Public Transport in the Netherlands or how something good turns evil…

I live in the Netherlands and in the city of The Hague. That’s where the government seats. A beautiful centuries old city with wonderful sights and a generally peaceful atmosphere. The City of International Justice too as the United Nations has vested their International Court in it. The Hague is a proud if not sometimes pedant city. A typical western European government city. Not the capitol of my country as that is reserved for Amsterdam but still quite important.

And like any of these type of cities, The Hague has public transport. Buses and trams. Actually it has a fairly modern public transport system albeit somewhat expensive for the travelers. But it does operate quite well and most people seem satisfied with the performance of the HTM, the Haguean Tram Company or whatever name it would have in English. An old company too. Since a couple of years The Hague is like other cities in the Netherlands, actually like most of the country, blessed with the ‘OV chipcard‘ system, the Public Transport Chip Card that facilitates travelers in fast and easy payment of their journeys. Like a pre paid phone card it works on a balance that can be placed on the card’s account, which basically is some sort of dedicated credit card. And the system works. Most of the time that is.

Now, introducing the ‘OV’ system has taken years and years and many political discussions on government and city levels. But it’s there now and there is no escape from it. Or is there?

Some years ago the HTM, the local public transport company, acquired new railcars for the newly made metropolitan lines 3 and 4 that run in The Hague and between The Hague and Zoetermeer, a phorensic town just outside of The Hague. Nice modern railcars with much more comfort thant the old ones that are running in the streets for some decades. Although the first few years of this new model railcar were not exactly easy it now is a quite reliabel tramway. But not for the chipcard system that has been implemented in the railcars in the past few years.

First of all it took a couple of years fo dual ticketing systems on the line 3 and 4 because on government level the chipcard system was not agreed resulting in tramcars running with chipcard readers installed that were switched off. Only after some three years and numorous political discussions and technical drawbacks like hackable chipcards the system finally was switched on sometime ago.

The Dutch Way.

Meaning that the old system was abandoned after some months and the travelers are since then expected to use the chipcards exclusively. No card sales in the railcars except from a ticketing machine. A ticketing machine that – although German built – continuously malfunctioned. Until this day. Actually in the first year the chances of a working ticketing machine against a non working were about 50:50 according to emperical research by the author. It saved me quite a lot of money because when the machines don’t work and tickets can not be bought otherwise, whow would be so stupid to have a chipcard on him er her. Well, not me, that’s for sure.

So I had a lot of free travels thanks to the crappy system.

Until I went to Nepal for sometime and after the first journey noticed a major change. The coint slots of the ticketing machines were barred by an aluminium strip rendering them inoperable. Only paying by Chipknip (a digital wallet in the form of yet another chipcard) was allowed since then. The good news ofcourse being that most of the machines didn’t work anyway so I continued to happily travel for free. And when checked and the conductors noticed a broken ticketing machine everybody simply had a lucky day.

Then I went to Nepal again.

When I returned for the second time another thing was changed. Now there was another aluminium plate glued to the front of the machine. With words on it. In English translation it read the following:

‘When this machine is not working or you don’t have a Chipknip with you, a valid transport ticket remains obligatory.’

Wow. I almost immediately realized that this message means that when you don’t have public transport chipcard with enough balance with but do have cash and a chipknip for digital payment while one of these damned machines broke down you are liable for a heavy fine. The logic in that completely went beyond me.

A public transport company that doesn’t facilitate buying transport tickets because they blocked cash payment and there’s no conductor on a tram and that has inoperative icketing machines actually thinks that they can fine travelers who in such a case continue traveling?
First of all one can only discover this situation after entering the railcar which by the time you find out that it’s imposible to obtain a ticket has already start moving will automatically make your journey illegal and there is no way you can get out of a moving railcar.
Second it also means that if you succeed in escaping your illegal journey at the next stop it means that you have to wait until the next railcar hoping that it has a working ticketing machine on board, which it in about 50% of the cases won’t and therefore bring you in thesame situation as before.
Thirdly it means that some travelers can by no means pay for a ticket even if they wanted too.

Obviously this situation is hilarious to say the least but the real problem started when the transport company actually ordered their staff to fine the purpetrators who they might catch in such a situation. The transport and chipcard system obviously had some trouble with mental derailment. It took a while and some quarrels in the trams between travelers with good intentions but without valid tickets and conductors with weird instructions, before local politics stepped in. So just recently the mayor of the city together with the responsbible city council members asked the transport company what the fuck they were doing? Not in those words I expect, but the answer did come in the end.

In the letter of which a relevant part is shown here the public transport company first of all downplays the problem by stating that the machine are most of the times working albeit that they have no figures on the number of malfunctions. Then they come with this great alternative. When a situation as described occurs the traveler is supposed to attack – in a friendly manner – any conductor entering the tramcar and force these to accept cash payment for their journay against th eminimum rate of €2.50.

Brilliant. So in essence nothing changed because that was how it always has been before exceot that these conductors no longer need to fine anyone willing to pay a normal minimum fare.

And so, the transport system and it’s latest innovation once again showed a typical Dutch approach: don’t fic the problem but just organize yourself around it…

Alice © 2012

The God Particle.

A view of the OPERA detector in Gran Sasso, Italy.
Neutrino beams from CERN in Switzerland are sent over 700km
through the Earth’s crust to the laboratory in Italy.

In the sidelines of the international news there was a small item concerning a discovery made by scientists of CERN (the European Organization for Nuclear Research based in Switzerland. The discovery was made in the OPERA project. This is what CERN states on their website:

The OPERA experiment, which observes a neutrino beam from CERN 730 km away at Italy’s INFN Gran Sasso Laboratory, will present new results in a seminar at CERN today.

The OPERA result is based on the observation of over 15000 neutrino events measured at Gran Sasso, and appears to indicate that the neutrinos travel at a velocity 20 parts per million above the speed of light, nature’s cosmic speed limit. Given the potential far-reaching consequences of such a result, independent measurements are needed before the effect can either be refuted or firmly established. This is why the OPERA collaboration has decided to open the result to broader scrutiny.

Now what does this mean in layman’s terms? (I am not a nuclear scientist and was educated with Einstein’s relativity theory as the biggest scientific discovery ever.)

CERN states that they’ve been able to measure the speed of particles which seem to be traveling at a higher speed than the speed of light. A cornerstone of Albert Einstein’s relativity theory is that nothing can travel faster than the speed of light, so this CERN observation means that Einstein was wrong in the very foundation of his theory. The consequence of it all is that it means that, according to Einstein’s reasoning, matter can – in theory – be transported to the past. A bit like Dr. Who and ‘Back to the Future‘ I guess. Not that something like that is possible soon because building a time machine is still scientifically incomprehensible, but the theory would allow that.

Of course all scientific results needs to be verified, so CERN requested US and Japanese research partners to verify the results CERN has found and published. In due time this verification will be made and if positive the effect of that is Einstein’s relativity theory can be trashed for a part.

Although the scientific results are there and we are all waiting for proof of that by verification, I wouldn’t be surprised if in fact CERN observations are right. But my mind doesn’t allow me to understand the consequences. After all, Einstein’s relativity theory has been a solid basis for my understanding of the fourth dimension: time. If I let my brain free on a world in which particles can travel through time it will simply mean that I can no longer trust history. And if I can not trust history, because it might have been manipulated by matter (people and things) that travel in time. Dr. Who and ‘Back to the Future’ are instantly closer to reality. My mind also gets into trouble thinking about an entity like God as a result of all this and so, in a sense, it seems that CERN has discovered the ‘God Particle‘. The scientific evidence that even time is not linear and a solid reference. Meaning that scriptures and the existence of people like Jesus and Mohammed, Vishnu, Rama, Sita and Buddha are all really mythological and not real. And creation would not be an act of the divine but, as Darwin wrote, the start of a natural process of development. It would be like I have always thought ever since I was able to understand Einstein (and Darwin). But there was no proof of Einstein’s flaw in theory and there was no solid proof of Darwin’s views of the moment of creation. And now, that proof of at least Einstein’s flaw seems to be there. CERN’s God Particle seems to have presented that proof.

Dan Brown’s novel Angels and Demons touched upon this topic in a novelistic manner, and honestly I rather go with literature and storytelling than with science for I can understand art much better than science. Although Dan Brown’s stories are just that: stories, I can easily travel in my mind with a future that is in reality the present or a past. I for one would love to be able to travel through time. Just because I would love to live in an age where the are no automobiles, mobile phones, computers and any modern technology. Or an age where the women can dress in Dior’s New Look on a daily basis. Or maybe an age where life was much simpler than it is nowadays. The only problem would be that my knowledge and ideas would travel with me. The upside would be that I would be able to see my parents again. And their parents for the first time in my life. Maybe I could even go there and take my grandfather to this day and ages and show him what has become of it all before swiftly bringing him back to his own age.

But before all that, CERN’s God Particle needs to be verified for existence and I am not sure if it ever will. Until that happens I prefer to follow Einstein’s thinking which means that I have to live in this age and enjoy what life brings me now. So when the sun rises today I will look at it and be thankful that it did rise. And make the best of it.

Alice © 2012

Klojo’s van onderzoekers.

Ja, je leest het goed. Klojo’s. Hetero klojo’s om precies te zijn. Waar ik me over opwind?
HP / De Tijd, dat oersaaie overjarige 40plussers blaadje heeft op de site (en op hun papier) een artikel gewijd aan een onderzoek van Intomart/GfK. Over de levensstijl van homoseksuelen in Nederland.

Pink op een stoere fiets.

En ik wind me er over op. Niet over de bevindingen of conclusies hoewel de bullshitfactor ongenadig hoog is. Maar over het feit dat er zonodig een onderzoek naar gedaan moet worden. Kijk, Infomart is een marktonderzoeksburo en die onderzoeken dus op basis van commercieel belang. Voor dat belang worden door de onderzoekers de handjes niet omgedraaid om op basis van bestaande onderzoeksgegevens een stel vraagstellingen bij elkaar te grabbelen en los te laten op ‘profielen’ van homoseksuelen en hetero’s om zo vast te kunnen stellen dat homoseksuelen (er wordt alleen over homo’s en lesbo’s gesproken) voldoen aan de stereotypen die in de heteronormatieve koppetjes van veel landgenoten huizen.

Een citaat:

Klopt het vooroordeel dat homomannen veel crèmes gebruiken, dat ze graag stappen en dat ze veel geld besteden aan kleding? En kiezen lesbiennes voor een technische opleiding en stappen ze in hun vrije tijd op de motor? Voor het eerst is onderzoek gedaan naar de levensstijl van homoseksuelen. Lex van Meurs, research director bij onderzoeksbureau Intomart GfK is de laatste gegevens nog aan het verwerken, maar geeft HP/De Tijd vast de primeur: uit zijn onderzoek blijkt dat veel stereotypen over homo’s en lesbiennes waar zijn.

Er staat in mijn ogen dus met zoveel woorden geschreven dat allerlei vooroordelen over homo’s (en lesbo’s) kloppen. Nog een keertje: ‘veel vooroordelen kloppen’. Pardon? Vooroordelen impliceert dat men bijvoorbaat een oordeel heeft geveld op basis van veronderstellingen. Die dus blijken te kloppen. In de ogen van de onderzoeker(s) van Intomart. Op basis van bestaande gegevens en een cross check van die gegevens met een selectie van 7500 mensen uit hun database van profielen. En dus ziet HP / De Tijd er een artikel in om de stigma’s van homo’s en lesbo’s nog maar eens te onderstrepen.

Om gek van te worden. Laten we de wereld eens omdraaien en met gay ogen naar de levensstijl van die afwijkende hetero’s kijken. Wat gaan we dan zien als we de uitspraken van Intomart / Gfk (klinkt trouwens als Vandemarkt/GFT) op een rijtje zetten. Leest en huivert:

Heteromannen zijn vooral:

  • niet modebewust
  • geen klanten van de Bijenkorf
  • onverzorgd
  • watjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • laagopgeleid (dom dus)
  • niet creatief
  • niet echt geïnteresseerd in cultuur
  • nauwelijks woonachtig in steden en zeker niet in Amsterdam
  • gebruikers van Windows computers
  • honkvast want reizen weinig
  • ouderwets want getrouwd


  • rijden in auto’s
  • zijn trutjes want kunnen niet lekker doorzuipen
  • zijn trutjes want bivakkeren onder dikke lagen make up
  • weten niet wat haargel is
  • zijn ouderwets want getrouwd
  • wonen net als heteromannen meer in huurhuizen en liever niet in de stad
  • zijn ook Windows gebruikers (want hun mannen gebruiken dat ook)
  • zijn meer aan huis gebonden dan gays (want hun mannen reizen minder)

En ga zo nog maar even door. Gelukkig ben ik geen onderzoeker maar een schrijfster maar met dit soort onderzoekjes zoals Intomart die nu weer eens gedaan heeft heb ik toch echt het gevoel dat de heterononderzoekers maar al te graag homo’s en lesbo’s stigmatiseren en daarmee de gay emancipatie tegenwerken. Het simpele feit dat zo’n toko als Intomart het nodig vindt om een dergelijk onderzoek te doen (al dan niet in opdracht) geeft mij een vieze smaak in mijn mondje. Het lijkt er immers op dat we in Nederland aan alle kanten bezig zijn om op topsnelheid terug te vallen in een vroeger ontwikkelstadium: dat van de veilige spruitjeslucht als norm. Intomart werkt daar blijkbaar maar al te graag aan mee. Mijn punt is dat dit soort onderzoeken gestoeld zijn op een heteronormatieve kijk op het leven maar die hetero normen zijn voor veel mensen geen normen en dan is het volslagen logisch dat de uitkomsten van het onderzoek in de ogen van gays dus ridicuul zijn.

Morgenochtend ga ik maar eens fluks op zoek naar een leuke lesbo mét motorfiets en zonder make up die er lekker met me vandoor wil gaan om het op een zuipen zetten in een goeie lesbokroeg om snel die klojo’s van onderzoekers te vergeten.

Alice Verheij © 2011


‘Zelfportret’ © 2010 Alice Verheij


Ik ben gevangen in de middelste ruit van de onderste twee rijen.
En ik kijk naar mezelf.
Het gezicht verstopt achter de camera.
Onbewogen onbeweeglijk.
Een vrouw van achter in de veertig.
Alleen en in rusteloze rust.
Gevangen in de kaders van een leven dat onbegrepen is.
Gespiegeld in het strakke ritme van het glas gevat in ijzeren kozijnen als tralies.
Omringd door Haagse bakstenen boven Hollands gras.
Hoe vreemd bezie ik mezelf, herken ik mij?
Ben ik dat die daar staat?
Of slechts een gedachte, een idee, een concept?
In de wereld achter mij heerst de rust van de schilder.
Voor mij die van dode schilders en dode kunstenaars.
En van een dode architect.
Waarom sta ik hier zonder duidelijk nut?
Wie maakt hier mijn zelfportret, ik soms?
Ik die niet meer beslaat dan slechts twee van de zestig ruiten.
Want groter ben ik niet en wil ik ook niet zijn.
Waarom zij door een lens mij aanstaart weet ik niet.
Wil ik ook niet weten.
Maar zie jij mij en wat zie je dan?
Hetzelfde als mijn ogen mij vertellen?
Of iets heel anders omdat achter jouw ogen niet mijn hersenen leven?
Ben ik het die je ziet of slechts jouw interpretatie van mij?
En zo ja, waarheen leidt mij dat dan?

Alice © 2010

Oranje jurkjes, taalverloedering en huiselijk geweld

Het is weer zover. Er wordt gevoetbald en het Nederlands elftal doet mee met een toernooi dat mensen (vooral mannen) belangrijk vinden. Alsof voetbal iets bijdraagt aan de wereld.

Nu ik het schrijf bedenk ik me dat voetbal inderdaad het nodige bijdraagt aan de wereld. Niet in gunstige zin wat mij betreft maar op een bepaald bedenkelijke wijze. Zo kwam ik vandaag deze poster tegen.

Rammen als er verloren is. Losers.

Het schijnt dat zodra het Nederlands elftal verliest het aantal meldingen van huiselijk geweld toeneemt. Vrouw en kinderen als boksbal om de frustratie van de mannen op uit te leven. De suggestie die de campagne inhoudt doet me rillen en maakt me boos. Alsof het alleen mannen zijn die huiselijk geweld niet schuwen. Maar ook alsof voetbalfrustratie een rechtvaardiging is van het rammen op vrouw en kinderen. Het moet niet veel gekker worden.

O, hoor ik U denken, het is al veel gekker. Neem nu die oranje jurkjes. Kijk, ik heb een pesthekel aan voetbal maar ik hou van vrouwen en jurkjes. Vooral van vrouwen in oranje jurkjes. Het schijnt dat er mannen zijn die dat nu juist verschrikkelijk vinden. Vooral bondsbonzen schijnen allergisch te zijn voor vrouwen in oranje jurkjes. Of misschien alleen voor de oranje jurkjes. Het schijnt dat in de huidige maatschappij sport (en dan vooral futjebol) verheven is boven de wet. Sterker nog, er zijn landen die hun wetten dus aanpassen omwille van de commerciële belangen van de internationale voetbalbond, de FIFA. Diezelfde FIFA die zuid-Afrikanen weet van het terrein in de buurt van het grootste stadion want het ziet er zo slecht uit voor het oog van de wereld al die stalletjes met armoedzaaiers. Dezelfde FIFA die ondanks andere promotieverhalen een wereldkampioenschap organiseert en de promotiespulletjes vervolgens laat maken in Azië. Want stel je voor dat die zuid-Afrikanen iets verdienen aan dat kampioenschap.

En dus worden er vrouwen in oranje jurkjes opgepakt en in de gevangenis gegooid omdat ze oranje jurkjes dragen. Los van de guerillamarketing truuk van Bavaria is er simpelweg niets anders aan de hand dan een groepje vrouwen die in de nationale kleur hun elftal aanmoedigen, trots op hun uiterlijk zijn en dat in de strijd gooien. Niks mis mee. Maar eerlijk is eerlijk, als die zuid-Afrikanen zo graag overheerst worden door de neokoloniale FIFA, als ze zich zo graag laten knechten door het geld van het voetbal, laten ze dan consequent zijn. Dus ook oranje jasjes en broeken verbieden, en blauwe en gele en groene en rode en witte. Zodat bij alle volgende wedstrijden het publiek niets anders rest dan poedelnaakt plaats te nemen op de tribunes van het meest onsportieve en moreel failliete voetbaltoernooi ooit gehouden. Dus hierbij stel ik voor dat alle landen waar in de komende decennia een wereldkampioenschap wordt georganiseerd het volgende artikel in hun wetboeken opnemen om de kleurdiscriminatie te bestrijden:

Artikel 1 FIFA kledingvoorschrift
Het is een ieder verboden om kleding te dragen in welke kleur dan ook die verbonden is aan een deelnemend land. De enige toegestane ‘kleuren’ zijn: kleurloos of huidskleur naar keuze. Een ieder die dit verbod overtreedt kan veroordeeld worden tot een half jaar eenzame opsluiting.

Lieve mensen van de FIFA, als jullie bestaan, doe normaal! Verkracht de sport en de sportbeleving van al die mensen die wél geven om het voetbal als sport niet langer. Houdt je verre van idiote regelgeving, dam de commerciële belangen in. Leer bescheidenheid. Want, zoals al in bijbelse tijden gesteld werd: hoogmoed komt voor de val.
Lieve oranjesupporters, als jullie het begrip solidariteit nog kennen, ga naar de zuid-Afrikaanse ambassade wanneer er een veroordeling voor de meisjes in hun oranje jurkjes aan de orde is. Kom allemaal gekleed in oranje jurkjes en neem FIFA vlaggen mee om te verbranden.
Lieve brouwer Bavaria, toon lef. Laat je directie afreizen naar zuid-Afrika met als doel een gevangenenruil. Ruil de dames in en ga zelf in de zuid-Afrikaanse bak zitten. Immers, jullie zijn gevangen door commercieel belang en zei door een regering die het spoor volledig bijster is.
Lieve vrouwen van zuid-Afrika, Nederland, Argentinië en alle andere deelnemende landen, draag oranje jurkjes naar alle wedstrijden. Massaal, met zijn allen. Zorg ervoor dat de zuid-Afrikaanse FIFA-polisie en de gevangeniswezen, de toestroom van vrouwelijke kledinggevangenen niet meer aan kan.

Eindelijk iets moois bij het voetbal en dan mag het niet van de FIFA…

Het gedoe rond die oranje jurkjes en het onbeschaamd uitmelken van de plaatselijke bevolking, het bedriegen van honderden stewards door ze nog geen twintigste deel te geven van het inkomen dan hun is voorgespiegeld en ga zo maar door. Het ergste van al is dat door het vermaledijde wereldkampioenschap (dat economisch niet meer dan een eerste en tweede wereld kampioenschap is) onze mooi taal verkracht wordt. Er komen voetbalwoorden bij. Helaas. Taalverrijking kan ik die woorden niet noemen. ‘Vuvuzela’ is gewoon Afrikaans voor roeptoeter maar zal wel landen in de van Dale en ‘bavariameisjes,’ nou ja, you wish. Eigenlijk vind ik stiekem die bavariameisjes juist heel erg leuk. Doe mij er ook maar eentje. Niet zo’n te strak jurkje want mijn lijf kan dat niet echt hebben maar wel zo’n bavariameisje want dat kan mijn lijf juist wel hebben. Inclusief de gilletjes en de giechels.

Maar goed, het ging over taalverloedering in plaats van sportverzustering. Het punt is een beetje dat ik de meeste voetbalwoorden anders hoor dan ze bedoeld zijn. Mijn hersenen werken simpelweg anders. Zo zijn ‘voetbalvrouwen’ doorgaans wel rond maar niet samengesteld uit vijf- en zeshoekige lapjes leer. Vuvuzela klinkt mij eerder als een dans in de oren dan een ordinaire toeter. Zo zullen er denk ik weinig mensen zijn die FIFA als afkorting kunnen verklaren en voor mij klinkt het als een verbastering van Fyffes, een bananenmerk. In die zin kan ik via associatieve weg nog wel iets pogen te verklaren maar daar zal ik maar niet al te ver op doorgaan. Een bavariameisje is in mijn hoofd een meisje uit Beieren in een koket Dirndl jurkje, geen loops hitje in een te strak oranje jurkje. Ik begrijp gewoon niet zoveel van dat deel van de samenleving dat het nodig vindt om naar aanleiding van een sportfeestje van de wereldwijde economische elite woorden te verzinnen.

Als het aan mij ligt wordt dat hele voetbalfeestje in de ban gedaan. Het geld dat er aan uitgegeven wordt doneren we dan aan de bevolking van Afrika en aan de Taal Unie. Opdat we ervoor zorgen dat onze zo mooie taal niet nog verder verknalt wordt. Een deel van het geld wordt gebruikt om te procederen tegen die idioten die de vuvuzela bedacht hebben. Mocht er nog wat overblijven dan kan dat besteed worden aan het volgende wereldkampioenschap Korfbal. Gewoon omdat dat tenminste nog een sport is met een mooie balans tussen de vrouwelijke en mannelijke sporters.

‘Taalwonder’ van Gaal

O, enne, ik weet dat het me niet staat maar heeft iemand een Bavariajurkje voor me?

Alice Verheij © 2010

De ‘Haagsche Brom’

Artikel over de mysterieuze Goudse Bromtoon in 2006

Vanmorgen las ik in de tram op weg naar mijn moeder de ‘Posthoorn’. Het inmiddels decennia oude suffertje van Den Haag dat in verschillende wijken eigen edities kent en uitblinkt door de advertenties van de slager om de hoek en artikelen en weetjes over zaken die eigenlijk de moeite van het weten niet waard zijn. Een echt suffertje.

Maar goed, vanmorgen las ik dus het blaadje en na een aantal pagina’s viel mijn oog op een journalistiek artikel over de ‘brom van Den Haag’. De Posthoorn verhaalt er in van het grote mysterie van de bromtoon die Den Haag nu al jaren bezig houdt. Eigen onderzoek maakte al snel duidelijk dat die Haagse bromtoon helemaal niet zo Haags is. In Capelle en Nesselande is de bromtoon ook bekend. En na nog wat mee zoekwerk werd me alras duidelijk dat in het hele land een bromtoon, of zoem, of fluittoon te horen is. Zelfs in Gouda. De mensen die lijden aan de effecten van die toon hebben er slapeloze nachten van en ervaren gezondheidsklachten in min of meerdere mate.

De Haagsche Brom.

De Haagse bromtoon is nog steeds niet verklaard. Die van Capelle aan de IJssel en Nesselande schijnt te wijten te zijn aan een gasturbine in de energiecentrale van energiebedrijf E-on die daar ergens in de omgeving staat. In dat geval is er zelfs vorig jaar onderzoek naar gedaan door het Nationaal Lucht- en Ruimtevaart Laboratorium (NLR). Daarna heeft E-on zijn centrale aangepast en zou de Capeller brom verdwenen moeten zijn. Niets blijkt minder waar te zinden volgens recente berichten in de media. Die in Den Haag echter schijnt dus nog een mysterie te zijn. Nu hebben de meeste burgers er geen last van maar zijn het vooral ouderen die de hinder ondervinden. Het is een bevoorrechte groep burgers denk ik dan maar want het moet een genot zijn om je druk te moeten maken over een brom of zoemtoon.

Zelf heb ik al jaren fluittonen in mijn oren. Mijn moeder vertelde me, toen ik nog een klein kind was, dat als de fluittoon in mijn rechter oor zat er iemand lovend over me sprak en als die toon in mijn linker oor zich liet horen er iemand roddelde. Nog steeds is het zo dat wanneer ik een fluittoon in mijn oor heb ik aan die verklaring moet denken. Om dan vervolgens mijn vrienden- en kennissenkring in mijn hoofd te nemen en te bedenken wie er nu zo blij met me is (rechter oor) of boos op me is (linker oor). De Haagse brom heb ik nog nooit gehoord waardoor ik me dus jong voel. Immers, je moet een bepaalde leeftijd bereikt hebben wil de immer aanwezige Haagse brom je gaan hinderen.

Er zijn vele verklaringen voor de Haagse brom. De een spreekt van installaties die zijn geplaatst en die te maken hebben met stadsverwarming, bemaling, ondertunneling of air conditioning op gebouwen. Maar er zijn ook spannender verklaringen. De mooiste is wel die complottheorie.

Het complot.

Volgens sommigen is er een bromtoon die ergens in de hogere luchtlagen wordt opgewekt en ingezet wordt door de ‘geheime’ wereldregering om de gedachten van de wereldburgers te beïnvloeden. Anderen spreken over een geheim wapen dat door het leger wordt ingezet om de burgerij onder controle te houden. Weer anderen zijn er van overtuigd dat de bromtoon een vorm van resonantie is met de ‘eigen’ frequentie van de persoon. Want iedereen heeft zijn eigen frequentie nietwaar? De meest bizarre verklaring is natuurlijk die van die wereldvreemde mens die denk dat het horen van de bromtoon of fluittoon te maken heeft met de aandoening Tinnitus ofwel ‘oorsuizen’. Een aandoening die zijn oorsprong vindt in een beschadiging van het gehoor door het ondergaan van plotselinge harde geluiden, continu werken in geluidsrijke omgevingen, medicijnen of wat dan ook maar invloed heeft op het fysiek van het gehoor. Te gek voor woorden natuurlijk. Onbestaanbaar dat er mensen zijn die niet geloven dat er een complot is tegen de Haagse vijftigplusser, toch?

Nou ja, zelf weet ik het dus ook niet. Ik hoor de brom niet, of de zoem, of de fluittoon. Ik hoor wél Hank Williams senior zingen over een Lonesome Whistle. Misschien dat er ergens in de stad een Hank Williams verstopt zit.

Alice © 2010


Ik bekijk geregeld de statistieken van deze schrijfplek en regelmatig verbaas ik me over wat er gebeurt hier. Gelukkig bieden de meisjes en jongens van WordPress de nodige analyses van de cijfertjes en grafiekjes zodat ik op zijn minst een beetje realistisch kan interpreteren wat zich laat zien.


Vandaag was een korte blik voldoende om een welgemeend ‘what the f**k’ te roepen. De maandcijfers van het bezoek aan deze schrijfplek laten – gelukkig – vanaf het prille begin zo’n twee en een half jaar terug een stijging zien. Meestal geleidelijk maar de afgelopen maanden bijna exponentieel. Bizar zo op het eerste gezicht. Meer dan vijfduizend bezoeken in één maand is niet gebruikelijk voor blogs. Nadere analyse laat zien dat er een behoorlijk vertekent beeld is ontstaan als het gaat om die bezoekjes. Immers het blijkt dat om de één of andere vage reden met name de afgelopen twee maanden slechts één schrijfwerk verantwoordelijk is voor een aanzienlijk percentage van de maandscore. Om precies te zijn is het werkje ‘Wereldkaart’ in één maand (september) twaalfhonderdzesenvijftig maal gevonden (en hopelijk ook gelezen). Grofweg een kwart van de bezoekjes in september. Is het dan zo’n bijzonder stukje? Nou nee, bepaald niet. Het is niet wezenlijk anders dan veel van mijn werk dat over mijn beleving van de wereld gaat. Het is eenvoudiger. De titel ‘Wereldkaart’ heeft als gevolg dat zoekmachines nogal snel met dat woord als zoekterm de argeloze bezoekers naar mijn schrijfplek verwijzen. Aangezien de bezoekcijfers nadrukkelijk explosief zijn in de afgelopen twee maanden kan ik me zo voorstellen dat het simpelweg de tijd van het jaar is waarin kids met dat zoekwoord op internet aan de slag zijn gegaan. De scholen zijn weer begonnen immers. Al met al bezoek dat ik dus maar beter niet kan meenemen in mijn eigen beeldvorming rond het bezoek hier.


Blijft over dat er dan in september toch altijd nog zo’n zevenendertighonderdenvijftig bezoeken zijn geweest op andere stukken dan dat vermaledijde ‘Wereldkaart’. Nog steeds is het dan een aanzienlijk aantal waar ik geen directe logische verklaring voor heb. Temeer daar doorgaans de zoekmachines verantwoordelijk zijn voor niet meer dan de helft van het aantal bezoeken hier.

Statistieken, ze blijven leuk om naar te kijken. Vooral als het om stijgende bezoekcijfers gaat. Maar enige nuance in de interpretatie is wel nodig. Het blijft een kwantitatief verhaal en hoe leuk ook, het helpt me niet zozeer met mijn verhouding tot mijn eigen schrijfwerk. Immers, uit de cijfers valt weinig te halen als het gaat om een beeld van de mening over de kwaliteit van mijn schrijven. En laat ik nu juist daar vooral behoefte aan te hebben.

Alice © 2009



Als ik dit schrijf is het kwart voor negen op de zondagochtend. Al tijden denk ik dat het kwart voor acht zou zijn geweest. Het schijnt al een week zomertijd te zijn en ik heb mezelf sinds ik thuis ben voor het lapje laten houden. Wist ik veel…

In het ziekenhuis is het volledig aan me voorbij gegaan dat die zomertijd er weer was gekomen. Vorig weekend was een pittig weekend daar en Klaas Vaak had zoveel zand in mijn ogen gestrooid dat ik vooral in de armen van Morpheus heb gelegen. De lieverd heeft me dagen geliefkoosd en mij is dat erg goed bevallen. Jammer dat ik me niet meer herinner hoe hij er uit zag maar lekker was het wel. En dus is die omzetting van winter naar zomertijd volledig aan me voorbij gegaan.

Nu zijn de klokken in het ziekenhuis wel bijgesteld geweest alleen heb ik nauwelijks kranten gelezen, amper tv gekeken en heeft niemand me iets verteld. Mijn iPhone had de goede tijd maar mijn andere mobieltje niet. Mijn laptop wel maar mijn hoofd niet. En ik heb niks in de gaten gehad. Zo weinig kijk je dus op de klok in het ziekenhuis of in ieder geval ben ik zo versuft geweest dat de discrepantie tussen de verschillende tijden me volledig voorbij is gegaan.

En zo ben ik vorige week donderdag thuisgekomen en gaan leven op het ritme van de klokken in huis die nog op zijn winters staan. Sinds donderdag leeft ik dus nog een uur eerder dan de maatschappelijke werkelijkheid. Als mijn logerende zoon me er niet op zou hebben gewezen dan was die situatie ongetwijfeld blijven voortduren. Hoe lang? Geen idee. Het zou weleens lang kunnen zijn.

Mijn leven de afgelopen dagen heeft er bepaald niet onder geleden. De aardigheid is dat het zelfs geen snars heeft uitgemaakt. Zo weinig zelfs dat wat mij betreft die hele zomertijd blijkbaar een overbodige ‘werkelijkheid’ is. Nu ben ik wellicht wat los van de dagelijkse jachtige wereld dezer dagen maar het zet me wel aan het denken. Ik begrijp ook wel dat zomertijd een truukje is met vooral economische motieven. Dat uren schuif spelletje blijkt immers de nodige omzet op te leveren voor middenstand en horeca. In alle eerlijkheid, ook dat geloof ik niet echt. Eigenlijk vindt ik het maar een onzinnige toestand dat we met zijn allen ons voor het collectief gedeelde lapje laten houden als het om tijdsbesef gaat terwijl de meesten van ons toch bij het volle verstand zijn. Eigenlijk begrijp ik de wereld niet.

En dat is geruststellend want een fors deel van de wereld begrijpt mij ook niet. Hoeft ook niet en wil ik ook niet. Vandaag blijf ik nog even lekker eigenwijs in wintertijd leven, doe gewoon of ik overal nog een uur langer de tijd voor heb dan mijn omgeving denkt ik blijf ik dus om te beginnen nog een uurtje extra uitslapen.

Zomertijd, het zal me wat. Ik draai me nog even om. O, kom ik er net achter dat die zomertijd pas vandaag in gaat, mijn zoon lekker abuis was en het bovenstaande dus allemaal niet klopt. Of wel. Gaap.

Alice © 2009


Notre Dame de Paris met zang van Marie Palen. Tekst en muziek raken me. Ze gaan een beetje over mij.

Enige tijd stelden een lieve vriendin en ik bij elkaar vast dat we eigenlijk ‘Bohémienne’s’ zijn. Zwervers door het leven, reizend, van kunst genietend, van mannen, vrouwen, muziek, film, steden, mysteriën en vooral van vrienden en vriendinnen. Nergens echt thuis, overal een beetje.

Na allerlei reizen in het laatste jaar, na veel tegenslagen, wanhoop, geluk, liefde en mooie gebeurtenissen is me duidelijk geworden dat die vaststelling van ons klopt. En vreemd genoeg wellicht vindt ik het een prettige vaststelling. Ik weet niet of ik me wel ergens echt thuis kan voelen. Of wil voelen. Misschien is mijn leven in meerdere opzichten een reis die ik niet wil beeindigen. Een constante valt er niet zo goed meer in te ontdekken want ik reis langs woonplaatsen, werk en gender. Ik reis langs steden, landen, mensen en ervaringen. Langs tegenslagen met soms onverwacht de wind in de rug. Thuis zijn is een vreemd begrip geworden.

Al langer ben ik niet thuis in mezelf. Mijn verandering is een constante geworden. Dynamisch, kleurrijk en heftig soms. Verveling is mijzelf vreemd. Thuis in mijn ‘huis’ ben ik niet. Tenminste niet altijd, soms wel hoor. Gehecht aan dingen ben ik steeds minder en naarmate ik minder bezit voel ik me rustiger. Bezit is ook iets vreemds want wanneer bezit je iets eigenlijk? Tot het naar een ander of kapot gaat.

Wat ik wel bezit zijn gedachten en verhalen, gedichten, smaak, geur, gehoor en beelden. Ik mix ze steeds met genoegen tot iets nieuws. Schilderen met woorden of dichten met verf, het is me om het even. Het mooie is dat het een bezit is dat me niet snel afgenomen kan worden. Het is van mij en als het niet meer nodig is ben ik zelf niet meer nodig. Dat is geruststellend voor me.

De afgelopen dagen bracht ik door in Budapest. Ik heb er een foto genomen die veel voor me betekend. Het is vooral een onscherpe foto van mensen die reizen. In en uit een metrowagon stappen. Dynamisch, gevangen in een beweging. Niet herkenbaar maar wel kleurrijk. Met een karakter, met verborgen levens. In een beweging die past in de cadans van een stad die leeft. Zoals ik zelf ook leef.


Laat mij maar zijn als die mensen. Vaag, in beweging met een leven dat niet al te duidelijk is voor de buitenstaander. Met onverwachte bewegingen. Een voorbijganger die een gevoel achter laat. Bohémienne…

Alice © 2009

The trouble of being Alice


Looking at the photo made by ‘poop-art’ made me realize I was looking at myself. But there’s no face on it. It show’s me as a young girl. The one I’ve never been. The one I’ve never seen. The one that once might be a mom. Which I am not nor have ever been. Then I realize again that there’s my grief and it’s maybe hard to belief but I wish I’d been just that. A mom. So when playing with the little girl at the party today gave just for a while the feeling of being. Of being a mommy by being a kind of an aunt for her. Playing with things, making fun and not needing to hide feelings of tenderness. She will never know what she gave me today. The gift of being who I will never really be. Cause being ‘just’ Alice is not all that easy all the time.

I’m Alice. Being Alice is troublesome at times.
Not always though but just sometimes.
Sometimes is sometimes many times.
So many times being Alice is troublesome.

You know, being Alice is estranging at times.
Being different is being looked at sometimes.
The difficulty of begin different is of all times.
So sometimes I don’t like to be different.

But being a different Alice for some time,
gave me back my life for all times.
Which makes me happy sometimes.
So being me is not so much trouble anymore.

Alice © 2009

Back in business

Zo. Nu is de vakantie echt voorbij. De twee weken na mijn reis naar de V.S. waren vooral bezet door de verhuizing van mijn dochter naar mijn stulpje, het wegwerken van een jetlag en het realiseren dat op een bepaald moment na een herstelperiode je wellicht hersteld zou kunnen zijn. En nu is het dan zover. Na de eerste schermutselingen vorige week is er nu dus ‘work to be done’.

Nou ja, werk… het is nog wel zomervakantie voor de meeste klanten en dus is het verschrikkelijk rustig op de zaak. Wat me de gelegenheid geeft om wat meer te schrijven en te werken aan nieuwe wegen voor het bewerken van de markt. Zo wil ik vooral in de gezondheidszorg opdrachten zien los te peuteren en wil ik dat we beter gebruik gaan maken van de dames in het bedrijf. Uiteindelijk kunnen wij op een aantal gebieden meer dan de heren en het is toch wel erg raar dat we daar niets mee doen terwijl zo’n 35% van de medewerkers vrouwelijk is. Bovengemiddeld voor een adviesbedrijf.

Maar goed, eerst zijn er de nodige financiële haken en ogen, een kapotte telefoon en een medisch post operatief probleempje en de schoolinschrijving voor dochter lief die aangepakt moeten worden. Verder is er de afgelopen tijd geschilderd in huis, bed en kast en van alles verhuisd en tussen de bedrijven door uit gegaan. Genoeg te doen dus. Gelukkig is de dame in kwestie inmiddels zacht geland en dat is mooi. Het is ook wel gezellig hoor, een beetje tegenspraak thuis.

Zakelijk wordt het de komende maanden een combinatie van binnenhalen van een opdracht, die vervolgens uitvoeren, herstarten van mijn promotieonderzoek en definitief de nek omdraaien van mijn oude bedrijven. Het moet er nu toch maar van gaan komen. Zoals uit het verhaal wellicht blijkt doe ik dat alles met lichte tegenzin. Het valt me bepaald niet mee om op gang te komen en de dagelijkse routine op te pakken. Komt nog bij dat ik me heiliger dan heilig heb voorgenomen om dagelijks wat te sporten om het lijf in een nog mooiere vorm te dwingen en de geest te verruimen. En eigenlijk wil ik verliefd worden maar dat gaat nog steeds niet op commando.

Alles bij elkaar lijkt het er dus op dat de rest van mijn leven eindelijk begonnen is. De operatie is al maanden achter me, aan mijn lijf ben ik nu ook redelijk gewend en weet wat ik er wel en niet mee kan. Een enkel ongemakje daargelaten dan. Het echt volledige herstel duurt zeker nog een half jaartje maar ik ben goed op streek zal ik maar zeggen.

Wat beduidend minder gaat dan gehoopt is het schrijven. De productie is sinds de vakantie uitgesproken mager en ik heb moeite me de discipline op te leggen gewoon elke dag in de pen te kruipen. Writer’s Block wil ik het nog niet noemen maar erg ver daar vandaan is het niet. Misschien moet ik mezelf maar eens gaan dwingen die rewrite van mijn roman ‘Sorpresa’ (‘Verandering’) eindelijk serieus ter hand te nemen. Personages en plot zijn immers allang klaar. Het is ‘slechts’ een kwestie van de zinnen op een mooie manier componeren tot het verhaal wat het moet zijn. Vinden jullie het leuk om af en toe een fragment te lezen misschien?

Reizen is dus even over tot eind oktober wanneer ik weer een weekje met een lieve vriendin op pad ga. Naar Egypte deze keer. Wat een avontuur wordt dat! En daarna kan ik dus eindelijk alle reisverhalen die er wel zijn maar nog niet op papier of web zijn verschenen er uit gooien. Misschien komt dan die literaire reis-om-de-wereld avond er dan toch nog van voor het einde van het jaar.

Alice is in ieder geval terug van (lang) weg geweest. Het werd hoog tijd wat mij betreft. En misschien, heel misschien is er voor de liefhebbers ook nog een (M)alice bij me in de buurt.

Tot schrijfs,