Hunger strike called off after demands were met.

The hunger strike of the women in the Beldangi refugee camp has ended early Saturday morning. The government of Nepal has given written statement that they will resume registration of all yet unregistered refugees in the camps. This statement was presented to the women in the presence of local journalists, human rights workers and the organizations present in the camps.

All the women are still doubtful of the intentions of the government and will judge on the real actions following this statement but they decided to end their hunger strike and ordeal.

Obviously they are all in very bad shape so they were moved to the local AMDA hospital in Damak for treatment and recovery. They will need special care to overcome the physical impact of 11 days hunger strike.

Their action, bravery and determination deserves all respect. I am very relieved to hear this has ended.

Detailed information can be found at Bhutan News Service. This photo shows the actual signed agreement:



Save our orchestras!

The Dutch government is executing the largest cuts ever in the cultural sector. Many things that have been built and developed in our society on cultural level is being dismantled and destroyed. With the argument of the global financial crisis backing up their policy of cultural destruction.

Without any interest in what culture (music, theatre, visual and performing arts) mean for the good of the people and without regard for the place it has in society and with a focus on the economy, on money and growth, our culture is not slowly but rapidly destructed. In protests artists have shown that they do not accept being the outcasts of society because ‘their work does not contribute to a stronger economy’.

The Netherlands will because of the policy of this right wing anti cultural and stupid government lose some of its gems like the Metropole Orchestra and many other important groups in the performing arts. The Metropole Orchestra performs with know Dutch singers in protest. Their video is widely spread over the internet in support of the arts and against the policy of this government. Enjoy what music does and join in protest by spreading this video as a viral.

Alice © 2011

Pink Ribbon fraude.

Naschrift: Pink Ribbon is ontstaan in de V.S. naar aanleiding van acties die geïnitieerd waren door ONDER ANDERE MAAR NIET UITSLUITEND Evelyn Lauder. Daaruit zijn voortgekomen Breast Cancer Research Foundation maar ook Pink Ribbon International. Beide staan geheel los van elkaar en claimen het eerstgeboorterecht. Beide staan los van Pink Ribbon Nederland. Kunt U het nog volgen in roze lintjes land? Voor alle duidelijk: de consument dus moet begrijpen is de Stichting Pink Ribbon Nederland op geen enkele manier verbonden met Pink Ribbon International die op geen enkele manier verbonden is met de Breast Cancer Research Foundation die op geen enkele manier verbonden is met de Stichting Pink Ribbon Nederland.

Gegeven de bovenstaande roze lintjes kolder is het dan toch misschien verstandiger om gewoon te doneren aan het Koningin Wilhelmina Fonds. En kanker te bestrijden middels het ook door hun gefinancierde onderzoek en dat dan los van de vraag of die kanker zich in borst, prostaat, long, huid of waar dan ook bevindt. Dat immers maakt voor het slachtoffer niet uit en is alleen van belang voor de toebedeling van onderzoeksgeld aan de verschillende onderzoeksinstellingen.

Kortom: opheffen die Pink Ribbon flauwekul, de aasgieren van bedrijven die er een slaatje uit slaan boycotten en geld geven aan een club waarvan we weten dat het goed terecht komt. Voor mij in ieder geval geen make up van Estee Lauder meer.


Mag ik even kotsen? Na Karin Spaink’s onthullingen gevolgd door de uitzending van ‘Eén Vandaag’ komt vandaag de Amerikaanse Pink Ribbon organisatie met het volgende statement op hun website:

Stichting Pink Ribbon
$ 21 million Scam
shocks Holland

16 November 2011

Stichting Pink Ribbon, a Dutch foundation started in 2003 copying the USA originated Pink Ribbon concept and monopolising Pink Ribbon in the Netherlands has only spend 1.8 % of its donation revenues on research.

As a comparison; Pink Ribbon International labels a minimum of 90% of its income for accredited breast cancer research projects.

Stichting Pink Ribbon is not associated to Pink Ribbon International and has used all legal means to ban Pink Ribbon International from Dutch territory.

With the sale of ribbons, magazines (supported by publisher Sanoma) and gala events (supported by Estee Lauder) Stichting Pink Ribbon raised an amount over 21 million USD from private donations. Only 390.00 USD had been spend on breast cancer research according to a thorough investigation by the Dutch television (NOS).

In 2009 en 2010 no funds at all were labelled for breast cancer research.

Stichting Pink Ribbon has been criticized because of its focus on marketing, and celebrities ignoring the reality of cancer and the necessity and responsibility to act accordingly.

Two major Dutch cancer organisations, KWF Kankerbestrijding and A Sisters Hope have terminated their partnership with Stichting Pink Ribbon.

We staan er weer eens mooi op internationaal. Nu hoop ik maar dat de koppen bij de frauduleuze Nederlandse Pink Ribbon sneller rollen dan de wielen van de raceauto van de winnaar van de formule 1. Ik hoop dat er in Nederland geen plaats is voor mensen die op de wijze van de lieden achter Pink Ribbon Nederland zo scandaleus aan zelfverrijking doen. Mensen die bij die organisatie hun boterham verdienen. Bestuursleden die de kluit belazeren over de ruggen van al die mensen die getroffen zijn door die afgrijselijke ziekte borstkanker.

En ik hoop dat de Nederlanders deze club massaal de rug toe keren en ieder geval NOOIT meer make-up kopen van Estée Lauder, stofzuigers met een roze kastje, roze telefoons en bladen van Sanoma. Een ouderwetse boycot van die producenten en Pink Ribbon Nederland is bepaald op zijn plaats wat mij betreft.

Wel jammer voor al die vrouwen met de Pink Ribbon telefoontjes om nu te moeten bellen met een telefoontje dat in de markt gezet is door een stelletje asocialen. Want dat zijn ze daar bij de bestuurders van Pink Ribbon Nederland.

Alice © 2011

Making promises.

I feel I have to make myself a promise. A promise for the future, like promises are meant to be. Thing is, my life was in shambles and I am slowly on my way back getting better and stronger by the day. Sure, I do have these depressed days every now and then and things are not in order. At all. But I’ll get there someday. My current efforts are focussed on become whole again, getting a normal life with my own place to live on an economic level that’s realistic. So I got these two rooms in this old house  in which I live now. And I have this atelier in which I can work and a small motorbike to travel from the one place to the other.

I’m working on my film although it becomes increasingly difficult to do that. And I write. Every day I write. Books are in the making and I do all kinds of other stuff like building websites and taking photographs of whoever at whatever place on whenever time and day. I should feel happy because of all that but I’m so sorry that I’m not. I am in this somewhat happy – somewhat sad mode for most of the days. The thing that makes me happy most is the growing quality of my work as an artist, I am after all a fast learner when it comes to the concepts of my life and work. I never stand still and maybe that’s part of the problem.

I will continue writing and I will continue filming. Writing about other peoples lives, imaginary or not. Filming other peoples life. Because I’m scared to do both on my own life. But that is where the promise comes in. I promise myself that when the time comes I will try to move to New York. For a year. And film it. A year in New York.

You see, I have this urge. More of dream actually. An urge to live in that strange city and go under in anonymity and feel. Feel the heartbeat of tat city. Experience the life a New Yorker. Moving in circles of older artists who still create amazing work. Connecting with young artists who try to stand out. And film all that and write about it. I want to make a documentary about the life of the not well known artists of New York.

So, when Headwind is finished and when the next film on which idea I am currently working is finished. And in between my life and filming in Nepal which I really very much want to continue for the next few years, there should be that one year in New York. So I promise myself to do that. When the time comes. Because I still have dreams. In the meanwhile I love to share this five minute film made by Andrew Clancy, a cameraman who inspires me so much with this work.

Alice © 2011

Best commercial in a long time…

No comment needed. Just enjoy… and have a beer. From another brand of course.

Himalayan earthquake update.

For a regular update and detailed coverage surf to the website of The Himalyan Times.

Uit de Trouw van 14/9/2011.

Vandaag verschenen in Trouw. Tekst: Jet Salomons.

Noot: Inmiddels heb ik de tekst van het door Teeven ter advies voorgelegde wetsvoorstel. Het deugt niet. Er zijn nogal wat belangrijke bezwaren en er wordt zelfs een rampzalig artikeltje toegevoegd. Na de aanbieding van het HRW rapport op donderdag en de bijeenkomst vrijdag zal ik er een uitgebreid opinieartikel aan besteden op deze plek.

Kabinet trekt extra geld uit voor uitgenodigde vluchtelingen.

Persbericht van Vluchtelingenwerk Nederland.

Iets om blij van te worden wat mij betreft. Een goed besluit en hard nodig voor deze kwetsbare groep vluchtelingen. Ik deel de vreugde van Vluchtelingenwerk Nederland en hoop dat ook de Bhutaanse vluchtelingen uit de kampen in Nepal hier wat aan hebben.


donderdag, 08 september 2011

VluchtelingenWerk blij met toezegging minister

VluchtelingenWerk Nederland is blij met de toezegging die minister Leers heeft gedaan voor extra geld voor uitgenodigde vluchtelingen. De minister zei in de Tweede Kamer dat gemeenten toch eenmalig meer geld krijgen dan de eerder toegezegde 250.000 euro. Hiermee wordt tegemoet gekomen aan de grote zorg van de gemeenten en VluchtelingenWerk dat uitgenodigde vluchtelingen onvoldoende ondersteuning zouden krijgen.

Direct in de gemeenten
Tot deze zomer brachten uitgenodigde vluchtelingen eerst een halfjaar in asielzoekerscentrum Amersfoort door, waarna zij in een gemeente werden geplaatst. Het beleid is nu veranderd en de uitgenodigde vluchtelingen worden direct in de gemeenten geplaatst. Zo kunnen zij volgens het ministerie sneller integreren.

“Onze ervaring leert dat uitgenodigde vluchtelingen een andere uitgangspositie hebben dan vluchtelingen die via de asielprocedure zijn gekomen”, zegt directeur Dorine Manson van VluchtelingenWerk. “Van alle vluchtelingen die onder het mandaat van de UNHCR vallen, komt slechts een klein deel op basis van de criteria van de UNHCR voor hervestiging in aanmerking. Bovendien selecteert Nederland – en dat is te prijzen – ook speciale kwetsbare groepen, zoals vluchtelingen die een zeer ernstige medische indicatie hebben en alleenstaande vrouwen. Het gaat om vluchtelingen die het meest bescherming nodig hebben, maar niet op eigen kracht een land kunnen bereiken waar deze bescherming wordt geboden. In de praktijk blijkt dat zij vaak intensieve begeleiding nodig hebben.”

Interview bij Knooppunt Kranenbarg.

Prima interview gehad met Bert Kranenbarg. Om blij van te worden.

Klik hier en luister het nog eens na.

En hier is een interview met Boris Dittrich van Human Rights Watch met de BBC.


Human Rights Watch komt op voor transgenders en de media reageert weer eens achterlijk.

Noot: Het Parool heeft de gewraakte foto zojuist verwijderd. Gelukkig! Zouden ze wat geleerd hebben?

Lieve lezers,

doe mij een plezier en lees eerst het persbericht van HRW hier onder en liefst ook het rapport dat ze geschreven hebben. Het gaat over wat mij en velen met mij dagelijks treft. Over hoe mijn en onze mensenrechten structureel geschonden worden door de Nederlandse overheid. 
En lees daarna het onderstaande over hoe de media dit oppakken…


persbericht HRW over hun vandaag verschenen rapport.

HRW rapport ‘Controlling bodies denying identities’

En dan nu over hoe sommige media, in dit geval het Parool zonder na te denken stigmatiseert en schoffeert door zelfs zoiets als een fotokeuze. Gelukkig zijn er ook andere kwalitatief sterkere media en hopelijk zullen die beter berichten over dit zo belangrijke rapport.

Vandaag om 10u was het embargo afgelopen. Het embargo op het rapport van Human Rights Watch over het feit dat de Nederlandse Staat de mensenrechten schendt van transgenders. Eindelijk heeft een internationale mensenrechten organisatie na gedegen onderzoek een duidelijk rapport geschreven en gepubliceerd. Dat wil zeggen, vrij gegeven aan de media. Het rapport wordt overmorgen gepresenteerd in Nederland.

In het kort is de strekking dat de sterilisatieeis die de Nederlandse wetgever stelt bij geslachtsverandering om ook de juridische wijziging door te voeren, zodat mensen als ik een paspoort krijgen dat (beter) klopt, tegen het internationale menserechtenverdrag indruist. De werkelijkheid is overigens nog ingewikkelder maar daar gaat het in dit stukje niet over. Scharrel daarvoor gerust over mijn site of lees het rapport dat een heel degelijk stuk werk is.

Echter, de Nederlandse media zouden de Nederlandse media niet zijn als ze, op een witte raaf na, niet bij zo ongeveer de eerste melding over een rapport als dit volledig op hun bek zouden gaan. Het adagium dat transgenders freaks zijn, travestieten die rondspringen tijdens de gay pride en niet heel gewone mensen die een persoonlijk drama hebben overleefd en daarvoor een drastische ingreep in hun leven hebben moeten doen, wordt onderstreept. Neem het Parool, toch een doorgaans gerespecteerde krant met in ieder geval enige kwaliteit. Toch? Nou, niet dus. De stupiditeit bij de redactie druipt er weer eens vanaf en dus wordt er een stigmatiserende foto uitgezocht en geplaatst waarmee het hele onderwerp down de drain gaat. Bedankt Parool! Dat hebben jullie dus weer eens goed verkloot in nog geen uur na de pers release van HRW. Knap hoor. Het stelletje minkukels op de Amsterdamse Parool redactie plaats natuurlijk een travestieten foto die geen enkele maar dan ook geen enkele relatie tot het onderwerp heeft opvallend bij het overigens slecht geschreven artikeltje. Het rapport is niet gelezen en de tekst is een overname van de ANP tekst. Journalistiek bestaat tegenwoordig uit rechtstreeks overnemen van ANP teksten, het toevoegen van een foute foto en het neerplempen van het resultaat in krant en op de website. Mijn God wat een journalistieke kloothommels. Overigens wordt een prima uitspraak aan Boris Dittrich toegewezen terwijl de uitspraak van de enige echte transgender activist in Nederland afkomstig is en dat in het rapport ook staat aangegeven. Maar ja, dat weet je als journalist natuurlijk pas als je het rapport ook echt leest en dat is ongetwijfeld teveel werk voor het Parool journaille.

Voor wie wil weten hoe het echt is, voor wie de werkelijke inhoud wil lezen staat hierboven dus de link naar het rapport. Download, lees en bedenk dan of je zelf met de huidige Nederlandse wet op dit punt zou willen leven als je in mijn / onze pumps stond.

Alice © 2011

It’s good to know that after 9/11 there’s 9/12.

In 1969, my father took me out of bed to watch the first man setting foot on the moon. I was seven, the images have never left me. It became one of those moments one simply can’t forget. In 1989 I saw te Berlin wall being taken down by the people and I cried of joy. On 9/11 in 2001, I watched the attacks on the World Trade Center in New York, full color on tv. I cried again. The images of that horrendous day are engraved in my memory. They will always be there. In the past ten years the world has changed for the worse and freedom has crumbled just like the two towers. The world, my life and your life, has never been the same. Just like in the lives of my parents history has crawled into mine and anchored itself in my memory. The good and the bad. I have not experienced war physically but I have seen more war in front of my eyes than most other people in previous generations. I am, like everyone nowadays, a child of the television generation. I’m build and broken by images invading my mind, my memory and my emotions. In the past few days there was no escape from the repeated images of that sunny September day in 2001 and although I didn’t want to I could not prevent myself from watching it all over again with the same horror as ten years ago.

Still, I suppose only New Yorkers can express the true emotion behind it all. This is such a man giving a new and deeper meaning to a song he wrote long, long time ago. It’s good to realize that after 9/11 there is a 9/12 and a 9/13 and onwards where we can live to cherish the world and not be afraid of the dark.

Hello darkness, my old friend
I’ve come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence

In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
‘Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence

And in the naked light I saw
Ten thousand people, maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never share
And no one dared
Disturb the sound of silence

“Fools”, said I, “You do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you”
But my words, like silent raindrops fell
And echoed
In the wells of silence

And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said, “The words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls”
And whispered in the sounds of silence

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out for a sneak peak.

Alice © 2011

Mastercard… priceless.

Support Wikileaks…

Gewoon omdat ik er zin in heb.

Kan het niet laten deze toch maar ook hier te laten zien. Enjoy het weekend!

Klojo’s van onderzoekers.

Ja, je leest het goed. Klojo’s. Hetero klojo’s om precies te zijn. Waar ik me over opwind?
HP / De Tijd, dat oersaaie overjarige 40plussers blaadje heeft op de site (en op hun papier) een artikel gewijd aan een onderzoek van Intomart/GfK. Over de levensstijl van homoseksuelen in Nederland.

Pink op een stoere fiets.

En ik wind me er over op. Niet over de bevindingen of conclusies hoewel de bullshitfactor ongenadig hoog is. Maar over het feit dat er zonodig een onderzoek naar gedaan moet worden. Kijk, Infomart is een marktonderzoeksburo en die onderzoeken dus op basis van commercieel belang. Voor dat belang worden door de onderzoekers de handjes niet omgedraaid om op basis van bestaande onderzoeksgegevens een stel vraagstellingen bij elkaar te grabbelen en los te laten op ‘profielen’ van homoseksuelen en hetero’s om zo vast te kunnen stellen dat homoseksuelen (er wordt alleen over homo’s en lesbo’s gesproken) voldoen aan de stereotypen die in de heteronormatieve koppetjes van veel landgenoten huizen.

Een citaat:

Klopt het vooroordeel dat homomannen veel crèmes gebruiken, dat ze graag stappen en dat ze veel geld besteden aan kleding? En kiezen lesbiennes voor een technische opleiding en stappen ze in hun vrije tijd op de motor? Voor het eerst is onderzoek gedaan naar de levensstijl van homoseksuelen. Lex van Meurs, research director bij onderzoeksbureau Intomart GfK is de laatste gegevens nog aan het verwerken, maar geeft HP/De Tijd vast de primeur: uit zijn onderzoek blijkt dat veel stereotypen over homo’s en lesbiennes waar zijn.

Er staat in mijn ogen dus met zoveel woorden geschreven dat allerlei vooroordelen over homo’s (en lesbo’s) kloppen. Nog een keertje: ‘veel vooroordelen kloppen’. Pardon? Vooroordelen impliceert dat men bijvoorbaat een oordeel heeft geveld op basis van veronderstellingen. Die dus blijken te kloppen. In de ogen van de onderzoeker(s) van Intomart. Op basis van bestaande gegevens en een cross check van die gegevens met een selectie van 7500 mensen uit hun database van profielen. En dus ziet HP / De Tijd er een artikel in om de stigma’s van homo’s en lesbo’s nog maar eens te onderstrepen.

Om gek van te worden. Laten we de wereld eens omdraaien en met gay ogen naar de levensstijl van die afwijkende hetero’s kijken. Wat gaan we dan zien als we de uitspraken van Intomart / Gfk (klinkt trouwens als Vandemarkt/GFT) op een rijtje zetten. Leest en huivert:

Heteromannen zijn vooral:

  • niet modebewust
  • geen klanten van de Bijenkorf
  • onverzorgd
  • watjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • laagopgeleid (dom dus)
  • niet creatief
  • niet echt geïnteresseerd in cultuur
  • nauwelijks woonachtig in steden en zeker niet in Amsterdam
  • gebruikers van Windows computers
  • honkvast want reizen weinig
  • ouderwets want getrouwd


  • rijden in auto’s
  • zijn trutjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • zijn trutjes want bivakkeren onder dikke lagen make up
  • weten niet wat haargel is
  • zijn ouderwets want getrouwd
  • wonen net als heteromannen meer in huurhuizen en liever niet in de stad
  • zijn ook Windows gebruikers (want hun mannen gebruiken dat ook)
  • zijn meer aan huis gebonden dan gays (want hun mannen reizen minder)

En ga zo nog maar even door. Gelukkig ben ik geen onderzoeker maar een schrijfster maar met dit soort onderzoekjes zoals Intomart die nu weer eens gedaan heeft heb ik toch echt het gevoel dat de heterononderzoekers maar al te graag homo’s en lesbo’s stigmatiseren en daarmee de gay emancipatie tegenwerken. Het simpele feit dat zo’n toko als Intomart het nodig vindt om een dergelijk onderzoek te doen (al dan niet in opdracht) geeft mij een vieze smaak in mijn mondje. Het lijkt er immers op dat we in Nederland aan alle kanten bezig zijn om op topsnelheid terug te vallen in een vroeger ontwikkelstadium: dat van de veilige spruitjeslucht als norm. Intomart werkt daar blijkbaar maar al te graag aan mee. Mijn punt is dat dit soort onderzoeken gestoeld zijn op een heteronormatieve kijk op het leven maar die hetero normen zijn voor veel mensen geen normen en dan is het volslagen logisch dat de uitkomsten van het onderzoek in de ogen van gays dus ridicuul zijn.

Morgenochtend ga ik maar eens fluks op zoek naar een leuke lesbo mét motorfiets en zonder make up die er lekker met me vandoor wil gaan om het op een zuipen zetten in een goeie lesbokroeg om snel die klojo’s van onderzoekers te vergeten.

Alice Verheij © 2011

Kunst met handen.

Dit kwam ik tegen via FaceBook. Te mooi om niet hier te laten zien. Wil je meer zien? Ga dan even naar de website van Guido Daniele, deze geweldige kunstenaar is gespecialiseerd in het beschilderen van handen op een geweldige manier.

Amy, Amy, Dionne!

I didn’t want to write about that great voice that left us all behind in despair. Thing is, I’m not the ‘hop on the bandwagon’ kind of writer. So I waited. Also, by nature I find it hard to look at the past, I prefer to look at the future. Which is not an easy thing to do after Amy Whinehouse left us some weeks ago. Music lovers, soul fans and jazz addicts rightfully mourn over her demise.

Somehow in the Netherlands the rise of the new Amy hasn’t been seen, yet. The girl’s records are not given enough airtime, yet. Most people, except for some real music lovers, haven’t heard of her, yet. But that will change. I mean, you simply have to listen to this little Amy named Dionne. Amy’s well kept and raised little girl Dionne Bromfield. She’s only fifteen or so but she has the voice. She will never be another Amy but I am so confident that she’ll develop into a  great star with her soul songs, straight from the Motown archives rephrased in a pretty damned cool mixture of Amy Whinehouse and Duffy. She’s got it all and she seems to be focussed on a musical career.

I love her voice and I can only pray she will not tumble over and fall down in Amy’s lifestyle. But I guess she won’t, because just like her amazing music the lifestyle of Amy was what defined her just as much. Please listen to this great little girl with this amazing voice and gasp in admiration. Dionne Bromfield, a singer to keep your eyes on for the next decades. A living tribute to her godmother, example and boss.

Alice © 2011

World Refugee Day 2011: Bhutanese refugees.

Note: this article will also be published on

The day I write this at a rooftop restaurant near the Boudha stupa is June 20, world refugees day as announced by the UNHCR (United Nations High Commissioner for Refugees). For the over 100.000 refugees from Bhutan a day that they should act. Actually a day that not only they but also representatives of the resettlement countries and the Nepalese government to do so. For now over twenty years more than a hundred thousand (and if we count the ones living illegally in India and Nepal) probably more than 150.000 Bhutanese are still in exile as a result of ethnic cleansing by the government of Bhutan on instigation of it’s feudal monarch.

The country by the way has as many inhabitants as for instance Amsterdam, the capitol of my own country. The small scale of Bhutan makes the whole situation or me at least strange to observe. On a numerical basis it is as if the mayor and city of Amsterdam would have exiled all the inhabitants from a few outskirts like the Bijlmer …

A refugee in Beldangi showing his Bhutan identity papers…

Over the last twenty years Nepal has carried the burden of allowing up to 108.000 refugees in seven camps in the southeast of the country. And it was not supposed to stay like that for so long. Talks with Bhutan to take back it’s own people have continuously stranded on the inhumane attitude of king Wangchuck and his prime minister Thinley. Both in fact to be regarded as criminals instead of rightful rulers. Because no matter the background against what the exile of the Bhutanese from the south (and a part of the east) was organized by Bhutan’s rulers, it is a criminal act to exile your own citizens.

There is no doubt whether these people have the right to live in their own country. Historians, researchers and journalists have proven many times that these people have been an important part of the Bhutanese society for many generations. Not any statement from mr. Thinley about their status can change historical facts. It is also proven that the exile of these people was forcefully. After all, there are still many political prisoners in Bhutan and the harshness of the regime against it’s own citizens when they claim normal citizen and human rights is almost unmatched on an international scale. The country behaves like North Korea or Birma. It can do so by the protection of India that has an interest in maintaining the current situation of Bhutan as a dependent albeit autonomous vassal state. India even trains the Bhutanese army and police. Still India will not let itself be dragged into the discussions on the future of the Bhutanese refugees.

The west has long supported the stay of these refugees in the camps in the Morang and Jhapa districts of Nepal together with the Nepalese government. From a geopolitical standpoint understandable as any unrest in the regions is unwanted from western perspective because the neighbors of Bhutan and Nepal are China and India, both nuclear powers. Since a few years nine countries are resettling the refugees from the camps to the west driving up the cost of taking care for these refugees. But that cost is taken probably as the price to pay for an unstable peace in the region. And the west even invests in the medievally ruled Bhutan in reforestation programs and other ecological efforts of the Bhutan regime. After all, the west has to balance it’s negative CO2 balance. Still the third country resettlement program, unjustly and euphemistically nowadays named by officials to be a ‘durable solution’ has given, and will continue to do so, tens of thousands of the Bhutanese refugees a new future in the west. The US, Canada, Norway, Denmark, the Netherlands, Australia, New Zealand and the United Kingdom are making a great effort to help these people on humanitarian grounds. That in itself is admirable and in these times where western countries are closing their borders exceptional to say the least. But they will not be able to resettle all the refugees. According to UNHCR sources some 10.000 will remain in (probably) one camp in Nepal. It is expected that the Beldangi camp near Damak will stay housing those people. Maybe indefinitely because Bhutan still doesn’t want to talk about repatriation and Nepal is not willing to allow integration in its society. And because the resettling countries do not translate their efforts (practical and financial) in pressure on the Bhutan government, it is doubtful that change will come.

But how about the refugees themselves? According to UNHCR sources some 95% percent have opted for resettlement. That percentage will not become reality but in the end be limited to some 90% of the total number of people. The rest, the 10.000 plus, will remain. The political organization level of the whole group is low. People have no reason to trust or depend on their politicians. The few political parties that have been organized outside of Bhutan have not been effective in twenty years and are besides some unsuccessful efforts to mobilize people in the past two decades not able to bring change or gain international attention for their cause. Some of the major politicians are quarreling amongst themselves on the strategy to follow. There has not been a single effective attempt to mobilize the international political scene and to get the cause of the refugees on the international agenda. The Bhutanese do not have a Dalai Lama that can speak for them and is regarded as an international figure of importance. They dearly miss effective leadership. Bhutan has taken advantage of that in the past twenty years by keeping silent and by lying and cheating on the international political scene. Within the SAARC countries (South Asian Association For Regional Cooperation) the case of the refugees has not been seriously discussed or handled. Bhutan and more important India blocks discussions on that level. The UN is dominated by countries that prefer a contained situation over a possible conflict with the buffer state Bhutan that is geographically and politically squeezed between China and India.

It’s good to see that most of the refugees that have been resettled do well. They have earned a better life than they would have had when staying in the refugee camps. But the opportunities they get are related to their status as an immigrant. In a sense they have been lucky as the people who still live in Bhutan will not get these opportunities. And the ones that stay behind have nothing to look at regarding a decent future as a human being. The situation in the camps is deplorable, international attention will no doubt drift away along with the refugees who are resettling. The number of the ones to stay are in the end so low that it is unlikely that there will be serious investments made in their future. The are condemned by faith. Just like so many other refugees living world wide, most of them in poor countries under dire conditions. One can only hope that in the end Bhutan gets its act together or Nepal will allow them to integrate in Nepali society.

Alice Verheij is an independent writer, journalist and film maker currently working on the documentary ‘Headwind’ about the Bhutanese exiles living in diaspora and author of the soon to be published novel ‘Headwind’.

Retour Kathmandu.

Ik ben weer terug in Kathmandu, een stad die in al zijn chaos een soort tweede woonplaats is geworden. De afgelopen twee weken heb ik doorgebracht in de oostelijke Terai, de laagvlakte in Nepal. Niet een gebied waar toeristen naartoe gaan tenzij ze van thee houden. Ilam heb ik niet gehaald en naar Taplejung in de bergen ben ik ook niet geweest. Stakingen en een bruiloft weerhielden me.

Wel ben ik in verschillende vluchtelingenkampen geweest om te filmen, mensen te spreken en schrijvers en dichters te ontmoeten. Met zo’n veertien uur video in mijn tas ben ik gisteren weer in de stad aangekomen met een binnenlandse vlucht, een sprongetje van een kwartiertje waarmee een busrit van een driekwart dag werd voorkomen. De ervaringen in de vluchtelingenkampen en de onverwachte bruiloft nog vers op het netvlies.

Filmen in vluchtelingenkampen is een vreemde gewaarwording. Je bent als filmer getuige van het leed van veel mensen, van schrijnende armoede en nog schrijnender uitzichtloosheid. Het luchtballonnetje van beschaving dat door het westen is vol geblazen loopt voor je ogen en voor de lens van je camera in rap tempo leeg. De kampen waren verschillend én allemaal hetzelfde. Het verschil was vooral te vinden in het Goldhap kamp dat op 22 maart zo tragisch getroffen werd door een brand die zo goed als alle hutten (huizen zijn het niet) in de as legde. Het Sanischare kamp dat op dezelfde dag getroffen werd is er beter aan toe. Minder slecht bedoel ik. De mensen in Goldhap voor zover ze nog niet verplaatst zijn naar een ander kamp leven in tijdelijke shelters die bestaan uit bogen van bamboe met een stuk landbouwplastic er over heen gespannen. Voorzieningen zijn er niet, drinkwater is een probleem, elektriciteit en dat soort zaken zijn er niet meer. Alleen wat gebouwen van de school en de verschillende instanties staan nog overeind. Mensen die in een uithoek geïsoleerd leven omdat hun hutten niet verwoest zijn mogen niet zomaar naar een veilige plek in het kamp verhuizen want pas als de mensen van de UNHCR aangeven dat zij aan de beurt zijn om te verplaatsen mag dat. Zolang staan zij bloot aan de risico’s van aanvallen door dieren uit de jungle (olifanten laten zich regelmatig zien in het kamp) en plunderaars. Ze zijn bang.

Ik kan niet voorkomen dat ik met de nodige boosheid in mijn lijf terug gekeerd ben. Niet verwonderlijk gezien de ellende die ik heb moeten aanzien hier. Ondanks mijn respect voor het werk van de UNHCR en verwante organisaties blijft er vooral een gevoel van collectief tekortschieten bij me achter. De blijvende ontkenning van Bhutan van de rechten van zijn eigen inwoners maakt me boos. Notabene een land waar ons land geld in steekt, blind als we zijn voor de permanente schending van de rechten van deze mensen door de regering en koning van dat land. Maar ja, veel kan ik er niet aan doen anders dan de situatie vastleggen in beelden en woorden om dat te laten zien.

Op verzoek van Bhutan Media Society (een collectief van Bhutaanse journalisten in ballingschap die zich inzetten voor de belangen van hun landgenoten) heb ik een video samengesteld over de overhandiging van donaties die via internet zijn samengebracht aan de slachtoffers van de branden in de kampen. Hier kun je hem bekijken:

Alice © 2011