Ik ben zo moe van jou, o Nederland.

Noot: driekwart jaar geleden herschreef / hertaalde ik ‘Going to a town‘ van Rufus Wainwright. Een lied dat hij, eerlijk is eerlijk, uit verveling en baldadigheid schreef in de lobby van een hotel tussen concerten in. Zonder diepere bedoeling, zonder er een protestleid van te willen maken. Maar dat werd het wel. Het werd een lied dat bij deze tijd past.

Het is nu driekwart jaar later. Veel is veranderd. De pier op de foto is failliet en zal misschien afgebroken worden. Zoals er veel afgebroken wordt. Vandaag las ik dat het College Van Zorgverzekeraaars (CVZ) voorstelt om de psychische ondersteuning van mensen met psychische problemen alleen nog maar te vergoeden bij een medische noodzaak. Daarmee onderstrepend dat je voor hulp psychisch ziek moet zijn (volgens het daarvoor geldende normenboek DSM IV) en dat psychische problemen buiten die veroorzaakt door ziekte maar gewoon door jezelf en je huisarts (die daar niet voor geschoold is) opgevangen moeten worden. Wil je hulp, heb je hulp nodig, dan moet je dat maar zelf betalen. Kan je dat niet, zoals een toenemend aantal mensen, dan kun je voor wat betreft die verzekeraars doodvallen. Letterlijk.

Gaan die plannen door dan zuller er ook doden vallen want het aantal suïcides zal toenemen bij het wegvallen van de zorg voor mensen met post traumatisch stress syndroom, slachtoffers van misbruik, mishandeling, verkrachting, burn outs, onverwerkte traumas uit jeugd of anderszins. Zij zijn geen medische gevallen dus moeten het maar zelf zien te rooien. Daarmee is de verzekering van de Nederlandse gezondheidszorg indirect verantwoordelijk voor de doden die zullen vallen en het instandhouden of het versterken van het lijden van duizenden zoniet tienduizenden mensen. Hun aantal groeit als gevolg van de verharding van de maatschappij.

Nederland maakt hiermee zichzelf ziek, doodziek. En, als het aan deze mensen ligt die dit bedenken, uiteindelijk dood. Weg beschaving. Van Zorgverzekering naar een verzekerd zijn van verwaarlozing. Verwaarlozingsverzekering.

Ik ben nog steeds moe van Nederland en verlang naar de dag dat ik dit land definitief de rug kan toekeren. Of mij dat lukt weet ik niet, of ik dan in Europa of elders zal leven weet ik ook niet. Hoe dan ook, deze hertaling draag ik op aan de mannen en vrouwen van het CVZ die de plannen smeden om de geestelijke gezondheidszorg in Nederland te decimeren en daar willens en wetens slachtoffers mee gaan maken. Ik gun ze een jarenlange persoonlijke ernstige depressie. Ik mag dat als overlevende van diverse suïcide pogingen. Het hierna volgende schreef ik in april 2012, mijn mening is helaas niet veranderd sindsdien. Mijn leven overigens wel. Ten goede, dankzij de onbezoldigde zorg van een paar vrienden en een project van hte Rode Kruis. Een organisatie die goddank losstaat van de Nederlandse staat en haar beperkte blik op de rechten van haar burgers.

In een uitwisseling op Facebook legde mijn goede vriendin Floortje me nog eens dit prachtnummer van Rufus Wainwright voor. Ik heb er al zo vaak naar geluisterd en het heeft me altijd geraakt omdat ik er iets voelde dat ik niet kon omschrijven. Tot Floortje een hint gaf dat iemand maar eens een Nederlandse versie moest maken.

Er zullen mensen zijn die – terecht – vinden dat ik negatief schrijf over mijn eigen land. Er zullen mensen zijn die het met me oneens zijn of het me zelfs kwalijk nemen. En anderen die het niet begrijpen of me een zeur vinden. Maar er zijn er vast ook die zich herkennen in de pijn die ik heb proberen te verwoorden over hoe mijn eigen land verworden is tot iets dat ik verafschuw. Verwoord aan de hand van Rufus Wainwright die, wonend in New York, in een opwelling zijn originele tekst liet stromen en waarin hij onverholen kritisch is op de verwording van het Amerika van George Bush.

Mijn tekst laat mijn walging proeven over de staat van dit land. Een land zonder kleur maar met angst voor de vreemdeling, voor de andersdenkende, voor de ander die niet is zoals de gemiddelde burgerlijke grijze muis. Een land van egoïsme waar hypotheekrenteaftrekm pensioen en immigratie voor gaan op barmhartigheid en liefde voor hen die het moeilijk hebben. Een land dat maatschappelijk en politiek geen enkel ankerpunt meer voor mij vormt en dat mij gevoelsmatig wegjaagt. En hoezeer men het met mij oneens zal kunnen zijn, zijn de woorden gewogen en spreken ze mijn diepste gevoel uit. Mijn ontembaar verlangen to vluchten naar desnoods een stad die niet meer bestaat. Weg van het grijs, weg van de verzuring en de beschimping. Weg van de krantenkoppen vol mensenhaat, weg van het gebrek aan compassie, weg van de tweets van Wilders en de lamlendigheid van een tandeloze oppostitie. En vooral weg van het land dat mij mijn gevoel ontneemt en me omlaag drukt tot er niets meer van me over is. Met een vage hoop dat er ooit een andere tijd zal komen. Ik kan momenteel niet anders dan hiermee mijn diepste gedachten laten vallen op deze plek. Want ik ben moe. Heel erg moe van dit land. Heel erg moe van jou, o Nederland.

Hier is mijn versie:

“Ik ben zo moe van jou, o Nederland”

Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
En loop weg van de plaats die ik altijd heb gehaat
Ik zoek naar mensen die hun hart niet hebben verbrand
ik ben zo moe van Nederland

Ik maak het goed voor de leugens van de Telegraaf
Ik maak het goed voor die liedjes o zo braaf
Het lijkt wel of hun waarheid niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief

Zeg me, denk je echt over de hel omdat je teveel liefde gaf?
Zeg me, denk je echt dat alles wat je deed zo goed was
Ik moet het weten, na het bloed van die jongen die daar ligt in een plas
Ik ben zo moe van Nederland

Ik moet het weten
Misschien zal ik je nooit meer zien, of misschien ook wel
Jij had je voordeel van een wereld en ook van je spel
Ik ben onderweg naar een stad die niet meer bestaat
Ik ben zo moe van jou, o Nederland

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik heb mijn leven lief, o Nederland
Ik heb mijn leven lief
Heb nu teveel verdriet
Maar tòch ’n droom in ‘t verschiet
En dat is al, meer niet

Ik zoek er mijn eigen pijn, zal er niet eenzaam zijn
Ik ben onderweg
naar een stad die niet meer bestaat

Muziek, tekst: © Rufus Wainwright
Hertaling: Alice Verheij © 2012

Advertenties

Booktitles

Booktitles. Finding the proper title for the book one writes is kind of killing. Sometimes it just works. My last book made its own title. This time however I’ve been manipulating titles for quite sometime. Currently third incarnation of my new novels title is there. This one will stay for as I’m concerned. The previous two titles are incorporated in the book, I’ll explain.

My newest novel is titled ‘Lachrymae‘, the Latin word for ‘tears’. The books is actually two books in one. The first part about Mary Lloyd is subtitled ‘The Angel of Kensington‘, because that’s what she was in her time. The second part, subtitled ‘The Improbability of Love‘ is about Lena Dene and her love for Mary. At least, this is what the books seems to be about if one would stay at the surface. But when digging deeper the book is actually about women who were surprisingly emancipated in a non emacipated age. It’s about love and death. The great themes. And it is about relationships between women (and sometimes men) and the consequences of relationships and the state people are in at different points in their life. The book deals with sickness and how to live (and love) with e genital defect. At the turn of the twentieth century in a post Victorian society with the same hangups that our society seems to have fallen back to.

Lachrymae, I am slowly starting to love the inert quality of the word. For the dutch language version it is perfectly ok, in the English language version this a undecided. It’s how languages work, one never knows for sure what to choose.

© 2012 Alice Anna

Wat zou ik doen met een miljoen?

Vandaag kruiste een Zuid Afrikaans liedje mijn pad en ik kon het niet laten het naar het Nederlands om te zetten. Gewoon omdat ik het leuk vind. Dit is hem (en luister ook even naar het origineel).

Wat kan ik doen met een miljoen?

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat kan ik doen met ’n miljoen?
Daarmee maak ik mijn wereld vooral prachtig groen, ja!
Dat zou ik doen met ‘n miljoen.

Ik heb genoeg van het gesukkel, in mijn dagelijks bestaan.
En het geploeter voor dat geld als ik ergens heen wil gaan.
En die auto die niet rijdt heeft me dus weer laten staan.
En door die diepvries is verdikkie
ook ons eten naar de maan.

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat zal ik doen met ’n miljoen?
Ja, een cheque met zes nullen in mijn schoen, ja!
Doe mij maar morgen dat miljoen.

Ik werk mij ook krom om belasting te betalen.
En nou is er ook een stuk van mijn splinternieuwe schaal.
Ja, die wet van ‘t kabinet, die vreet mijn kapitaal en
die rentekoers houdt mij over ‘t algemeen maar kaal.

Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Wat kan ik doen met ’n miljoen?
Ja, ik zou mezelf met zes nullen kunnen verzoenen, ja!
Ik zou ‘t kunnen doen met ‘n miljoen.

Instrumentaal

Wat kan ik doen met ‘n miljoen, Ha, ha, ha!
Wat kan ik doen met ‘n miljoen?
Ach daarmee maak ik de wereld voor mij overal groen, ja!
Dat zou ik doen met ‘n miljoen

Ik hoef geen bakken geld maar slecht een klein fortuintje.
‘n Vliegtuig of ‘n zeiljacht, zelfs al is het maar een kleintje.
Ik drink niet en rijk wil ik niet zijn.
Ik wil graag net genoeg hè.
Om zo lang als ik wil in mijn Jacuzzi te zijn ja.

Wat zou ik doen met ‘n miljoen, Ha, ha, ha!
Wat zou ik doen met ‘n miljoen?
Ja, ik zou mezelf met zes nullen kunnen verzoenen, ja!
Ik zou ‘t kunnen doen met ‘n miljoen.

Tekst en muziek: Lucas Maree © onbekend
Nederlandse tekst: Alice Verheij  © 2012

Lucas Maree uit Zuid Afrika

Je zou weten…

Vandaag is het precies 1 maand sinds ik mijn lief heb moeten achter laten in Nepal. Sinds die trieste dag is zij elk uur, elke minuut en seconde in mijn gedachten en staat mijn leven in het teken van een terugkeer naar haar. Vandaar dat ik vandaag een liefdesliedje uit het prachtige Afrikaans vertaald heb naar het Nederlands en het Engels. Dit lied draag ik op aan haar die mijn hart gevangen heeft en het goed voor mij bewaard tot ik het terug kan gaan halen.

Goed, in het Engels heb ik het liedje ‘Hoe ek voel’ dus al vertaald maar het mooie en vooral lieve liefdesliedje schreeuwt om een Nederlandse versie. Johannes Kerkorrel’s tekst van het Afrikaans naar het Nederlands omzetten is minder vanzelfsprekend dan de verwantschap in taal wellicht suggereert en dus heb ik gekozen voor een benadering van de tekst. De interpretatie van het origineel door Amanda Strijbos heeft mij altijd ontroerd. De laatste ruwe kantjes van mijn tekst heb ik inmiddels weggeslepen zodat dit diamantje ook in het Nederlands echt mooi kan glimmen.

Het verhaal achter het leven van Johannes Kerkorrel is het verhaal van een homoseksuele journalist en artiest die ten tijde van het apartheidsregiem in Zuid Afrika van de radio verbannen werd omdat hij teksten van toenmalig president Botha ironisch gebruikte in zijn teksten. Jaren later heeft hij een einde aan zijn leven gemaakt. Zijn nalatenschap bestaat uit prachtige liedjes met een hoog poëtisch gehalte.

Met een beetje geluk kan ik het morgen aan de vleugel eens zingen om te zien of het klopt met mijn bedoeling. Het origineel is in het hier beneden gepubliceerde YouTube filmpje nog eens te beluisteren. Zo mooi kan Afrikaans zijn!

Dit is het geworden…

Je zou weten…

Als ik je niet kon vertellen
Als ik jou niet kon laten zien
Zou ik een schilder bestellen
En hij zou schilderen misschien
Als hij ’t dan eindelijk voltooid
En af zou maken o zo mooi
Zou je weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Als ik je niet kon laten zien
Als ik jou niet kon laten lezen
Zou ik kopen een faxmachien
Mijn gedichten laten zien
Wanneer je die ontvangen zou
En lezen en geloven wou
Zou je weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Als ik je niet kon laten lezen
Als ik jou niet kon laten horen
Zou ik duizend zangers zenden
Die een avondserenade brengen
Je zou dan direct ontwaken
En jouw ramen open maken
Je zou weten, jij zou weten
Al had je het wellicht vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Je zou weten, jij zou dit weten
Je zou dit weten, jij zou weten
En het vast niet meer vergeten
Wat ik voel, wat ik voel, voor jou!

Originele tekst in het Afrikaans: Johannes Kerkorrel
Nederlandse tekst: Alice Verheij © 2012

En mocht iemand denken dat ik dit voor mijn lief gedaan heb dan klopt dat aardig hoewel ik vrees dat ik nog niet in staat ben tot een lied in het Nepalees…

Alice © 2012

‘Thick as thieves’ vertaald.

Al tijden ben ik gebiologeerd door de muziek van Nathalie Merchant. Vooral het letterlijk apocalyptische en lyrische ‘Thick as Thieves’ heeft een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Zowel muzikaal als tekstueel. Een tekst die te mooi is om niet een Nederlandse versie te kennen. En dus heb ik die geschreven.

‘Thick as Thieves’ wordt in het Nederlands ‘De Hypocriet’. Het gaat over hoe de mensheid teloorgaat aan geweld, zelfzucht en hypocrisie. Een zeer kritische tekst met heel veel lagen en een groot risico op vertaalfouten. Dit is mijn poging:

Alice © 2012

Voor de informateurs

Goed om naar te luisteren voor de heren (helaas, al weer heren) informateurs.

Woorden zijn verder overbodig. Nadenken, mannen! De oude meester zingt het, zijn loflied op de onstuitbare kracht van de democratie.

Democracy

It’s coming through a hole in the air,
from those nights in Tiananmen Square.
It’s coming from the feel
that this ain’t exactly real,
or it’s real, but it ain’t exactly there.
From the wars against disorder,
from the sirens night and day,
from the fires of the homeless,
from the ashes of the gay:
Democracy is coming to the U.S.A.
It’s coming through a crack in the wall;
on a visionary flood of alcohol;
from the staggering account
of the Sermon on the Mount
which I don’t pretend to understand at all.
It’s coming from the silence
on the dock of the bay,
from the brave, the bold, the battered
heart of Chevrolet:
Democracy is coming to the U.S.A.

It’s coming from the sorrow in the street,
the holy places where the races meet;
from the homicidal bitchin’
that goes down in every kitchen
to determine who will serve and who will eat.
From the wells of disappointment
where the women kneel to pray
for the grace of God in the desert here
and the desert far away:
Democracy is coming to the U.S.A.

Sail on, sail on
O mighty Ship of State!
To the Shores of Need
Past the Reefs of Greed
Through the Squalls of Hate
Sail on, sail on, sail on, sail on.

It’s coming to America first,
the cradle of the best and of the worst.
It’s here they got the range
and the machinery for change
and it’s here they got the spiritual thirst.
It’s here the family’s broken
and it’s here the lonely say
that the heart has got to open
in a fundamental way:
Democracy is coming to the U.S.A.

It’s coming from the women and the men.
O baby, we’ll be making love again.
We’ll be going down so deep
the river’s going to weep,
and the mountain’s going to shout Amen!
It’s coming like the tidal flood
beneath the lunar sway,
imperial, mysterious,
in amorous array:
Democracy is coming to the U.S.A.

Sail on, sail on …

I’m sentimental, if you know what I mean
I love the country but I can’t stand the scene.
And I’m neither left or right
I’m just staying home tonight,
getting lost in that hopeless little screen.
But I’m stubborn as those garbage bags
that Time cannot decay,
I’m junk but I’m still holding up
this little wild bouquet:
Democracy is coming to the U.S.A.

Tekst: Leonard Cohen

In mijn versie wordt het:

Democratie

Het komt er aan door een gat in de lucht,
van de nacht dat ’t Tiananmen plein zuchtte.
Het komt van het gevoel
hier is ‘t een vreemde boel.
of ‘t is gewoon, maar er zit iets in de lucht.
Van de oorlog tegen anarchie,
van de sirenes nacht en dag,
van de vuren van de zwervers,
van de as van de lach:
Democratie komt… straks aan de macht.

Het dringt door in elk donker hol;
op een gedroomde vloed van alcohol;
van het verbijsterend verslag;
van die verbazende dag
terwijl ik ‘t niet begrijp brengt ‘t mijn hoofd op hol.
Het komt van de stilte
daar boven op het duin,
van de held, de boef, de zwerver
diep daar onder het puin.
Democratie komt… er nu eindelijk uit.

Het komt van al het leed daar op straat,
de heilige plek waar een mens nog praat;
van de moordzuchtige ruzie
die verkiezings desillusie
die bepaald wie dient en wie regeren gaat.
Van de bronnen van ontgoocheling
waar een vrouw knielt in gebed
voor God’s zegen in de woestijn
en die ver van mijn bed
Democratie komt… zo is het maar net.

Vaar door, vaar door
O machtig Schip van Staat!
Naar de kust van behoefte
langs ‘t rif met geboefte
Door de stormen van haat
Vaar door, vaar door, vaar door, vaar door.

Het komt naar dit Nederland eerst,
de plek waar goed maar ook kwaad heerst.
Want hier is er een wens en
de kracht om te veranderen
en hier was die gedachte toch het eerst.
Hier is het gezin gebroken
en de eenzame zegt hier
het hart moet weer wijd open
op een fundamentele manier:
Democratie komt… en te beginnen hier.

Het komt van de mannen en de vrouwen.
O schat, ik ben dan weer de jouwe.
We gaan er nu tegen aan
ik ga naast jou staan,
de verandering is niet meer te houwen!
Het komt als een sterke vloed
onder nieuwe maan,
imposant, onverwacht
niet uit de weg te gaan:
Democratie komt…  ook hier vooraan.

Vaar door, vaar door…

Ik ben sentimenteel, je begijpt wat ik bedoel.
Ik hou van het land maar ik heb een rotgevoel.
Ik ben niet links of rechts
en ik wil echt geen gevecht,
ik raak verdwaald want alles lijkt zonder doel.
Maar ik ben taai als die afvalzak
die de Tijd niet kan verteren,
ik ben versleten maar sta er nog
en kan aan jullie leren:
Democratie komt… en is niet te keren!

Tekst: Alice Verheij © 2010

Lege stoelen

Don McLean heeft veel mooie songs geschreven. Zijn beste album is natuurlijk American Pie. Als lp staat deze nog altijd in mijn kast, de groeven diep uitgesleten. Deze keer heb eens niet Vincent of American Pie genomen om te vertalen maar is het Empty Chairs geworden. Een liedje over de verbazing van iemand die achter blijft terwijl de geliefde er vandoor is gegaan.

Lege stoelen

Ik voel de zachte trilling van een slapeloze nacht
kruipend door mijn vingers bij de maan heel zacht
Stralen blauw flikkeren door mijn open raam
Als zigeuner motten dansend om hun bestaan

En ik vraag me af of jij weet
Dat ik er nooit iets van begreep
dat ondanks dat je zei te gaan
totdat je ging, ik nooit dacht alleen te staan

Maanlicht gaf mij de contouren van jouw gezicht
je blonde haren werden ’s nachts het mooist verlicht
En de geur van je bloemen zweven nog rond mijn hoofd
een sympathie boeket van een tere liefde dood.

En ik vraag me af of jij weet
Dat ik er nooit iets van begreep
dat ondanks dat je zei te gaan
totdat je ging, ik nooit dacht alleen te staan

Nooit gedacht dat een woord waar kan zijn
Nooit gedacht dat je meende wat je zei
Nooit beseft dat zonder jou rest pijn
Nooit gedacht dat je hier niet meer zou zijn.

Ochtend komt en ochtend gaat zonder spijt
en avond brengt gedachten aan verleden tijd
Lege kamers met een echo als ik er loop
Lege stoelen en lege kleren op een hoop

En ik vraag me af of jij weet
Dat ik er nooit iets van begreep
dat ondanks dat je zei te gaan
totdat je ging, ik nooit dacht alleen te staan

Origineel: Don McLean
Vertaling: Alice  Verheij © 2010

Eén

Nog een vertaling van een Amerikaanse song. Deze is van de grote Johnny Cash die in de uitvoeringen van U2 en vooral die van Cash zelf en Bono samen met Mary J. Bligh geweldig waren. De laatste dan maar om naar te luisteren:

En hier wat ik er van gemaakt heb:

Eén (One)

Wordt het al wat beter?
Of is het nog gelijk?
Is het dan wat simpler voor je nu?
Of vindt je het gezeik?

Je zei één lief
Eén lijf
Als er één nood is
In de nacht
Eén liefde maar samen beleeft
Het verlaat je schat als jij er niet om geeft

Heb ik je laten zitten?
Met een rotsmaak in je mond
Je doet alsof je nooit liefde had
En of ik je nooit verstond

Ach het is te laat
Vannacht
Hoe kan je denken dat
ik op je wacht
We zijn één maar ècht niet gelijk
We moeten elkaar toch helpen
Elkaar toch helpen
Eén
Eén

Ben je hier voor vergeving?
Of omdat je het had beloofd?
Kom je hier om een Jezus te zijn
voor de zieken in je hoofd?

Nou, vroeg ik teveel?
Meer dan je had?
Jij gaf me niks terug
En dat was dat
We zijn één maar ècht niet gelijk
We kwetsten elkaar met telkens dat gezeik

Je zei liefde is de tempel
Lief’ de hoogste wet
Liefde is de tempel
Lief’ de hoogste wet

Je vraagt me naar binnen
Maar je wilt dat ik dan kruip
Ik heb geen houvast aan
dat wat jij hebt
Want alles wat jij hebt is pijn

Eén lief
Eén bloed
Eén lijf
Ach, je doet maar wat je doet
Eén leven met elkaar
Zuster
Broeder
Eén leven maar we zijn ècht niet gelijk
We moeten elkaar toch helpen
Elkaar toch helpen
Eén
Eén
Eén
Eén

Alice © 2010


Altijd

Deze keer geen hertaling maar een vertaling. Zo dicht mogelijk bij de oorspronkelijke tekst als haalbaar was en binnen het metrum te passen is. Het is één van de mooiste songs van Venice naar mijn mening. Nu omgezet in het Nederlands. Hier is het origineel:

En dit is mijn versie in onze mooie taal:

Altijd (Always)

Ik zag een vlag daar wapperen boven mij
Ik zag de maagd en
voor even geloofde ik
Je zei je redt me
Maar ik wordt liever niet gered
Ik wil dat je van me houdt
En ik van jou, altijd

Mijn lippen bewogen
Maar de woorden waren niet van mij, mmm
Ik zag je huilen
En voor even kon ik zien
Ja, je zei je redt me
Maar ik wordt liever niet gered
Ik wil dat je van me houdt
En ik van jou, altijd

Je zei je redt me
Maar ik wordt liever niet gered, oh nee
Ik wil dat je van me houdt
En ik van jou, altijd

Ja, maar ‘t is okay, uhuh
Ik weet wat mij nu verdriet
Ik weet wat ik ‘t liefste zie
En ik weet ook waar met wie…

En een engel vloog daar vlak naast mij
Er was geen twijfel
Dat moment was ik vrij… zo vrij
Ja, je zei je redt me
Maar ik wordt liever niet gered, nee nee
Ik wil dat je van me houdt
En ik van jou, altijd
Ik wil alleen maar dat je van me houdt
En ik van jou, altijd
Ja, altijd
Ik wil dat je van met houdt
En ik van jou, altijd

Origineel: Martin Terefe, Nick Whitecross
Hertaling: Alice Verheij © 2010

Mijn eerste setlist

Een heel oud setlistje (van de Beatles)

Voor het eerst in mijn leven heb ik een setlist van songs die in mijn (ehm… Anna’s) cabaretprogramma ‘Van de barkruk zijn opgenomen’. Een paar worden zaterdag 15 en zaterdag 22 mei voor het eerst met publiek gezongen.

Daar is ie dan:

  • Kruisweg‘ – hertaling van ‘Crossroads’ van Don McLean
  • Jankend koor‘ – hertaling van ‘Lemon Tree’ van Fool’s Garden
  • Dan weet je dat ik om je geef‘ – eigen tekst, eigen muziek
  • Dezelfde fout‘ – vertaling van ‘Same mistake’ van James Blunt
  • Spreek‘ – Frédérique Spigt
  • Mans genoeg‘ – Frédérique Spigt
  • Laat me‘ – Ramses Shaffy
  • Ik ben geen vrouw, ik ben geen man‘ – hertaling van ‘I’m not a woman, I’m not a man’ van Gare du Nord en Elkie Deadman.

Deze acht songs zijn de werken waar ik uit zal kiezen voor het definitieve programma. Zoals te zien is, alles in het Nederlands. Ik kan en wil wel in het Engels zingen maar om de een of andere reden heeft Nederlands toch mijn voorkeur. De hertalingen en de vertaling zijn stuk voor stuk zware bevallingen geweest maar ze kloppen. Inhoud, metrum, zinsopbouw en expressie kloppen. De rest is keihard repeteren en werken aan een goede podium aanwezigheid.

‘Kruisweg’ is vannacht ontstaan in een storm van slapeloosheid.

Alice © 2010

Voor wie mij kent

Wat ik ook schrijf, hoezeer ik mij ook bekwaam, ik zal nooit zo scherp kunnen schrijven over wie ik ben en wat ik voel als Don McLean dat jaren terug al deed toen ik negen jaar was. Geen zin in de tekst is overbodig, geen woord voor mij onwaar. En wie mij kent begrijpt dit en weet dat dit letterlijk genomen mag worden.

En ik boog mijn hoofd op de kruising in mijn leven… keek achterom, en vervolgde mijn weg…

Alice

‘Crossroads’

I’ve got nothing on my mind: Nothing to remember,
Nothing to forget. And I’ve got nothing to regret,
But I’m all tied up on the inside,
No one knows quite what I’ve got;
And I know that on the outside
What I used to be, I’m not… anymore.
You know I’ve heard about people like me,
But I never made the connection.
They walk one road to set them free
And find they’ve gone the wrong direction.
But there’s no need for turning back
`Cause all roads lead to where I stand.
And I believe I’ll walk them all
No matter what I may have planned.
Can you remember who I was? Can you still feel it?
Can you find my pain? Can you heal it?
Then lay your hands upon me now
And cast this darkness from my soul.
You alone can light my way.
You alone can make me whole… once again.
We’ve walked both sides of every street
Through all kinds of windy weather.
But that was never our defeat
As long as we could walk together.
So there’s no need for turning back
`Cause all roads lead to where we stand.
And I believe we’ll walk them all
No matter what we may have planned.

Don McLean © 1971