The End.

Beste lezers,

Vandaag is er een einde gekomen aan mijn publicatiestroom op deze website. Writer’s Block is niet meer. Na zeven jaar en zo’n 1550 teksten is het tijd voor iets anders. Het stopzetten van Writer’s Block valt samen met veranderingen in mijn leven en werk die ik al heel lang wens. Soms komen dromen uit.

Mijn werk zal voortaan, voor zover ik daar behoefte aan heb, ontsloten worden via reguliere media en mijn geheel nieuwe persoonlijke website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block zal als archief van mijn werk tot op heden beschikbaar blijven. Dit echter is de laatste tekst hier, nummer 1548.

Ik dank jullie allemaal voor het bezoek hier, het lezen en reageren en de vele vriendschappen die Writer’s Block mij bracht. Ik zie jullie graag weer tijdens exposities, via mijn boeken, social media of www.aliceannaverheij.nl. Voor informatie over mijn werk en bedrijf verwijs ik graag naar www.woordenstorm.nl.

Den Haag 12 juli 2013,
Alice Anna Verheij

Dear readers,

Today, Writer’s Block has ceased to exist. After seven years of writing in this place and almost 1550 publications its time for something else. Stopping with my Writer’s Block coincides with major changes in my life and work that I’ve always dreamt of. Sometimes dreams do come true.

From now on my work will, when I desire so, be brought to you through regular media and my completely new personal website www.aliceannaverheij.nl. Writer’s Block will stay available as an online archive of my work until this date. This is the last contribution to Writer’s Block, number 1548.

I thank all of you for reading and responding, for the friendships that Writer’s Block has brought me. I would love to see you again at my exhibitions, through my books, social media and www.aliceannaverheij.nl. For information regarding my work and company I gladly refer to www.woordenstorm.nl.

The Hague, July 12, 2013

Advertenties

Nog even.

Sinds 2005 schrijf ik aan Writer’s Block, mijn continue te(kst)periment. Niet een blog, zoals zo vaak wordt gedacht, maar een scharrelplek, woorden laboratorium of tekstatelier. Kiest u maar. Acht jaar schrijven op een plek als deze is heel wat. Ik ben hier opgegroeid als schrijfster, heb er mijn diepste gevoelens, ellende, vreuge, liefde en verdriet gedeeld. Met als uitgangspunt dat ik mijzelf geen beperkingen op zal leggen in wat ik schrijf en op welke wijze.

Writers’ Block bracht mij een nieuw leven, een nieuw vak, nieuwe mogelijkheden bovenal nieuwe vriendschappen met heel bijzondere mensen. En een enkele ‘hater’. Zo gaan die dingen soms. De balans na al die jaren stukjes schrijven hier is in hele grote mate positief. Na 1.542 teksten en een dikke 416.000 bezoekjes is het echter welletjes. Writer’s Block houdt op te bestaan.

Tenminste, in deze vorm en onder deze naam. De website wordt een archief en er komt iets anders voor in de plaats.

Waarom stoppen met zoiets dat zo belangrijk in mijn leven is?

Omdat het nu nog gaat maar ik ook merk dat de inspiratie afneemt terwijl ik mijn creatieve bron nodig heb voor de boeken die ik maak, de foto’s, de exposities en de optredens. Omdat creatieve bronnen niet onuitputtelijk zijn en ik dat ook niet ben. Omdat ik van schrijven en documentaire kunst mijn beroep gemaakt heb en daar een ander soort benadering voor nodig is. Omdat het gewoon hoog tijd is om door te pakken en omdat ik een nieuwe fase in mijn leven in ga.

Binnenkort verlaat is, als alles goed gaat en daar ga ik wel vanuit, mijn geboortestad. Ik vertrek naar een plek in het land die mij beter past voor wat betreft rust, levensritme en inspiratie. Ik houdt van Den Haag maar de stad heeft voor mij ook een donkere kant in zich. De mogelijkheid om een verse start te maken op een plek waar ik geen persoonlijk verleden heb is er een die ik niet zal laten liggen maar die ik juist omarm.

Bij een nieuw begin hoort het afsluiten van zaken die daar aan toe zijn. Zoals mijn Writer’s Block.

Na Writer’s Block zal er onder deze domeinnaam een nieuwe persoonlijke website ontstaan waarin mijn andere uitingen worden ontsloten. WoordenStorm en Anna Ros zullen er deel vanuit gaan maken, net als het archief van Writer’s Block. Ik verdwijn dus niet van het toneel als het gaat mijn werk maar ik kom wel in andere gedaante terug. Hoe? Dat wordt de komende maanden wel duidelijk.

Alice Anna Verheij

De Universiteit van Antwerpen, ik en Willem Elsschot.

Dan kom je na een moeilijke dag onverwacht een tekstanalyse programma (Stylene) van de Universiteit van Antwerpen tegen op facebook. Je doet die analyse op de laatst geschreven zeer persoonlijke en pure tekst die je schreef. En dan is de conclusie dat je noch man noch vrouw bent in je tekst, deze in hoge mate poëtisch / literair is en de dichtsbijzijnde auteur qua stijl Willem Elsschot is.

In de ogen van de algoritmes van de UvA (Niet die Amsterdamse maar die Antwerpse).
Ondanks de relativiteit van iets dergelijks ontkom ik niet aan een enorme glimlach. En dat had ik hard nodig.

Voor wie het zelf wil proberen, dit is de link naar de website.

tekststijlanalyse

Haagse Kunstkring

16366_505683712803918_601327334_n

Sinds vandaag mag ik me werkend lid noemen van de Haagse Kunstkring, afdeling letteren, theater & film. De Haagse Kunstkring is een vereniging van kunstenaars en kunstliefhebbers / kunstkenners met als doel ontmoetingsplek te zijn. De afdeling letteren, theater & film richt zich vooral op schrijvers, dichters, acteurs, regisseurs, mimespelers, choreografen, dansers, cineasten en scenaristen. Met mijn werk val ik in een aantal van deze groepen maar vooral ben ik actief als schrijver, cineast en scenarist.

De Haagse Kunstkring is een vereniging die op eigen middelen drijft en daarmee onder andere een pand op de Denneweg in stand houdt. Ik ben blij dat ik me bij het illustere gezelschap van de leden van de kunstkring kan voegen en hoop dat deze vereniging voor mij een podium kan zijn om mijn kunst te delen met een groter publiek en hoop over niet al te lange tijd te kunnen exposeren of een boekpresentatie te houden met recent werk.

Meer informatie over de Haagse Kunstkring is te vinden op www.haagsekunstkring.nl.

Alice Anna Verheij

Starting January 2013: Creative Writing Course.

 

Booktitles

Booktitles. Finding the proper title for the book one writes is kind of killing. Sometimes it just works. My last book made its own title. This time however I’ve been manipulating titles for quite sometime. Currently third incarnation of my new novels title is there. This one will stay for as I’m concerned. The previous two titles are incorporated in the book, I’ll explain.

My newest novel is titled ‘Lachrymae‘, the Latin word for ‘tears’. The books is actually two books in one. The first part about Mary Lloyd is subtitled ‘The Angel of Kensington‘, because that’s what she was in her time. The second part, subtitled ‘The Improbability of Love‘ is about Lena Dene and her love for Mary. At least, this is what the books seems to be about if one would stay at the surface. But when digging deeper the book is actually about women who were surprisingly emancipated in a non emacipated age. It’s about love and death. The great themes. And it is about relationships between women (and sometimes men) and the consequences of relationships and the state people are in at different points in their life. The book deals with sickness and how to live (and love) with e genital defect. At the turn of the twentieth century in a post Victorian society with the same hangups that our society seems to have fallen back to.

Lachrymae, I am slowly starting to love the inert quality of the word. For the dutch language version it is perfectly ok, in the English language version this a undecided. It’s how languages work, one never knows for sure what to choose.

© 2012 Alice Anna

Het veld verleggen.

“Het veld verleggen”. Het blijft een raar zinnetje. Alsof je een veld kunt verleggen. In letterlijke zin is dat een knap lastige zaak die alleen weggelegd is voor de gras-o-logen van de voetbalstadiums, het Gelredome voorop. Want daar wordt inderdaad regelmatig het veld verlegd.

 

Ik verleg ook het veld maar dan in overdrachtelijke zin. De komende maanden concentreert mijn schrijven zich op het werken een mijn nieuwe roman en de processen die daarbij horen worden in een dagboek beschreven. Dat dagboek staat online en dat is niet op deze plaats. Het zou hier niet zo goed passen tussen al het andere werk dat hier staat.

Het betekend wel dat ik mijn trouwe schrijfplek hier voor een tijdje verruil voor een andere. In plaats van de frequente schrijfsels op Writer’s Block zullen er dagboek notities verschijnen op de voorpublicatie website van De Onwaarschijnlijkheid van Liefde, de subsite van WoordenStorm. Volg de link hierboven en maak een bladwijzertje of zo aan. RSS kan natuurlijk ook want er is een feed en mocht ook dat niet bevallen dan is er altijd nog facebook: www.facebook.com/alice.verheij.

Er zal niet of nauwelijks tijd zijn om hier nog veel te schrijven gedurende die periode. Een enkele keel kan ik mij daar niet van weerhouden maar de frequentie van nieuwe teksten zal aanmerkelijk dalen. Tot ergens in januari wanneer ik hoop het grootste deel van het werk klaar te hebben en een manuscript op mijn schrijftafel te hebben liggen.

Voor een ieder, mocht ik niet meer publiceren hier vóór de feestdagen: ik wens jullie een goede maand december en hoop jullie in januari weer te vergasten om verse teksten.

© 2012 Alice Anna Verheij

Kroegschrijver

Ik ben een nachtschrijver en een kroegschrijver. Als vat vol tegenstrijdigheden houdt ik van de eenzaamheid ’s nachts om verhalen of gedichten te schrijven. Of een ‘stukje’ of kort verhaal. Mijn romans echter schrijf ik op een andere plek en op een andere manier. Ze zijn immers onderzoek intensief èn emotie intensief. Dat vergt een andere werkplek en eigenlijk zelfs twee. Één werkplek waar ik zonder problemen zes of zeven uur of langer kan doorschrijven, zonder hinderlijke onderbrekingen als eten, slaap of sociale contacten. Dat zijn de productiedagen, de dagen waarop ik vooral het ambacht beoefen want het boek is eigenlijk al geschreven en in mijn hersenpan opgeslagen in kasten met heel veel laden, gerubriceerd en geordend zodat alle onderdelen eenvoudig te vinden zijn voor wanneer ik ambachtelijk de hersenknipsels samenbreng in zinnen, alinea’s en hoofdstukken conform de al bepaalde verhaallijn. Er ligt natuurlijk een notitieboekje naast met met de feitjes, jaartallen, namen en plaatsen.

 

Maar het echte schrijven, het componeren, vindt plaats in kroegen. Ik zou liefst zeggen kroegen en kathedralen maar die laatste zijn niet te vinden in de stad waar ik woon en als ze dat zouden zijn dan zouden ze gesloten zijn op de momenten dat ik er wil schrijven. En dus plaats ik mezelf in die meest cruciale momenten van mijn schrijverschap in kroegen. Liefst van de soort waar de muziek deugd en niet te hard is, er een goede tafel staat en het geroezemoes nooit boven een geruis uitkomt zodat er een auditieve cocon ontstaat. Met mij er in. Stil, teruggetrokken in de wereld van het verhaal dat ik schrijf, regelmatig voorzien van koffie zoals ik die wil en vooral alleen tussen de mensen.

Er zijn niet veel kroegen die voldoen aan mijn eisenpakket. Soms is de muziek niet goed, soms zijn de gesprekken te luid en soms zijn de mensen te interessant om niet te observeren of een gesprek mee te beginnen. Maar een paar plekken heb ik gevonden die wel voldoen, een enkele is afgevallen na enige tijd omdat de situatie er veranderde of omdat er te gemakkelijk verstoringen optreden door de bevolking van het etablissement. En zo ben ik meerdere middagen per week te vinden op het Regentesseplein in een kroeg waarvan ik de eigenaren niet echt leuk vind maar waar de koffie wel goed is en er soms een biertje of glas wijn te vinden is na gedane arbeid. Het is er overdag binnen vrij stil. De muziek overtijgt het Skyradio niveau van veel andere plekken zonder echt geweldig – en dus afleidend – te worden. De kroeg staat midden in de laat negentiende eeuwse buurt waarin ik ook woon. Perfect passend bij het boek dat ik schrijf want dat speelt in de tijd dat de huizen hier gebouwd werden. De sfeer klopt. Ik ben er nog nooit blijven eten en dat zal ook niet gebeuren, daarvoor vind ik de zaak niet geschikt. Een biertje met vrienden drinken doe ik er ook niet, er zijn leuker plekken daarvoor. Maar het is een prima schrijfkroeg voor me.

Het is een fase in de creatie van mijn boek die ik er doormaak. Als die voorbij is zal ik in ‘splendid isolation’ het ambachtelijke werk gaan verrichten. Mijn hoofd leeg laten lopen in een omgeving die ontdaan is van alle stimulansen en afleidingen. Waar dat deze keer zal zijn weet ik niet. De vorige keer ben ik er de bergen in Nepal voor in gegaan maar dat zal nu niet kunnen. Misschien is een eiland of een bos dit jaar de meest geschikte plek. Of een huisje in de polder. Gelukkige dienen dergelijke plekken zich altijd vanzelf aan dus ik hoef er alleen maar op te wachten. Tot die tijd ben ik weer de kroegschrijfster. Voor een tijdje.

(c) 2012 Alice Anna

Alfred Jodocus Kwak

Het volgende theaterseizoen is er weer een geheel nieuwe door Herman van Veen geschreven Alfred Jodocus Kwak show. Voor volwassenen vanaf 5 jaar. Mijn goede vriend Max is weer Alfred. De poster is er deze keer eentje met een vrolijk springende Alfred die immers vader wordt. De foto is door mij gemaakt.

De speellijst is hier te vinden.

Alice Anna.

Een kadootje voor mijn lezers.

Beste lezers,

soms moet je iets geks doen. Soms is dat heel zo gek niet.
Aangezien de drukkosten tegenwoordig hoog zijn en er geen fondsen zijn voor heruitgave van mijn debuutroman, gegeven dat ik die al lang in een eBook PDF versie klaar heb én gegeven dat ik gezien wat er allemaal dit jaar nog uitkomt aan nieuwe uitgaven, geef ik jullie hierbij een kado.

Daar is een reden voor. Ik ben een tegenstander van het beleid van het inmiddels demissionaire kabinet dat over zijn graf heen regeert en nog steeds allerlei maatregelen er door drukt die de samenleving schaden en de zwakken in de samenleving hard in de portemonnaie treffen. Ik ben een tegenstander van het beleid van de gemeente Den Haag die in navolging van dit cultuurbarbaarse kabinet de kunsten in Den Haag afslachten door intrekking van de steun aan het Koorenhuis waar duizenden Hagenaars met veel plezier tegen redelijke kosten kunst leren beoefenen. En ik ben tegen het intrekken van de subsidies aan kleine theaters als Branoul en de Regentes die een functie hebben in deze stad. Dat soort beleid raakt mij aan alle kanten. Het creeërt een klimaat in de samenleving waarbij kunst als nutteloos, overbodig en zonder waarde wordt gepositioneerd. Als hobby, als tijdverdrijf.

Met het gratis beschikbaar stellen van mijn debuutroman maak ik een statement tegen dat beleid. Tegen de destructie van de kunst, of dat nu amateurkunst of ‘professionele’ kunst is. Het is een statement gemaakt met de wanhoop van de schrijfster en de bohémienne die deze samenleving onderuit ziet gaan en als enig antwoord daar op heeft haar kunst op straat te gooien. Niet omdat die kunst niks waard is, maar omdat het de enige manier is waarop iedereen met of zonder geld daar kennis van kunnen nemen. In de hoop dat de bestuurders ooit hun verstand terug krijgen.

Mijn debuutroman Eén latte, een cappu en een espresso is vanaf vandaag gratis te downloaden vanaf deze website én vanaf GoodReads. Het downloaden hier is natuurlijk het eenvoudigst want dat is als U dit leest precies één klik weg. Klik HIER voor de eBook versie.

Ben ik gek dat ik de eBook versie gratis weggeef? Absoluut!

Alice Anna Verheij

For my English speaking readers: what is written above this is an announcement of the availability of my debuting novel FOR FREE DOWNLOAD. It is in Dutch, so if you’re in for a challenge, please go ahead and download and enjoy the book. And spread the word! To get it, just click on THIS.

Confused? You shouldn’t be.

Many years ago there was a television series that started every episode with this great line:

“Confused? You won’t be after this weeks episode of… Soap.”

I love this line as it pretty much describes what I am about to tell and request you, dear readers, fans, lovers, friends and who-evers.

Most, if not all of you, know that I am an open and out transgender lesbian woman. Proud on all three labels and at the same time disgusted by the fact that labels exist because they discriminate, set people apart and make them vulnerable to ridicule. The thing is that I am very aware of the fact that I confuse people. Because I am who I am. Wether it is in a café or bar where sometimes a guy gets swept of his feet and starts asking indecent questions (yes, it happened again last week) or online where without asking people sometimes refer to me as a transsexual writer and film maker. As if my writing and film making has anything to do with my past and current gender.

The problem is that I am lesbian and transgender. This is socially a deadly combination in the lesbian community which is by it’s nature my natural hunting ground (pun intended). No really, I love and prefer women so it’s all perfectly natural being a woman myself and being single that I frequently move in the lesbian scene. Like hetero’s move around and meet people in their little part of this gendered world and gay men move around in their little dark rooms. I do not so much differentiate between transwomen and ciswomen, as long as they are gay and can connect with me I will find them interesting. And when attraction hits me the only thing that really counts is the fact that they’re women and not men.

Now why do I write all this and what has that to do with others being confused? It is all quite simple but for some people obviously too darn complex to grab. So let me explain.

I for one don’t give a damn that my past is influenced by transsexuality. And I also don’t give a damn that I happen to be lesbian (although I did hit up some guys in past years like most other lesbians do although some of them are to zealot to admit that). It’s always the others who seem to care. It’s the others who are ‘interested’ in my transsexual past and show that by indecent questions (and sometimes proposals) and a weird interest in how the plumming is inside my pants / skirt / dress / sarwal… I never ask them the same questions. It’s always the others who do.

So I often wonder why people can not just let things be as they are. Simply accept the fact that lesbians do exist and are as much female as any heterosexual woman and that transwomen (transgender or transsexual) are also just as much a woman as any cis gendered (genitalwise born) woman. And I also wonder why people seem to have the urge to think or advocate for me that transwomen should be treated just like anyone else. I don’t need others to speak for me. I don’t need others to advocate my rights to be who I am. And I certainly do not need any promotion for myself and my books and films with a fat line underneath the words trans and lesbian. If I want to use my sexuality and gender for promotion of myself and my work I can very well do that myself, thank you very much!

And as I don’t want to do that and am only interested to play the transgender and lesbian cards when that support emancipation of any of these groups I want to decide when those labels are used in connection with me. So please, please, please, just forget about all the crap concerning gender and sexuality when it comes to me and my work. If you haven’t noticed it by now let me tell you who I really am:

I am Alice Anna. I write. I make photos. I make films. I love women. I love South Asia. I love me.
(And maybe you if you’re lucky!)

That’s all there is to say about me. And if any of you ever want to refer to me as a transsexual or lesbian: ask me first! Because after all, that is none of your business until I allow you to make it such. Don’t abuse my identity, my gender or sexuality. Don’t abuse me. Because I have had it with that completely. And believe me that has everything to do with the general behaviour and transphobia in the lesbian and hetero scenes where a lot is said about acceptance and tolerance but much less is done to allow women like me to fully participate. My dear people, if not specifically requested by me in person, stay the fuck out of my knickers!

I rather see you buying my books, photos or come and watch my film when that’s coming out of the closet in a couple of months because you like them!

Alice © 2012

Call for Action: the importance of free Bhutanese journalism in Nepal.

A couple of days ago I wrote an article on this website to advocate the role of journalism for the Bhutanese community in exile. I did that after a fire incident hit the Beldangi 2 refugee camp near Damak in the Jhapa district of Nepal. The whole situation concerning information flow of the events proved the importance of adequate and independent journalism in the region.

Yesterday I received further information on the challenging situation the free journalists focussing on the Bhutanese refugees / exiles are. For many years now they have been covering the situation and major events for this large group of people with almost no financial means. On their own pockets and with little support from abroad. And because these journalists are refugees themselves they have to be careful as they are not issued formal journalists status in Nepal. Refugees are not allowed to do paid work outside the refugee camps.

Journalists and community workers from Bhutan Media Society bringing relief to fire victims in Sanischare camp,
Morang District, Nepal, summer 2011. (Photo © 2011 Alice Verheij)

Their challenges are not only financial. Due to the nature of long term refuge in camps (more than 20 years now) it is only logical that tensions rise frequently inside the refugee community inside the camps and the Nepalese communities around these camps and in nearby villages. Working as a journalist coming from the refugee community means that one has to toe the line quite often. Some of these men (unfortunately only men are doing this work) are threatened or even abused. The work can easily become from relaxed to difficult to dangerous. Only their perseverance and conviction that free journalism is the essence of a free peoples has been and still is keeping them active.

Bhutan is not a free country and threats are often coming from Bhutan to the more active refugees in the community who inevitable critisize the government of their country that has exiled them. Nepal is not a completely democratic and liberal country although much progress has been made in the past six years after the revolution that abolished the monarchy. In present day Nepal there still is an instable government and freedom of press is not something that can be taken for granted. The number of attacked journalists is unfortunately impressive. This poses an extra danger to the work of the Bhutanese journalists in exile.

Lastly there is the massive UN guided resettlement going on. This means that some of the group of active young journalists are leaving the area to be resettled in the US, Canada, Australia, New Zealand, Norway, Denmakr, the UK or the Netherlands. So continuous refreshment of resources is essential to keep proper journalistic work alive and news regarding the situation in the refugee camps flowing. It is therefore that a lot of things are needed. Equipment, training and good connections with the journalistic community in Nepal and abroad.

Much of what is needed is still there but to be honest journalism is endangered strongly. These journalists need support. Urgently. Their running cost mounts to some 535 dollars per month to keep the websites online and the journalists at work. That amount of money is needed for transport and media access and normal running costs. Thankfully there is a free news agency setup some years ago. The Bhutan News Service. They as a group are connected with a community aid group the Bhutan Media Society and they keep the websites www.bhutannewsservice.comwww.apfanews.com and www.radiobhutanonline.com alive and kicking.

And now they are about to go down. The funds are exhausted, there are no reserves available and support is low. The exiled community globally is not economically alive to the level that it can be expected that they on their own will be able to cater for the cost.

I myself have been working with these journalists extensively in the past one and a half year. I know their qualities and their sacrifices. I know what they can do and I know that if they can no longer work that the effect will destroy one of the last remains of freedom for the Bhutanese living in the camps in Nepal.

CALL FOR ACTION

If you want to help them, please contact me through email at alice.verheij@xs4all.nl. I would like to work with anyone who understands the importance of free journalism in refugees communities and am able to channel support to the right people and organizations. Any media organization, Journalistic educational facility or individual journalist is kindly requisted to contact me and step in to build a proper financial backing for these young and strong journalists and to facilitate training facilities for the upcoming generation of free Bhutanese journalists.

Alice Verheij © 2012
director Headwind (www.headwindfilm.com)
friend of Bhutan Media Society

‘Een familiezaak’ op herhaling.

Vandaag kwam er een bericht langs dat het door mij in 2007 voor het Midzomergracht festival geschreven en door Ellen Boekelaar bewerkte toneelstuk ‘Een familiezaak’ in 2012 tijdens ‘Haarlem Roze Stad’ weer opgevoerd gaat worden. Daarmee krijgt de Familiezaak een welverdiend vervolg. Het is fijn om te zien dat er geloofd wordt in de kwaliteit van het stuk en ik hoop dan ook dat het een succes gaat worden.

‘Een Familiezaak’ was het begin van mijn schrijvers loopbaan die inmiddels serieus vorm heeft gekregen. Het script is op deze website als PDF bestand terug te vinden: Een Familiezaak. Voor meer informatie over het stuk klik hier.

De cast van 2007: Petra BeelenAlfred Heppener,Arna van der SlootClaudia van RooijWouter van der Valk, Annette van Soest, Peter Boekelaar. Regie: Ida van de Lagemaat. Script: Alice Verheij en Ellen Boekelaar. Dramaturgie: Ellen Boekelaar.

Alice © 2011

Ik ga op reis en ik neem mee…

Op nog maar een paar dagen afstand van Nepal waar ik geruime tijd ga wonen om daar te werken aan mijn film loop ik over van de activiteiten om me voor te bereiden op mijn reis en verblijf daar. Natuurlijk is de vlucht geboekt (enkele reis deze keer) en is er het nodige geregeld zodat ik daar kan leven. Er is een verblijfplaats die voldoet aan mijn behoeften op een goede plek in Kathmandu. Ik zal er aan paar maanden mijn domicilie houden ondanks dat ik een aantal keren er een tijdje niet ben in verband met filmreizen. Als de tijd me gegeven wordt zal ik ook een tijdje in retraite gaan in een nonnenklooster in een teruggetrokken gebied. Waar alle verbindingen met de rest van de wereld gedurende mijn verblijf verbroken zijn. Het is het kado dat ik mezelf wil geven om mijn leven en toekomst te overdenken.

Verder ben ik natuurlijk druk aan het rommelen met geschikte tassen, kleding en vooral apparatuur. Want het wordt een techniek intensieve reis. Een flinke HD videocamera van professionele proporties (en gewicht), een flipcam voor het videoblog, DSLR fotocamera, laptop, iPad en een berg snoeren, kabels, accu’s en opladers. Het is een hele operatie wat dat betreft. De vliegreis naar Nepal zie ik niet bepaald naar uit. Het wordt een lange met overstappen tussendoor en dus met gesleep met bagage en het risico dat er spullen zoekraken. De strategische bagage zal in ieder geval als ‘handbagage’ mee moeten. Gelukkig zitten aan de lastigste dingen handvatten.

In Kathmandu wachten vrienden me op en dat is een fantastische wetenschap. Mijn productieassistent ter plekke en een paar andere journalisten. Ik ben in ieder geval verzekerd van een warme ontvangst en zal ongetwijfeld goed geïnstalleerd worden door de heren. Misschien is mijn favoriete douanedame er ook wel bedenk ik me nu. De dag van aankomst wordt de planning al doorgenomen en de vlucht naar het zuiden geboekt. De volgende dag vertrek ik al weer met een binnenlandse vlucht naar Biratnagar, een industriestadje in het uiterste zuidoosten van het land. Vandaar gaan we met een taxi naar Damak om het lokale hotel te betrekken. Dezelfde dag nog zal er contact zijn met UNHCR en IND ter plekke. De filmvergunning van de UNHCR ligt daar dan al op me te wachten. Er is veel en goed voorbereid dus ik ga er vooralsnog maar vanuit dat het allemaal soepel zal verlopen. En zo niet, nou ja dan improviseer ik gewoon.

Het is in Kathmandu nu een graad of dertig en in Damak vierendertig. Warm en ook al vochtig want het regent inmiddels geregeld. Ik zal moeten wennen aan de moesson die ik de komende maanden zal moeten verduren. Bij gebrek aan warm stromend water moet ik dan maar blij zijn met de dagelijkse plensbuien. Ik zie uit naar het weerzien met mijn Nepalese vrienden en met Boudanath waar ik ga wonen. Niet logeren maar wonen. Tenminste, voor mij eigen gevoel. Mijn flat in Den Haag heb ik toch nog aan kunnen houden voor een paar maanden maar misschien veranderd dat nog als ik weer terug ben.

De afgelopen weken heb ik met veel mensen van veel organisaties gesproken om hun medewerking te vragen en in een aantal gevallen heeft dat opgeleverd dat er vervolgwerk aan zit te komen zodra ik klaar ben met deze film. Een korte film van acht minuten, een webfilmpje van een minuut en misschien zelfs weer een documentaire over Nepal. Allemaal nieuw werk. Werk waar ik misschien niet al te ervaren in ben maar wat ik wel leuk vind en waarbij ik door mijn verleden in de techniek de routine snel verwerf. Footage maken, geluid en beeld nabewerken, editen, de hele rimram. Het is een prachtvak en ik kan er al mijn creativiteit in kwijt. Want naast de techniek zijn er het verhaal, de personen, de interviews, het filmen onder moeilijke condities. Geweldig om te doen en een prachtervaring die, dat weet ik nu al, verslavend werkt. Vooral ook omdat ik er bij reis.

Dat reizen is de sleutel tot mijn creativiteit. Niets mooier dan thuiskomen door te reizen want mijn werkelijke thuis is dus niet een huis in een straat in een stad in een land maar juist de plek waar ik ben op het moment dat ik onderweg ben. De tijdelijkheid van een onderdak onderweg, het improviseren en het uit een koffer leven, het is me allemaal even lief. Wat dat betreft mag iedereen hartstikke jaloers op me zijn.Wat minder fijn voelt is de lange tijd dat ik mijn kinderen niet zal zien en mijn vrienden. Goed, internet helpt. Skype, mijn schrijfplek en videoblog dat straks op de Headwind site komt zijn er. Maar dat helpt slechts een beetje. Ik weet dat het gemis er komt en ook dat het soms moeilijk zal zijn op de momenten dat ik er alleen voor sta en me door de situatie heen zal moeten slaan. Het is niet anders.

Zo maar eens even kijken of de tassenwinkel een veilige flight case voor mijn spullen heeft. Ik ga op reis en ik neem mee…

Alice © 2011

Kado voor mezelf.

Ik heb mezelf een kado gegeven. Gewoon omdat ik behoorlijk veel gedaan heb in het afgelopen jaar (podiumdebuut, romandebuut en alle voorwerk voor mijn documentaire en regiedebuut in 2012). Niet om mezelf op de borst te kloppen (mijn borsten zijn te kostbaar voor een kloppartij) maar ik heb er nogal wat voor moeten doen om uit bijna tien jaar ingewikkeld leven te komen op het punt waar ik nu ben. En dat maakt me best wel trots op mezelf. Tijd voor een kado dus.

Het gaat even niet over de investeringen voor het werken aan de documentaire HEADWIND die ik maak maar het gaat dan om het meest persoonlijke dat een schrijfster kan krijgen. Een pen. Niet een gewone maar een pen waar ik gevoel bij heb. Een Parker pen. Van jongs af aan ben ik gecharmeerd van de eenvoud van de pennen van Parker en het schrijfgenot dat ze geven. Gemakkelijk in de hand liggend, soepel schrijvend en met een vulling die eindeloos lijkt mee te gaan. Ik weet dat er duurdere pennen zijn en misschien ook wel mooiere maar ik heb toch het liefst het tijdloze ontwerp van de Parker pen in mijn linkerhand als ik schrijf.

Mijn exemplaar is een Parker Sonnet Matte Black – Gold. Matzwart omdat ik dat een mooie uitstraling vind hebben en in tegenstelling tot bij de lacque uitvoering er geen vingerafdrukken op zichtbaar blijven. Zwart met goud omdat die combinatie me altijd al aansprak. Al sinds de dagen dat in de Formule 1 de John Player Special auto’s reden. Uiterlijk mooiere wagens zijn er niet gemaakt in de racerij wat mij betreft. Maar goed, het geeft me een rijk gevoel om mijn gedichten en liedjes die in een overigens ook prachtig uitgevoerd boekje (Paperblanks Grolier Ornamentali met enkelvoudig klemslotje) kunnen worden opgetekend. Vannacht schrijf ik er in ieder geval eentje. Met mijn nieuwe pen.

Overigens is het dus een balpen. Deze dame is linkshandig en een vulpen is dan niet zo’n goed idee. Natuurlijk is een vulpen of kroontjespen nog mooier maar schoonheid verliest het hier toch ten opzichte van bruikbaarheid. Mijn Parker Sonnet zal ik in ieder geval vervoeren in haar stoffen hoesje. Samen met de Grolier Ornamentali in mijn tas naast mijn iPad. Omdat, hoe mooi en handig die ook is, de iPad toch nooit een pen met een boekje kan vervangen. Tenzij natuurlijk Steve Jobs met een iPad uitkomt die naar papier ruikt…

Alice © 2011

Geboren: mijn debuutroman.

Lieve lezers,

Vandaag kwam de meneer met het pakketje. Inmiddels niet meer werkend voor TNT maar voor een koeriersdienst. Hij verdient nu 30% meer en hij heeft een zoen van me gekregen! Hij herkende me van het programma van Sophie Hilbrand maar nog veel belangrijker: hij was een week eerder dan verwacht mét de proefdrukken van mijn roman.

Nu moet ik een gat in mijn plafond gaan repareren want ik ben heel erg tevreden over het resultaat. Het is geweldig mooi geworden. Reken maar dat het best een emotioneel moment is om je eigen debuutroman in de handen te kunnen houden. Vanaf het schrijven de eerste woorden op 1 november met slechts en begin van een plot tot nu dus het vasthouden van het fysieke boek op 8 december is het allemaal als een razende verlopen.

Het was de eerste keer dat een verhaal zich zo gemakkelijk ontwikkelde dat ik het gevoel hield constant achter dat verhaal aan te moeten rennen om het vast te leggen. Daarna de correcties verwerken wat alles bij elkaar slechts een week gekost heeft omdat Heleen van der Vlist in België keihard gewerkt heeft om die eerste correctie door te voeren. Dan de herschrijving van een paar stukken en met name het einde van het boek. Vervolgens de vormgeving voor de cover die ik toch ook maar zelf gedaan heb en waar ik erg tevreden over ben, het lay-outen van het boekblok, de ISBN registratie, de barcode en het gedoetje wat daarbij hoort. En dan op het eind de definitieve bestanden maken voor de upload naar de drukker na alles nòg een keer van begin tot eind door te hebben gelezen en de laatste vuiltjes te hebben weggewerkt. En dan slechts drie dagen later en een week eerder dan verwacht het resultaat dus hier op tafel naast mijn laptop. Het maakt me hartstikke blij en trots en dus gaat er een fles wijn aan vanavond.

Dus, lieve lieve lezers, koop dat boek gewoon! Orders die deze week nog binnen komen worden, bij betaling voor de kerst, meegenomen in de eerste lichting die van de drukker komt. Begin januari hebben jullie dan het boek. Als cadeautje krijgen jullie daarbij een toegang tot de besloten website waar de e-book versie in PDF formaat kan worden gedownload. Iedere koper van een hardcopy krijgt zo’n e-book dat voorlopig niet op een andere manier beschikbaar gaat komen. Gewoon omdat ik het leuk vind om te doen.

Enne, van de prijs van 18 euro gaat 5 euro naar de Empowerment Foundation ter ondersteuning van het Atma Project en het maken van een documentaire en boek in 2011 en 2012 over de vergeten vluchtelingen uit Bhutan.

Liefs,

Alice

Hulpvraagje

Naschrift:

Inmiddels zijn er wat helpende handen. ‘Droomvlucht Afrika’ gaat gecorrigeerd worden door een goede vriendin en er heeft zich een vormgeefster gemeld. Dit gaat inhouden dat publicatie ‘in print’ van ‘Passiezeren’, ‘Droomvlucht Afrika’ én ‘Eén latte, een cappu en een espresso’ nog dit jaar een feit kan zijn. Belangrijkste is wat fondsen te vinden om een eerste beperkte oplage mogelijk te maken. Dit is natuurlijk heel erg fijn en ik hoop van harte dat de komende maanden de boekenplank een beetje meer gaat vullen met mijn schrijfwerk.

Alice

Ik ben een veelschrijver, zoveel is wel duidelijk denk ik. Al dat schrijfwerk heeft tot gevolg dat er veel materiaal op de plank ligt. Sommige manuscripten en andere proza en poëzie is gereed, ander werk is dat nog niet. En dat is best een lastige zaak.
Ik schrijf nu aan mijn vijfde roman en mijn tweede toneelstuk, er liggen een kleine honderd gedichten waaruit een selectie van dertig stuks is gemaakt voor een bundel. Er ligt ook nog een inmiddels al wat oude verhalenbundel die bewerking behoeft.

Er moet veel gebeuren, heel veel. Werk afschrijven, dat zal alles bij elkaar zeker tot in 2012 gaan duren. Maar er moet nog meer gedaan worden. Voor sommige werken is er correctie nodig of een duwtje in de rug om het af te maken. Alle werken op de scripts na vergen ontwerpen voor covers en illustraties en dat ga ik zeker niet zelf doen. Misschien kan ik het wel maar het ontbreekt me aan de creatieve impuls om dat kwalitatief goed te doen. Dus is mijn conclusie: er is hulp nodig. Een aantal manuscripten worden inmiddels onderhanden genomen maar een aantal dus nog niet. Het grafische  / fotowerk dat nodig is voor alle werken staat nog niet eens in de kinderschoenen. Mocht iemand ideeën hebben dan hoor ik die graag. Mail ze me op alice.schrijf@xs4all.nl. Voor alle duidelijkheid, ik ben een fervent aanhanger van de ‘alternatieve economie’.

Dit is het overzicht en de staat waar het in verkeert:

Proza (romans):

  • Sorpresa (2006), een roman die in Amsterdam en Toscane speelt, autobiografisch. (30% af)
  • De Genderdans (2006-2007). Mijn eerste schrijfwerk, autobiografische verhalenbundel. Serieus, anekdotisch, poëtisch en rampzalig.
  • Cairo Scent (NaNoWriMo 2008), Engelstalige roman over een parfum maker uit Cairo die het maakt in Parijs maar dan door een vrouw bedrogen wordt, alles verliest en zijn nadagen slijt in de stad waar hij geboren is: Cairo. (70% af)
  • Droomvlucht Afrika (NaNoWriMo 2009), roman over vier jonge mensen die een waanzinnige reis ondernemen van Luxor in Egypte naar Casablanca in Marokko. In een luchtballon. (af en ter correctie aangeboden)
  • Eén latte, een cappu en een espresso (NaNoWriMo 2010). Roman, zie de andere bijdragen op deze website. Wordt tijdens het schrijven al gecorrigeerd.
  • Terug naar Budapest (2008-2011), roman over het leven van een Amerikaanse vrouw die als jonge klarinet studente naar Europa gaat, een geweldige loopbaan krijgt in de klassieke muziek maar valt voor een foute man, trouwt en in Budapest gaat wonen. Ze gaan naar Moskou, hij bedriegt haar en zij raakt aan lager wal. Ze kan alleen nog naar Budapest terug en haar leven lijkt voorbij. Maar is dat ook zo? (50% af)

Poëzie:

  • Passiezeren (2008-2010), gedichtenbundel. Is een corrector voor gevonden. Verschijnt in december.

Toneelscripts:

  • Een familiezaak (2007), opgevoerd tijdens het Midzomergracht Festival 2007 in Utrecht.
  • Handtassen Maffia (2010-2011), over het verband tussen gender en een hate crime in de hedendaagse mode industrie. Gebaseerd op ‘De Androgyne mens’ van Plato en ‘Amor en Psyche’ van Apuleius en de moord op Gianni Versace. (werk ik op dit moment aan om in 2012/2013 op de planken te brengen)

Documentaires:
Dan werk ik in 2010 tot en met 2012 dus vooral aan het Atma Project waar in eerste instantie de documentaire ‘The Story of Ram’ zal worden gemaakt. Er komt ook een boek met het verhaal van de vlucht van Ram van Bhutan via Nepal, India en New York naar Nederland. Het ziet er naar uit dat het één van mijn belangrijkste werken gaat worden.
Daarnaast maak in dezelfde periode ‘Atma – de documentaire’ over het hele project. (Zie http://www.theatmaproject.org).

Ter voorbereiding op het werk voor het Atma Project ben ik op het moment bezig om met de bezem door mijn materiaal te gaan. Gelukkig is het een digitale bezem. Het resultaat wordt, voor het eerst sinds jaren, een serieuze activiteitenplanning die meerdere jaren moet beslaan. Met deadlines, werkverdeling, overzicht van betrokkenen ga zo maar verder. Een grove inschatting van het totaal aantal pagina’s tekst die er ligt om te ordenen, af te schrijven, corrigeren en uiteindelijk uit te geven komt op inmiddels een slordige 1300 pagina’s uit. Tsja.

Alice.

Definitieve website van The Atma Project online.

Lieve lezers,

Na een aantal inspirerende gesprekken komt de realisatie van het Atma Project dichterbij. Inmiddels zijn er een tweetal projecten geïdentificeerd in Nepal. Het eerste project betreft lesgeven aan een Public Boarding School in Kathmandu, het tweede project lesgeven aan en ondersteunen van een weeshuis in een kleine plaats nabij Kathmandu. De komende tijd zal er contact gelegd worden en zal de definitieve keuze gemaakt worden uit deze projecten.

De definitieve website van het Atma Project is online gezet. Met recente informatie over planning, voortgang, sponsoringmogelijkheden, beelden vanuit Nepal, et cetera. Kom even langs en laat weten wat je er van vind. De nieuwe website kan gevonden worden op www.TheAtmaProject.org.

Hartelijke groet,

Alice

Vormgeving

Mijn website ziet er nooit erg lang hetzelfde uit. Voor de vaste bezoeker zal dat hinderlijk kunnen zijn omdat de herkenbaarheid niet zo groot is of het kan juist prettig zijn omdat er tenminste visueel nog wat te beleven valt. Het punt is, ik ben een nogal wat men noemt ‘fluïde’ mens. Iemand die het ongemakkelijk vindt om langere tijd haar omgeving ongewijzigd te zien. Of haarzelf. Of het nu om kleding gaat of de inrichting van mijn woonplek of dus die van mijn schrijfplek, het mag niet te lang hetzelfde blijven. Verandering is een soort welhaast neurotische levensbehoefte van me geworden. Het houdt ook te midden van alle dagelijkse beslommeringen (en soms ellende) het leven een beetje aantrekkelijk.

Maar er is nog een reden waarom Writers Block er vandaag weer anders uitziet. Het is een eenvoudige want ik was gewoon niet tevreden met het vorige thema. Voor de kenners: in tegenstelling tot de websites die ik met WoordenStorm voor anderen fabriceer staat Writers Block op het WordPress.com platform in gehoste versie. Wat zoveel betekent dat ik opgescheept zit met een beperkt (nou ja, niet echt hoor) aantal vormgevingssjablonen die ik in beperkte mate naar mijn hand kan zetten. Heel wat anders dan de mogelijkheden die ik via WoordenStorm aanbied. De reden dat ik de website nog niet onder eigen hosting heb gebracht is de enorme grootte er van. Het gaat om inmiddels 821 (o nee, 822) teksten, 1633 commentaren, 80 categoriën, 101 tags en 1081 mediabestanden (afbeeldingen en video’s). Met onderling talloze verwevingen en koppelingen. Overzetten van Writers Block naar bijvoorbeeld http://www.writersblock.nl onder eigen hosting is een majeure operatie met als enige voordeel volledige vrijheid in visuele vormgeving en de mogelijkheid om veel meer functionaliteit te bieden. Maar ja, het is een schrijfproject en het gaat om de inhoud. Niet om alles wat er om die inhoud heen kan zitten. Het enige belangrijke in de vormgeving voor het schrijfproject Writers Block is wat mij betreft ‘aantrekkelijkheid voor de lezer’. Dus een duidelijke vormgeving die af en toe opfrist, soms een experimentje toelatend maar toch vooral gericht op snelle vindbaarheid en goed leesbaarheid van de inhoud. Ik denk dat de site voldoet aan (zo goed als) alle criteria die hierboven in het honingraatje zijn genoemd.

De nieuwe vormgeving op basis van een thema dat ontworpen is door WOOTHEMES voldoet daar aan. Eenvoudig, snel navigeerbaar en voorzien van precies die functionaliteit die ik beschikbaar wil stellen.

Maar wat vinden jullie van de vormgeving die ik gebruik en de functionaliteit ten opzichte van bijvoorbeeld www.woordenstorm.nl mijn bedrijfssite? Zou ik toch de moeite moeten doen om te verhuizen en volledig eigen vormgeving toepassen? Ik hoor het graag!

Alice