cairo en Luxor om precies te zijn. De foto hierboven is gemaakt bij Gizeh. Punt is dat ik en die vriendin in die acht dagen een aantal dagen een sjaal gedragen hebben. Soms niet alleen mijn haar bedekkend zoals in India en Pakistan maar ook strak rond het gezicht als Hijab. Maar meestal dus slechts mijn haren goeddeels verhullend. Ik vond dat ik dat kon doen daar. Omdat ik als Europese vrouw geen ervaring heb met het dragen van een sjaal of sluier wilde ik leren het kledingstuk op de juiste wijze te dragen. Daarbij wilde ik het verschil in benadering door de mensen ervaren. Dat kan goed door je te begeven in bijvoorbeeld de bazaar in Cairo. Niet de bekende Khan-el-Khalili maar die aan de andere kant van de hoofdweg. De bazaar waar nauwelijks toeristen komen maar juist de Egyptenaren zelf voor hun boodschappen. Het is een boeiende ervaring geworden in veel opzichten.

Zo hebben we even moeite moeten doen om in een winkeltje een meisje te vinden die ons hielp om de pashmina’s goed te draperen als Hijab en met de enkele speld vast te zetten zodanig dat het netjes bleef zitten en er goed uitzag. Toen dat eenmaal gebeurd was zijn we die bazaarwijk in gegaan en zijn er naar de prachtige winkeltjes gaan kijken waarmee de straatjes omlijst worden. De wolwasserij, het winkeltje waar mannen fezzen maken van rood en paars vilt. De vele zaakjes waar lokale kleding verkocht wordt, de kruiden en specerijen en stoffen. Maar ook de winkeltjes met nauwelijks verhullende kleren voor in de slaapkamer die in een sexshop hier niet zouden misstaan. Met name in de kleine smalle half overdekte straatjes achter de belangrijkste winkelstraten bevindt zich nog een traditioneel lokale gemeenschap. Loopt er een vrouw zonder hoofdbedekking dan hoor je geregeld afkeurend gesis van mannen en vrouwen. Doe je dat niet en draag je een hijab als Europese vrouw dan moet je niet vreemd kijken als sommige mannen ‘good, good’ mompelen als je voorbij loopt. Het is een al met al bevreemdende ervaring.

En toch, na enige tijd wandelden we langs een oude moskee die tegen de oudste stadspoort van Cairo was gebouwd. Het simpele feit dat we beiden een sjaal droegen op dat moment maakte dat een drietal vrouwen op de trappen van de moskee naar ons wuifden en ons vroegen naar ze toe te komen. We raakten aan de praat en het moet voor de argeloze voorbijganger een wellicht vreemd beeld zijn geweest. Twee Europese vrouwen en drie Egyptische in gesprek op de hoge trappen voor de ingang van de imposante moskee. De drie vrouwen waren verschillend gekleed. De jongste twee droegen redelijk moderne maar wel traditionele kleding en een hijab. De oudere vrouw (ze zal ongeveer mijn leeftijd zijn geweest) droeg een zwarte chador die slechts een spleetje open liet voor haar ogen. Ogen die tijdens het gesprek ons vingen en niet meer los lieten. Zachte en mooie ogen vergezeld van een zachte en mooie stem. Ze sprak met ons op een manier die direct een verbinding maakte en waardoor zowel mijn vriendin als ik de ervaring hadden dat we die hele chador niet meer als belemmering zagen. Het was een eenvoudig gesprek over waar wij vandaan kwamen en of we moslima’s waren en waarom we dan ondanks dat we geen moslima’s zijn dan toch een chador droegen. Ons antwoord was eenvoudig dat wij ons niet wilden opdringen in hun wereld en dat we ons niet belemmerd wilden voelen door het niet dragen van een hoofdbedekking. Uit respect voor hun wereld dus. Het kwam ons op een uitnodiging te staan om de moskee te bekijken dat hebben we dan ook kunnen doen. Het was vooral een hartelijke ontmoeting tussen vijf vrouwen uit twee verschillende culturen op een zonnige en warme oktoberdag in een prachtig oud stadsdeel van Cairo. Niet minder dan dat maar ook niet meer.

In de dagen volgend op die ontmoeting hebben we verschillende malen onze pashmina’s gedragen, soms als hijab, meestal losjes ongeslagen zoals in India en Pakistan gebruikelijk is en eigenlijk het meestal als heel gewoon ervaren, vaak ook zonder ons er al te bewust van te zijn. Tot in Luxor.

Luxor is anders. De tempels van Karnak, de Vallei der Koningen en die van de Koninginnen, de tempel van Hatsjepsoet en die van Luxor zelf. Ze zijn er net als de Nijl allemaal rond het boerendorp dat Luxor eigenlijk nog steeds is. Luxor kenmerkt zicht door een imposant station, drie geplaveide straten, een fraai aangelegd plein met internetcafé, een Nijlboulevard met winkeltjes en restaurants en verder zand, rommel, vuilnis en heel veel mannen die de toeristen proberen lichter te maken. Als vrouw kan je er niet of nauwelijks onbegeleid lopen zonder lastig gevallen te worden door al die ‘kerels in jurken’ zoals wij ze zijn gaan noemen die je een tochtje met een Felouka willen laten maken of wat dan ook om vooral maar geld aan je te verdienen.  Daar helpt geen hijab tegen. Ben je Europees, dan heb je geld en ben je dus een wandelende flappentap. Zelfs met hijab. Na enige tijd waren we allebei het gelazer van die kerels zat. Luxor maakt je als Europeaan vanzelf bot. Na drie dagen ga je als vrouw grommen naar die mannen en de vierde dag kijk je niet alleen door ze heen maar loop je ook nog door ze heen als het zo uitkomt. Luxor is eigenlijk helemaal niet leuk. Het is een uitvalsbasis voor de georganiseerde tripjes naar de bekende plaatsen in en om het stadje maar zeker niet meer dan dat. Er is – net als in grote delen van Cairo en op veel ander plaatsen in Egypte – veel van de bebouwing niet afgebouwd. Het is een gedomesticeerde zandbak. Het duurde een paar dagen voordat we de keuze maakten om met maximale botheid en arrogantie het manvolk te negeren of afbranden. We waren blij terug te gaan naar Cairo.


De gemengde ervaringen op rij zettend ben ik blij een paar dagen redelijk te hebben kunnen ‘blenden’ met de mensen daar, het heeft mooie momenten en herinneringen opgeleverd. Maar aan het eind van de week waren we het ook spuugzat. We zijn het gewoon niet gewend om als vrouw onszelf te verstoppen in verhullende kleding. Waar ik ook blij mee ben is dat ik bij mezelf eigenlijk nauwelijks weerstand voelde tegen het op straat zijn met een haarbedekkend kledingstuk als de hijab die in Egypte erg gebruikelijk is. Het was eigenlijk helemaal geen punt en soms zelfs erg prettig en praktisch. Daar, hier is dat anders.

Waar ik moeite mee heb zijn de kerels die naar Europese vrouwen opdringerig kunnen zijn én het zo verwrongen beeld dat wij hier hebben van vrouwen die een hoofdbedekking als hijab of chador dragen. Het komt vaak voor dat de hoofddoek of sluier wordt gezien als een vrouwonderdrukkend kledingstuk. Ik ben het daar niet mee eens ondanks dat het op het eerste gevoel logisch lijkt. Alleen al om de simpele reden dat de vrouwen in Egypte me helemaal dat beeld niet gegeven hebben. Ze zijn trots en kleden zich soms erg westers maar ook vaak traditioneel naar hun cultuur. Niks mis mee vindt ik, helemaal niks mis mee. Sterker nog, ik vindt het vaak prachtig om te zien en zeker om te zien hoe met vrouwelijke trots de jonge vrouwen een hijab kunnen dragen. Het heeft echt niks te maken met gebrek aan emancipatie want zo veel geëmancipeerder zijn we hier ook niet gegeven de statistieken over werkende vrouwen, de verdeling van inkomen en topposities en ga zo nog maar even door. Ik geloof ook niet dat al die moslima’s die een hijab of chador dragen zich onderdrukt voelen. Wat niet wil zeggen dat er geen sprake is van onderdrukkend gedrag is in die maatschappij overigens. Maar ons moderne Europa is echt niet veel beter.

Al met al ben ik blij dat ik in Egypte gedaan heb wat ik gedaan heb. Gewoon naar behoefte me kleden passend bij de situatie om zo ook het maximale aan ervaringen te kunnen krijgen. Dat is redelijk goed gelukt, ik ben iets minder naief op dit gebied geworden en ik zie ook iets meer hoe normatief wij hier allemaal zijn. Voor diegenen die willen weten hoe je die hijab omdoet heb ik hier nog even een uitleg. Zelf hebben wij overigens een veel snelleren en eenvoudige manier geleerd.

O ja, voor alle duidelijkheid. Ik weet dat veel vrouwen strijden tegen het dragen van een hijad, chador en burka. Die strijd gaat eigenlijk niet over een stuk stof maar over hoe in sommigen landen vrouwen van hun vrijheid beroofd worden op basis van religieuze motieven. Ik geloof niet zozeer in die religieuze motieven want uiteindelijk komt het er op neer dat een vrouw zich moet bedekken om een man niet in verleiding te brengen. Als de testosteronbommetjes in bescherming moeten worden genomen in plaats van zichzelf aanleren fatsoenlijk met vrouwen om te gaan. Het echte probleem is geweld van (doorgaans) mannen tegen vrouwen. Gendergeweld wat mij betreft. Zo’n strijd begrijp ik maar ik vindt het intimiderend als die strijd door met name niet moslims wordt gebruikt om moslims als onderdrukkend af te schilderen. Alsof onze eigen maatschappij niet onderdrukkend is. Want je zult in het westen maar stevig gebouwd zijn of gay zijn of … transgender. Dan ervaar je snel genoeg dat ook hier er meer onderdrukking is dan we met zijn allen onder ogen durven zien. Het is niet de stof of het kledingstuk, het is het hoofd van de mens waar het echte probleem zich bevindt.

Alice © 2009

Budapest blues

Het zit er al op. Nu alweer. Mijn reisje naar Budapest (om te schrijven, de stad in me te laten komen en om gedoe van me af te zetten nu het nog kan) is achter de rug. Terug in Den Haag voel ik me vreemd en een beetje ontheemd. Mijn eigen huis was koud en dat kapotte ruitje is ook niet zo handig. Tijdens de ochtend koffie dwaal ik terug naar die vreemde stad. Budapest is vooralsnog ongrijpbaar.


Hongaren lachen niet. Het is een depressief volk. De taal heeft een zachte klank waardoor er zacht gesproken wordt. De enige Roma die we gezien hebben schreeuwden hard en schel en tegen elkaar. De buitenlanders die er rondliepen waren Frans, Amerikaans en soms Belgisch. De bruggen zijn mooi en imposant. Budapest bestaat uit steen, hout en gietijzer. Met koffiehuizen en badhuizen. Het vervoer is er gemakkelijk en goedkoop. De ondergrondse is efficiënt en lekker ouderwets. Met knipkaartjes. Tram, trolleybus en bus zijn doorgaans oud maar het is er allemaal. Er wordt gebouwd en er komen nieuwe zielloze maar comfortabele trams die niet rammelen en ratelen. Alles wat je maar kunt bedenken aan openbaar vervoer is er. Metro, tram, trein, bus, trolleybus en taxi. Alles is er en voor de rijke westerlingen goed betaalbaar. De stad is gemakkelijk om je weg in te vinden. Pest is overzichtelijk, Buda iets minder maar vervoer is er altijd en overal. Het is een stad met een negentiende eeuws concept dat in tact is gebleven. Misschien maar goed ook dat het communisme als een diepvriezer heeft gewerkt. Niet kapot gemaakt door nieuwbouw, hier en daar vervallen maar nog vol met trotse oude structuren.


Budapest is een samenstel van Parijs en Florence met imposante brede avenues en wegen, pleinen en prachtige fin-de-siecle gebouwen. Groot, hoog en indrukwekkend. Het kasteel in de bovenstad Buda is vooral groot maar heeft een vreemd suikertaart gehalte dat me afstoot. Het uitzicht is er trouwens fantastisch en de blik op Pest aan de andere kant van de Donau lokt je als vanzelf naar beneden door de kronkelige straatjes richting een brug. En ineens komt ze dan om de hoek en wandelt gedecideerd en statig naar de bushalte. Filmsterrenlook en toch gewoon met de bus. Ze is zo tegenstrijdig als de stad. En ze weet dat ze mooi is. Verkeerd woord, ze is prachtig.


De glanzend zwarte pumps, het zwarte haar en de knalrode lange jas schudden iedereen wakker in haar buurt. Ik trek me na een uitwisseling van een lach terug en daal af naar de Donau om na een sigaretje me aan de brug te wijden. Hard staal en oude kracht. De brug vraagt een flink half uur mijn aandacht en ik verdiep me in grote ijzeren moeren en stalen kabels terwijl ik langzaam de rivier oversteek. Zo af en toe laat ik een blik over het water gaan om de enkele boot die voorbij vaart van boven te beschouwen. Ze zijn zonder uitzondering zo goed als leeg. Vreemd.


Eenmaal aan de andere kant van de stad laat ik me meevoeren aan met mijn voeten richting weer een plein, weer een gebouw, weer een koffiehuis. Ik dwaal wat, dolen is er een beter woord voor denk ik. De kromme straatjes van Buda zitten nog in mijn hoofd en de vrouw in het rood ook. Lopend door Pest wil ik naar Buda terug terwijl toen ik in Buda liep het liefste snel naar Pest ging. Zo gespleten als de stad is, zo gespleten voel ik me er zelf in.


Ik kom in een koffiehuis terecht en laat me door het interieur honderd jaar terugbrengen in de tijd. Geluiden, muziek en mensen zijn hier tijdloos. De koffie niet want die doet met de laatste mode mee. Er is WiFi zoals in vrijwel elk café. Zo oud als de stad oogt, zo modern is ze in gedrag.


Plotseling ben ik in een jazzclub vol met lachende Hongaren. Ze kunnen het toch blijkbaar. Er is iemand vijftig geworden en de dames / meiden in zijn omgeving vinden het een prima gelegenheid voor een feestje. Ik doe een beetje mee en het levert me een avond plezier op. Om twaalf uur eindigt het, de stad is als elke avond snel weer stil.


De plaatsen waar er nog wat bruist liggen in de achteraf straatjes. Maar ik ben moe geworden van de stad en zoek de weg naar de plek waar ik logeer. De lift in het oude gebouw is klein, rammelt en heeft de simpelste bediening die ik ooit gezien heb. Grote ijzeren knoppen want Budapest bedien je met ijzer. Budapest is immers een ijzeren stad maar dan wel mooi en eerlijk ijzer.


En nu ben ik dus weer thuis in mijn eigen Den Haag. Het weer is slecht en er wacht veel werk op me. Van alles moet er geregeld worden, van alles georganiseerd, ingekocht en afgesproken. De geluiden van die Hongaarse stad moet ik nog verwerken, het interview uitschrijven en de schetsen voor het boek nog maken. Maar de reis is geslaagd geweest alleen al omdat ik het materiaal heb gevonden waar ik op hoopte.

Nog een paar dagen heb ik over voor mijn andere reis. De angst druk ik weg met foto’s van Budapest en stilletjes verlang ik terug. Ik heb de Budapest blues.

Alice © 2009

Off to Budapest


Well, it’s Friday now. So, today we’ll be travelling to beautiful Budapest, Hungary’s capital. We is in this case my dear best friend Hannah, my nephew Henk and me. For my companions it’s a short break or a reunion with a loved one. For me it’s both concerned with art (writing my novel) and emptying my head to be able to get through the operation that will take place within a fortnight.

Budapest seems a strange city, squeezed between the East (mainly Islamic) and the West (mainly Christian). Squeezed between eastern and western Europe. Squeezed beteen cultural, political, historical and religious poles. Cramped with monumental architecture of past times and increasingly modern. Part of a still mostly conservative country and a liberal youth culture. A mix of classical music, jazz and popmusic.

We’ll be visiting an art school, the amazing public baths, coffee houses and grand café’s, maybe even a jazzclub and we’ll be strawling in the old city parts. And most important of all we’ll be meeting interesting people. Well almost most important. The real most important thing is that we will be travelling together and enjoying our friendship. And that my friends is what’s really all about.

We are the lucky ones this time. So don’t be surprised that I’ll be to busy to be able to do any serious writing in this spot for the next five days or so. O ja, we vliegen natuurlijk. Met een 737 denk ik. Het wordt zevende vlucht met een dergelijk vliegtuig. Zal dus nu wel even extra spannend zijn. See you all soon.


Alice © 2009


Over een paar dagen reis ik naar de stad van mijn roman. Budapest, kruising tussen oost en west. Magische naam op de schaal van de oude radio geëtst. Een oude dame van verschillende soorten steen. Met trams in de straten en een taal die je kunt smeren. Koffiehuizen uit een vorige tijd, een Joods kwartier en bruggen. Opgeborgen kroonjuwelen van een verloren koninkrijk. Oud en modern, klassiek geschoolde jazz in een café en in deze tijd meestal een grijze lucht.

Budapest met de blauwe slagader van Europa onder de bruggen stromend, in lagen gebouwd van verschillend niveau. Orthodox Christelijk met meer moskeeën dan ik verwachtte. Scheidslijn van religies en culturen. Smeltkroes van revolutie en revolte. Waar je nog naar een echt bad kan alsof het nog steeds 1920 is. Brahms dansen in de oren, levendig, vrolijk en toch een beetje triest. Zigeunerstad.

Tsja, Budapest. Nooit ben ik er geweest.
Nooit verwacht er ooit te komen.
Soms nemen zaken een wending en kom je
ergens anders terecht dan in je dromen.
Ach, Budapest. Langer daar dan ik hier.
Ga je proberen me in te tomen?
Ik ken je nu nog helemaal niet zo goed maar,
weet je, ik kom straks eventjes in je wonen.
Voor wat leven en om een beetje te werken,
ik hoop dat je me met je hart zult belonen.

Grapje tot slot:

Alice © 2009

‘Feest’ maand


Vanmorgen drong het pas echt tot me door. Geholpen door een avond / nacht met teveel wijn had ik een slaperig doch helder moment. Lekker tegenstrijdig maar zo ben ik nu eenmaal. Maar goed de harde werkelijkheid drong dus tot mij door: het is december. De letterlijke tekst van die gedachte was overigens: ‘Fuck! December. Waarom nou? Ik haat dit. Help, ik wil niet. Geen stomme kadootjes, geen bomen, ballen en kransen, mijters en rendieren. Ik wil weheg.’

Kortom een acute diep depressie is mijn deel geworden. Ik ben meteen anderhalve centimeter ingezakt onder de loden last van het besef dat ik weken ‘gezelligheid’ moet doormaken. Het enige lichtpuntje dat ergens schemert lijkt de oudejaarsavond te zijn. Vooral omdat ik dan zonder schroom met vriendinnen dronken mag worden en op de bar dansen. Het zal inmiddels wel duidelijk zijn: ik hou niet van december. De wereldwijde rampenmaand die de media beheerst alsof er een oorlog is uitgebroken. De maand van vreselijk oude en slechte liedjes waarmee je doodgegooid wordt. De orgastische reclames die je oproepen vooral maar lief voor elkaar te zijn door het uitgeven van sloten geld aan onzinnige presentjes. De maand waarin hele volksstammen aan de slag gaan met papier, plakband, papier maché, linten en allerlei vage materialen om die afgrijselijke kadootjes in te pakken. De maand waarin er weer miljoenen keren volslagen ongemeend prettige *%$&*dagen en gelukkig nieuwjaar wordt geroepen. Tegen vaak nog volslagen vreemden ook nog. De maand waarin andere volksstammen zonodig ineens naar de kerk moeten en dat ook nog allemaal tegelijk op dezelfde avond. Waardoor die kerken op die avond rieken naar een mengsel van kaarslucht, zweetlucht en natte paraplu’s. De maand waarin ik het koud heb, nat wordt van de regen, de lucht loodgrijs is en er regelmatig vieze natte sneeuw in mijn gezicht waait, zoals vandaag. Gatver.

Het goede nieuws is dat er nog maar een paar weekjes te gaan is en dan is die maand weer voorbij. Op de gevaarlijke (lees: feestdagen) kruip ik wel weg in bed of weg bij vrienden of ga ik heel veel schrijven of tekenen of harde muziek draaien of naar slechte films kijken. Maar ik ga zeker NIET naar de ‘Top2000’ luisteren want eigenlijk wil ik gewoon ‘er’ even niet zijn. Misschien moet ik maar eens heel stout gaan doen vanavond of morgen en wordt ik dan door een lieve (vrouwelijke) Piet met krulletjes in een zak gestopt en meegenomen naar Madrid want dat vindt ik zo’n leuke stad. Zelfs in december.

Alice © 2008

De gids


Het was er warm. Het heetste moment van de dag. Gizeh, vlak bij de sfinx op de hoek van de parkeerplaats. Nog net binnen het zwaarbewaakte en door toeristen bevolkte terrein van de piramides. Ik was moe geworden van de piramides en sfinx. Van het overweldigend zicht op die toch mysterieuze bouwwerken. Moe ook van de klim in de benauwde gang in de stenenstapel van Chefren. Een tocht die me binnen net als iedereen verstikte en deed zweten van de hoog opgelopen temperatuur. Een tocht die me zo’n tien meter voor de koningskamer het ijskoud deed krijgen gedurende een halve minuut. Alsof er een vreemde energie door me stroomde.

De dag was intensief zoals alle dagen van een reis naar Cairo in eigenlijk te weinig tijd. Een paar van ons groepje stonden samengeklonterd rond Midu, onze reisleider. De rest was nog aan het zwerven zo vlak voor we weer het busje in zouden klimmen voor een volgend hoogtepunt op onze reis. Mijn reisgenote had zich even teruggetrokken en ik stond er wat verloren bij, een beetje in de rondte kijkend naar de mensen.

En daar stond ze. Rustig leunend tegen een muurtje, de omstanders bekijkend zonder de ogen langer dan een enkele hartslag op een specifiek persoon te laten rusten. Ze had de tijd, haar groep liep nog wat rond en ze hoefde alleen maar te wachten. De halfschaduw maakte de plek waar ze stond aangenaam. Het was ook prachtig weer in oktober. Mijn ogen konden niet bij haar vandaan blijven. De casual kleding, een mix van Braziliaanse kleuren met Fidel Castro’s pet en een oosterse pashmina, was op het oog bij elkaar geraapt. Het stond haar fantastisch en haar houding straalde een zelfvertrouwen uit dat door de andere vrouwen om haar heen misschien nooit bereikt zou worden. Ik keek haar aan en als vanzelf dwaalde haar blik naar mij toe. We glimlachten allebei. God, wat was ze mooi. Haar ogen waren sterk opgemaakt, alsof ze een Egyptische prinses wilde uitbeelden. Tenminste dat was mijn gedachte toen ik haar aankeek. De zorgvuldig geëpileerde wenkbrauwen en het symmetrische gezicht deden me onmiddellijk denken aan de afbeeldingen van koninginnen in het oude Egypte. De omgeving maakte de associatie gemakkelijk. Ik twijfelde.

Het liefste had ik haar aangesproken maar ik was zo onder de indruk van haar verschijning dat aanspreken een soort ontheiliging zou zijn. Ze stond daar immers onaantastbaar te zijn. De zonnebril perfect op de pet geschoven alsof ze zo uit een woestijnjeep was gestapt. Een vrouw om voor te smelten en dat was ook precies het gevoel dat ik had. Ik bleef op een afstandje kijken, niet te dichtbij. Bang als ik was dat ze me weer aan zou kijken en ik me daarmee zou verraden of zij zich verstoord zou afwenden. Mijn reisgenote was inmiddels terug en sprak me aan. Ik onderbrak haar. ‘Op zes uur, zo mooi… Die ogen… mijn hemel.’ Mijn opmerking werd begrepen en een sluikse blik achterom zorgde ervoor dat ik niet meer de enige was die bewonderend keek. 

‘Ik wil een foto van haar.’ zei ik ineens. ‘Maar ik durf het eigenlijk niet te vragen.’
‘Doe niet zo gek joh, gewoon op afstappen. Is toch gewoon leuk?’
De verleiding was al snel te groot en het beeld wilde ik beslist vangen. Zo’n mooi gezicht zou in mijn herinnering gebrand blijven en zonder de ondersteuning van een foto wilde ik dat niet laten gebeuren. Ik twijfelde nog even maar overwon mijn schroom en stapte op haar af.

‘Hi, can I ask you something?’
‘Well eh, you might think I’m kind of silly. And I am. But eh, I’d love to take your picture as I think you’re gorgeous…’ 
Zo dat was er uit. Ik bloosde nog net niet, het was er vast te warm voor.
‘Oh, ofcourse. How nice of you.’
Ze zei het met een brede lach, de ogen stralend. 
Ik stapte iets naar achteren en ze ging er even voor staan. Een pose maar niet overdreven. De gulle lach vervangen door een wat neutraler blik. Alsof ze de lach voor mijn herinnering reserveerde en haar gezicht voor mijn foto. Ik drukte af. Eén keer, niet meer. Meer foto’s zou ik onbeleefd hebben gevonden. Wow.
‘Thank you so much.’ Ik liet haar het resultaat zien en daar was die lach weer terug. 
‘You really are beautiful.’ stamelde ik nog.
‘Well, eh, go to go now.’
Ik liep terug en ze lachte me na.
‘Bye, have a good time here.’ kreeg ik nog mee van haar. 

Weken later bekijk ik de foto’s van de reis. En daar is ze weer. Verstopt tussen wel duizend Egyptische beelden van piramides, gebouwen, mensen, markten en monumenten. In al haar schoonheid kijkt ze me weer aan. Ik droom weer even een onbereikbare droom en glimlach. Onze eigen gids Midu vertelde me toen ik de foto had laten zien dat het een gids was die hij vaag kende. Hoe ze heette wist hij niet, ik had het niet gevraagd. Ik heb geen naam voor haar bedacht, anders dan de onbereikbare. Een soort Isis, ze is er altijd geweest, nu vast ergens in dat verwarrende Cairo en van alle tijden. Mooi, mysterieus, vrouwelijk en verleidelijk.

Alice © 2008 

De parfummaker

Achter de Khan el-Khalili in Cairo is een straatje waar de mensen twee zaken verkopen. Kruiden en parfum. Het leven is er eenvoudig. Het gaat er om de handel en om de ontmoeting. Toen ik vorige week met Hannah door de straatjes liep, gesluierd zoals we dat het prettigst vonden, werden we opgevangen door een wat oudere man. We waren een beetje bedwelmd door de geur van de vele soorten kruiden. Sterk en gevarieerd en vooral ook smaakvol. De man liet ons de verschillende kruiden proeven, niet zozeer om ze te verkopen aan ons maar eerder omdat hij het leuk vond om dat te doen. Kaneelstokjes van formaten die wij niet meer kennen, komijn, hibiscus en een mix van pepers die werkelijk heerlijk was.

We werden meegetroond naar de straatjes achter het gebied waar je kunt kopen. De straatjes met de werkplaatsen waar die kruiden worden gemalen en verpakt. Het is wonderlijk om te zien hoe zo’n oud beroep als kruiden en specerijenhandelaar ondersteund wordt door de vele kleine maalderijen die nog volledig werken op een manier zoals dat al honderden jaren gebeurt. Nadat we daar gekeken hadden stelde de man voor om ons naar een parfummaker te brengen. Het andere ambacht waardoor dit deel van de oude markt in Cairo beroemd is. We lieten het ons welgevallen want de manier waarop we rondgeleid werden door deze mooie wereld was vriendelijk en niet opdringerig, tenminste niet zo opdringerig als in andere delen van de Egytische hoofdstad.

De parfummaker was een oudere wat magere man met vriendelijke ogen en een rustige, zelfs rustgevende blik. Zijn winkeltje, net groot genoeg om met drie mensen tegen elkaar in te zitten, puilde uit van de grote apothekersflessen met grondstoffen voor de parfums die hij maakt. Langs de straat staat een donker houten vitrine met mooie kleine parfumflesjes met veel goud. Het is een winkeltje dat als een jas voelde, alles paste precies. We gingen zitten om met de man te praten en kregen hibiscusthee aangeboden. De zoetige en frisse smaak maakt waarschijnlijk dat je reukorgaan beter gaat werken want de verschillende geuren in dit wonderlijke winkeltje bedwelmden ons. Al pratend probeerde de parfummaker er achter te komen welke geuren onze voorkeur hebben en tegelijk wat voor soort mensen wij eigenlijk waren. Het waren de ingrediënten die hij nodig had om de parfums te mengen die bij ons paste.

Ik hou van jasmijn en de geur van noten en hout. Na zo’n anderhalf uur praten, mengen, proberen (pas na drie minuten ruiken!), was mijn parfum klaar. Jasmijn, musk en sandalwood in een combinatie die precies afgestemd was op mijn huid en voorkeur. De oude man maakte het alsof hij de componist was van een geuren symfonie. Misschien was hij dat ook. Het kostbare flesje staat in mijn slaapkamer en de inhoud zal me nog lang aan die man doen denken. Elke keer als ik een beetje van de kostbare olie gebruik zie ik zijn blik weer voor me. De aandacht die hij voor ons had toen hij toverde. 

Alice © 2008

Stilte in Egypte?


Ik heb nu stilte nodig. In ieder geval stilte op zo’n manier dat ik uit mijn eigen hoofd even weg kan zijn. Soms is het leven een aaneenschakeling van vreemde gebeurtenissen. Geen ‘grand design’ of zo en al helemaal geen ‘intelligent design’. Nee, een opvolging van momenten in een continue en dus nooit aflatende stroom die zich gedraagt als een rollercoaster ride. Langzaam klimmen en pijlsnel dalen, onverwachte bochten, nieuwe uitzichten die net zo snel verdwijnen als ze komen. Dan weer links, dan rechts, omhoog, omlaag en over de kop. Aan het eind sta je dan duizelend op je benen, nauwelijks bekomen van die wilde rit. Dat eind zie je niet aankomen, tenminste meestal niet. Tenzij je er zelf voor kiest of gevoelig bent voor je eigen voorgevoel.

Maar ben je dat niet dan is die gekke rollercoaster rit van je leven niets anders dan de ketting van momenten, gebeurtenissen, gevoelens, vreugde, verdriet, liefdes, geluk en pech, die ieder ander ook meemaakt. De mindere momenten dwingen je om te genieten van de mooie kanten van dat leven. Van kinderen als je ze hebt, van liefde als die er is in wat voor vorm dan ook. Van andere mensen, culturen, landen, steden, verhalen, geluiden, geuren, smaken, trillingen en kleuren.

Dat laatste is precies wat ik de komende week ga doen. Onderduiken omdat ik wil onderduiken in een andere wereld. Warm, zonnig, mysterieus, onverstaanbaar maar zo voelbaar en tastbaar. Met een hele lieve vriendin, de mooiste reisgezel die ik me kan wensen. Ik ga kwetsbaar én sterk zijn, ruiken, horen, proeven, kijken, denken en schrijven. Foto’s maken, video en geluidsopnamen. Oosterse klanken, kleren, sieraden, kruiden, stoffen, stenen, beelden, gebouwen, muziek, dans. Oosters leven, zo anders dan ik gewend ben.

De komende week kon op geen beter moment komen. Ben ik alweer op een draaipunt in mijn leven? Over ruim een week hoop ik weer terug te zijn, zeker weet ik dat niet. Want zekerheden bestaan niet. Maar als er niets vervelends gebeurt ben ik hier terug met verhalen, foto’s en misschien wel bewegende beelden en geluiden. Tot snel vrienden, ik ga naar mijn stilte in Egypte.

Alice © 2008

PS Ik ga natuurlijk wel back(b)loggen wat zoveel inhoud dat ik elke dag een verhaal, lied, gedicht, film of foto verzamel die ik met terugwerkende kracht na terugkeer hier laat zien.

Welke woestijn is mooier?

Nog een paar dagen en dan weet ik het…



Binnen twee dagen komt tante Pos (oom TPG) haar brengen. Mijn speeltje voor de komende tijd. En hoewel het plaatje op het scherm een gruwel laat zien ben ik er toch blij mee. Die gruwel kan er af en dan komt Pinguin Software in. Tux van Linux. Met een open kantoor in plaats van een minuscuulzacht kantoor.

Ik ben er vooral blij mee omdat ik én aan een kadootje toe ben na alle ellende van de laatste tijd én ik naar Egypte afreis heel binnenkort en wil blijven schrijven zonder dat ik een toch wel gewichtige laptop mee moet sjouwen. Ja ja, er is pen en papier en de firma Moleskin heeft prachtige boekjes. Maar ik ben een moderne tante en tik mijn teksten. Vandaar de typo’s dus…

Grappig genoeg is dit speelgoedje best wel een serieus ding dat voor mensen als ik die obsessief compulsief schrijven of simpelweg voor hun beroep met tekst spelen een geweldige uitkomst. Handtas vriendelijk formaat, vrouwelijk wit, lekker licht want maar 1 kilo en voorzien van alles wat draadloos moet zijn. Sterker nog, voorzien van solide toestand geheugen en dus geen harde schijf. Heerlijk. Lekker stil dus ook. Klein genoeg om een genoeglijke metgezel te worden. Genoeg stroom om een lange treinreis van Cairo naar Luxor van dienst te kunnen zijn en internationaal genoeg om over de hele wereld met me mee te mogen reizen. Een digitaal reisgezellinnetje.

Zo begrepen is het apparaatje dus in mijn bezit voordat ik afreis naar Cairo en Luxor en dat is natuurlijk fantastisch. Kan ze dus lekker mee en kan ik er foto’s op kijken. Joepie! Overigens is het dus een ‘ze’ vindt ik. Een naam heeft ze ook al: Tertia. Want mijn Macbookje heet Secunda en ik ben Alice. Een beetje literair typje begrijpt dit.

Enfin, ik kan niet wachten tot Tertia er is. Dan wordt ze ingewijd in de damesliefde voor het toetsenbord en de woorden. Ze krijgt de goede zachte waren in haar lijfje en haar geheugentje en dan is ze helemaal van mij!

Alice © 2008


Nog tien dagen en dan ben ik in het land van de mysteriën. Ik ga er naast het bekijken van piramiden, zand, mensen, felouka’s, doden(maskers) en obelisken op zoek naar de perfecte vrouw. Zou de incarnatie van Nefertiti er rondlopen? Daar wil ik dan wel een Egyptisch beschuitje mee eten. Heb je weleens gekeken naar het portret van de dame in kwestie? Het is het toonbeeld van symmetrie en nog flink wat mooier dan de man van Leonardo da Vinci. Het is alleraardigst om vast te stellen dat de kunstenaar die de buste van haar gemaakt heeft het begrip schoonheid op dat moment een nieuwe definitie gaf. Leg voor de grap maar een raster over het kokette hoofdje en je zult zien dat alle ‘features’ zoals de Amerikanen dat noemen perfect op de rasterlijnen aansluiten. Precies op de manier waarmee ik vroeger op school het perfecte gezicht leerde tekenen. Dát is dus in ieder geval één van de dingen die ik beslist wil zien als ik ter plaatse ben. De komende dagen ga ik mijn verlanglijstje aanvullen en dan maar zien of het gaat lukken die verlangens in acht dagen te realiseren.

Overigens ziet de dame er in ander perspectief minstens zo fraai uit, kijk maar:

Er zijn trouwens wetenschappers die borstbeeld en stoffelijke resten bestudeerd hebben en tot een reconstructie van haar zijn gekomen. Ze wordt er alleen maar mooier en spannender door, slecht voor de nachtrust zal ik maar zeggen:

Alice © 2008