Short trailer of Headwind released today.

Today the short trailer of Headwind is released with a call for support and funding.
More information about the film can be found at http://www.headwindfilm.com.
The trailer will be published on http://www.eu1.tv too later today.

We still need substantial funding for the completion of this film.

Alice
director of Headwind

Advertenties

Photo fun.

Today was probably the first good day in the year. For photography that is. So we (me and two of my kids) went to the Gemeentemuseum  in my hometown The Hague. Probably the best museum we have in the Netherlands and certainly the one with the most challenging architecture, designed by Berlage early in the past century. I love the place and it is both an architects as a photographers dream.

And as I have the privilege of being able to work with a magnificent camera and just as magnificent lens it was high time to give the pair a good test. The slideshow on this page is the result and contains some of the best pictures made today. I hope you’ll like them.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Obviously I am not so much a portrait photographer but with this equipment and my daughter and youngest son I had a lot of fun making these. The exhibition was about miniatiruzation so there were doll’s houses, dolls, miniature furniture and even miniature real art in a miniature real art gallery. Totally amazing and some of the photos are made in a way that it’s almost impossible to understand that it’s miniatures you’re looking at. So, watch the slideshow and have a little fun.

All photos are of course copyrighted and not for redistribution in any form without my consent.

Alice © 2012

The Headwind Poject: an overview.

In the past year the Headwind Project has broadened from making a documentary to much, much more. At this stage the project is in fact a more than full time job for the Headwind Production team. The following graph shows what is done and what is coming in the (near) future:

Alice © 2012

Uitgave nieuwe roman.

In de zomer van dit jaar schreef ik mijn eerste Engelstalige roman in de bergen vijfentwintig kilometer noordelijk van Kathmandu. Daar, in het kleine plaatsje Kakani van waaruit je over als slagroom soesjes op een zee van laveldel blauwe lucht drijvende witte toppen van de Himalaya uitkijkt. Na enkele weken was het boek dat zich in mijn hoofd gevormd had als manuscript klaar.

Het is maanden verder. De laatste loodjes van mijn laatste eigen redactie op het manuscript zijn zwaar. Zoals loodjes horen te zijn. Over enkele dagen vlieg ik weer naar Nepal en zal ik vanuit het vliegtuig Kakani kunnen zien liggen. Ik ga er vrienden zien en in de verloren momenten zal ik er de laatste hand leggen aan mijn eigen redactie van dit boek. Ik weet nu al dat er een paar passages ernstig veranderen. Zo moet het ook zijn. Je maakt iets tot op het punt dat je aanvankelijk denkt dat het klaar is maar dan laat je het rusten en rijpen. Na een tijdje buiten zicht gerezen te zijn blijkt het laagje deeg een luchtige volle cake geworden. En dan gaat die uit de vorm, wordt aangekleed en opgesierd. Klaar voor consumptie.

Dat aankleden en opsieren gebeurt in december. De laatste correctie door een Engelstalige redacteur ook. En wanneer dat allemaal is gebeurt wordt mijn nieuweling opgediend. In Nederland en in Nepal. Een synopsis:

Headwind, Laxmi’s Story, want zo heet ze, is een verhaal over een jonge vrouw die in haar vroege adolescentie vanuit een vluchtelingenkamp met haar familie migreert naar Nederland. In het kader van een third country resettlement programma van de Verenigde Naties. Eenmaal in Nederland begint de integratie in de Nederlandse samenleving. Een samenleving die wonderlijk is maar die met de openheid van een kind benaderd wordt. Maar ook een samenleving waarbinnen haar familie als een soort cocon in stand probeert te blijven. Laxmi verwijderd door haar jeugd en de contacten met leeftijdsgenoten zich van haar familie. Meer dan haar jongere broer met wie ze optrekt. Haar oudere broers werken vooral hard, haar ouders worstelen met hun identiteit in dit land dat niet biedt wat zij zo nodig hebben.
Voor Laxmi het Beldangi kamp in het Jhapa district in Nepal verliet had ze een vriendje: Jigme. Een mooie jongen van haar eigen leeftijd maar uit een lage kaste waar haar eigen familie in een hoge kaste leeft. Jigme werd getolereerd door haar ouders en broers en zusje. Eenmaal in Nederland echter blijkt dat Jigme naar Amerika gaat. Hij en Laxmi proberen contact te houden want de liefde is niet verdwenen. Laxmi’s ouders, vooral haar vader, willen dat er een einde komt aan de vriendschap tussen Laxmi en Jigme en vind een ander voor haar. Maar een gearrangeerd huwelijk is voor Laxmi vooral een gedwongen huwelijk en na een ruzie verlaat ze het huis en haar familie.
Enkele jaren later, Laxmi heeft dan een bloemenstalletje samen met een vriendin die ze van de inburgeringscursus kent, staat ineens Laxmi’s oom Suraj voor haar. Suraj leeft in Amerika en vraagt Laxmi haar vakantie bij zijn gezin door te brengen.
En al die tijd dat Laxmi in Nederland is denkt ze terug aan haar oude leven. Aan wat er in het kamp gebeurde, aan de mooie dingen maar ook aan de moeilijke en soms gruwelijke ervaringen uit de tijd dat ze een vluchteling was. Tot ze beseft dat de vlucht nog niet voorbij is.

Headwind, Laxmi’s Story komt in januari 2012 uit. De Nederlandse druk zal uitgegeven worden door WoordenStorm in samenwerking met de Empowerment Foundation in een beperkte oplage. De Nepalese druk wordt in Kathmandu uitgegeven later in 2012 en zal niet beschikbaar komen voor de Nederlandse markt. Het boek zal uitsluitend via internet te bestellen zijn. De opbrengsten van de verkoop van de roman komt geheel ten goede aan het werk van de Empowerment Foundation en meer speciaal aan het Headwind project dat bestaat uit de uitgifte van de roman, de productie van de documentaire film Headwind en de fototentoonstellingen. Headwind is een Empowerment Foundation project met als doel het vergroten van de bekendheid van het vluchtelingenvraagstuk van de Bhutaanse bevolking die in het begin van de negentiger jaren uit het zuiden van Bhutan is verdreven door hun koning en zijn leger.

~

Uitgave: 310 pagina’s middenformaat paperback met full color cover
Prijs: €18,95 inclusief BTW maar exclusief verzending
Distributie: via de auteur en de Empowerment Foundation (www.empowermentfoundation.nl)
Voorintekening: kan vanaf heden plaatsvinden door een email te sturen naar alice@empowermentfoundation.nl 

The perils of investigative journalism within the lesbian community.

A while ago I reported about criminal campaigning within the lesbian scene in the Netherlands and beyond. I wrote about how a group of anonymous – but with some effort traceable – people with a business interest tried with some degree of success to slander against some businesses in the Netherlands and Greece. In that article I unveiled the dark truth about some corners of the lesbian community where criminal practices prevail over healthy competition and a free market.

I wrote about a slanderous press statement made by that specific anonymous group and the all to obvious and documented link with a specific company in Germany. If anyone doubts this, here’s a quote, an excerpt from that press statement which literally names that company and the name of their CEO as the contentwise responsible party for that press statement. Mind you, the email with this statement was send from that companies email address according to the metadata from the extended email header which in numerous legal cases is rendered as solid evidence concerning the identification of the sending party. Also, there is written statement by third parties that the press statement was handed over to people from the lesbian community on Lesbos and beyond. Here’s the excerpt:

“The decision to publish in Germany was made in order to be subject to the jurisdiction and liberal German press (media) law. Every day, many Europeans are informed by the media and the liberal press about abuse of authority and corruption of Greeks. Among other things, we were threatened twice by Sappho Travel and exactly this case was brought to our attention: “We know how to defend ourselves (being Greeks) in our own country and you are just a foreigner.” For the purposes of German press (media) law, editorial responsibility is held by Skytravel24 GmbH (registered in accordance with German law under HRB 17896 in Wiesbaden), represented by CEO Natascha Hassel.” 

As a journalist I acknowledge freedom of press but the press statement I am referring to and from which the above closing quote comes is a flatout slandering statement accusing companies and individuals of deception, threats and much more without presenting any proof. It is also a blunt statement of German hatred and prejudice against Greece and the Greeks, their own target market. How curious and how inappropriate, especially in this year. But even more important is that this very quote proves the intent to harm others by the press statement. As if they were hiding behind press freedom. All of  this makes the happenings of today all the more ludicrous as it is that same press freedom they now seem to be attacking. Now how will that look in court?

Because thing is, today I received a threatening email from a Dutch based lawyer summoning me to ‘correct my statements’ concerning this company and even withdraw my articles about the slandering campaign. This was done in the name of that company in an all to obvious attempt to silence me as a writer / journalist who reports about this specific case.

Well, hell no!  Interesting enough, it seems that this lawyer has not taken my claim of the availability of solid proof of this criminal behavior seriously or has been poorly informed by their own client. Well, they are of course in for a surprise as currently I am working on another article meant for the national press unveiling the manipulations and slandering and the way they try to silence people reporting on that. The evidence that I have available is rock solid, double checked and confirmed by third parties. Also, I have been following the events in this case for the past year and with the evidence in hand it is very easy for me to link the aforementioned German company, a travel agency, to the slandering case. I only had to verify the source of their own press statement! More specifically, that press statement has been dropped into the lesbian community by email from that companies email address on June 28 of this year. And in fact, they pointed their finger to themselves in that very press statement as per the text in the above quote. A blunt and naive case of self accusation. As a journalist I merely mirrored their own press statement, second sourcing it. So they are actually asking me to withdraw a story based on their own press statement. How crazy can it be?

At this stage I will not reveal all information neither will I reveal the whole press statement where this affair seems to be originating from. Yet. Simply because I don’t want the victims of that slandering campaign to be hurt again by reposting that garbage. But also because it’s simply too early to my judgement. What some people do not seem to realize is that press freedom and freedom of opinion (although I am just stating and analyzing proven facts in my articles with the consequence that these (f)acts are criminal which is an observation and not so much an opinion) are rights that cannot be shoved aside that easy. They are well linked to the very foundation of our constitution and international rights. They also do not seem to realize that slandering in press statements is something that will in the end work against themselves.

Another thing is that obviously some people do not seem to realize that putting pressure on a journalist not to publish or even withdraw usually has the exact opposite effect of what the aim of that pressure is. In this case, the very act of pressurizing me merely underlines the importance of unveiling the truth of this type of dealings in a community that is in some areas not as tolerant, open and liberal at all. It also makes me more eager to dig deeper and push for publication of the other results of my findings.

As to be expected I am not at all impressed by this type of pressure. So, dear readers, stay tuned and within a few weeks I will produce another article about the current legal case in Greece and the upcoming legal case in the Netherlands concerning the slandering campaign that I presented in my previous articles. If necessary all related evidence in the form of documents and third party acknowledgements and statements will be published on this website as background information for the whole gay community to be read and judged.

As always I stand for a free and independent press. Even if that is not liked by other lesbians within the community. Even when I’m threatened by whatever means. The truth has to prevail, always! So to quote Johnny Cash in one of his last but greatest songs written by the infamous Tom Petty:

Well I won’t back down
No I won’t back down
You can stand me up at the gates of hell
But I won’t back down

Alice © 2011

NaNoWriMo 2011 gaat vannacht van start.

Na in 2008 mee te hebben gedaan en het niet gehaald te hebben met het Engelstalige manuscript voor ‘Cairo Scent‘, in 2009 te hebben meegedaan met als resultaat het manuscript voor ‘Droomvlucht Afrika‘, in 2010 te hebben meegedaan met als onontkoombaar gevolg de uitgave van ‘Eén latte, een cappu en een espresso‘ als mijn debuutroman, kan ik het niet laten om dit jaar wéér mee te doen met NaNoWriMo. De National Novel Writing Month die alles behalve ‘national’ is. Een roman schrijven in dertig dagen. Gekkenwerk.

Ware het niet dat ik eerder dit jaar in de maand juni al een roman geschreven heb toen ik in de bergen in Nepal verkeerde. ‘Headwind, Laxmi’s Story‘ is inmiddels in manuscript gereed en ligt bij de uitgever in Kathmandu, Nepal ter lezing en correctie. Het boek zal rond de jaarwisseling uit moeten gaan komen en wordt mijn eerste Engelstalige werk dat gepubliceerd gaat worden.

Maar zomaar meedoen met NaNoWriMo is niet genoeg. Ik weet dat ik een roman in een maand kan schrijven (dat wil zeggen, mijn brein legen op het virtuele papier van mijn geduldige laptop nadat het eerste weken of maanden is gevuld met een verhaallijn, personages, locaties en situaties). En dus moet het dit jaar maar anders dan anders verlopen.

Vanaf de eerste keer dat ik mij op NaNoWriMo stortte deed ik dat in het gezelschap van mijn beste vriendin. En dit jaar is dat niet anders. Sterker nog, er is sprake van coproductie. En daarmee houdt het dan ook op als het gaat om de publieke beschrijving van wat er gaat gebeuren want het boek dat er uit rolt over enige tijd is niet alleen leuk maar ook spannend en schokkend en zal zeker de media weten te bereiken door de onthullingen die er in komen te staan. Onthullingen die de natie zullen schokken en de weerslag zijn van veel research, uren zoekwerk in archieven, kranten, boeken en verschillende locatie bezoeken.

Ik heb er zin in.

Alice © 2011

Filming the Dutch part of Headwind.

Next week a group of Bhutanese refugees will arrive in the Netherlands and I will be there to receive them and film their first contact with Dutch society. Together with some of my Bhutanese friends.

It is the kickoff of the filming of the Dutch part of the Headwind documentary. In the month november that filming will be completed by following some family members of the family that’s portrayed in the documentary. It is going to be complicated and sensitive filming and I am looking very much forward to the work. It will also mean that at the end of november all required footage for Headwind will – finally – be available for editing. And then the post production work will start.

This means that the planning of the making of my first feature length documentary has shifted for about a month, due to availability of the people involved and me moving house in October. But a month delay is nothing special and I still aim for releasing Headwind in February 2012. Due to lacking funds I will have to do most of the editing myself. This limits my possibilities for making a very advanced product but with the footage I have, the people portrayed and the story to be told I am sure that the result will be a compelling documentary. A human document about refugees leaving their decennia long life in camps in Nepal behind for a better future in the west. It will discuss resettlement as a so called solution to their problem and the consequences for their culture. The documentary will give insights in what resettlement means for the ones who have to experience that. It will show the complexity of the issue and it will most certainly raise questions about the whole process.

So, after a few months of recuperating from the very intense experiences in Nepal and moving house in the process, I can finally continue working on Headwind. And I will do so with everything I have in me because I believe in this film so much.

Alice © 2011

Headwind 2: The End Game.

While working on the post production (and still filming in the Netherlands) I am already thinking of the follow up film. That follow up will take two years, maybe three, to finish and will have a very different approach from the first Headwind documentary.

Headwind 1, the story of Bhutanese family living in diaspora, is a narrative of four people in one family who are all refugees from Bhutan and live in different places in the world as a result of the UNHCR third country resettlement project. It’s a story about loosening family ties and the troubles that resettlers and refugees face in their lives against the background of the political and historical truth about Bhutan.

Headwind 2 however will be subtitled ‘The End Game’. It will tell the story of those Bhutanese refugees that did not resettle. About what happens to them and about history treats them. It will show how the situation will change over the years and how the international community caters, or doesn’t, for these people. In the next three years the UNHCR will together with the US government and the Nepalese government enter into an ‘end game’ to resolve the situation of the Bhutanese refugees. But it is already clear that this situation will not be resolved completely. Where the UNHCR estimates some 10.000 refugees to stay behind in Nepal, other sources expect that the real figure will be over 20.000 Bhutanese refugees who will not be able to return to Bhutan and will not resettle in the west. The difference between the UNHCR figures and these expert estimates are based on the fact that the UNHCR doesn’t count some groups within the refugee community. The figures currently simply don’t add up.

As a film maker it is a challenge to follow events over the years and track the developments concerning these people. Especially when in parallel the integration of the resettling refugees in western society can be followed as a reference.

So, where Headwind 1 is still on the editing table, Headwind 2 is being sketched. As one can imagine, this work is becoming my life’s work as a writer and film maker and if anyone is interested in supporting me in this effort, please let me know. I do need all the help I can get to get this done.

Alice Verheij © 2011

Kwart miljoen / a quarter million.

 

Vandaag is het zover. Nog net voor mijn fysieke verhuizing naar een andere plek onder een ander dak en dus het begin van weer een nieuwe fase in mijn leven, heeft vandaag het kwart miljoenste bezoekje op deze schrijfplek plaatsgevonden. Meer dan 250.000 maal is er iemand op mijn website gekomen en heeft in meer of mindere mate kennis genomen van mijn schrijfwerk. Natuurlijk ben ik daar trots op want voor een website die niet gesponsord of op enigerlei andere wijze gesteund wordt is een kwart miljoen in vijf jaar een heel behoorlijk bezoekersaantal. Dus, iedereen die hier komt lezen, dank jullie wel en ik hoop jullie nog lang hier te mogen verwelkomen. En bovenal hoop ik natuurlijk dat jullie met evenveel genoegen hier lezen als dat ik hier schrijf.

Today is the day. Just before my move to another place underneath another roof and as such the start of a new phase in my life, the quarter millionth visit to this writing spot took place. Over 250.000 times someone has visited my website and probably read my writings. Of course I am proud of that because for an unsponsored and unsupported website 250.000 visitors is something very special to achieve. So, everyone who drops by and read this, I thank you very much and hope to be able to greet you again here. Above all I hope that you read my writings here with as much pleasure as me being the writer.

Alice © 2011

Style

For my work I have to dive into styling – through the years. To get an idea how to make some things for some shops. During my internet scans I came onto this nice little clip. Beautifully made, stylish and showing 100 years of contemporary East London fashion style.

Apart from the fact that I love almost every fashion style in the clip I am completely puzzled as to how it’s been made. So, you want to dive into 100 years of fashion with me? Check this and enjoy.

Alice

Proud@.nl

Every picture tells a story. As Rod Stewart once sang on just another one of his albums. And it’s true. Just like that a picture is a thousand words. My life and work now is all about pictures. Pictures made by me and other photographers. The culmination of my work over the recent months at this stage is the photo exhibition, hopefully soon to be followed by the film. But there’s more happening around me.

Some time ago, early this year, I met Johan Brouwer. He is an artist, photographer, who works on the empowerment of gay people in the Netherlands and he does so in a vey positive way. His response to the increasingly bad sentiments in Dutch society regarding gay people was his idea to make a photo and storybook that will show the beauty of the diversity that the gay, or better lgbt, world in the Netherlands has. We talked about it and he asked me if I was available to be part of it. Like publishing a portrait of me in his book ‘Proud@.nl‘.

I suggested not to print a couple of photos but to use one, made by him at a place that’s somehow special to me, and publish that accompanied by a story of me. We agreed and the photo that you see here was taken at the Lange Voorhout, close to Pulchri, in the city where I was born, raised and where I now live. During the summer I wrote a story for the book while I was in Kathmandu.

Johan’s book, that I already love before I have seen the whole book, is soon to be published. Early Oktober there will be a presentation in Amsterdam. I’ll be there with a performance. What I’ll do there is a surprise, even for Johan. I am happy that in this way, by being involved and having a portrait of me published together with a short story in Johan’s book, I can contribute to a different style of gay pride than that was is usually regarded as pride.

There are very few transgender lesbian artists who are public on their gender and sexuality up to the level of being open, out and visible. It’s a choice I made to do this. I did so because of Johan’s positive angle on the topic and the quality of the book he is making. I feel proud to be part of it. Also because I’m part of a selection of people in that book that is a great selection with amazing people. So, if you want to see more of what Johan made: buy the book once it hits the bookstores. It’s worth your money. Check out www.proudat.nl for a sneak peak.

Alice © 2011

Eerste foto expositie in the making…

Zo, en toen was mijn eerste foto expositie onderweg.
Dat wil zeggen, later deze maand en begin volgende maand heb ik de beschikking over de expositieruimte in Creatief Warenhuis Hoop in Den Haag. Zo ongeveer de coolste plek in deze stad. In het centrum en gemakkelijk bereikbaar.

De expositie zal een selectie van foto’s laten zien over Bhutaanse vluchtelingen in de kampen in Nepal en maakt deel uit van het cross media project ‘Headwind’. Na de website, de inmiddels bijna drukklare roman en de feature lengte documentaire waar hard aan gewerkt wordt is dit het vierde onderdeel van het Headwind project.

Meer info volgt hier binnenkort dus maak alvast ruimte in de agenda voor een bezoek aan Creatief Warenhuis Hoop eind augustus of begin september (ook open tijdens de museumnacht). Ik zal er zijn en uitleg geven over de foto’s en zorgen voor een aanvullend programma van korte lezingen en muziek rond het thema van de vergeten vluchtelingen uit Bhutan. Er zal ook een trailer van de documentaire te zien zijn.

Natuurlijk zullen de foto’s te koop zijn voor een mooie prijs. De opbrengst gaat naar de productie van de documentaire Headwind. (www.headwindfilm.com)

Alice © 2011

De verteller.

Bijna een leven lang deed ze er over. De reis. Telkens weer was er een afleiding geweest. Eerst in de vorm van scholen toen ze nog jong was. Daarna de liefde die van korte duur bleek maar van te lange duur om niet ruim twintig jaar van haar leven te kapen. En werk. Werk dat niet bij haar hoorde maar dat wist ze toen nog niet. Ze werd er ziek van, niet letterlijk. Maar toch… ziek.

Jaren later nadat alles in het leven omgedraaid was begon ze te schrijven om er niet meer mee op te houden. En zo nu en dan trad ze op met wat ze maakte. Voordragen, spelen, vertellen. Nog weer jaren later werd het vertellen meer dan schrijven. Er kwam beeld bij. Het ultieme verhaal bestaand uit woorden en beelden in een afwisseling die degene die deze ondergaat niet meer doet beseffen te kijken of te lezen of luisteren. En zo werd ze uiteindelijk een verteller. De verteller van eigen verhalen, verhalen die niet eerder verteld waren simpelweg omdat niemand ze bedacht had. Verhalen van anderen en over anderen.

En nu zit ze daar. Kijkt beelden, kijkt om zich heen. Observeert, ziet, bedenkt, schrijft en legt vast in weer andere beelden en woorden. Ondertussen lerend hoe te vertellen, hoe te verbeelden en hoe gedachten tot verhalen te laten worden om die later terug te geven aan de wereld.

Zo is ze eindelijk de verteller geworden van de woorden uit de storm.

Alice © 2011

Verloren uurtje.

Vanmorgen heb ik me verslapen. Eigen schuld. Nooit vertrouwen op een iPhone om je te wekken. Hoewel, het was de derde en volgens ome Steve moest het wel werken vandaag. Die software wekker. Het zal wel.
Ik heb veel liever een opwindwekker op een schoteltje met muntjes. Zo eentje met twee bellen bovenop en een klepel die op de ingestelde tijd die bellen laat rinkelen op een zodanige agressieve wijze dat het hele wekkertje staat te dansen op het schoteltje met muntjes (liefs van echt zilver want dat klinkt mooier) die vrolijk zich laten horen.
Zodat ik die wekker met gesloten ogen kan vinden en me niet met subtiliteiten als het vingeren van een touchscreen hoef bezig te houden maar het ding gewoon kan oppakken om hem door de kamer te slingeren. Terwijl die dan niet een gebroken display heeft maar de volgende morgen hoogstens met een extra deukje weer mishandeld kan worden.

Ik heb me dus verslapen.

Daardoor kon ik mijn psych met de mooie ogen niet ademloos aankijken en verdrinken in die kijkers van haar. In een half uurtje van de Mient naar Voorburg ga ik niet redden immers. Zelfs niet met de heli die ik pas van Adam Curry gejat heb. Het tanken van dat kreng duurt al langer. Dus zat er niets anders op dan heel rustig ontbijten met mijn lieven kleine knul aan tafel. Ouderwets. Boterhammetjes, sapje, melk, kopje koffie. Keuvelen.
De ochtend (die eigenlijk de vroege middag was) verstreek in een aangenaam sloom tempo terwijl ik me vermaakte met het gerommel aan de website van vrienden van me. Updates draaien, teksten aanpassen, nieuwe menukaarten plaatsen. Dat werk. Junior speelde ondertussen vol overgave Angry Birds op de iPhone die ik dus als wekker afgekeurd heb.

Daarna naar Den Engel. Beetje kletsen en onderweg de flyers voor mijn boek ophalen bij de drukker. 100 stuks, meer dan het aantal boeken dat ik bij een andere drukker besteld heb. Na den Engel de stad in want het wordt de nieuwe Narnia vanavond. Mijn zijn tweetjes, heel genoeglijk. Pizza’s eten tegenover de bios en daarna een kop koffie in de bios. De enige bios in Den Haag die van mij filmtheater genoemd mag worden. Pathé Buitenhof, vroeger Tuchinsky geheten. De enige bioscoop met grandeur. Marmer op de vloer van de hal, gietijzeren trapleuningen en verlichting binnen die het een theater maakt. De rest van de bioscopen in mijn zo 21e eeuwse kille stad blinken uit door chroom, beton en tl licht. Ik haat dat.

In het verloren uurtje voor Narnia surf ik over de site van het Filmatelier in Den Haag. Shaffy komt voorbij en ik wordt vanzelf blij. Er worden nog mooie dingen gedaan in mijn stad. En ik schrijf dit stukje. Een overweging bij de dag aan het begin van de avond, hopend op de nacht die volgt. Straks in de stilte van mijn slaapkamer vloeien de woorden weer mijn nieuwe roman in, ik voel ze tegen de binnenzijde van mijn hersenpan drukken en dringen. Ze zijn met zoveel. De aardigheid is dat ik tevoren weet dat ik weer mijn iPhone instel op negen uur in de morgen en ik nu al zeker ben dat ik het ding weer niet hoor. Want ik wil me verslapen. Pas morgenmiddag hoef ik in de stad van mijn hart te zijn. In mijn stamkroeg om te flyeren én om te praten over de film die ik zelf maak dit jaar. En misschien, heel misschien lukt het me deze keer wel om iemand enthousiast te krijgen voor het idee en de vorm die ik voor ogen heb.

Maar eerst maar weer verslapen straks, nà de film.

Alice © 2011

Progressie

Dit tabelletje laat de bezoekcijfers per maand en per jaar op deze schrijfplek zien. Wordt 2011 weer twee maal zoveel als 2010? Ik verwacht van niet maar ja, dat zei ik vorig jaar ook en het jaar daarvoor en het jaar daarvoor.


Hoe dan ook, het zijn leuke cijfers om te zien, zo aan het einde van het jaar.

Alice

 

Dat was niet de afspraak!

Wat maken jullie nou Kat, Beth en Jolanda? De bedoeling was dat jullie je eigen levens gingen leiden na ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ maar niets blijkt minder waar te zijn. Maar jullie strijd is nog niet klaar begrijp ik, zelfs pas begonnen vertelden jullie me vanmiddag in ‘Den Engel’.

En dus, in plaats van heel andere dingen doen, schrijf ik jullie belevenissen maar weer op. Over jullie reizen in Nepal en zelfs India, over hoe die vrouwenhandel echt werkt en over wat jullie er tegen doen. En waarom, het is niet jullie wereld en niet jullie probleem. ‘Omdat het nodig is’ zegt Beth me dan met haar lief Kat naast zich achter een espresso en een latte. Omdat het nodig is. Ik moest er over nadenken of dat genoeg is om zoiets aan te gaan maar blijkbaar is dat zo voor jullie. Ik zou het niet durven.

En ik begrijp ook dat jullie tweetjes, Kat en Beth, alvast maar op de Chai zijn overgeschakeld omdat de koffie in die landen niet gemakkelijk te krijgen is. Het is maar wat je wilt. Nou ja, ik schrijf het maar allemaal op en misschien dat met het Nepalees nieuwjaar, half april, deel twee van wat als het aan jullie ligt een trilogie moet worden af is. Ik doe het maar omdat ik ook niet anders kan en jullie me de rust niet gunnen. Maar het is niet wat we afgesproken hadden. Dat jullie dat wel weten.

‘Twee Chai graag!’ verschijnt in april 2011 bij WoordenStorm. Wil je meer weten over de avonturen van Kat, Beth en Jolanda? Bestel en lees deel 1 ‘Eén latte, een cappu en een espresso’.

Alice © 2010

De liefdesscène.

Na wat geëxperimenteer zijn hier twee proefplaten over de liefdescène uit ‘Eén latte, een cappu en een espresso’. Het is de scène tussen twee van de hoofdpersonen die een opmaat vormt voor het vervolg van het boek dat ik komende maanden schrijf. Ik beken, ik kan het niet laten en de karakters zijn nog lang niet klaar met hun leven.

Het zijn de eerste probeersels en gemaakt met verschillende programma’s. De definitieve vorm heb ik nog niet. Ook de woordcompositie is nog niet definitief. De eerste plaat (via Tagul) verraad naar mijn gevoel meet over de kern van de scène, de tweede plaat (Wordle) is meer in balans. Misschien maak ik er een serie van.

Daarnaast experimenteer ik met het concept van ‘een roman op een poster’ waarbij ‘Eén latte…’ in zijn geheel op A0 of 2xA0 wordt afgedrukt op een wijze waarop het boek toch nog leesbaar blijft. En ja, dat worden hele kleine lettertjes… Zoiets wellicht (dit is maar een stukje natuurlijk):

Alice © 2010

Eerste editie van ‘Eén latte…’ gesigneerd ontvangen?

Lieve lezer,

wil je een gesigneerd exemplaar van mijn debuutroman ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ ontvangen? Bestel dan voor 31 december en ontvang een gesigneerd exemplaar uit de eerste editie in januari thuis.
Kijk op www.aliceverheij.net/publicaties/latte en bestel snel.


Alleen de eerste editie wordt volledig gesigneerd geleverd.

Alice

Het vervolg.

Ik kan het niet laten. Zonder jullie te vertellen wat er uiteindelijk in ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ gebeurt is met Kat, Beth en Jolanda zijn twee van de dames in een vervolg op mijn debuutroman terecht gekomen. Veel eerder dan mijn bedoeling was en eigenlijk was zelfs die bedoeling er niet een paar weken terug. Maar ja, het zijn dan ook een stel eigenwijze meiden en de controle over ze ben ik al snel verloren in het vorige boek. Dus ik moet wel want ik kan ze toch moeilijk op hun eigen houtje hun levens laten vervolgen. Hoe het met die derde vergaan is kan ik hier niet vertellen, dat vinden de andere twee niet goed en ruzie kan je maar beter niet met ze hebben.

Het is me anders wel een stel hoor. Mij hebben ze maar drie weken rust gegund terwijl zijzelf veel langer hebben kunnen bijkomen van het eerste boek. Maar goed ik ben nu eenmaal een volgzaam type dus daar gaan we dan maar weer. Misschien verklap ik de komende tijd hier af en toe een beetje over wat ze uitspoken.

Alice © 2010