Wat een week!

De afgelopen week was me er eentje.

Om te beginnen waren er de dagen in Parijs voor de OuiShare conferentie die ik samen met een paar wijkgenoten bezocht. Nou ja, eigenlijk alleen de eerste dag want daarna was ik ook wel klaar met die conferentie. Een paar dagen nadien en flink wat ander werk maken dat het beeld dat ik vooraf had en dat ernstig bevestigd werd op die eerste dag alleen maar sterker is geworden. Wat mij betreft was het allemaal ‘much to do about nothing’. Vernieuwingsgraad laag, babbelgehalte hoog, extase afwezig, kunst idem dito en dus eigenlijk niet interessant. Parijs zelf was dat echter des te meer en de twee dagen waarop ik vijentwintig jaar oude herinneringen overschreef met nieuwe, rondzwierf in de stad, Hemingway’s voetsporen poogde te drukken èn een berg foto’s gemaakt heb, zijn voor herhaling vatbaar. Niks fijner dan met een goede camera zwerven in een stad als Parijs op de eerste echte lentedagen. Of het nu ikzelf of Anna Ros was die er gezworven heeft en in La Belle Hortense, Café de Flore en Les Deux Magots zat weet ik nog niet precies.

Alice AnnaCafé de Flore in St. Germain-des-Prés, Parijs

Eenmaal terug was het vol aan de bak met het monteren van Dooie Pier, mijn eerste documentaire die ik samen maak met Arna van der Sloot voor televisie en die aanstaande zaterdag op TV West wordt uitgezonden. Vijentwintig minuten over de pier bij Scheveningen bezien door de ogen van verschillende generaties Scheveningers. Moet hij blijven of moet hij weg? Of wordt het opknappen en wat zijn de herinneringen die ze hebben aan dat markante bouwwerk voor de kust van Scheveningen? Dit is de promotie poster met daaronder de teaser voor de film.

dooie pier poster horizontaal klein

Tussendoor is dan ook nog eens WoordenStorm opgericht. Na een paar jaar in de koelkast gelegen te hebben en niet als bedrijf te functioneren werd het tijd (en bleek het mogelijk) om mijn eenvrouwszaak dan toch maar van de grond te tillen. Het eerste werk is er ook al en dus is de start ‘vliegend’. Mooi en fijn.

De komende dagen zijn wat rustiger en dan kan er gewerkt worden aan de verschillende projecten, van tijdreisgids en toneelstuk tot vertaalwerk en het schrijven aan mijn eigen romans, het voorbereiden van foto exposities en nog zo het een en ander.

Het is en wordt een mooi en druk jaar. Nu maar hopen dat het goed blijft gaan.

© 2013 Alice Anna Verheij

Advertenties

WoordenStorm (2.0)

Na lange jaren tegenwind, tegenslag op tegenslag, economische neergang met een inkomensverlies van rond de 80% (!), fysieke en mentale achteruitgang, depressie en ellende, keert het tij.

Nadat ik mede, maar beslist niet uitsluitend, als gevolg van mijn transitie en de medische problemen die daar uit voort kwamen tot een soort absoluut nulpunt ben gedaald heeft zich enige tijd geleden een kanteling plaats gevonden. Goeddeels op eigen kracht maar met de mentale steun (en soms praktische hulp) van vriendinnen is 2013 een voor mij bijzonder jaar aan het worden.

Waar 2012 mijn tweede gepubliceerde roman opleverde, mijn eerste fotoboek (samen met Eveline) maar verder vooral de weerslag van al het gedoe van de jaren ervoor, is er dit jaar sprake van een zelfs voor mij onverwachte opleving. De kansen stapelen zich in hoog tempo op en dat op een wijze die me weer grond onder de voeten geeft.

De volgende mijlpaal is de doorstart van wat ik ooit had opgezet als een bedrijf in wording maar niet kon doorzetten: WoordenStorm. WoordenStorm begint op 5 mei, bevrijdingsdag, juridisch ietsje later op de 7e mei. En WoordenStorm is veranderd ten opzichte van waar ik al eerder aan werkte. Vanaf 7 mei heeft WoordenStorm een toevoeging achter de bedrijfsnaam die de kern van het bedrijf en mijn werk omschrijft: ‘tekst kunst media’. Vanaf nu is het dus:

woordenstorm-logo-2013 wit centered

tekst | kunst | media

De toevoeging is veelzeggend en beschrijft de drie hoofdactiviteiten waar het bedrijf en dus ik zich mee bezig houdt. WoordenStorm | tekst kunst media is een tekstbureau, mediabureau (vormgeving, fotografie, film, websites) en basis voor het naar buiten brengen van mijn kunstuitingen (literatuur, poëzie, fotografie en film). De documentaire fotografie en filmactiviteiten worden uitgevoerd onder het handelsmerk White Stork Films.

Het goede nieuws is dat de eerste opdracht binnen is en bestaand werk er in onder gebracht kan gaan worden. Zoals het er nu uit ziet is de portefeuille bij start zeker 4 maanden full time werk en er staan nog een tweetal belangrijke klussen aan te komen die de komende jaren werk gaan opleveren. Het is allemaal een kwestie van zorgvuldig plannen.

Naast het commerciële tekst werk (vertalingen, ghostwriting) en wat website bouw worden er in 2013 en 2014 wederom fotoexposities gehouden in Nederland maar zoals het er naar uitziet ook Londen. Het filmwerk wordt niet vergeten en na de oplevering van de documentaire ‘Dooie Pier’ die samen met Arna’s Productie Huis wordt gemaakt voor Omroep West staat de afronding van bestaand werk aan de documentaire ‘Headwind’ op de rol.

Een bijzondere activiteit van WoordenStorm is de uitgeverij. Na eerdere uitgaven in 2010 en 2012 staan er nieuwe uitgaven in de planning voor 2014 en verder. Meer informatie daarover is te vinden op de website. Of de trilogie die ik aan het schrijven ben ook via WoordenStorm zal worden uitgegeven is nog onbeslist. Vooralsnog behoort dat tot de mogelijkheden tenzij zich een andere uitgever aandiend met meer bekendheid.

Al met al gaat het goed met WoordenStorm en zoals het ervoor staat wordt dat voorlopig alleen maar beter. De belangrijkste zorg is natuurlijk gezond blijven en voldoende creatieve inspiratie blijven behouden. Ik doe mijn best wat dat betreft. En ik ben trots op wat er al staat.

© 2013 Alice Anna Verheij
LIC WoordenStorm | tekst kunst media
www.woordenstorm.nl

Twee onvergetelijke tentoonstellingen op komst.

Vanaf half september tot na sinterklaas worden er twee onvergetelijke tentoonstellingen gehouden door mij en mijn collega Eveline van de Putte.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Van 15 september tot en met 26 oktober is UNFORGOTTEN te zien in de Domkerk in Utrecht. Daarna zal deze tentoonstelling van 10 november tot 7 december te zien zijn in Café & gallerie Quirky in Den Haag.
UNFORGOTTEN is een tentoonstelling met de beste foto’s uit ons bestand van 18.000 foto’s die we in het kader van het Headwind project gemaakt hebben in Nepal, Sikkim (India) en Nederland. De foto’s laten het leven van de vluchtelingen uit Bhutan zien in de kampen in Nepal en gaat in op de resettlement van hun waardoor zij in enkele jaren in diaspora worden gebracht.

  • 15 september – 26 oktober
    Domkerk Utrecht
    Project presentatie en vernissage met live muziek op zondag 23 september om 12.30u.
  • 10 november – 7 december
    Café & galerie Quirky, Tasmanstraat 128 Den Haag
    Vernissage en fundraising dinner (traditioneel Nepalees-Bhutaanse schotel) met live muziek op zaterdag 10 november om 18.00u.
    Reserveren gewenst. Prijs: €20 waarvan €5 gedoneerd wordt aan de Empowerment Foundation voor het Headwind project.


Reserveren is gewenst en kan op 070 3808502 of info@cafequirky.com

* In English *

From September 15 until October 26 UNFORGOTTEN, the photo exhibition, can be seen at the Domchurch in Utrecht. UNFORGOTTEN will be brought there in co-operation with the Domchurch Citypastoraat.
Special presentation of Headwind and UNFORGOTTEN is on Sunday September 23rd at 1 PM.

From November 10 until December 7 UNFORGOTTEN will travel to Cafe & gallery Quirky in the Tasmanstraat 128 in The Hague. The vernissage on Saturday November 10 will be followed by a fundraising dinner at 6 PM. Cost €20 of which €5 is donated to the Empowerment Foundation’s Headwind project. Reervations needed and can be made at 070 3808502 or info@cafequirky.com.

Verrassing

Life is full of surprises.

Inderdaad. Waar begin dit jaar het er nadrukkelijk naar uit zag dat ik voor jaren in Nepal zou gaan wonen blijkt de werkelijkheid enkele maanden later volledig anders uit te pakken. Tegenslagen in de liefde en in mijn mogelijkheden op een normaal leven maken dat – zoals wel vaker in mijn rare leven – de vlag er na een paar maanden bepaald anders voor staat.

Financieel dusdanig aan de grond gezet dat er zonder een mirakel geen kans is om terug naar Nepal te gaan leek het er de laatste maanden op dat dit jaar een jaar om over te slaan zou worden. Tenminste als het om het reizen gaat. Natuurlijk, er wordt naarstig gewerkt aan de film die toch echt deze zomer uit komt, de publicatie van maar liefst drie boeken in de komende maanden en een grote tentoonstelling in de Domkerk in Utrecht in september en oktober. En dan ben ik ook nog begonnen aan een nieuwe roman. 2012 blijkt dus vooral een creatief explosief jaar en om dat mogelijk te maken moet ik nu eenmaal in Nederland zijn.

Daar komt bij dat ik van mezelf weet dat als ik in de gemoedstoestand waarin ik verkeer binnen enkele maanden naar Nepal zou gaan ik er zeker van ben niet meer terug te komen. Zo sterk is mijn afkeer van dit land geworden. En niet zonder redenen.

Maar, het lot beschikt weer eens anders en karma plaatst me zoals zo vaak voor verrassingen.

Om te beginnen ben ik even een paar weken flink ziek geweest en dat is een prima manier om weer met beide benen op de grond te belanden. En keuzes voor de korte termijn te maken. En dan zijn er vrienden en vriendinnen die het eigenlijk niet leuk vinden als ik lang weg ben. Wat natuurlijk geweldig lief is en me doet beseffen dat zij ook voor mij te belangrijk zijn om afscheid te nemen van het westen.

En dus wordt de zomer besteed aan het werk rond film en publicaties. Om het nog een beetje leuk te maken buiten het werk heb ik besloten de Literaire Salon terug te laten komen maar dan wel in de buurt waar ik nu woon en die ik met de dag leuker ga vinden. Daarover volgt later ongetwijfeld meer. Verder werk ik dus inmiddels op de momenten dat daar wat ruimte voor is aan mijn nieuwe boek, ‘De engel van Kensington’ waarbij ik weer het plezier van het roman schrijven terug heb gekregen na bijna een jaar afwezigheid.

Maar het land uit anders dan voor een kort onderzoeksreisje naar Londen ergens in de komende maanden was van de planning verdwenen. En dat is lastig voor iemand die eigenlijk vooral een reizigster is met de lusteloosheid van een bohémienne.

En dan belt een vriendin die me naar Lesbos meeneemt in september. Twee weken vakantie (met een beetje werken) op een mooi eiland in een mooie zee met leuk gezelschap. En dus wordt er toch nog gereist dit jaar. Onverwacht, zoals het hoort met verrassingen. De camera’s gaan mee wat daarvoor is er werk aan de winkel en dat is eigenlijk ook wel weer leuk want gefilmd en gefotografeerd moet er natuurlijk wel worden dit jaar.

Sommige pareltjes zijn het mooist in het roze. Voor degenen die ook zin hebben in een september avontuur (en het vrouwenfestival op Lesbos), er is nog plek… en voor goed gezelschap schenk ik met alle plezier een lekker glas wijn bij zonsondergang.
http://pinkpearlsamsterdam.com/nl/reizen/Fantasy-Island-holiday

Ik kijk er nu al naar uit.

Alice © 2012

Movies That Matter.

If you haven’t been there, go there!

Movies That Matter is on in The Hague until next Wednesday when the party hit’s the theatre. And you better don’t miss it if you care for great filming, documentaries and human rights. All in an amazing mix. And next year there will be another Dutch film there as far as I am concerned.

That is also where my only criticism is to this wonderful cinematographic event. Too few Dutch films and too many films focussing on the Arabian Spring, the Middle East, North Africa and Iran / Iraq. As if there isn’t really happening much concerning human rights elsewhere on this beautifully godforsaken planet. Sure, there are films from other areas like China and elsewhere but it seems that the programming this year is a little too much influenced by the usual suspects. It is how it works, when there’s a hot spot on the globe you only have to wait for a year or so and all the film festivals get filled with documentaries about these regions. It would have been nice to see just a little more diversity.

Still, it’s a great little festival. One cinema and one theatre, being next door neighbours, showing great films from great film makers on topics that are important. In this time of Voice of Whateverland, X-Factor and all that crap it’s good, no essential, that festivals like these are there. Quite simply to keep the minds of the people in focus concerning the state of the world. Now that even my country, formerly a decent and social country, has become xenophobic and selfish (who the heel do they think they are that they have the right to even talk about cutting development aid funding) it is so clear to me that we need to grab the attention on what really matters in life. And that is not ecnomical crisis but that’s life itself. And where that is made impossible I can assure you people will loose dignity and decency. And when that happens it not religion but the arts that are the last straw for human values and human rights. Actually, looking at many films in the programma it is ever so clear that it is most of the time religion that is the cause of the problems.

So, do yourself a favor and go there. Watch some movies, talk to people. Get involved and when you’re at the flyer stand near the entry of the Filmhuis cinema, get yourself a Headwind flyer! If not this year, I hope to see you next year. In a seat watching my film.

Alice © 2012

New flyer for Headwind available for immediate distribution.

In a last CALL FOR ACTION the Headwind production team is working together with the new eu1.tv pan European tv channel (available on cable and internet) by Ziggo and UPC. In the coming week both the new trailer as a new way of crowdfunding will be published on the eu1.tv website. To support that effort we will distribute flyers on the Movies That Matter film festival starting off in The Hague on March 22 at the Filmhuis.

Alice
director and producer of Headwind 

This is the flyer:

Short trailer of Headwind released today.

Today the short trailer of Headwind is released with a call for support and funding.
More information about the film can be found at http://www.headwindfilm.com.
The trailer will be published on http://www.eu1.tv too later today.

We still need substantial funding for the completion of this film.

Alice
director of Headwind

Is resettlement a solution and a success?

As you all know I am pretty much involved with the fate of the Bhutanese exiles and especially with ones who have been resettled to my country and the ones who are left behind in the refugee camps in Nepal.

Today I read the following on Bhutan News Service, the webzine that is the only viable news source from the global Bhutanese community with good access to the refugee camps and the communities in the resettlement countries. They have become a trusted and all important news agency for te Bhutanese people focussing on Bhutanese in exile. No matter what the Bhutanese government is saying by the way. Anyway, this is what was written:

If everything goes as projected by the United Nations High Commissioner for Refugees (UNHCR) and resettling countries, at least 10.37 percent of exiled Bhutanese are likely to remain in the camps when the ongoing resettlement program ceases by 2015.

The initial camp population of 113, 486 has come down to 54,652 as 58,834 individuals have left for various western countries by January 19 this year, according to the UNHCR.

In total, 49,396 exiled refugees have left for the US, 4,213 for Canada, 3,217 for Australia, 589 for New Zealand, 612 for Denmark, 372 for Norway, 324 for the Netherlands, and 111 for the United Kingdom.

Of the remaining residents, at least 42,873 individuals have declared an interest in resettlement. Once this figure leaves for resettlement, the camp population will come down to 11,779.

The information is – as always – pretty reliable. But honestly, it’s also incomplete. Because the figures do not take into account the reality completely. Thing is, in the refugee camps live another over 3,500 refugees who have for various reasons not been registered as refugee by the Nepal government and therefore do not show up in the UN based statistics. So, if policy doesn’t change and there poor people are not counted and their situation managed properly the real figure of the population in the camps (by 2014 probably only the Beldangi camp will be left) will be closer to 15.000.

Giving a Journalism Training in Beldangi 2 camp, Summer 2011

And that is not all. Not all refugees live in the camps. Some (and their number really is unknown) live outside the camps in Nepal. Often in dire straits as they have no civil rights. And many live in India in Sikkim, Assam and elsewhere. Still they too are refugees, the ones in India obviously not acknowledged as such because there is the 1948 treaty between Bhutan and India stating that Bhutanese are allowed to travel, live and work in India. But these are the ones that can not return to Bhutan. They are just as well refugees and their figure is unknown. Only estimates exist that run upto 20.000.

So the worst case scenario of the number of remaining Bhutanese refugees in the Himalayan region really should be close to 35.000 and not less than 12.000 in 2014.
It is the way figures like these 11,779 in 2014 are communicated by the UN and the international community that assist in the cover up of reality. So the UNHCR statement that the resettlement is a success is based on the reality of the statistics simply not true. Of course it’s also not a failure, but a success is really sometinhg else.

The other thing that’s against the PR from the international community is the thoughts that resettlement is a good solution to the problem. Well, honestly is many cases of young people it certainly is for them. But many resettlers are older than 35. Which means that it is not certain they will be able to adjust to western society and for the elderly it is pretty clear that they never will. The social issues in the resettled communities are diverse and form a heavy burden. Issues like lack of possibilities to exercise religion, home sickness, loss of culture, conflicts in families because age differences and adjustment problems to western society, broken friendships and continuing long distance family ties that are increasingly difficult to handle are but a few of the issues burdening resettled refugees. Life is often a struggle that is not always lessened by resettlement. Because:

Imagine being in 40 years old.
Imagine that in the past you were driven into exile and ended up without any hope for a decent future in a refugee camp.
Imagine living under bamboo roofs and simple soil for most of your life. Next to the river where the dead are being cremated.
Imagine loosing sight of friends and family who have been resettled from your daily existence.
Imagine that one day you might very well resettle to a far away country with a culture that is completely different from your own.
Imagine you have children whom you want to have a better life.
Imagine that in reality you long to return to the country you were born.
Imagine there is no mandir to go to.
Imagine not to be able to eat the food you are used too… because it’s nowhere to be found.
Imagine living a town or village and being the only one from your people, being the alien in the minds of your neighbours and anyone else.
Imagine having to learn another very complicated language in a few years to be able to have some sort of life, and if you don’t succeed you’ll get a penalty or will not ever get a passport meaning you will never really be free.
Imagine all that…

Would that be seen as a success? Western society does a lot for refugees who have been resettled but still it starts of as a completely alien place to live. Surviving there is not easy at all and while in the end most will find their way through perseverence it is never an easy path to go. And western society is not becoming nicer to immigrants. So, where UNHCR speaks of a success it should also push the governments of the resettlement countries to really take their responsibilities and support the immigrants and their communities to find some sort of new life that is acceptable. These responsibilities are certainly not always met because much support is being broken down as an effect of the global financial crisis leaving imigrants more on their own and with less support than is reasonable. And don’t forget, once resettled there is no way back. Ever.

It is for all this that I will have to continue writing, filming an photographing the reality of the Bhutanese resettlement. Because in my country, in the west, most people simply have no idea.

If you feel that you might be able to support me, the Headwind team and the Empowerment Foundation, please make that decision and do so. It’s easy. Buy a Headwind production share or become donor. Help us finishing the documentary that will dive into the issue of the Bhutanese in exile and resettlement. The first feature length film that covers it all and will be screened globally. We need your support and we need it now! Send an email to alice@empowermentfoundation.nl or goto to the Headwind website and check the crowdfunding page!

Alice © 2012

The Headwind Poject: an overview.

In the past year the Headwind Project has broadened from making a documentary to much, much more. At this stage the project is in fact a more than full time job for the Headwind Production team. The following graph shows what is done and what is coming in the (near) future:

Alice © 2012